နောကျတနေ့ မနကျမှာ နိုးနပေမေယျ့ အိပျရာထဲက သူ မထှကျခငြျလို့ ဆကျအိပျနတေဲ့အခြိနျ ဖုနျး လာလို့ ကုတငျဘေး ကပျရကျ စားပှဲပေါျက ဖုနျးကို လှမျးကောကျကိုငျလိုကျတယျ ။ “ ထငျအောငျကြောျလားဟငျ …” “ ဟုတျကဲ့…မမ ” ဒေါျရှှဖွေူသနျ့ ..ခေါျတာ ….။ “ ထငျအောငျကြောျ ရေ..နိုးပွီလား..စောစောစီးစီး ခေါျရတာတော့ အားနာတယျကှယျ…ဒါပမေယျ့ ရှှနေနျး အိမျက တယောကျထဲ ထှကျသှားလို့..မမတို့ စိတျပူနကွေတယျ …ထငျအောငျကြောျ လိုကျရှာပေးပါအုံးကှယျ….ဒီကောငျမလေး ညလဲ မအိပျဘူး..ငိုလိုကျတာလညျး အရမျးဘဲ…” “ ဟုတျကဲ့မမ..ကနြောျ အခုဘဲ လိုကျရှာပါမယျ …” “ သူ ဘာဖွဈတာလဲ..ရီးစားနဲ့ ကှဲတာလား….” “ ဟုတျပါတယျ..မမ…အဲဒီ သဘောပေါ့…” “ အေး..မငျးက သူ ဘယျတှေ သှားနိုငျသလဲ ပိုသိမယျ..လူလိုရငျ ကားလိုရငျ ဖုနျးဆကျလိုကျနောျ…” “ ဟုတျကဲ့…မမ….ရှှနေနျးက ကား နဲ့ ထှကျသှားတာလား…” “ ဟုတျတယျ…သရီးတူးသရီး နဲ့ ထှကျသှားတာ….” “ ကနြောျ အမွနျဆုံး လိုကျရှာမယျ..မမ…စိတျခပြါ….” “ အေးအေး..ထူးခွားရငျ…တှေ့ရငျ အိမျကို ဖုနျးဆကျပါကှယျ …” “ ဟုတျကဲ့ ..မမ…” အိပျရာက ခကြျခငြျးထ..မကြျနှာသဈ သှားတိုကျ ရခြေိ ုးလိုကျရတယျ ။ ရှှရေေးဆီ သှားခြော့မယျ့ အစီအစဉျ ပကြျသှားပွီ ။ ရှှနေနျးကို လိုကျရှာဖို့ သူ့ကို ဒေါျရှှဖွေူသနျ့က တာဝနျပေးလိုကျပွီ မဟုတျလား…။ အိမျက မထှကျခငျ “ ရှှရေေး ” ကို ဖုနျးထပျ ခေါျကွညျ့သေးသညျ ။ ရှှရေေး မကိုငျဘူး ။ အရငျဆုံး ရှှနေနျး ခြိနျးတှေ့နကြေ “ ကိုထကျ ” တို့ ခွံကို သူ လိုကျသှားကွညျ့လိုကျသညျ ။ ရှှနေနျး ရဲ့ အရိပျအရောငျကို မတှေ့ဘူး ။ ကိုထကျကို ခေါျမေးလိုကျတော့လညျး ကိုထကျက ရှှနေနျး မလာ ဘူးလို့ ပွောတယျ ။ ရှှနေနျး နဲ့ တှဲတာမြားတဲ့ ဒလေီယာဝငျးထှနျး ကို သတိရလိုကျသညျ ။ ဒလေီယာဝငျးထှနျး အိမျကို သူ ရောကျသှားသညျ ။ ဒလေီယာဝငျးထှနျးက ရှှနေနျးဘုံ သူ့ဆီကို ရကျေမလာဘူး လို့ ပွောသညျ .။ သူ သူငယျခငြျးတှကေို ဖုနျးဆကျပွီး မေးပေးမယျဆိုပွီး သူ့ရှေ့မှာဘဲ ဖုနျးနဲ့ သူငယျခငြျး အိမျတှကေို ဆကျပေးသညျ ။ သူငယျခငြျးတယောကျက ရှှနေနျး အလုံလမျးက သူငယျခငြျးတယောကျရဲ့ ပါတီမှာ ရောကျနတေယျ လို့ သတငျးပေးတယျ ။ သူ လိပျစာမေးပွီး ခကြျခငြျးဘဲ လိုကျသှားလိုကျတယျ ။ ခွံဝငျးကယြျကွီး ထဲမှာ ကားတှေ တောျတောျမြားမြား ရပျထားတာ တှေ့ရတယျ ။

ခွံစောငျ့က တံခါး ဖှငျ့မပေးလို့ သူ ဘာကောငျလဲ ဆိုတကို နဲနဲ မာမာ ပွောလိုကျတော့ ပွာပွာသလဲ တံခါးဖှငျ့ပေးတယျ ။ တိုကျကွီးထဲကို ဝငျဖို့လညျး ခွံပေါကျဝကလိုဘဲ တံခါးစောငျ့ကို ခပျမာမာ မကြျနှာထားတငျးတငျးနဲ့ ပွောလိုကျမှ ဝငျခှငျ့ ရတယျ ။ အထဲမှာ မှောငျနတေယျ ။ တံခါးပေါကျတှေ..ပွူတငျးပေါကျတှကေို ကနျ့လနျ့ကာတှေ ခထြားတယျ ။ ဆူဆူညံညံ ဝုနျးဝုနျးဒိုငျးဒိုငျး သီခငြျးသံတှေ ဆူညံနတေယျ ။ ကောငျလေးတှနေဲ့ ကောငျမလေးတှေ ထိုးထိုးထှနျ့ထှနျ့နဲ့ ခုနျပေါကျပွီး ကနကွေတယျ ။ အမှောငျထဲမှာ ခုနျပေါကျကနတေဲ့ လူငယျတှထေဲ ရှှနေနျး ပါမလား သသေခြောခြာ လိုကျကွညျ့တယျ ။ မတှေ့ဘူး..။ စားသောကျစရာတှေ ထားတဲ့ အခနျးထဲမှာတော့ မီးလငျးနတေယျ ။ အဲဒီအခနျးထဲ ဝငျလိုကျတော့ စားနတေဲ့ ကောငျလေး..ကောငျမလေးတှကေို တှေ့ရတယျ ။ “ ရှှနေနျးဘုံ သိလား…” ကောငျလေးတှကေတော့ သူ့ကို မသိသလို မထမေဲ့မွငျပုံစံတှနေဲ့ တဖကျကို လှညျ့နကွေပမေယျ့ ကောငျမလေး တယောကျကတော့ “ သိတယျ..” လို့ ပွနျဖွတေယျ ။ “ သူ ဘယျမှာလဲ…” လို့ ထပျမေး တော့ ဘေးက ကောငျလေးတယောကျက “ ဖွမေနနေဲ့..ဘာဘဲကွီးလဲ မသိဘူး…” လို့ တားလိုကျတယျ ။ ဒါပမေယျ့ ကောငျမလေးက ဖွပေါတယျ ။ “ အပေါျဆုံးထပျ တိုကျခေါငျမိုးပေါျမှာ ရှိတယျ …” လို့ ဖွတေယျ ။ တိုကျခေါငျမိုးပေါျကို ဘယျလိုသှားရသလဲတော့ သူ ထပျမမေးတော့ပါဘူး..။ သူ့ဖါသာ ရအောငျ ရှာတယျ ။ အပေါျဆုံးတပျကို ရောကျတော့ ရှှနေနျးကို ခုံရညျတလုံးပေါျမှာ ခှခှေလေေး အိပျနတောကို တှေ့လိုကျရတယျ ။ သူ့ဘေးမှာက ဆံပငျရှညျရှညျနဲ့ သရုပျပကြျ ဝတျစားထားတဲ့ ကောငျလေး တယောကျ ရှိနတေယျ ။ “ ရှှနေနျး …ဘာဖွဈလဲ….” ကောငျလေးကို မေးလိုကျတော့ “ အရကျမူးသှားတာပေါ့…” လို့ ဖွတေယျ ။ သူရှှရေေးကို နှိုးကွညျ့တယျ ..။ ရှှရေေး သတိရှိပမေယျ့ အငျးအဲနဲ့ တောျတောျ့ကို မူးနတေယျ ။ သူ့ကို တှေ့တော့..“ ရှှနေနျး ပွနျခငြျတယျ…” လို့ ပွောတယျ ..။ သူ ရှှနေနျးကို မထူတယျ ..။ တှဲဖကျပွီး အောကျကို ဆငျး..ကားပေါျတငျတယျ ။ ကားပေါျမှာလညျး ရှှနေနျး မကြျလုံး မဖှငျ့နိုငျဘဲ ခှနေတေယျ ။

အရကျနံ့တှေ နံဟောငျနတေယျ ။ ပါးစပျက “ အိမျကို တော့ မပွနျဘူး…ကိုထငျအောငျကြောျ့အိမျကို မောငျး….” လို့ ပွောတယျ ။ ရှှနေနျး ဘာပွောပွော သူ ရှှနေနျးကို သူတို့အိမျကို ပွနျခေါျသှားဖို့ လုပျတယျ ။ ရှှနေနျးတို့အိမျဖကျကို ဦးတညျပွီး မောငျးလိုကျတယျ ။ ရှှနေနျး. မကြျလုံးပှငျ့လာပွီး….“ ရသေောကျခငြျတယျ…..ရပေေးပါ….” လို့ ပွောတယျ …။ ပေးစရာ ရကေလညျး မရှိဘူး..။ ရောကျနတေဲ့ နရော အနီးအနားကို ကွညျ့တော့ ဘဖကျရညျဆိုငျလေး တဆိုငျ တှေ့တယျ ။ ကားထိုးရပျပွီး ဆငျးကွညျ့တယျ ။ ရတေော့ မရဘူး..။ စပတျကလငျ ရ တာနဲ့ ရှှနေနျးကို တိုကျတယျ ။ ရှှနေနျးပုံက တောျတောျ့ကို ရုပျပကြျဆငျးပကြျဘဲ ။ ဝတျထားတဲ့ ထမိနျ ကလညျး ပွကြှေတျလို့ ..။ “ ကိုထငျအောငျကြောျ..အကိုက ဘာအခြိုးခြိုးတာလဲ….” လို့ သူ့ကို မေးလို့ “ ဘာဖွဈလို့လဲ ရှှနေနျး…” လို့ သူပွနျမေးလိုကျတယျ ..။ “ အိမျမပွနျခငြျပါဘူး လို့ ပွောတဲ့ဟာကို အိမျနား ရောကျနပွေီလေ….” လို့ ပွောလိုကျလို့ ရှှနေနျး သတိတော့ ရှိသား..။ဘယျနားရောကျနလေဲ ဆိုတာ သိနတေယျ …လမျးကိုမှတျမိနတေယျ….ဒါဆို ရငျတော့ သိပျမဆိုးပါဘူး…လို့ စိတျထဲ မှတျခကြျခမြိတယျ ။ “ ကားပွနျလှညျ့…အကို့အခနျးကို သှားမယျ …” ရှှနေနျးက မကြျလုံးမဖှငျ့ဘဲ ပွောလိုကျတယျ ။ “ အိုကေ..အိုကေ….ပွနျလှညျ့မယျ….” ရှှနေနျး အမိနျ့အတိုငျး သူ ရှှနေနျးကို သူ့တိုကျခနျးကို ခေါျသှားလိုကျပါတယျ ။ တိုကျခနျးကို ရောကျတော့ ရှှနေနျး အိပျပြောျနတေယျ ။ လူတှေ မွငျခဲ့ရငျတော့ သူ့ကို တမြိ ုးထငျကွမှာဘဲ ။ မတတျနိုငျဘူး..။ ရှှနေနျးကို ရောကျပွီ…တိုကျခနျးပေါျ တကျကွ၇အောငျ..လို့ ပွောရတယျ ။ နှိုးရတယျ ..။ ရှှနေနျးဘုံ နိုးလာတယျ ။ “ ရှှနေနျး ဒီလိုပုံနဲ့ အိမျ မပွနျခငြျဘူးလေ ..ဒါကွောငျ့ ကိုထငျအောငျကြောျရဲ့ တိုကျခနျးမှာ ခဏ နခေငြျလို့…ဖွဈတယျ မဟုတျလား…” လို့ မေးပါတယျ ။ အရကျအမူးလှနျလို့ ဖရိုဖရဲဖွဈနပေမေယျ့ ရှှနေနျးဘုံဟာ တအားလှနဆေဲပါဘဲလို့ သူ့စိတျထဲက မှတျခကြျခလြိုကျပါတယျ ။ တိုကျခနျးပေါျကို ရှှနေနျးဘုံ သူ့ပုခုံးကိုမှီ..သူ့လကျမောငျးတှကေို ကိုငျတှယျဆုပျလို့ တကျခဲ့ပါတယျ ။ ဘေးတိုကျခနျးတှကေတော့ သူနဲ့ ရှှနေနျးဘုံတို့ကို ရီးစား စုံတှဲတှလေို့ ထငျကွမှာပါ ။ တိုကျခနျးထဲကို ရောကျကွတော့ ရှှနေနျးကို ဧညျ့ခနျးလေးက ဆိုဖါထိုငျခုံတှမှော ထိုငျခိုငျးပါတယျ ။ သံပုရာသီး တှေ ရှိနတော သတိရပွီး သံပုရာရခေဉြျခဉြျလေးတခှကျ ရှှနေနျးအတှကျ သူဖြောျပေးလိုကျပါတယျ ။ ရှှနေနျးက မကြျလုံး မှိတျပွီး အိပျနလေို့ နှိုးရတယျ ။ ရှှနေနျးက ရှုံ့မဲ့ပွီး သံပုရာရကေို ယူ သောကျပါတယျ ။ ပွီးတော့“ ရှှနေနျး..ရခြေိ ုးခငြျတယျ…ရခြေိ ုးလို့ ရမလားဟငျ…” လို့ မေးတယျ ။ “ ရတာပေါ့..ရတယျ…ရှှနေနျး..ခု ခြိ ုးမလား….”လို့ သူပွနျဖွရေငျး ရှှနေနျးအတှကျ မကြျနှာသုတျပုဝါ ထုတျပေးပွီး ရခြေိ ုးခနျးထဲမှာ ဆပျပွာ ရှိမရှိ ကွညျ့ပေးတယျ ။ “ ရပွီ.ရှှနေနျး..ရခြေိုးလို့ရပွီ..” “ အိုကေ..ဒါဆို ရှှနေနျး ရခြေိ ုးလိုကျအုံးမယျ …” ရှှနေနျး ရခြေိ ုးနတေဲ့ အခြိနျမှာ သူ့ဖုနျး မွညျလာပါတယျ ။ အို..ရှှနေနျးအတှကျ စိတျပူလို့ ဒေါျရှှဖွေူ သနျ့တို့ ဖုနျးခေါျပွီ ထငျတယျ ။ ဘယျလို ဖွရေမလဲ..။ ရှှနေနျး သူ့တိုကျခနျးမှာ ရခြေိ ုးနပေါတယျ လို့တတျနိုငျရငျ မဖွခေငြျဘူး ။

