ကျွန်တော့်ဓါတ်ပုံဆရာ
ကျွန်တော့်ဓါတ်ပုံဆရာ ရေးသားသူ – အမည်မသိ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ရဲ့အလုပ်က မော်ဒယ်တစ်ယောက်နဲ့ အတွင်းခံကြော်ငြာ ရိုက်ဖို့ပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့် နောက်ကျလေ့မရှိပေမယ့် အရေးပေါ်ကိစ္စလေး ရှိနေတာကြောင့် တော်တော်လေး နောက်ကျမှ ရောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်ရောက်တဲ့ အချိန်မှာ အခန်းထဲ ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ…
ကျေးဇူးပါ မောင်ရယ်
ကျေးဇူးပါ မောင်ရယ် ရေးသားသူ – မောင်ခြိမ့် နှင်းထည်ဝါ တစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲ စာအုပ်တစ်အုပ်အား အာရုံစိုက်ပြီးဖတ်သော ခင်ပွန်းဖြစ်သူဆီ ကော်ဖီခွက်လေး ကိုင်ကာ လျှောက်လာခဲ့၏။ ” မောင် … ကော်ဖီ ရပြီနော် “…
မဆန္႔မၿပဲ
အလိုလိုပဲ ထောင်ထားတဲ့ ဒူး၂ဖက်ကို ရသလောက် ထပ်ကားရင်း ခါးညွတ်ပြီး ဖင်အတွင်း ကြွက်သားတွေ လျော့ထားလိုက်တယ်။ ဖင်ကို ထောင်ပေးလိုက်တော့ လီးက ထပ်ဝင်မလာပဲ ဖင်ပေါက်ရဲ့ အောက်ဖက် အရည်ကြည်တွေ အိုင်နေတဲ့ စောက်ခေါင်းဝထဲ ရောက်လာပြန်ရော။ ”…
အောလောက၏ စိန်ခေါ်သံ (ဇာတ်လမ်းရှည် စ/ဆုံး)
အချိန်ကား ၁၉ ရာစု အစပိုင်း၊ တရုတ်ပြည်တွင် မန်ချုးမင်းဆက် အုပ်စိုးနေချိန်၊ မြို့တော် ပီကင်းတွင်လည်း အင်္ဂလိပ်များ ခြေချင်းလိမ်နေ၏။ သူတို့၏ ဘိန်းရောင်းဝယ်ရေးမှာလည်း များစွာတိုးတက်နေချိန်ဖြစ်ပြီး၊ တရုတ်ဘိန်းစားများမှာ လက်ညှိုးထိုးမလွဲပေ။သိုင်းလောကကြီးအတွင်း၌လည်း ဘိန်းစားသိုင်းသမားများ ခေတ်စားလာသည့်အပြင်၊ ဘိန်းစားမှ ခေတ်မီသည်ဟု…
မိန်းမတစ်ယောက်၏ ဖွင့်ဟဝန်ခံချက်
န်းမ တစ်ယောက်၏ ဖွင့်ဟ ဝန်ခံချက်။ ။ …
နောက်ပေါက်ပါ လိုချင်နေတာလား
အ … ကျွတ် ကျွတ် ” ” ဟင် … ကိုရဲနိုင် … ရလား … အိမ်သာသွားချင်တာလား ” ” အင်း … မမိုး ” ကျနော်လည်း…
စည်းအပြင်ဘက်က … ရင်ဖြင့် မိုးသည့် တိမ် “
” ဒေါင် ဒေါင် …… ဒေါင် ဒေါင် …… ဒေါင် ……… “ညနေ ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်း ထိုးရာ တပြည့်များ အားလုံး ထွက်သွားသည်နှင့် ဒေါ်မေဆန်းလွင် တယောက် ကျောင်းခန်းတံခါး ပိတ်ကာ ကျောင်းဝန်း…
