အခွိနကြည ၁၀နာရီရှိနပှေီ ယောကကြွားရဲ့
စကားသံမွားကနားထဲတှငြ ဒေါသဖှဈနမေိ
သညြ။တဈယောကတြဈခှနြးစကားမွားပှီး
အိမကြထှကလြာခဲ့သညြ။ဘယသြှားရမလဲ
မစဉြးစားပဲထှကလြာခဲ့သညြ။ှ
ခုမှဘယသြှားရမလဲစဉြးစားမိတော့
သညြ။၁၀နာ
ရီထိုးနပှေီ အမွိုးတှအေိမသြှားလို့မဖှဈ မေးရငဖြှရမှောခကနြသညြေ။စဉြးစားမရဖှဈနသညြေ။
လမြးပေါမြှာလူပကွနြပှေီ အသကကြ၄၀ဆို
ပမေဲ့ယောကကြွားတှမတွေစြိကတွဲ့အခွိုးအစား
က ကိုယြ့မှာအပှညြ့ရှိနတောမို့ ဒေါအြေး
အးဝငြး ဖှဈခငွြ ရာဖှဈ ဆုံးဖှတခြကွတြဈခု
ခလွိုကသြညြ။ယောကကြွားဖှဈသူပှောတဲ့
စကားက မိမိစိတကြိုပှောငြးလဲစေ တော့သညြ။
“မငြးဒီကောငလြေးကိုဘယနြှဈခါ အလိုးခံ
နလေဲ”ဆိုတဲ့စကားကနားထဲမှာပဲ့တငြ ထပြ
နသညြေ။နဂိုက တော့တကယကြိုသားတဈ
ယောကလြိုခငြ မငြ ရငြးနှီးပှီး အ ရောတဝငနြေ
ခဲ့မိတာပါ ခုတော့ ယောကကြွားကိုရှဲခငွြ တဲ့
စိတကြ ပေါ လြာတာမို့။

“ဒေါကျ းးးဒေ့ါကျ းးးဒေါကျးး”
တံခါးခေါကျသံကွောငျ့ အသကျ၂၀ဆယျခနျ့
လူငယျတဈယောကျ တီဗှီကွညျ့နရောမှတံခါး
လာဖှငျးပေးသညျ။
“ဟာ အ မေ “
‘မိုးထကျ အံ့သွဝမျးသာစှာဖွဈမိလိုကျသညျ။
ဒေါ ျအေးအေးဝငျး လညျးဘာမှမ ပွောတော့
ပါ တီဗှီစားပှဲဘေးမှာရှိတဲ့ နှဈယောကျအိပျ
ကုတငျပေါ ျပဈလှဲအိပျလိုကျသညျ။

“အ မေ ဘာဖွဈလာတာလဲ”
မိုးထကျလကျကနြျဘီယာတဈခှတျကိုသောကျ
လိုကျသညျ။ဒေါ ျအေးအေးဝငျးအိမျအလာ လငျ မယားစကားမြားနတောမို့ ကိုယျ့အခနျး
ကိုယျပွနျပွီးဘီယာသောကျနခွေငျးဖွဈသညျ။
ဒါပမေဲ့အ ကွောငျးစုံတော့မသိပါ မိမိကွောငျ့ဖွဈသညျကိုတော့ကွားလိုကျ
ရသညျ။
“မ နေ့ညက မငျးနဲ့ထှကျသှားတာညဉျ့နကျ
လို့ မ တောျတဈယောျထငျ လို့စကားမြားပွီး
ရနျဖွဈထှကျလာတာ”
ဒေါ ျအေးအေးဝငျးဒီတိုကျခနျးထဲကို အမွဲရောကျနကေဖြွဈသညျ။မိုးထကျဆို
သော ကလေးကလညျး မိမိအ ပေါ ျ အ မေ
တဈယောကျလိုသံယောဇဉျရှိနပွေီး ခငျ မငျ
နတောလညျးကွာပွီဆိုတော့ သိပျမဆနျး
တော့ပါ။

မိုးထကျဘာမှမ ပွောတော့ပဲ စားပှဲအောကျက
ကမြ ကွိုကျတတျတဲ့နောကျ ထပျဘီယာပုလငျးထုျလိုကျ
ပွီးခှတျထဲထညျ့လိုကျသညျ။
“ကဲ အ မေ စိတျညဈပွေ လုပျလိုကျဦျး ဒီမှာအာလူးကွောျ”