ဖုနျးကိုငျလိုကျတော့ သူထငျထားသလို ဒေါျရှှဖွေူသနျ့ မဟုတျဘဲ မထငျထားတဲ့ ရှှရေေး ဖွဈနတေယျ ။ “ ဟိတျ…ဘာလုပျနလေဲ…” “ ရှှရေေး…..ဟိုလေ..ဒို့..တီဗီ ကွညျ့နတေယျ….ဟငျးဟငျး…” “သူ့ကို မုနျးလို့ မေ့လို့ မရဘူးကှာ..ခကျတယျ…သိလား….ဟငျး..” “ ဝမျးသာလိုကျတာ ရှှရေေးရယျ….ရှှရေေး ဒို့ကိုခှငျ့လှှတျလို့…” “ဒီမှာ…တခုပွောမယျ…အလုပျထှကျဖို့ အမွနျ လုပျပါ.. ရှှရေေးကို ခစြျရငျ ရှှရေေးစကားကို နားထောငျ” “ ဘာလို့ အလုပျထှကျခိုငျးနတောလဲ ရှှရေေးရယျ…ဒို့က ရာထူးတောငျ တကျပွီ….” “ ဟငျ..ဟုတျလား….အေးလေ…နငျက အလုပျကွိုးစားတဲ့လူဘဲ…လူကွီးကလညျး ကွိုကျမှာပေါ့လေ..ငါ ကတော့ အပွငျစီးပှားရေးဘဲ လုပျစခေငြျတယျ …မငျးခစား ကမျးနားသဈပငျလဟော…ကိုယျဘာဖွဈမယျ ဆိုတာကို ကိုယျ ကွိုမသိနိုငျတဲ့ဟာ….” “ ရှှရေေး..ဒို့၂ယောကျ ဘယျတော့ တှေ့ကွမယျ ဆိုတာသာ ပွော….” “ ဘာလုပျဖို့ တှေ့မှာလဲ..ခုလဲ ဖုနျးပွောနတောဘဲ…” “ နငျကလဲ သိသားနဲ့ဟာ…ရှှရေေးကလညျး…” “ ဟှနျး…မသိပါဘူး…” “ ကဲ..ကဲ..ဒီ ညနေ တှေ့ကွရအောငျ…” “ အေး..ဖုနျးဆကျကွညျ့..ငါ အားမအား မသိသေးဘူး …” ရှှရေေး ဖုနျးခသြှားပါသညျ ။ အငျး..ငါလညျး ရှှနေနျး နဲ့ ရှှရေေး ကွားထဲမှာ တောျတောျ မလှယျဘူး….ရှှနေနျးကိုလညျး သူ့အိမျကို အမွနျပွနျပို့ဖို့ လုပျရမယျ ..လို့ စိတျကူးကွံဆနဆေဲ ရခြေိ ုးခနျး တံခါး ပှငျ့လာသညျ ။ ထမိနျရငျလြားနဲ့ မကြျနှာသုတျပုဝါနဲ့ ခေါငျးက ရစေိုနတောကို သုတျရငျး ထှကျလာတဲ့ ရှှနေနျး ကို တှေ့လိုကျရသညျ ။ ပုခုံးသား လုံးလုံးဝငျးဝငျးလေးတှေ ရငျဘတျ ဝငျးဝငျးလေး အပေါျပိုငျးတှကေို သူ မွငျရတာ စိတျလှုပျရှားမိရသညျ ။ “ ရခြေိ ုးလို့ ကောငျးလိုကျတာ….အမူးနဲနဲ ပွသှေားသလိုဘဲ….” “ သံပုရာရေ သောကျအုံးမလား..ရှှနေနျး …” “ မသောကျတော့ဘူး…တခု လုပျပေးမလား….” “ တခု မကဘူး..လုပျပေးမယျ….ဘာလုပျပေးရမလဲ…” “ ရှှနေနျးကို မဆတျခြျ လုပျပေးမလား….” “ အငျး..ရတယျလေ …ရတယျ…” လို့ ပွောတဲ့ သူ့အသံတှေ မူမှနျရဲ့လား..။ တုနျခါနသေလား…။ “ လာ..အိပျခနျးထဲက ကုတငျမှာ လုပျပေးမယျ …” ရှှနေနျးနဲ့ အိပျခနျးထဲကို ဝငျခဲ့ကွတာနဲ့ သူ့စိတျတှေ ယိမျးယိုငျကုနျပွီ ။ ရှှနေနျးကတော့ ဘာမှ မဖွဈသလိုနဲ့ ကုတငျပေါျ မှောကျအိပျလိုကျတယျ ။ တငျကားကားလုံးလုံးတှကေ သိသိသာသာ ခုံးမောကျနသေညျ ။ ရှှနေနျးဘေးမှာ ဝငျထိုငျလိုကျပွီး ပုခုံးလေးတှကေို အသာ စနှိပျပေးလိုကျသညျ ။ “ အားလေးထညျ့ပွီး နှိပျကှာ..ပြော့လှနျးတယျ…” “ ရှှနေနျး နာသှားမှာ စိုးလို့ပါ….” ရှှနေနျးက ဟိုနရော..ဒီနရော နဲ့ သူနှိပျစခေငြျတဲ့ ကိုယျ အစိတျအပိုငျးတှကေို ပွောသညျ ။

သူကလညျးရှှနေနျး စိတျကွိုကျ နှိပျပေးနသေညျ ။ သူ့ပေါငျကွားက လကျနကျကတော့ တအားထကွှနသေညျ ။ ရှှေ နနျးရဲ့ ကိုယျလုံးလေးတှကေို ဒီလောကျ ကိုငျနရေတော့ မကွှဘဲ ဘယျနတေော့မလဲ ။ “ ပေါငျကိုနှိပျပါအုံး…” ခကျတော့ ခကျနပွေီ ။ ပေါငျတနျလုံးလုံးတှကေို နှိပျပေးလိုကျတော့ တခါတခါ လကျက တငျပါးအိအိကွီးတှကေို ထိမိသှားသညျ ။ စိတျရိုငျးတှကေ တအား ထကွှဖေါကျပွနျနပွေီ ။ “ အကို….” “ ဟငျ..ရှှနေနျး….” “ ရှှနေနျး လှလားဟငျ….” “ လှတယျ..ရှှနေနျး…” သူ့အသံတှေ တုနျခါနတောကို သူကဖါသာ သတိပွုမိသညျ ။ “ မကြျနှာ လှတာလား..ကိုယျလုံး လှတာလား….” သူဖွရေမှာ နဲနဲ တုနျ့နှေးသှားသလိုဘဲ…။ “ နှဈခုလုံး လှတယျ…ရှှနေနျး….” “ ရှှနေနျး ခါးကို နှိပျပေးအုံး……” သေးကဉြျတဲ့ ထှာဆိုငျခါးလေးကို နှိပျပေးတော့ လကျခြောငျးတှကေ တငျပါးကွီးကို ထိမိပွနျသညျ ။ “ ရှှနေနျး ဖငျတောငျ့သေးရဲ့လားဟငျ..” အိုး….ရှှနေနျး မေးခှနျးကို သူဖွရေမှာ ခကျနသေညျ ။ “ မေးနတေယျလေ….ဖငျတောငျ့သေးရဲ့လားလို့…” “ တောငျ့..တောငျ့တယျ….” “ ကိုထကျနဲ့ ဖွဈလိုကျလို့ ဖငျမြား လြောသှားသလားလို့..သသေခြောခြာ ကွညျ့ပေးပါလား…” “ မလြောပါဘူး….ရှှနေနျး..လှတယျ….” “ နှိပျပေး…..” ဘယျနရောလို့ မပွောလို့ ဘယျကို နှိပျပေးရမှနျး သူမသိဘူး ..။ ခါးလေးကိုဘဲ ထပျဖိနှိပျပေးလိုကျသညျ ။ “ “ အောကျကိုဆငျးအုံး….ဖငျကို နှိပျပေး….” ရှှနေနျးတော့ ဆိုးပွီ ။ ရှှနေနျး ဆိုးတာက သူ့အတှကျ ကောငျးတာ ဖွဈပွီ ထငျသညျ ။ စှငျ့ကားတငျးအိနတေဲ့ တငျပါးကွီးတှကေို သူ ကိုငျနယျပေးလိုကျသညျ ။ ပေါငျကွားက ဖှားဖကျတောျက ငေါကျကနဲ ထောငျသှားသညျ ။ ပိုပွီး တငျးမာသထကျ တငျးမာလာသညျ ။ ရှှနေနျး တအငျးအငျးနဲ့ အသံထှကျလာသညျ ။ ဘယျလိုမှ စိတျထိနျးလို့ မရတော့ဘူး…။ ရှှနေနျးရဲ့ တငျပါးကွီးတှေ ကွားထဲကို သူ စမျးလိုကျသညျ ။ လကျခြောငျးတှနေဲ့ ပှတျစမျးသညျ ။ “ ကွိုကျလား….ရှှနေနျး ဖငျတှကေို ကွိုကျလား…” “ အငျး..ကွိုကျတယျ …. အရမျးလှတာဘဲ…“ “ ဟုတျလို့လား…..မလြောသေးဘူးလား…” “ ဟငျ့အငျး…မလြှောပါဘူး….အရမျးတောငျ့တယျ…..” တငျပါးအိအိကွီးတှကေို စိတျတိုငျးကြ ကိုငျညှဈနမေိရသညျ ။ ကောငျးလိုကျတဲ့ ဖငျတုနျးကွီးတှေ …။

ရှှနေနျးရဲ့ လကျတဖကျက သူ့ပေါငျပေါျကို ရောကျလာသညျ ။ တခုခုကို ရှာဖှနေသေလို တရှေ့ရှေ့နဲ့။ ဖှားဖကျတောျက ပိုပို တငျးလာသညျ ။ ရှှနေနျးလကျက မကွာခငျ သှားလိုတဲ့နရောကို ရောကျရှိသှားသညျ ။ ဖှားဖကျတောျပေါျကို ရှှနေနျးရဲ့ လကျခြောငျးလေးတှေ စမျးမိသညျ ။ ထိုးထှကျနတေဲ့ သူ့ဖှားဖကျတောျကို ဘောငျးဘီပေါျကနေ ရှှနေနျး ကိုငျပှတျကွညျ့နသေညျ ။ “ အကွီးကွီး ပါလား..အကိုရယျ …ဟငျး….” “ ပွ……ရှှနေနျးကို အကို့ဟာ ပွ…..” ရှှနေနျးသညျ သူ့ဘောငျးဘီကကို ခါးပတျကို ငျ်ဆှဲခြှတျသညျ ။ဇဈကို ဆှဲခသြညျ ။ ဘောငျးဘီကို ခြှတျခသြညျ ။ အတှငျးခံဘောငျးဘီထဲက ငေါထှကျနတောကွီးကို ကွညျ့ပွီး ခဈကနဲ ရယျသညျ ။ လကျနှဈဖကျ နဲ့ အတှငျးခံဘောငျးဘီ ဘေးတဖကျတခကြျကနေ ကိုငျပွီး ဆှဲခြှတျခလြိုကျသညျ ။ ဒုံးလကျနကျကွီးက မတျမတျထောငျနသေညျ ။ ပဈရနျ အဆငျသငျ့ တဆတျဆတျ တုနျခါနသေညျ ။ ရှှနေနျးက သူ့လကျကလေးနှဈဖကျနဲ့ ဆုပျကိုငျလိုကျသညျ ။ “ ဟီး..ပူပူနှေးနှေးကွီး…..ရှှနေနျး နမျးပေးရမလားဟငျ….” “ အငျး….” ရှှနေနျးသညျ သူ့ဖှားဖကျတောျကွီးကို စပွီး ငုံစုတျပေးသညျ ။ အား……ရှှနေနျး လြာလေးက သူ့ဖှားဖကျတောျကွီးရဲ့ ထိပျက အပေါကျလေးကို ကလိပေးလိုကျလို့ သူ့တကိုယျလုံး တှနျ့သှားရအောငျ အရသာ ထူးသှားရသညျ ။ ရှှနေနျးသညျ ပုလှမှေုတျ တောျတောျ ကြှမျးတာကို သူသိလိုကျရသညျ ။ သူခေါငျးထဲမှာ ဒီလောကျ ပုလှကေောငျးပွီး အိမျတိုငျရာရောကျ လာကုနျးပေးတဲ့ လှလညျးလှ တောငျ့လဲတောငျ့တဲ့ ရှှနေနျးကို ဘာလို့ သူ့ဘဲ ကိုထကျက သစ်စာဖေါကျပါလိမျ့လို့ စဉျးစားမိလိုကျ သညျ ။ တဏှာစိတျ ဖုံးလှှမျးနတောကွောငျ့ ရှေ့ကို ဘာဖွဈလာမလဲ ဆိုတာကို မတှေးတော့ဘဲ ရှှနေနျးဘုံကို အပီဖွုတျဖို့ သူ ဆုံးဖွတျလိုကျပွီ ..။ ရှှနေနျးသညျ အားရပါးရ လီးကို စုတျပေးနတော တခါတခါ ပှပျ..ပှပျ ဆိုတဲ့ အသံတှေ ထှကျထှကျလာသညျ ။ အိုး…ဟား…..အား…….ကောငျးလိုကျတာ ရှှနေနျးရယျ ….လို့ သူ့ပါးစပျက အသံထှကျ ညညျးမိရ သညျ ။ရှှနေနျးက လကျတဖကျနဲ့ သူ့ဖှားဖကျတောျ အရငျးပိုငျးကို ဆုပျကိုငျပွီး စိတျပါလကျပါ စုတျပေးနပွေီး ကနြျတဲ့ လကျတဖကျနဲ့ သူ့လကျကို ဆှဲကိုငျပွီး သူမ ပေါငျကွားဆီကို ပို့ပေးသညျ ။ သဘောကတော့စောကျပတျကို ကိုငျ..ဆိုတဲ့သဘော ..။ မို့ဖေါငျးတဲ့ စောကျဖုတျကွီးကို ထမိနျ အပေါျကနေ ကိုငျလိုကျသညျ ။ စိတျရိုငျးတှကေ ဝုနျးကနဲ ထသှားရပွီး “ ရှှနေနျး..အဝတျတှေ ခြှတျလိုကျပါလား…” လို့ ပွောလိုကျမိသညျ ။ ရှှနေနျးရော သူရော စုတျတဲ့ ကိစ်စကို ရပျလိုကျပွီး ကိုယျပေါျမှာ ရှိနတေဲ့ အဝတျတှကေို အကုနျ ခြှတျပဈလိုကျကွသညျ ။ အဝတျမပါကိုယျလုံးတီး ဖွဈသှားတဲ့ သူနဲ့ ရှှနေနျး တယောကျနဲ့တယောကျ သသေခြောခြာ ကွညျ့မိကွသညျ ။ ရှှနေနျးက အကိုက အဝတျမပါဘဲ အရမျး ကွညျ့ကောငျးတာဘဲ ဆကျစီ ဘဲ..လို့ ပွောလိုကျတော့ သူကလညျး ရှှနေနျးကို “ ရှှနေနျးကလညျး အရမျးကို လှတာဘဲ….ရှှနေနျးကိုလညျး ဒို့ နမျးလို့ရမလာဟငျ…” လို့ ပွနျပွောလိုကျတော့ ရှှနေနျးလညျး သူ့ကို အဖုတျယကျခငြျတယျဆိုတာ သဘောပေါကျပွီး ကုတငျပေါျ ပေါငျကား ကာ ထိုငျပေးသညျ ။ ရှှနေနျးရဲ့ စောကျဖုတျက ခုံးမို့ပွီး အကွီးကွီးဘဲ ..။

တဏှာအရှိနျ ကွောငျ့မြား ပို ဖေါငျးခုံးနလေသေလား မသိဘူး ..။ အမှှေးပါးပါးလေးတှေ ရှိနပေမေယျ့ နှုတျခမျးသားတှရေဲ့အနီးအနား နရောတှမှောတော့ ရှငျးထားတာကို သတိထားမိသညျ ။ ရှှနေနျး ပေါငျဖွူဖွူတှေ ကွားထဲ ခေါငျးအပျပွီး စောကျဖုတျကွီးကို နမျးရှုံ့မိသညျ ။ အရတှေေ စိုရှှဲနတေဲ့စောကျဖုတျကွီးကို လြာနဲ့ စယကျတဲ့အခြိနျ ရှှနေနျးက “ မရှံဘူးလား အကိုရယျ..အရညျတှေ ရှှဲ နတေယျ…” လို့ ညညျးသလို ပွောလိုကျပမေယျ့ သူယကျတာတှကေို မကြျလုံးလေး မှေးစငျးပွီး အရသာ ခံနသေညျ ။ “ အငျး…အငျ…အငျး..အငျ……” နဲ့လညျး ညညျးငွူနသေညျ ။ တခြိနျလုံး ဒီကောငျမလေးနဲ့ အတူတူ သှားလာနခေဲ့ရပွီး သူ့ရဲ့ အလှအပတှကေို နီးနီးကပျကပျ တှေ့ တိတျတခိုး ခိုးကွညျ့နခေဲ့ရတာ အခုတော့ သူသညျ ကိုယျတုံးလုံး ဖွဈနတေဲ့ သူ့ကို စောကျဖုတျယကျပေးနရေတာကလညျး အိပျမကျတခုလို မယုံနိုငျစရာတှေ ဖွဈသှားတာပါဘဲ ။ စောကျစိလေးက ထောငျပွူးထှကျနသေညျ ။ လြာဖြားလေးနဲ့ မထိတထိ တို့ထိလိုကျ ယကျလိုကျ လုပျ ပေးတော့ ရှှနေနျး သဘောကသြညျ ။ သူ့ခေါငျးကို လကျနှဈဖကျနဲ့ ကိုငျလာသညျ ။ လကျနဲ့ နို့ကွီး တလုံးကို လှမျး ကိုငျကွညျ့လိုကျသညျ ။ တငျးမာလုံးဝနျးနတေဲ့ အရသာက ကောငျးလှနျးလို့ နို့ကွီးကို ပယျပယျနယျနယျဘဲ ဆုပျနယျနမေိသလို နို့သီးခေါငျးမာမာလေးကိုလညျး လကျခြောငျးတှကေ ပှတျသပျမိ ရသညျ ။ စောကျဖုတျကို စိတျတိုငျးကြ စုတျယကျပေးလိုကျသညျ ။ ရှှနေနျးလညျး တောျတောျကွာလာတော့ သူ့ခေါငျးကို တှနျးလိုကျပွီး….“ ရှှနေနျး..လိုခငြျပွီကှာ…..လုပျပါတော့…” လို့ ဖီလငျတကျနတေဲ့ အသံ လေးနဲ့ ပွောလိုကျသညျ ။ ရှှနေနျးရဲ့ ဖေါငျးကွှမို့မောကျတဲ့ စောကျဖုတျကနေ မကြျနှာကို ခှာလိုကျသညျ ။ သူ့နှုတျခမျးအစုံသညျ ဘာဂြာ အပွငျးအထနျ ကိုငျထားလို့ ထူအမျးနသေညျ ။ ရှှနေနျးကိုယျပေါျကို သူတကျလိုကျတဲ့အခြိနျမှာ သူ့ဒူးတှကေ အလိုလို ရှှနေနျးရဲ့ ခွထေောကျတှကေို ဘေးကို တှနျးပို့လိုကျမိပွီး သူ့ကိုယျလုံးသညျ ရှှနေနျးရဲ့ ပေါငျကွားထဲမှာ ရောကျရှိနရောယူပွီး ဖွဈသှားသညျ ။ တနညျးဆိုရသောျ ရှှနေနျးသညျ ပေါငျဖွဲကားရကျ အနအေထား နဲ့ ဖွဈနပွေီ ။ ရှှနေနျးသညျ သူက သူ့ဖှားဖကျတောျရဲ့ အရငျးပိုငျးကနေ ဆုပျကိုငျပွီး စောကျဖုတျအကှဲကွောငျး ကို ပှတျတိုကျလိုကျတဲ့အခါမှာ ဆတျကနဲ တုနျသှားပွီး..“ အို..ဟာဟာ…..အငျဟငျ…” လို့ ညညျးလိုကျသညျ ။ ကှေးညှှတျလှပတဲ့ ရှှနေနျးရဲ့ နှုတျခမျးလေးတှေ ပှငျ့ဟသှားသညျ ။ ရှှနေနျးရဲ့စောကျဖုတျက စိုပနေတေဲ့ အရညျတှနေဲ့ သူ့ဖှားဖကျတောျရဲ့ ခေါငျးပိုငျး ဒဈလုံးကွီး စိုလူးသှားပွီးတဲ့ နောကျသူသညျ ဖှားဖကျတောျကို စောကျဖုတျအပေါကျထဲ ဖိသှငျးလိုကျသညျ ။ “ အို့…အငျ့အငျ့…အမလေး …” အိုအိနူးညံ့တဲ့အထဲ မွုပျဝငျသှားတဲ့ အထိအတှေ့က ထူးကဲလှသညျ ။ ဒဈလုံးကွီး စောကျခေါငျးထဲ မွုပျဝငျသှားတော့ ရှှနေနျးရဲ့ ညညျးသံလေး ကယြျကယြျလောငျလောငျ ထှကျလာပွီး သူ့လကျမောငျးတှကေို သူမလကျတှနေဲ့ ဖမျးဆုပျညှဈလိုကျသညျ ။