အထန်မလေး မေမိုးယံ
“ဆရာ့တပည့်ကို ကြိုက်သလို ဆုံမပါဆရာကျွန်တော်တို့ခွင့်ပြုပါတယ်”ကျွန်တော်က ဆေးတက္ကသိုလ်တက်နေတာ။မိဘက သိပ်မချမ်းသာတော့ ၁၀တန်းကျောင်းသူကျောင်းသားတွေကို ဂိုက်လုပ်ရင်း တဖက်တလှမ်းက ကျောင်းစရိတ်ရှာတယ်။အခု ဂိုက်လုပ်ပေးရမယ့်ကောင်မလေးက မေမိုးယံ။တအိမ်လုံးရဲ့ အချစ်တော် တကယ့် အဆိုးလေး။ သူ့မိဘတွေက ကြိုက်သလိုဆုံးမပါပြောပေမယ့် အသက်သိပ်မကွာတဲ့ကောင်မလေးကို ရိုက်ဆုံးမလို့ဖြစ်ပါ့မလား။“ဒီတပုဒ်ကို ကျွန်တော်နဲ့တူတူ အလွတ်ဆိုကြည့်ရအောင်”ကျွန်တော်က…
ဝေဝေဇင်
မငျး တို့လငျမယားရနျ့ဖွဈထားကွတာလား …မဟုတျမှလှှဲရော မငျး ရဲ့ကနျ့လနျကာနောကျကှယျက ဇာတျလမျးလေးတှမြေားပေါျသှားလို့မြားလား တခှိခှိ နဲ့လှောငျနလေဲ …တိုးကွီး ပွောတာဟုတျနတောမို့ ဘာမှပွနျမပွောနိုငျမငျးမိနျးမက လှနျခဲ့တဲ့သုံးလေး ရကျလောကျကတောငျငါ့ဆီလာပွီး အိမျက အဲကှနျးတှပေကြျနလေို့ ပွငျတဲ့လူခေါျပေးအုံး ကိုတိုးကွီးဆိုတာနဲ့ ဟိုဖကျလမျးက ငါ့သူငယျခငြျး မောငျစိုး…
ကျနော်နဲ့ Online ပေါ်က ကောင်မလေးများ (စ/ဆုံး)
ကျနော်အသက်၂၂အရွယ်မှာပေါ့ဗျာ။ Social Midea တွေသုံးရင်း Online ပေါ်ကနေ လူတော်၂များ၂နဲ့ ခင်မင်မှုများစွားရရှိခဲ့ပါတယ်။ မိန်းကလေးရော၊ ယောကျာ်းလေးရောအစုံပေါ့ဗျာ၊ အသိမိတ်ဆွေ တိုးပွားလာတာပေါ့၊ အဲ့ဒီထဲကမှကျနော်နဲ့ ညှိစွန်ခဲ့ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးတွေအကြောင်းလေး ပြောပြချင်ပါတယ်။ ပထမဆုံး မိန်းကလေးတယောက်က လသာမြို့နယ်မှာ နေပါတယ်၊သိမ်ဖြူလမ်းနဲ့…
ဘဏ်ဝန်ထမ်းမလေး
Credit-မူရင်းရေးသားသူ“နှင်း ဂျာကြီးက နှင်းကိုကြွေနေပုံပဲ”“ဘာလို့လဲ ကိုရဲ့”“နှင်းရဲ့ အိုးပုံတေတိုင်း သူကြည့်တယ်”“ဟုတ်လား သူကနဂိုထဲကနှာဘူး ”“နှင်း သတိထားကြည့် ဒီလူကြီး နှင်းကိုစားချင်နေတာဖြစ်မယ်” “ဟာ ကိုကလဲ”“အဲ့လူကြီးက လီးကြီးမယ့်ပုံကွ နှင်းရဲ့”“ဟုတ်တယ်နော် ကို အမလေး”“ဘာဖြစ်တာလဲ နှင်း”“အဲ့လိုကြားတာ အူယားလို့”“ပြစမ်း နှင်းစက်ပက်လေး”“အ…
သာယာနေပါပြီရှင်
၁ရက် မောင်အလုပ်က ပြန်လာတော့ ဂျပ်ဗူးလေး တဗူး ပါလာတာ။ နွေးလည်း ဖုန်းနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ပစ္စည်းမှတ်ပြီး မေးမကြည့်ဘူး။ ညပိုင်း ထမင်းအတူစားပြီး တီဗွီကြည့်ပြီး အိပ်ယာ ဝင်တော့ မောင်က ကိုမိုးနဲ့ သူ့ရှေ့ လိုးပြဖို့…
