■■■■■■■■■
မမဖွူက အသကျ ၃၀ နီးပါး ရှိနပွေီ ။ အပြိုကွီးဆိုတာတောငျမှ အတောျပငျဟိုငျးနပွေီဟု ပွောရမညျ ။ မမဖွူ က အတောျလှသညျ ။ အသားဖွူ ဖွူ နှငျ့ ကိုယျလုံးကိုယျပေါကျက ဗှီဒီယိုမငျးသမီးတှလေိုလှသညျ ။ အခြိုးကသြညျ။ သူ့ကို ကွိုကျတဲ့သူတှေ ရှိမှာပဲ ။ ဘာလို့သူက မယူခဲ့တာလဲ ဆိုသော အတှေးတှကေ ဖိုးခြို ခေါငျးထဲ မကွာခဏ ရောကျလာနကေပြေါ့…။ ဖိုးခြို အသကျ ၂၀ ထဲရောကျနပွေီ ။ မိနျးမတှရေဲ့ အလှအပကို ခံစားတတျရုံမက ရှာမှာနတေုံးက ရှာလူကွီးရရဲ့ သမီးကိုပငျ ခိုးပွေးဖူးသညျ ။ သူ့သမီးကို ခွသေလုံးအိမျတိုငျ ဖိုးခြိုနဲ့ သဘောမတူလို့ အတငျးလိုကျခှဲပွီး သူ့သမီးကို မွို့သို့ ပို့လိုကျသညျ ။ အသကျ ၁၉ နှဈနဲ့ ဖိုးခြို တဈခုလပျ ဘဝ တိုးတိုးတိတျတိတျ ရောကျခဲ့ရသညျ ။ ရှာတှငျ မနခေငြျတော့သဖွငျ့ မွို့သှားခငြျကွောငျးပွောတော့ ဖိုးခြို၏ တဈဦးတညျးသော ဦးလေးက သူ၏ သူငယျခငြျး ရနျကုနျတှငျ ကားဘောျဒီရုံ လုပျနသေူ ကိုစံဖထေံသို့ စာရေးပေး လိုကျသညျ။
လကျရငျးတပညျ့လိုခငြျနသေူ ကိုစံဖကေလဲ ဖိုးခြိုကို လိုလိုလားလား လကျခံခဲ့သညျ ။ ကိုစံဖေ့ ဇနီး မခငျလှကလဲ တဈရှာထဲသား ဖိုခြိုကို ခငျသညျ ။ ကိုစံဖကေ မွို့တကျသှားတာ ကွာပွီမို့ သိပျမသိခဲ့ပမေဲ့ မခငျလှကိုတော့ ရှာမှာနထေဲက ဖိုးခြို ကောငျးကောငျးသိသညျ ။ ကိုစံဖတေို့ လငျမယားက ဖိုးခြိုကို သူတို့နှငျ့ တဈအိမျထဲ အတူ နထေိုငျစခေဲ့သညျ ။ အိမျမှာက ကိုစံဖတေို့ လငျမယားနှငျ့ ကိုစံဖေ၏ ညီမ ဖိုးခြိုအခေါျ မမဖွူ ဟုဆိုသော ဖွူဖွူ စနျးတို့သာ ရှိလသေညျ ။ ကိုစံဖကေ ဘောျဒီဆရာ ဝငျငှကေကောငျးတော့ ဇိမျခံရငျး ကဇောျသမား ဖွဈလာခဲ့ရသညျ ။ ၂၄ နာရီ ကိုစံဖထေံမှ အရကျနံ့က မပွတျရနတေတျသညျ ။ အခု ဖိုးခြိုကလညျး ရောကျလာပွီး တဈနှဈကြောျလောကျကွာလာတော့ အလုပျလဲ ကွိုးစား အပငျပနျးလဲခံလသေော ဖိုးခြိုကို အတောျလေး မကြျနှာလှှဲလို့ ရနပေပွေီ ။ ဒီတော့ ကိုစံဖကေ ခါတိုငျးထကျ ပိုသောကျလာသညျ ။ လကျထဲမှာ ငှကေသီးနတေော့ မခငျလှကလဲ ကိုစံဖကေို မတား ။ သူကပငျ ကွညျဖွူ စှာဖွငျ့ ကိုစံဖသေောကျရာတှငျ မကွာခဏ လိုကျပါနတေတျသေးသညျ ။ အခုလညျး ညနေ ၄ နာရီထိုးသညျနှငျ့ ကိုစံဖကေ အလုပျသိမျးကာ ရခြေိုးပွီး လငျမယားနှဈယောကျ ထှကျသှားကွခြပွေီ .။ ဖိုးခြို ၆ နာရီ ထိုးမှ အလုပျကို လကျစသတျကာ ရခြေိုးလိုကျသညျ ။ ရမေိုးခြိုးပွီး အဝတျအစားလဲနတေုနျး မမဖွူရဲ့ အသံက ထုံးစံအတိုငျး ထှကျပေါျလာသညျ ။

“ဖိုးခြိုရေ ထမငျးစားကွမယျဟေ့..“ “ ဟုတျကဲ့…မမ..