ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…
စုစု က ခုမှကျောင်းပြီးကာစ အလုပ်သင်ဆရာဝန်မလေး.. အေမျဖစ်သူ မုဆိုးမ ဒေါ်ခင်နု နှင့်အတူ ညီမငယ်နှစ်ယောက်ဖြစ်သူ မူမူ နဲ့ သူသူ တို့ မိန်းမသား လေးယောက်သာရှိသည်… ဒေါ်ခင်နုက မုဆိုးမဆိုပေမယ့် လင်ယောင်္ကျားမဆုံးခင်ကချန်ခဲ့သော စည်းစိမ်များကို အရင်းနှီးပြုပြီး ရတနာပြဲစားလုပ္ကာ ရွှေဆိုင်ဖွင့်ထားသဖြင့် နောက်အိမ်ထောင်မပြုဘဲ သမီးသုံးယောက်စလုံးကို သင့်တောင့်သင့်တယ်ထားနိုင်သည်… ဒေါ်ခင်နုက အရွယ်တင်သလို လှလည်းလှသည်.. အားကစားလိုက်စားတော့ ကိုယ္လုံးက အလတ်ကြီးကျန်သေးသည်…ပွဲစားလောကထဲတွက် မေသန်းနုဟု နာမည်ကြီးသည်.. ဒေါ်ခင်နုကတော့ စီးပွားရေးနဲ့ သမီးသုံးယောက်ရှေ့ရေးကိုသာ အာရုံစိုက်သူဖြစ်သည်.. ခုလည်း သမီးကြီးစုစု ကျောင်းပြီးလို့ ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံတစ်ခုမှာ အလုပ်သင် အနေနဲ့စဆင်းရသည်… စုစုတို့ ညီအစ်မသုံးယောက်စလုံးကလည်း အမေအတိုင်းပဲ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး လုံးကြီးပေါက်လှလေးတွေဖြစ်သည်.. စုစုကေတာ့ သမီးအကြီးပီပီ မျက်နာတည်သည်.. ဆရာဝန်လောင်းဆိုတဲ့ပညာမာနရှိသည်.. ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့ အိချောပိုလိုမျိုး.. မျက်နှာကျကတော့ မင်းသမီးပန်းဖြူလိုမျိုး နှစ်လိုဖွယ်ဖြစ်သည်…
စုစု အလုပ်စဝင်ပြီး သုံးလလောက်နေတော့ တစ္မိသားစုလုံး မြို့ထဲကတိုက်ခန်းကိုရောင်းပြီး ဖော့ကန်ဘက်တွက် လုံးချင်းအိမ်လေးတစ်လုံးဝယ်ကာ ပြောင်းနေကြသည်.. မြို့ထဲနှင့်အနည်းငယ်အလှမ်းဝေးပေမယ့် ဒေါ်နုကအေးဆေးနေချင်သောကြောင့် ပြောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်…
ဒီနေ့စုစု ညဂျူတီကျသည်.. နေလည်းသိပ်မကောင်းချင်တော့.. ခွင့်ယူပြီး အိမ်စောစောပြန်ဖို့ လုပ်သည်.. အိမ်ကိုဖုန်းဆက်ဖို့ လုပ်တော့ဖုန်းတိုင်ကပျောက်နေသည်… ပြန်နေကျပဲလေ ကိစ္စမရှိဘူးဟုတွေးပြီး ဒညင်းကုန်းထိပြန်မည့် ဆေးရုံကကားနှင့် လှမ်းကြုံစီးပြန်လိုက်သည်… စုစုတို့လမ်းထိပ်ရောက်တော့ ကားရပ္ကာ စုစုဆင်းသည်… အချိန်က ည ၉နာရီခန့်… ခုထိဖုန်းလိုင်းကမမိသေး.. မီးကပျက်နေသည်… မိုးဖွဲများကျနေပြီး လေအနည်းငယ်ပါသည်.. လမ်းထိပ်ကနေ အိမ္ထိဆို အနည်းဆုံး ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်လျှောက်ရမည်..စုစု စိတ်ညစ်သွားပေမယ့် ဖုန်းမီးလေးဖွင့်ကာ မှောင်မဲနေတဲ့လမ်းကြားထဲ တစ်ယောက်တည်းပြန်လာသည်..အနည်းငယ်ကြောက်ပေမယ့်လည်း ပုံမှန်ပြန်နေကျဖြစ်သောကြောင့် စိတ်အေးအေးထားကာ ပြန်သည်.. လျှပ်စီးလက်သံနှင့်အတူ လေးပြင်းပြင်းလေးတိုးဝေ့လိုက်တိုင်း စုစု ထဘီပေါင်ပေါ်ထိလှန်သောကြောင့် ထဘီကိုလည်း မနည်းထိန်းကိုင်ကာလျှောက်ရသည်.. မိမိနောက်တွင်အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ခုပါလာသည်ကိုတော့ စုစု ကြိုသတိမထားမိခဲ့… ခြေသံသဲ့သဲ့လေးကြားမှ အနောက်လှည့်ကြည့်မယ်လုပ်တုန်း..