ကျွန်တော်နှင့်အိမ်နီးနားခြင်း
သာယာအေးချမ်းလှတဲ့မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှာနှစ်ပေါင်း၃၀လောက်ကြာအောင်နေထိုင်ခဲ့ကြပြီးနောက်မှာတော့ကျွန်တော့်အမျိုးသမီးရဲ့အလုပ်ကတစ်ခြားနယ်တစ်ခုမှာပြောင်းပြီးတာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့အကြောင်းဖန်လာခဲ့တယ်။ နှစ်ပေါင်း၃၀လောက်တိုင်အောင်နေခဲ့တဲ့ဒီမြို့လေးမှာအိမ်နီးနားခြင်းများနဲ့ဆွေမျိုးတွေလိုဖြစ်နေပေမဲ့လည်း အလုပ်တာဝန်အရတစ်ခြားမြို့လေးတစ်မြို့ကိုပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရပါတော့တယ်။ကျွန်တော်တို့မြို့အသစ်လေးမှာပြောင်းရွှေ့နေထိုင်တော့စပြီး သိကျွမ်းခင်မင်ရတဲ့ဘေးခြံကအိမ်နီးနားခြင်းအသစ်ရဲ့နာမည်က အေးမြတ်မူ တဲ့ နီလာနဲ့မေမြတ်နိုးတို့ရဲ့အမေပေါ့။အိမ်အသစ်ပြောင်းတော့အိမ်တက်ပွဲလေးလုပ်ဖြစ်တယ်။အိမ်တတ်ပွဲမှာလာရောက်ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးတဲ့အေးမြတ်မူရဲ့ပြောစကားကြောင့်သူမရဲ့အတိတ်အကြောင်းတွေကိုသိလိုက်ရတယ်။သူမရဲ့ယောင်္ကျားနဲ့ ဘယ်လိုကြောင့်ကွာရှင်းပြတ်ဆဲခဲ့ကြတယ် ဘာညာ အစရှိသည်ဖြင့်ပေါ့။ကျွန်တော့်အမျိုးသမီးနဲ့အတိုင်အဖောက်ညီညီစကားပြောနေကြတာကိုကျွန်တော်ကြားရတာပါ။အေးမြတ်မူက သမီးနှစ်ယောက်အမေဆိုပေမဲ့အလှအပတွေကျန်ရှိနေဆဲပါ။တောင့်တောင့်တင်းတင်းနဲ့သူ့နေရာနဲ့သူရှိသင့်ရှိထိုက်တဲ့အလှတရားတွေရှိနေဆဲပါ။အနီးစပ်ဆုံးဥပမာပေးရမယ်ဆိုရင် မင်းသမီးမေပန်းချီလိုကိုယ်လုံးမျိုးပေါ့။သူမရဲ့အသက်ကတော့၃၇နှစ်လောက်ရှိပြီ။အေးမြတ်မူကတွေ့တိုင်းကျွန်တော့်ကိုပြုံးပြလေ့ရှိတယ်။ကျွန်တော့်ရဲ့နှလုံးသားကိုသူမရဲ့အပြုံးတွေအောက်မှာအရည်ပျော်သွားအောင်လုပ်နေသလိုပါပဲ။ တစ်နေ့မှာတော့ကျွန်တော့်အမျိုးသမီးကအလုပ်ကိစ္စနဲ့ခရီးတစ်ခုထွက်ရတယ်။အေးမြတ်မူကသူအိမ်မှာရေစက်မော်တာခလုပ်ပျက်သွားတာအသစ်လဲပေးဖို့အကူအညီတောင်းလာတာနဲ့ကျွန်တော်လဲမဆိုင်းမတွပဲ သွားကာကူညီပေးလိုက်တယ်။ ရေစက်ခလုပ်လဲလို့ပြီးတော့ အိမ်နောက်ဖေးမီဖိုးချောင်မှာ အေးမြတ်မူတစ်ယောက်သူ့သမီးတွေနဲ့အလုပ်ရှုပ်နေတာတွေ့တော့ကျွန်တော်လဲနှုတ်ဆက်မနေတော့ပဲအိမ်ကိုပြန်လာခဲ့လိုက်တယ်။ခဏကြာတော့အေးမြတ်မူကျွန်တော့်ရဲ့အိမ်ကိုရောက်လာတယ်”ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ရှင် အိမ်မှာကယောင်္ကျားသားမရှိတော့ ဒီလိုမျိုးအခက်အခဲတွေဖြစ်လာရင်ဒုက္ခရောက်တယ်ကျွန်မကလဲမလုပ်တတ်တော့လေ” ကျွန်တော်က…
