ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…

---

ယောက္ခမအိမ်နေရသည့်ကြည်ပြာ
မှာစိတ်ညစ်မိနေရသည်။ယောက်ျား
ဖြစ်သူကိုသူရကိုချစ်၍လက်ထပ်ခဲ့
ပေမယ့်တဘဝစာအတွက်တော့ဦး
နှောက်နှင့်ရွေးချယ်ခဲ့သည်တော့အ
မှန်၊ကိုသူရသည်ရည်မွန်သည်။

ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်းမရှိပေ၊မိဘစ
ကားနားထောင်တတ်သောသားအလိမ္မာဖြစ်၍အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ်
ရွေးချယ်ခဲ့လျှင်စိတ်ညစ်ရမည်မ
ဟုတ်ဟုတွေးမိခဲ့သည်။ထို့အတွက်
လည်းကိုသူရကိုရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ကိုသူရမရက်မသောက်၊ဖဲမရိုက်၊မိန်းကလေးမရှုပ်တတ်ပေ။ထို့အတူအ
လုပ်လည်းမယ်မယ်ရရမရှိ၊သို့ပေ
မယ့်မိသားစုအပေါ်တွင်တော့သိ
တတ်ပေသည်။မိန်းမယူပြီးမိန်းမကို
မိဘအိမ်ခေါ်တင်ခဲ့သည်။ကြည်ပြာ
တစ်ယောက်မိဘအိမ်တွင်နေခဲ့စဉ်ကအလုပ်မလုပ်ခဲ့ပေ။သို့သော်အိမ်
ထောင်ကျလာတော့ယောက်ျားတွင်
အလုပ်မရှိသောအခါ သုံးစရာငွေဟူ
၍မရှိပေ။

“ကိုကို အလုပ်လေးဘာလေးရှာဦး”
“ဘာလို့လဲကြည်ပြာ”
“လက်ထဲငွေမရှိဘူးလေ၊မိဘအိမ်မှာ
ပဲတသက်လုံးကပ်နေလို့မဖြစ်ဘူး၊အိမ်လေးဘာလေးငှားနေရအောင်”
“ဘာလို့လဲ၊ကြည်ပြာကိုဘယ်သူကဘာပြောလို့လဲ”
“ဘာမှမပြောဘူးလေ၊ဒါပေမယ့်အိမ်
ထောင်ပြုပြီဆိုတော့ကိုယ့်ခြေ
ထောက်ပေါ်ကိုယ်ရပ်ရမှာပေါ့”
“ငါ့မိဘကငါ့ကိုကြည်ဖြူပြီးသား၊
ကြည်ပြာဘာတွေစိတ်ပူနေတာလဲ”
“မောင်နှမတွေလည်းရှိသေး
တယ်လေ”
“ငါအငယ်ဆုံးလေ၊မကြည်ဖြူစရာ
ဘာမွမရွိဘူး”
“ခုကြည်ပြာပြောမယ်၊ကြည်ပြာတစ်ခုခုစားချင်ရင်ကိုကိုမိဘဆီကပိုက်
ဆံတောင်းရတာမဟုတ်လား”
“ကိုယ့်မိဘဆီကကိုယ်တောင်းတာ
ပါၾကာ”

“ကိုကို့ကိုကြည်ဖြူပေမယ့်ကြာရင်
ကြည်ပြာ့ကိုကြည်ဖြူနိုင်ပါ့မလား”
“ငါ့ကိုချစ်ရင်ငါ့မိန်းမကိုလည်း
ကြည်ဖြူရမှာပဲ”
“ကိုကိုအမြဲတမ်းတောင်းနေလို့ဘယ်
လိုဖြစ်မလဲ၊ကြည်ပြာလဲအားနာရတာပေါ့”
“အင်းပါမိန်းမရာ၊ငါအပြင်သွား
လိုက်ဦးမယ်”
မည်သို့ပင်ပြောစေကာမူအလုပ်ကို
မရှာပေ။အလုပ်မရှိလျှင်ဝင်ငွေမရှိ
သဖြင့်ယောက်ခမအိမ်နေရသော
ကြည်ပြာမှာအလိုလိုနေရင်းသိမ်
ငယ်လာသည်။စားရသောက်ရမည့်
အရေးတအိမ်သားလုံး၏ဝေယျာ
ကိစ္စများကိုသာလုပ်ပေးနေရင်းက
မိမိသည်အိမ်ဖော်လားဟုတွေးလာ
ရသည်။မိဘများကကြည်ပြာကိုတွေ့လိုလျှင်တောင်ယောက်ခမများ
၏အရိပ်အခြေကိုကြည့်နေရသည့်
အနေအထားသို့ရောက်လာသည်။
သို့အတွက်လင်ယောက်ျားအားအလုပ်ရှာပါဟုပြောလျှင်ယောက်ခမ
များကမကြည်ဖြူချင်ပေ။
“ငါ့တို့သားကိုတသက်လုံးတင်ကျွေး
ထားႏိုင္တယ္”

lc

ဆိုသောစကားကကြည်ပြာစိတ်နာလာရသည်။ထို့ကြောင့်ယောက်ျား
အားပြောမရသည့်အဆုံးမိမိဘာသာ
အလုပ်လုပ်ရန်အတွက်သူငယ်ချင်း
များကိုအပူကပ်မေးရတော့သည်။
တနေ့တော့အလုပ်တစ်ခုအတွက်
အင်တာဗျူးဖြေရန် ရှိလာသောအ
ခါအလုပ်လုပ်ရန်ဟုမပြောရဲပဲမိဘ
အိမ်ခနသွားရန်အကြောင်းပြ၍
ထွက်လာခဲ့ရသည်။အင်တာဗျူးဖြေ
ရန်ကုမ္ပဏီတစ်ခုကိုရောက်သောအ
ခါအလုပ်ရရှိရန်သာဆုတောင်းနေ
ရတော့သည်။

“မကြည်ပြာအခန်းထဲဝင်လို့ရပါပြီ”
“ဟုတ်ကဲ့ရှင့်”
မကြည်ပြာအခန်းထဲဝင်လိုက်တော့
စားပွဲမှာလူတစ်ယောက်ထိုင်နေပြီး
အသက်အားဖြင့်သုံးဆယ့်ငါးပတ်
ဝန်းကျင်လောက်ရှိသည်ဟုထင်မှတ်လိုက်သည်။ရုပ်ရှင်ထဲကလိုသူဌေး
ချောချောပုံမျိုးတော့မဟုတ်။
အသားညိုညိုနှင့်ရုပ်ရည်သန့်သန့်
တော့ရှိသည်။ကြည်ပြာထိုလူရှေ့ရှိ
ကြည်ပြာကစားပွဲရှေ့ရပ်လိုက်
သည်၊
“ထိုင်ပါမကြည်ပြာ”
“ဟုတ်ကဲ့ရှင့်”
“အလုပ်လာလျှောက်တာနှော်”
“ဟုတ္ကဲ့”
“အလုပ်မှာသေချာလား”
“ဟုတ္ကဲ့”
“ဘာလို့အလုပ် လုပ်ချင်လဲ”
“ရွင္”