“အှန့ြ…” စုစု ပါးစပျကို ပိတျကာ လညမြှိုကို အခွှနတြဈခုနှင့ထြောကထြားသညြ.. “မငြးနညြးနညြးလေး လှုပတြာနဲ့ မငြးသပှေီသာမှတြ.. ငါ့နောကငြှိမငြှိမလြေးလိုကခြဲ့…” ဟုဆိုကာ.. စုစုလညြး သမှောကှောကတြော့ အသာတကှညလြိုကသြှားရသညြ…
ရပကြှကနြှင့ြ အလှမြးဝေးသော အိမအြိုတဈလုံးထဲ.. အငဗြာတာ မီးသီးမှိနမြှိနလြေး ထှနြးထားသညြ.. သငဖြွူးဖှာ အနှမြးပေါမြှ စုစုက လကနြောကပြှနကြှိုးတုပခြံထားရပှီး ဘေးစောငြးလှဲနသညြေ… ခှသေံကှားရာဆီလှမြးကှည့လြိုကတြော့ မငြးဒငြ…
မငြးဒငကြား တခှားသူမဟုတြ ရပကြှကထြဲနာမညပြကွြ မှုဒိမြးကောငထြောငထြှကကြားသမားပငြ.. ပှီးခဲ့တဲ့တလော စုစုတို့အိမျနား မငြးဒငဖြှတလြွှောကနြတေုနြးဘေးအိမကြ အဒေါကြှီးပှောပှလို့ မငြးဒငမြကွနြှာကို ကောငြးကောငြးမှတမြိသညြ… မုဒိမြးကောငဆြိုပမယေ့ြ မငြးဒငကြ ရုပသြန့သြညြ.. အသားညိုညို ဘောဒြီတောင့ပြှီးရငအြုပကြယွသြညြ.. ပါးသိုငြးမှေးရေးရေးလနေဲ့ ယောငြျကွားပီသသညြ.. ပုံမှနစြောကြှှလေောကတြဲ့ ရုပရြညဆြိုပမယေ့ြ ဝါသနာကှောင့သြာ မုဒိမြးကောငဖြှဈနခှငြေးပငြ.. အလိုတူတူ မတူတူ မငြးဒငြလိုးခဲ့သည့ြ မိနြးမမွားမှာ ဘဝပကွခြဲ့ရတာကှီးပငြ.. ဒါကိုလညြး မငြးဒငကြဂုဏယြူနခှငြေးပငြ..
မငြးဒငကြိုမှငတြော့ စုစုအခှနကေေို သဘောပေါကသြညြ.. ဘဝပကွတြော့မညြ.. တဈသကလြုံးရညြးစားမထားဘဲ မိသားစုအရေးနှင့ြ ပညာရေးကိုသာ ဥိးစားပေးခဲ့သမွှ ခုတော့ မုဒိမြးကောငကြှောင့ြ ဘဝပကွရြတော့မညြ… ” ကမွတောငြးပနပြါတယရြှငြ.. ပှနလြှတပြေးပါနောြ.. ရှငလြိုခငွတြာ ပေးပါ့မယြ.. ဟင့ြ” ငိုသံနှင့အြသနားခံလပှေီ… မိုးကသညြးသထကပြိုသညြးလာပှီး မိုးခှိမြးသံတှကေ စကားသံကိုပါမကှား.. မငြးဒငကြ ဟကဟြကပြကပြကရြယမြောလိုကပြှီး.. ” ဟားဟား.. အေး.. ငါ လိုခငွတြာကလညြး မငြးပေါငကြှားထဲက စောကပြတဖြောငြးဖေားငြးလေးကိုကှ…ဟားဟား…” ရိုငြးစိုငြးရင့သြီးလှနြးတဲ့စကားကှောင့ြ စုစုလညြး ပူထူသှားပှီး “ရှငြ လူယုတမြာ.. ကယကြှပါဦးရှငြ…..” သံကုနခြှဈအောသြောလြညြး မိုးသံကိုတော့ မလှမြးမိုးနိုငြ…”ဟား ဟား အောစြမြးပါ ဆရာမလေးရဲ့…ဘယလြောကအြောအြောထြူးမှာမဟုတြ… စိတျခပြါ မငြးကိုတဈခါပဲလိုးပှီး ပှနလြှတပြေးမှာပါ… ” ပှောရငြး ရမျမကြ အပှည့နြှင့ြ စုစုနားတိုးလာပှီး ထဘီစကပအြကှဲအတိုငြး ပေါငသြားဖှေးဖှေးကို ဖိပှတလြိုကသြညြ… စုစုရုနြးသညြ.. မငြးဒငကြို ခှတေောကဖြှင့ကြနတြော့ မငြးဒငကြ ခှတဈေဖကကြိုဖိထိုငပြှီး တဈဖကျကို ဘယဘြကခြွိုငြးအောကထြည့ကြာခွုပလြိုကတြော့ ပေါငကြားပှီးသားဖှဈသှားသညြ.. ထဘီအကှဲဝတထြားတော့ ပေါငဖြှူဖှူကှားက ပငတြီအနီလေးပါပေါလြာသညြ… မငြးဒငကြ အကှမြးကှိုကသြူမို့ ပငတြီပေါကြနေ စောကပြတကြို