🌶️ ချစ်ဖူးခဲ့ပါသော်လည်း – (အပြည့်အစုံ)

ရေးသားသူ – ငွေလမင်း (အချစ်တက္ကသိုလ်)

(နိဒါန်း)

“ ငွေ လ မင်း..”

“ အင်..”

“ ဝေးးး ဟေးဟေးးး..”

“ ရွှီ.. ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်းး..”

“ ငွေ လ မင်း.. ငွေ လ မင်း.. ငွေ လ မင်း..”

လက်ခုပ်သံများ၊ အော်ဟစ် အားပေးသံများနှင့် လက်ခေါက်မှုတ်သံ တရွှီရွှီတို့က လရောင် ဆမ်းသော ညချမ်း၏ အေးမြမှု အောက်တွင် ပွက်လော ညံသွားသည်။ မိမိတို့ မေဂျာ၏ မောင်မယ် သစ်လွင် ကြိုဆိုပွဲဟု ပြောရမည့် ဒီပွဲလေး။ အမှန်တော့ မွန်း အပါအဝင် ယခု ရှိနေသူအားလုံးက တတိယနှစ် ကျောင်းသူကျောင်းသား များသာဖြစ်သည်။ သစ်လွင်ကြိုပွဲ ကျင်းပမည် ဆိုတော့ မေဂျာ ဌာနမှုးက တတိယနှစ် အတန်းကို တာဝန်ပေးသည်။ ဤသို့ဖြင့် လွန်ခဲ့သော ရက် အနည်းငယ်ကတည်းက မွန်းတို့အဖွဲ့ ဒီပွဲအတွက် အလုပ်များခဲ့သည်။

မနက်ခင်းက ပထမနှစ် မောင်ငယ် ညီမငယ်များနှင့် ကျောင်းခန်းမတွင် မိတ်ဆုံစားပွဲ ကျင်းပသည်။ တစ်မနက်လုံး စီနီယာ အစ်ကိုအစ်မများအဖြစ် လူတတ်ကြီးလုပ်ကာ ဟန်ရေးထုတ်ခဲ့ကြပြီး အရှိန်က မသေ။ ဒီတော့ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် စုပေါင်းကာ အကြံပြုကြရင်း ပွဲစီစဉ်သူ အဖွဲ့၏ နောက်ဆက်တွဲ အဖြစ် ယခုကဲ့သို့ ညခင်း ပါတီလေး လုပ်ဖြစ်ခြင်း ဖြစ်၏။

လူငယ်တို့၏ ပါတီပွဲ ထုံးစံအတိုင်း ပါဆယ်ဂိမ်း ကစားကြသည်။ သီချင်းသံ ဖွင့်ပြီး ပါဆယ်ထုပ်ကို လက်ဆင့်ကမ်းကြ၏။ တေးသံတိတ်သွားချိန် ပါဆယ်ထုပ်ကလေး လက်ဝယ် ရှိသူက မဲနှိုက်ရသည်။ မဲလိပ်အတွင်းမှ ညွှန်ကြားချက် အတိုင်း အများရှေ့တွင် သရုပ်ဆောင် ပြရမည်။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မဲကျရာ လုပ်ပြကြရင်း ငါးကြိမ်မြောက် ပါဆယ်ထုပ် ကလေးက မင်းထိုက် လက်ထဲ ရောက်သွား၏။ အလှည့်ကျ သရုပ်ဆောင်ရမည့် မင်းထိုက်၊ ပါဆယ်ထုပ်လေး ဘေးချပြီး မဲလိပ်ထည့်ထားသည့် စင်မြင့် ဘက်ဆီ လျှောက်သွား လိုက်သည်။

မင်းထိုက် နှိုက်လိုက်သည့် မဲလိပ်တွင် ယနေ့ညအဘို့ သင့်အာရုံကို ဖမ်းစားထားသောသူအား လက်စွပ် ဝတ်ပေးပါ ဟု ရေးထား၏။ ဒိုင်လူကြီး လုပ်သူက ငွေလက်စွပ်လေးနှင့် ဝတ်ပေးရမည့် ပုံစံညွှန်ပြထားသော စာရွက် ကမ်းပေး၏။ စာရွက်ကို ကြည့်ပြီး မင်းထိုက် ရယ်မိသည်။ ဒိုင်လူကြီးထံမှ မိုက်ကရိုဖုန်းကို လှမ်းယူ၏။ ကစားပွဲအတွင်းမှ အဖွဲ့သားများကို မျက်လုံး ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ယနေ့ညအဘို့ သင့်အာရုံကို ဖမ်းစားထားသောသူ တဲ့လား။

ကစားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်နေကြသည့်အထဲမှ မိန်းကလေးများ သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။ မိမိအာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်မည့်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိ။ အခန်းထောင့်တွင် ကောင်မလေး သုံးယောက် ဝင်မကစားဘဲ ထိုင်နေ၏။ ထိုထဲမှ တစ်ယောက်သောသူက ငွေလမင်း။ ပထမနှစ်မှသည် ယခု တတိယနှစ် အထိ သုံးနှစ်ဆက်တိုက် Roll One ရသူ စာကြမ်းပိုး ကောင်မလေး။ ပါဝါထူ ကိုင်းနက် မျက်မှန်လေးနှင့် ဒီကောင်မလေးကို သူ သတိထားမိတာ ဟိုးတုန်းကတည်းကပင်။ တွဲနေကြ သူငယ်ချင်းမ နှစ်ယောက်အပြင် ဘယ်သူနှင့်မှ သိပ်ရင်းရင်းနှီးနှီး မရှိ။ စကားလည်း နည်းသည်။ အတန်း မမှန်သော သူများ စာအုပ်ငှားလျှင်တော့ မည်သူ့မဆို ပြုံးပြုံးလေးနှင့် ကူညီတတ်၏။ စာရှင်းပြတာလည်း စိတ်ရှည်သည်။ ကိုယ်ပိုင်ကားမောင်းပြီး ကျောင်းတက်သော်လည်း ထမင်းချိုင့်နှင့်၊ ရေဗူးနှင့်၊ အိမ်မှ ယူလာသော စားစရာ မုန့်နှင့်။

သူတို့အဖွဲ့က သူမကို တက္ကသိုလ်ကျောင်းက ငွေလမင်းဟု အမည် ပေးထားသည်။ အခြား ကြောင့်တော့ မဟုတ်။ မူလတန်းကျောင်း တက်ခဲ့သည့် ပုံစံအတိုင်းနှင့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ လူဖြစ် ရှုံးနေရသော သူမကို သနားသောအားဖြင့် ပညတ်သွားရာ ဓာတ်သဘော ပါစေလိုခြင်းငှာ ဤသို့ သမုတ် ပေးထားကြခြင်းပင်တည်း။ ခုလည်း ကြည့်၊ အများသူငါ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားနေကြသည့်အချိန်၊ သူမက ပွဲကြည့်ပရိတ်သတ် လုပ်နေသည်။ သူမကို စ လည်း စ ချင်သည်။ အသည်းယား အမြင်ကတ်လည်း ဖြစ်မိသည်။ ဒီတော့ မိမိ အာရုံကို ဖမ်းစားထားသူအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးပြီး ပွဲထုတ်လိုက်မည်ဟု တွေးလိုက်၏။

ဘလောက်စ် အင်္ကျီ လက်စကလေးနှင့် စကပ်ရှည် ပျော့ပျော့လေးကို ဝတ်ထားသည့် သူမ ပုံစံက ရှင်းရှင်းလေးနှင့် ကြည့်လို့တော့ ကောင်းနေသည်။ ရုတ်တရက်အားဖြင့် ထင်ထင်ပေါ်ပေါ် လှနေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း တစိမ့်စိမ့်ကြည့်လျှင် ရင်အေးစေသည့် မိန်းကလေး ဆိုတာတော့ သူ ကောက်ချက် ချမိ၏။ အထူးသဖြင့် နက်မှောင် ထူထဲသော ဆံပင်ရှည်များ။ ပေါင်လည် သာသာ လောက်အထိအောင် ရှည်လျားပြီး နက်မှောင် ဖြောင့်စင်းနေသည့် ဆံပင်များက သူမကို အလှတွင် အယဉ်ဆင့်ပေးထားသည်။ လည်ချောင်း တစ်ချက်ရှင်းပြီး သူမနာမည်ကို ခပ်ကျယ်ကျယ် အော်ခေါ်လိုက်၏။ ဘော်ဒါအများက လက်ခုပ်သြဘာနှင့် ဝိုင်း ပို့ကြသည်။ သဘောကောင်းပြီး အနေအေးသော ငွေလမင်းကို သူနှင့် ကျိတ်တွဲ စ နေကြတာ ကြာပြီ။ ကောင်မလေး လန်းလန်းတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသော သူ့အဘို့က ငွေလမင်းကို ရှိတယ်တောင် မထင်။ မာကျူရီ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသည့် ခေတ်ကြီးတွင် ၁၅ ရက်မှ တစ်ခါ သာနိုင်သော လမင်း၏ အလင်းက ပြောပလောက်အောင် မက်စရာကောင်းသည့် အရာမှ မဟုတ်ပေပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီညအဘို့တော့ သူမကို အိပ်မက်လှလှမက်အောင် ပြုစားပေးလိုက်မည်ဟု တွေးပြီး သူမ နာမည်ကို အော်ခေါ်လိုက်၏။

စင်မြင့်ကလေးဆီမှ မိမိ နာမည်ကို အော်လိုက်သံကြောင့် သူငယ်ချင်းများနှင့် အတူ ထိုင်နေသည့် မွန်း၊ ရုတ်တရက် ကြောင် သွားသည်။ တကယ်တမ်း မွန်း နာမည်က ငွေလမင်း ဖြစ်သော်လည်း ရင်းနှီးသူ အားလုံးက မွန်း လို့ပဲ ခေါ်ကြသည်။ နောက်တစ်ခု မွန်း ကိုယ်တိုင်က အပေါင်းအသင်း နည်းသူမို့ အခုလို တကူးတက ဖိတ်ခေါ်မှုက မွန်း ဘဝတွင် ပထမဆုံး။ အထူးသဖြင့် မေဂျာ ကင်း ဟု အများက အလိုလို သတ်မှတ်ထားသည့် သူ့နှုတ်မှ မွန်း နာမည်ကို ခေါ်လိုက်ခြင်းက သုံးနှစ်တာ ကာလပတ်လုံးအဘို့ ဒါ ပထမဆုံး။ မွန်း မင်သက်မိနေစဉ် လက်ခုပ်သံနှင့် အော်ဟစ် ဆူညံနေသည့် အသံများ ခေတ္တ တိတ်သွား၏။ အတူထိုင်နေသည့် ခင်ငြိမ်းချမ်း နှင့် သက်သက်မာက မွန်းကို လက်တို့သည်။

“ ဟဲ့ သွားလေ..”

“ အင်..”

“ အင် မနေနဲ့ မွန်း.. သွားလိုက်.. လူတွေ ကြည့်နေတယ်.. ထ မြန်မြန်..”

“ ဟင်.. အင်း အင်း..”

ကစားဝိုင်းထဲတွင် မပါသော်လည်း ခေါ်လိုက်သူက မိမိ အမည်မို့ မွန်း အသာပဲ ထသွားလိုက်သည်။ မွန်းက ခပ်အေးအေး နေတတ်သော်လည်း အများနှင့် လိုက်လျောညီထွေ မရှိသည့် စရိုက်မျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။ မင်းထိုက်က စင်ပေါ် တက်လာသည့် မွန်းကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေသည်။ မွန်းလည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ အတန်းထဲတွင် စာအတော်ဆုံး ကျောင်းသူနှင့် မိန်းကလေးများ ပါးစပ်ဖျားတွင် ရေပန်းအစားဆုံး ကျောင်းသား။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မရင်းနှီးသော်လည်း မသိကြတာမှ မဟုတ်ဘဲလေ။ မင်းထိုက်က လက်ထဲမှ စာရွက်လေး မွန်းကို ကမ်းပေးသည်။ ယူဖတ်ကြည့်ပြီး မွန်း မျက်လုံးပြူးသွား၏။ မင်းထိုက်ကို ပြန်ကြည့်သည်။ မင်းထိုက်က တိုးတိုး ပြောသည်။

thumb
A New Graduate Office Lady With Beautiful Breasts
thumb
She Made a Surprise
thumb
Tiny Asian Best Friend Tries Big White Cock
thumb
Insertion and Creampie for a Beautiful Ass
“ Can you help me, moon?.. ကူညီမယ် မဟုတ်လား..”

“ ဖြစ်ပါ့မလား မသိဘူး.. မွန်း တစ်ခါမှ ဒါမျိုး မကစားဖူးဘူး..”

“ ကိုယ် သိပါတယ်.. ဒါမယ့် မင်းလုပ်နိုင်မှာပါ.. ကူညီစေချင်တယ်..”

စာရွက်လေးကို ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သွားကြားထိုးတံ တစ်ချောင်းစီကို ကိုယ့်ပါးစပ်တွင်ကိုက်ပါ.. မိန်းကလေး ကိုက်ထားသော သွားကြားထိုးတံတွင် လက်စွပ်ကို ချိတ်ထားပါ.. သင်ကိုက်ထားသော သွားကြားထိုးတံဖြင့် ထိုလက်စွပ်ကို ချိတ်ယူပါ.. နှစ်ယောက်လုံး လက်ပိုက်ထားပါ.. ဟု၍ ရေးထားသည်။ မွန်း သက်ပြင်းဖွဖွလေး ချလိုက်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စမ်းကြည့်လိုက်မည်။ ဝိုင်းထိုင်နေကြသည်ကလည်း မိမိနှင့် သူစိမ်းများမှ မဟုတ်ဘဲ။ သုံးနှစ်လုံးလုံး အတူတက်ခဲ့ကြသည့် အတန်းဖော် သူငယ်ချင်းများမို့ မတော်တဆ မှားသွားလည်း မွန်းအတွက် သိပ် ပြဿနာမရှိပါ။

သွားကြားထိုးတံလေးကို ကိုက်ပြီး လက်စွပ်လေးကို ချိတ်လိုက်သည်။ တောက်ကနဲ ပြုတ်ကျသွားတော့၏။ အားလုံး ဝိုင်းရယ်ကြသည်။ မွန်းလည်း ရယ်မိသည်။ ဒီအထိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက သာမာန်ထက် မပိုသေး။ မင်းထိုက်က ကျသွားသည့် လက်စွပ်ကို ကုန်းရှာသည်။ မတွေ့တော့ပါ။ သူငယ်ချင်းများက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝိုင်းအော်ကြ၏။ မွန်း စိတ်ထဲတွင် မိမိအမှားကို အားနာစိတ် ပေါ်လာမိသည်။

ပန်းရောင်သန်းလာသည့် မွန်း မျက်နှာလေးက ညမီးရောင်အောက်တွင် ယုန်လေး တစ်ကောင်လို ချစ်စရာ ကောင်းနေသည်ဟု မင်းထိုက် ခံစားမိသွားသည်။ သူမကြောင့် ကျပျောက် သွားသည့် လက်စွပ်လေးအတွက် အားနာ နေပုံရသည်။

“ မွန်းတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲဟင်..”