“မေးတာကထူးဆန်းနေလို့လား၊
ဘာလို့အလုပ်ချင်လဲ၊ပိုက်ဆံလို
ချင်လို့လား၊ခနတဖြုတ်စိတ်လေနေ
လို့လုပ်ချင်တာလား”
“ဒီလိုပါကျမအလုပ်မလုပ်ဖူးသေး
ဘူး၊သင်ယူပြီးစီးပွားလုပ်တတ်
အောင်ပါရှင့်”
“ခင်များကဒီမှာဘာတွေသင်ယူစရာရှိတယ်လို့ထင်လဲ”
“ယူတတ်ရင်တော့ပညာရမှာတွေ
အများကြီးလို့ကျမထင်ပါတယ်”
“ဒါဖြင့်ခင်များကသင်ယူပြီးပိုက်ဆံ
မယူဘူးဆိုတဲ့သေဘာလား”
“အဲဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး၊ကျမသင်ယူ
ပြီးတတ်ကျွမ်းသလောက်တန်တဲ့လခမျိုးကိုလိုချင်ပါတယ်”
“ဒီမှာခင်များကသင်ယူချင်ပေမယ့်သင်ပေးမယ့်သူမရှိရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ကျမကသင်ယူဖို့လာတာဖြစ်တဲ့အ
တွက်ကျမကသင်ပေးချင်လာ
အောင်ပြုမူနေထိုင်ပါ့မယ်”
“ကြိုက်သွားပြီ၊တကယ်ရောလုပ်
ချင်စိတ်ရှိရဲ့လား”

“သေချာပါတယ်ရှင့်”
“ဟုတ်ပြီလေ၊ဒီကဝန်ထမ်းကအ
လုပ်ထွက်တော့မှာ၊မကြည်ပြာကသူ့ဆီကနေဒီအလုပ်တွေကိုသင်ယူပြီးလုပ်ငန်းခွင်ထဲသွားရမှာ”
“ဟုတ်ကဲ့ရှင့်”
“ခင်များရဲ့မျှော်မှန်းလစာကိုထည့်
ရေးပြီးရှေ့ကအမဆီမှာကိုတင်ခဲ့ပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ရှင့်”
အမကိုမေးပြီးစာတင်ခဲ့ရတယ်။အိမ်ကိုပြန်ခဲ့ပေမယ့်ရင်တ
ထိတ်ထိတ်ပါအိမ်မှာကြုံရမယ့်ပြသ
နာများအတွက်ကိုကြိုတွေးထားပြီး
သားပါ။အိမ်ကအလုပ်တွေကိုဟန်
မပျက်လုပ်လိုက်တယ်။ညရောက်
တော့
“ယောက်ျားကြည်ပြာအလုပ်ရလာ
ၿပီ”
“ဘာပြောတယ်”
“ဒီနေ့အလုပ်အင်တာဗျူးတာရခဲ့
တယ္”
“နင့်ကိုဘယ်သူကအလုပ်လျှောက်
ခိုင်းလို့လဲ”
“ကြည်ပြာ့ဘာသာကြည်ပြာလျောက်ခဲ့တာ”
“ငါခွင့်မပြုဘူးကြည်ပြာ”
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာလဲဟ၊ကြည်ပြာနင်မရှိရင်အိမ်
ကအလုပ်ကိုဘယ်သူကလုပ်ပေးမ
လဲ”

“အရငျကဘယျသူလုပျလဲ”
“ကှညပြှာ အလုပကြလေးရတာနဲ့
ငါကိုခံပှောလာတာပဲ”
“မဟုတဘြူးယောကြွား၊ကမွစော
စောထပှီးအိမအြလုပတြှလေုပခြဲ့
မယျ”
“အိမကြလူတှထမေငြးစားခွိနဘြယြ
သူလုပပြေးမှာလဲ”
“ဒါတော့အဆငပြှသလေိုလုပကြှ
ပေါ့”
“မဖွဈဘူး၊နငျအလုပျမသှားရဘူး”
“မသှားလို့မဖှဈဘူး”
“နင့အြလုပကြိုငါလိုကခြဲ့မှာ”
“အာလိုကလြို့ရမလား”
“နင့အြလုပကြဘာအလုပမြို့လိုကလြို့
မရတာလဲ”
“လိုကခြငွရြငလြိုကခြဲ့၊ဒါပမယေ့ရြုံး
ခနြးအထိလိုကလြို့တော့လိုကလြို့မ
ရဘူး”
“အေးပှီးရော”
မနကစြောစောထပှီးအိမအြလုပြ
တှကေိုပှီးအောငလြုပရြတော့တယြ။
ထမငြးဟငြးခကွပြှီးအလုပသြှား
ရနပြှငတြော့ယောကခြမက
“ဘယသြှားမလို့လဲကှညပြှာ”
“သမီးအလုပသြှားမလို့အမေ”
“အလုပသြှားမလို့ဟုတလြား၊နငအြိမြ
မှာအေးအေးဆေးဆေးနရရေဲ့လို့
ဘာလို့အလုပသြှားခငွတြာလဲ”
“အမေ သမီးတို့လဲငှစေုရမယလြေ
အမေ”
“နငသြုံးဖို့ငါမပေးလို့လား”
“သမီးအမှဲတမြးတော့တောငြးမနေ
ခငြျဘူး”
“ဟဲ့သားနငျကမတားဘူးလား”
“တားတာပဲအမေ”
“ငါ့သားတားနရေဲ့ဘာလို့ဆကလြုပြ
တာလဲ”
“အမသမေီးတို့ရှေ့ရေးအတှကပြါ
အမေ”
“နငျသှားရငျအိမျကအလုပျကိုဘယျသူလုပျမှာလဲ”
“အမသမေီးထမငြးဟငြးခကွပြှုတြ
ပှီးပီအမေ ၊ခူးခပစြားရုံပဲ”
“သား နင့မြိနြးမကိုလဲပှောဦး၊ငါ့ကို
ပှနခြိုငြးနတယြေ”
“ကဲပါကှညပြှာရယြ၊အမစေိတမြ
ကောငြးအောငမြလုပနြဲ့၊အဲဒီအလုပြ
မလုပမြလုပရြလဲထမငြးငတမြသှား
ဘူး”
“သှားမှရမှာယောကြွား”
“ဒီလောကတြောငပြှောမရတာ
နငသြှားရငအြိမပြှနမြလာနဲ့”
“ရတယြ ပှနမြလာဘူး”
ကှညပြှာပှောရငြးထှကခြဲ့လိုကြ
တယြ။အရမြးလညြးဝမြးနညြးသှားရ
တယြ။အလုပထြဲရောကတြော့အမကကှိုရောကနြှင့ပြှီ
“အမကမွ ဘယအြလုပတြှလေုပရြမလဲ”
မကှညပြှာမေးတော့
လောလောဆယအြကူအလုပအြနေ
နဲ့လုပရြမယဆြိုတော့
“လောလောဆယဆြရာခိုငြး