ဖိညဈသညြ…”အား..” နာကငွလြှနြးလို့အောသြံက အခနြးထဲတှငပြွှံ့လှင့နြသညြေ… ပှီးမှ ပငတြီကိုဆှဲခွှတပြှီး ခွှေးဆို့နတေဲ့ စောကပြတကြဉွြးလေးထဲ လကနြှဈခွောငြးပူးကာ ကှမြးကှမြးလေး ထိုးကလောလြိုကသြညြ… ” အား မလုပပြါနဲ့ရှငြ တောငြးပနပြါတယရြှငြ..” နာကငွလြှနြးလို့ စုစု မကွရြညပြိုးပိုးပေါကပြေါကကြတွော့ မငြးဒငပြိုကွနပေသြှားကာ စုစုရဲ့ရငဖြုံးအငြျကွီကှယသြီးတှကေိုဆှဲဖှုတပြှီး ဘောလြီအနကရြောငကြို ဆှဲဖှဲကာ တငြးရငြးနတေဲ့ နို့ဖှူဖှူနှဈလုံးကို အငမြးမရဆှဲစို့သညြ.. စုစု ရငဘြတတြဈခုလုံး တံတှေးတှနေဲ့ စိုရှှဲသှားသညြ… ပှီးမှ မငြးဒငကြ ပုဆိုးခွှတခြလွိုကတြော့ ခုနှဈလကမြလောကရြှညတြဲ့ လီးက မှငရြသူစုစုအဖို့ အသကရြှူရပလြောကအြောငထြိတလြန့စြသညြေ.. လုံးပတျက ရသနေ့ဘြူး အသေးဆိုဒလြောကရြှိသညြ.. မပှောမဆိုနဲ့ စုစုပေါငကြိုဖှဲပှီး စောကပြတကြဉွြးကဉွြးလေးထဲ လီးတေ့ကာ စလိုးတော့သညြ.. လကခြွောငြးနှင့ထြိုးကတညြးက နာပှီးသှေးထှကနြတေဲ့စောကပြတကြ အခုပိုနာရသညြ.. မငြးဒငြ မညာမတာဘဲ နို့ညဈပှီး အသားကုနစြောင့လြိုးသညြ.. စုစုမှာတော့ နာလှနြးလို့ အောရြသညြ.. အမမှေေးကတညြးက ဒီအရှယအြထိ ရခွေိုးဆပပြှာတိုကရြငတြောငြ နာမှာဆိုးလို့ ဖှဖှလေး လုပပြှီး ယုယုယယထားခဲ့တဲ့ စောကပြတနြုနုလေး.. ခုတော့ မုဒိမြးကောငြ စိတကြှိုကြ အကှမြးပတမြးလိုးတာခံနရသေညြ.. “ဖှတြ ဖှတြ ဘုတြ ဗှဈ ဗှဈ…” လိုးသံက တဈခနြးလုံး ပှကပြှကညြံနသညြေ… အိမပြှငြ တံစကမြှိတကြရကသွေံထကြ မငြးဒငရြဲ့ လိုးခကြျက စညြးခကွပြိုကသွညြ… ဆယ့ငြါးမိနှဈခန့ြ အားရပါးရစောင့လြိုးပှီး.. စုစုစောကပြတပြူနှေးသှားတဲ့အထိ လရညတြှပနြေးထည့လြိုကသြညြ.. မငြးဒငြ ပုဆိုးပှနဝြတပြှီး စီးကရကမြီးညိကာ.. သှေးထှကနြတေဲ့ ဆရာဝနလြောငြး စောကပြတလြေးကိုကှည့ရြငြး ပီတိဖှဈရသညြ… စုစုကတော့ ရှိုကကြှီးတငငငြိုနဆေဲ.. အိမပြှငမြှာမိုးကလညြး အဆကမြပှတရြှာနသေေးသညြ….
“သမီးသူ့ကို တစ်သက်တစ်ကျွန်းထောင်ချနိုင်ရင် တောင် ကမ္ဘာမကြေနိုင်ဘူး မေမေ..” စုစု ရဲ့မကျေနပ်နိုင်လောက်တဲ့စကားကို ဒေါ်ခင်နုက လူကြီးပီပီ အချိန်ယူပြီးစဉ်းစားသည်…ပြီးမှ..”ကဲ သမီး အမေ့ကိုပြော.. မနေ့ညကကိစ္စကို ဘယ်သူတွေသိသေးလဲ…” ဒေါ်စုရဲ့ မေးခွန်းကို စုစုက ရှက်ရှက်နှင့်.. “မေမေရယ်.. သမီးရယ်.. အဲ့ လူယုတ်မာ မုဒိမ်းကောင်ရယ်.. သုံးယောက်တည်းပါ…” စုစုရဲ့ ဒေါသသံပါတဲ့ ဖြေပုံကို ဒေါ်နုသေချာနားထောင်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ..”