“ ဒါက ညနတေိုငျး ကွားနရေသညျ့ အသံဖွဈသညျ ။ ထမငျးဝိုငျးတှငျ ထိုငျကွတော့ ဖွူဖွူ စနျးက ဖိုးခြိုနဲ့ မကြျနှာခငြျးဆိုငျ ထိုငျစားသညျ ။ ထမငျးတဈလုပျ စားလိုကျ ဖိုးခြိုမကြျနှာကို မကြျလုံးကွီးတှေ ဝငျ့ကွညျ့လိုကျဖွငျ့ လုပျနသေညျ ။ ဖိုးခြိုကတော့ ထမငျးကိုသာ ငုံ့ပွီးလှေးနသေညျ ။ မကြျလုံးကို လှနျမကွညျ့ရဲ့ ။ ဗွောငျသာ မကွညျ့ရဲတာ ၊ မကွာခဏတော့ မမဖွူကို ခိုးခိုးပွီးကွညျ့တတျသညျ ။ မမဖွူကလဲ လှတာကိုး…။ လူသားစားဖူးသော ကြားက လူနံ့ရလငြျ အမွှီးနှံ့ ခေါငျးထောငျရှာတတျသညျ ။ ဖိုးခြိုကတော့ ဖွူ ဖွူ စနျးကို ခိုးခိုးကွညျ့ပွီး သာယာနတေတျသညျ ။ ဖိုးခြို ထမငျးကို ခေါငျးမဖောျတမျး ငုံ့စားနပေမေဲ့ မမဖွူ ထမငျးစားလိုကျ သူ့ကို မကြျလုံးရှဲနဲ့ ကွညျ့လိုကျ လုပျနမေညျကို အတတျသိသညျ ။ “ဟယျ..ဟငျးက အရညျနဲ့သှားပွီ..“ ပွောပွောဆိုဆို မမဖွူက ဟငျးပနျကနျကို ကောကျကိုငျပွီး မီးဖိုခြောငျဖကျ သို့ ထှကျအသှား သူမ၏နောကျကြောကို ထုံးစံအတိုငျး ဖိုးခြို ခိုးကွညျ့လိုကျတော့ ခါတိုငျးနဲ့ မတူ ရငျထဲတှငျ တငျးသှားရသညျ ။ ကားအယျလုံထဈ ပွီး လှုပျခါနသေော တငျသားကွီးနှဈလုံးက ခါတိုငျးထကျပိုပွီး ဘာမှမထူးပမေဲ့ ထိုတငျသားကွီး နှဈခုစပျကွား အောကျဖကျနားတှငျ ဖွူ ဖွူ စနျး ဝတျထားသော ထမိနျမှာ အမွှောငျးလိုကျလေး စိုနသေညျကို တှေ့မွငျလိုကျရခွငျး ဖွဈသညျ ။ မမဖွူ ငါ့ကို ကှကျကွညျ့ကှကျကွညျ့လုပျပွီး စိတျကူးနဲ့ သာယာနတောပါလား ဆိုသညျ့အခကြျက ဖိုးခြိုစိတျထဲ သံမှိုစှဲသှားခဲ့လသေညျ ။
“ဒုနျး….ဒုနျး……ဒုနျး ဒုနျး….“ ဖိုးခြိုနားစှငျ့လိုကျတော့ မမဖွူ အခနျးထဲက တူထုသံမှနျး သိလိုကျသညျ..။ “ဒုနျး ဒုနျး…“ “မမဖွူ…ဘာရိုကျနတောလဲ…ကနြောျ လုပျပေးရမလား..“ “ခွငျတောငျကွိုးနိမျ့နလေို့ သံကိုမွှငျ့ရိုကျနတောပါကှယျ..“ “ဒုနျး…ဒုနျး…“ ဖိုးခြို လှဈခနဲ မမဖွူ၏ အိပျခနျးထဲ ရောကျသှားသညျ.။ ဖွူဖွူစနျးတဈယောကျ ကွမျးပွငျတှငျ ခွဖြေားလေးထောကျ လကျနှဈဖကျကိုအပေါျသို့ ဆနျ့ပွီး တဈဖကျက သံကိုကိုငျ တဈဖကျက တူနဲ့ မမှီမကနျး လှမျးရိုကျနသေညျ..။ “ဒုနျးဒုနျး…ဟောတော့….“ ခွဖြေားကိုထောကျ ခါးကိုစနျ့ပွီး လကျနှဈဖကျကိုလညျး မမှီမကနျး ဆနျ့ထားရသဖွငျ့ ခါးကထမိနျက ကှငျးလုံးကြှတျကတြော့သညျ..။ ဖှေးခနဲ ဖငျကွီးကပေါျသှားသကဲ့သို့ စောကျမှှေးအဖုတျလိုကျကွီးကလညျး ဖိုးခြိုကို တဈကိုယျလုံးတောငျ့တငျးသှားစသေညျ..။ မမဖွူ ထဘီကိုငုံ့၍ ကုနျးကောကျလိုကျစဉျ ဖငျနှဈခွမျးကွားမှ နောကျသို့ ပွူးထှကျလာသော စောကျပတျကွီးကို ကှကျကှကျကှငျးကှငျးကွီး တှေ့လိုကျရသညျ…။ ထို့ကွောငျ့ ဖိုးခြိုဝတျထားသော ဘောငျးဘီတိုလေးထဲမှ လီးက ဖွောငျးခနဲ ထောငျထသှားပွီး တောငျမတျလာတော့သညျ..။ မမဖွူ လှညျ့ကွညျ့လိုကျသောအခါ ဘောငျးဘီတိုလေးထဲက လီးက ငေါကျတောကျကွီး တနျးနသေညျကို အသဲယားစဖှယျကွီး တှေ့လိုကျရပွီး ထဘီကို ဖွဈကတတျဆနျး လုံးထှေးဝတျကာ ကွကျသေ သသှေားမိသညျ..။
