ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…

---

ကျွန်တော်ဆိုတဲ့ကောင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက အထန်ကောင်… အိမ်မှာနေအားရင် လိမ့်ထုနေတာ ….. ကိုယ့်အခန်းနဲ့ကိုယ်မို့တော်သေး…..
အိမ်မှာက အမေရယ် ကျွန်တော်ရယ် အဒေါ်ရယ် ဦးလေးသမီး-ကျွန်တော့်ညီမဝမ်းကွဲ (မီးမီး) ရယ် စုစုပေါင်းလေးယောက် အမြဲနေတယ် အဖေကတော့ အဝေးမှာ အလုပ်နဲ့.

အဲ့တုန်းကမှန်မှတ်ရရ ကျွန်တော် ဆယ်တန်းဖြေပြီးတော့ အားနေတဲ့အချိန် …. မြင်မြင်သမျှဏှာထန် … အသက် ၁၅/၁၆ ဆိုတာ အပေါက်မှန်သမျှလျှိုချင် မိန်းမလိုချင်ကိုးဗျ…. မလွတ်လပ်တဲ့ အရွယ်လဲဖြစ်တော့ အနားရှိတဲ့လူကိုအဓိကထားပြစ်မှားပါလေရော…..
မီးမီးးးးး-

မီးမီးက ကျွန်တော့ထက် သုံးနှစ်ပဲငယ်တယ် သူက ဆယ့်သုံးနှစ် …
အပျိုပေါက်လေးကလဲဖြစ် ရင်လေးကလဲစူလာ ဖင်လေးကလဲကောက်လာတော့ ဒီကောင်ဘယ်နေမလဲ စိတ်ရိုင်းတေဝင် ခဏခဏ မှန်းမှန်းထုနေကျပေါ့….. ဒါနဲ့ နှစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့အချိန်တေဆို ပုဆိုးအောက်စလွှတ်ပြရ သူရှိနေတာကို မသိသလိုဟန်ဆောင်ပြီး ဂွင်းထုပြရနဲ့ …..
အဲ့လိုတေလုပ်ပြနေရင်း သူ့ကိုမသိမသာအကဲခတ်ကြည့်တော့ သူကလဲ ချောင်းချောင်းကြည့်ပြီးစိတ်ပါနေတာရိပ်မိတယ်….. တစ်ရက်ကျတော့ သူနဲ့ကိုနှစ်ယောက်တည်းရှိတုန်း ကို့အခန်းထဲမှာ အဝတ်စားအကုန်ချွတ် ဂွင်းတိုက်နေတုန်း သူက အခန်းထဲဝင်လာတယ် ….အရင်က.
ချောင်းသာချောင်းကြည့်နေကျ ရုတ်တရက်
မျက်နှာချင်းဆိုင်ဆိုတော့
ယောင်နန ဖြစ်နေကြသေးတယ် ဖြစ်လာမှတော့ ကိုလဲ မထူးဇတ်ခင်းပြီး အဝတ်လဲပြန်မဝတ်တော့ဘူး ဂွင်းတိုက်လျက်ပဲ သူ့ကို ” မီး ဘာလိုလို့လဲ ”