ဘာမှမ ပွောတော့ပဲ ဖနျခှတျထဲပွညျ့လုနီးပါး
ဘီယာကိုမော့ခလြိုကျပွီးအားလူးကွောျနှဈ
ဖတျကိုစားလိုကျမိတယျ။
သူသောကျလိုကျ ကိုယျသောကျလိုကျနဲ့ဘီယာ
တဈလုံးလညျးကုနျသှားတော့စကားတှပေေါ
လာကွတယျ။ဒေ ါျ ျအေးအေးဝငျးမလာခငျ
ထဲကတဈလံးုကုနျအောငျသောကျထားတာ
မို့ မိုးထကျကမူးနပွေီ
“ဦးကြောျက အ မကေို ဘာပွောလိုကျလို့
လဲ အ မရေ”
ဒေါ ျဝငျးမာလညျးမှနျလာပွီမို့ အရှိတိုငျးပွော
လိုကျတော့သညျ။

“ပှောရမှာ ရှကပြါတယြ သားရာ မငြးနဲ့အ မနေဲ့ သားအမိလိုနလောခဲ့တာခုမှ ညဈညဈ
ညမြးညမြးပှောလာတယလြေ”
“ဘယလြိုညဈညမြး ပှောတာလဲ”
“ဒီအခွိနထြိကှာအောငြ မငြး အလိုးခံလာတာ
းတဲ့ ကဲ ကောငြးသေးဘား ကှာ”
“အ မကေ ဘာမှပှနမြ ပှောဘူးလား”
မိုးထကြ ဒေါ အြေးအေးဝငြး ဘယလြိုပှနြ
ဖှတယေသြိခငွြ လာတာမို ::::::
့
” ုဟုတတြယြ အလိုးခံလာတာလို့ ပှော
လိုကတြယြ”
ဒေါြ အြေးအေးဝငြးမူးမူးနဲ့ယောကကြွားဖှဈသူ
နဲ့ရှဲပှောခဲ့မိတဲ့အတိုငြးပှောခလွိုကသြညြ။
နဂိုထဲက ပှလေိုကဖြတလြိုကလြကပြှနြးတဈ
တီးနခေဲ့ရာမှ စိတနြဲ့မှနြးပှီး ဒေါ အြေးအေးဝငြ
းကိုဂှငြးတိုကစြိတဖြှေ နတေဲ့လူပွိုရိုငြးေ
လး မိုးထကြ မိမိအိပြ ရာပေါ ရြောကနြေ သော ေ ဒါ အြေးအေးဝငြးခနျဓာကိုယကြှီး
ကိုလိုးခငွြ စိတပြေါကလြာတော့သညြ။
” အ မကလေညြး ဟုတလြညြး မဟုတပြဲနဲ့
ဘာလို့အဲလိုပှောလိုကြ ရတာလဲ”
မိုးထကနြောကတြဈလုံးထုတလြိုကပြှီး
တဈခှတသြောကြ ရငြးပှောလိုကသြညြ။
တငြးကားနေ သော ဒေါအြေးအေးဝငြးရငြ
နှဈမှာနှငြ့ တငြ သားစိုငြ တို့ပေါ လြညြးမတွြ
လုံးက ရောကနြသညြေ။
“ရှဲပှောလိုကတြာပေါ့”
“အ မကလေညြး သားမှ မလုပြ ရပဲနဲ့
ဘာလို့ပှောရတာလဲ တကယလြဲမဟုတဘြူး
သားဘကလြညြးစဉြးစားပါဦး”
မိုးထကြ စကားခေါ နြပှေီဆိုတာသ ဘော
ပေါကလြိုကသြညြ ။သူ့မတွလြုံးတှကလေညြး
မိမိခနျဓာကိုယပြေါ ကြိုကာမရာဂစိတတြှနေဲ့
ကှညြ့နတောကိုမှငနြရသေညြ။
“သှောြ းးးသားက တကယဖြှဈခငွြ တာလား
ကဲ့ ဒီည အ မေ ဒီမှာအိပမြယြ မနကစြော
စောထပှီး သူငယခြငွြးတဈယောကအြိမြ
သှားမယြ ကဲ ဘယြ့နဲ့လဲ”