စိတျထဲမှာ ဘယျလိုဖွဈသှားသညျမသိ ၊ မမဖွူ၏ ခါးလေးကို ဖိုးခြို ဆတျခနဲ ဆှဲယူလိုကျရာ ခါးလေး ကော့ခနဲ ဖွဈကာ ရငျခငြျး အပျမိသှားသညျ..။ ခန်ဓကိုယျနှဈခု ပူးကပျလိုကျမိသညျနှငျ့ သနျစှမျးသော ဖိုးခြို၏ လကျမြားက မမဖွူ၏ တဈကိုယျလုံးကို သိမျးကွုံးဖကျကာ နှုတျခမျးခငြျး တေ့စုပျလိုကျသညျ..။ လီးတနျကွီးကလညျး မမဖွူ၏ ပေါငျကွားထဲ သို့ သနျသနျမာမာကွီး တိုးဝငျသှားလသေညျ..။ ပူနှေးခြိုမွသော အနမျးစှမျးအားက မမဖွူ၏ ခန်ဓကိုယျရှိ အကွောအခဉြျမြားကို ကိုငျတှယျလှုပျခါပဈလိုကျသညျ..။ သူမ၏ ခန်ဓကိုယျလေး ငလငြျလှုပျသလို သိမျ့သိမျ့တုနျသှားသညျ..။ မမဖွူ၏ လကျနှဈဖကျကလညျး ဖိုးခြိုလညျပငျးကို ရဈသိုငျးထားမိလကြျသား ဖွဈသှားလသေညျ..။ ဖိုးခြိုက လူငယျပီပီ လငြျသညျ..။ မမဖွူ ဝတျထားသော ရငျစေ့ဘလောကျဈ အငျ်ကြီလေးကို ဗွနျးခနဲ ဆှဲကာ ရငျဘတျနှိပျစေ့တှကေို တဈခကြျတညျးနှငျ့ ဆှဲဖွုတျပဈလိုကျသညျ..။ ပေါကျစီကွီးတှအေလား ဖှေးဖွူသော နို့နှဈလုံး လှဈခနဲ ထှကျလာတော့ ဖိုးခြို ငုံ့၍ စို့သညျ..။ စို့တာမှ အငမျးမရ..အတငျးစို့လတေော့ မမဖွူမှာ ရငျဘတျကလေး ကော့တကျလာသညျ..။

“အ….အ…နာ….နာတယျ..ဖွေးဖွေး…..“ မရပါ…။ အရှိနျတကျနသေော ဖိုးခြိုက အတငျးငုံ၍ စို့နသေညျ..။ တအားစို့သောကွောငျ့ နို့သီးထိပျမှ အရညျကွညျလေးမြားပငျ စိမျ့၍ ထှကျလာကွသညျ..။ နို့ရညျကွညျတို့က ခြိုမွိနျလှသလို နှဈယောကျစလုံး၏ သှေးသားတှကေိုလညျး ဗွောငျးဆနျသှားစသေညျ..။ နို့စို့ရငျး ဖိုးခြို၏ လကျတဈဖကျက စောကျပတျကွီးကိုနှိုကျကာ ရှရှလေး ပှတျပေးသညျ..။ အပေါျအောကျနှဈဖကျညှပျ၍ ခံစားနရေသောကွောငျ့ မမဖွူမှာ တအငျးအငျးဖွဈလာပွီး ပေါငျတနျရှညျကွီးတှကေ ကားထှကျလာသညျ..။ ဖိုးခြိုက မမဖွူ၏ လကျတဈဖကျကို ဆှဲယူပွီး မာကွောတောငျ့တငျးနသေော လီးကွီးပေါျ တငျပေးလိုကျသညျ..။ လီးကွီးက နဲတာကွီးမဟုတျ..။ မမဖွူတဈယောကျ ကွကျသီးတှေ ဖွိုးဖွိုးဖငြျးဖငြျး ထသှားမိသညျ..။ ဖိုးခြို သူ့ဘောငျးဘီလေးကို ခြှတျပဈလိုကျရာ လီးကွီးက တရမျးရမျးဖွငျ့ ထှကျလာတော့သညျ..။ မမဖွူသညျ လီးကွီးကို အံ့သွစှာ ကွညျ့ရငျး ဒူးထောကျထိုငျခလြိုကျကာ လကျနှဈဖကျဖွငျ့ လီးကို ဆုပျကိုငျလိုကျရာမှ လီးထိပျကို အသာဖွဲကွညျ့လိုကျလသေညျ..။ သပွသေီးမှညျ့လို ညိုမဲပွောငျတငျးနသေော လီးထိပျကွီးက မမဖွူကို ခြုပျထိနျးလိုကျသညျ..။ အမြားအားဖွငျ့ လီးထိပျတှကေ နီရဲနကွေတာ တှေ့ဖူးသညျ..။ ဖိုးခြို၏ လီးဒဈကွီးကတော့ ထိုသို့မဟုတျ ၊ သပွသေီးမှညျ့ရောငျ ညိုမဲပွောငျတငျးနသေညျ..။ ဒဈကွီးကလညျး ငါးမြှားခြိတျလို နောကျပွနျကော့နသေညျ..။
စောကျခေါငျးထဲသို့ ထိုးဝငျသှားပါက ဒဈက စောကျပတျအတှငျးသားနုနုလေးတှကေို ရကျရကျစကျစကျ ဆှဲခြိတျပဈမညျ့သဘော ရှိသညျ..။ မမဖွူ၏ မကြျနှာဖှေးဖှေးလေး နီမွနျးလကြျ စောကျပတျဝက တစဈစဈ ဖွဈလာရသညျ..။ အရညျကွညျလေးတှေ စိမျ့ထှကျနတေော့သညျ..။ “ဟငျး……ဟငျး…သနျလိုကျတဲ့…ဟာကွီး…..“ မမဖွူက ပွောပွောဆိုဆို လကျညှိုးလေးဖွငျ့ လီးထိပျကို တောကျကနဲ ရိုကျလိုကျရာ ဖိုးခြိုဖငျကွီး တုနျခါသှားရသညျ..။ “ခစြျစရာကွီး…ကှယျ….“ တုနျတုနျရငျရငျလေး ပွောရငျး လီးတနျကွီးကို ပါးပွငျလေးနှငျ့ ဖိကပျကာ ပှတျလှိမျ့ရငျး ကြကြေနေပျနပျလေး ကွညျနူးနရှောသညျ..။ မခငြျ့မရဲ ဖွဈလာသော မမဖွူက လီးထိပျကို နှုတျခမျးလေးမြားဖွငျ့ ပွှတျခနဲ တဈခကြျ စုပျနမျးလိုကျရာ ဂှေးစေ့ကွီးနှဈလုံးက ကြုံ့ခနဲ အပေါျသို့ လိမျ့တကျသှားသညျ..။ မမဖွူသညျ လီးထိပျက အရပွေားကို အောကျသို့ ဆှဲခလြိုကျပွီး အညိုရောငျသနျးနသေော လီးထိပျကွီးကို လြှာဖြားလေးဖွငျ့ တို့ထိ ကစားလိုကျသညျ..။ လကျထဲ၌ ဆုပျထားသော လီးတနျကွီးက တငျးခနဲတငျးခနဲ ထကွှသှားပွီး အကွောကွီးတှေ ထောငျထသှားလသေညျ..။