မေးပုံလေးက ချစ်စရာထက် သနားစရာလေး။ မွန်းမျက်နှာလေးကိုကြည့်ပြီး မင်းထိုက် ရယ်ချင်သွားသည်။ လက်တွင် စွပ်ထားသည့် လက်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်၏။

“ ဒါနဲ့ ဆက်လုပ်မယ်.. OK?..”

မွန်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သွားကြားထိုးတံက အလယ် ဖောင်းဖောင်းနှင့် အဖျား ချွန်ချွန်ကလေးမို့ ချိတ်ရတာ မလွယ်။ ဒါကို သတိမထားမိသဖြင့် ပထမတစ်ကွင်း ကျပျောက် သွားခြင်းဖြစ်၏။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ရမည်။ ကစားစရာ မဟုတ်သည့် သူများပစ္စည်း မဟုတ်ပါလား။

သွားကြားထိုးတံလေးကို ပါးစပ်ထဲ တစ်ဝက်လောက်ထိ ဝင်အောင် ကိုက်သည်။ လက်စွပ်လေး ချိတ်ပြီး သွားကြားထိုးတံလေးကို ကော့ကော့လေး ဖြစ်အောင် ထောင်လိုက်၏။ မိမိက ပေးရမည့်သူ ဆိုတော့ ပိုခက်သလိုပင်။ မိမိ ပါးစပ်ထဲရှိတုတ်ချောင်းလေးမှ လက်စွပ်ကို ယောင်္ကျားလေး တစ်ယောက် ပါးစပ်တွင် ကိုက်ထားသည့် တုတ်ချောင်းလေးဆီ လက်ဆင့် ကမ်းရခြင်းက ထင်သလောက် မလွယ်။ မင်းထိုက်နှင့် မွန်း နှုတ်ခမ်းချင်း ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ နှစ်ဦးသား ရှူထုတ်လိုက်သည့် ပင့်သက်နွေးများ မျက်နှာ နှစ်ခုပေါ် ဖြတ်တိုက်ကုန်သည်။ တထိတ်ထိတ် တိုးနေသည့် နှလုံးသွေးများ စီးချင်း ထိုးကုန်ကြသည်။ မွန်းအတွက် ယောင်္ကျားတစ်ယောက်၏ နှုတ်ခမ်းမှ ရနံ့သည် မင်းထိုက်က ပထမဆုံး။ တုန်မှန်းခုန်မှန်း မသိသည့် ရင်အစုံနှင့် နောက်ဆုံးတော့ မွန်း ထံမှလက်စွပ်လေး မင်းထိုက်ဆီ အောင်အောင်မြင်မြင်ပဲ ရောက်သွားသည်။ နှဖူးတွင် စို့နေသော ချွေးလေးများကို လက်ခုံဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။ သက်ပြင်းလေး အသာချရင်း

“တော်ပါသေးရဲ့.. နောက်တစ်ကွင်း ထပ်မပျောက်လို့..”

ဟု ပြောပြီး မင်းထိုက်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ မွန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည့် သူ့မျက်ဝန်းများကြောင့် တဒင်္ဂ မင်သက်မိသွား၏။ အမည်မသိ စွမ်းအားတစ်မျိုး ပျော်ဝင်နေသည့် သူ့အကြည့်များမှ ခပ်မြန်မြန် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသည့်အနေနှင့် စင်ပေါ်မှ လှည့်အထွက်။

“ နေဦးလေ မွန်း..”

“ အင်..”

“ ကိုယ့်ကို ပြီးဆုံးအောင် ကူညီဦးလေ..”

“ ရှင်.. ဘယ် ဘယ်လို..”

“ ကိုယ့် ပါဖောမန့်စ်က ဒီလက်စွပ် မင်းကို ပြန်ဝတ်ပေးရမှာ.. အိုကေ..?..”

“ ရှင်.. ဟို.. ဒါ ဒါက.. ဟိုလေ ကစားစရာ လက်စွပ်က ပျောက်သွားပြီဆိုတော့..”

“ အင်းပါ.. ဟုတ်ပါတယ်.. ဒါပေမယ့် ကိုယ်တို့ ဒါနဲ့ပဲ ပထမတစ်ဆင့် ပြီးခဲ့ပြီမဟုတ်လား.. အဆုံးထိ ကူညီစေချင်တယ်..”

မွန်း ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားချိန် စင်အောက် ကစားဝိုင်းဆီမှ သံပြိုင် အော်ဟစ်သံနှင့် လက်ခုပ်သံများ တစ်ချက်ချင်း စည်းချက်ညီညီ ထွက်လာသည်။

“လက်.. စွပ်.. ဝတ်.. လက်.. စွပ်.. ဝတ်..”

မွန်းလည်း အားနာနာနှင့်ပဲ ကမ်းလင့်နေသည့် သူလက်ရှိရာ မိမိ ဘယ်လက်လေး ပေးလိုက်မိတော့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါ ကစားပွဲ သက်သက်ပဲလေ။ သူ့ပစ္စည်း ဖြစ်နေတော့လည်း ခဏနေ ပြန်ပေးလိုက်ရုံပေါ့။ လက်စွပ်လေးက လက်ငါးချောင်းလုံး တစ်ချောင်းနှင့်မျှ မတော်။ အတော်လေး ချောင်နေသည်မို့ မင်းထိုက် ခပ်တိုးတိုးရယ်သည်။

“ လက်ကလေးတွေက တကယ့်ပိစိလေးတွေပဲ..”

ဟု ပြုံးစစ မျက်နှာနှင့် ပြောသည်။ ပြီးတော့ သူငယ်ချင်းများဘက်လှည့်ပြီး အော်လိုက်၏။

“ ဘော်ဒါတို့.. ငါ့ရဲ့ ငွေလမင်းက လက်စွပ် ချောင်နေတယ်ကွ.. မင်းတို့ သဘောတူရင် ဒါလေးကို သူ့ဆွဲကြိုးမှာပဲ ချိတ်ပေးလိုက်မယ်ကွာ.. ဘိုလဲ..”

“ ဝိုးးး ဟိုးးးဟိုးး.. တကယ် ရိုမန်တစ်ပါလား.. သဘူတောတယ်ဟေ့..”

သောသော ညံသွားသည့် အသံများကြားတွင် မွန်း နားထဲ ပဲ့တင်ထပ်ခဲ့သည်က ငါ့ရဲ့ ငွေလမင်း ဆိုသော စကားလေး။ ငါ့ရဲ့ ငွေလမင်း တဲ့လား။ လက်ခုပ်သံများကြားတွင် မွန်း ရှက်သွေး ဖြာနေမိသည်။ မင်းထိုက် လက်ချောင်းတို့က မွန်း လည်တိုင်ဆီ ရောက်လာ၏။ ဝတ်ထားသည့် ပလက်တီနမ် ဆွဲကြိုး မျှင်မျှင်လေးမှ ချိတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြုတ်သည်။ မွန်း တစ်ယောက် ရင်တွေ ခုန်လိုက်သည့်ဖြစ်ခြင်း။ အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ မွန်း လည်ပင်းမှ ဆွဲကြိုးလေးတွင် သူ့ လက်စွပ်လေး ချိတ်မိလျှက်သား ဖြစ်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာကို မရဲတရဲ မော့ကြည့်မိသည့် အခိုက်၊ မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသည့် မျက်ဝန်းစူးစူးများကို ရင်ဆိုင် လိုက်ရပြန်သည်။ လည်တိုင်မှ ဆွဲကြိုးလေးတွင် ချိတ်ထားသည့် လက်စွပ်လေးကို ကိုင်ကြည့်မိ၏။ ထိုနေ့၏ နောက်၊ များမကြာမီ ရက်များတွင် မွန်း တစ်ယောက်၊ မိမိ၏ အသစ်စက်စက် နှလုံးသားလေးကို သူ လိုရာ အသုံးချဘို့ ပေးအပ်ခဲ့မိပါတော့သည်။

………………………………………….

( ၁ )

“ နှစ်ယောက်တည်း တွေ့ရအောင် မွန်းရာ.. ချစ်သူဖြစ်တာပဲ တစ်လပြည့်တော့မယ်.. တစ်ခါမှကို အေးအေးဆေးဆေး မတွေ့ရသေးဘူး..”

“ အယ်.. နေ့တိုင်း တွေ့နေရတာကို မောင်ကလည်း..”

“ အာ.. မရဘူး.. ဒီနေ့ အတန်း ဖျက်ကွာ.. တနေရာမှာ အေးဆေး စကားပြောမယ်..”

“ အွန်.. တနေကုန်ကြီးလား..”

“ ဟုတ်တယ်.. ဘာလဲ.. မလုပ်ပါနဲ့ မောင်ရယ် ပြောဦးမလို့လား..”

စူပွပွ ဖြစ်သွားသည့် ချစ်သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း မွန်း ပြုံးမိသည်။ ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်ပါတယ်လေ။ ချစ်သူတွေ ဆိုသည့် နောက်တော့လည်း အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ချင် ရှာမှာပေါ့။ ဒီလိုနှင့်ပဲ သူ ခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့ မွန်း လိုက်ပါလာမိသည်။ ပန်းခြံတစ်ခုသို့ ရောက်ခဲ့ကြ၏။ သုံးထပ် သစ်သားမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုပေါ် တက်ခဲ့ကြသည်။ အပေါ်ဆုံး အဆင့် ရောက်တော့ ထောင့်ကလေး တစ်ခုတွင် ထိုင်ဖြစ်ကြသည်။ ချစ်သူတို့ဘာ၀ အနမ်း ချိုချိုတို့ ဖလှယ်ဖြစ်သည်။ မင်းထိုက် အနမ်းတို့က ကြမ်းတမ်းလွန်းသည်။ မွန်း နှုတ်ခမ်းလေး ထူပူလာ၏။ အပေါ်အောက် နှုတ်ခမ်းနှစ်မြွှာကို တစ်လှည့်စီ စုပ်နမ်းသည်။ ပါးစပ်အတွင်း ထိုးသွင်းလာသည့် လျှာကို မွန်း မတုန့်ပြန်တတ်။ ကိုယ့်လျှာကို စုပ်ထားပေးဟု မင်းထိုက် ပြောလိုက်သည်။ ချစ်သူ ဆန္ဒရှိရာအတိုင်း အလိုက်သင့် ဖြည့်ဆည်း ပေးလိုက်၏။

မင်းထိုက် လက်တို့က မွန်း ရင်စိုင်ကို ဆုပ်နယ် ချေမွလာသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် အားစိုက် ညှစ်လိုက်သဖြင့် မွန်း ကိုယ်လေး တွန့်သွား၏။ နာလို့ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ဘို့ ပြောချင်သော်လည်း မိမိ နှုတ်ခမ်းများက သူ့စိတ်ကြိုက် ဝါးမြိုခံနေရသဖြင့် မစွမ်းသာ။ ချစ်သူလူဆိုးလေး အချစ်ကြမ်းသမျှ အောင့်အီးသည်းခံရင်း မွန်း စိတ်အိုက်လာမိသည်။

ရင်သားများကို အားပါးတရ ညှစ်နယ်နေသည့်လက်က အင်္ကျီအောက် ရောက်လာသည်။ အို… မွန်း သဲ့သဲ့ ညည်းမိ၏။ မျက်စိများ ပြာဝေလာသည်။ သူ.. ဘာလုပ်မလို့.. အတွေး မဆုံးခင် မင်းထိုက် လက်တွေက ဘရာချိတ်ကလေးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြုတ်ချလိုက်သည်။ အေးစက်စက် လက်များ မွန်း နို့အုံပေါ် ရောက်လာတော့၏။ ရုတ်တရက်မို့ မွန်း မရုန်းနိုင်ခဲ့။ ငြင်းရန် စိတ်ကူးမိသော်လည်း ဒါ ငါ့ ချစ်သူပဲလေ ဆိုသည့်စိတ်က မွန်းကို အနိုင်ယူသွားသည်။

မင်းထိုက် တစ်ယောက် မွန်း နို့အုံနှစ်ဘက်ကို အားပါးတရ ညှစ်ချေနေသည်။ လုံးကျစ် တင်းရင်းနေသည့် နို့လေးနှစ်ဘက်မှာ မင်းထိုက်၏ လက်ဝါးကြမ်းကြမ်းကြီး အောက်တွင် အလှည့်ကျ ထူပူ လူးလှိမ့် နေရသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် နို့သီးခေါင်းလေးများကို ညှစ်ချေသည်။ ခပ်ဆဆ ဆွဲပြီး လိမ်ဆွဲသလို ဆော့သည်။ နှုတ်ခမ်းမှ အနမ်းများကလည်း ကြမ်းသည်ထက် ကြမ်းလာ၏။ ခဏကြာတော့ အနမ်းများ ရပ်ပြီး အင်္ကျီကို အတင်း ဆွဲမသည်။ အို.. မောင်.. မောင်ရယ်..။ လိပ်တင်လိုက်သည့် အင်္ကျီနှင့် အောက်လျှောချထားသည့် ဘရာကြားတွင် ရင်စိုင်မို့မို့နှစ်ခု ပူးကပ်လျှက် ထွက်လာ၏။ မင်းထိုက် အသက်ရှုသံများက ခါတိုင်းနှင့် တခြားစီ။ စိတ်ရိုင်း ဝင်နေသည့် သူတစ်ဦးအလား နို့အုံများကို အတင်း ကုန်းနမ်းတော့၏။

“ မောင်ရယ်.. ဖြည်း.. ဖြည်းဖြည်း.. မွန်း နာလို့ပါ.. နော်..”

“ အွမ်း.. ငြိမ်ငြိမ်နေ ကွာ..”

နွားမူးဆူးတိုး ဆန်လွန်းနေသည့် ချစ်သူ၏ အပြုအမူများကြောင့် မွန်း ငိုချင်လာမိသည်။ အထိအတွေ့များက ကြမ်းတမ်းလွန်းသဖြင့် မိမိဘက်မှာ သာယာမှု မခံစားရသည့်အပြင် စိတ်ညစ်လာသည်။ မင်းထိုက်က မွန်း နို့အုံကို ကိုက်ခဲထားသည်။ နို့သီးခေါင်းများကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း စို့၏။ နို့နှစ်ဘက်လုံး နီရဲ ထူပူလာသည်အထိ စိတ်ကြိုက် စို့သည်။ လက်များကမူ ထမီခါးဆီ ရောက်လို့လာပြီ။ အသံတုန်တုန်လေးဖြင့် ကြိုးစား ပြောမိသည်။

“ မောင်ရယ်.. ဒါတော့ နေပါဦး.. မွန်း.. မွန်း အဆင်သင့် မဖြစ်သေးလို့ပါ.. နော်..”