ကဲ ပြောပါဦး.. အဲ့ကောင်က ဘာအလုပ်လုပ်လဲ…” ဒေါ်နုရဲ့ အမေးအမြန်းကို စုစုက စိတ်မရှည်ပေမယ့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်…” ဘေးအိမ်က အဒေါ်ကြီးကတော့ အဲ့ကောင်က ညဘက်တက္ကစီမောင်းတယ်တော့ ပြောတာပဲ…” ဒေါ်နု ဆယ်မိနစ်လောက် သေချာစဉ်းစားပြီးမှ သက်ပြင်းရှည်ချကာ…”ဟူး…. ဒီမွာသမီး… သမီးအတွက် နှစ်နာပြီး တစ်ဖက်သတ်ဆန်နေမှာကိုတော့ မေမေသိတယ်.. အေမ့သမီးကို စော်ကားတဲ့ သူ့ကို အမေကပိုလို့တောင်စိတ်နာသေးတယ်…ဒါပေမယ့် သူ့ကိုလက်ထပ်လိုက်ပါသမီး…” အံသြလောက်တဲ့ ဒေါ်ခင်နုစကားက စုစုနားထဲ သံရည်ပူလောင်းသလိုဖြစ်သွားသည်.. မဖြစ်နိုင်တာ ကိုယ့်ကိုစော်ကားတဲ့ မုဒိမ်းကောင်ကိုလက်ထပ် ဖို့ဆိုတာ… “အေမ… ဘယ်လိုဖြစ်လို့.. ဒီစကားထြက္တာလဲ ” စုစု မယုံကြည်နိုင်ဘူး… ဒေါ်ခင်နုကဆက်ပြီး..”အင်း သမီး.. မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာဟုတ်တယ်.. ဒါပေမယ့် သမီးဖြစ်အောင်လုပ်ပေးရမယ်.. အဲ့ကောင်ကို တရားစွဲထောင်ချပြီပဲ ထားပါဥိး.. သမီးက အပျိုမဟုတ်တော့မှန်း သူများသိတော့ လူတွေကသမီးကို ဘယ်လိုမြင်ကြမလဲ.. သမီးကိုကော လိပ်ပြာသန့်သန့်နဲ့ လက်ထပ်ယူကြမယ် ထင်လား.. သမီးရဲ့ အသိုင်းအဝိုင်း အမေ့ရဲ့အသိုင်းအဝိုင်း နောက်ဆုံး မင်းညီမလေးနှစ်ယောက် ကျောင်းမှာ မျက်နှာ ဘယ်လိုပြမလဲ…ဘဝမှာအမဲစက်အနေနဲ့ ကျန်နေခဲ့မှာ.. ပြီးတော့ မြန်မာမိန်းမသိက္ခာ.. အမေကိုယ်တိုင်ကလည်း သမီး အဖေနဲ့ကလွဲပြီး ဘယ်ယောင်္ကျားနဲ့ မွ လိင်မဆက်ဆံခဲ့ဘူး… သမီးကိုလည်း အမေ့လိုပဲဖြစ်စေချင်တယ်… သူများနဲ့ ဆက်ဆံပြီးမှ နောက်ထပ်တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်မယူစေချင်ဘူး.. ဒါ အမေ့ဆန္ဒပဲ.. အမေလည်း သူ့ကိုရွံပေမယ့် မိသားစုသိက္ခာအတွက် သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ပါသမီး…” ဒေါ်ခင်နု စကားလည်းဆုံးရော စုစု အော်ငိုတော့သည်.. မလွဲသာသည့်အဆုံး မုဒိမ်းကောင်ကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူလိုက်ရသည်….
မင်းဒင် အဖို့တော့ ဘယ်လိုမှမယုံကြည်နိုင်လောက်တဲ့ အခြေအနေ.. ကြည့်လေ.. ညဖက်တက္ကစီ ခိုးဆြဲ တဲ့ မုဒိမ်းကောင်ဘဝကနေ.. ဆရာဝန္မ လင် သူဌေးသားမက် ဘဝသို့ ရောက်နေပြီတကား…
လက်ထပ်ပွဲကိုတော့ ပုံမှန်အလှူလေးလုပ်လိုက်သည်…
ဒီည.. မဂၤလာဦးည….
ဟို တစ်ခေါက်က အတင်းရုန်းလို့ အတင်းမုဒိမ်းကျင့်ခဲ့ရတော့ စုစုရဲ့ အလှအပကိုသေချာမခံစားမိခဲ့.. ခုတော့ ကံတရားရဲမ်က္နာသာက ဆရာဝန်မချောချောလေးကို ဇနီးအဖြစ် တရားဝင် လိုးခွင့်ရပြီလေ… စုစုမှာတော့ မင်းဒင်ကို ရွံတဲ့စိတ်က ဖျောက်လို့မရ…