အရညျတှကေ တအား ရှှဲစိုနတောကွောငျ့ စိုအိနှေးထှေးတဲ့ စောကျခေါငျးထဲကို ဒဈလုံးကွီး မွုပျဝငျသှားသညျ ။ ရှှနေနျးသညျ မကြျလုံးလေး မှိတျပွီး ခေါငျးကိုမော့ထားနသေညျ ။ သူ အဆငျပွေ နတော တှေ့ရတော့ သူ့ဖှားဖကျတောျကို ဆကျထိုးသှငျးသညျ ။ အိစကျခြောနပေမေယျ့ တငျးကွပျနတေဲ့ အတှငျးသားနုနုတှကေို ပှတျတိုကျရငျး တထဈထဈနဲ့ အတှငျးကို တိုးဝငျသှားတဲ့သူ့ဖှားဖကျတောျ ရလိုကျတဲ့ထူးခွားလှတဲ့ အရသာကွောငျ့သူ့စိတျတှေ ပွငျးထနျ သထကျ ပွငျးဖနျလာရသညျ ။ နောကျကို နဲနဲပွနျဆုတျပွီး ထပျဖိသှငျးထညျ့လိုကျမိပွနျသညျ ။ ဒီတခါတော့ ဖှားဖကျတောျ ဒုတျ အဆုံးထိ ရောကျသှားအောငျ သှငျးလိုကျသညျ ။ “ အကို….ရှှနေနျးကို ကွိုကျလားဟငျ ….” “ ကွိုကျတယျ..ရှှနေနျး …” “ ရှှနေနျးလညျး အကို့ကို ကွိုကျတယျ …အကို အားမနာနဲ့နောျ..ရှှနေနျးကို စိတျကွိုကျသာ လုပျ ..” ရှှနေနျးထဲကို တခကြျခငြျး သူဆောငျ့ထညျ့ပေးသညျ ။ ရှှနေနျးလညျး တအငျးအငျးနဲ့ သူမတငျပါးကွီးတှကေို အောကျမှ ကော့ပေးသညျ ။ တငျပါးကွီးတှကေို နှဲ့လိုကျ ဝိုကျလိုကျ လုပျပေးသညျ ။ ကိုထကျနဲ့ အတှေ့အကွုံရပွီးမို့ ကြှမျးနတောဘဲ လို့ သူသိလိုကျသညျ ။ “ အငျး..အငျး….ကောငျးတယျအကို….လုပျ..လုပျ …” အရညျတှေ အရမျးလိုကျလှနျးတာကွောငျ့ ဆောငျ့ထညျ့တဲ့အခြိနျ ဖှတျဖှတျ ဖပျဖပျ အသံဘလံတှေ ထှကျပေါျလာသညျ ။ ရှှနေနျးက မွနျစခေငြျလာတာကွောငျ့ မွနျမွနျ သှကျသှကျ ထိုးဆောငျ့ပေးလိုကျသညျ ။ တခကြျတခကြျ စောကျဖုတျနဲ့ လိငျတနျ သှတျသှငျး ပှတျတိုကျတဲ့နရောက လအေနျသံ ဘှပျ ဘှတျ ဆိုတဲ့ အသံတှေ ထှကျလာတော့ အရှိနျကောငျးကောငျး လုပျနဆေဲ ရှှနေနျးရဲ့ ရယျသံလေး တခိခိကို ကွားရသညျ ။ အောကျက ရှှနေနျးက တအားပငျ့တအားကော့ပေးနတောတှေ ပိုမွနျလာသလို ရှှနေနျး အောျညညျးသံတှေ ကို ကယြျလာတော့ ရှှနေနျးတအားအရှိနျတကျနပွေီဆိုတာသူသိလာတော့ခပျပွငျးပွငျး ဆောငျ့ထညျ့ပေးလိုကျသညျ . “ အား…အား..အား……အို..အို…အို…အငျးအငျးအငျး……..အားအား…..” ရှှနေနျး ခေါငျးကို ဘယျညာ ရမျးခါပွီး တှနျ့လိနျကာ လမျးဆုံး ပွီးခွငျးကို ရောကျရှိသှားသညျ ။ “ အကိုရယျ…ကောငျးလိုကျတာ..အကိုရော ကောငျးလားဟငျ…..” “ အငျး…အရမျးကောငျးတယျ …. ” တောျတောျလေးကွာအောငျ ကုတငျပေါျမှာ ယှဉျတှဲကာ နားနလေိုကျကွပွီး ရှှနေနျးကို အိမျပွနျကွမလား လို့ သူ မေးလိုကျတော့ ရှှနေနျးက အကိုနဲ့ နရေတာ မဝသေးဘူးကှာ.. …ရှှနေနျး မပွနျခငြျသေးဘူး….” လို့ ပွောလို့ နောကျတကွိမျ နောကျတကွောငျး ထပျဆှဲပေးရအုံးမယျ ဆိုတာ သဘောပေါကျလိုကျသညျ ။ “ မမာမတောငျဘဲ ဒီအတိုငျးနတောတောငျ အရမျးတုတျတာဘဲ…ရှညျလညျး ရှညျတယျ…” ရှှနေနျးက သူ့ဖှားဖကျတောျကို ကကြနြန ကိုငျတှယျပှတျသပျကာ ဆပျပွာရညျနဲ့ ဆေးကွောပေးရငျး ပွောလိုကျပါသညျ ။

ရှှနေနျး လကျကလေးနဲ့ ကိုငျတှယျတဲ့အခါ သူ့ဖှားဖကျတောျသညျ ငေါကျကနဲ ထထောငျလာသညျ ။ရှှနေနျးက သဘောကစြှာနဲ့ ရယျမောရငျး ဖှားဖကျတောျကို လကျနဲ့ ကှငျးတိုကျသလို ရှေ့နဲ့နောကျ ပှတျတိုကျပေးသညျ ။ ဖှားဖကျတောျလညျး ရုတျခညြျး ပွနျလညျရှညျထှကျ ကွီးထှားလာရပွနျသညျ ။ ဒုတိယအခြီမှာ တောျတောျကွာသညျ ။ ရှှနေနျးကို ပုံစံအမြိုးမြိုး ပွောငျးကာ အကောငျးဆုံး ဆှဲပေးလိုကျသညျ ။ ဒီ ဒုတိယအခြီမှာ သူသုံးခြီ တောငျ ပွီးတယျ လို့ ရှှနေနျးက ပွောတယျ ။ ရှှနေနျးရဲ့ ဖငျကားကားကွီးတှကေို ဖငျထောငျကုနျးတဲ့ ပုံစံနဲ့ လုပျရရငျ ကောငျးမှာဘဲ လို့ သူ စိတျကူးရလို့ “ လေးဘကျကုနျးပေးမလား ရှှနေနျး..” လို့ သူ မေးလိုကျသညျ ။ ရှှနေနျးက ကွညျဖွူစှာဘဲ သူ လိုလားသလို ဖငျထောငျကုနျးပေးသညျ ။ ရှှနေနျးရဲ့ ဖငျကွီးတှေ အောကျဖကျက စောကျဖုတျကွီးက ပွူးပွူးကွီး ထှကျနသေညျ ။ ဒီလို လိုးရတာကို သူ သဘောကတြာက စောကျဖုတျထဲ သူ့ဒုတျ ဝငျထှကျတာကို ကွညျ့လို့ရလို့.. ။ ဖငျပေါကျလေးကိုလညျး ကွညျ့ပွီး သူ ကလိခငြျလာသညျ ။ ရှှနေနျးဖငျကို တောငျးလိုးဖို့လညျး သူ စိတျထဲမှာ ကွံစညျထားလိုကျသညျ ။ စအိုပေါကျလေးကို သူ့လကျမနဲ့ ဖိဖိခြပှေတျရငျး အကငြျ့လုပျပေးလိုကျသညျ ။ တခြိနျမှာ သူ့လီးတုတျတုတျကွီးကို ထိုးနှဈမညျ ။ ဒုတိယအခြီက စိမျပွနေပွေ လိုးတဲ့ ပှဲဘဲ ..။ သူရော ရှှနေနျးရော ခြှေးတှေ တုတျတုတျရှှဲကွရသညျ ။ ရှှနေနျးကို အိမျပွနျခေါျသှားလိုကျသညျ ။ ဒေါျရှှဖွေူသနျ့လညျး သမီးပွနျရောကျလာလို့ အရမျးဝမျးသာသှားတယျ ။ သူ့ကီု ကြေးဇူးတငျကွောငျး လာပွောတယျ ။ သူပွနျခါနီးမှာ ရှှနေနျးကလဲ “ အကို့ကို ရှှနေနျး ကြေးဇူးတငျတယျ ..” လို့ လာပွောတယျ ။ ဘာအတှကျ ကြေးဇူးတငျတာလဲ…။ ရှှနေနျးရဲ့ ပွီတီတီ ရီဝတေဲ့ မကြျလုံးတှနေဲ့ စိုကျကွညျ့တဲ့ အဓိပ်ပါယျက သူ့ကို နှဈခြီကောငျး ဖွုတျပေးတာနဲ့ ဘာဂြာ အကွာကွီး ကိုငျပေးတာကွောငျ့..ဆိုတဲ့ သဘော ..။ ရှှနေနျးတို့အိမျက ပွနျလာပွီး ရအေမွနျခြိုး အဝတျအစားလဲရတယျ ။ အဝတျအစား လဲနတေုံးဘဲ ဖုနျးလာတယျ ။ ရှှရေေးလှငျလှငျ ခေါျတာ ။ ရှှရေေးက “ မလာသေးဘူးလား….” လို့ ခပျမာမာလသေံနဲ့ ပွောလိုကျတာ ခံရတယျ ။ “ လာပွီ..လာပွီ..ရှှရေေးရေ….ခုထှကျလာပွီ….” ရှှနှေဈရှှေ ကွားမှာ ပွေးလှှားနရေသညျ ။

ရှှနေနျးကို ခုလေးတငျ နှဈခြီကောငျး ဖွုတျပေးခဲ့ပွီး မကွာခငျ မှာ ရှှရေေးကို ဖွုတျပေးရဦးမညျ ။ ရှှရေေး သညျ သူ့ကို သူ ဝယျထားတဲ့ ကွို့ကုနျးက တိုကျခနျးကို ခေါျသှားပါတယျ ။ တိုကျခနျး အသဈကို ပွခငြျလို့ ဆိုပွီး ။ တိုကျခနျးအသဈကိုလညျးရောကျရော အခနျးထဲကို ခွတေလှမျး စဝငျလိုကျတာနဲ့ ရှှရေေးနဲ့ သူ အငမျးမရ ဘဲ တယောကျနဲ့ တယောကျ ဖကျတှယျပွီး နှုတျခမျးခငြျး ဖိကပျစုတျမိကွတယျ။ တိုကျခနျး အသဈခပြျခှတျဆိုတော့ ဘာခုံဘာကုလားထိုငျ ဘာဆိုဘာမှ မရှိဘူး ။ အုတျနံရံကို မှီပွီး ရအေရေးနှုတျခမျးထူထူတှကေို တအား စုတျရငျး ရှှရေေး နို့ကွီးနှဈလုံးကိုလညျး ဝတျထားတဲ့ အငျ်ကြ ီ ပေါျကနဘေဲ ဆုပျညှဈလိုကျမိတယျ .။ ရှှရေေးက မကြျစောငျးလေးထိုးပွီး “ ဟိတျ အငျ်ကြ ီတှေ ကြကေုနျမယျကှာ…ဘယျလိုဖွဈနတောလဲ တဏှာထနျနသေလား…” လို့ ပွောလိုကျတယျ ။ တဏှာ မထနျဘဲ ခပျအေးအေး နပွေနျရငျလဲ ရှှရေေးက “ လူကွီးသမီးနဲ့မြား ခိုးစားနကွေသလား..ရှှရေေးကိုတောငျ စိတျမလာတော့ဘူး မဟုတျလား…” လို့ ပွောမှာ..။ “ ကဲ ထငျအောငျကြောျ..လိုးခငြျရငျလဲ အဝတျအစားတှေ ခြှတျ..ဘာလဲ ..ခြှတျပေးရအုံးမှာလား….” လို့ ပွောလိုကျလို့ ခပျသှကျသှကျဘဲ ကိုယျပေါျမှာ ရှိနတေဲ့ အဝတျတှကေို ခြှတျပဈလိုကျရတယျ ။ ဖှားဖကျတောျ လိငျတနျခြောငျးကတော့ ရှှရေေးနဲ့ နှဈယောကျထဲ အခနျးထဲ ရောကျပွီဟေ့ ဆိုတာနဲ့ မတျမတျထောငျနပွေီလေ ။ လိငျတနျကွီး တောငျမတျလကြျ ရှိနတေဲ့ သူ့ကို ရှှရေေးက သဘောကစြှာနဲ့ ကွညျ့ပွီး “ ထငျအောငျကြောျ..ယူကတော့ ဒို့ကို လိုးဖို့ အမွဲ အဆငျသငျ့ အဲဗားရယျဒီ ဖွဈနတေဲ့ အလိုးသမား ခစြျသူဘဲပေါ့နောျ..” လို့ ပွောလိုကျရငျး ဒူးထောကျ ထိုငျခလြိုကျပါတယျ ။ လိငျတနျခြောငျးက ဘာလာ တော့မညျ ဆိုတာကို ကွိုသိနသေလား မသိပါဘူး ။ ရှှရေေးရဲ့ မကြျနှာနဲ့ ကပျကပျလေး ဖွဈနတေဲ့အခြိနျ ဆတျကနဲ ဆတျကနဲ လှုပျသှားတယျ ။ ရှှရေေးက ဒဈလုံးကွီးကို လကျခြောငျးလေးတှနေဲ့ ဖပျကနဲ ပုတျလိုကျပွီး..“ နငျ့ကို ငါလှမျးနတေယျ သိ လား..” လို့ ခပျတိုးတိုးလေး ပွောလိုကျပါတယျ ။ ပွီးတော့ လိငျတနျ အရငျးပိုငျးကနေ ဆုပျကိုငျလိုကျပါတယျ ။ ပုလှကေိုငျပေးတော့မှာမို့ လိငျတနျခြောငျးက ပိုထှားပိုကွီး ပိုရှညျလာသလိုဘဲ ။