တာလေးတှတေော့လုပရြမယြ”
“ဟုတကြဲ့အမ၊အမလဲခိုငြးစရာရှိရငြ
ခိုငြးပါ”
ရုံးကလူတှစေုံလာတော့ဆရာလဲ
ရောကလြာတယြ။
“ကှညပြှာ၊ကိုကှီးလာပှီငါနဲ့လိုကခြဲ့”
“ဟုတျကဲ့အမ”
“ကမြဝငျခဲ့မယျ”
“ဘာကိဈစရှိလို့လဲ”
“ကှညပြှာကိဈစပါ”
“ဟုတကြဲ့ပှော”
လောလောဆယအြလုပကြသူ့နရော
နှင့သြူအဆငပြှနတေေော့ကှညပြှာ
ကိုဘယနြရောခိုငြးရမှနြးမသိသေး
ဘူးဆရာ”
“ဒီလိုလုပြ၊စာအဝငအြထှကြ၊မိတျတူကူးတာ၊စာလာပို့တာကိုသူ့ကိုခိုငြး
လိုကြ၊ပဲဒါတှအရေငသြငထြားပေး
လိုကြ၊သူကကှနပြှူတာရိုကတြတြ
တယပြှောတယြ၊အဲဒါတှမနေိုငတြဲ့
လူတှကေိုသူ့ဆီပေးပှီးရိုကခြိုငြး၊
စာရငြးဇယားတှဘယေလြိုဆှဲလဲသငြ
ထားပေးခိုငြးလိုကြ၊သူ့ကိုမခိုငြးပဲမ
နရအေောငတြဈယောကခြငွြးမိတြ
ဆကပြေးလိုကပြါ”
“ဟုတျကဲ့”
ကှညပြှာအဈမနဲ့အပှငကြိုထှကပြှီး
တဈယောကခြငွြးမိတဆြကပြေးကှ
တယြ။ခုတော့ကှညပြှာထိုငရြမယ့ြ
နရောရလာပှီ။အဲဒီတော့ခိုငြးမယ့ြ
သူတှကကှေညပြှာကိုလာပှီးခိုငြး
ကှရသလိုသူတို့လိုအပတြဲ့ပုံစံကိုပါ
နမူနာပုံစံနှင့တြကှတဈခါတညြးပှ
ကှရတယြ။လုပနြကမွေဟုတြ၍
ကှာသောလြညြးကှညပြှာအားမ
လွှော့ပေ။ရအောငကြှိုးစားလုပြ
သညြ။ထို့ကှောင့ကြှညပြှာကိုဂရု
ဏာသကရြောကပြှီးသငပြှကှရ
တယြ။ဒီကှားထဲစာဝငစြာထှကကြို
လကခြံရပှီးသကဆြိုငရြာနရောသို့
ပို့ပေးရပှနတြယြ။နေ့လညရြောကြ
တော့ထမငြးစားခွိနမြှာ
ရုံးကအမကှီးက
“ကှညပြှာရခနေလာဦး”
“ဟုတျကဲ့မမ”
“ကိုကှီးအတှကထြမငြးပှဲပှငပြေးရ
အောငြ”
“ဟုတျကဲ့မမ”
ကိုကှီးအတှကထြမငြးပှဲပှငပြှီးတော့
“ကိုကှီးထမငြးစားလို့ရပှီ”
“အောဟြုတကြဲ့အမ”
“မကှညပြှာအဆငပြှရေဲ့လား”
“ပှတယေဆြရာ”
“ဆရာလို့မခေါပြါနဲ့ကှညပြှာ၊ကိုကှီးလို့ပဲခေါြ”
ဒီနေ့ညနအေိမပြှနြ၍မဖှဈ
မိဘအိမကြိုပဲပှနမြှဖှဈတော့မညဟြုတှေးပှီးဝမြးနညြးသှားရသညြ။
“မကှညပြှာဘာဖှဈလို့လဲ”
“ဘာမှမဖွဈပါဘူးကိုကွီး”
“အောအြေးပါ၊ဘာမှမဖှဈဘူးဆိုလဲ
ပှီးရော”
ညနရေောကတြော့ကှညပြှာအမေ့
အိမကြိုပဲပှနလြိုကသြညြ။အမကေ
စိတမြကောငြးသည့ပြုံပေါကနြပှေီး
“သမီး၊သမီးယာကျြားလာသှားတယျ”
“ဟုတျလားအမေ”
“ဟုတတြယသြမီး၊သူနဲ့ကှာရှငြးပေး
ပါတဲ့”
“ရှငြ၊ေဩာသြူကဒီလိုလား”
“ဘယလြိုဖှဈတာလဲသမီး”
“သမီးအလုပလြုပလြို့အမေ”
“အောသြမီးရယသြူတို့ကမလုပစြေ
ခငွရြငမြလုပနြဲ့ပေါ့”
“အမသမေီးအိမဖြောတြဈယောကြ
လို၊ကြှနျလိုမလုပျနိုငျဘူးအမေ၊သူ
တို့လုပစြာထိုငစြားနတယေဆြိုပှီး
သူတို့မကွနြှာအလိုကအြထိုကနြဲ့သ
မီးမနနေိုငျဘူး”
“အငြးလငေါသမီးလေးကိုဒီလိုပုံစံ
မွိူးတော့မမတေေို့မမှငနြိုငဘြူး၊ဒါ
ပမယေ့သြမီးစဉြးစားပေါ့၊တခုလပြ
ဖှဈတာမိနြးကလေးအတှကတြော့
ဘယကြောငြးမလဲ”
“ဒါတော့ဒါပေါ့အမေ၊ဒါပမယေ့သြူ
တို့ဘကကြမှကှာရှငြးဖို့တောငြးလာ
ပှီဆိုတော့သမီးဘကကြလညြးကှာ
ပေးမှရမှာပေါ့”
“သမီးလေးစဉြးစားပါဦး၊သမီး”
“သမီးအမှားမှမပါတာအမေ”
“အငြး အမလေဲဘာပှောရမှနြးမသိ
တော့ပါဘူးသမီးလေးရယြ”
ညခုနှဈနာရီခှဲတော့ကိုသူရရောကလြာပှီး
“ကှညပြှာနငထြှကခြဲ့”
“ဘာလဲကိုသူရ”
“နငကြငါ့စကားကိုနားမထောငရြ
အောငနြငကြလငငြယရြှိနလေို့လား”
“ကိုသူရ ရှငကြမွကိုမဟုတတြာကိုမစှပစြှဲနဲ့၊
ကမွအလုပလြုပတြာကမွရှေ့ရေး
အတှကျပဲ”
“ဘာစောကရြေးမပါဘူး၊နင့လြခ
ဘယလြောကရြှိနလေို့နငကြငါနှင့ြ
ငါမိဘစကားကိုနားမထောငျတာလဲ”
“ရှငကြရောကမွစကားနားထောငခြဲ့လား၊ရှင့ကြိုအလုပလြုပဖြို့ပှောတော့ရှငကြဘာအလုပမြှမလုပဘြူး၊ရှငြ
ယောကြွားဖှဈပှီးကမွကိုရှင့ဆြီ
ကငှဘေယျမှာအပျဖူးလဲ”
“လူပါးမဝနဲ့နငအြိမမြှာစားခငွတြာ
စားလို့ရတယြ၊ကောငြးကောငြးမှနြ
မှနနြနေိုငအြောငငြါ့မိဘတှကထေား
ပေးတာပဲ၊အဲဒါကိုအိမမြှာကောငြး