ခင်ယုလွင် (စ/ဆုံး)
ရွာလမ်းတစ်လျောက် လက်ချင်းချိတ်ပြီး လျှောက်လာတဲ့ သူတို့အတွဲကို တွေ့တဲ့လူတိုင်းက အထူးအဆန်းသဖွယ် ငေးကြည့်နေတာကြောင့် ရဲလေး ရှက်သလိုလိုတောင် ဖြစ်လာသည် ။ ဒီရွာသားဖြစ်တဲ့ သူ့ကြောင့်တော့မဟုတ် သူ မ လို့ခေါ်တဲ့ ခင်ယုလွင် ကြောင့်ဆိုတာလဲ ရဲလေးသိသည်။ ရွာကလူတွေ…
သရဖူ ဗိုလ္လုပြဲ
“….ေအး…ဟုတ္တယ္…..ငါလဲၾကားဖူးတယ္…..ေစာက္ေခါင္းနက္တဲ့ မိန္းမကို ေခါင္းအုံး ခုၿပီး လုပ္မွအားရဆိုဘဲ….ခါးေအာက္ ေခါင္းအုံးခုလိုက္ေတာ့ သားအိမ္ဝက ျမင့္တက္လာၿပီး လီးထိပ္နဲ႔ေဆာင့္မိေတာ့ ပိုေကာင္းဆိုဘဲကြ….”တူးတူးက သူၾကားဖူးသမွ်ကို အားပါးတရေျပာေနစဥ္ ေအာင္ထြန္းက…“….ေခါင္းအုံးခုလိုးတာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ……မိန္းမတစ္ေယာက္ ေစာက္ေခါင္းနက္ မနက္ ဘယ္လိုလုပ္သိမွာလဲ…..သူ႔ထမီလွန္ၿပီး လက္နဲ႔ထိုးၾကည့္ရမွာလား…” “…..နင့္..အေမကလႊားမွဘဲ….လက္နဲ႔ထိုးၾကည့္လို႔ရမလားဟ….ပါးက်ိဳး ေထာင္က်သြားမွာေပါ့……ခြီးစ္…
အပ်ိဳႀကီးရဲ႕အထူးလက္ေဆာင္
က်မ မသီသီျမင့္ အသက္သုံးဆယ့္ငါးရွိၿပီ။က်မရန္ကုန္ကိုေရာက္လာတယ္။ဇာတိကေတာ့အညာက၊အညာသူဆိုၿပီးမဲမဲသဲသဲမဟုတ္ဘူး။အသားေတာ့ျဖဴယုံမကဝင္းတယ္။ လွလားလို႔ေမးရင္ေတာ့႐ြာမွာေတာ့ကြမ္းေတာင္ကိုင္စာရင္းမဝင္ေပမယ့္႐ြက္ၾကမ္းေရႀကိဳအဆင့္ေပါ့။အသားေဖြးယုံေလးထိန္းထားႏိုင္တယ္။ေျပာစရာအျပစ္ကေတာ့ႏို႔ေသးတာတစ္ခုပဲ။ဒီအသက္အ႐ြယ္အထိအပ်ိဳႀကီးဘဝႏွင့္ေနခဲ့တာ။ဘာစိတ္မွေတာ့မရွိခဲ့ဘူး၊ခုဒီအ႐ြယ္ေရာက္မွက်မစိတ္ကတမ်ိဳးကိုျဖစ္လာတယ္။ျဖစ္ပုံကဒီလို။ေမာင္ေလးကရန္ကုန္မွာအိမ္ေထာင္က်တယ္။သူတို႔ကတိုက္ခန္းငွားေနၾကတာ။သူတို႔မွာသမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။က်မတူမေလးေပါ့၊က်မတို႔ရဲ႕အသဲေလးေလ။တႏွစ္နီးနီးရွိၿပီ၊အဲဒီကေနၿပီးေတာ့က်မကိုရန္ကုန္ကိုေခၚတယ္။ဘာလို႔ေခၚလဲဆိုရင္သူႏိုင္ငံျခားသြားရမယ့္ရက္နီးလာလို႔တဲ့။သူ႔သမီးႏွင့္သူ႔မိန္းမကိုထားခဲ့ရမွာစိတ္မခ်လို႔ဆိုေတာ့က်မလိုက္သြားရတယ္။႐ြာမွာအေမနဲ႔ညီမကိုထားခဲ့ရတယ္။အဲဒီမွာက်မကသူတို႔ေနတဲ့ၿမိဳ႕ကိုလိုက္လာရတဲ့အခါသူတို႔တိုက္ခန္းကHallခန္း၊ငွားေနတာလဲျဖစ္ေလေတာ့ အခန္းေတြကန္႔မထားဘူးလိုက္ကာခန္းဆီးေလးပဲကာထားတယ္။က်မလည္းခန္းဆီးေရွ႕အိမ္ေရွ႕မွာပဲအိပ္ရတယ္။က်မေမာင္ကႏိုင္ငံျခားထြက္ခါနီးေတာ့အမရွိေနတာေတာင္မေရွာင္ဘူးရွင့္။ညဆိုသူတို႔လိုးသံတဖတ္ဖတ္ႏွင့္က်မေယာက္မကလည္းတအားညည္းတယ္။အမွန္ဆို႐ြာမွာမၾကားဖူးတဲ့အရာေတြ၊အစကေတာ့ရွက္တာေပါ့၊အသံၾကားတိုင္းရင္တုန္ပန္းတုန္အၿမဲျဖစ္ရသည္။။ သူတို႔လုပ္ရင္ၾကားရတဲ့အသံေတြကဒါမ်ိဳးမၾကားဖူးတဲ့က်မအတြက္ေတာ့တမ်ိဳးႀကီးပဲရွင့္။တႁပြတ္ႁပြတ္စုပ္သံေတြလည္းၾကားရတယ္။အမွန္ဆိုရင္က်မရွိေတာ့ေမာင္ေလးေရွာင္ရမွာ၊ဒါေပမယ့္သူႏိုင္ငံျခားသြားရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ရိကၡာယူသည့္သေဘာလားမသိေပ။။က်မအိပ္ေနၿပီဆိုၿပီးလိုးၾကသည္။တႁပြတ္ႁပြတ္ႏွင့္စုပ္သံၾကားရသည္။က်မကခ်က္ခ်င္းအိပ္ေပ်ာ္တတ္တဲ့လူမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့သူတို႔ကမသိပဲလုပ္ၾကတာ က်မစိတ္ထဲတစ္ခါမွမျဖစ္ဖူးတဲ့ခံစားမႈ႕ေတြျဖစ္ေနမိတယ္။အသံေတြၾကားၿပီးက်မအဖုတ္ဆိုလည္းစို႐ႊဲေနသည္မွာအၿမဲတေစလိုျဖစ္ေနသည္။တေျဖးေျဖးနဲ႔က်မစိတ္ေတြေဖာက္ျပန္ေနမိတယ္။တကယ္ကိုမယိုးမယြစိတ္ေတြျဖစ္ေနတယ္၊အဲဒီစိတ္သာျဖစ္တာလင္က်ေတာ့မယူခ်င္ဘူး၊လင္ယူသားေမြးဒုကၡေတြကိုမခံႏိုင္ပါ။စိတ္ပါလာတိုင္းကိုယ့္ဟာကိုပြတ္မိလာသည္။သို႔ေသာ္အားမရေပ။ေမာင္ေလးမရွိေတာ့ေယာင္းမႏွင့္အတူအိပ္ေနရသည္။လြတ္လပ္မႈ႕လည္းမရွိေပ။ေယာင္းမသိ၍အ႐ိုအေသတန္မည္ကိုလည္းစိုးရိမ္ရသည္မဟုတ္ပါလား။ က်မလဲေယာင္းမဆီေရာက္ေနသည္မွာတလျပည့္ေတာ့မည္၊အလုပ္ကမယ္မယ္ရရမရွိ၊ကေလးထိန္းထမင္းခ်က္႐ုံသာျဖစ္ေတာ့က်မလည္းအလုပ္မရွိလွ်င္မေနတတ္ေလရာ၊အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရန္ႀကိဳးစားရေတာ့သည္။“ေယာင္းမေရ နင့္ေယာက္်ားလုပ္စာကနင္တို႔မိသားစုအတြက္ေပါ့၊ငါလဲအေမတို႔ကိုေထာက္ပံ့ဖို႔တစ္ခုခုလုပ္ရမယ္” “ေယာင္းမရယ္၊ဒီမွာကဘယ္အလုပ္ရွိလို႔လဲ”“ဒီလိုပဲအရင္က႐ြာမွာငါကြမ္းယာေရာင္းခဲ့တာပဲ၊အဲဒီဟာျပန္လုပ္မယ္”“ေယာင္းမဟိုေရွ႕ကတိုက္ေတြျပန္ျပင္မွာတဲ့လူေတြေရာက္လာၾကတယ္”“ေအးငါလဲျမင္တယ္။အလုပ္သမားေတြလဲေရာက္လာၾကတယ္”“အင္း