ကာမ အရသာထူးတှေ ရတော့မယျ ဆိုတာ သိလိုကျတဲ့ စိတျတှကေ အဆုံးစှနျ ပွငျးပွငျးထနျထနျ ထကွှလာရတာကွောငျ့ပါ ..။ အရငျဆုံး လိငျတနျထိပျဖြားကို ပွှတျကနဲ နှုတျခမျးတှနေဲ့ နမျးလိုကျတဲ့ ရှှရေေးဟာ တကယျဘဲ သညျလိငျခြောငျးကွီးကို သတိရ တမျးတ လှမျးနတေဲ့ ပုံပါ ။ လိငျတနျကွီးကလညျး အကွောတှေ ထငျးထောငျ ထနတေယျ ။ ထိပျပေါကျကလညျး အရညျလေးတှေ ယိုစီး ကနြတေယျ ။ ဒီ အရညျလေးတှကေို ရှှရေေးက လြာဖြားလေးနဲ့ ယကျလိုကျတယျ ။ “ ယူ့လီးကွီးက အရငျထကျ ပိုကွီးလာသလိုဘဲကှာ….”းတှေ တကယျတော့ ရှှရေေး စုတျပေးတာကို ခံခငြျလှပွီ ။ ရှှရေေးက တို့ထိ တို့ထိလေးတှေ လုပျနသေညျ ။ ဂှေးစိနှဈလုံးကိုလညျး ခပျဖှဖှလေး ပှတျနပွေနျသညျ ။ သညျလို အခြိနျဆှဲပွီး မထိတထိ ကစားနလေလေစေိတျတှကေ တအားကို ထကွှလာလလေေ ပါ ။ ရှှရေေးက အငျ်ကြ ီကို ခြှတျလိုကျတယျ ။ ဘရာစီယာ ဖွူဖွူလေးက နို့ကွီးနှဈလုံးကို မနိုငျမနငျး ခြုပျထားနသေညျ ။ နို့ကွီးတှကေ ဘရာစီယာရဲ့ ခြုပျနှောငျမှုအောကျက အတငျးကွီး ရုနျးကနျထှကျခငြျနေ ကွသလိုဘဲ ။ ဘရာစီယာ ခြိတျလေးကို ရှှရေေး လကျနောကျပဈပွီး ဖွုတျခှာပဈလိုကျတယျ ။ကော့ခြှနျဖွိုးမောကျတဲ့ နို့ကွီးတှကေ အခြုပျနှောငျအောကျက လှတျမွောကျလို့ ဝငျ့ဝငျ့ကွှားကွှားနဲ့ ခေါငျးမော့နကွေတယျ ။ ဒူးထောကျ ထိုငျခပြွီး အငမျးမရဘဲ နို့သီးနီညိုညိုလေးတဖကျကို စို့မိရတယျ။ “ ဟေ့..နအေုံးကှာ..လီးကို အရငျ စုတျပေးအုံးမယျ …” ရှှရေေးက သူ့ကို မတျတပျ ပွနျရပျခိုငျးတယျ ။ ရှှရေေးသညျ ပုလှပေညာစှမျးတှေ ပွပါတော့တယျ ။ရှှရေေးရဲ့ လြာလေးက ဒဈလုံးကွားကို ယကျပေးနတေယျ . ထိပျပိုငျးကို အရငျ ကလိနတေယျ ။ သူ အရမျး ထိလို့ရှှရေေး ခေါငျးလေးကို ယောငျယမျးပွီး ကိုငျမိ၇တယျ ။ နုတျကလညျး အသံတှေ ညညျးမိရတယျ ။ လိငျတနျ အရငျးပိုငျးအထိ ရောကျအောငျ ငုံငုံဆှဲပွီး စုတျပေးနတေယျ ။ လိငျတနျ တခြောငျးလုံး ရှှရေေး ပါးစပျထဲ ရောကျနတေယျ ။ ရှှရေေးရဲ့ အစုတျမှာ ဘယျလောကျထိ အရသာ ထူးကဲ နဈမြောနမေိသလဲ မသိဘူး ။ ရှှရေေး အစုတျရပျ လိငျတနျကို ပါးစပျကနေ ခြှတျဖယျလိုကျတော့မှ မကြျလုံးဖှငျ့ကွညျ့မိတယျ ။

ရှှရေေးက “ တောျပွီနောျ…လိုးကွစို့..” လို့ တိုးတိုးလေး ပွောလိုကျလို့ ဒီ သံမံတလငျးကွမျးမှာဘဲ ဆှဲကွရမယျ လို့ ထငျမိလိုကျတယျ ။ ရှှရေေးက..“ အို..ဒီမှာ မဖွဈပါဘူး..အိပျခနျးထဲ သှားရအောငျ..” လို့ ပွောပွီးသူ့လကျကို ဆှဲကာ အိပျခနျးထဲ ကို ခေါျသှားပါတယျ ။ အိပျခနျးထဲ ရောကျတော့ ဖြာတခပြျ နဲ့ မှေ့ရာလိပျတလိပျ ရှိနတောကို တှေ့ရတယျ ။ ရှှရေေးက ထမိနျကို ခြှတျလိုကျတယျ ။ အတါငျးခံ ပငျတီ မပါလို့ ထမိနျ ခြှတျလိုကျတာနဲ့ ကိုယျတုံးလုံး ဖွဈသှား တာ ဝငျးဝငျးဖွူဖွူ ဖငျတုံးကွီးတှကေို တှေ့လိုကျရတော့ အခုဘဲ အစုတျကောငျးကောငျး ခံထားရလို့တအားလိုးခငြျနတေဲ့ လီးကလညျး တဆတျဆတျခါနပွေီ ။ ရှှရေေးနဲ့ လှကွေီးထိုးဘဲ အမွနျ ဆှဲလိုကျကွတယျ ။ ရှှရေေးကလညျး ထနျ သူကလညျး ထနျ ဆှဲလိုကျကွတာ တဖေါငျးဖေါငျးဘဲ ။ အရတှေကေလညျး လိုကျတော့ တဖှပျဖှပျ တဘှပျဘှပျ အသံတှေ ကို ဆူညံသှားရတာ..။ ရှှရေေးကလညျး လှတျလှတျလပျလပျ မို့ တအား အောျတယျ ။ ညညျးတယျ ။ပွီးခါနီး အရှိနျနအား တကျလာတဲ့အခါ ရှှရေေးလညျး….“ လိုး..လိုး..တအားလိုး…ဘာလဲ..အားမရှိဘူးလား.. လိုးစမျးပါ..ဆောငျ့ဆောငျ့..တအားဆောငျ့ထညျ့….” လို့ အောျပါတယျ ။ ငယျငယျက ခိုးဖတျခဲ့ရတဲ့ အပွာစာအုပျတှထေဲကလိုဘဲ လို့ အမှတျရလိုကျတယျ ။ ရှှရေေး ကောငျးစဖေို့ စိတျကြနေပျစဖေို့ သူတောငျးဆိုသလို ပွငျးပွငျးနဲ့ မွနျမွနျ ဆောငျ့လိုးပေးလိုကျပါတယျ ။ ရှှရေေးလညျး ဖငျကွီးတှေ ကော့ပေးလိုကျ စကောဝိုငျး မှှေ့ရမျးပေးလိုကျ လုပျနတေယျ ။ နှဈယောကျစလုံး ခြှေးတှေ စိုစိုရှှဲနကွေပွီ ..။ ဆကျတိုကျ ကွုံးလိုးနတော ..။ ရှှရေေး စောကျပတျကလညျး သူ့လီးကို ညှဈယူဆှဲနသေလို အရသာ က ထိမိ ကောငျးလှတယျ ။ “ အမလေး..ကောငျးကောငျး..ကောငျးနပွေီ..အို..ဆောငျ့ဆောငျ့…အာ..အား…အား….အား…အိုး….ပွီးပွီ…. အား….ကောငျး..ကောငျးလိုကျတာ….ဆောငျ့…ဆောငျ့ မရပျလိုကျနဲ့..အသဆေောငျ့……….” ရှှရေေး တတှတျတှတျ ညညျးအောျရငျး သူ့ကို တအား ဖကျညှဈပွီး “ ပွီး ” သှားပါတယျ ။

သူလညျးသုတျရညျတှေ တစဈစဈ နဲ့ အမြားကွီး ပနျးထုတျလိုကျပွီး ရှှရေေးနဲ့ မရှေးမနှောငျး ဆိုသလိုဘဲ ပွီးဆုံး ခွငျးကို ရောကျရှိသှားရပါတော့တယျ ။ ရှှရေေးက သူ့လီးကို အဖုတျထဲက ထုတျခှငျ့မပွုဘူး ။ စောကျခေါငျးထဲမှာ ဆကျ ထား စိမျထားခိုငျးတယျ ။ “ နငျ တကယျလိုးနိုငျတဲ့ကောငျဘဲ…ထငျအောငျကြောျ …ငါ..ငါ ကွိုကျတယျ….” လို့ ရှှရေေး မကြျလုံးမဖှငျ့ဘဲ ပွောလိုကျတယျ ။“ နငျ့စောကျပတျကလညျး တအား လိုးလို့ကောငျးတာဘဲ ရှှရေေးရယျ ..ငါ့လီးကို ရဈပတျဆှဲ.ူနသေလိုဘဲ….မြှောျ့ပါတဲ့ စောကျပတျ ဆိုတာမြိ ုး ဖွဈမယျ …” လို့ သူကလညျးရှှရေေးကို ပွနျပွောလိုကျပါတယျ ။ .“ အဲဒါ အလိုလို ကောငျးတာ မဟုတျဘူး…ငါ ညှဈညှဈပေးလို့ ဟဲ့..နငျကွိုကျရငျ ငါ အမွဲ အဲလို ညှဈပေးမယျ …နငျ ကောငျးတယျ ဆိုလို့ ငါ ဝမျးသာပါတယျ …” လို့ ရှှရေေးက ပွောပါတယျ ။ အနညျးဆုံးတော့ နှဈခြီလောကျ ရှှရေေးနဲ့ ဆှဲဖွဈမှာပါဘဲ ..။ ရှှရေေးရဲ့ စောကျဖုတျ ကွှကျသားတှေ ညှဈပေးခွငျးက သူ့ကို အရသာ အရမျးထူးကဲစသေညျ ။ ထိုးဆောငျ့လိုကျတိုငျး ကွပျတညျးစီးပိုငျတဲ့ အရသာကို ရရှိသညျ ။ ကွာကွာ ဆကျမလိုးနိုငျဘဲ သုတျတှေ ပနျးထှကျခါ ပွီးခွငျးကို ရောကျသှားခငြျသညျ ။ ရှှရေေးက ကုတငျပေါျက ဆငျးသညျ ။ “ ငါ ရခြေိ ုးလိုကျအုံးမယျ…” “ ငါလညျး နငျနဲ့ အတူတူ ရခြေိ ုးခငြျတယျ…” “ အို..ထငျအောငျကြောျ..အေးဆေး နစေမျးပါဟာ…ငါ အေးဆေး ခြိ ုးပါရစေ…” ကိုယျတုံးလုံးကွီး ရခြေိ ုးခနျးဆီကို ရှှရေေး လြှောကျသှားတာကို ကုတငျပေါျက ကွညျ့နမေိသညျ ။ ရှှရေေးရဲ့ ဖငျတုံးကွီးတှကေ တုနျခါ လှုပျနတောကို တှေ့ရတာ သူ့ဒုတျတောငျ ပွနျမာသှားသလိုဘဲ..။ ရှှရေေး နောကျကို သူ လိုကျသှားလိုကျသညျ ။ ရခြေိ ုးခနျးက ပိတျမထားဘူး ။ သူဝငျသှားတော့ ရှှရေေးသညျ ရပေနျးအောကျမှာ သူ့ကိုယျလုံးတှကေို သူ့ဖါသာ ပှတျတိုကျရငျး ရခြေိ ုးနသေညျ ။ “ ဟိတျ..ဘာလို့ လာတာလဲ..” “ ရှှရေေးနဲ့ အတူတူ ခြိ ုးခငြျလို့..” “ နငျ သိပျကဲတာဘဲကှာ….” ရှှရေေးအနား ပူးကပျပွီး ရှှရေေး ဖငျတုံးတှကေို အားရပါးရ ဆုပျကိုငျလိုကျသညျ ။ “ အိုး ..ဟေး….” နောကျတနေ့ မနကျ ၁၀နာရီ ကြောျကြောျ ..။ “ မမတို့က ထငျအောငျကြောျ့ကို ဘယျလောကျ သဘောကတြယျ..သံယောဇဉျဖွဈကွတယျ ဆိုတာ ထငျအောငျကြောျလညျး သိမှာပါ..ဒါပမေယျ့လေ..မမတို့မိသားစု အတှကျထကျ ထငျအောငျကြောျ ရဲ့ ရှေ့ တိုးတကျရေးက အရေးကွီးသေးတယျလေ..မမတို့ မိသားစု နဲ့ နတောထကျ အရေးကွီးတဲ့ တခွား တာဝနျတခုခုကို လုပျရငျ မငျးအတှကျ ပိုကောငျးလိမျ့မယျလို့ မငျးတို့ “ အဘ ”က မမကို ပွောပွတယျ..” ဒေါျရှှဖွေူသနျ့က ကားမောငျးနတေဲ့ သူ့ကို ပွောပါတယျ ။