“ အာ ကွာ.. နှစ်ယောက်တည်း တွေ့ဘို့လေးတောင် ခုလောက် ရှားပါးနေတာ.. နေဘူး.. မရဘူးကွာ မွန်း.. မောင် တအား ထန်နေပြီ..”

“ အို..”

“ လိုးချင်တယ်.. တအားလိုးချင်တယ် ကွာ..”

“ အိုးးး.. မောင်ကလည်း.. မွန်း.. အိုး.. မောင်ရယ်.. နေပါဦး.. ခဏ..”

“ ဘာလဲ ကွာ.. မွန်း.. လုပ်ပါ.. နော်..”

“ နေ့ခင်းကြီး မောင်ရယ်.. ပြီး ပြီးတော့ ခုနေ တစ်ယောက်ယောက် တက်လာရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲလို့..”

“ အာ့မို့ ငြိမ်ငြိမ်နေခိုင်းတာလေ ကွာ.. ခဏလေးပါဆို..”

ပြောရင်းဖြင့် လက်များက ထမီကို ဆွဲမယူနေပြီ။ မွန်း အော်ငိုပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာ၏။ မိမိက လိင်ကိစ္စကို ဘာမှ နားမလည်။ ချစ်သူရယ်လို့ ဖြစ်လာလျှင် ဒီကိစ္စက အနှေးနှင့် အမြန် ပါလာမည်ဟု လက်ခံထားပါသော်လည်း မိမိအတွက် ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံမှာ ခုလိုနေရာနှင့် ခုလို ပုံစံကြီးတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး မဟုတ်ပါလား။ တဇွတ်ထိုး ဆန်လွန်းနေသည့် ချစ်သူကိုလည်း မလွန်ဆန်နိုင်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အော်ဟစ်အကူညီ တောင်းရအောင်ကလည်း မိမိ ချစ်သူ အရင်းခေါက်ခေါက်ကြီး။ နောက်တစ်ခု မွန်း သူ့ကို ချစ်ခဲ့မိတာ အပျော်သက်သက် မဟုတ်။ တနေ့ လက်ထပ်မည့် ဘဝအဖော်အဖြစ် ရည်ရွယ်ပြီး လက်တွဲခဲ့သူ။ အင်းလေ.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့ချစ်သူ.. ငါ လက်ထပ်မယ့်သူ.. ငါ့ကို ပိုင်မယ့်သူပဲ..။

မွန်းဘက်က စိတ်လျှော့ပြီး ငြိမ်သက်ပေးလိုက်မိတော့သည်။ မင်းထိုက်က မွန်းကို မျှော်စင်ကြမ်းပြင်ပေါ် ဆွဲလှဲလိုက်၏။ ငြင်းဆန်ရန် စိတ်ကူး ရှိတော့ပုံမရသည့် ချစ်သူလေး။ နို့နှစ်ဘက်က ဟင်းလင်း ပွင့်နေပြီ။ ထမီကို ခါးထိရောက်အောင် လိပ်တင်လိုက်၏။ ဖြူဝင်းသွယ်လျသော ပေါင်တံ နှစ်ချောင်းတွင် ကြက်သီးများ အဖုဖုထနေသည်။ မျက်စေ့ စုံမှိတ်ပြီး အံကျိတ်ထားသည့် ချစ်သူကို ကြည့်ပြီး ရမ္မက်ဇောများ ထန်သည်ထက် ထန်လာ၏။

မင်းထိုက် စိတ်က ဆန်းသည်။ လူ့မြင်ကွင်းတွင် ကသုတ်ကရက် လိင်ဆက်ဆံရတာကို သဘောကျသည်။ ပင်တီလေးကို မရမက ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး မွန်း ပေါင်နှစ်ဘက်ကြားတွင် နေရာယူလိုက်သည်။ ဒီလို သနားစရာ မျက်နှာပေးလေးက မင်းထိုက်စိတ်ကို ထိပ်တက်အောင် တွန်းပို့နေသည်။ ဘောင်းဘီဇစ်ကို ခပ်သွက်သွက် ဖြုတ်လိုက်၏။ ဒီနေ့အဘို့ မွန်းထံမှ ကာမပန်းကို အရခူးမည်ဟု ကြံရွယ်ထားသဖြင့် ဂျင်းပန်အောက်တွင် အတွင်းခံ ဝတ်မလာခဲ့။ အကြောပြိုင်းပြိုင်း ထ နေသည့် လိင်တံကြီးက ဘောင်းဘီ ဇစ်ကြားမှ မာန်အပြည့်ဖြင့် ထွက်လာသည်။

အပီအပြင် နေရာယူပြီး ပိပိလေးဆီ လိင်တံကို တေ့လိုက်သည်။ မွန်းဘက်က လုံး၀ အဆင်သင့် ဖြစ်သေးပုံမရ။ ပိပိလေးတွင် တုတ်ခိုင်သော လိင်တံကြီး အဆင်ပြေပြေ ဝင်နိုင်လောက်အောင် ချောဆီ ထွက်မနေ။ လက်နှစ်ချောင်းနှင့် ဖြဲဟလိုက်တော့ အတွင်းသားလေးက နီရဲပြီး လှလွန်းသည်။ တွင်းပေါက်ဝလေးကလည်း ကျဉ်းကျဉ်းလေး။ မနည်းလှသော အတွေ့အကြုံများအရ ဘာမှ မဝင်ဘူးသေးသည့် ရတနာဂူဝလေးမှန်း သိလိုက်သည်။ ဒီတိုင်းဆို လွယ်မည်မထင်။ မိမိကလည်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်လှပြီမို့ တွင်းကလေး ဆီမှလိုအပ်သော စိုစွတ်မှုရရန် မိမိဘာသာ ကြံစည်ရတော့မည်။

ခေါင်းတစ်ချက်ငုံ့ပြီး တွင်းဝတည့်တည့်ကို ထွီကနဲ တံတွေး တစ်ချက်ထွေးလိုက်၏။ နှုတ်ခမ်းလေး ဖိကိုက်ထားသည့် မွန်း၊ လွန့်ကနဲ ရုန်းသည်။ မိမိ ပစ္စည်းကို တံတွေးနှင့် ထွေးခံလိုက်ရမှန်း သိလိုက်၏။ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်း သွားသလိုလို ခံစားလိုက်မိသည်။ ထွေးလိုက်သည့် တံတွေးများက တွင်းကလေး အောက်ဘက်သို့ စီးကျပြီး စအို၀ ရှုံ့ရှုံ့လေးဆီ ရောက်လာသည်။ မင်းထိုက် အချိန် သိပ်မဆွဲ။ စီးကျနေသည့် တံတွေးပေါက်ကို လီးထိပ်ဖြင့် ဆီးခံလိုက်၏။ စအို၀ တည့်တည့် ထောက်မိသွားသည်။ လီးတံကြီးကို အရင်းမှကိုင်ပြီး အက်ကွဲကြောင်းလေး အတိုင်း ဆွဲတင်လိုက်သည်။ လိုသောနေရာ တည့်တည့်အရောက် တစ်ချက် ဖိသွင်းလိုက်၏။

နာသွားသော မွန်း ရုန်းသည်။ မျှော်စင်နံရံနှင့် ကပ်နေသည်မို့ ထပ်ရုန်း၍ မရ။ မင်းထိုက် အလျှော့မပေးပဲ ဆက်သွင်းသည်။ မွန်း၏ နာနာကျင်ကျင် ညည်းညူသံက သူ့စိတ်ကို ပိုမို အားဖြည့်နေ၏။ မွန်း အရမ်းနာသည်။ သို့သော် အသံကျယ်ကျယ်လည်း မအော်ရဲ။ တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားပါလျှင် သူလည်း ဒုက္ခရောက်၊ ကိုယ်လည်း အရှက်ကွဲ မဟုတ်ပါလား။ အတင်း ဖိကပ်ထားသည့် ကိုယ်အောက်ပိုင်းကို လွတ်လို လွတ်ငြား ဖနောင့်လေး အားပြုပြီး ရုန်းကြည့်သည်။ ထိုသို့ လှုပ်ရှားလိုက်ကာမှပင် မိမိဘက်မှ သူ့အတွက် အဖုတ်လေး ကော့ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတော့သည်။ အားထည့်ပြီး ဆောင့်ချလိုက်သည့် တစ်ချက် အဖုတ်လေးထဲ လီးတံကြီး နင့်ကနဲ တဆုံး ဝင်သွားသည်။ မွန်း လည်း အသည်းခိုက်မတတ် နာကျင်သွားသည်။

“အားး.. အ.. ဟင့်..”

ငိုသံပါလာသည့် မွန်း အသံလေးက အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ မင်းထိုက်ကို ရမ္မက်ဒီရေ တိုးသည်ထက် တိုးလားအောင် လှုံ့ဆော် နေသည့်အလား။ လူသူလေးပါး မလွတ်ရာနေရာမို့ သူလည်း ထင်သလောက် မကြမ်းရဲ။ မွန်းလည်း အသံရဲရဲ မထွက်နိုင်။ ဒါကပဲ သူ့အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ။ နောက်တစ်ကြိမ်တော့ ဟိုတယ် ခေါ်သွားပြီး အပီအပြင် ကျုံးပစ်မည်ဟု တွေးလိုက်၏။ မျက်စိ စုံမှိတ်ရင်း ညည်းညူ နေရှာသည့် ပန်းဆီရောင် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး ခပ်သွက်သွက် ဆောင့်သွင်းသည်။ အောက်မှ ကြမ်းခင်း၏ မညီညာမှုနှင့် အပေါ်မှ ဆောင့်ချက်များက မွန်းအတွက် ခံရခက်လွန်းသည်။ တစ်ချက်တစ်ချက် နံရံနှင့်ခေါင်း ဆောင့်မိသေး၏။ အလောသုံးဆယ် ဖြစ်နေသော ချစ်သူ၏ အလို မြန်မြန် ပြည့်သွားပါစေတော့ဟူ၍ ဆုတောင်းရင်း မျက်ရည်ကျမိသည်။

ဆယ်ချက်လောက် မရပ်မနား ဆက်တိုက် ဆောင့်သွင်းပြီးနောက် ပို၍ အားပါလာသည့် ဆောင့်ချက် သုံးလေးချက်နှင့်အတူ မင်းထိုက် ငြိမ်ကျသွားသည်။ ပျော့သွားသော သူ့လီးတံကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ နီရဲရောင်ကိုင်းသွားဟန်ရှိသော အဖုတ်လေးခင်မျာ ပူလောင် စပ်ဖျဉ်းပြီး အထိမခံနိုင်လောက်အောင် နာကျင် ကျန်ခဲ့၏။ သို့သော် မွန်း ခင်မျာ နာကျင်မှုကို အချိန်ကြာကြာ မဖြေသိမ့်နိုင်အား။ အနီးဝန်းကျင်မှ ကြားလာရသော လူသံများကြောင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည့် အဝတ်စားများကို ခပ်မြန်မြန် ပြင်ဝတ်လိုက်ရသည်။ မျှော်စင်ကြီး တသိမ့်သိမ့်လှုပ်လာပြီး တက်လာသည့် ခြေသံများလည်း ကြားရသည်။ တော်ပါသေးရဲ့.. လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်မိနစ်လောက်ကသာ ခုလို လူတွေ တက်လာကြလျှင် မွန်း တော့ အရှက်ကွဲပြီ။ အခုလည်း ကလေးတစ်သိုက်က မွန်းတို့ ရှိရာ အထပ်သို့ ရောက်လာပြီးမှ ပြန်ပြေးဆင်းသွားသည်။ အပေါ်မှာ အတွဲ ရှိတယ်ဆိုသည့် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် အသံများ ကြားလိုက်ရ၏။ မွန်း ရှက်လိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း။ ဖြစ်နိုင်လျှင် အငွေ့အဖြစ် ပျံတက်သွားချင်ပါသော်လည်း ကျေမွနေသည့် အဝတ်အစားများ၊ နီရဲထူပူနေသည့် မျက်နှာနှင့်ပင် ကလေးတစ်သိုက် ရှေ့မှ ဖြတ်ဆင်းခဲ့ရသည်။

“ ငါတို့ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတာ ကွ.. ဒီအစ်ကိုကြီး အစ်မကြီးကို လိုးနေတာနေမယ်.. အစ်မကြီး အင်္ကျီတွေ ပေနေတယ် တွေ့လား.. အဲ့ဒါ ကြမ်းပေါ် ပက်လက်လှန်ပြီး အလိုးခံထားလို့..”

နောက်မှ ကျန်ခဲ့သည့် စကားသံက မွန်းနားထဲ သံရည်ပူ လောင်းသလို ဝင်လာသည်။ မွန်း ကားပေါ်တက်ပြီးတော့ မင်းထိုက်က အနားရှိ ကွမ်းယာဆိုင်လေးတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဝင်ဝယ်သည်။ ကွမ်းယာသည်က လေးထောင့်ပုံးပုံစံ ဆိုင်ကလေးအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ကားပေါ် ထိုင်နေသည့် မွန်းကို ယောင်လည်လည်နှင့် လာကြည့်သည်။ မင်းထိုက် ကားပေါ် တက်သည်။ သူဝယ်လာသည့် ပစ္စည်းကို မွန်းလက်ထဲ ထည့်ပေး၏။

“သောက်လိုက် မွန်း..”

ဟု ပြောသည်။ ဆေးနှစ်လုံး ပါသည့် ကဒ်ကလေး။ ရိုးသားအေးဆေးသည့် စာကြမ်းပိုးမလေး မွန်း၊ ဒီဆေးက ဘာအတွက် ဆိုတာလောက်တော့ နားလည်ပါသည်။ ဘာမှ မေးမနေတော့ဘဲ ကား cool box ထဲမှ ရေအေးတစ်ဗူး ထုတ်ယူပြီး နှစ်လုံးလုံး သောက်ချလိုက်သည်။ ကွမ်းယာဆိုင်ကလူ၊ စပ်စပ်စုစု ကြည့်နေဆဲ။ မွန်း တစ်ယောက် မိမိအဖြစ်က လမ်းဘေးဆန်လွန်းလှပါလား ဆိုတာထက် ပိုပြီး ဘာမျှ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပါချေ။

………………………………………….