အိပ်ခန်းထဲ မင်းဒင်ရောက်တော့.. စုစုက ဂရုမစိုက်ဘဲ စားပွဲပေါ်က ဖိုင်တွဲတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေသည်.. ညလည်း ဆယ်နာရီကျော်ပြီမို့ မင်းဒင်က စိတ်မရှည်ဘဲ စုစုအေနာက္ကေန လှမ်းဖက်ပြီး နို့နှစ်လုံးကို ညဝတ်ဂါဝန်ပေါ်က ဖွဖွလေးကိုင်ကာ လည်တိုင်ဖြူဖြူလေးကို နမ်းပြီး..” ချစ်လေး အိပ်တော့မယ်လေကွာ.. ကိုကဂစောင့်နေတာချစ်လေးကို ဟဲဟဲ…” စုစုကလည်း.. “ဒီမွာ အလုပ်လုပ်နေတာ နားမလည်ဘူးလား.. ရှင့်ဖာသာအိပ်ချင်အိပ် မနိုးလေကောင်းလေပဲ..” သူစိမ်းဆန်လွန်းတဲ့ စုစု စကားကို မင်းဒင်စိတ်မဆိုးဘဲ.. ချိုင်းအောက်က လက်လျှိုကာ ဘော်လီမဝတ်ထားတဲ့ ရင်နှစ်မွာကိုညစ်ပြီး နို့သီးခေါင်း လေးတွေကိုချေပေးလိုက်သည်.. စုစုရဲ့ ခါးကိုလည်း လီးဖြင့်ထောက်ထားသေးသည်.. စုစုကရုန်းသော်လည်း.. မင်းဒင်ရဲ့ ဆရာကျလွန်းသော နို့ကလိမှုကြောင့် ငြိမ်သွားသည်.. ပြီးမှ စုစု ကိုမျက်နာချင်းဆိုင်ရပ်စေပြီး.. နှုတ်ခမ်းကိုစုပ်နမ်းပြီး.. ဂါဝန္မကာ ဖင်နှစ်ခြမ်းကို ပွတ်သည်.. စုစုကို စားပွဲပေါ်ထိုင်စေပြီး.. ဂါဝန္ကို အပေါ်လှန်ကာ ပေါင်ဖြဲလိုက်တော့ အနာပင်မကျက်သေးတဲ့ စောက်ပတ်လေးက ပြူးထွက်လာသည်.. မင်းဒင်စိတ်မထိန်းဘဲ စောက်စိကို စုပ္ကာ လျှာနဲ့လျှက်တော့သည်.. “ရွှတ် အား အင်း ရှင်ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ.. ညစ်ပတ်တယ်…” စုစု မနေနိုင်တော့ဘဲ မင်းဒင်ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ပေါင်ကြားထဲ အတင်းထိုးကပ်သည်.. စောက်ရည်ကြည်များထွက်လာတော့ မင်းဒင်မြိုချပြီး ဖင်ညစ်ကာ စောက်ပတ်ခေါင်းထဲထိလျှာနဲ့ထိုး ကလိသည်…”ပလပ် ရွီး အား…..” ခန နေတော့ စောက်ခေါင်းထဲမှအရည်များထွက်လာပြီး စုစု တစ်ချီပြီးသွားသည်… “ဘယ္လိုလဲ ကောင်းလား သဲလေး…” မ်က္နာမွာ စောက်ရည်ပေပွနေတဲ့ မင်းဒင်အမေးကြောင့် စုစုနေရခက်သွားသည်.. တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတာမို့ အရသာထူးကဲနေသည်.. ခေါင်းလေးသာငြိမ်းလိုက်သည်… မင်းဒင်က ပြုံးပြီး စုစုကို ကုတင်ပေါ်ပွေ့ကာ.. တစ်ကိုယ်လုံးချွတ်လိုက်တော့ အားပါး.. နတ်မိမယ်လေးလိုပင်.. လိုးဖူးသမျှမိန်းမတွေထဲ ဒီမိန်းမအလှဆုံးပင်.. ကိုယ္လုံးတီးအလွ နဲ့ စုစုကိုကြည်ပြီး မင်းဒင် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ လီးထိတ် တံတွေးစွတ်ပြီး စောက်ပတ်ဝတေ့ ကာဖြည်းဖြည်းချင်းလိုးသည်..”ဗြိ ဗြစ် အင့် အား…” တစ်ခါကြမ်းကြမ်းခံဖူးတော့ ဒီတစ်ခါ စုစုသိပ္မနာဘဲ မင်းဒင် လိုးချက်တိုင်းကို ကော့ကော့ပေးသည်… ပြီးမှ စုစုကို ဖင်ကုန်းခိုင်းကာ အေနာက္က စောင့်လိုးသည်… လက်ညိုးကလည်း စအိုဝကို ထိုးကလိသည်.. ခါးကိုင်လိုးလိုက် ဆံပင်စောင့်ဆွဲပြီးလိုးလိုက်လုပ်သည်….”အား ကောင်းလိုက်တာ သဲလေးရာ စောက်ပတ်က စီးနေတာပဲ… ဘွတ်ဘွတ်” စောက့်လိုးချက်နဲ့ အတူ နို့နှစ်လုံးက ပြုတ်ထွက်မတတ်ခါရမ်းနေသည်… မင်းဒင်လည်း အားရပါးရ ဆက်တိုက်စောင့်လိုးပြီး သုတ်ရည်များ ပန်းထည့်ကာ ပြီးသွားတော့သည်.. ထို မင်္ဂလာဦးညမှ စပြီး စုစုလည်း မင်းဒင်ကိုအမြင်ကြည်သွားသည်.. တစ်ရက်ဂအနည်းဆုံး နှစ်ခါလောက်တော့ အလိုးခံပေးသည်.. စောက်ပတ်ကော ပါးစပ်ကော ဖင်ကော နေ့တိုင်း အလိုးခံရသည်…
