ဇတျလမျးရှညျ ( စ/ဆုံး)မူရငျးရေးသားသူ…တာတေ…Creditတာမှဖေကျက ကတေီဗှီ တဈခုမှာပါ သူငယျခငြျးတဈစု သူခငြျးသှားဆိုကွတယျ ထုံးစံအတိုငျး ကောငျမလေးတှေ ကိုယျစီခေါျထိုငျကွတာပေါ့ ။အီစီကလီတှေ ရိုကျကွ သီခငြျးဆိုကွ ၊ အရကျ သောကျကွနဲ့ ပေါ့တဈဆကျရှငျ လောကျပွညျ့တော့ တဈယောကျနဲ့ တဈယောကျရငျးနှီးသှားကွရော။…
ဝေ ဖင်မခံရဲသေးဘူး…စောက်ပတ်ပဲလိုး”စောက်ပတ်ပဲလိုးမှာပါ…ဝေ့စောက်ပတ်ကို လိုးလို့မဝ,သေးပါဘူး၊ စောက်ပတ်လိုးလို့ဝ,မှ ဖင်လိုးမှာ..”” ဝေ ပေးတာကြိုက်ရဲ့လားဟင်..ဝေအပေးကောင်းရဲ့လား…”” ကိုယ်ကတော့..ရှယ်ပဲ…သူမျ ားက ဘယ်လိုပြောကြမယ်တော့ မသိဘူး “” ဟွန်း…ဟုတ်တယ် …လိုက်ခံပြီးမေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်…သေချင်းဆိုး… ဖင်တောင် မကုန်းပေးချင်တော့ဘူး…..”” ဒုန်း…ဂွမ်း…ဂျမ်းး “” အဲ….သီတာပြန်ရောက်နေပြီ..ဝေအပြင်မထွက်ခဲ့နဲ့…”ပုဆိုးကိုအမြန်ဝတ်ပြီး အခန်းထဲကထွက်ခဲ့သောကိုကျေ…
ကျနော့် ရည်း စားလှိုင်လှိုင်နှင်းနဲ့တွေ့ဖို့ သူမအိမ်ဖက်ကိုကျနော်ဆိုင်ကယ်နဲ့ထွက်လာခဲ့တယ် ကျနော့်နာမည်ကဝေယံ အသက်က၂၀ ကျောင်းပြီးထားတာမကြာသေးတော့ လောလောဆယ်အလုပ်အကိုင်မရှိ ၁၀၉ ၁၁၀ပေါ့ဗျာ။ လှိုင်လှိုင်နှင်းက၁၉နှစ် သူမနဲ့ရည်းဖြစ်တာတစ်နှစ်လောက်ရှိပြီ လှိုင်လှိုင်နှင်းတို့မိဘတွေနဲ့ ကျနော့်မိဘတွေကမိတ်ဆွေတွေဖြစ်ကြပါတယ်။ လူကြီးချင်းကလည်းခင်မင်နေတော့ လှိုင်လှိုင်နှင်းတို့အိမ်ကိုကျနော်က တံခါးမရှိဓါးမရှိဝင်ထွက်သွားလာပေါ့ ပြီးတော့နှစ်ဖက်မိဘတွေကလည်း သဘောတူထားတော့ တခါတလေသူမတို့အိမ်နဲ့…
တင် ထွန်းအိပ်ရာ မှ နိုးလာသည်။ နွေရာသီဖြစ် သဖြင့် ချွေးတွေရွှဲနေသည်။ မိမိဘေးတွင် အိပ်နေသော မိန်းမဖြစ်သူ လှမူကို ကြည့်လိုက်သည်။ လှမူသည် တင်ထွန်းကို ဖင်ပေးပြီး အိပ်နေသည်။ ဖင်လုံးကြီးတွေသည် ထွားလှသည်။ ထမီမှာ ပေါင်ရင်းနားအထိလန်တက်နေသည်။…
ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်မိန်းမနဲ့က အိမ်ထောင်သက် လိုးသက်ကြာလာတော့ လိုးနေရင်း ကျွန်တော်ငပဲက ပျော့သွားတာမျိုး သူ့ပိပိက အရည်မစိုတော့တာမျိုးတွေ ကြုံလာတာပေါ့၊ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော်က သူနဲ့လိုးနေရင်း စိတ်ထဲကသူ့သူငယ်ချင်းတွေ ဖေ့ဘွတ် က နည်းနည်းဟော့တဲ့လူတွေကို မှန်းပြီး လိုးကြည့်ရော၊ ဟာ…