ေတြ႕တယ္မိသားစုသုံးေလးဦးပဲ”“အဲဒီလူေလာက္နဲ႔ေတာ့မဟုတ္ေလာက္ဘူး၊အမ်ားႀကီးလာၾကမွာ”“အင္းဟုတ္ေလာက္တယ္”“အဲဒါေယာင္းမခ်က္ခ်င္းဆိုင္ဖြင့္လိုက္ရင္အဆင္ေျပမွာပဲ”“ေအးမဆိုးဘူး၊မနက္ျဖန္ပဲဖြင့္မယ္”မသီခ်က္ခ်င္းဆိုင္ဖြင့္ရန္ေနရာကိုရွင္းလင္းလိုက္သည္။ဆိုင္ေဆာက္ရန္အလုပ္သမားမ်ားကိုအထူးရွာရန္မလိုပဲအသစ္ေရာက္ေနေသာအလုပ္သမားမိန္းမကိုသြားေျပာရာလက္သမားမ်ားကခ်က္ခ်င္းလိုက္လာၾကၿပီးဆိုင္ခုံလုပ္ေပးသည္။အလုပ္သမားမိန္းမမ်ားကစပ္စုၾကသည္။မိမိအပ်ိဳႀကီးမွန္းသိၿပီး“အပ်ိဳႀကီးကခြင္ရွာတာေတာ္လိုက္တာ”“ဟင္ဘာလို႔လဲ”“က်မတို႔အလုပ္သမားကေျခာက္ဆယ္ေလာက္ရွိတယ္။ဆရာအပါအဝင္ကြမ္းစားၾကတာေလ၊ဆိုင္ကနီးေတာ့ဒီဆိုင္ပဲအားေပးၾကမွာ”“ဟုတ္လား”မသီအားတက္သြားသည္။ “ဆရာကအေဝးႀကီးကြမ္းဝယ္ထြက္တာမႀကိဳက္ဘူး၊သူကထြက္ဝယ္ခိုင္းမွသြားရဲၾကတာ”“လာပို႔ေပးရင္ေကာင္းမယ္”“ငါးရာဖိုးအထက္ပို႔ေပးမယ္ေဟ့”“အဆင္ေျပတာေပါ့”“ဆရာဆီပို႔ရင္သတိထားေပါ့”“ဘာလို႔ သူကလူပ်ိဳေလ၊ဟီးဆဲတာနဲ႔ႀကဳံမွာစိုးလို႔”“သူကဆဲသလား”“ဆဲတာေပါ့”“နင္တို႔ေတြျပန္မေျပာဘူးလား”“ဘယ္ေျပာရမလဲ၊သူဆဲတာကလဲရယ္ရတယ္”“ဟမ္ ဆဲတာကရီရတယ္ဟုတ္လား”“မနာေအာင္ဆဲတာ”“ဘယ္လိုဆဲတာလဲ”“ညစ္တီးညစ္ပတ္ေတြ”“အယ္”ဆိုင္ဖြင့္ၿပီးႏွစ္ရက္ခန္႔အထိသူတို႔ဆရာႏွင့္မေတြ႕ရေပ။သို႔ေသာ္အခန္းတခန္းရွင္းလင္းေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ထိုေၾကာင့္စပ္စုၾကည့္ရျပန္သည္။ “နင္တို႔ဟိုအခန္းဘာလို႔ရွင္းတာလဲ”“မန္ေနဂ်ာဆရာရဲ႕႐ုံးခန္းေလ”“သူေဌးကမလာဘူးလား”“ဆရာလားသူကအလုပ္ပိုမ်ားတယ္”မန္ေနဂ်ာဆိုတာလဲဆရာ့ညီေလ”တေျဖးေျဖးႏွင့္အလုပ္သမားမိန္းမမ်ားႏွင့္ရင္းနီးလာသည္၊ထိုအလုပ္သမားမိန္းကေလးထဲတြင္သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔တစ္ေယာက္ပါသည္။စကားေျပာလွ်င္ညစ္တီးညစ္ပတ္ေျပာသည္။“ေဟ့ေကာင္မ အခုမွေစ်းသြားတာလား”“ဟုတ္ပါ့အပ်ိဳႀကီး မေန႔ညကငါေယာက္်ားေၾကာင့္မအိပ္ရဘူး”“ဟင္ နင့္ေယာက္်ားမူးေနလို႔လား”“ဟုတ္တယ္ မူးၿပီးမၿပီးေတာ့ဘူး”“ရစ္ေနလို႔လား”“ရစ္တာမဟုတ္ဘူးအပ်ိဳႀကီးေရ၊ဘုတာ၊ဘုတာ”“အမ္ ဘာလဲဘုတာ”“အဝွာလုပ္တာ”“အယ္…