မငြးဒငကြ ကားမောငြးရုံကလှဲပှီးဘာမှ မလုပတြတသြောကှောင့ြ အိမကြားမောငြးရသညြ.. ဒေါခြငနြုကတော့ မငြးဒငကြို ဒရိုကျဘာ တဈယောကလြိုသာ ဆကဆြံသောလြညြး အလတမြနှင့ြ အငယျမကမူ မငြးဒငကြို ခစွကြှသညြ အဈကို တဈယောကလြို အားကိုးသညြ.. အိမမြှာ ယောငြျကွားသားမရှိခဲ့လို့လညြးဖှဈမညြ.. ဒီနှဈယောကတြညြးမှာမှ အငယျမ သူသူ ကပိုကဲသညြ.. မငြးဒငနြှင့ြ ဖငပြုတခြေါငြးပုတနြသညြေ.. တဈခါတလေ ဧည့ခြနြးထဲ tv ကှည့ရြကြး မငြးဒငပြေါငပြေါမြှာ ကလေးလိုပငြ အိပပြွောတြတသြညြ.. စုစုက တော့ ညီမလေးနှဈယောကြ မိမိအမွိုးသားကို အားကိုးသောကှောင့ြ ပီတိဖှာရသညြ.. ဒေါခြငနြုကတော့ ဂရုကိုမစိုကြ ခပတြနြးတနြးပငနြသညြေ… မငြးဒငမြူကား.. စားနကကွှေောငပြါးပီပီ.. တဈအိမလြုံးကို သိမြးခငွသြညြ.. သိမြးခငွတြယဆြိုတာ ပဈစညြးဥဈစာမဟုတြ.. သိမြးကွုံးလိုး ခငွတြာကိုပှောတာ.. ဒါကှောင့လြညြး အခှင့ရြေးတှဖနေနြခှငြေးဖှဈသညြ…
တဈနေ့… မငြးဒငနြှင့ြ သူသူတို့နှဈယောကတြညြး ဧည့ခြနြးမှာ tv ကှည့သြညြ.. ထုံးစံအတိုငြး သူသူက မငြးဒငပြေါငပြြါအိပကြှည့ရြငြး မှေးကနဲအိပပြွောသြှားသညြ… သူသူက ခုမှ ကိုးတနြးဆိုပမယေ့ြ မငြးသမီးငယလြေး ယှနယြှနြးနှင့ပြုံစံတူ.. နုတခြမြးဖူးဖူးလေး နို့မကှီးဖငမြကှီးဆိုပမယေ့ြ အပွိုတော့ဖှဈနပှေီ.. မငြးဒငအြဖို့တော့ မိနြးမမှနလြွှငြ ရာသီလာကတညြးက စလိုးမယ့ြ အရှယဟြု ခံယူထားခှငြးပငြ.. ခုလညြးကှည့ြ အငယျမ မိသူ့ ပေါငပြြါအိပနြပေုံ.. အပှဈကငြးစငလြှနြးလှသညြ.. မငြးဒငကြ သူသူ ညဝတအြငြျကွီအာကလြကလြွှိုကာ ဗိုကသြားမှတဆင့ြ ဘရာမဝတျထားတဲ့ နို့သေးသေးလေးနှဈလုံးကို ပှတသြညြ.. သူသူ အနညြးငယြ လှုပရြှားလာတော့ မငြးဒငလြှန့သြှားသေးသောလြညြး ပှနငြှိမသြှားမှ မငြးဒငစြိတသြကသြာပှီး ပှုံးလိုကသြညြ.. ပှီးမှ ညဝတဘြောငြးဘီပါးအောကကြနေ စောကပြတကြို စမြးကှည့တြော့ အရညခြွှဲမွားဆိုနသညြေ.. ဒီကောငမြလေး အိပခြငွဟြနဆြောငနြမှနြေး မငြးဒငရြိပမြိသှားသညြ… ထို့ကှောင့ြ သူသူ့လကတြဈဖကကြို ယူကာ ပုဆိုးအောကထြည့ပြှီး လီးကိုငခြိုငြးတော့ သူသူလညြး ဖှဖှလေး ကိုငထြားသညြ.. ဇာတလြမြးကတော့ အဆငပြှနပှေေီ..
“ကို မငြးဂ.. မအိပသြေးဘူးလား မိုးခွုပနြပှေီ…” ရုတတြရကြ အခနြးထဲမှ စုစု ခေါသြံကှောင့ြ မငြးဒငကြော သူသူကောဂလှန့ပြှီးငှိမသြှားသညြ.. မငြးဒငြ အိပခြနြးထဲ ဝငသြညအြထိ သူသူကတော့ ဆိုဖာပေါမြှာ အိပဟြနဆြောငနြဆေဲ….