ကောငြးမနဘေဲ၊ဖငြယားပှီးအပှငထြှကခြငွလြို့အလုပလြုပတြာ”
“ဒီမှာကိုသူရ၊လူဆိုတာအလုပလြုပရြမယြ၊ဒီတော့ကမွဘဝအတှကကြမွအလုပလြုပရြမယြ။ဒီတော့ရှငဘြာ
ဖှဈခငွလြဲသာပှော”
“နငနြဲ့ငါကှာရှငြးမယြ”
“ကှာလေ၊ရှင့သြဘောပဲ၊တရားရုံးမှာ
ကှာမယျ”
“အခုကိုကှာမှာ”
ဒီလိုနဲ့ရပကြှကရြုံးကိုရောကပြှီးကှာ
ရှငြးလိုကကြှတော့တယြ။
ကှညပြှာမကွရြညမြကတွော့ပါ။
ဝဋကြွှတတြယဟြုသာထငမြှတနြေ
တော့သညြ။နောကနြေ့အလုပထြဲ
သှားသောကြိုကှီးမရှိပေ။
“အမကိုကွီးမလာဘူးလား”
“လာမှာညီမဒီနေ့ဆိုဒတြှပတေဖြို့ရှိ
တယျ”
“ဟုတျလား”
“ကှညပြှာလိုကရြမယထြငတြယြ
အရငကြအမလိုကတြယြ။အခုကအမကစာရငြးတှခွေုပပြှီးအပရြမှာမို့
ကနြျခဲ့ရတာ”
“ဟုတအြမ၊ဒါနှင့အြမကဘာလို့အ
လုပျထှကျမှာလဲ”
“ဒီလိုကှညပြှာ၊အမယောကကြွား
နယကြိုပှောငြးရမှာအမလိုကသြှား
မှရမယျ”
“အောအြဲဒီလိုလား”
“ဟုတျတယျညီမ”
“ဟာညီမကိုကွီးလာပွီ”
“ကိုကှီးကှညပြှာကိုခေါမြယမြဟုတြ
လား”
“ဟုတတြယကြှညပြှာ၊အဲဒီကစာ
ရငြးတှကေိုကှညပြှာလုပရြမှာ”
“ဟုတျကဲ့ကိုကွီး”
ကှညပြှာကိုကှီးကားနှင့လြိုကခြဲ့
လိုကသြညြ။အလုပထြဲရောကတြော့
စာရငြးစာအုပမြွားကိုစဈဆေးပှီး
လုပလြိုကတြယြ။နှဈပတခြန့မြရှငြးပဲ
ထားသောစာရငြးမွားကိုတောတြောြ
လေးရှငြးမှပှီးတယြ။
“ဗိုကဆြာပှီလားကှညပြှာ”
“ဆာတော့မဆာသေးပါဘူး”
“အားမနာနဲ့ဗိုကဆြာရငစြား”
“ဟုတျကဲ့ကိုကွီး”
ဒီလိုနဲ့အလုပတြှရှေိရာကိုကှညပြှာ
လိုကခြဲ့ရတယြ။တဖှေးဖှေးနဲ့ကိုကှီး
နှင့ရြငြးနီးလာတယြ။ကိုကှီးကကှညြ
ပှာကိုသငပြေးသလိုဂရုစိုကပြါတယြ။ကှညပြှာတနေ့တော့နမကေောငြး
လို့ခှင့ယြူတဲ့အခါကိုကှီးဆီကဖုနြး
ဝငလြာတယြ
“ကှညပြှာနမကေောငြးလို့ခှင့ယြူ
တယျဆို”
“ဟုတျတယျကိုကွီး”
“ဆေးခနြးမပှဘူးလား”
“ဟင့အြငြး မပှဖှဈဘူး”
“တောကြှာအဖွားတာရှညနြမယြေ
လေ”
“အာကိုကှီးကလဲဖှဲဟဲ့လှဲပါစဖယေပြါစေ၊မပှောကောငြးမဆိုကောငြး”
“ဆေးခနြးပှလေ”
“မသှားတော့ဘူးလို့”
“မသှားလို့မဖှဈဘူးလေ”
“အာ မသှားခငွပြါဘူးဆေးခနြးကို”
“အေးပါ”
ညနရေောကတြော့ကိုကှီးကဖုနြး
ဆကပြှနတြယြ
“ကှညပြှာငါနငတြို့အိမရြှေ့မှာ”
“ဟငဘြာလို့အိမလြိုကလြာတာလဲ”
“နငဆြေးခနြးကိုမသှားလို့လိုကပြို့မလို့”
“အာကိုကှီးကလဲဒုကျခရှာလို့”
ကှညပြှာ့အိမရြောကလြာခဲ့မှတော့
ကှညပြှာထှကတြှေ့လိုကရြတော့
တယြ။ကှညပြှာ့ကိုဆေးခနြးလိုကြ
ပှတော့ဆေးထိုးကှောကတြဲ့ကှညြ
ပှာမှာငိုခငွလြာတယြ။
“ကဲညီမဆေးထိုးမှရမယြ”
“မထိုးလို့မရဘူးလားဆရာ”
“ညီမ ဆေးမထိုးရငရြောဂါဖှဈတာ
ပိုတာရှညနြမှော”
“ဟုတျကဲ့ပါဆရာ”
ကှညပြှာမှာဆေးထိုးခံရမညဆြို
တော့ငိုမဲ့မဲ့ဖှဈလာရတော့တာပေါ့။
“မနာပါဘူးကှညပြှာရယြ၊ခနလေး
ပါ”
“ကိုကှီးကလေးကှညပြှာကှောကတြယြ”
“မကှောကနြဲ့ငါရှိတယြ”
ဆရာဝနဆြေးထိုးရနအြတှကလြုံ
ခညွကြိုဖှလွေော့ခပွှီးတဖကလြှညနြလေိုကရြတယြ။ဆေးထိုးလိုကြ
တော့ပေါငတြခွောငြးလုံးအရမြးကို
နာကငွသြှားတော့အောလြိုကမြိ
တယြ။ဆရာဝနကြခနလေးသာဆေး
ခွပေေးပှီး၊
“အကိုကှာကှာလေးခွပေေးလိုကြ
ပါ”
“ဟုတြ ဟုတကြဲ့”
ကိုကှီးကအနားရောကလြာပှီး
ကှညပြှာ့တငသြားကိုပှတြခွပေေး
တော့ကှညပြှာမှာအားနာမိသလို
ရငထြဲတမွိုးခံစားလိုကရြတယြ။
ကှညပြှာ့အတှကစြားစရာတှဝယြေ
ပှီးအိမကြိုလိုကပြို့တယြ။
အိမရြောကတြော့ကှညပြှာစား
သောကပြှီးဆေးသောကတြယြ။
အိပပြမယေ့အြိပမြရပါဘူး၊ဘာဖှဈ
လို့မှနြးမသိပကှောရှငြးခဲ့သောလငြ
ဖှဈသူအားသတိရမိသညြ။မခစွလြို့မှမဟုတတြာသူ့ရဲ့မိသားစုနဲ့ရရှညေမြနနေိုငခြဲ့လိုဖှဈတာ။သူသာကှညြ
ပှာပှောစကားနားထောငပြှီးနခေဲ့
ရငအြခုလိုမွိုးကှုံရမညမြဟုတပြေ။ကိုကှီးလိုတဝကလြောကသြူ့အ
ပေါဂြရုစိုကခြဲ့လွှငကြောငြးမှာပဲတှေး