မမဖွူ၏ လြှာဖြားလေးက လီးထိပျရှိ အရကွေညျလေးတှေ ထှကျနသေော အပေါကျလေးထဲသို့ ဆတျခနဲ နအေောငျ ထိုးလိုကျသော အခါ… “အာ့….အ….မမ….အား…….“ “အငျ့…အှနျ့..အိ.အှနျ့…..“ ဖိုးခြိုက ရုတျတရကျ မထိနျးခြုပျနိုငျတော့ပဲ သူ၏ လီးတနျကွီးကို မမဖွူ၏ နှုတျခမျးနှဈလှှာကွားသို့ ဆောငျ့၍ ထိုးထညျ့လိုကျမိ လတေော့သညျ..။ မမဖွူ၏ ပါးစပျထဲ လီးကွီးက ကွပျသိပျစှာဝငျသှားပွီး လီးထိပျက အာခေါငျကို သှား၍ ထိုးမိလရော အသကျရှူပငျ မှားသှားရလသေညျ..။ ဖိုးခြိုကတော့ မမဖွူရဲ့ ခေါငျးလေးကို စုံကိုငျလကြျ ဆောငျ့ကာဆောငျ့ကာ လိုးပဈလိုကျသညျ..။ မမဖွူ မကြျနှာလေး နီရဲကာ မကြျရညျလေးမြား ဝိုငျးသှားပွီး ဖိုးခြို၏ လမှှေးအုံကွီးကို လကျနှဈဖကျဖွငျ့ စုံကိုငျတှနျးကာ ခေါငျးကို နောကျသို့ ဆှဲကာ ရုနျးဖယျလိုကျရလသေညျ..။ ထိုအခါကမြှ ဖိုးခြို၏ လီးတနျကွီးက မမဖွူ လကျထဲမှ ပွှတျခနဲ လှတျထှကျသှားရလသေညျ..။ “သှား……ဘာလုပျမှနျး မသိဘူး…..ဆိုးလိုကျတာ……“ မမဖွူ မကြျနှာနီလကြျ ဖိုးခြိုကို မကြျစောငျးလေးထိုး၍ ပွောသညျ..။ ဖိုးခြို ကမနျးကတနျး ထိုငျခလြိုကျကာ မမဖွူ၏ ပခုံးလေးနှဈဖကျကို ဆုပျကိုငျလိုကျသညျ..။ “ကနြောျ စိတျမထိနျးနိုငျလို့ပါ….မမဖွူရာ…“ “မငျး စိတျမထိနျးနိုငျတာကလဲ ..ငါ့မှာ အသကျတောငျ ဘယျလိုရှူရမှနျး …မသိဘူး….“ ဖိုးခြိုက မမဖွူရဲ့ ပါးကို ဘယျပွနျညာပွနျ ညငျသာစှာ နမျးလိုကျသညျ..။ ဒေါပှနသေော အပြိုကွီး မမဖွူ တဈယောကျ ကြနေပျသှားရလသေညျ..။

“တောျပွီ….. မစုပျပေးတော့ဘူး….“ “မမကို ကနြောျ ယကျပေးမယျ…နောျ….“ “အို…………မလုပျနဲ့….ဟငျ့အငျး…….ဟငျ့အငျး……..“ “အဲဒီလို လုပျပွီး…နှူးနှပျထားမှ လုပျတဲ့အခါကတြော့ မမဖွူလဲကောငျး ကနြောျလဲ ကောငျး……“ “အံမယျ…..မငျးလုပျတာကို ဘယျသူက ခံမယျ ပွောနလေို့လဲ….ရီရတယျ…တော့…ခဈခဈ….ခဈ..“ ဖိုးခြို တငျးသှားသညျ..။ လီးကွီးက တဆတျဆတျ တုနျနသေညျ..။ တှေ့ကွသေးတာပေါ့….ဟု စိတျထဲက ရရှေတျပွီး ဒူးထောကျထိုငျနသေော မမဖွူကို အိပျယာပေါျဆှဲလှဲ လိုကျသညျ..။ အားဖွငျ့ ဆှဲလှဲလိုကျပမေယျ့ မမဖွူက ရုနျး၍ တောငျ့ထားသဖွငျ့ ပုံလကြျသား လဲကမြသှား..။ ဖွဈသလို ဝတျထားသော ထဘီက ကြှတျကသြှားပွီး လူက အိပျယာပေါျ လကျထောကျမိကာ လေးဖကျကုနျးလကြျသားလေး ဖွဈသှားရသညျ..။ ဖိုးခြိုက ဖွတျခနဲ သူမနောကျသို့ ဒူးထောကျဝငျလိုကျပွီး မမဖွူ၏ ကြောကို လကျတဈဖကျဖွငျ့ ဖိကာ လီးထိပျနဲ့ တေ့ထောကျလိုကျသညျ..။ “အဲ့…ဟဲ့….အဲဒါ ….ဖငျနောျ….