ဒီနေ့ အလတမြကို ကွောငြးအရငပြို့ရမညြ.. ပှီးယောကျခမ.. ပှီးမိနြးမစုစု ကို ဆေးရုံရှေ့ခပွေးလိုကသြညြ… သူသူကိုကွောငြးပို့ဖို့ပဲကနွသြညြ.. ကွောငြးက ၉ နာရီမှတကမြှာ ခုမှ ၈နာရီကွောကြွောြ.. ဆေးရုံနှင့ကြွောငြးက သိပမြဝေးတာမို့ဂဆယမြိနဈလောကသြာမောငြးရမညြ….” ဟဲ့ မိသု အရှေ့ခနြးလာထိုငစြမြး လာ…” မငြးဒငကြခေါတြော့ သူသူလညြး အရှေ့ခနြးဝငထြိုငသြညြ…ဆံပငကြိုငါးရိုးပုံစညြးထားပှီး သနပခြါးပါးကှကကြှား ရငဖြုံးကွောငြးဖှူလေးနဲ့ ခယမြငယလြေး သူသူ လှပှီးခစွစြရာကောငြးလှနြးလှသညြ..ကွောငြးစိမြးခွိတထြဘီစကပနြှင့ြ ကားပေါတြကတြော့ ပေါငသြားဖှေးဖှေးလေးကို တှေ့ရသညြ.. မငြးဒငြ ငပဲကို မနညြးထိနြးပှီး ဆေးရုံမှ စမောငြးထှကတြော့သညြ.. ကွောငြးမရောကခြငြ လမြးတဈဝကလြောကြ မီးပှိုင့မြိသညြ.. ရုံးတကကြွောငြးတကခြွိနမြို့ တောတြောကြှာမညကြို သိသညြ.. ထိုစဉြ မငြးဒငလြကကြ သူသူပေါငပြေါကြနစပေံတတြော့သညြ.. သူသူလညြးဘာမှမတုံ့ပှနဘြဲငှိမခြံနသညြေ.. စိတကြစားတတတြဲ့အရှယဖြှဈတော့ မငြးဒငကြ အထာနပသြညြ.. လကကြအရဲစှန့ကြာ ထဘီကှားထဲဝငပြှီး ပေါငသြားလေးကိုပှတနြတေုနြး မီးပှိုင့စြိမြးသှားသညြ… ကွောငြးရှေ့ရောကတြော့.. “ပေးစမြး မငြးလှယအြိတြ..” ဟုပှောကာ သူသူလှယအြိတထြဲမှ ခှင့စြာကဒယြူဖှည့ပြှီး “ဘယြ မသှားနဲ့ ..ကားပေါကြစောင့နြေ..” ဟုဆိုကာ ကားတံခါးပိတပြှီး ကွောငြးထဲဝငြ ခှင့စြာသှားပေးပှီး ပှနရြောကလြာကာ “မငြး ဒီနေ့ ကွောငြးမတကနြဲ့.. ခှင့တြိုငပြှီးပှီ..” ဟုပှောပှီး ကားမောငြးကာ အိမပြှနသြညြ.. သူသူက ဘာတဈခှနြးမှ မပှော စိတကြစားတဲ့အရှယဖြှဈသလို မငြးဒငနြဲ့ စုစု လိုးတာကိုလညြး မှငဖြူးသောကှောင့ြ ယခုကဲ့သို့ မငြးဒငအြပေါစြိတယြိုငမြိခှငြးပငြ… “ကွှိ….” အိမရြှေ့ကားထိုးရပပြှီး… ဧည့ခြနြးထဲဝငထြိုငကြာ… မငြးဒငကြ.. “လာ မိသု.. ငါ့ပေါထြိုငြ” ပှောပှီ.. သူသူကို ဆှဲကာ ပေါငပြေါထြိုငခြိုငြးသညြ.. ပှီးမှ သနပခြါးတငထြားတဲ့ ပါးပှငကြို အနမြးပေးပှီး နုတခြမြးကိုလွှာနဲ့ အတငြးထိုးထည့ကြာ စုပနြမြးတော့သညြ.. လကကြလညြး ကွောငဖြှူအငြျကွီပေါကြနေ နို့လေးကိုငလြိုကြ ဖငလြေးပှတလြိုကလြုပသြညြ.. သူသူ ကတော့ မငြးဒငပြှုသမွှ ငှိမခြံနသညြေ.. မငြးဒငကြ ဆကပြှီး သူသူ့ရငဖြုံးအငြျကွီကို ခွှတပြှီး ဘရာဇီယာကိုပါ ခွိတဖြှုတလြိုကတြော့ ရနှေေးခှကအြရှယြ နို့လေးနှဈလုံးက ထှကလြာသညြ.. နို့သီးခေါငြးလေးတောငြ သေးနသေေးသညြ.. မငြးဒငကြ နို့သီးခေါငြးလေးကို ဆှဲခွလေိုကြ စို့လိုကလြုပတြော့ သူသူ ခါးကော့သှားသညြ.. “အငြး အား ကို့ကှီး ရယြ ဟင့ြ…” ကွောငြးစိမြးထဘီ ခွိတကြိုပါဖှုတခြွှတပြှီး ပငတြီအပနြးရောငလြေးကိုပါခွှတလြိုကတြော့ သူသူတဈကိုယျလုံး အဝတဗြလာဖှဈသှားသညြ.. ငယသြောလြညြး ထှားတဲ့ အလှကိုကှည့ရြငြး မငြးဒငတြံတှေးမှိုခသွညြ.. စောကပြတဆြိုလွှငြ အမှေးနုရေးရေး လေးသာပေါကသြေးသညြ.. ပေါငဖြှဲပှီး စောကပြတကြို ဆယမြိနှဈခန့လြွှကပြေးလိုကသြညြ…”အား ကိုးကှီးရယြ.. ဟင့ြ….” ကောငြးလှနြးတော့ သူသူ စညညြးတော့သညြ… ပှီးမှ ပုဆိုးခွှတကြာ လီးကို