လိုကသြညြ။ကိုကှီးထံအလုပလြုပြ
ပှီးကိုကှီးကဝနထြမြးတှအပေေါဂြရု
စိုကဆြကဆြံသညကြိုတှေ့သညြ။
အထူးသဖှင့ကြှညပြှာနှင့အြလုပထြဲ
သို့အတူသှားလာရသောအခါတှငြ
ကိုကှီးကအလုပရြှငဆြိုသောလြညြး
ငေါကငြမြးပှောဆိုခှငြးမရှိသည့အြ
ပှငမြသိမတတသြညမြွားကိုလညြး
ပှသပေးသညြ။ကှညပြှာ၏အခကြ
အခဲမွားကိုလညြးအလုပကြိဈစနှင့မြသကဆြိုငသြည့ကြိဈစမွားကိုပါကူညီပေးသညြ။အနနေီးလာတဲ့အခါမှာ
ကှညပြှာကိုကှီးနှင့ရြငြးနီးပှီးကိဈစ
တောတြောမြွားမွားကိုလညြးပှော
ပှဖူးသညြ။ကှညပြှာကလညြး
ကိုကှီးအတှကစြားစရာကအစစတနောနှင့ပြှငဆြငပြေးမိသညြ။
မိမိယောကြွားဖှဈသူရဲ့သတငြးကို
လညြးကှားမိသညြ။နိုငငြံခှားသို့
ထှကသြှားသညဟြုသိလိုကရြသည့အြတှကကြှညပြှာ့အတှကကြံကောငြးသညဟြုထငမြိသညြ။သူရှိနလွှငြေ
ကှညပြှာအားနှောကယြှကနြိုငသြညြ
ဟုတှေးလာသညြ။ယခုလိုမွိုးဘဝ
တှငမြိမိအလုပနြဲ့မိမိရပတြညလြာနိုငြ
နပှေီ။သူ့ကိုကှညပြှာမလိုအပပြေ။
ကိုကှီးနယခြရီးထှကသြည့ရြကမြွား
တှငကြှညပြှာပငွြးရိနသလေို၊ကို
ကှီးကိုသတိရမိသလိုဖှဈတတြ
သညြ။ကိုကှီးမှနမြှနပြှနလြာစခငွြေ
သညြ။ညနတေိုငြးဖုနြးပှောဖှဈသညြ
မသိစိတကြကိုကှီးကိုခွှဲပှီးပှောမိ
သညြ။ခုကိုကှီးနယထြှကနြသညြေ
မှာနှဈပတခြန့ကြှာသညြ။ကှညပြှာ
ကိုကှီးကိုလှမြးနမေိသညြ။
“ကိုကှီးဘယတြော့ပှနလြာမလဲ”
“စနနေေ့ပှနရြောကမြယြ”
“ဟငစြနနေေ့လား၊အဲဒါဆိုကိုကှီးကိုခကွခြငွြးမတှေ့ရဘူးပေါ့”
“တနငြျဂနှရေုံးတကခြဲ့မယလြေ”
“ရုံးမသှားခငွပြါဘူး”
“ရုံးမတကခြငွရြငတြနရောသှားမယြ”
“ဟုတကြိုကှီး၊မုန့ဝြယခြဲ့နောကြိုကှီး”
“ဝယခြဲ့မယလြေ”
ကိုကွီးကိုမတှေ့ရသညျမှာကွာပွီ
ကိုကှီးကအပှငကြိုသှားမညဟြု
ပှောသောလြညြးကှညပြှာမငှငြးမိ
ပေ၊ကိုကှီးနဲ့တှေ့ခငွလြှပှီ။ဘာကိုမှမစဉြးမိပေ။ကိုကှီဎ၏ကှငနြာယုယမှု့ကသာကှညပြှာကိုစိုးမိုးနသညြေ။
စနနေေ့ညကကိုကှီးဖုနြးဆကသြညြ
သူရောကပြှီတဲ့။ကှညပြှာပွောနြေ
မိသညြ။တနငြျဂနှနေေ့မနကစြောစော
တှေ့မညတြဲ့။ကှညပြှာရငခြုနပြှီးအလှပှငနြမေိသညြ။ကိုကှီးနဲ့ခွိနြးထား
သောနရောကိုရောကတြော့ကိုကှီး
က
“လာလေ ကှညပြှာ”
“လာပွီကိုကွီး”
“ဘယျသှားမလဲကိုကွီး”
“စကားတှအေေးအေးဆေးဆေး
ပှောလို့ရတဲ့နရောကိုပေါ့”
“ဟုတျကိုကွီး”
ကိုကှီးကကားမောငြးရငြးကှညပြှာ့
လကျကိုကိုငျကာ
“ကှညပြှာ”
“ဟငျကိုကွီး”
“အရမြးလှမြးတယြ”
“ကှညပြှာလဲအတူတူပါပဲကိုကှီး”
ကိုကှီးနဲ့စကားပှောရငြးကိုကှီးခေါြ
ရာနောကကြိုလိုကခြဲ့သညြ။ကိုကှီး
ကားရပမြှအပှငကြိုသတိထားကှည့မြိရာဟိုတယဖြှဈနသညြေ။
“ဟငြ ကိုကှီး ဟိုတယပြါလား”
“ဟိုတယထြဲမဝငခြငွလြို့လား”
ကိုကှီးမကွနြှာအိုသှားပုံကှည့ပြှီးသ
နားမိသညြ။မဖှဈနိုငမြှနြးသိနတေော့
လညြးခွီတုံခတွုံဖှဈရသေးသညြ။
ဟိုတယရြောကလြွှငနြောကဆြကတြှဲကဘာဖှဈမညကြိုလဲခန့မြှနြးမိသညြ။
သို့သောလြညြးနှုတကြထှကသြညမြှာ
“ကိုကှီးရှေ့ကသှားလေ”
“အငြးလေ”
ဟိုတယဝြနထြမြးပှေးထှကလြာပှီး
အခနြးကိုလိုကပြှသသညြ။ကိုကှီး
လကကြိုဆှဲပှီးဟိုတယအြခနြးထဲဝငခြဲ့သညြ။
အခနြးထဲရောကတြော့ကိုကှီးက
ကှညပြှာကိုဖကထြားသညြ။ကှညြ
ပှာလညြးပှနပြှီးဖကထြားသညြ။
“ကှညပြှာ”
“ရှငျကိုကွီး”
ခေါငြးမော့ပှီးထူးလိုကသြညြ။ကို
ကှီးကကှညပြှာ့နှုတခြမြးကိုနမြ
းသညြ။ကှညပြှာရငတြဆတဆြတြ
ခုနသြညြ။ကိုကှီးကကှညပြှာတ
ကိုယလြုံးကိုထှေးပှေ့ရငြးနဲ့ကှညြ
ပှာ့ဂုတပြိုးသားလေးတှကေိုဖှဖှလေးကိုကပြေးသေးတယြ။ကိုကှီးရငခြှငထြဲမှာကှညပြှာတယောကရြှှရငေအြစုံသိမ့သြိမ့တြုနနြေ
မိရပှနတြယြ။တကိုယလြုံးပှတပြေး
ပှီးအသာအယာနမြးရှိုကတြဲ့တဲ့အခါ
ကှကသြီးနှေးဖုလေးတှသောမကပိ
ပိထဲကပငအြရညတြှစေီးဆငြးလာမိ