ဒေါ အြေးအေးဝငြး ဆုံးဖှတခြကွခြလွိုကသြညြ။
မူးကလညြးမူးနပှေီ ညဉြ့ကလညြးနကြေ
နပှီ ပတဝြနြးကငွြ နဲ့အလှမြးဝေးနတောမို့
ကာမစိတကြ ထလာသညြ။သနသြနမြာမာ
လူပွိုရိုငြးလေးရဲ့ကာမဆကဆြံမှူ့ကို မိမိစိတြ
က တောငြ့တလာသညမြို့
မိုးထကသြဘောကသွှားသညြ က လေးနှဈ
ယောကမြှေးပှီးပမေဲ့ ဒေ ါြ အြေးအေးဝငြး
ကိုလိုးခငွနြတောကှာခဲ့ပှီ ညညသူ့ကိုခေါ ပြှီး အပှငြ သှားကှ ပမေဲ့သားအရငြးလို ဆကဆြံနတောမိုဘယလြိုမှအခှငြ့မသာခဲ့
ခုတော့ အဆငပြှခငွေတြော့ အရနသြငြ့ပငြ။
ပငဖြှဈနသညြေ စိတြ တိုငြးကစွိတြ ရှိသ လောကြ ဆကဆြံရတော့မညြ။
“အ မေ ထမငြးစားဦးမလား သားပှငပြေးမယြ”
“တောပြှီ မစားခငွြ ဘူး”
ဒေါြ အြေးအေးဝငြး အိပြ ရာပေါ ခြှပဈေလကြ
ပဈအိပလြိုကသြညြ။

“ကဲ့ အ မေ ညဉြ့နကပြှီအိပကြှ အောငြ မနကမြှ အ မသေူငယခြငွြးအိမြ သားလိုကပြို့မယြ”
မိုးထကြ အိမတြံခါးတှပေိတလြိုကသြညြ။
မိုးထကြ ဒေါ အြေးအေးဝငြး ဘေးတှငြ အိပလြိုကသြည။ြ
ဒေါ အြေးအေးဝငြး တအားမူးနသညြေ ယောကကြွားနဲ့ကအလိုးမခံပဲနလောတာ
ကှာပှီမို့ ပိပိကဆနျဒပှလာသညြ။
မိုထကြ ဒေါ အြေးအေးဝငြး အကွီ ၤ ၤကှယသြီးမွားကိုဖှုတလြိုကြ ရာ ထှားကှိုငြး
သွော နို့နှဈလုံးက မီးရောငအြောကတြှငြ
ဖှူဖှေးစှာထှကလြာသညြ။အကွီ ၤပေါ ကြ
နမှနြေးကှညြ့ခဲ့သောနို့နှဈလံးကိမှငြ လိုကြ
ရတာမိ့ု
ပှှတြ းးးပှှတြးးးပှှတြးးးအးးအားသား း
မိုးထကအြငနြးမရ လကနြှဈဖတဖြှငြ့စုံကိုငြ
ပှီးစို့လိုကသြညြ။နောကဒြေါ အြေးအေးဝငြး
လုံခွီကိုလညြး အထကကြ နေ အောကကြို
ဆှဲခွှတလြိုကြ ရာဒေါ အြေးအေးဝငြး အသာပငြ ဖငကြှှပေးရှာသညြ။ခုမှဒေ့ါ အြေးအေးဝငြး၏အ ဝတမြဲ့ခနျဓာကိုယလြေး
ကိုတှေ့လိုကြ ရသညြ။

ဆငြ နှာမောငြးသဖှယြ ဒေါ အြေးအေးဝငြး
ျဒ၏ဖှူဝငြးသောပေါငြ နှဈလုံးကှားမှစောကြ
ဖုတမြဲမဲနှငြ့
က လေးနှဈယောကထြှကအြောငြ ကိုကွောမြောငြ အလိုးခံထားသောစောကြ
ဖုတလြေးမှာ လူပွိုလီးကို လကတြဲ့စမြးအလိုး
ခံဖို့တာဆူနသညေို စောကစြိလေးပငြ ခွှနပြှီး
စွောကြ ရညမြွားပငြ ရှဲနသညြေ။
ပှှတြးးးပှှတြးးးပှှတြးးးအငြးးးအားးးအငြ့