အပေါကျမှားပွီး ထိုးမထညျ့လိုကျနဲ့…..နအေုံးလေ….“ ဖိုးခြိုက ဖငျဝကို လီးထိပျကွီးဖွငျ့ တရှရှ မှှနှေောကျပေးလိုကျရာ မမဖွူဖငျကွီး ကော့ထောငျ၍ လာသညျ..။ “ဟဲ့….အို…ဖငျ..ဖငျကို မလုပျနဲ့…..နောျ………“ မမဖွူ ပွောနစေဉျ ဖိုးခြိုက စအိုဝကို လီးထိပျဖွငျ့ မှှမှေှပေေးရငျး လကျတဈဖကျက ဖငျကွားအောကျမှ နောကျဖကျသို့ ပွူးထှကျနသေော စောကျဖုတျကွီးကို ဆှဲပှတျလိုကျရငျး လကျခြောငျးဖွငျ့ စောကျစေ့လေးကို ခြိတျခြိတျပွီး ဆှပေးလိုကျသညျ..။
“အား…..ကြှတျကြှတျ….အိုး…အိုး……….“ မမဖွူ ဖငျကွီး ဆတျခနဲဆတျခနဲ ကော့ကော့ တကျသှားသညျ..။ ဖိုးခြိုက အစေ့လေးကို လကျညှိုးဖွငျ့ ဖိ၍ ဆှဲနစေဉျ သူ့လီးကွီးကလညျး စအိုဝလေးကို မနားတမျး ပှတျပေးနသေညျ..။ “ရှီး…..အ….ကြှတျ..ကြှတျ….အားလားလား…………..ဟငျး…အငျး………..“ မမဖွူ၏ ဖငျကွီးက ရမျးခါနသေညျ..။ စောကျရညျကွညျမြားကလညျး ပေါကျခနဲ ပေါကျခနဲ…ယိုစီးကြ၍လာသညျ..။ “အငျး..အိုး..အိုး…………အ..အ…အား….ဟငျး…………..“ မမဖွူ၏ ကော့ထောငျနသေော ဖငျကွီးက ဟိုရမျးသညျရမျး နိမျ့လိုကျမွငျ့လိုကျ ဖွဈနသေညျ..။ ဖိုးခြို၏ လီးထိပျမှာလညျး အရညျကွညျလေးတှေ စိမျ့ထှကျလာသညျ..။ ဖိုးခြို က မမဖွူ၏ စောကျပတျအဝ ဝိုငျးဝိုငျးလေးကို ဖွဲ၍ လီးကွီးကို တေ့သှငျးလိုကျသညျ..။ ရှုံ့ထားသောကွောငျ့ မမဖွူ၏ စောကျပတျက တငျးကစြျနပွေီး လီးထိပျကွီးကို ဖမျးညှဈထားရာ ဖိုးခြိုမှာ အားစိုကျလကြျ ဆောငျ့ခလြိုကျသော အခါတှငျမှ လီးဒဈကွီးက ကြှံဝငျသှားရလသေညျ..။ “အား…..အား….ဖွေး ဖွေး…..အမလေး…..လေး…………..“ လီးက ကွီးလှနျးတော့ ခံရတာ မသကျသာလှခြေ…။ ဖိုးခြိုကလညျး လီးဒဈဝငျသှားပွီး နူးညံ့စိုအိသော စောကျခေါငျးအတှေ့ကို ရသှားသညျနှငျ့ လီးကို ခပျဖိဖိလေး ဆောငျ့ဆောငျ့ပွီး လိုးလိုကျသညျ..။ “အငျး…..“ ဟူသော အသံရှညျလေးဆှဲရငျး မမဖွူမှာ ရှေ့မှထောကျထားသော လကျနှဈဖကျက ပြော့၍ ကှေးပွီး ဝပျကသြှားလသေညျ..။
“ဗွဈ…ဘှပျ….စှပျ….ဖလှတျ……“ “ဟငျ့ …ဟငျ့….အငျ့…ဟငျ့….အိုး………..အို….အငျ့…..“ စောကျပတျအုံကွီးကသာ မတရားထှားကားနသေောျလညျး စောကျခေါငျးပေါကျက ကဉြျးကဉြျးလေး ဖွဈသောကွောငျ့ ကွီးမားလှသော ဖိုးခြို၏ လီးကွီးမှာ အရသာတှေ့လှသညျ..။ ဆကျကာဆကျကာ ဆောငျ့လိုးလိုကျရာ မမဖွူရဲ့ ဖငျကွီးမှာ လှုပျခနဲ လှုပျခနဲ ဖွဈသှားရာမှ တုနျတုနျသှားသညျ..။ စောကျပတျအုံကွီးက ပို၍ နောကျသို့ ပွူးလာပွီး ခံအားကလညျး ကောငျးနသေောကွောငျ့ ဖိုးခြို၏ လိုးအားကလညျး ပို၍ ထနျလာရတော့သညျ.။ ထိသလား မမေးနဲ့..တဈခကြျဆို ဆိုသလောကျ ပဈပဈနှဈနှဈ ဆောငျ့ခလြိုကျတိုငျး စောကျစေ့လေးမှာ ကငြျတကျသှားသညျ..။ “ဗွဈ….ဒုတျ…..“ ဟူသော အသံမြိုးလေးသာ နားထဲဝငျလာလို့ကတော့ ဆိမျ့ကငြျသှားအောငျ ကောငျးပွီး အသဲကို စှဲသှားတတျလသေညျ..