ဦးသိုကျမောငျး အေးအေးလှိုငျအိမျကို ရောကျတော့ ဟှနျးသံအရငျပေးလိုကျသညျ။အရငျကသူ့ကားဟှနျးသံ ကွားသညျနှငျ့ သူ့ခြှေးမမှာအိမျထဲမှထှကျခါသူ့ကို ထှကျကွိုလေ့ရှိသညျ။ဒီနေ့မှ လူရိပျလူရောငျမမွငျသဖွငျ့ ကားပေါျမှဆငျးပွီးအိမျထဲဝငျကွညျ့လိုကျတော့ ဧညျ့ခနျးတှငျ သူ၏ခြှေးမလေးကို ဖငျသားဖွူဖွူလုံးလုံးလေးက ထမီလှနျပွီးပေါျနသေညျ။ဖငျသားနှဈခွမျးကို ဦးသိုကျမောငျးမွငျလိုကျရတော့မကြျလုံးကခှာမရဖွဈသှားသညျ။နောကျမှ ဧညျ့ခနျးထဲဝငျပွီးအနားတိုးကွညျ့လိုကျမှအေးအေးလှိုငျ၏ ကြောကုနျးမို့မို့လေးကတုနျတုနျသညျကို တှေ့လိုကျရသညျ။ဥိးသိုကျမောငျး သူ့ခြှေးမပုံစံကိုကွညျ့ပွီး တဈယောကျယောကျသူ့ခြှေးမကိုမုဒိနျးကငြျ့သှား သလားလို့ထငျသှားသညျ။ဒါကွောငျ့…
” ဟဲ့..စောက်ပတ်ကြီးပြဲ…ပလုပ်တုပ် လီးက အကြီးကြီးပဲတော့..အဲ..ခိခိ “ရှေ့ကဈေးဝယ်နေတဲ့ လူကြီး ထွက်သွားတော့ အနားရောက်နေတဲ့ ခင်ခင်ဆိုတဲ့ တစ်ခုလပ် ကောင်မလေးက ခါးတို့လိုက်တာနဲ့ မချိုရီရဲ့ ပါးစပ်က ထုံးစံအတိုင်းပဲ ယောင်ပြီးအော်ရင်း ခါးတွန့်လိုက်မိသည်။ အော်လိုက်မိပြီးမှ အဲဒီလူကြီး ကြားသွားမလားလို့…
ကျမ နာမည်ကတော့ ဖြူဖြူပါ ။ကျမ ငယ်ရွယ်စဉ် ကျောင်းသူဘဝတည်းကပင် ကျမ အပျိုရည်ပျက်ခဲ့ရတယ်။ ကျမ ဘဝ ဆိုးလိုက်တာ ။မိန်းခလေးတွေ ဘဝဟာ အားမတန် မာန်လျှော့ ဆိုသလို ကျမ ဘဝက လူယုတ်မာ ကိုဘကြမ်းလက်ထဲမာ…
ဂျူးဂျူး မောင်နှမလေးယောက်မှာအငယ်ဆုံး။မိန်းကလေးကတစ်ယောက်တည်း။အထွေးဆုံးမို့အားလုံးကအလိုလိုက်ချစ်ကြတယ်။။အကိုသုံးယောက်ကလည်းရုပ်ဖြောင့်ဖြောင့်ဗလတောင့်တောင့်။အကြီးဆုံးကမင်းမဟာ၊အကိုလတ်ကမင်းခ၊ကိုငယ်ကမင်းမြတ်တဲ့။အားလုံးက အလိုလိုက်ပေမယ့်မဆိုးရှာဘူး။ဂျူးဂျူးလေးဆယ်တန်းအောင်လို့သင်တန်းတွေတောင်တက်တဲ့အရွယ်ရောက်တော့ဖူးပွင့်စပန်းလေးလိုအလှတွေပြည့်စုံလာတယ်။အသားလေးဖြူဖြူ၊နှုတ်ခမ်းလေးနီတာရဲလေး။ဆေးမချယ်ပဲလှနေတဲ့နှုတ်ခမ်း၊ရွှေရင်အစုံမို့မောက်အအရှိုက်တွေနဲ့တင်သားကားကားနဲ့အရမ်းလှတဲ့ဂျူးဂျူးအရွယ်ကလည်းဆယ်ကျော်သစ်အရွယ်ကလေးလေ။အသိကမကြွယ်ဘူး။လေ တိုက်လို့သစ်ရွက်လှုပ်ရင်တောင်ရယ်တတ်တဲ့အရွယ်။ရင်ခုန်တတ်စအရွယ်ကလေး။ရင်ခုန်တတ်စအရွယ်ကိုရင်ခုန်တတ်အောင်သင်ပေးတာကအာကာမင်းမင်း၊အသားဖြူဖြူအရပ်ရှည်ရှည်ရုပ်ကတော့ကိုးရီးယားမင်းသားလေးလိုပါပဲ။မိဘကနယ်မှာဆိုပေမယ့်သားတော်မောင်သင်တန်းတက်စေဖို့ရန်ကုန်မှာတိုက်ခန်းဝယ်ပေးပြီးလွတ်လပ်စွာနေခိုင်းခဲ့တယ်။ဒါပေမယ့်အာကာကငရှုပ်ကလေး။စားနေကြကြောင်ပါး။စားတာမှအနုအရွမနူးမနပ်လေးတွေသာမကရသမျှဖမ်းစားတာ။ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းမပြောဘူးမိန်းကလေးတွေအကြိုက်ပြောတတ်ဆိုတတ်တယ်။အဲဒါကြောင့်မို့နှတ်ခမ်းနီမလေးတွေအသဲစွဲလိုဖြစ်နေတာ။အာကာကမနူးမနပ်အရွယ်ဆိုပိုကြိုက်။အသက်ကြီးရင်သူ့ကို ထောင်ခြောက်ဆင်ကျူံးသွင်းခံရမှာကြောက်တယ်။မိန်းမမလိုချင်ဘူး။ယူရင်တစ်ယောက်ပဲလေ။မယူပဲအခုလိုရုပ်ခံနှင့်လုပ်ကြံရင်အဆင်ပြေသမျှအကုန်ဝါးလို့ရတယ်။ ဒီတော့လည်းမနူးမနပ်ကလေးတွေကသင်တန်းတွေမှာတပုံကြီး။ဒါကြောင့်သင်တန်းမျိုးစုံလှည့်တက်ရင်းသားကောင်ရှာတဲ့အခါဂျူးဂျူးလေးကိုတွေ့တယ်။သင်တန်းမျိုးစုံတက်နေတော့လူရည်ကလည်တယ်။မိန်းကလေးအထာနပ်တယ်။အခန်းထဲကြည့်ရင်းရိုးရိုးယဉ်ယဉ်လေးဝတ်ထားတဲ့ဂျူးဂျူးကိုတွေ့တော့သားကောင်နံ့ရတဲ့သားရဲပမာသားကောင်ခြေလှမ်းစောင့်ကြည့်တော့တယ်။ဂျူးဂျူးလေးအလာကိုစောင့်တယ်။ရှေ့ကငေးမောကြည့်တယ်။အပျိုရိုင်းလေးဂျူးဂျူးမှာ အာကာမင်းမင်းရဲ့အကြည့်တွေကြောင့်ခြေလှမ်းတွေအမှားမှား ရွှေရင်အစုံခုန်နေမိတယ်။မျက်လုံးချင်းအဆုံမှာမျက်လွှလေးအသာချရင်းရှက်သွေးလေးဖြာရတာအကြိမ်ကြိမ်ပေါ့။တနေ့တော့ဂျုးဂျူးလေးသင်တန်းအလာမှာတော့လှေကားအကွယ်မှာစောင့်နေတဲ့အာကာမင်းမင်း ဂျူးဂျူးလေးကိုတိုက်မိသလိုလုပ်ရင်း“ဗုန်း” “အှတျ….အမေ့”အရှိနျနှငျ့တိုကျလိုကျတဲ့အတှကျဂြူးဂြူးလေးအာမဋေိတျသံလေးပေးရငျးလူကယိုငျသလိုဖွဈသှားရာအာကာမငျးမငျးကလှမျးဖကျထားထားလိုကျတယျ“ဆောရီး …ဂြူး.”“ဟုတျ ဟုတျ လှှတျပါ”“ဂြူးဂြူးမှာအာကာမငျးရငျခှငျထဲရောကျသှားပွီးအယောငျယောငျအမှားမှားပငျဖွဈသှားပွီးရငျဘတျကွီးတဒိတျဒိတျခုနျကာမကြျလးနီရဲသှားတော့တယျ။“ဟာ..