သူလဲကှောငအြမြးအမြးနဲ့ ” ဘာမှမလိုပါဘူး အိမမြှာလဲဘယသြူမှမရှိတော့ ပငွြးလို့ ကိုကိုရှိတာပဲဆိုပှီး ဝငလြာတာ ”
” အာ့ဆိုလဲထိုငလြေ” ကွှနတြော့အခနြးက လူပွိုအခနြးဆိုတော့ ကုတငြ ဘီဒိုနဲ့ တီဗီစငကြလှှဲရငဘြာမှမရှိဘူး ဒီတော့ သူလဲကုတငပြေါပြဲထိုငလြိုကတြယြ အဖွားနားလေးမှာ …. မီးမီးလဲရှိနတေော့ ကိုကောငကြလဲ မာလိုကြ ကှီးလိုကတြာဆိုတာ ပေါကထြှကမြတတဘြဲ အသဖေီးရှိတာ ဆကထြုလကွပြဲ ….. ခငဗြွားတို့လဲသိပါတယြ တဈစုံတဈယောကရြှေ့မှာ ဂှငြးထုရတဲ့ဖီးကို …….
သူလဲကှည့ကြောငြးကောငြးနဲ့ကှည့နြရငြေး “ကိုကို အဲ့ဒါဘာလုပနြတောလဲ”
“ဒါ ဂှငြးထုတယလြို့ခေါတြယြ မီးရဲ့ မိနြးမတဈယောကရြဲ့ အဖုတကြို လုပသြလိုမွိုးပေါ့ အဖုတအြစားလကကြို ကှငြးပုံစံလေးလုပပြှီး အပေါအြောကဆြှဲဆော့တာ”
“အဲ့လိုလုပရြငြ ဘာဖှဈလဲဟငြ”
“ဖီးရှိတာပေါ့မီးရဲ့ မီးရော ဖီးရှိခငွဘြူးလား”
“မီးမှာမှ ကိုကို့လို ဟာမရှိတာ”
“ဘာဟာလဲ လီးလို့ပှောလေ”
“ဟို—- ကိုကို့လိုလီးမှမရှိတာ ဘယလြိုဆော့လို့ရမှာလဲ”
“မီးမှာ အဖုတရြှိတယလြေ”
“မီးမှမဆော့တတျတာ တခါမှလဲမဆော့ဖူးဘူး”
“အာ့ဆိုလကပြေး ကိုကို့လီးကိုမီးကဆော့ မီးအဖုတကြလေးကိုဘယလြိုဆော့ရမလဲ ကိုကိုသငပြေးမယြ”
“ကိုကိုလီးကကော ဘယလြိုဆော့ရတာလဲ”
“လာ ကိုကိုပှမယြ” ဆိုပှီး သူ့လကကြလေးကိုယူှပြီး လီးပေါတြငြ ဂှငြးတိုကခြိုငြးလိုကတြာ ကောငြးတာဗွာ ကွှနတြောတြို့အမွိုးက တောတြယြ နှဈခါမသငရြဘူး မီးမီးလဲ ဂှငြးတိုကြ ဆွာမှကြီးတနြးဖှဈသှားတာပဲ….
သူဂှငြးတိုကပြေးနတေုနြး သူ့ ထဘီလေးကိုခွှတြ တခါတညြး အတှငြးခံဘောငြးဘီပါ ဆှဲခပွှီး အဖုတလြေးကို လှမြးစမြးလိုကတြယြ…. လူကတာ အဖုတြ မပှတြတတသြေးတာ အရတတေေော့ ရှှဲလို့….. သူနဲ့ ကွှနတြောကြ ဘေးတိုကအြနအထေား 69 ပုံစံ ဘေးတစောငြး ကုတငပြေါမြှာ…

သူကလဲ ဒူးတဈဖကြထောငြ ပေါငြကား အဖုတအြပှတခြံနသလေို ကွှနတြောကြလဲ ဒူးထောငပြေါငကြား ဂှငြးထုပေးတာခံနတယြေ …. သူ့အဖုတလြေးက အမှေးရေးရေးလေးရယြ အပွိုစဝငခြါစဆိုတောြ အစိလေးကိုရဲနတောပဲ….သူ့ကို ပိုပှီးစိတရြဲလာစဖေို့ ဖုနြးနဲ့ ဖူးကားဖှင့ြှပြီးသူ့ရှေ့ခထွားပေးလိုကတြယြ …. အဖှူမက အဖှူကောငလြီးကို ဂှငြးထုှပြီး ရှယစြုပနြတေဲ့အခနြး….. သူလဲ ဖုနြးကှည့ရြငြး လီးကှီးကိုငထြားရငြးက နှုတခြမြးခဏခဏသပနြတယြေ… ကွှနတြောလြဲရိပမြိတယလြေ ဒါနဲ့ ” မီး ကို့လီးစုပပြေးလေ” လို့ ပှောလိုကတြာနဲ့တပှိုငနြကပြဲ လီးထိပလြေးကို လကွတြော့တာပဲ…. ဘယကြတညြးကစုပခြငွနြမှနြေးမသိဘူး …. ကွှနတြော့ညမလဲ ကွှနတြော့လြိုပဲ အထနြ…. ထိပလြေးလကွပြှီး ခေါငြးလေးကို ရခေဲခွောငြးစုပသြလိုစုပနြတယြေ အဲ့ဒါနဲ့ကွှနတြောလြဲ ခေါငြးလေးကိုငပြှီးရှေ့တိုးနောကဆြုတြ လုပပြေးလိုကတြယြ မကှာဘူး လီးစုပပြါ ကွှမြးသှားတယြ…. သူလီးစုပနြတေုနြး အဖုတလြကွဖြို့ပှငလြိုကတြယြ …… အဖတလြေးနှဈခုကို ဘေးပို့ပှီး အဖုတကြို အပှားလိုကပြင့လြကွပြှီး အစိလေးကို စုပလြိုကတြယြ …..
“အားးးးးရှီးးးးးး ကောငြးလိုကတြာ ကိုကို ” တဲ့ ညီးသံလေးထှကလြာတယြ….. ကွှနတြောလြဲ နညြးလမြးမွိုးစုံသုံးှပြီး အဖုတလြကွနြလေိုကတြယြ အပေါကလြေးကို လွှာလေးထိုး အစိလေးကို စုပနြဲ့….. အပွိုစငလြေးဆိုတော့ အပေါကကြ ပိတနြတယေဗြွ … အရလေေးတတေော့ စိမ့လြို့ ….. ရသလောကလြေး လွှာလေးထိုးထည့ရြငြး ခဏကှာတော့ ကွှနတြြော့ခေါငြးကို သူ့အဖုတနြဲ့ ဆှဲကပြ ဖငကြိုကော့ပှီး ဆန့ငြငြ ဆန့ငြငနြဲ့ ” အားးးးး ကိုကို…… မီးသပေါှပြီ” ဆိုပှီး
သူှပြီးသှားတယြ …. ကိုလဲ သူ့ဖငလြေးကို အောကကြနဖကြေ လှမြးထိမြးပှီး အဖုတရြလေေးတကေို လကွပြေးနလေိုကတြယြ….. သူအရှိနကြသွှားတော့မှ….. “ကောငြးလားမီး”
“အရမြးကောငြးတာပဲကိုကိုရယြ မီးဘယလြိုဖှဈသှားမှနြးတောငြ မသိတော့ဘူး .. သေးတတေောငထြှကကြုနတြယြ
ထငတြယြ ”
“အဲ့ဒါ ှပြီးတယလြို့ခေါတြယမြီးရဲ့ .. သေးမထှကပြါဘူ အဖုတထြဲက အခစွြရတေေ”
“ကိုကိုကတွော့ မထှကဘြူးကော”
“ကိုကိုမှ မပှီးသေးတာ မီးရဲ့”
“အာ့ဆို ကိုကို့ကိုပှီးအောငလြုပပြေးမယလြေ”
“မီး မောနတယေမြလား”
“မမောပါဘူး မီး ပှနစြုပပြေးမယနြောြ”
“စုပြ စုပြ အောကကြ ဂှေးဥတကေောစုပပြေး… အတံတဈခွောငြးလုံးလဲ လကွပြေး…… လီးထိပကြ အပေါကကြလေးကိုလဲ လွှာနဲ့ထိုး သခွောစုပပြေး ”
မီးမီးက ကွှနတြောပြှောသမွှ တသဝမသေိမြးပါပဲ …..