တယြ။ကှညပြှာ့အဝတတြှကေိုလာ
ခွှတတြော့ကှညပြှာကကူခွှတြ
လိုကမြိတယြ။ကှညပြှာ့နို့လေးနှဈလုံးကိုအသာအယာလေးငုံခဲပေး
တော့ကှညပြှာစိတကြထိနြးခွုပမြရ
နိုငတြော့ပေ။ပိပိကိုအသာအယာ
ပှတပြေးတဲ့အခါမှာတော့ကှညပြှာ့
စိတတြှကကောမစိတတြှဖှဈေလာ
ပှီးညညြးမိတယြ။
“ပှှတြ ပှှတြ ပှှတြ”
“အငြးးဟငြးးးဟငြးးကိုကှီးရယြ”
ကိုကှီးကကှညပြှာ့နို့ကိုစို့ပေးရငြး
သူ့ဘောငြးဘီကိုခွှတခြလွိုကတြယြ
မာထနနြတေဲ့ကိုကှီးလီးကကှညပြှာ
့ကိုလာထိတယြ၊ကှညပြှာကိုကှီးလီး
ကိုကိုငလြိုကပြှီးကှငြးထုသလိုလုပြ
ပေးလိုကမြိတယရြှငြ။တောတြောြ
လေးလီးကှီးတဲ့ကိုကှီးပါ။
“ကှညပြှာ ကိုကှီးနမြးမယနြှောြ”
“မနမြးနဲ့ကိုကှီးသမီးနမြးပေးမယြ”
ကှညပြှာကိုကှီးလီးကိုငုံခဲကာစုပြ
လိုကမြိတော့တယြ။တပှှတပြှှတစြုပပြေးလိုကသြညြ။ဒဈကှီးကိုငုံ၍စုပရြ
သညကြိုလညြးအားရသညြ။လွှာ
ဖွားနှင့ထြိုးမှှပေေးလိုကသြညြ။
“ပှှတြ ပှှတြ ပှှတြ”
“အားးရှီးးးရှီးးးကောငြးလိုကတြာ
ကှညပြှာရယြ”
တရှီးရှီးတအားအားညညြးနသေ
ဖှင့ကြိုကှီးကှိုကသြညဟြုထငြ
လိုကသြညြ။ပိုအားရပှီးစုပပြေး
လိုကသြညြ။လဥကလေးကိုဆုပြ
ကိုငညြှဈရသညကြိုလညြးအရသာ
တှေ့သလိုခံစားရသညြ။
အရညတြှတစေိမ့စြိမ့ထြှကသြမမွှို
ခမွိသညြ၊
“ကှညပြှာကိုကှီးလုပခြငွနြပှေီ”
“လုပလြကေိုကှီး”
“ဒါဆိုဒီမှာဒီလျုအိပျလိုကျ”
ကိုကှီးပှောသလိုကှညပြှာအိပြ
လိုကသြညြ။
ကုတငမြှာအတည့မြအိပပြဲကန့လြန့အြိပရြတာပါ။ပှီးမှကိုကှီးကခေါငြးအုံးတဈလုံးယူပှီးကှညြ
ပှာ့ခါးအောကမြှာခုတယြ။ခှနှဈေ
ခွောငြးမိုးပေါထြောငပြှီးလကတြ
ဖကနြှင့ရြငဘြတပြေါပြိုကအြပကြာ
နောကလြကနြှင့လြီးကိုကိုငပြှီးအ
ဖုတဝြမှာတေ့ပှီးဖိသှငြးတယြ။ဒီတဈ
လီးဝငသြှားတော့မှခှနှဈေခွောငြး
ရှေ့တှနြးပှီးလိုးတော့တယြ။
“ဗစွြ ဗစွြ ဘှတဖြတြ ဖှတြ”
“အားးးအိုးး…”
ုကီးမားတဲ့ကိုကှီးလီးကှောင့မြခံရ
တာကှာပှီဖှဈတဲ့ကှညပြှာ့အဖုတြ
ကတငြးကှပကြှပခြံစားမှု့ကိုခံစား
ရပှီးလီးဒဈတိုးဝငလြာတယြ။
ပှနထြှကတြော့အတှငြးသားတှကေိုဆှဲယူသှားသလိုပါပဲ။တထဈထဈနဲ့အရသာတှေ့ရ
ပှနတြယြ။ကိုကှီးကဒီကိဈစမွိုးမှာ
အတောကြွှမြးကငွတြဲ့အဆင့ရြှိမှနြး
ကှညပြှာတှေးမိတယြ။ဘယသြူတှေ
ကိုမွားလုပဖြူးသလဲတှေးနတေုနြး
တဒုတဒြုတနြဲ့တိုးဝငလြာတဲ့လီး
ကှောင့အြတှေးကိုပငမြေ့ပှီးကာမအလိုကပွါသှားရတယြ။လိုးတာကကတောတြောကြှာတယြ။
လီးကတဇှပဇြှပနြဲ့ဝငထြှကနြသလေို
ကှညပြှာ့ဖငပြှောငကြှီးကိုကိုကှီး
ဂှေးဥကတဖတဖြတနြဲ့ရိုကနြတယြေ။
“ဗစွြ ဖှတြ ဘှတြ ဘှတြ ဘှတြ”
“အားးရှီးးရှီးးးရှိး”
ကှညပြှာပှီးခငွသြလိုဖှဈလာတယြ။ကိုကှီးကတော့မတတြပရြပလြိုးရလို့လားမသိ၊ဒူးညောငြးဟနပြငမြပှ၊
ကှညပြှာ့မှာသာပှီးလုလုဖှဈလာ
ပှီးညညြးမိတော့တယြ
“”ဘှတြ ဖတြ ဖတြ..ဖနြး ဖနြးး”
“အာ့!အငြးးဟငြးးဟငြးးးကိုကှီူ
ကှညပြှာပှီးတော့မယြ၊”
“အငြး ငါနညြးနညြးကှမြးလို့ရမလား”
“အငြးကိုကှီးသဘော””
ကိုကှီးလကှညေပြှာ့ပေါငကြိုပှနြ
ကားပှီးကွောအောကကြနလကြေ
နှိုကပြှီးပုခုံးကိုဆှဲကာကှမြးကှမြး
လေးလိုးတော့တယြ။ဆောင့ခြကွြ
တှကှမြေးလာသညနြှင့အြမွှကှညြ
ပှာလဲအောညြညြးသံတှပေိုထှကြ
လာခဲ့တယြ။ငါးမိနဈခန့ဆြကတြိုကြ
လိုးလိုကတြဲ့အခါကှညပြှာလညြး
ကိုကှီးကွောပှငကြိုလှမြးဖကလြိုကြ
တယြ။တကယကြိုလညြးကာမအရ
သာကိုကောငြးစှာခံစားရပှီးနောကြ
“ဘှတြ ဖှတြ ဖနြးဖနြးးးးး”
“အာ့ အိုးးအီးးးပှီးးပှီ အိုးးးးး”
ကှညပြှာတကယကြိုပှီးသှားတယြ။
ကိုကှီးလညြးအခကွငြါးဆယခြန့ြ
မနားတမြးလိုးလိုကပြှီးနောကကြို
ကှီးရဲ့သုတပြူနှေးနှေးလေးမွား
ကှညပြှာ့ အဖုတထြဲစီးဝငသြှားတော့တယြ။
ကိုကှီးကပှီးသှားပမယေ့ကြှညပြှာ့
ကိုယပြေါကြမထပါဘူး။လီးကိုအ