( ၂ )

ထိုနေ့၏ နောက် တစ်ပတ်အကြာ။ ချစ်ရသူက နှစ်ယောက်တည်း တွေ့ဘို့ တောင်းဆိုပြန်သည်။ ဖြစ်ချင်တော့ ထိုရက်က မွန်း ရာသီလာနေသည်။ ထိုကဲ့သို့ ရာသီစက်ဝန်း နေ့များတွင် မွန်း စိတ်တွေ မကြည်တတ်။ ရံဖန်ရံခါ ဝမ်းနည်းသည်။ တစ်ခါတစ်လေလည်း ဘာကိုမှန်းမသိ ဒေါသထွက်ချင် ထွက်နေတတ်သည်။ ပင်ကိုယ် စိတ်အားငယ်တတ်သူမို့ အများအားဖြင့်တော့ ဝမ်းနည်းပြီး အလိုလိုနေရင်း ငိုချင်နေတတ်တာက များသည်။ သွေးဆင်းများသော ရက်များတွင် ပိပိလေးမှလည်း နာကျင်မှု အနည်းငယ် ရှိနေတတ်၏။ မင်းထိုက် တောင်းဆိုလာတော့ မွန်း ပြောပြလိုက်သည်။ မိမိ အဖုတ်လေးကို မညှာမတာ လိုးခဲ့သော ချစ်သူမောင်က ရာသီသွေးကိုတော့ ရွံတတ်ပုံပင်။ သို့သော် သူ့ဘက်က စိတ်တော့ မလျှော့။

ကျောင်းအဆင်း ညနေခင်း ကျူရှင် တစ်ချိန် ဖျက်ပြီး အဝေးပြေးလမ်းမ တစ်နေရာသို့ မွန်းကို ခေါ်သွားပြန်သည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် မွန်းလည်း ခုလိုအချိန်မျိုး ချစ်သူ့ရင်ခွင်တွင် ခေါင်းလေးမှီကာ နေချင်မိသည်။ ထိုမျှော်လင့်ချက်ကလေးနှင့် သူခေါ်ရာနောက် ပါသွားမိပြန်၏။ လမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် ကားရပ်သည်။ မွန်းဘက်က တံခါးကို လာဖွင့်ပေးပြီး ဆင်းစေ၏။ အချိန်က ညနေစောင်း။ ဆည်းဆာအလှကို အတူခံစားရင်း အနမ်းမိုး ခြွေမိကြပြန်၏။ သူ့ရင်ခွင်တွင် မွန်းကို နွဲ့မှီစေသည်။ နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းစုပ်နေရင်း မင်းထိုက် လက်တစ်ဘက်က မွန်း အင်္ကျီရှေ့ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်တော့သည်။ မွန်းလည်း ငြင်းမနေတော့။ နို့များကို ခပ်တင်းတင်း ညှစ်သည်။ ခဏနေတော့ အနမ်းများ ရပ်တန့်ကာ နှုတ်ခမ်းများက နို့အုံဆီသို့။ မိမိနို့များကို ပယ်ပယ်နှယ်နှယ် စို့နေသည့် သူ့ခေါင်းကို မွန်း ထိန်းကိုင်ထားပေးလိုက်သည်။ လုပ်ပါစေတော့။ ဒီနေ့အဘို့ ဒီထက်ပိုပြီး လုပ်လို့မှ မရဘဲလေ။

မွန်းဘက်ကတော့ ဘာခံစားမှုမှ ဖြစ်မလာ။ ရာသီစက်ဝန်းကြောင့် ဆီးစပ်နှင့် ဗိုက်နားမှ နာကျင် ကိုက်ခဲမှု အနည်းငယ် ရှိနေသည့်အပြင် ဒါလည်း လမ်းဘေးပါပဲလား ဆိုသည့်စိတ်က မွန်း အာရုံတို့ကို စုစည်းမရအောင် နှောင့်ယှက်နေသောကြောင့်ပင်။ ဖြတ်မောင်းသွားသည့် ကားတစ်ချို့ မလိုအပ်ဘဲ ဟွန်း တီးသွားကြသည်။ တချို့လည်း ဝေးလားဝါးလား အော်ဟစ် သွားကြသည်။ ရှိပါစေတော့ ဆိုတာထက် ပိုပြီး မွန်းတစ်ယောက် ဘာမှ မတွေးတတ်နိုင်မီ မင်းထိုက် စကားစလာသည်။

“ မွန်း..”

“ ဟင်..”

“ လိုး ချင်လာပြီ..”

“ အိုးးး..”

“ တကယ် မွန်းရဲ့.. မယုံရင် ကိုင်ကြည့်ပါလား.. မောင့်လီးကြီး မာတောင်နေတယ်.. အွန့်.. ကိုင်ကြည့်..”

မွန်းလက်ကို ဆွဲပြီး သူ့အတံကြီးကို ပုဆိုးပေါ်မှ အုပ် ကိုင်စေ၏။ အတွင်းခံ ဝတ်မထားပြန်သည့် မင်းထိုက် အောက်ပိုင်းတွင် ပူနွေးမာတောင်နေသည့် ဒုတ်တံကြီးက မိုးမျှော်လုလု ထောင်တက်နေသည်။ မွန်း အတော်ပဲ စိတ်အိုက်သွားမိသည်။ ဟိုတစ်ပတ်က အကြမ်းခံထားရတာ မျက်စိထဲ ပြန်မြင်လာမိ၏။ ထိုနေ့က သောက်ခဲ့သည့် ဆေးကြောင့်ပဲလား၊ ဒီတစ်လ ရာသီသွေးက ခါတိုင်းထက် အဆင်းများနေသည်။ နာကျင်မှုလည်း အရင်ထက်ပို၏။ အားကုန်နေသလိုလည်း ခံစားနေရသည်။ ခုနေများ အဲ့တုန်းကလို အကြမ်းပတမ်း အလုပ်ခံရလျှင် မွန်း သေသွားနိုင်သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

“ ရမှ မရတာ မောင်ရယ်.. မွန်း တကယ် ဆင်မပြေဘူးလေကွာ.. နော်..”

“ ရအောင် လုပ်မှာပေါ့.. မွန်းကလည်း..”

“ အင်.. ဘယ်လို လုပ်မှာလဲ ဟင်..”

“ အဖုတ်ကို မလိုးဘူးလေ..”

“ ဘယ်လို ဘယ်လို..”

“ အဖုတ်ကို မလိုးဘူးလို့.. ဆံပင်ကို လိုးမယ်..”

“ ဟင်..”

ကြံကြံဖန်ဖန် စကားကြောင့် မွန်း အံ့သြမိသည်။ မွန်း ဆံပင်က တင်ပါး ကျော်ကျော် ပေါင်လည်လောက် ရှိသည်။ ဆံလုံးထွားပြီး ဖြောင့်စင်း နက်မှောင်နေ၏။ ခေါင်းလျှော်ပြီးစ ဖားလျား ချထားလျှင် ကိုယ်လုံးကလေး ပျောက်လုလု ဖြစ်သွားသည်အထိ ထူထဲသည်။ ပြောရလျှင် မွန်း တကိုယ်လုံးတွင် တန်ဘိုးအထားဆုံး အလှမှာ ဆံပင်ဖြစ်၏။ ခုတော့ ကြံကြံဖန်ဖန် ဆံပင်ကို လိုးမည် ဆိုသဖြင့် တကယ်ပဲ မျက်လုံးပြူးမိသည်။ မွန်းတစ်ယောက် အံ့သြမဆုံးမီ မင်းထိုက် က ကျစ်ဆံမြီးကို ဖြည်ချနေပြီ။

ကားပေါ်ရှိ အိတ်ထဲမှ ဘီးလေး သွားယူပြီး ခေါင်းဖြီး ပေးသည်။ ပြီးတော့ မွန်း ဆံပင်များကို စု ကိုင်ပြီး နောက်တည့်တည့်တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ ထိုင်နေသည့် မွန်း၏ နားထင်ရင်းနှင့် သူ့လီးကို တည့်လောက်အောင် ချိန်၍ ပေါင်နှစ်ဘက်ကို ခပ်ကွကွ ကားပြီး ရပ်သည်။ ဆံပင်များကို လိမ်ကျစ်ပြီး သူ့ လီးတံ ငေါက်တောက်ကြီးတွင် ပတ်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်၊ စိတ်ကြိုက် လုပ်တော့၏။ လက်များလည်း မရပ်နားသလို ခါးကို ကော့ကော့ပြီးလည်း ဆောင့်သေးသည်။ မာတောင့်တောင့် လီးတံ စိုစိုကြီးက မွန်း နားထင်စပ်ကို တစ်ချက်တစ်ချက် လာ ထိသည်။

တအူးအူး တအီးအီးနှင့် စိတ်လွတ်လက်လွတ် အော်ဟစ်ပြီး ဆောင့်လိုက်တိုင်း သူ့ လီးတံကြီးက မွန်း ဆံအုံအကြား တွန်းထိုး ဝင်လာနေသည်။ လီးတွင် ပတ်ထားသည့် ဆံပင်များကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်နေခြင်းမို့ တစ်ချက် ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း ဆံရင်းကို ဆောင့်ဆွဲသလို ဖြစ်နေသည်။ ရာသီစက်ဝန်း၏ ဝေဒနာအပြင် ချစ်သူ၏ ထူးထူးဆန်းဆန်း အာသီသနောက်ကို မလိုက်နိုင်သည်မို့ သူ့လှုပ်ရှားမှုများက မွန်းကို စိတ်ကျဉ်းကျပ်စေပြန်၏။

မင်းထိုက် တစ်ယောက် ချစ်သူ၏ ဆံပင်ကို စိတ်ရှိလက်ရှိ လိုးရတာ အရသာ တွေ့နေ၏။ ဒီအတွေ့ကြုံကို မိမိ လိုချင်နေတာ ကြာပြီ။ စားဖူးသမျှ မိန်းကလေးတိုင်းက ဆံတိုမလေးများသာမို့ အခွင့်မသာခဲ့။ ဘယ်နှစ်ချက်မှန်းမသိ ဆောင့်ချင်တိုင်း ဆောင့်ပြီး ခံစားချက်က ထိပ် တက်လာသည်။ ဆံပင်နှင့် ပတ်ထားသည့် လီးကြီးကို ခပ်တင်းတင်း အုပ်ကိုင်ပြီး အားကုန် ဆောင့်ပစ်သည်။ မွန်းထံမှ တအင့်အင့် အသံလေးများ ထွက်လာပြီ။ ဆံပင်ကို နောက်မှနေ၍ အတင်း ဆောင့်ဆွဲနေသလို ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ မင်းထိုက် ပို အကြိုက်တွေ့သွားသည်။ အော်ပါ ကွ.. အော်လိုက်စမ်းပါ.. မင်း အာ့လို အော်ပေးမှ ငါ့တွက် အားပိုရှိတာ..။

ဆံစုထဲမှ ထိုးထွက်လာသည့် လီးထိပ်က နားထင်ရင်းကို သွားသွားထိသည်။ အရသာ ရှိလိုက်သည် ဖြစ်ချင်း။ နောက်များဆိုလျှင်တော့ တနေကုန် အချိန်ပေးပြီး ဆံပင်တစ်ချီ၊ အဖုတ်တစ်ချီ စိတ်ကြိုက်လိုးပစ်မည်။ ဆံစမှသည့် ခြေဖျားထိ အဘိုးတန်သည့် ချစ်သူလေး။ ပူနွေး ချွဲကျိနေသည့် သုတ်ရည်များ မွန်း နထင်မှ လည်တိုင် တလျှောက် စီးကျ ကုန်သည်။ လူလည်း အတော် အားကုန်သွားပြီမို့ မွန်းကို နောက်မှ ဖက်ပြီး ထိုင်ချလိုက်၏။ လည်ကုတ်ပေါ် စီးကျနေသည့် သုတ်ရည်များကို သူမ ဆံပင်နှင့်ပဲ ပြန်သုတ်ပေးလိုက်သည်။

မွန်း၏ ဆံပင်အရင်းနှင့် လည်တိုင်ကြားတွင် သုတ်ရည်များက အထွေးလိုက် ပျစ်ခဲနေသည်။ ရှန်ပူရနံ့ မွှေးမွှေးနှင့် ရောနေသည့် မိမိသုတ်ရည်၏ အနံ့များက မင်းထိုက်အတွက် ယစ်မူးစွဲလန်းစရာ ကောင်းလွန်းနေသည်။ ဒူးနှစ်ဘက်ပေါ် လက်လေး ပိုက်တင်လျက် ထိုင်ရင်း ဟိုးအဝေးမှ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီ ငေးကြည့်နေမိသည့် မွန်း မျက်ဝန်းများကတော့ ဝိုင်းစက် ကြောင်စီကာ အရောင် မဲ့နေခဲ့ပါသည်။ ပုစွန်ဆီရောင် နေဝန်းကြီးလည်း ဆုံးဆုံးမြုပ် ပျောက်ကွယ်လုပြီမို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ထိုညနေအဘို့ အပြန်လမ်းတလျှောက်မှသည် နှစ်ဦးသား လမ်းခွဲချိန်အထိ မွန်း သူ့ကို ဘာစကားမှ မဆိုဖြစ်တော့။ အိမ်ရောက်တော့ ရေတစ်ခွက်ပင် မသောက်နိုင်အား။ ရေချိုးခန်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ကာ ရှန်ပူတစ်ဗူးလုံး ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်အထိ ခေါင်းကို အထပ်ထပ် လျှော်မိသည်။ တကယ်တမ်း မွန်း ဆံပင်က ဆိုင်တွင် လျှော်မှ အဆင်ပြေသည်။ ဒီဆံအုံကြီး ခြောက်ဘို့အရေး အနည်းဆုံးတော့ လူနှစ်ဦး ကူညီပေးမှ။ ဖြစ်ချင်တော့ ထိုညက မိခင် ဖြစ်သူလည်း တရားစခန်း ဝင်နေသဖြင့် အိမ်တွင် မရှိ။ အချိန်မတော် ခေါင်းလျှော်ပြီးမှ မိမိ ဆံပင် ခြောက်ဘို့အရေး ဖခင်ကိုလည်း အကူညီ မတောင်းဖြစ်။ ကိုယ့်ဒုက္ခနှင့် ကိုယ်မို့ မွန်းခင်မျာ ညစာ ထမင်းပင် မစားနိုင်ပါတော့ချေ။

နောက်ဆုံး အစိုဓာတ် မကုန်သေးသည့် ဆံပင်နှင့်ပဲ အိပ်ရာ ဝင်လိုက်ရသည်။ နောက်နေ့မနက် မိုးမလင်းမှီပင် လူက ကိုယ်တွေ ခြစ်ခြစ်တောက်အောင် ပူနေပြီး အဖျားဝင်တော့သည်။ အနှစ်ချုပ်လိုက်တော့ ချစ်သူ၏ ထူးဆန်းသည့် ဝါသနာကို ပါရမီ ဖြည့်ခဲ့ရသည့် မွန်း မှာ သုံးရက်ဆက်တိုက် ကျောင်းပျက်ရပါလေတော့သည်။

—————————–

( ၃ )