သူသူမကွနြာနားတေ့ပေးလိုကသြညြ.. အဈမစုစု လုပနြကကွေို တှေ့ဖူးတော့ ဘာလုပရြမယမြှနြး သူသူ သိသညြ.. မငြးဒငရြဲ့ မာတောကနြတေဲ့ လီးဒဈပှဲကှီးကို ကိုငကြာ နုတခြမြးဖူးဖူးလေးနဲ့ စစုပတြော့သညြ.. လီးကကှီးလှနြးတော့ သူသူ့ပါးစပကြအပှည့ဖြှဈနသညြေ…”စုပစြမြးကှာ ကောငမြ.. စုပြ .. လွှာနဲ့လွှကပြှီးစုပြ…အား .. စုပစြမြးကှာ…” မငြးဒငပြှောရငြး သူသူ ခေါငြြးကိုငကြာ ပါးစပျကို လိုးတော့သညြ…”ပလှတြ ပလှတြ.. အား…စုပစြမြး ဖာသညမြလေး.. မငြးအဈမထကြ မငြးက ပိုမိုကျတာ.. မငြးအဈမကိုလိုးတာထကြ ပိုကောငြးအောငလြိုးပေးမယြ စုပစြမြး စောကဖြာသညမြ.. အား ကောငြးလိုကတြာ .. ” ခကထြနသြော စကားလုံးတှနေဲ့အတူ သူသူပါးစပျကို အဆကမြပှတလြိုးတော့သညြ.. သူသူ့မေးစေ့ကို ဂှေးစေ့နှဈလုံးက ဆကတြိုကရြိုကနြသညြေ.. လီးက အာခေါငထြဲထိ စောင့နြပှေီး.. ခဏကှာတော့ ပါးစပထြဲ ညှီစို့စို့ အရညမြွားဝငလြာသညြ.. တဈအောင့လြောကနြမှေ မငြးဒငကြ သူသူ့ပါးစပထြဲမှ လီးဆှဲထုတျကာ…”ပလှတြ… မထှေးထုတနြဲ့ မွှိုခစွမြး စောကကြာငမြ…”သူသူလညြး နုတခြမြးမှာပါပေးနတေဲ့ လရညတြှကေိုပါလွှာနဲ့သပပြှီးမှိုခလွိုကသြညြ.. အပှုံးတော့မပကွသြေး…”အလိုးခံခငွနြတောမလား…” ပကလြကလြှနပြှီး ပေါငကြားထား..” သူသူလညြး လကနြှဈဖကနြှင့ြ ပေါငဖြှဲလိုကတြော့ စောကပြတသြေးသေးလေးကပှဲထှကလြာသညြ.. မငြးဒငလြညြး တံတှေးစှတပြှီး ဖိလိုးတော့သညြ “ဗှဈ ဗှဈ ဒုတြ.. အ…” အပွိုမှေးပေါကသြှားပှီး သှေးထှကလြာပမယေ့ြ သူသူတဈခကွတြညြးမှဲ့ပှီး ကှိတခြံနသညြေ… တောတြောထြနတြဲ့ ကလေးမပဲဟုတှေးပှီး ခပကြှမြးကှမြးလေး ဆကတြိုကစြောင့လြိုးတော့သညြ…”ဖှနြ ဖှတြ အ အင့ြ အား….” စောကပြတကြကဉွြးလှနြးတော့ မငြးဒငအြဖို့ အရသာတှေ့လှနြးလှသညြ… သူသူ လညြးမနနေိုငဘြဲ…” အား.. ကိုကှီး ကောငြးတယြ.. ဘယျလိုလဲမသိဘူး.. လုပြဥိး… ဒီထကပြိုကှမြးဦးကှာ… ပှဲသှားပါစေ….” ဒီလောကဖြှဈနတော “ကဲကှာ… ငါလိုးမလေး… ဖှတြ ဖှတြ ဗှဈ ဗှဈ….” အခကွငြါးဆယလြောကြ လိုးလိုကတြော့မှ သူသူပှီးလို့ငှိမသြှားသညြ… မငြးဒငကြတော့ မပှီးသေး… “ဖငကြုနြးပေးစမြး…” သူသူလညြး ဖငကြုနြးပေးတော့ မငြးဒငကြ လကကြိုတံတှေးစှတပြှီး အပနြးရောငစြအိုဝကိုစခွဲ့သညြ.. စစခငွြးတော့ သူသူ နညြးနညြးရုနြးသညြ.. နောကမြှ ငှိမခြံကာ.. မငြးဒငလြညြးဂလကအြဆုံးထိထိုးထည့ကြာ မှတေော့သညြ… ပှီးမှ မပှောမဆိုနဲ့ ဖငဖြှဲကာ လီးတေ့ပှီးဖိသှငြးတော့ ဖငပြှဲသှားကာ သှေးထှကလြာသညြ..” ဗှိ.. အား နာတယြ”….”ငှိမငြှိမနြစမြေး ဖှနြးဖှနြး…” မငြးဒငကြဂမညာဘဲ ဖငကြို ရိုကျကာ ဆကဖြိလိုးတော့သညြ… “ဗှိ ဗှိ အာ အ….” နာလှနြးလို့ သူသူမကွရြညပြငကြသွညြ… မငြးဒငကြတော့ ကိုးတနြးကွောငြးသူအငုံးလေးကို ပါကငကြော ခရပေါခှှခှငေ့ရြတော့ ဖီးတကလြှနြးနပှေီ… ” မှတပြှီလား .. ဖှနြး ဖှနြး ဘှတြ ဘှတြ..” တငပြါးရိုကပြှီး အခကွငြါးဆယလြောကြ ဆကတြိုကြ စောင့လြိုးကာ စအိုထဲ လရညပြူတှပနြေးထည့လြိုကသြညြ.. ဤသို့ဖှင့ြ မငြးဒငအြဖို့တော့ ခယမြငယလြေးသူသူကို အိမကြလူလဈတိုငြးလိုးတော့သညြ.. ကွောငြးမသှားခငြ ကွောငြးဆငြးအပှီး အမှဲလိုးကှလတေော့သညြ..
ပွီးပါပွီ