အတှေ့အကှုံမရှိတော့ တတသြလို မှတသြလိုလေး စိတထြငရြာလုပပြေးနတေော့ တခါတခါ သှားနဲ့ထိမိတာကိုက ပိုဖီးရှိနသလေိုပါပဲဗွာ…….
ဥတကေို တဈလုံးခငွြးစုပတြယြ…… ဥစုပနြရငြေးဂှငြးတိုကပြေးတယြ …… လီးကို အာခေါငထြဲ ဝငနြိုငသြမွှထည့ရြငြး စုပပြေးနတော မကှာပါဘူး ကွှနတြောလြဲ မီးမီးခေါငြးကိုကိုငြ စိတကြှိုကြ ပါးစပကြိုအခကွနြှဈဆယလြောကြလိုးပှီး လညခြွောငြးထဲထိ သုတရြပေူပူတေ ပနြးထည့ပြေးလိုကတြယြ…. “အားးးးးးဖူးးးးဖူးးးး”
“ကောငြးလိုကတြာမီးရယြ” မီးမီးလဲ သုတရြညြ တဈစကမြကနွစြုတသြောကြှပြီး ကွှနတြော့ဘေးလာလှဲတယြ….
ကွှနတြောလြဲ သူ့ကိုဖကထြားရငြး…. “ကောငြးလား မီးး”
“အရမြးကောငြးတယြ လီးစုပရြတာလဲ ကောငြးတယြ ကှိုကတြယြ အဖုတြ အလကွခြံရတာလဲ ကှိုကတြယြ”…..
“”ဒါတောငြ လွှာနဲ့ပဲရှိသေးတယနြောြ အဖုတဆြိုတာ လီးနဲ့ လိုးမှ ပိုကောငြးတာ ”
“အခုတောငြ တောတြောကြောငြးနပှေီ ဒီထကကြောငြးတာရှိသေးတယလြားးးး”
“ဒါပေါ့ လီးနဲ့လိုးတဲ့အခွိနမြှ နတပြှညရြောကသြလိုကို ကောငြးမှာ ”
“အာ့ဆိုလဲ မီး နတပြှညရြောကဖြူးခငွတြယြ ကိုကို”
ခငဗြွားတို့လဲ သူဘာဆိုလိုသလဲနားလညတြယမြလား…?
( ပွီးပါပွီ)