။ ဖိုးခြိုက ခပျကွမျးကွမျးလေး လေးငါးခကြျလောကျဆောငျ့လိုကျ မှေးပွီး ခပျဖှဖှလေး ဆှဲဆှဲထုတျလိုကျ ဖွေးဖွေးလေး သှငျးလိုကျ စောကျပတျညှဈအားလေးကို ခံစားလိုကျဖွငျ့ အမြိုးမြိုးလုပျခငြျတိုငျး လုပျပွီးနောကျ မမဖွူ၏ ဖငျကွီးကို ပှတျကာ သပျရငျး ခပျကွမျးကွမျး ခပျသှကျသှကျကွီး ဆောငျ့ပါတော့သညျ..။ “ပွှတျ…ဘှပျ….ဗွဈ….ဒုတျ….ဒုတျ….အ..အငျ့ဟငျ့….အငျ့…ပလှတျ……ဒုတျ….“ မမဖွူကလညျး သူမ၏ ဖငျကွီးကို အားကွိုးမာနျတကျနောကျသို့ ပွနျပွနျကော့ပေးနသေညျမှာ ဖငျကွောကွီးမြား ထောငျလာသညျအထိပငျ ဖွဈသညျ.။ “ဘှတျ….ပလှတျ…..မမ……ဗွဈ….ဒုတျ…လုပျ…လုပျ….အငျး…..ဟငျ့….ဟငျး…..“ “အငျး……“ အသံရှညျလေးဆှဲရငျး မမဖွူတဈယောကျ ခေါငျးထောငျကာ ဖငျကွီးရမျးသှားခြိနျမှာတော့ ဖိုးခြိုကလညျး သူ့လီးကွီးကို အဆုံးစိုကျသှငျးပွီး အရမြေားကို ပနျးပွီးထညျ့လိုကျပါတော့သညျ..။

“ကိုစံဖေ…..ကိုစံဖေ……..“ အသံကို ခပျအုပျအုပျခေါျကာ မခငျလှက စံဖကေို လှုပျနှိုးသညျ..။ စံဖေ တုတျတုတျမြှ မလှုပျပေ…။ တရှူးရှူးဖွငျ့ အိပျမောကနြသေညျ..။ “ကြှတျ….ဒီနေ့ လြှော့သောကျပါလို့ ပွောထားတဲ့ ဥစ်စာ..အိပျနလေိုကျတာ..သနေတေဲ့ အတိုငျးပဲ…..“ အတောျပငျ ဒေါသထှကျလှနျး၍သာ မခငျလှ ဒီလို မွညျတှနျတောကျတီးလိုကျရခွငျး ဖွဈသညျ..။ အမှနျက ကိုစံဖကေ မခငျလှထကျ အသကျ ဆယျနှဈမြှ ကွီးသညျ…။ မခငျလှအသကျက ခုမှ ၃၀ ထဲ ရောကျရုံသာ ရှိသေးသညျ..။ သှေးသားအဆူဖွိုးဆုံး အရှယျ ဟု ပွောရမညျဖွဈသညျ..။ တဖွေးဖွေး အရကျ၏ ကြေးကြှနျဖွဈလာသော စံဖကေ သူ့ထကျအမြားကွီးငယျပွီး ဆူဆူဖွိုးဖွိုး လှပတောငျ့တငျးသော မခငျလှကို ပငျ ဂရုမပွုနိုငျအားတော့ မူးပွီးရငျးသာ မူးနခေဲ့သညျ..။ စိတျရှညျရှညျဖွငျ့ စောငျ့စားခဲ့ပမေယျ့ မနနေိုငျတော့သညျ့အဆုံး မခငျလှ ဒီနေ့ အရကျကို လြှော့သောကျလာခဲ့ဖို့ နဲ့ ကမြနဲ့လဲ အေးအေးဆေးဆေး နပေါအုံး ဆိုတဲ့ စကားကို ပွောထှကျကာ မှာလိုကျပေးမယျ့ စံဖေ ဘယျလောကျတောငျ သောကျလာသညျ မသိ ။ ပွနျရောကျလာကထဲက အိပျယာထဲ အလြားထိုးဝငျကာ အိပျလတေော့သညျ..။ မခငျလှကလညျး ဒီနေ့မှ စံဖေ၏ နောကျသို့ လိုကျ၍ မသှားဖွဈ…။ အိမျမှာ ဖွူဖွူ က မရှိ..။ သူတို့၏ ညီမ ဝမျးကှဲမြား အလညျလာ၍ ပွနျသှားသော ပဲခူးသို့ ဖွူဖွူက လိုကျပါသှားခဲ့သညျ..။ နှဈရကျသုံးရကျလောကျနမှေ ပွနျလာမညျဖွဈ၍ ဖိုးခြိုနဲ့ သူမအတှကျ ညစာကို ခကြျရပွုတျရသေးသညျ..။ သကျပွငျးအခါခါ ခရြငျး ခွငျထောငျထဲ တှငျ ငုတျတုတျထိုငျလကြျ အိပျပြောျနသေော စံဖကေို စိတျပကြျလကျပကြျ ကွညျ့နမေိသညျ..။
မခငျလှ စိတျကတော့ မလြှော့ခငြျသေးပါ..။ ဘယျလိုလုပျရငျကောငျးမလဲဟု တှေးနမေိသညျ..။ နောကျဆုံးကွိုးစားသညျ့အနဖွေငျ့ မခငျလှက ပွလြေော့နသေော စံဖေ၏ ပုဆိုးကို ပေါငျလညျလောကျအထိ ဆှဲခလြိုကျသညျ..။ မဲနကျနသေော ဥကွီးတှပေေါျတှငျ စငျးစငျးကွီးဖွဈနသေော လီးခြောငျးကွီးက ပြော့တှဲတှဲကွီး..။ မခငျလှ လကျညှိုးလကျမတို့ဖွငျ့ ညှပျ၍ လီးခြောငျးကွီးကို မလိုကျသညျ..။ ပွီးတော့ လကျဖဝါးဖွငျ့ အောကျမှ ပငျ့ကိုငျလိုကျပွီး ပြော့တှဲတှဲ လီးခြောငျးကွီးကို ဆုတျကိုငျလိုကျသညျ..