ဖုတထြဲတပလြကွသြာမှေးနတယြေ။
ကှညပြှာလဲကိုကှီးကိုလှတထြှကြ
သှားမလားစိုးရိမပြှီးဖကထြားမိ
တော့တယြ။ကှညပြှာမှာယောကြွားနှင့ကြှဲကတညြးကကာမနှင့ကြငြးကှာ
နရမွှေကိုကှီးနှင့လြုပမြှကာမအရ
သာကိုပှနပြှီးထိတှေ့ခံစားမိရတော့တယြ။ကိုကှီးနဲ့မဖှဈခငမြှာမစဉြးစားမိပမယေ့ဖြှဈပှီးမှကှညပြှာတော့
ကှညပြှာမစဉြးစားတော့ပါဘူး။
ကိုကှီးနဲ့နောကတြကှိမတြောငလြုပြ
လိုကပြါသေးတယြ”
ဒီလိုနဲ့ကိုကှီးနှင့ကြှညပြှာစနေ့နေ့
တိုငြးဟိုတယကြိုသှားကှပှီးအတူ
အိပကြှတယြ။တနှဈခန့ကြှာခဲ့ပါ
တယြ။ယောကြွားကိုသတိရမိပမယေ့ကြှဲခဲ့ရပှီမို့မေ့ထားခဲ့ပါသောြ
လညြးမ့ထားခဲ့သမွှအခုတော့ကှ
တော့ကိုသူရပှနရြောကလြာပှီး
ကှညပြှာကိုလာတှေ့တယြ။
“ဘာကိဈစလဲကိုသူရ”
“ဘာကိဈစရမှာလဲ၊ကိုကိုကှညပြှာ့ကို
မေ့မရလို့”
“ရှငနြဲ့ကမွကှာရှငြးပှီးပှီလေ”
“ကှာရှငြးထားတာမှနတြယကြှညြ
ပှာ၊ဒါပမယေ့ကြိုကိုကှညပြှာ့ကို
မေ့မရဘူး၊အရငလြိုခစွနြဆေဲပါ”
“ဒါတှပှေောနဖေို့မလိုတော့ဘူး
ထငတြယကြိုသူရ၊ကိုသူရလဲကိုယ့ြ
လမြးကိုလွှောကြ၊ကမွလဲကိုယ့ြ
လမြးကိုကိုယလြွောကြ”
“ကှညပြှာစဉြးစားပါဦး၊ကိုယအြရငြ
လိုမဟုတတြော့ဘူး၊ငါ့မိဘတှလေဲအရငလြိုမဟုတတြော့ပါဘူး”
“တောပြါပှီကိုသူရရယြ၊ကမွတဈခါ
ပဲမိုကမြဲမယြ၊နှဈခါဆိုရငကြမွတောြ
တောတြုံးသှားပှီ”
“ကိုကိုအနူးအညှတတြောငြးပနပြါ
တယကြှညပြှာ၊ကှညပြှာမရှိတဲ့
အခါမှကိုကိုနောငတြရခဲ့ရတာပါ”
“ကိုသူရကမွသှားစရာရှိသေးတယြ”
“ဟုတပြါပှီကှညပြှာ”
ကိုသူရထှကသြှားမှစိတမြကောငြး
စှာဖှင့ြ
“ကိုကိုရယခြုမှနောငတြရပမယေ့ြ
ကှညပြှာကအရငလြိုမဟုတတြော့ဘူး၊ဘယလြိုမှမဖှဈနိုငတြော့ပါဘူး”
သံယောဇဉကြှိုးဆိုတာဖှတရြခကြ
ပါတယြ။စဈပှဲမှာအလံဖှူပှတဲ့ရနြ
သူကိုတောငသြနားရသေးတာပဲလေ
ဒါပမယေ့ကြိုကိုရယြ ကိုပိုနဲ့ဝေးကှာပှီးနောကပြိုငြးမှာ
ကှညပြှာလတဏှောမှာမရှောငနြိုငခြဲ့ဘူးကိုကို၊ကှညပြှာ့ဘဝနဲ့ကှညြ
ပှာရှိပါစတေော့ကိုကို…
ကှညပြှာမှာအလုပသြို့သှားတိုငြး
လဲစိတမြပါပေ။ကိုကှီးကတော့ပုံ
မှနပြါပဲ။ကှညပြှာ့ကိုဂရုစိုကမြှဲပါ။
တနေ့တော့အိမပြှနတြဲ့အခါကိုသူရ
မိဘမွားရောကလြာပှီး
“သမီးကှညပြှာအမတေို့မှားသှားပါ
တယကြှယ။အမေ့တို့ကှောင့သြမီးတို့အိမထြောငရြေးပှိုကှဲခဲ့ရတယြ၊
အခုသားလေးကအမေ့တို့ကိုပဲအ
ပှဈတငပြှီးလူမှနြးမသိသူမှနြးမသိ
မူးရူးနတယေကြှယြ။အမတေို့ကိုကူ
ညီပှီးသားလေးကိုပှနလြကခြံလိုကြ
ပါကှယြ၊အမလေေ သမီးနာမညနြဲ့
အိမတြဈလုံးဝယပြေးပါ့မယြ”
“အနတြီ၊ကှညပြှာကိုငှနေဲ့မွှားလို့မရတော့ဘူး၊ကှညပြှာကိုယ့ခြှထေောကပြေါရြပတြညနြိုငပြှီ”
“သမီးမှာအရညအြခငွြးရှိမှနြးသိပါ
တယြ။အနတြီတို့အတျတကှောငြးသား
နဲ့သမီးအိမထြောငရြေးပှိုကှဲခဲ့ရတာ
ပါ။အနတြီတောငြးပနတြယကြှယြ”
ကိုသူရအမပှနေသြှားမှကှညပြှာငို
လိုကသြညြ။ကိုသူရမူးရူးသောငြး
ကနွြးနသညေဆြို၍စိတမြကောငြး
ပေ။မိမိအားစိတပြကွပြှီးကိုသူရ
တဈယောကလြူကောငြးဖှဈစခငွြေ
သညြ။ကှညပြှာစိတဒြုံးဒုံးခကွာ
ကိုသူရဆီကိုဖုနြးဆကလြိုကသြညြ။
ကိုသူရကမူးနသေောအသံဖှင့ဖြုနြး
ကိုငသြညြ။
“ဟလို ကိုသူရ”
“ကှညပြှာ ကှညပြှာလားဟငြ”
“ဟုတျတယျကိုသူရ”
“ကိုကိုကို့ဘာပှောမလို့လဲဟငြ”
“မနကဖြှနကြိုသူရနဲ့တှေ့ခငွတြယြ။
မူးရူးပှီးမလာပါနဲ့”
“ဟုတဟြုတဝြမြးသာလိုကတြာကှညပြှာရာ”
မနကမြိုးလငြးတော့ကိုကှီးဆီဖုနြး
ဆကပြှီးခှင့ယြူလိုကသြညြ။
ကိုကှီးဘာကိဈစမွားရှိလို့ခှင့ယြူသလဲ
မေးရာ သှားစရာရှိလို့ဟုသာပှော
လိုကသြညြ။
ကိုသူရနဲ့တှေ့တော့
“ကိုသူရ “
“ပှောလကှညေပြှာ”
“ကမွတဈခုပှောမယြ၊သခွောနား
ထောငပြေးပါ”
“အငြးကိုကိုသခွောနားထောငပြါ့
မယျ”