ဆောရီး ဂြူး”“အမှတျတမဲ့ပါ ကနြောျတောငျးပနျပါတယျ”“ဟုတျ..ဟုတျကဲ့ ရပါတယျ”“အဲဒီနေ့ကစပွီးအာကာမငျးတဈယောကျဂြူးဂြူးရဲ့အကွိုအပို့ဖွဈလာတယျ။အစစအရာရာအလိုကျအနုအရှတှနှေငျ့ဂြူးဂြူး ခစြျလာအောငျကွံစညျအားထုတျတော့အပြိုရိုငျးလေးဂြူးဂြူးသာယာမိတယျလေ။“ဂြူး ကိုအာကာခစြျတယျ”“အာ…ကိုအာကာကလညျးဂြူးအဲဒါတှမေစဉျးစားသေးပါဘူး”“ဂြူးရယျ ကိုအရမျးခစြျနမေိပွီ”“ဂြူးစဉျးစားပါကှာဂြူးရယျ”“အငျးးးပါ စဉျးစားရငျကိုအာကာ့ကိုရှေ့ဆုံးကစဉျးစားပေးမယျလေ”“ဂြူးရယျမညငျးဆဲပါနှငျ့ကှာ၊ဂြူးကို့ကိုခစြျနမှေနျးသိပါတယျ”“အယျ…အဲလိုပေါျနလေို့လားကိုအာကာ၊ဂြူးရှကျလိုကျတာ”“အငိုကျဖမျးမေးတဲ့မေးခှနျးမှာဂြူးတဈယောကျမရိပျမိပဲအဖွပေေးသလိုဖွဈသှားရပါပွီ”ခစြျကွတော့လညျးသငျတနျးလဈပွီး…
စံပယ်ရှင်းသန့်ဆိုတဲ့သူမ… လှသည် ယဉ်သည်… အသက်၂၀ လှသွေးကြွယ်လေးတင်မက ဖွံ့ထွားသောရင် စွံ့ကားသောတင်တို့ကြောင့် ပုရိသတို့မျက်လုံးက သူမသွားရာကပ်ပါနေတာကို ခံရသလောက် မာနကြီးသူလေးလို့ နာမည်ကြီးသူလေးရယ်ပါ… အဲ့မာနရှင်လေးရဲ့ မာနတွေကိုရိုက်ချိုးပြီး သူမရဲ့အငုံစိတ်ထဲကကာမစိတ်တွေကို ဖော်ယူပြီး သူမကိုအရှက်ကုန်စေရုံမက လိင်ကျွန်သဖွယ် ဖာသည်သဖွယ် ဆက်ဆံနိုင်ခဲ့သူက…
ဆရာမလေးသဇင်က ဖုန်းထဲမှ ဗိုလ်ကတော်မလေးဝေဝေခေါ်သည်ကို ဖြေလိုက်သည်။ ကိလေသာ နန်းတော်တွင် သဇင်ဆိုသည့် မိန်းကလေးပေါင်း ခြောက်ယောက်လောက်ရှိပြီး ဝေဝေဆိုသည့် မိန်းကလေးပေါင်းလည်း လေးယောက်လောက်ရှိရာ မမှားအောင် ရှေ့က ဂုဏ်ပုဒ်ထည့်၍ ခေါ်ရလေ့ရှိသည်။ သဇင်မှာ တစ်ခါက တကယ့်ကျောင်းဆရာမဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဗိုလ်ကတော်မလေးဝေဝေမှာလည်း…
ထပ်သွင်းပေးဦး “ရပြီလား” “ထပ်သွင်းပေးဦး” “ဒီလောက်ဆိုရင်ကော” “ထပ်သွင်းပေးဦး” “ရော့” “ထပ်သွင်းပေးဦး” ဖူးဖူးရောင်ကာ မို့မောက်ပြီး နီတွတ်နေသော ခိုင်နှင်း၏ စောက်ဖုတ်ထဲသို့ ဦးရဲနောင်က သူ့လီးကို တစ်ဆင့်ချင်း သွင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဦးရဲနောင်မှာ အသက် ၅၀…