နေကောင်းပြီး ကျောင်းပြန်တက်နိုင်ချိန်တွင် မွန်း စိတ်က ချစ်သူနှင့်တွေ့ရမှာ လန့်သလိုပင် ဖြစ်နေမိသည်။ သို့သော် ကံအားလျှော်စွာပဲ မင်းထိုက် ထံမှ ခါတိုင်းနှင့် မတူသည့် အကြင်နာများ ရခဲ့၏။ မွန်း စိတ်အနှောင့်ယှက်ဖြစ်မည့် အပြုမူများ၊ တောင်းဆိုမှုများ ဘာဆိုဘာမျှ မလုပ်။ အတန်းဖျက်ပြီး သူနှင့် ချိန်းတွေ့ဘို့လည်း မပူဆာ။ ဒီလိုကြပြန်တော့လည်း မွန်းဘက်က တစ်ခုခုလိုနေသယောင် ခံစားမိပြန်သည်။ လိင်ကိစ္စအတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသည်က တစ်ပိုင်း၊ ချစ်သူ၏ အဆိုးအနွဲ့များ ဘယ်ရောက်နေပါလိမ့်ဟု တွေးမိသည်က တစ်ပိုင်း။ ဒီကြားထဲ မွန်း မသိစိတ်က တွေးထင့်နေသည့် ကိစ္စတစ်ခုက သတင်းသဲ့သဲ့အဖြစ် မွန်း နားထဲ ရောက်လာရသည်။ မင်းထိုက် ကောင်မလေးတစ်ယောက်နှင့် တွဲနေသည် ဟူသည့်သတင်း။

တကယ်တမ်း မိမိနှင့် ချစ်သူမဖြစ်မီကတည်းက မင်းထိုက် ဆိုသည်မှာ ပျိုတိုင်းကြိုက်သည့် နှင်းဆီခိုင်။ မိမိနှင့် မပတ်သက်ခင်က ကိစ္စများကို လစ်လျူရှုနိုင်သော်လည်း ခုလို အခြေနေမှာတော့ မိမိကို သစ္စာရှိစေချင်သည်။ နှစ်ဦးသား၏ ပတ်သက်မှုကလည်း သာမန် သမီးရည်းစားအဆင့် မကတော့ဘူး မဟုတ်ပါလား။

ကြားမိသည့် သတင်းအကြောင်း မေးတော့ မင်းထိုက် ရယ်သည်။ မဟုတ်ဘူးလို့လည်း မငြင်း။ မွန်း စိတ်ထဲ ကလိလိ ဖြစ်လာသည်။ မိမိ သိချင်သည့် အကြောင်းအရာကို ရေရေရာရာ မရှင်းပြဘဲ ဝေ့လည် လုပ်နေ၏။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မွန်း ကပဲ စပြီး အတန်းဖျက်၊ နှစ်ဦးတည်း စကားပြောဘို့ တောင်းဆိုလိုက်မိသည်။ မင်းထိုက် ဦးဆောင်ရာ ကျောင်းနှင့် မနီးမဝေး အေးဆေး တိတ်ဆိတ်သည့် ဆိုင်လေးတစ်ခုသို့ ရောက်ဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ ဒီဆိုင်လေးက ကျောင်းသူကျောင်းသား ချစ်သူစုံတွဲတို့ စံပျော်ရာဆို ပိုမှန်လိမ့်မည်။ အစားအသောက်ထက် နေရာထိုင်ခင်းကို ဦးစားပေး ဖွင့်ထားသော ဆိုင်။ ခြံဝန်းကျယ်ထဲတွင် သီးသန့် စားပွဲလေးများနှင့်။ စားပွဲတစ်လုံးစီကို ဝါးထရံ ပုပုလေးများနှင့် ခြံခတ်သလို ကာရံပေးထားသည်။ သက်ကယ် ထီးအမိုးကြီးလည်း ပါ၏။ လုံး၀ အလုံခြုံကြီး မဟုတ်သော်လည်း အပြင်မှ ကြည့်လျှင် အထဲကလူ ဘာလုပ်နေမှန်း ရုတ်တရက် မသိနိုင်သည့် အနေထား။

အစားအသောက် မှာယူပုံကလည်း မှာပြီးလျှင် ငွေတန်းရှင်း၊ မိမိ ထိုင်မည့်ဝိုင်းသို့ တစ်ခါတည်း ယူသွားရသည်။ ပြန်ထွက်လျှင်တော့ မိမိ ထိုင်သည့် အချိန်ပေါ် မူတည်ပြီး စားပွဲဝိုင်းကြေး ကျသလောက် ရှင်းရ၏။ ကျောင်းတက်လာသည့် သုံးနှစ်သက်တမ်းတွင် ဒီဆိုင်သို့ မွန်း အခုမှ ရောက်ဖူးသည်။ ဆိုင်ထဲ ဝင်လာသည်နှင့် ဒီအတွဲ ဘာလုပ်တော့မည်ကို သိနေသည့်အလား ပြုံးစိစိ ကြည့်ကြ၏။ တကယ်လည်း ဒီဆိုင်တွင် လာထိုင်သည့်အတွဲတိုင်း ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခုတော့ ပါတတ်သည်လေ။

အခုလည်း မွန်းတို့ အတွဲ ကော်ဖီ တစ်ခွက်စီ မှာပြီး တဲနန်းတစ်ခုတွင် နေရာယူကြ၏။ ခွေးခြေပုလေးနှစ်ခုကို ပူးကပ်ပြီး လူနှစ်ယောက်လည်း ပူးကပ်ပြီး ထိုင်သည်။ မင်းထိုက် လက်တစ်ဘက်က မွန်း ပုခုံးကို ဖက်ထားသည်။ ကျန်လက်တစ်ဘက်ကလည်း ရင်ဘတ်ရှေ့မှ သိုင်းဖက်ထားသည်။ မွန်းလည်း ခေါင်းကလေးကို သူ့လည်တိုင်တွင် တိမ်းမှီ ထားလိုက်သည်။ ပါးပြင်ထက်ဆီ ကျလာသည့် ချစ်သူ၏ နွေးထွေးသော အနမ်းတို့ကြောင့် မွန်း ကြည်နူးမိသည်။ မင်းထိုက် လက်ဖျားလေးက မွန်း မေးစေ့ကို အသာဆွဲမသည်။ မျက်လုံးကလေး မှေးစင်းပေးလိုက်တော့ နှုတ်ခမ်းများဆီသို့ စိုစွတ်သော အနမ်းများ တဖွဲဖွဲ ကျရောက်လာသည်။ ဆေးလိပ်နှင့် ပါးစပ် ပြတ်သည်မရှိသော မင်းထိုက် နှုတ်ခမ်းများက ခြောက်ကပ်ကပ်နှင့် ဆေးချိုးနံ့ စွဲနေသည်။ ရံဖန်ရံခါ ကွမ်းပါ စားတတ်သေးသဖြင့် သူ့ခံတွင်းတွင် ကွမ်းယာနံ့ လည်းမကင်း။ အမှန်တော့ ထိုအနံ့ကို မွန်း စိတ်ပျက်သည်။ သို့သော်လည်း မိမိ ချစ်သူမို့ ဒီလောက်လေးကိုတော့ဖြင့် စာမဖွဲ့လိုတော့ပါ။

နှုတ်ခမ်းနှစ်စုံတို့ အနမ်းမိုးသည်းနေချိန် မင်းထိုက် လက်တစ်ဘက်က မွန်း အင်္ကျီအောက် လျှိုဝင်လာသည်။ ဘရာပျော့ပျော့လေး အောက်မှ ရွှေရင်မြွှာတို့ ကြက်သီးဖုလေးများနှင့် ကြမ်းရှရှ ဖြစ်နေ၏။ မင်းထိုက် လက်က ကျွမ်းကျင်လွန်းစွာပဲ ဘရာစီရာထဲမှ နို့အုံကို နှိုက်ထုတ်သည်။ ဘရာနှင့် ပင့်တင်ပေးထားသလို ဖြစ်နေသည်မို့ တင်းထွက်နေသည့် နို့အုံတွင် နို့သီးခေါင်းလေးက မော့မော့လေး ထောင်နေ၏။ နို့သီးလေးကို ညှစ်ချေသည်။ နို့အုံတစ်ခုလုံးကို အားရပါးရ ညှစ်သည်။ ကျန်နေသည့် တစ်ဘက်ကိုပါ နှိုက်ထုတ်လိုက်၏။

နို့နှစ်ဘက်လုံး ဘရာ အပြင်ကို ရောက်သွားပြီ။ အပေါ် အင်္ကျီမှ ကြယ်သီးများကို ခပ်သွက်သွက် ဖြုတ်၏။ ချစ်သူ အလိုကျပါစေတော့ရယ်လို့ မွန်း လိုလိုချင်ချင်ပဲ လိုက်လျောပေးလိုက်သည်။ မိမိ ကိုယ်တိုင်လည်း နူးညံ့သည့် အထိတွေ့ကြောင့် မကြုံဖူးသေးသော သွေးသား အားသီသတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ချစ်သူကို အလိုလိုက်ချင်စိတ်လား၊ မိမိ ကိုယ်တိုင်က တစ်ခုခုကို အလိုရှိလာတာလား မွန်း တကယ်ပဲ နားမလည်ပါ။

ဟင်းလင်း ပွင့်သွားသော အင်္ကျီ ရင်ဘတ်တွင် ဘရာဖြင့် ပင့်တင်ပေးထားသည့် နို့အုံနှစ်ခုက ပူးကပ်ပြီး ညှစ်ထုတ် ပေးထားသလို တင်းရစ် ဖောင်းကားနေသည်။ ပန်းနုရောင် နို့သီးခေါင်းလေးက လုံးဝန်းကျစ်လစ်ပြီး သေးသေး ပိစိလေး။ တဒင်္ဂ အတွင်းမှာပဲ မင်းထိုက်၏ လျှာနွေးနွေးကြီးက မွန်း နို့နှစ်ဘက်ပေါ် ကျလာသည်။ နို့အုံတစ်ခုလုံးကို ငုံခဲပြီး စို့လိုက်၊ နို့သီးခေါင်းလေးကို အားရပါးရ စို့လိုက်နှင့် အစာငတ်နေသော ကလေးငယ်လို အငမ်းမရ စို့တော့၏။

မွန်း တစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်းမြ နွေးထွေးလာသည်။ ပေါင်လေးနှစ်ဘက်ကို စိနေအောင် လိမ်ကျစ်ပြီး ထိုင်နေမိ၏။ နို့တစ်ချက် စို့ခံရတိုင်း အင်္ဂါလေး အတွင်းမှ တဆတ်ဆတ် လှုပ်နေသလို ခံစားမိနေသည်။ ထိုနေရာလေးကို ကိုင်တွယ် ထိတွေ့လိုစိတ် ပေါ်လာသည်။ ရင်ထဲမှ မောသလိုလိုလည်း ဖြစ်လာသည်။ ခါးလေး ဆန့်ဆန့် ထိုင်ပြီး အဖုတ်လေး၏ အတွင်းပိုင်း ကြွက်သားများကို ဆွဲညှစ်လိုက် ပြန်လျှော့လိုက်နှင့် ယားသက်သက် ဝေဒနာ သက်သာလို သက်သာငြား မိမိဘာသာ အားထုတ်ကြည့်သည်။ လူတစ်ကိုယ်လုံးလည်း ကြက်သီးမွေးညင်းများ တဖျဉ်းဖျဉ်းထကာ သတိလက်လွတ် ဖြစ်လာလိုက်သည်မှာ နှုတ်ဖျားမှ ညည်းသံ သဲ့သဲ့လေး ထုတ်လွှတ်မိသည် အထိပင်။

“ မောင့် ငွေလမင်းလေး..”

“ ….”

နားနား ကပ်၍ လေသံလေးဖြင့် ခေါ်သည်။ ရင်တွေ လှိုက်ဖိုနေသည့် မွန်း၊ အသံထွက်၍ မထူးမိ။ သူ့ကို ချစ်ရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးရွဲလေးများဖြင့် မော့ကြည့်မိသည်။ နှုတ်ဖျားမှ ဘာပြောရမှန်း မသိသော်လည်း မျက်ဝန်းမှတဆင့် တစ်စုံတစ်ရာကို တောင်းဆိုမိသည်။ မင်းထိုက်က မော့ကြည့်နေသည့် မွန်း ပါးပြင်လေးကို လက်ဝါးနှင့် အုပ်ကိုင်သည်။ လက်မလေးဖြင့် မွန်း နှုတ်ခမ်းနှစ်မြွာကို ဝေ့ကာဝိုက်ကာဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ဖိပွတ်ပြီး ဆော့ကစား၏။ တိုးသက်ညင်သာသော အသံဖြင့် ပြောသည်။

“ ချစ်တယ် မွန်းရယ်..”

“ မွန်းလည်း ချစ်တယ် မောင်..”

“ မောင့် ပါရမီ ဖြည့်ဘက်လေး..”

“ …..”

မွန်း ကြည်လင်စွာ ပြုံးမိသည်။ ဟုတ်ပါတယ် မောင်.. မွန်းက မောင့် ပါရမီ ဖြည့်ဘက်ပါ ဟု ရင်ထဲမှ ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်လျက်။ ဒီတိုင်းဆိုလျှင် မွန်း ကြားထားသည့် သတင်းက ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်ပါလိမ့်မည်။ အခုကိုပဲ ချစ်ရသူက မိမိကို ပါရမီ ဖြည့်ဘက်ဟု တင်စားသည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုစကားစုလေးကို မွန်း အင်မတန်မှ မြတ်နိုးပါသည်။ မိမိကို ချစ်သော၊ တန်ဘိုးထားသော၊ မိမိကို ဦးဆောင် လမ်းပြနိုင်သော၊ မိမိဘက်မှလည်း တန်ဘိုးထား မြတ်နိုးစိတ်ဖြင့် ချစ်ရသောသူတစ်ဦး၏ ပါရမီဖြည့်ဘက်ကောင်း ဖြစ်လိုလှပါသည်။

မင်းထိုက် အနမ်းလေး တစ်ချက် မွန်း နှုတ်ခမ်းပေါ် ရောက်လာပြန်သည်။ ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းလေးကို လက်မနှင့် ပွတ်သပ် ဆော့ကစားပြန်သည်။ ခါတိုင်းနှင့်မတူသည့် နူးညံ့သော အထိအတွေ့များက မွန်းကို ကြည်နူးပီတိ ဖြစ်စေရုံသာမက သွေးသားထဲမှလည်း မောင့်အလိုကျ လိုက်လျော လိုသည်အထိ အဆင်သင့် ဖြစ်လာတော့သည်။

မင်းထိုက် လက်တစ်ဘက်က ဝတ်ထားသည့် ပုဆိုးကို ဖြေချသည်။ ထုံးစံအတိုင်း အတွင်းခံမပါ။ မွန်း လက်တစ်ဘက်ကို ဖြည်းဖြည်း ဆွဲယူလိုက်ပြီး ထိုးထိုးထောင်ထောင် ဖြစ်နေသည့် လီးကြီးကို ကိုင်စေသည်။ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည့် မွန်း လက်ကလေးထဲ မာတောင်တောင် နွေးတေးတေး အချောင်းကြီး ရောက်လာ၏။ ဘာကြောင့်မှန်းတော့ မသိ၊ အချောင်းကြီးက တုတ်တုတ် ရှည်ရှည်ကြီးအပြင် စေးကပ်ကပ်နှင့် စိုစိစိ ဖြစ်နေသည်။ ဒါ ဟိုတစ်ရက်က ငါ့အဖုတ်လေးကို မညှာမတာ လိုးခဲ့တဲ့ လီးကြီးပါလား.. အခုကော.. ဒါ ဒါကြီးနဲ့ ငါ့ ကို.. အို…။ ဒီနေ့အဘို့ မွန်း စိတ်တွေ ခါတိုင်းထက် ရဲတင်း နေသယောင်ပင်။ ချစ်သူ၏ နူးညံ့သည့် အချော့မြှူများကြောင့် ဖြစ်မည်ထင်သည်။ လက်ထဲမှ အတံကြီးကို ငုံ့တော့ မကြည့်ဖြစ်သေး။ မျက်နှာလေးကို သူ့လည်တိုင်ကြားတွင် ထည့်မှီပြီး ပုန်းခိုနေမိသည်။

“ မောင်.. မရတော့ဘူး မွန်းရယ်.. လိုးချင် ပြီ ကွာ..”