။ ထို့နောကျ အပေါျက အရပွေားကို ဆှဲတငျဆှဲခဖြွငျ့ လုပျပေးသညျ.။ ခဏကွာတော့ လီးက မာသလိုလို ဖွဈလာသညျ..။ အရညျပွားဆှဲခလြိုကျတော့ ပွဲပွဲသှားသော လီးထိပျကွီးကို ကွညျ့ရငျး မခငျလှ၏ စိတျတှကေ ပို၍ ထလာသညျ..။ စံဖေ၏ မကြျနှာကို လှမျးကွညျ့လိုကျတော့ စံဖကေ မနိုးသေး..။ အိပျ၍ ကောငျးနဆေဲပငျ…။ အရပွေားဆှဲခလြိုကျ၍ ပေါျလာသော ဒဈကွီးကို လကျမထိပျလေးဖွငျ့ ဖှဖှလေး ပှတျပေးသညျ..။ လီးခေါငျးကွီးက ပှသလိုဖွဈလာပမေယျ့ လီးတနျကွီးကတော့ မထူးခွား ပြော့ခှနေဆေဲသာ ဖွဈသညျ..။ လီးကို အသာဆုပျ၍ ရှေ့တိုးနောကျငငျဖွငျ့ ခပျကွမျးကွမျးလေး ဂှငျးတိုကျပေးသညျ..။ ထိုသို့လုပျရငျး စံဖေ၏ မကြျနှာကိုလညျး လှမျးလှမျးကွညျ့သညျ..။ စံဖကေ တုပျတုပျမြှ မလှုပျသလို သူ့လီးကလညျး နိုးထလာခွငျး မရှိပေ..။ မနနေိုငျ မထိုငျနိုငျဖွဈနသေော မခငျလှ၏ ပေါငျကွား၌သာ အရညျတှကေ ရှှဲသထကျ စိုရှှဲလာသညျ..။
“ကြှတျ…မသာကွီး….သနေလေိုကျတာ…..“ မခငျလှ စိတျပကြျ၍ လီးကို လကျထဲမှ လှှတျခလြိုကျသညျ..။ စိတျပကြျလကျပကြျဖွငျ့ စံဖကေို ကြောခိုငျးလိုကျပွီး ရငျလြားထားသော ထဘီကို ဆှဲတငျ၍ ဝတျလိုကျသညျ..။ ဟုတျပါသညျ..။ မခငျလှက စောစောက စံဖကေို နှိုးတော့မညျဟု ကွံကထဲက အဝတျအစားတှကေို ခြှတျကာ ထဘီကို ရငျလြားထားခဲ့ခွငျး ဖွဈသညျ..။ ဒါမှ စံဖနေိုးလာ၍ အလုပျဖွဈလငြျ လှယျကူမညျသညျ..။ ပေါငျကွားမှ ထှကျနသေော အရညျမြားကို အိမျသာသို့ဝငျ၍ ရဆေေးသညျ..။ ပွီးတော့ အဝတျအစားပွနျဝတျကာ ကြိတျမှိတျအိပျတော့မညျဟူသော အတှေးဖွငျ့ မခငျလှ ခွငျထောငျကို မ၍ ထှကျကာ အိပျခနျးထဲထှကျပွီး အိမျနောကျဖေးဖကျသို့ လြှောကျလာခဲ့သညျ…။ ထိုသို့ လြှောကျလာရငျး ခွရေငျးဖကျတှငျ ခွငျထောငျထောငျ၍ အိပျနသေော ဖိုးခြို၏ ထံသို့ မခငျလှ၏ မကြျလုံးက ရောကျသှားသညျ..။ “ဟငျး……အတောျအအိပျဆိုးတဲ့ ကောငျလေး…..“ ဟုတျပါသညျ..။ ခွငျထောငျထဲတှငျ အိပျနသေော ဖိုးခြိုက ခွငျထောငျကို ကနျ့လနျ့ကွီး အိပျနကော ခါးအောကျပိုငျး ကိုယျတပိုငျးက ခွငျထောငျအပွငျဖကျသို့ ရောကျနသေညျ..။ ပွီးတော့ ပုဆိုးက ခါးတှငျ မရှိ..။ ဒူးဆဈအထိ လြှောကနြသေညျ..။ မွငျလိုကျသော မခငျလှ သူမဘာသာပငျ သတိမထားမိလိုကျပဲ ဖိုးခြိုး၏ အနားသို့ ရောကျသှားကာ အနီးကပျ ငုံ့၍ ကွညျ့လိုကျမိသညျ..။

“ဟယျ……နညျးတာကွီး မဟုတျဘူး…..“ မခငျလှ တဈယောကျတညျး တိုးတိုးလေး တုနျတုနျခိုကျခိုကျ လေး ပွောလိုကျမိသညျ..။ မဲနကျလုံးတဈနသေော ဂှေးဥကွီးက နဲတာကွီး မဟုတျသလို မာမာတောငျ့တောငျ့ဖွဈနသေော လီးကွီးကလညျး အကွီးကွီးပဲ….။ ကိုစံဖေ၏ လီးထကျ သိသိသာသာကွီးကို ကွီးကွောငျး မခငျလှ တှေးလိုကျသညျ..။ ဗွုနျးဆို မခငျလှ ငုတျတုတျထိုငျခလြိုကျသညျ..။ ပွီးတော့ ခွငျထောငျထဲသို့ နားစှငျ့လိုကျတော့ ဖိုးခြိုက တရှူးရှူး အိပျမောကနြသေညျ..။ ရှညျရှညျဝေးဝေး မစဉျးစားခငြျတော့ပဲ မခငျလှ၏ လကျတဈဖကျက ဖိုးခြို၏ လီးကွီးကို ဆုပျကိုငျလိုကျသညျ..