“ကမွပှောပှီးတဲ့ဘယသြူ့ကိုမှပှသ
နာမရှာဘူးလို့ကတိပေးပါ”
“ပေးပါတယကြှညပြှာ”
“ကိုသူရနှင့ကြှဲပှီးတဲ့နောကမြှာကှညြ
ပှာအရငလြိုမဖှူစငတြော့ဘူး”
“ဟငဘြာပှောတာလဲကှညပြှာ၊ရှငြး
ရှငြးလငြးလငြးပှောပါ”
“ကမွယောကြွားတဈယောကနြဲ့ငှိ
စှနြးခဲ့တယကြိုသူရ”
“ဟငြ “
ကွောသြူရခေါငြးငိုကစြိုကကြသွှား
ပှီးတိတဆြိတသြှားသညြ။ကိုကို
ကှညပြှာ့ကိုစိတပြကွသြှားမှနြး
ကှညပြှာသိလိုကသြညြ။
“အဲဒီတော့ကိုသူရ ကကမွကိုပှနြ
ပေါငြးဖို့အဆငမြပှတေော့ဘူးလေ၊
ကှညပြှာဒီလိုမပှောခငွပြါဘူး။
ကှညပြှာကှောင့မြူးရူးနလေို့ကှညြ
ပှာဖှင့ပြှောရတာပါ။ဒီတော့ကိုသူရ
ကှညပြှာ့ကိုမုနြးပှီးနောကဆြုတြ
လိုကပြါနှောြ”
“အောကြှညပြှာရယြ၊ကိုကိုကှညြ
ပှာ့ကိုအပှဈမတငရြကပြါဘူးကှညြ
့ပှါ။ကိုကိုနားလညပြါတယြ၊ဒါပေ
မယ့အြဲဒီကိဈစတဈခုတညြးနဲ့ကှညြ
ပှာကိုကိုကိုလကမြလွော့ပါရစနေဲ့
ကှညပြှာ”
“ရှငျ”
“ကှညပြှာရငထြဲမှာကိုကိုရှိနဆေဲဆို
တာကိုကိုကိုသိတယြ။ကှညပြှာသာ
လကျခံမယျဆိုရငျကိုကိုအဲဒီကိစ်စတှေ
အားလုံးကိုကိုခှငလြှှတပြါတယြ။ဖှဈ
ရတဲ့ကိစ်စအားလုံးကလဲကိုကို
ကှောင့ဖြှဈခဲ့ရတာတှပေါကှညပြှာ၊
ကှညပြှာဘာပဲဖှဈခဲ့ဖှဈခဲ့ကိုကို
ကှညဖြှူနိုငတြယကြှညပြှာ”
“မဖွဈနိုငျတာပဲကိုကို၊ဘယျသူမှဒီ
ကိဈစမွိုးကိုလကမြခံနိုငကြှဘူးလေ”
“အားလုံးအတှကမြှနခြငွမြှနမြယြ။ကို
ကိုအတှကတြော့မဟုတဘြူး၊ကိုကိုနဲ့
ကှညပြှာပှီးခဲ့တဲ့ကိဈစတှကေိုမေ့ပဈ
ပွီဎဘဝသဈကိုကွိုးစားကွရအောငျ”
“ဟငြ ကိုကို”
“ကိုကိုအဲဒီကိဈစတှကေိုတှေးပှီးသား
ပါ၊ကိုကို့ကိုသာပှနလြကခြံပေးပါ။
ကိုကိုအရငျလိုမဆိူးမမိုကျပဲ
ကှညပြှာ့ကိုရိုးမှကပွေေါငြးပါ့မယြ”
“အောကြိုကိုရယြ”
ကှညပြှာမကွရြညမြွားပငကြသွှား
ပှီးမရှောငနြိုငခြဲ့သောတဏှာကိုစိတြ
နာမိသညြ။သို့သောကြိုကှီးကိုစိတမြ
နာမိပေ။မိမိအခကအြခဲဖှဈစဉကြ
ကူညီဖေးမကာစောင့ရြှောကခြဲ့သညြ
မဟုတလြား။ထို့အတှကလြုံးဝစိတမြ
နာမိပေ။ထို့ကှောင့ြ
“ကှညပြှာအလုပကြထှကမြယကြို
ကွီး”
“ဘာလို့လဲကှညပြှာ”
“ကှညပြှာ့အရငယြောကြွားနှင့ြ
ပှနပြေါငြးမလို့ပါ”
“ဗွာ ကှညပြှါ၊အဲဒါဆိုကိုကှီးက
ကှညပြှာ့အတှကကြဘာလဲ”
“ကိုကှီး ကိုကှီးကသူဌေး၊ကှညပြှာကတဈခုလပြ၊ကိုကှီးနဲ့ကှညပြှာဘယလြိုမှ
မဖွဈနိုငျတဲ့ဘဝပါကိုကွီး။ဘယျသူ
ကမှလဲသဘောတူမယ့ကြိဈစမဟုတြ
လူး၊ဒီတော့ဒီကိဈစမှာ လကတြှေ့ကွ
ကစွဉြးစားဖို့လိုတယကြိုကှီး”
“ဘာမှမဆိုငျတာပဲ”
“ကိုကှီးကကိုကှီးမိဘတှကေိုလှနြ
ဆနရြဲသလား”
“အဲဒါငါ့ကိဈစပါကှညပြှာ”
“ကိုကှီးကိဈစခညွြးမဟုတဘြူးကိုကှီး
ကှညပြှာလဲပါဝငပြတသြကနြမှော၊
ဒီတော့ဒီကိဈစကိုဖှတလြို့ရတဲ့ဒီအခွိနြ
မှာဖှတရြအောငြ”
“ဟင့အြငြး မရဘူးကှညပြှာ”
“မရလို့မဖှဈဘူးကိုကှီး၊ကှညပြှာအတှကတြှေးပေးစမြးပါကိုကှီး၊
ကှညပြှာအခုဘဝသဈပှနစြလို့ရတဲ့
အခွိနမြှာကှညပြှာ့ဘဝကိုကိုကှီးရဲ့
အသုံးတောခြံအဖှဈနဲ့မထားပါနဲ့ကို
ကွီး”
“ကှညပြှာ့ကိုအသုံးတောခြံအဖှဈနဲ့
ကိုကှီးထားခဲ့သလားကှညပြှာအသိဆုံးပါ”
“ဒါပမယေ့ကြိုကှီးရယြ၊ကှညပြှာ့အ
တှကတြော့ကိုကှီးနဲ့ပတသြကမြှု့ဟာ
မရှောငျနိုငျခဲ့တဲ့တဏှာတဈခုပါ”
“ဘာပှောတယကြှညပြှာ၊မငြးပှော
ရကျလိုကျတာ”
“ကှညပြှာ့ကိုခှငလြှှတပြါကိုကှီး၊
ကှညပြှာ့ဘဝကောငြးကောငြးမှနြ
မှနနြရမေယ့အြရေးကိုကှည့ပြှီးကို
ကှီးကှညပြှာ့ကိုခှင့လြှှတပြေးပါ
တော့ “
“ကောငြးပှီလကှညေပြှာ၊ဒီလိုဆို
တော့လဲကိုကှီးကဆုတောငြးပေး
ရမှာပေါ့၊မငြးတို့လငမြယား
အိုအောငမြငြးအောငပြေါငြးနိုငကြှ
ပါစကှော”
“ကြေးဇူးပါကိုကွီး”
ကှညပြှာကိုကှီးထံမှပှနလြာတော့
စိတပြေါ့ပါးသှားတယြ။အခုတော့
ခစွခြငပြှနြးဆီသို့စိတပြေါ့ပါးကာခှေ
ဦးတည့လြိုကတြော့တယြ။