နားပေါက်ဝကို ကပ်ပြီးပြောသည့်စကားတွင် ညည်းသံ သဲ့သဲ့ ပါနေသည်။ မောင်ရယ်.. မွန်း လည်း.. မွန်း လည်းလေ.. စိတ်က တွေးမိပေမယ့် ဘာပြောရမှန်း မွန်း တကယ် မသိ။ မင်းထိုက် မွန်းမျက်နှာလေးကို ဆွဲမော့သည်။ ပြီးတော့ ဆာလောင် လှိုင်းထနေသော အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

“ မောင့်ကို လီး စုပ်ပေးပါလား မွန်းရယ်.. ဟင်..”

“ အင်..”

“ ဒီ ပါးစပ်လေးနဲ့လေ.. မွန်းရဲ့ ဒီ နှုတ်ခမ်းလေးတွေနဲ့ မောင့်လီးကို စုပ်ပေးပါလား လို့.. နော်..”

“ ရှင်..”

“ ဒီ ပါးစပ်လေးနဲ့လေ.. မွန်းရဲ့ ဒီ နှုတ်ခမ်းလေးတွေနဲ့ မောင့် လီးကို စုပ်ပေးပါလား လို့.. နော်..”

“ ရှင်..”

“ ဒီ လို လေ ကွာ.. လာ.. ခေါင်း ငုံ့လိုက်..”

“ ……..”

“ ငုံလိုက်လေ မွန်း.. ပါးစပ်ဟ.. မောင် ထည့်ပေးမယ်.. အွန့်.. အဲ့လို..”

“ ………..”

“ အင်းးး.. အဲ့လိုကြီး ငုံထားရုံ ဟုတ်ဘူးလေ.. စုပ်လေ မွန်း.. လုပ်ပါ.. စုပ်ပေးပါကွာ..”

“ ……….”

“ အင်းးးး… ဟုတ်တယ်.. စုပ်.. စုပ်ထား..”

“ ……….”

“ လျှာဖျားလေး ထိုးထည့်ပေးကွာ.. ထိပ်က အကွဲလေးထဲကို..”

“ ……….”

“ အူးးး… ကောင်းလိုက်တာ.. စုပ် မွန်းရယ်.. ခပ်ပြင်းပြင်း စုပ် စမ်းပါ..”

“ ……….”

“ အာာာ… လုပ်ပါ မွန်းရာ.. မောင် ပြီးချင်နေပြီ.. စုပ်ကွာ.. ပြင်းပြင်းလေး..”

“ ……….”

တကယ်တမ်း အရွယ်ရောက်မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား၊ လိင်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မိန်းမ အဖုတ်ထဲ ယောင်္ကျား လီးထည့်ခြင်းကို လိုးသည် ဟူသလောက်သာ မွန်း သိထားပါသည်။ ပုံ ဆိုလိုလည်း ဖင်ပေါ် ခေါင်းပေါ် အင်္ဂလိပ် မော်ဒယ်များ၏ ပုံလောက်သာ ကြည့်ဖူးသည်။ မူဗွီ ဆိုလို့လည်း အချို့သော အင်္ဂလိပ် ရုပ်ရှင်များတွင် မင်းသားနှင့် မင်းသမီး ကိုယ်လုံးတီးနှင့် နမ်းကြ ပွတ်ကြသလောက်သာ ကြည့်ဖူးသည်။ လိင်ဆက်ဆံသည့် အခန်းများ ကြည့်မိဖူးသော်လည်း အောက်ပိုင်း လှုပ်ရှားမှုကို မျက်နှာ အမူအရာဖြင့်သာ အသားပေးဖော်ပြသည့် ဇာတ်ကားများမို့ မွန်း အနေနှင့် ယောင်္ကျားနှင့် မိန်းမ ပီပီပြင်ပြင် လိင်ဆက်ဆံမှုများကို မြင်လည်း မမြင်ဖူး၊ ယခု မင်းထိုက် ဝါသနာလို ဆံပင်လိုးခြင်း လီးစုပ်ခြင်း ဆိုတာတွေ မွန်း တကယ်မသိ။ အခုတော့ ချစ်ရသူက မွန်း ဘက်လှည့်ပြီး ခွထိုင်ကာ သူ့ပေါင်ခွကြားတွင် မိမိခေါင်းကို ထိုးနှိမ့်၍ လီး စုပ်ခိုင်းနေသည်။

ပေါင်နှစ်ဘက်နှင့် ပုဆိုးကြားတွင် မှောင်မိုက် ပြာဝေနေသည့် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားရသည်။ နှာခေါင်းထဲသို့ ညှီစို့စို့ အီလည်လည် အနံ့ဆိုးကြီးက အလိပ်လိုက် ဝင်လာနေသည်။ မိမိ ခေါင်းကို လက်နှင့် ဖိထားသည်မို့ ရုန်းလို့လည်း မရ။ ပါးစပ်နှင့် အပြည့် နေရာယူထားသည့် လီးတုတ်တုတ်ကြီးကို ငုံထားရသည်။ လျှာနှင့် မထိအောင် ကြိုးစားမိသဖြင့် လျှာရင်းများ နာလာသည်။ မင်းထိုက်က မွန်း ခေါင်းကို ဖိထားပြီး ပါးစပ်ကို သူ့လီးနှင့် ကော့ကော့ထိုးသည်။ စောစောက နူးညံ့ ညင်သာမှုများ ကြက်ပျောက် ငှက်ပျောက် ပျောက်လေပြီ။

တစ်ချက်တစ်ချက် အာခေါင်ထဲထိ တိုးဝင်လာသည့် လီးတံကြီးက လျှာခင်ကိုပင် သွားထိသည်ဟု မွန်း ခံစားမိသည်။ မင်းထိုက် လှုပ်ရှားမှုများ ကြမ်းလာသလို မွန်းလည်း ပျို့ချင် အန်ချင်စိတ်များ ဖြစ်လာသည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် ပြည့်အိုင်လာသည့် တံတွေးများကို ထွေးထုတ်ပစ်ချင်သော်လည်း မရ။ လျှာရင်းများ အလွန် ညောင်းလာသည်မို့ ပါးစပ်ထဲမှ တံတွေးအိုင်ကြီးကို တတ်နိုင်သလောက် ထွေးထုတ်ရင်း မရသည့်အဆုံး၊ စိတ်မသက်သာစွာပဲ မြိုချလိုက်ရသည်။ ဖိတ်တဝက် စင်တဝက်နှင့် မိမိ ဝမ်းထဲ ဝင်သွားသည်က တံတွေးတွေလား သူ့လီးမှ အရည်တွေလား မွန်း မသိ။

ခဏကြာတော့ မင်းထိုက် ဆန္ဒ ပြည့်သွားသည်။ မာတောင်နေသည့် အတံကြီးလည်း သူမဟုတ်သလို ပျော့ကျသွားသည်။ မွန်း အတွက်တော့ လျှာတွင် ကျန်ရစ်နေသည့် အရသာကြီးမှာ ညှီစို့စို့ နှင့် နာကျင် ခါးသက်လှပါသည်။ မွန်းကြပ် မှောင်မိုက်နေသည့် ပေါင်ခွကြားမှ ခေါင်း ပြန်ထူလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အလင်းကြောင့် မျက်စိများပင် ပြာသွားရ၏။ တစ်စက်မျှ မသောက်ရသေးသည့် ကော်ဖီလည်း ခွက်ထဲတွင် အရာမယွင်း အေးစက်နေပြီ။ မွန်း ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်တကြီး ရစ်ခွေနေသည့် ချစ်သူထံမှ ချစ်ခြင်း၏ ခံစားချက်အချို့လည်း အေးစက် ထုံထိုင်းသွားခဲ့ပြီ။

ပေရေ ပွထနေသည့် ပါးစပ်ကို ပလုတ် အထပ်ထပ်ကျင်း၊ တစ်ရှူးစကို ရေစွတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖိပွတ်ပါသော်လည်း ရင်ထဲမှ မသတီမှုက လျော့မသွား။ နောက်ဆုံး ဆိုင်အပြင် ရောက်ပြီး ခဏ၊ ကားပေါ် ပြန်မတက်မှီ ထိုးအန်ပါတော့သည်။

………………………………………

( ၄ )

“ ဒါ ဘာသဘောလဲ မောင်.. ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မွန်းကို ဒီနေရာ ခေါ်လာတာလဲ..”

အရေးကြီးသည့် ကိစ္စ ဆွေးနွေးရန် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မြို့ထဲဘက်ရှိ တိုက်ခန်း တစ်ခုသို့ မွန်းကို မင်းထိုက် ခေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါက လီးစုပ်သည့် ကိစ္စအပြီး နောက် သုံးလေးရက်။ ဒီကြားထဲတွင် နှစ်ဦးသား ဆက်ဆံရေး အတန်ငယ် အေးစက်ခဲ့သည်။ ချစ်သူချင်း ဖြစ်ပါလျှက် သူ့လီးစုပ်ပြီး အန်ထွက်ရကောင်းလားဟု မင်းထိုက်က စိတ်ခုသည်။ မွန်း ဘက်မှလည်း လိင်မှုရေးရာတွင် တစ်ဘက်သတ် အလိုကြီးသူဟု မင်းထိုက်ကို စိတ်ပျက်လာသည်။ ရေရှည် ဆက်ဆံရေးနှင့် ရှေ့ရေးအတွက်တော့ အသေအချာ ဆွေးနွေးသင့်ပြီဟု နှစ်ယောက်လုံး တွေးမိသည်။ ဤနေရာတွင် အတွေးတူသော်လည်း ပြဿနာကို အဖြေ ရှာပုံချင်းတော့ မတူ။ ဒီလိုနှင့်ပဲ မတူညီသော သဘောထား နှစ်ခု လုံး၀ကွဲလွဲရန် အကြောင်းဖန်လာလေတော့သည်။

သူ့သူငယ်ချင်းများ စုပေါင်း ငှားနေသည်ဟု မွန်း သိထားသော တိုက်ခန်းသို့ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ငါ့ကို ဘယ်လို ဘယ်ပုံ အထူးအဆန်း နည်းလမ်းများနှင့် လိင်ဆက်ဆံလေဦးမလဲဟု မွန်း တွေးမိပါသည်။ သို့သော် မိမိဘက်မှလည်း မည်သို့မည်ပုံ ဆန္ဒ သဘောထား ရှိသည်ကို အကြေအလည် ဆွေးနွေးပြီးမှ သူ့အလိုကို လိုက်နိုင် မလိုက်နိုင် ဆုံးဖြတ်မည်။ တိုက်ခန်းဆိုတော့ လွတ်လပ်သည်။ မိမိဘက်မှ ပေးနိုင်သလောက် လုံလောက်သော အချိန်လည်း ရှိမည်။ အရင်အခါများလို လူ့မြင်ကွင်း မကင်းရာမို့ သူ့အလို ပြည့်ပြီးရော အစောတလျှင် လိုက်လျောနေစရာ မလို ဟု မွန်း တွေးသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ညှိနှိုင်းပါမှလည်း မိမိတို့ ရှေ့ခရီး သာယာမည်ဟု မွန်း ခံယူမိသည်။

သို့သော် ယုံကြည်ချက် ဖြည့်တင်းထားသော မွန်း၏ ခြေလှမ်းများ တိုက်ခန်းအတွင်းမှ မြင်ကွင်းကြောင့် တမဟုတ်ချင်း ရပ်တန့် သွားခဲ့ရသည်။ မွန်း မြင်လိုက်ရသူက မိမိနှင့် မရင်းနှီး သော်လည်း မစိမ်းလှသူ အတန်းတူ၊ အခန်းတူ မိန်းကလေး တစ်ဦး။ လက်ထဲတွင် သောက်လက်စ ဘီယာဗူးကိုင်လျက်နှင့် မွေးပွတဘက်ကြီး ပတ်ထားပြီး ဘာအဝတ်စားမှမပါ။

“ ဝိုးးးး… စောင့်နေတာ ကြာပြီ ကွာ.. မင်း အခန်းက အိုက်တယ် ဟယ်.. အဲကွန်းလည်းမရှိ ဘာမရှိနဲ့.. ကိုယ်တော့ ခုလိုပဲ နေလိုက်တော့တယ်..”

“ ဟဟ.. ကောင်းတာပေါ့.. ရယ်ဒီ ပိုဇစ်ရှင်..”

“ ဟိုင်း.. မွန်း.. ကိုယ့်ကို သိတယ်မဟုတ်လား.. ကိုယ်ကတော့ ယူ့ကို ကောင်းကောင်း သိတယ်..”

“ မွန်းလည်း ယူ့ကို သိပါတယ်.. ဇင်မီ.. ဟုတ်တယ် နော်.. ယူ့နာမည် ဇင်မီ မှတ်လား..”

“ Yes, nice to see you, Moon.. ယူနဲ့ ကိုယ် မကြာခင် သူငယ်ချင်း ဖြစ်တော့မှာပဲ..”

“ မွန်းလည်း ဝမ်းသာပါတယ် ဇင်မီ.. သူငယ်ချင်းက ဖြစ်ပြီးသားပါ.. သုံးနှစ်လုံး တစ်ခန်းတည်း တက်လာတာ.. သူငယ်ချင်းပဲပေါ့..”

“ ခစ်ခစ်.. ကိုယ် ဆိုလိုတဲ့ သူငယ်ချင်း ဆိုတာ ဘာကိုမှန်း မွန်း သိပုံမရသေးဘူး.. မရှင်းပြခဲ့ဘူးလား မင်း.. ယူ့လေဒီကို ယူ ဘာမှ ကြိုပြောမထားဘူးထင်တယ်..”

အလိုလိုကမှ ဒီနေရာ ဒီပုံစံနှင့် ဒီလူနှစ်ဦးအပေါ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည့် မွန်း စိတ်တွေ ဇင်မီပြောလိုက်သည့် စကားကြောင့် ပိုမို စိတ်အိုက်သွားသည်။ ပိုဆိုးတာက ဇင်မီ့ အပြုအမူ။ ဧည့်ခန်း တွင် နှစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖာ ခုံရှည်ကြီး ချထားသည်။ ထိုခုံရှည်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တစ်ယောက်ထိုင် ပလတ်စတစ် နောက်မှီခုံနှစ်လုံး ချထား၏။ မွန်းက ထိုခုံ နှစ်လုံးအနက် တစ်လုံးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။ မင်းထိုက်က ဆိုဖာ ခုံရှည်ကြီးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ဇင်မီက မင်းထိုက် ဘေးတွင် သွားထိုင်လိုက်သည်။ မင်းထိုက် ပေါင်ကို လှမ်းကိုင် လိုက်ပြီး

“ကိုယ်တို့ စကြတော့မလား မင်း.. ကိုယ် သိပ်လိုချင်နေပြီ.. ယူ့ လမင်းလေးကရော အဆင်သင့်ပဲလား..”