ဒေါျရှှဖွေူသနျ့က သူ့ကို ကားမောငျးခိုငျးလို့ ဒီနေ့ မနကျ သူတို့အိမျကို ရောကျရောကျခငြျး လိုကျမောငျး ပေးရပါတယျ ။ ရှှနေနျးဘုံကတော့ မနိုးသေးပါဘူး ။ အိပျနတေုံး ..။ သူ့နရောမှာ အစားထိုးမယျ့ အရာ ရှိလေးတယောကျ ရောကျနပွေီ ။ သူက စဈရုံးခြုပျကို ပွောငျးရမယျ ။ ဒေါျရှှဖွေူသနျ့က မွို့သဈမှာ ဆောကျနတေဲ့ သူတို့ တိုကျကို လိုကျပို့ခိုငျးတာ ။ တိုကျက တောျတောျပွီးနပွေီ ။ တိုကျကို ဒေါျရှှဖွေူသနျ့နဲ့ အတူတူ လိုကျကွညျ့တဲ့အခြိနျ ဒေါျရှှဖွေူသနျ့က “ အမေီကလညျး မငျးကို အကူအညီတခု တောငျးစရာ ရှိလို့တဲ့…အမေီ့ဆီကို သှားလိုကျပါအုံး..ထငျအောငျကြောျ…” လို့ ရုတျတ ရကျ ပွောလိုကျတယျ ။ “ ဟုတျကဲ့..မမ ” လို့ သူဖွလေိုကျတယျ ။ ဒေါျရှှဖွူသနျ့က ဒီတိုကျက အဘ အနားယူပွီးတဲ့အခြိနျ နဖေို့လို့ ပွောပွပွီး ရှှနေနျးဘုံအတှကျလညျး သူတို့မိဘတှေ ပေးခဲ့တဲ့ မွကှေကျတကှကျ ရှိသေးတယျ ..ရှှနေနျး အိမျထောငျကတြဲ့အခါ နဖေို့ အိမျ ဆောကျပေးဖို့စဉျးစားနတေယျ လို့ ပွောပွတယျ . .။ ဒီအခြိနျမှာဘဲ တိုကျရှေ့ကို ဗိုလျမှူးလှနျးမောငျရဲ့ ကား ထိုးဆိုကျလာတယျ ။ ဗိုလျမှူးလှနျးမောငျကဘဲ ဒီတိုကျကို အစစ တာဝနျယူပွီး ဆောကျနတောပါ ။ ဗိုလျမှူးလှနျးမောငျက တိုကျပွီးစီးတဲ့ အခွအေနတှေကေို ဒေါျရှှဖွေူသနျ့ကို ရှငျးပွပွီး “ အထူးဆိုငျ ” ကနေ ပစ်စညျးတှေ သူထုတျပေးမယျ့အကွောငျးတှေ ပွောပွတယျ ။ အထူးဆိုငျ ဆိုတာက လူကွီးမိသားစုတှဘေဲ ဝယျနိုငျတဲ့ ထူးခွားတဲ့ ဆိုငျပါ ။ ဒေါျရှှဖွေူသနျ့လညျး အခုလထဲ မငျ်ဂလာဆောငျတှေ တကျရောကျဖို့တှေ တောျတောျမြားမြား ရှိနတောကို သတိရသှားပွီး မငျ်ဂလာလကျဖှဲ့တှေ ဝယျရမယျ …ဗိုလျမှူးလှနျးမောငျကို အထူးဆိုငျကို သှားရအောငျလား..လို့ ပွောလိုကျပါတယျ ။ “ ဟုတျကဲ့..မမ…..ကနြောျ လိုကျပို့ပါမယျ …” လို့ ဗိုလျမှူးလှနျးမောငျက ပွောလိုကျတယျ ။ ဒေါျရှှဖွေူ သနျ့က “ ဒါဆို..မမ..ဗိုလျမှူးလှနျးမောငျရဲ့ ကားနဲ့ လိုကျသှားလိုကျမယျ…ထငျအောငျကြောျရေ..အမေီ့ဆီ ကို အခုဘဲ သှားလိုကျပါလား..ကှယျ…” လို့ သူ့ကို ပွောလိုကျပါတယျ ။ သူဖွရေတာက “ ဟုတျကဲ့…မမ…” ပါဘဲ ။ ဒေါျအမေီသှငျရဲ့ အိမျကို သူရောကျသှားတယျ ။ သူ့အကူအညီကို လိုနတေယျ ဆိုကထဲက ဘာအကူအညီလညျး ဆိုတာ သူသိလိုကျပွီးသား ။ အိမျဖေါျမလေး တယောကျက ခွံတံခါး လာဖှငျ့ပေးတယျ ။ “ ဒေါျအမေီသှငျ …ရှိလား …” “ ရှိပါတယျ…ရှငျ့…” တိုကျကွီးတခုလုံး တိတျဆိတျနတေယျ ။ သူ ဧညျ့ခနျးကွီးထဲ လြှောကျဝငျသှားတဲ့အခြိနျမှာ ဒေါျအမေီသှငျ အပေါျထပျ လှခေါးကနေ ဆငျးလာတယျ ။ “ အမလေး..ပေါျတောျမူကွီး….မမ အပေါျ စိမျးကားနတောပေါ့လေ….” ဒေါျအမေီသှငျသညျ ခပျပါးပါး ပြော့ပြော့ပိတျသားနဲ့ ခြုပျထားတဲ့ အငျ်ကြ ီပှပှလေးကို ဝတျထားတာ အတှငျးမှာ ဘရာစီယာ မပါတာကွောငျ့ ရငျစိုငျကွီး နှဈလုံးကို ဝိုးတိုး ဝါးတား တှေ့နရေတယျ ။

လမျးလြှောကျလိုကျတိုငျး ဒီရငျသားတှကေ တုနျတုနျသှားနတေယျ ။ “ မမလညျး တယောကျထဲ အရမျးပငြျးတာဘဲ…မမ ယောကြျားက နိုငျငံခွား ထှကျသှားပွနျပွီ …. မမလညျး မငျးကို အကူအညီတောငျးမလို့ …” “ ဟုတျကဲ့..မမ…ကနြောျ ဘာလုပျပေးရမလဲဟငျ…” မခို့တရို့ နဲ့ စူးစိုကျကွညျ့လိုကျတဲ့ ဒေါျအမေီသှငျက သူ့နားနားကို နှုတျခမျးကို ကပျပွီး တိုးတိုးလေး “ မငျး ဘာလုပျပေးရမလဲ ဆိုတာ မငျး သိပါတယျကှယျ…မမ တအား လိုခငြျနတေယျ ..ဟိုတခါကလိုဘဲ.. ပေါ့….” လို့ လသေံလေးနဲ့ ပွောလိုကျပါတယျ ။ ဖွူဖှေးတောငျ့တငျးတဲ့ မိနျးမခြောကွီးကို အလိုဖွညျ့ပေးဖို့ တာဝနျကရြောကျလာပွီ ။ အလှညျ့ကရြငျ မနှဲ့စတမျး ..။ “ ဟုတျကဲ့မမ…မမ လိုအပျနတောတှေ ကနြောျ အကုနျ လုပျပေးမယျ…မမ…” လို့ သူပွောလိုကျတယျ ။ ဒေါျအမေီသှငျက သူ့လကျကို ဆှဲပွီး အပေါျထပျကို တကျသညျ ။ မကွာခငျ အလုပျတှေ မြားတော့မှာ သိနတေဲ့ လကျနကျကွီးက မတျမတျထောငျလာသညျ ။ ပဈရနျ အသငျ့ အနအေထားပေါ့ ..။ အိပျခနျးထဲကို ဝငျလိုကျတဲ့အခါ ဒေါျအမေီသှငျက သူ့ခါးကို လာဖကျတယျ ။ “ မငျးကို ဒို့က လှမျးနတော သိလား….ဟငျး…ဘာလို့ ဒို့ဆီ မလာတာလဲ..ဖုနျးလေးတောငျ မဆကျဘူး” ကုတငျကွီးပေါျမှာ ထိုငျလိုကျကွသညျ ။ ရှှရေေး..ရှှနေနျးတို့ကို အိပျရတာနဲ့မတူတာက ရှှရေေး..ရှှနေနျး တို့က အပြို..အိမျထောငျ မရှိသူတှေ..ဒီစောျကွီးကတော့ လငျရှိ မိနျးမတယောကျ ။ သူ့လငျကွီးက အ ခြိနျမရှေး ပွနျရောကျခလြာနိုငျသညျ ။ လိုလားတောငျ့တနတေဲ့သူကို လုပျရတာတော့ ကောငျးသညျ ။ ဒေါျအမေီသှငျက ကုတငျဘေးနားက ဘီဒိုလေးပေါျက အကောငျးစား ဝဈစကီပုလငျးနဲ့ ဖနျခှကျတှဆေီကို လြှောကျသှားလိုကျပွီး ဖနျခှကျနှဈ ခှကျထဲကို ဝဈစကီ လောငျးထညျ့သညျ ။ သူ့ဆီကို ပွနျလြှောကျလာပွီး ဖနျခှကျတခှကျကို ကမျးပေးသညျ ။ ဝဈစကီ သောကျရငျး ဒေါျအမေီသှငျရဲ့ လကျတဖကျက သူ့ပေါငျပေါျကို ရောကျလာသညျ ။ “ မငျး ရှှဖွေူ့ကိုကော နဲနဲ စမျးမကွညျ့ဘူးလား…” “ မမ က ကနြောျ အေးအေးဆေးဆေး နနေတောကို မကွညျ့ခငြျဘူးထငျတယျ…ဟငျးဟငျး..” “ ရှှဖွေူလဲ မမလိုဘဲ အဖိုးကွီး ယူထားတာ ..မမသိတာပေါ့ကှယျ..သူလညျး ဆာနတေယျ ဆိုတာ..” ဒေါျအမေီသှငျရဲ့ လကျက သူ့ပေါငျအလညျက ဖှားဖကျတောျ လကျနကျဆီကို ရောကျနပွေီ ။ ဘောငျးဘီ အပေါျကနေ ညငျညငျသာသာလေး ပှတျနသေညျ ။ လကျနကျကလညျး တအားကို ကွှနပွေီ ။

ဒေါျအမေီသှငျ ဝတျထားတဲ့ အဝတျတှကေို တခုပွီး တခု ခြှတျပဈနသေညျ ။ သူလဲ ကုတငျဘေးမှာ ထရပျလိုကျပွီး ကိုယျပေါျက အဝတျတှကေို အကုနျ ခြှတျပဈလိုကျသညျ ။ စိုပွတေောငျ့တငျးတဲ့ ဖွူဝငျးပွီး ပစ်စညျးကောငျးတဲ့ မိနျးမခြောကွီးရဲ့ ကိုယျလုံးတီးအလှအပတှကေို မွငျ ရတဲ့အခါ သူ့စိတျတှေ ထကွှသထကျ ထကွှလာရသညျ ။ မတျမတျထောငျနတေဲ့ သူ့ဖှားဖကျတောျ ကို ဒေါျအမေီသှငျ သသေခြောခြာ ကွညျ့ပွီး လကျနဲ့ ဖမျး ဆုပျကိုငျလိုကျသညျ ။ “ တကယျ့ကို အားရစရာကွီးကှယျ ….မမလေ….လီးသေးပွီး မတောငျနိုငျတဲ့ မမရဲ့ လငျကွီးနဲ့ ပေါငျးနရေ တာ တကယျ့ လောက ငရဲဘဲ….အိပျမပြောျတဲ့ ညတှေ မြားခဲ့ပွီလေ …ဒါကွောငျ့ မမလေ..မငျးကို အ ကူအညီ တောငျးရတာပေါ့…” ပွောနရေငျး ဒေါျအမေီသှငျသညျ လိငျတနျကို ပှတျသပျ ဖစြျညှဈနပေါသညျ ။ “ မငျးက လီးကွီးရုံမကဘူး..လိုးလဲ လိုးတတျ..လိုးနိုငျတယျလေ ..မငျးနဲ့ တခါ ကွုံပွီးတဲ့နောကျ မမလေ..မငျးကို စှဲသှားတယျ..မငျးကို တောငျ့တမိတယျ..တမျးတမိတယျ….ကှာ….” ဒေါျအမေီသှငျသညျ လိငျတနျရဲ့ ထိပျပိုငျး ဒဈလုံးကွီးကို တပွှတျပွှတျနဲ့ စနမျးလိုကျပွီး..အရငျးပိုငျးကနေ အဖြားပိုငျးထိ လြာနဲ့ ယကျလိုကျသညျ ။ “ ဟငျး…ကွိုကျတယျကှာ….” ထိပျဖြားကို နှုတျခမျးထူထူအိအိတှနေဲ့ ပွှတျကနဲ ငုံကာ စုတျလိုကျရငျး ပွောလိုကျတာပါ ။ သူကလညျး ဒေါျအမေီသှငျရဲ့ နို့ထှားထှားကွီး နှဈလုံးကို လကျနဲ့ ကိုငျမိ၇သညျ ။ နို့ကွီးတှကေ နဲနဲ တှဲကနြပေေ မယျ့ တငျးမာလုံးဝနျးပွီး ကိုငျဆုပျလို့ ကောငျးတုံးပါဘဲ…။ နို့သီးခေါငျးအညိုရောငျဖြော့ဖြော့လေးတလုံးကို လကျနဲ့ ပှတျသပျကွညျ့လိုကျတော့ မာတငျးနတော တှေ့လိုကျရသညျ ။ သညျအခြိနျမှာ ဒေါျအမေီသှငျသညျ သူ့လိငျတနျကို အားရပါးရဘဲ စုတျနပေါပွီ ။ ရှှရေေး အစုတျကောငျးလှပွီ သူထငျတာ ဒေါျအမေီသှငျက ပိုလို့ တောျနသေညျ ။ စုတျတာတှေ ကောငျး လှနျးလို့ တကိုယျလုံး တုနျခါသှားရပွီး နုတျဖြားက တအီးအီး ညညျးမိရသညျ ။လြာလေးနဲ့ ပတျခွာလှညျ့ပွီး ကစားပေးတာ ဘယျသူခံနိုငျမလဲ ..။ သုတျရညျတှေ ပွှတျကနဲ ပနျးထှကျသှားခါနီးကို ဖွဈသှားသညျ ။ မနညျး စိတျထိနျးလိုကျရသညျ ။ မဖွဈသေးပါဘူး..သူ့ကိုလညျး ကောငျးအောငျ ပွနျလုပျပေးအုံးမှပါ…ဆိုပွီး ဒေါျအမေီသှငျကို စုတျတာ ရပျလိုကျဖို့ သူပွောလိုကျသညျ ။ “ ဘာလို့ ရပျခိုငျးတာလညျးဟငျ…” “ မမ စုတျပေးတာ အရမျးကောငျးပါတယျ ..ကနြောျ ရပျခိုငျးရတာက မမကို ကနြောျ ယကျပေးခငြျလို့ပါ.. မမကို ကနြောျ မှုတျပေးပါရစေ …” “ ဟငျ့အငျး…မယကျပါနဲ့….ရတယျ..ရတယျ…..” “ လာပါမမရယျ….လှဲအိပျလိုကျ ..မမ ကို ကောငျးစခေငြျတယျ…မမ တအား ကောငျးအောငျ ကနြောျ မှုတျပေးမယျ …” ဒေါျအမေီသှငျက ပကျလကျလှဲခလြိုကျတဲ့အခါ သူက ပေါငျတနျတှကေို ဖွဲကား လိုကျတဲ့အခါ ပေါငျကွားက မိနျးမကိုယျ စောကျဖုတျကွီးကို ရှငျးရှငျးလငျးလငျး တှေ့လိုကျရတာနဲ့ သူ့လိငျတနျက အစှမျး ကုနျ တငျးမာ ကွီးထှားလာတယျ ။ ဒေါျအမေီသှငျရဲ့ ပေါငျကွားကို သူ့မကြျနှာ အပျလိုကျပွီး ထူထူအမျးအမျး နှုတျခမျးသားကွီးတှကေို လြာအပွားလိုကျနဲ့ အောကျကနေ အပေါျကို ပငျ့တငျကာ ယကျလိုကျတော့ ဒေါျအမေီသှငျ…“ အို..ဟိုဟို..အား…အ….” ဆိုပွီး တုနျခါသှားပွီး သူမပေါငျတနျတှကေို စေ့ဖို့ ကွိုးစားတယျ ။