ပထမဦးဆုံးက ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်ထဲက နာမည်ကြီးကောင်မလေး တစ်ယောက်ပါ။ တော်တော်လေး အထင်ကြီးသွားလား။ အဟီး။ ကြက်မလို့ ခေါ်မလား။ ဖာသည်မလို့ခေါ်မလား။ အဲလို နာမည်ကြီးတာဗျ။ သူ့ကို နီနီလို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်။ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်တတ်လေ့ရှိလို့လား။ နွုတ်ခမ်းနီကို အနီရောင်ဆိုးတတ်လို့လား။…
ကားအချိန်အကြာကြီးစီးရမှာကိုတွေးပြီး ကျွန်မရင်မောမိတယ်။ ကားစီးရင် ကျွန်မက မူးတက်တယ်လေ။ ကားထွက်ခါနီးမှ ကားပေါ်တက်ထိုင်တယ်။ ပြူတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ထားပြီး ခေါင်းကို အပြင်နဲနဲထုတ်ထားလိုက်တယ်။ ဘေးခုံကလူမရှိတေါ့ နေရတာချောင်ချောင်ချိချိပဲ ။ “အးးးး” ကားစထွက်မှလူတစ်ယောက်ပြေးတက်လာပြီး ကျွန်မဘေးမှာ ဝုန်းဆို ခပ်ကြမ်းကြမ်းထိုင်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ sorryပါလို့…
ပထမဦးဆုံးက ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်ထဲက နာမည်ကြီးကောင်မလေး တစ်ယောက်ပါ။ တော်တော်လေး အထင်ကြီးသွားလား။ အဟီး။ ကြက်မလို့ ခေါ်မလား။ ဖာသည်မလို့ခေါ်မလား။ အဲလို နာမည်ကြီးတာဗျ။ သူ့ကို နီနီလို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်။ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်တတ်လေ့ရှိလို့လား။ နွုတ်ခမ်းနီကို အနီရောင်ဆိုးတတ်လို့လား။…
စက်ရုံကနေညဆိုင်းဆင်းပြီးပြန်လာတော့ ညကိုးနာရီခန့်ပင်ရှိနေချေပြီ။ ဒီနေ့ညမှ အရင်ကပို့ပေးနေကျ ဖယ်ရီ ဒရိုင်ဘာနေမကောင်းသဖြင့် ကိုယ့်အစီအစဉ်နှင့်ကိုယ်ပြန်ရလေသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင်တော့ အတူပြန်နေကျ တစ်ရပ်ကွက်ထဲနေ သူငယ်ချင်းမတွေရှိပေမဲ့ ယခုတော့ အများစုက စက်ရုံပြောင်းသွားကြသည်မို့ မြသီတာတစ်ယောက်ထဲဖြစ်နေသည်။ ရှေ့သုံးလမ်းကျော်လောက်ဆို အိမ်နားရောက်ခါနီးပြီမို့ မြသီတာ သတ္တိမွေးအားတင်းပြီးလျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမီးတိုင်တွေကလဲ…