ဟု မေးလိုက်၏။ သူမ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း အမူအရာတို့က သက်သေပြနေသည်။ မွန်း ရင်ထဲတွင် ဆို့ကြပ်သွားခဲ့သည်။ မျက်လုံးများ ပြာဝေပြီး ဇင်မီ့စကားသံ ညုချွဲချွဲက နားထဲ ထော်လော်ကန့်လန့် ဝင်လာတော့သည်။

“ ဘာတွေလဲ မောင်.. မွန်း ဘာမှ နားမလည်တော့ဘူး..”

“ ကဲ.. ဟန်နီ.. ကိုယ့် ငွေလမင်းကို မင်းပဲ ရှင်းပြပေးတော့ကွာ.. ကိုယ်က စကားတွေနဲ့ အားကုန်ခံလို့ မဖြစ်သေးဘူးလေ.. နော.. ကိုင်းးး ကိုယ်လည်း အိုက်တယ်.. ချွတ်မယ်..”

“ ခစ်ခစ်.. မင်းကတော့လေ.. လုပ်တော့မယ်.. ခုလိုချိန်မှာတော့ ကိုယ့်ကို ဇင်မီလို့ပဲ ခေါ်စမ်းပါကွာ.. မွန်းကို အားနာစရာ..”

“ ……..”

“ ဒီလို မွန်းရဲ့.. ယူ့ဒါလင်က ကိုယ့်ကို ရင်ဖွင့်တယ်.. Sex နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ယူ့ဆီကနေ သူ့စိတ်ကြိုက် သာယာမှု မရဘူးတဲ့.. ဒီတော့ ကိုယ်လည်း ယူ့ဒါလင်ကို ကိုယ်ချင်းစာလို့ ကူညီနိုင်သလောက် ကူညီပေးခဲ့တယ်လေ.. ကိုယ့် အပြုစုတွေကို သူက စွဲနေပြီ.. ဒီတော့ ယူ့ကိုလည်း ဒါတွေ သိစေချင်တယ်.. ကိုယ့်ဆီကနေ သင်ယူစေချင်တယ်.. သင်ယူရင်း သုံးယောက်အတူ ခံစားကြမယ်ပေါ့ကွာ.. ကိုယ် ပြောတာ ယူ သဘောပေါက်မလား မသိဘူး..”

“ တို့က ဘာကို သဘောပေါက်ရမှာလဲ ဇင်မီ.. အခု ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ ကြံစည်ပြီး.. ကျွတ်..”

“ You see? မင်း ယုံပြီမဟုတ်လား ဟန်နီ.. ကိုယ့်ရဲ့ ငွေလမင်းက အဲ့လို ဖြစ်နေတယ် ကွာ..”

“ သူ စိတ်ပါလာအောင် ကိုယ်တို့ အရင်စကြမယ် ကွာ.. ခစ်ခစ်.. ယူ့ မွန်းက အဝေးကြီး လိုသေးတယ်.. ကိုယ်က တအား လိုချင်နေပြီ မင်းရဲ့.. ကိုယ်တို့ စနှင့်မယ်.. သူလည်း ဘယ်လို ဝင်နွှဲရမလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရင်း သိလာမှာပေါ့.. လာစမ်းပါ.. ကိုယ့် တဘက်ကို ချွတ်စမ်းပါ မင်းရယ်..”

ပြောရင်း မင်းထိုက် ပေါင်ပေါ် တက်လုနီးပါး တိုးကပ်ကာ ရင်ဘတ်ကော့ပေးလိုက်သည်။ ဇင်မီ့ ဒူးတစ်ဘက်က ဆိုဖာပေါ်မှာ။ ခြေတစ်ဘက်က အောက်ချလျက်။ မွန်း ရင်ထဲမှာ ငိုချင်သလိုလို ဒေါသဖြစ်သလိုလို။ အံ့သြလွန်းလို့ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့။ မျက်လုံး အပြူးသားနှင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဇင်မီက မွန်းဘက်လှည့်ပြီး မျက်စိတစ်ဘက် မှိတ်ပြသည်။ မင်းထိုက်က ဇင်မီ့ဘက် လှည့်ထိုင်နေသည်။ ဇင်မီ့ ကိုယ်ပေါ်မှ တဘက်ကို တကယ်ပဲ ဖျည်ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်း ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာသည့် နို့အုံထွားထွားနှစ်လုံးကို ဆွဲကိုင် စို့တော့၏။

“ အိုးးး.. ယူ သိပ် အလိုက်သိတယ် မင်း ရယ်.. စို့စမ်း.. နာနာလေး ကိုက်ပြီး စို့ ပေးစမ်းပါ.. ကိုယ် သိပ် ထန်နေပြီ..”

ဇင်မီ့ အပြောနှင့် နှစ်ဦးသား၏ အပြုမူများကြောင့် မွန်း မျက်လုံးထဲမှ မီး ပွင့်သွားသည်။ တဘက်ကြီးက အောက်ထိ ကျမသွားသေးဘဲ ဇင်မီ့ ခါးတွင် ချိတ်နေသည်။ မင်းထိုက် လက်တွေ ဇင်မီ့ပေါင်ကြား ရောက်သွားသည်။ တဘက်ကြီးကိုလည်း စိတ်မရှည်သလို ဆောင့်ဆွဲ ဖယ်လိုက်၏။ ဇင်မီ ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်သွားပြီ။ သူမ က မွန်းထက် ကိုယ်လုံး ပိုထွားသည်။ ပုရိသတို့ကို ရမ္မက် ထန်စေသည့် ကိုယ်လုံးမျိုး။

မင်းထိုက်က ဇင်မီ့ နို့များကို ဘယ်ညာ တလှည့်စီ အငမ်းမရ စို့သည်။ လက်ကလည်း အဖုတ် ဖောင်းဖောင်းကြီးကို တလှည့်၊ ဖင်ဖြူဖြူ ဖွေးဖွေးကြီးများကို တလှည့် ပွတ်နေသည်။ ဇင်မီ အသံ တိုးတိုး ညည်းရင်း မွန်းကို လှည့်ကြည့်နေသည်။ မိမိချစ်သူနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး မိမိရှေ့တွင် ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေသည့် မြင်ကွင်းက မွန်း ရင်ကို သာယာမှုပေးဘို့ ဝေးစွ နာကျည်း မျက်ရည်ပင် လည်လာမိသည်။ တကယ်တမ်း လိင်မှုရေးရာတွင် မွန်း ဘက်က မလိုက်နိုင် ဟူသည့် သူ့ စွဲချက်က တရားမျှတ ပါရဲ့လား။ မွန်းရဲ့ ပထမဆုံး အပျိုစင်ပန်းကို သူ ဘယ်လို ဘယ်ပုံ ခြွေခူးခဲ့သလဲ။ နောက်ထပ် နောက်ထပ်ရော သူ ခံစားရယူခဲ့သည်က ချစ်သူနှစ်ဦး သာတူညီမျှ ဖြစ်စေသည့် သာယာမှု ဟုတ်ပါရဲ့လား။

မွန်း၏ အပျိုစင်ပန်းကလေးမှာ လမ်းဘေး လူမြင်ကွင်းတွင် ကြုံသလို ကြွေခဲ့ရသည်။ သူ တိုက်သည့် သောက်ဆေးကို မွန်း သောက်ခဲ့ပြီး ခါတိုင်းထက် ဝေဒနာ ပိုဆိုးသည့် ရာသီစက်ဝန်းကို မွန်း တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သူ့ထံမှ မည်သည့်နှစ်သိမ့်မှုမျှ မရသည့်အပြင် သူ့ အာသီသထူးကြောင့် မွန်း ဖျားရပြန်သည်။ တကယ်ပဲ မွန်းဘက်က သူ့အလိုပြည့်အောင် မလိုက်နိုင်ဘူး ဆိုရအောင် သူကိုယ်တိုင်ကရော လိင်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး မွန်းအတွက် သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် ချော့မြှူ နှုးနှပ်မှုမျိုး ရှိပေးခဲ့လို့လား။ နောက်ဆုံး မွန်း ကိုယ်တိုင်က ချစ်ရမ္မက်ကို အလိုရှိ တောင့်တမိချိန် သူ မွန်း အတွက် ဘာများ ပေးခဲ့ပါသနည်း။ တွေးရင်း ရင်နာရသည်က မွန်း ပင် ဖြစ်လင့်ကစား သူက တခြား မိန်းကလေး တစ်ယောက်ထံတွင် မွန်း၏ အားနည်းချက်များကို ရင်ဖွင့်သတဲ့လား..။ အခုလည်း တခြားမိန်းကလေး ခေါ်လာပြီး မွန်း ရှေ့မှာ..။ မောင်ရယ်.. လုပ်ရက် လိုက်တာ..။

“ နှိုက် စမ်းပါ ကွာ.. မင်းကလည်း မထိတထိ ပွတ်နေတယ်.. ကိုယ် တအားယားနေပြီ လို့..”

“ မနှိုက်ပေးဘူးကွာ.. ဟန်နီ ခံချင်ရင် ကိုယ့်ကို လီးစုပ်ပေး.. စုပ်ပေးရင် ဟန်နီ့စိတ်ကြိုက် နာနာလေး ဆောင့်လိုးပေးမယ်.. ဘယ်လိုလဲ..”

“ ယူ တကယ် အနိုင်ကျင့်တယ်.. လာ ထ..”

“ ဟဟ.. ကိုယ် မင်းကို အာ့ဒါတွေ သဘောကျတာ.. ရှီးးး စုပ်.. စုပ်.. အွန်းး.. ကောင်းလိုက်တာကွာ..”

မင်းထိုက်က ဘောင်းဘီကိုပါ ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး လီးစုပ်ခံနေသည်။ လက်များက ဇင်မီ့ နို့နှစ်ဘက်ကို ဆောင့်ဆွဲ ထားလိုက်သည်မှာ နို့ကြီးနှစ်ဘက် ရှည်မြောမြော ထွက်လာပြီး ရဲတွတ်လာသည် အထိပင်။ ဇင်မီက မင်းထိုက်လီးကို စုပ်ပေးနေရင်း ကိုယ့်အဖုတ် ကိုယ်ပွတ်နေ၏။ မိမိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မွန်း အသားတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်လာသည်။ သွေးကြောများ ဆူပွက်ကာ ပေါက်ထွက်မတတ် ခံစားရသည်။ ကိုယ်တိုင် တခုခု လိုချင် လာတာလား၊ ရင်နာ လွန်းတာလား မွန်း မခွဲခြားတတ်ပါ။

သေချာတာတော့ အသက်ရှုရ ခက်လောက်အောင် မောဆို့လာခဲ့သည်။ ခေါင်းတွေ ပွင့်ထွက်မတတ် ထူပူ ကိုက်ခဲလာသည်။ နားထဲမှ လေ တရွှီရွှီ ထွက်နေသလို လည်ချောင်း တလျှောက် မီးတောက် မြိုထားရသလို လောင်မြိုက်လာတော့သည်။ စိတ်ရှိတိုင်းသာဆိုပါလျှင် အာခေါင်ခြစ်ပြီး အော်ဟစ် ပစ်လိုက် ချင်သော်လည်း လက်သီးကို ကျစ်နေအောင် ဆုပ်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့၊ အံကျိတ် ထားခဲ့ပါသည်။

“ မင်း.. ယူ့ မွန်းကို ဝင်ပါ ခိုင်းရအောင်လေ..”

“ အာ.. ဆက်စုပ်ကွာ ဟန်နီ.. ကိုယ့်ကို ဖီးလ်ပျက်အောင်လုပ်ရင် မင်း ဘာမှမရ ဖြစ်သွားမှာနော်..”

“ အယ်.. မင်းကလည်း.. ဟိုမှာ မွန်း တစ်ယောက်တည်း.. လာ မွန်း.. ကိုယ်တို့တူတူ ပျော်ရအောင်လေ.. မင်းကို တစ်ယောက်တစ်လှည့် ပြုစုမယ်.. လာ..”

“ သူလား ကိုယ့်ကို ပြုစုချင်မှာ.. ထားစမ်းပါ ဟန်နီရာ.. သောက်စကား များမနေနဲ့ စုပ်စမ်း..”

“ အဲ့လို တကိုယ်ကောင်း မလုပ်နဲ့လေ မင်းရယ်.. ဒီနေ့က ယူတို့နှစ်ယောက် ရှေ့လျှောက် အပေးယူ မျှဘို့ ညှိကြမှာ မဟုတ်လား.. ဒီလိုလုပ်ကွာ.. ယူ့စိတ်ကြိုက် ကိုယ့်ကို နောက်ကနေ ဆောင့်.. ကိုယ်က ယူ့မွန်းကို ပြုစုပေးလိုက်မယ်.. လာ မွန်း လာ..”

“ အာ.. ငါ လီးလိုပဲ.. လှည့်ကွာ.. ကုန်း.. ပြီးမှ စောက်ပတ်ကွဲပါပြီ မအော်နဲ့.. ထိုးခွဲပစ်မယ်..”

ဒီစကားလုံး တစ်တစ်ခွခွများက မွန်း နားထဲ အတုံးလိုက် အတစ်လိုက် ဝင်လာနေသော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦးနှုတ်ဖျား အသီးသီးမှ လျှောလျှောလျူလျူပဲ ထွက်လာနေကြသည်။ စိတ်မရှည်တော့သည့် မင်းထိုက်က ဇင်မီ့ကိုယ်လုံးကို ဆွဲလှည့်ကာ ဖင်လုံးထွားထွားကြီးကို ဆွဲထောင်လိုက်သည်။ ဇင်မီက ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ဆိုဖာပေါ် ပြားနေအောင် ဝပ်ပြီး ဖင်လေး နောက်ကော့ ပေးထားသည်။ ပေါင်နှစ်ဘက်ကိုလည်း အလိုက်သင့် ကားပေးထား၏။ မင်းထိုက် လက်တစ်ဘက်က ဇင်မီ့ပေါင်ကို ဆွဲထားသည်။ ခွက်နေသည့် ခါးလေးကို လက်တစ်ဘက်နှင့် ထပ်ဖိလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ ပေါင်ရင်း နှစ်ဘက်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်၏။

ဇင်မီ့ကို စိတ်ကြိုက် နေရာချနေသည့် မင်းထိုက်၊ မွန်းကို ယောင်၍ပင် လှည့်မကြည့်။ နီရဲ ပြဲကားနေသည့် ဇင်မီ့ အဖုတ်ကြီးက ဆာလောင်မှုအပြည့်နှင့် ရှုံ့ချည်ပွချည် ဖြစ်နေသည်။ မင်းထိုက် အချိန်မဆွဲ၊ အတွင်းနှုတ်ခမ်း နှစ်ဘက်ကို လက်နှစ်ချောင်းနှင့် ဆွဲကားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် အကြောပြိုင်းပြိုင်း ထနေသည့် လီးကြီးနှင့် တစ်ချက်တည်း တဆုံးဆောင့် ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ဇင်မီ့ အော်သံ စူးစူးနင့်နင့် ထွက်လာ၏။

“ လိုးစမ်း ဒါလင်.. မင်း စိတ်ကြိုက် လိုး ပစ်စမ်း.. အင်းးး.. အ အ..”