သို့ပမယြေ့ သူက ပေါငတြနတြှကေို ဆုပကြိုငကြာ ဖှဲကားထားတာမို့ စေ့လို့မရဘူး ။ သူ့လွာက ဆကတြိုကဘြဲ စောကဖြုတကြှီးကို ဖိဖိ ယကပြေးနပှေီ ..။ “ အို….အား…ဟငြ…အား…အ….အ……အငဟြငြ……အာ…အာ……” ဒေါအြမေီသှငြ သူ့ခေါငြးကို လကနြှဈဖကနြဲ့ ဆုပကြိုငဖြို့ ကှိုးစားတယြ ။ “ တောြ..တောပြှီ…အား…အမလေး..မမ..မမ….မခံနိုငတြော့ဘူး…..အီး….” ဒေါအြမေီသှငြ ဘယလြောကြ ရပခြိုငြးရပခြိုငြး သူက ဆကြ ယကတြုံးဘဲ ..။ ဒေါအြမေီသှငြ တကိုယလြုံး တုနခြါ ခါးကော့ ခေါငြးရမြးပှီး “ ပှီး ”သှားရတယြ ။ ဒီတော့မှ သူ ယကတြာကို ရပလြိုကပြှီး သူ့မကွနြှာကို ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ စောကဖြုတကြနေ ခှာလိုကတြယြ ။ “ မငြး..မငြး..အရမြး လုပတြတတြာဘဲ ..” ဒေါအြမေီသှငြ ဆကမြပှောနိုငတြော့ဘူး ။ နှုတခြမြးထူထူပှဲပှဲတှေ အနားကို သူ့လိငတြနကြှီး တေ့ပေးလိုကလြို့ ..။ ဒေါအြမေီသှငြ ဖမြးငုံကာ စုတလြိုကလြို့ ..။ သူ့လိငတြနကြ ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ ပါးစပထြဲမှာ အပှညြ့အသိပကြှီး ဖှဈနတယြေ ။ ဒေါအြမေီသှငလြညြး သူ့စောကဖြုတကြို ကောငြးကောငြး ယကပြေးခဲ့လို့ တုနြ့ပှနတြဲ့အနနေဲ့ သူ့လိငတြနကြို စတနော ပါပါနဲ့ စုတပြေးနတယြေ ။ လွာနဲ့ ကလိပေးလှနြးလို့ တခကွတြခကွြ ဆတဆြတခြါသှားရတယြ ။ ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ လကတဖကကြ သူ့ေ၈ှးစိနှဈလုံးကို ဆုပကြိုငခြွနယေပြေးနတယြေ ။ ဒေါအြမေီသှငြ စုတနြတေဲ့အခွိနြ သူကလညြး လိငတြနကြို နှုတခြမြးထူထူတှေ အထဲကို ဖိဖိ ထိုးညှောငြ့မိတယြ ။ ဒေါအြမေီသှငကြ ဂှေးစိတှကေို ဆုပနြယနြတေဲ့ လကကြို ဂှေးစိတှေ အောကဖြကကြို ပှတသြပြ ကုတခြှဈပေးနရငြေး လိငခြွောငြးကို တအား စုတြ..သူကလညြး ထိုးညှောငြ့တော့ မကှာခငမြှာဘဲ သူ့ တကိုယလြုံးက အကှောအခငွတြှေ အီဆိမြ့သှားအောငြ ကောငြးလှနြးသှားပှီး သုတရြညတြှေ တဖွောဖွော ဒေါအြမေီသှငရြဲ့ ပါးစပထြဲကို ပနြးထုတလြိုကမြိရတယြ ။ ဒေါအြမေီသှငလြညြး ပါးစပထြဲ ပှညြ့လွှံသှားတဲ့ သုတရြညတြှကေို တကှပကြှပနြဲ့ မှိုခပွဈလိုကတြယြ ။ “ ကောငြးလားဟငြ..မမ စုတပြေးတာ ….” “ အငြး..အရမြး ကောငြးတာဘဲ …” ရခွေိ ုးခနြးဆီကို လွှောကသြှားတဲ့ သူ့ကို ဒေါအြမေီသှငကြ “ မမကို တဝကှီး ခစွပြေးရအုံးမှာနောြ ….” လို့ ပှောလိုကတြယြ ။ “ အငြး…ဒါပေါ့ မမ ..မမကို ကွနပေလြောကတြဲ့အထိ ခစွပြေးပှီးမှ ကနွောြ ပှနမြှာ …။ တကယတြော့ သူ ဒေါအြမေီသှငကြို ဒီလို လုပပြေးနတောတှကေ ဒေါရြှှဖှေူသနြ့အတှကြ ပါ ..။ ဒေါရြှှဖှေူသနြ့ ခိုငြးတာ ဆိုရငြ သူ ဘာမဆို လုပပြေးမှာ လေ ..။

အလုပပြှောငြးရတဲ့အတှကြ ရှှနြေးဘုံနဲ့ရော ရှှရေေးလှငလြှငနြဲ့ရော မတှေ့ဖှဈတော့ဘူး ။ နရောသဈ ဘော့ဈအသဈနဲ့ အသားကအွောငြ လုပကြိုငနြရတေယြ ။ နရောသဈက အတူတူ အလုပလြုပတြဲ့ အရာရှိတှနေဲ့ ေ၈ါကြ အတူတူ ရိုကဖြှဈတယြ ။ အရငတြုံးက လူကှီးအိမမြှာ တာဝနခြထွား ခံရတော့ ကိုယြ့ကိုယကြို မပိုငဘြူး ။ အခုတော့ စနေ တနငြျဂနှေ ဆိုရငြ ဂေါကရြိုကြ တငြးနဈရိုကြ နဲ့ ဟနကြနွတော ..။ ဂေါကရြိုကပြှီး အပှနြ ကိုးမိုငဖြကကြ ဆိုငတြဆိုငမြှာ တဝိုငြးစားဖို့ ခွိနြးလိုကကြှတယြ ။ စားသောကဆြိုငထြဲမှာ ရှှရေေးကို လူတယောကနြဲ့ ထိုငစြားနတော တှေ့လိုကရြတယြ ။ ရှှရေေးက လှမြးခေါလြို့ သူ သူတို့ စားပှဲကို လွှောကသြှားလိုကတြယြ ။ ရှှရေေးက သူနဲ့ အတူတူ ထိုငနြတေဲ့ လူနဲ့ မိတဆြကပြေးတယြ ။ သူ့လိုဘဲ စီးပှားရေး လုပတြဲ့ ကိုဇောဝြိတြ..သူ့ကို အမှဲ ဂရုစိုကတြယြ..သူ့မိဘတှကလေညြး ကိုဇောဝြိတနြဲ့ သဘောတူနတယြေ လို့ ပှောပှ မိတဆြကပြေးတယြ ။ ကိုဇောဝြိတြ ဆိုတဲ့ လူကလညြး သဘောကောငြးပုံရပါတယြ ။ ရှှရေေးကတော့ သူနဲ့ အသှငတြူတဲ့ လူကို ရှာသှားပှီ ။ ကိုယြ့စောြ တခှား လူ လကထြဲ ရောကသြှားတာကို စိတထြဲမှာတော့ သိပြ မကှိုကပြမယြေ့ ကိုယကြိုယတြိုငကြလညြး သူကကို အခွိနမြှ မပေးနိုငဘြဲလေ ။ ဘာဘဲ ဖှဈဖှဈ ရှှရေေးအတှကြ သူ ဝမြးသာပါတယြ ။ ဒီနေ့ အလုပကြနေ အိမပြှနခြါနီး ဒေါရြှှဖှေူသနြ့ ဖုနြးဆကတြယြ ။ သတိရတဲ့အကှောငြး..အားရငြ အိမလြာခဲ့ပါအုံး …ပှောတယြ ။ အိမပြှနရြောကပြှီး ရခွေိ ုးပှီးခါစမှာဘဲ ဖုနြးလာလို့ ကောကကြိုငလြိုကတြော့ ရှှနနြေးဘုံ ဖှဈနတယြေ ။ ရှှနနြေးက “ ရာထူးတိုးလို့ ဘဝငမြှငြ့နပှေီလား..ဆရာကှီး..” လို့ စတယြ ။ နောကတြယြ ။ “ ရှှနနြေးကို မတှေ့ခငွတြော့ဘူးလား..သတိမရဘူးလား..” လို့ မေးတယြ ။ “ တှေ့ခငွပြါတယြ..ရှှနနြေးရယြ …ရှှနနြေး အတှကြ ဆိုရငြ ဘာဘဲ ဖှဈဖှဈ လုပပြေးမယြ့လူပါ..တခုခု ခိုငြးစရာ ရှိရငြ ခေါသြာ ခေါလြိုကြ” လို့ ပှောလိုကတြော့ “ အခု ခိုငြးမယြ..လာမလား..” လို့ တခဈခဈနဲ့ ရယမြောပှီး ပှောတယြ ။ လာမယလြေ..ဘယကြို လာရမလဲ ” လို့ ပှနမြေးလိုကတြော့ မှို့သဈက တိုကြ ပှီးသှားပှီ..အခုတော့ ဆရာအေးကွောြ ( သူတို့ အိမမြှာ ဘာဘာညာညာ လုပကြိုငပြေးတဲ့ လူ )ကို အစောငြ့အဖှဈ ထားထားတယြ …အဲဒီကို လာခဲ့မလား…” လို့ မေးတယြ ။ “ လာခဲ့မယြ..” လို့ ပှောပှီး ရှှနနြေး နဲ့ ခွိနြးထားတဲ့ မှို့သဈက တိုကသြဈ ဆီကို သူ သှားလိုကတြယြ ။