မိုးထကဒြေါ အြေးအေးဝငြးပေါငြ ကှားခေါငြးဝငြ လိုကပြှီး စောကဖြုတကြှီးကို
အသကုနစြုတယြူလိုကသြညလြွှာကိုလညြး
စောကခြေါငြးအတှငြးထိုးထဲ့လိုကြ ရာ တဈခါ
မှခုလိုမခံဘူသောဒေါ အြေးအေးဝငြးခငဗြွာ
ခါးလေးကို အိပြ ရာနှငြ့တဈတောငလြောကြ
မှောကတြကသြှားသညြ။
“အ မကေိုခုလို ဦးကွောြ မုှတပြေးသေးလား”
“မလုပဘြူးပါဘူး အးးးအား သားရယြ”
အမှုတအြစုတမြခံဘူးတာကို မိုးထကယြုံပါ
သညြ ဒေါ အြေးအေးဝငြးစောကဖြုတမြှ
သကသြခေံနသညြေ စောကြ ရညမြွားတ
အားထှကကြနွပှေီး မိုးထကခြေါငြးကိုတအား
ဖိထားနသညြေ။
“တအားပဲအရသာရှိလိုကတြာသားရယတြဈ
ခါမှခုလိုအရသာမ တှေ့ဘူးဘူးကှယြ အား
အား သားရယြ”
မိုးထကြ၁၅မိနဈလောကြ စောကမြှေးမွားပှ
တလြိုကြ စောကစြိလေးပှတလြိုကြ လွာနဲ့
စောကဖြုတကြိုအထကအြောကလြကွလြိုကြ
လုပနြတောမို့ဒေါ အြေးအေးဝငြးအူမွားပငြ
လိပတြကနြေ အောငြ ခံစားနရသေညြ။
“တောြ ပှီသားရယြ အ မေ အူတှတေောငြ
နာပှီးဗိုကကြှောတှပတွေမြတတပြဲကှာ”
မိုးထကြ လညြးတကိုယလြုံးအဝတတြှခွှေ
တလြိုကသြညြ။ထှားကှိုငြးသောခနျဓာကိုယြ
နဲ့အညီ တဈထှာကွောလြီးတုတတြုတကြှီး
ကိုထိပဖြူးရဲရဲကှီးမှလီးရညမြွားကှှကမြှီး
တနြးကနွတောဒေါ အြေးအေးဝငြးမှငနြေ
ရတာမို့ စိတကြွနပေသြလိုခံစားလိုကြ ရသညြ။
“ဘယြ့နဲ့လညြး ဦးကွောထြကကြှီးလား “
“အမလေး ကှီးလှခညွြ့လား သားရယြ”
ဒေါ အြေးအေးဝငြးအံ့သှစှာပှောလိုသညြ။
“အရငြ နဲ့ကအ မကေိုမှနြးပှီးဂှငြးထုလာတာညတိုငြးဆို
တော့ကှီးတော့တာပေါ့ဗွ”
မိမိပါးစပပြေါကဆြီရောကလြာသောမိုးထကြ
လီကှီးကှောငြ့ ဒါ့တော့စုတပြေးဘူးတာမို့
သ ဘောပေါကစြှာ စုတပြေးလိုကမြိသညြ။
ယောကကြွားဖှဈသူကစုတခြိုငြးနကမွေို့
ကွှမြးကငွြ စှာစုတနြမေိသညြ။
လီးကှီးကလညြးစုတြ ရငြးပါးစပပြေါကမြှာ
ပှညြ့ကပွစြှာတုတတြုတလြာသညြ။ထှကလြာ
သောလီးရညတြှကေိုလညြးမှိုခလွိုကသြညြ။
”ဒါကွ ပိုငြ ပါ့လား အ မကေ စုတနြကလွေား”
“ဟုတတြယြ တောပြှီ အတုတကြှီးပဲ”
ဒေါ အြေးအေးဝငြး မိုးထကလြီးကှီးကိုအလိုး
ခံဖို့ပေါငြ နှဈဖတကြိုအစှမြးကုနကြားပေးလိုကြ
သညြ။မိုးထကြ ကားပေးထားသောခှနှဈေဖတြ
ကိုပုခုံးပေါ တြငြ လိုကပြှီး ထှားကှိုငြးသော