“ အီးး.. အင်းး.. လိုးမှာ.. ဒီလောက် လီးဆာနေတဲ့ စောက်ပတ်.. ကွဲ ထွက်အောင်ကို လိုးပစ်မှာ..”

“ အိုး.. ကြိုက်တယ်.. ကောင်းတယ် ဒါလင်ရယ်.. အရမ်းပဲ.. မွန်းရယ် သိလား.. ယူ့ဒါလင် အလိုး ကောင်းလွန်းတယ် ကွယ်.. ရှီးးး အင်း..”

“ အင့်.. ရော့..”

“ အားး.. ဟားးး… သေပြီ.. သေပြီ ဒါလင်.. ကြိုက်တယ် ကွာ.. ဆောင့်စမ်း..”

“ အင့်.. အင့်ကွာ.. အင့်.. သေစမ်း..”

“ အိုးးး ရှီးး.. တကယ် ထိတယ်ကွာ.. မွန်း လာလေ.. ကိုယ် ယူ့ကို စောက်ပတ် ယက်ပေးမယ်.. လာ မွန်းလေး လာခဲ့..”

“ ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း ဟန်နီ.. ကိုယ် ပြီးချင်နေပြီ..”

“ အိုးး.. ဒါလင်.. မွန်းကို ခေါ်ရအောင်လေ ကွယ်.. အားး.. အ.. မွန်းးး.. လာ.. လာ လေ.. ရှီးးး..”

“ အာ.. ကဲ.. အင့် ကွာ..”

“ အိုးးးး… အီးး.. ရှီးးး..”

ကျောက်ရုပ်ကြီး တစ်ခုလို ငုတ်တုတ် ထိုင်ကြည့်နေမိသည့် မွန်း၊ နှလုံးသားထဲမှ ဆုံးရှုံးမှုနှင့် သွေးသား သဘာဝ၏ လှုံ့ဆော်မှုနှစ်ခုလုံးကို အံကျိတ် ရင်ဆိုင် နေရသည်။ ဇင်မီကတော့ သူမကိုယ်တိုင် ဇိမ်ယူရင်း မွန်းကို လှည့်ကြည့်ကြည့်နှင့် အပါခေါ်နေရှာသေးသည်။ ချစ်သူ ဟူသည့် မင်းထိုက် ကတော့ မွန်းကို ရှိတယ်ပင်ထင်ရဲ့လား မသိ။ ဇင်မီ့ ခါးကို ဆွဲမြှောက် ကိုင်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ဆောင့်လိုးနေသည်။ ကြမ်းပေါ် ထောက်ထားသည့် ဇင်မီ့ ခြေထောက်တို့ပင် မြောက်တက်သွားသည်။ မင်းထိုက်က သူ ဆောင့်သွင်းလိုက်တိုင်း တုန်တက်သွားသည့် ဇင်မီ့ ဖင်လုံးကြီးများကို တဖျန်းဖျန်း ရိုက်သေးသည်။ ဇင်မီကလည်း ဒါကို သဘောကျပုံရသည်။ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် အော်ညည်းရင်း.. မချိမဆန့်မျက်နှာနှင့် ကျေနပ် အားရနေသည့် အပြုံးဖြင့် ကောင်းကောင်း အလိုးခံပေးနေသည်။

အခန်းတစ်ခုလုံး နှစ်ဦးသား၏ အော်သံ ညည်းသံများ၊ တဖတ်ဖတ် ဆောင့်သွင်းနေသံများ ဆူညံနေ၏။ မွန်း ကိုယ်ထဲတွင် နေရာနှစ်ခုမှ ပြင်းပြစွာ ပူလောင်နေသည်။ နှလုံးသား တည်ရှိရာ လက်ဝဲဘက်ရင်အုံ အတွင်းပိုင်းနှင့် သွေးသားတို့ လောင်မြိုက်ရာ ကိုယ်အောက်ပိုင်း တစ်နေရာ။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး ငြိမ်သက်သွားသည်အထိ မွန်း မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေခဲ့ပါသည်။ ဦးနှောက်၏ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို လိုက်နာရင်း တည်ငြိမ်စွာပဲ ထိုင်နေခဲ့ပါသည်။

………………………………………………..

(နိဂုံး)

“ တကယ်တမ်း ကိုယ့် ရည်ရွယ်ချက်က တစ်မျိုးပါ မွန်းရယ်..”

“ ……”

“ ယူ့ကို နားလည် စေချင်တယ်.. ကိုယ့်ကို ရှင်းပြခွင့် ပေးပါလား..”

“ မွန်း နားလည်ပါတယ် ဇင်မီ.. အဲ့နေ့ကတည်းက ဇင်မီ မွန်းတွက် ကြိုးစားပေးမှန်း မွန်း နားလည်နိုင်ပါတယ်..”

“ ဒါဆိုရင်လည်း မွန်းရယ်..”

“ မွန်း ဘက်က ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့လို့ပါ..”

“ ……..”

“ သူနဲ့ ရှေ့ဆက်နိုင်ဘို့ မွန်းကိုယ်မွန်း မယုံကြည်လို့ပါ..”

“ ကိုယ် အမှန်တိုင်း ပြောပါ့မယ်..”

“ ………”

“ မင်းထိုက်ကို ကိုယ်တကယ် စိတ်ဝင်စားမိနေတာ ယူတို့ ချစ်သူ မဖြစ်ခင်ကတည်းကပါ မွန်း..”

“ ………”

“ ကိုယ်နဲ့သူ ခုလိုမျိုး အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ဖြစ်ကြဖူးတယ်..”

“ ………”

“ သူ့အာသီသတွေ ကိုယ် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြည့်ဆီးပေးခဲ့တာ ယူနဲ့ သူ.. ချစ်သူတွေ မဖြစ်ခင်ကတည်းကပါ..”

“ ဪ..”

“ အံ့သြသွားလား မွန်း..”

“ မွန်း နားလည်နိုင်ပါတယ်..”

“ ကိုယ် လိုချင်တာ သူ့ဘ၀ တစ်ခုလုံး ဆိုပေမယ့်.. ကိုယ့်ဆီက သူ လိုချင်တာကြတော့ တစ်ခုတည်း ဖြစ်နေခဲ့တယ်လေ..”

“ ……….”

“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်.. သူ လိုအပ်လာတိုင်း ကိုယ် အကောင်းဆုံး လိုက်လျောခဲ့တယ် မွန်းရယ်.. သူ့ကို သိပ်ချစ်လို့ပါ..”

ပြောရင်း ဇင်မီ့ အသံလေး တိမ်ဝင်သွားသည်။ ဇင်မီ့ လက်လေးနှစ်ဘက်ကို မွန်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ အင်းယားကန်စပ် တစ်နေရာ၏ ညနေခင်းဆည်းဆာက အရောင်အသွေး စုံလင်စွာ လှပနေသည်။ မင်းထိုက်ကို လမ်းခွဲစကား ပြောပြီး နောက်တစ်နေ့၊ ဇင်မီ တွေ့ခွင့်တောင်းသဖြင့် မွန်း ဒီနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်းပင်။ ဇင်မီက မင်းထိုက်နှင့် မွန်း အတွက် စေ့စပ်ညှိနှိုင်း စကားဆိုသည်။ မွန်း ဘက်မှ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သေချာတော့မှ သူမ ရင်တွင်းမှ စကားများ ဒီသို့ ထွက်ကျ လာခြင်းပင်။

ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် မွန်း လက်ကလေးပေါ် မျက်ရည် တစ်ပေါက် ကျလာ၏။ ငုံ့နေသည့် ဇင်မီ့ ခေါင်းလေးကို မွန်း အသာ မော့စေလိုက်သည်။ မွန်း မျက်ဝန်းများလည်း မျက်ရည် လည်နေမိသည်။ ဇင်မီ့ နှဖူးလေးကို မွန်း ဖွဖွနမ်းလိုက်၏။ အရာရာ နားလည်ပေးနိုင်သော အစ်မတစ်ဦးက ညီမငယ်လေးကို နှစ်သိမ့်သည့် အနမ်း။ ဇင်မီ့ကိုယ်လေး သိမ့်သိမ့်တုန်အောင် ငိုချလိုက်သည်။ မွန်း အသာပဲ ထွေးပွေ့ထားလိုက်၏။ ဇင်မီ အငိုတိတ်အောင် မွန်း စောင့်ပေးပြီးမှ..

“ ခုလည်း ဇင်မီ မွန်းကို လာတွေ့တာ သူ မသိဘူး ဟုတ်..”

“ ဟင့် အင်း..”

“ တကယ်က မွန်းတို့ကြားမှာ ပြန်ပြီး ပြေလည်ဘို့ဆိုတာ နှစ်ယောက်လုံးဘက်က ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့တာပါ သူငယ်ချင်းရယ်..”

“ ……….”

“ မွန်း သူ့ကို ဘ၀ လက်တွဲဖော်ဖြစ် သဘောထားမိတယ်.. သူ့လိုအင်ကို မွန်း မဖြည့်ဆည်းနိုင်မှန်း ဇင်မီ ကိုယ်တွေ့ပဲ မဟုတ်လား..”

“ ……….”

“ ဒါပေမယ့် ဇင်မီရယ်.. မွန်း နားလည် လက်ခံထားတဲ့ ဘ၀ သာယာမှု ဆိုတာ လိင်ကိစ္စ လိုအင်ပြည့်ဘို့ တစ်ခုတည်းမှ မဟုတ်တာ..”

“ ……….”

“ သူ့ဘက်က ဒါကို ဦးစားပေးလွန်းနေတဲ့အချိန်မှာ မွန်းကလည်း သူ့သာယာမှု လစ်မစ် ပြည့်မီအောင် မဖြည့်ဆည်းနိုင်ဘူးလေ..”

“ ……….”

“ အရှင်းဆုံး ပြောရရင် ဇင်မီ့လိုလည်း မွန်း ကြိုးစားပေးနိုင်မယ် မထင်ဘူး..”

“ ……….”

“ မွန်းနဲ့ သူ အရှည်သဖြင့် လက်တွဲကြမယ် ဆိုရင် သူ့အတွက် sex ပါတနာ တစ်ယောက်က သပ်သပ် လိုကောင်း လိုနေဦးမှာ…”

“ ……….”

“ ဒီတော့ မွန်းတို့ ရှေ့ရေး သာယာမှု တည်မြဲဘို့ဆိုတာ မွန်းဘက်က သူ့ကို ဘယ်လောက် သည်းခံ ပေးနိုင်မလဲ ဆိုတာပေါ် လုံး၀ မူတည်သွားပြီ မဟုတ်လား…”

“ ……….”

“ ကိုယ်တိုင် မသေချာတဲ့ လမ်းတစ်ခုကို လျှောက်ဘို့ မွန်းမှာ စိတ်ကူး လုံး၀ မရှိဘူး ဇင်မီ.. မွန်းအတွက် စိတ်မကောင်း မဖြစ်နဲ့.. ဘာမှလည်း စဉ်းစားပေးမနေနဲ့တော့.. နော်..”

“ ကျေးဇူး တင်ပါတယ် မွန်း..”

“ ……….”

ဇင်မီ့ ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များကို မွန်း လက်ကလေးနဲ့ သုတ်ပေးလိုက်သည်။ မွန်း မျက်ဝန်းတွင် ရစ်သိုင်းနေသည့် မျက်ရည်များကတော့ ပါးပြင်ထက်ဆီကျမလာခဲ့ပါ။ ယောင်္ကျား တစ်ယောက်ကို ချစ်မိကြသည့် မိန်းမသား နှစ်ဦးအနက် မိမိက ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချနိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ ဇင်မီလည်း အငို တိတ်သွားခဲ့ပြီ။ နွမ်းလျသော အပြုံးလေးနှင့် မွန်းကို ကြည့်၏။ တကယ်တမ်း တွေးလျှင် မင်းထိုက်အပေါ် တကယ် သည်းခံ ဖြည့်ဆည်း ပေးမည့် ပါရမီ ဖြည့်ဘက် အစစ်က မွန်း မဟုတ်။ အားလုံး နေသားတကျ ဖြစ်သွားသည့် အခြေအနေ တစ်ခုအတွက် မွန်း မျက်ရည် မကျလိုပါ။

နှစ်ဦးသား လက်ချင်းတွဲပြီး ကားရပ်ထားရာ နေရာသို့ လျှောက်လာကြသည်။ ဇင်မီ့ကို အိမ်ရှေ့အထိ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပြီး လက်ပြနှုတ်ဆက်လျှက် မောင်းထွက်ခဲ့လိုက်၏။ ကားနောက်ကြည့်မှန်တွင် လက်ပြကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဇင်မီ့ ပုံရိပ်လေး။ ပါးပြင်မှ မျက်ရည်များ ခမ်းခြောက်ကာ နှုတ်ခမ်းလေး ပြုံးနေပါသည်။ မွန်းလည်း ပြုံးနေပါသည်။ မိမိ ချခဲ့သည့် ဆုံးဖြတ်ချက် အတွက်၊ သူငယ်ချင်းမလေး ဇင်မီ့အတွက်၊ ချစ်ဖူးခဲ့ရသူ မောင့် အတွက်၊ သူတို့ နှစ်ဦး၏ ရှေ့ဆက်မည့် ချစ်ခရီးအတွက် မွန်း ပြုံးနေပါသည်။ မျက်လုံးများရော နှုတ်ခမ်းများပါ၊ နောက်ဆုံး နှလုံးသားကပါ လှိုက်လှဲ ကြည်လင်စွာ ပြုံးနေခဲ့ပါသည်။

ပြီးပါပြီ။

ကလောမြို့နဲ့တူတဲ့ အချစ် – အပြာစာပေ အောစာပေ

ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် ကျွန်တော်တို့ဆိုဒ်လေးမှာနေ့စဉ် ဝင်ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။ အားပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။

ချစ်ဖူးခဲ့ပါသော်လည်း

ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန်

နောက်ကွယ်ကစပွန်စာ

စံပြမော်ဒယ်လ်

ရွှေလက်ကောက်နှင့်သော့တွဲကြီးပုံပြင်

ရင့်ကျက်သူဖြစ်ပေမယ့်

အချစ်၏အရသာကို စတင်ခံစားစပြုနေပြီဖြစ်ပါသည်