ရှှနေနျး တယောကျထဲ စောငျ့နတေယျ ။ အကျစကော့ လိုကျတဲ့လူ တကောငျတမွညျးမှ မတှေ့ဘူး ။ တိုကျကို စောငျ့ပေးတဲ့ ဆရာအေးကြောျလညျး မတှေ့ဘူး ။ ရှှနေနျး အားလုံးကို ဖယျရှားထားပုံ ရတယျ ။ တိုကျအပေါျထပျကို လိုကျပွတယျ ။ အရမျးကို ကောငျးပါတယျ ။ “ ရှငျဘုရငျ့ပုဆိုး ပိုးခညြျး ” ဆိုသလိုပေါ့ ။ လူကွီး ဆောကျတဲ့ တိုကျဆိုတော့လညျး သဈ အကောငျးစားတှေ ပေါပေါမြား မြား သုံးထားတာကိုး ။ ကြှနျးသား အကှကျလှလှနဲ့ နံရံတှကေ လှမှလှ ..။ “ ကောငျးလား …” “ အငျး..အရမျးကောငျးတာဘဲ…” သူက ရှှနေနျးရဲ့ ခါးသေးသေး အောကျက တငျပါးစှငျ့စှငျ့ကားကားတှကေို ကွညျ့ပွီး ပွောလိုကျတာ ..။ “ အိုး..ဘာကွညျ့နတောလဲ..သူနောျ…” “ တကယျဘဲ ရှှနေနျးကို သတိရပါတယျ …” “ ဘာလို့ ဖုနျး မဆကျတာလဲလို့..” “ ကွောကျလို့..စိတျဆိုးမှာ စိုးလို့..” “ အံမာ..အပိုတှေ…ခိခိ …တကယျကွောကျလား ….” “ အငျး..” “ ခိုငျးတာ လုပျမလား..” “ အငျး လုပျမယျ..ခိုငျးလေ ….” သူ့နားနားကို နှုတျခမျးလေး တိုးကပျပွီး..တိုးတိုးလေး..“ ခစြျပေး..” လို့ ပွောပါတယျ ။ ကွကျသီးတှေ ထပွီး ပေါငျကွားက ဖှားဖကျတောျ က ဝုနျးကနဲ နိုးကွား လာရတယျ ။ “ အငျး..ဘယျအခနျးသှားကွမလဲ…” “ လာ…လာ…” ရှှနေနျးက အိပျခနျးတခနျးကို ခေါျသှားပါတယျ …။ ဒီ အိပျခနျးထဲမှာ ကုတငျအသဈတလုံးနဲ့ အိပျရာခငျးအဖွူရောငျ ခငျးထားတဲ့ ရမွေုပျမှေ့ရာကွီးကို ခငျးကငြျးထားတာ တှေ့ရတယျ ။ အိပျခနျးထဲကို လှမျး ဝငျလိုကျခြိနျမှာဘဲ သူ့ ဒုတျက အရမျးကို မာကြောတောငျမတျလာတယျ ..။ ရှှနေနျးက သူ့ကို သိုငျးဖကျပွီး နှုတျခမျးခငြျး စ စုတျလိုကျတယျ ။ သူ့လကျတှကေ ခါးကို ဖကျထားတာကို ရှှနေနျးက သူ့လကျတှနေဲ့ ဆှဲဖွုတျပွီး တငျပါးတှဆေီကို ပို့ပေးလိုကျတယျ ။ စှငျ့အားတဲ့ တငျပါးကွီးတှကေို ဆုပျညှဈတော့ အောကျမှာ ဘာမှ ခံ ဝတျမထားဘူး ဆိုတာ သိလိုကျတယျ ။ စိတျရိုငျးတှကေ မှှနျထှနျ ပွငျးထနျလှနျးလို့ ဘာကိုမှ မသိတော့ဘူး ။ ရှှနေနျးကို ဖွုတျဖို့ တခုဘဲ သိတော့တယျ ..။

ရှှနေနျးကလညျး သူ့ပေါငျကွားနရောကို လကျကလေးနဲ့ စမျးလိုကျတယျ ။ နှုတျခမျးခငြျးအကှာ..“ ဟငျး..တောငျနပွေီ..” လို့ တိုးတိုးလေး ပွောတယျ ..။ ရှှနေနျး ဒုတျကို ကောငျးကောငျး ပှတျသပျကိုငျတှယျတယျ ..။ ပွိုငျတူလို ကိုယျပေါျက အဝတျအစားတှကေို ခြှတျပဈကွတယျ ။ ရှှနေနျး ကိုယျလုံးတီး ဖွဈသှားတာနဲ့ လုံးဝနျးတငျးမာတဲ့ ရငျစိုငျတှကေို သူ အငမျးမရဘဲ စို့ပဈမိတယျ ။ ဆုပျနယျမိတယျ ။ ရှှနေနျး အခြိ ုးအဆကျက တအား မိုကျနတေယျ ။ ရငျသားစိုငျတှကေ တငျးမာ ကော့ထောငျနေ ကွတယျ ။ မတှေ့ကွတာ ကွာသှားတဲ့အခြိနျမှာ ကိုယျလုံး ကိုယျပေါကျက ပို ကွညျ့ကောငျးလာသလိုဘဲ ။ စှငျ့ကားတဲ့ ရှှနေနျးရဲ့ တငျပါးကွီးတှကေိုလညျး အားရပါးရကို နယျပဈတယျ ။ နှဈယောကျစလုံး မတှေ့တာ မလုပျတာ ကွာလို့ အရမျးကို အငမျးမရ ဖွဈနကွေတယျ ။ ရှှနေနျးကလညျး သူ့လိငျတနျကွီးကို ရှေ့တိုးနောကျငငျ ပှတျတိုကျရငျး သူတို့နှဈယောကျ ကုတငျပေါျကို လဲကသြှားကွတယျ ။ သူက ရှှနေနျးကိုယျပေါျကို ရောကျသှားတယျ ။ ရငျစိုငျတဖကျက ရငျသီးမာမာလေးကို ငုံဟတျပွီး တပွှတျပွှတျနဲ့ စို့လိုကျရငျး ပေါငျတနျတှကေို လကျနဲ့ ဘေးကို တှနျးပို့လိုကျပွီး သူ့လိငျတနျနဲ့ ရှှနေနျးရဲ့ အငျ်ဂါစပျကွီးကို တေ့လိုကျတယျ ။ စိုစှတျနူးညံ့တဲ့ အငျ်ဂါစပျကွီးနဲ့ လိငျတနျထိပျဖူး ထိတှေ့လိုကျတော့ စိတျတှကေ ထိနျးမရအောငျ ထကွှ သှားရတယျ ။ရှှနေနျးက သူ့လကျမောငျးတှကေို တအား ဆုပျကိုငျထားတယျ ။ လိငျတနျကို ဖိသှငျးလိုကျတော့ တထဈထဈနဲ့ တငျးကွပျတဲ့ အငျ်ဂါစပျပေါကျထဲကို တိုးဝငျသှားတယျ ။ ရှှနေနျးလညျး “ အိုး…..အီး….” လို့ ညညျးငွူလိုကျပွီး ခါးလေးကော့သှားတယျ ။ သူ့လကျမောငျးကို ဆုပျကိုငျထားတဲ့ ရှှနေနျးရဲ့ လကျက လကျသဲတှကေ သူ့လကျမောငျးသားထဲကို စူးနဈဝငျသှားတာကိုလညျး ခံစားလိုကျရတယျ ။ သူ့လိငျတနျကို အဆုံးထိရောကျအောငျ ထိုးသှငျးလိုကျတယျ ။ သူ့လိငျတနျတခုလုံး ရှှနေနျးရဲ့ ကိုယျထဲမှာ ရောကျနပွေီ ။ ဖွေးဖွေးခငြျး အသှငျးအထုတျ ရှေ့တိုးနောကျဆုတျ လုပျတော့ ရှှနေနျး တဟငျးဟငျး နဲ့ တငျပါးကွီးတှေ လှုပျခါလာတယျ ။ ရှှနေနျးရဲ့ ရငျစိုငျတှကေို ဆုပျနယျပေးရငျး ဖငျကို ကော့ပွီး သူလုပျတော့ ရှှနေနျး တအားကွိုကျပွီး အောကျကနေ ပွနျ တုနျ့ပွနျတော့တာဘဲ ..။ ရှှနေနျးဟာ တောျတောျ အောကျပေးကောငျးတဲ့ မိနျးမတယောကျဘဲလို့ မှတျခကြျခမြိတယျ ။ ရှှနေနျးကိုယျ အောကျပိုငျးကို မှှေ့ရမျးပေးလိုကျ ကော့ပငျ့ပေးလိုကျ လုပျတော့ အရမျးကောငျးလှနျးလာလို့ ပွီးခါနီး ဖွဈဖွဈသှားရတယျ ။ ဒီလို မှှေ့ရမျး ကော့ပငျ့ပေးနတေော့ ရငျစိုငျကွီးတှကေ တုနျခါ လှုပျနကွေတယျ ။ ရှှနေနျးက “ နို့တှကေို ကိုငျပေး…” လို့ ပွောလို့ သူ့ရငျသားစိုငျ တဖကျကို ဆုပျကိုငျပွီး ခပျ ပွငျးပွငျး ဆောငျ့ထညျ့ပေးတယျ ။ တောျတောျလေး ကွာအောငျ ဆောငျ့ပေးအပွီး ရှှနေနျးက “ ပုံစံ ပွောငျးရအောငျ..” လို့ ပွောလို့ ဆောငျ့ပေးနတောတှကေို ရပျပဈလိုကျတယျ ။ ရှှနေနျးက ပါးစပျက ဘာမှ မပွောပမေယျ့ လေးဘကျထောကျ ကုနျးပေးလိုကျတယျ ။

တငျပါးဖွူဖွူကွီးတှရေဲ့ အနောကျကို သူ နရော ဝငျယူလိုကျတယျ ။ စအိုပေါကျ နီညိုညိုလေးရဲ့ အောကျက အငျ်ဂါစပျကွီးက နှုတျခမျးသားထူထူတှနေဲ့ အရတှေေ စိုပွောငျလို့ ပွေး ယကျခငြျစရာ တှေ့လိုကျရတော့ သူ့လိငျတနျနဲ့ ထိုးသှငျး စပျယှကျရမယျ့အစား ကုနျးပွီး လြာနဲ့ ယကျပဈလိုကျမိတယျ ။ “ အို့…မယကျနဲ့တော့လေ ..အကို…လိုး…လိုးပါ…..ရှှနေနျး လိုခငြျလှပွီ…..” “ စိတျခြ..စိတျခြ…..အကို လိုးမှာ…..ကောငျးကောငျးကို လိုးပေးမယျ .” အငျ်ဂါစပျကွီး အဝမှာ လိငျတနျကို တေ့ပွီး ဖိသှငျးလိုကျတယျ ..။ “ အို့…အမေ့…ဖွေးဖွေး…..” တခကြျခငြျး မှနျမှနျလေး အသှငျးအထုတျ လုပျလိုကျတယျ ။ ရှှနေနျး ဖငျကွီး ထောငျပေးပွီး မကြျလုံးလေး မှိတျထားတယျ ။ ရှှနေနျး အငျ်ဂါစပျထဲကို သူ့လိငျတနျ တစှပျစှပျ တဖတျဖတျနဲ့ ဝငျသှားလိုကျ ပွနျထှကျလာလိုကျ ဖွဈနတောကို သူ တှေ့နရေတယျ ။ လိငျတနျကတငျ အရသာ ရှိနတော မဟုတျဘဲ ဒါကို မွငျနရေတဲ့ မွငျကှငျးကလညျး အရသာ ရှိနတေယျ ။ “ အငျးဟငျး..အငျးဟငျး……..အငျး……အငျး……..” ရှှနေနျး ရဲ့ ခါးသိမျလေးကို လကျနဲ့ ဆုပျပွီး အားနဲ့ ဆောငျ့ပေးနတေယျ ။ စိုစိုစီးစီး ကွပျတညျးတဲ့ အ ငျ်ဂါစပျပေါကျထဲ ထိုးဆောငျ့နတောတှကေ တစှပျစှပျ တဖတျဖတျ အသံတှေ ညံလာတယျ ။ “ အား….အမလေး…ဆောငျ့..ဆောငျ့…ဆောငျ့……တအား…တအား…..ဆောငျ့…ဟိ…အား…..ဟငျ့….. ကောငျးတယျ..ကောငျးတယျ…..ဆောငျ့…..ဆောငျ့…..” သူဆောငျ့လိုကျတိုငျး ရှှနေနျးရဲ့ တငျပါးကွီးတှကေ တုနျခါသှားတယျ ။ အသားခငြျး ထိရိုကျသံတှကေလညျး တဖတျဖတျ နဲ့ ထှကျပေါျနတေယျ ရှှနေနျးရဲ့ တငျပါးသား ဖှေးဖှေးကွီး တှကေို ကွညျ့ရငျး ဖီးတေ အရမျးတကျလာပီး မထိနျးနိငျတော့ဘဲ အခကြျ ၄၀လောကျ ခပျမွနျမွနျလေးဆောငျ့ရငျး လရညျဖွူ ပစြျပစြျမြားကို ရှှနေနျးအဖုတျကဉြျလေးထဲသို့ စိမျးသှငျးရငျး ဘာနဲ့မှ နိငျးလို့မရတဲ့ ကာမ အရသာကို ခံစား ရလေးတော့သညျ ရှှနေနျးလညျး တဈဆတျဆတျတုနျခါကာ လကျမြားက ဖိပီး ဆုပျကိုငျလကြျ ကာမအရသာကို ခံစားနလေတေော့သညျ…..ပွီးပါပီ