။ ကိုငျလိုကျသော လကျက တုနျတုနျရငျရငျဖွဈနပွေီး လကျထဲက လီးကွီးကတော့ တဒိတျဒိတျ သှေးတိုးနသေညျ..။ လကျဖွငျ့ ဆုပျထားဆဲမှာပငျ လီးကွီးက တငျးခနဲ တငျးခနဲ ဖွဈကာ ကွီး၍လာသညျ…။ “ဟယျ….သနျလိုကျတဲ့ ဟာကွီး…..“ ပူနှေးမာကြောလှသော လီးကွီး၏ အတှေ့က မခငျလှအား အရာရာကို မေ့သှားစသေညျ..။ လကျတဈဖကျက လီးခြောငျးကွီးကို ကိုငျရငျး ကနြျသော လကျတဈဖကျက လုံးတဈနသေော ဂှေးဥကွီးကို အောကျမှနေ၍ ပငျ့မကာ ကိုငျလိုကျသညျ..။ ပွီးတော့ ဂှေးဥကွီးကို ဖှဖှလေး ဆုတျဆုတျပွီး ညှဈကွညျ့နမေိသညျ..။ ကနြျလကျတဈဖကျအတှငျးမှ လီးခြောငျးကွီးကတော့ စံခြိနျလှနျအောငျပငျ မာတောငျ့လာပွီး ဆုတျကိုငျထားသော မခငျလှ၏ လကျထဲမှ ရုနျးကနျထှကျနသေယောငျ ..တဆတျဆတျတုနျခါ၍ လာရသညျ…။
ထကွနသေော သှေးသားမြားနှငျ့ ထိတှေ့နရေသော အထိအတှေ့မြားကွောငျ့ မခငျလှမှာ တဈလောကလုံးကို မေ့သှားခဲ့ရပွီ..။ လီးပေါျမှ လကျကို လှှတျလိုကျတော့ ဖိုးခြို၏ ဧရာမလီးကွီးက မိုးကိုမြှောျကာ ထောငျမတျလကြျ လီးခေါငျးကွီးက တဆတျဆတျဖွဈနသေညျ..။ သညျလီးကွီးကို တရှိုကျမကျမကျ ကွညျ့ရငျး မခငျလှ ဖိုးခြို၏ ဘေးတှငျ ဒူးထောကျထိုငျခလြိုကျရာမှ ရငျဘတျတှငျ စညျးနှောငျထားသော ရငျလြားထားသညျ့ ထဘီကို ဖွညျ၍ ခြှတျခလြိုကျသညျ..။ ပွီးတော့ ဒူးကို တဈဖကျစီကွှပွီး ထဘီကို ကှငျးလုံးကြှတျသှားအောငျ ခြှတျပဈလိုကျသညျ..။ ဖှေးနှဈလုံးတဈနသေော နို့ကွီးနှဈလုံးနှငျ့ မခငျလှတဈယောကျ အသကျရှူသံတှေ ပွငျးနပွေီ…။ ရငျအစုံက နိမျ့ခညြျမွငျ့ခြီ ဖွဈနသေညျ..။ မခငျလှ အလိုလိုနရေငျး မောနသေညျ..။ တုနျရငျနသေော လကျခြောငျးလေးမြားဖွငျ့ တဆတျဆတျဖွဈနသေော လီးကွီးကို လှမျး၍ ဆုပျကိုငျလိုကျကာ ဖိုးခြို၏ ခါးဆီသို့ ခှတကျလိုကျသညျ…။ သညျအခိုကျမှာပငျ ခွငျထောငျက လှုပျခနဲ လနျတကျသှားပွီး ကွုံးထ၍ ထိုငျလိုကျသော ဖိုးခြိုက သူ၏ ကိုယျပေါျတှငျ ကုနျးကုနျးကှကှဖွဈနသေော မခငျလှကို သိမျး၍ ဖကျကာ အိပျယာပေါျသို့ လှဲခလြိုကျသညျ..။
“အို….ဟဲ့….ကောငျလေး….ခှေးလေး….နိုးနရေကျသားနဲ့….ဟဲ့…လှှတျ…လှှတျ…..အို……လှှတျ ဆို……“ ရှကျရမျးရမျး၍ ပွောနသေောျလညျး မရုနျးပါ…။ ရုနျး၍လညျး မရပါ…။ ဖိုးခြိုက ကစြျကစြျပါအောငျ ကွုံး၍ ဖကျထားတော့ မခငျလှ အသကျရှူပငျ မရခငြျတော့…။ ဖိုးခြိုက မခငျလှ၏ နို့ကွီးနှဈလုံးကို ငုံ့ကွညျ့သညျ..။ ဖှေးနှဈနသေော နို့ကွီးတှကေ မမဖွူ၏ နို့တှထေကျ နှဈဆခနျ့ကွီးသညျ..။ အားရစရာကွီးပငျ…။ နို့သီးတှကေလညျး ခပျထှားထှား…။ နို့တဈလုံးကို ငုံ၍ အငမျးမရ စို့လိုကျသညျ..။ “အ…..ကြှတျ ကြှတျ…..“ မခငျလှ ရငျဘတျပငျ ကော့တကျသှားရသညျ..။ “တောျတောျ နို့စို့သနျတဲ့…ကောငျလေး…..“ သနျလိုကျတာမှ ရငျခေါငျးထဲအထိပငျ တစဈစဈ ဖွဈသှားရအောငျ စို့ပဈနသေညျ..။ တအားစို့လတေော့ ခံရတဲ့သူက ကငြျခနဲ ကငြျခနဲ နာနာသှားပွီး နို့ရညျကွညျတှကေ တစိမျ့စိမျ့ထှကျလာတော့သညျ..။