နို့နှဈလုံးကိုစုံမှညြ့လိုကသြညြ။ထောငနြသေော
နို့သီးခေါငြးမွားကိုလကညြှိုးနဲ့လကမြဖှငြ့
ခွလေိုကသြညြ။စောကမြှေးပေါြ ရြောကနြေ
သော လီးကှီးကို ဒေါ အြေးအေးဝငြးလကြ
နှငြ့ကိုငပြှီးစောကခြေါငြးဝ တေ့ပေးနတောမို့
တငြ ပါးဆုံကို ဖိခလွိုကသြညြ။
ဗစွြ းးဗစွြးးးဘှတြ းးးအငြ့ းးအငြ့ းးဘှတြ
ဒုတြးးးးအား သားသား ဖှေးဖှေး လုပြ
မိုးထကအြခကွြ၂၀လောကစြောငြ့ခလွိုကသြညြ။ဒေ ါြ အြေးအေးဝငြး ကွနပေစြှာကာမကို
ခံစားလိုကြ ရသညြ။အသကြ၄၀ဆိုပမေဲ့
သှေးမဆုံးသေးပဲ ဗိုကကြှီးနိုငြ တာကိုပငြ
မတှကမြိတော့ပါ။ပှညြ့ကပွနြေ အောငဖြဝငြ
နေ သောမိုးထကလြီးက မိမိစောကဖြုတြ၏
လိုဘတကြိုပှညြ့ဝလာစေ တော့သညြ။
“အ မေ ကောငြးလားဟငြ ဦးကွောနြဲ့ သားနဲ့
ဘယသြူကေ ာငြးလဲဟငြ”
“သားကတုတပြှီးရှညတြော့ နာတယြ ကောငြး
လညြးကောငြးတယြ”
မူးမူးနဲ့အမှနတြိုငြးပှောရငြး မိမိနုတခြမြးကို
လာစုတသြောမိုးထကနြုတခြမြးမွားကိုပှနြ
စုပလြိုကသြညြ။မိုးထကြ ခုမှလိုးဘူးသောစောကြ
ဖုတမြို့လားမသိနှဈခွီလောကလြီးရညမြွားထှကြ
သှားတာကိုမကှနပေနြိုငသြေးပေ။
“သား မ တောသြေးဘူးလားဟငြ ဘယနြှဈ
ခါရှိပှီလညြး”
ဒေါ အြေးအေးဝငြး ကွနပေစြှာမေးလိုကပြှီး
လိုးသ လောကခြံဖို့ဆုံးဖှတထြားသလိုခံလို့
မဝနိ ုငဖြှဈနတောမို့ မိုူထကတြငြ သားမွား
ကိုဆှဲယူဖိကပြ ရငြးမေးလိုကသြညြ။
“နှဈခွီ ရှိပှီ အ မေ သားအိမထြဲလညြး သားလီး
ရညတြှပှညြေ့နတောပဲနောြ”
မိုးထကပြှောမှစဉြးစားမိလိုကသြညြ လုံခညွလြာ
တာသိပမြကှာသေးပေ မသကာဗိုကကြှီးရငြ
ဒုကျခ။ ဆကမြစဉြးစားခငွတြော့ပါ ဖှဈခငွြ ရာ
ဖှဈတော့ခံလို့ကမဝနိုငဖြှဈနပှေီ လငဖြှဈ
သူနဲ့က၁၅မိနဈလောကလြုပပြှီးဆငြးသှား
တာ ခုလိုလဲမ နခေဲ့မိပါ ခုတော့ ဒေါ အြေးအေးဝငြး နှားအိုမှကနြ ုကှိုကဆြိုတဲ့
ကိနြးဆိုကနြတေော့သညြ။
“ဟုတတြယသြားရယြ အ မဗေိုကကြှီးရငြ
ဒုကျခပဲ သားသားအရညတြှကေ အပှငတြော
ငြ အံကနွပှေီကှယြ”
မိုးထကအြိပြ ရာခငြးတဈခုလုံးလညြးစိုရှဲနေ
တော့သညြ။မူးမူးနှငြ့လိုးလိုကကြှတာညဉြ့၁နာရီထိုူးနပှေီ။ခုထိလိုးလလေိုးလေ မကမြ
ပှဖှဈေနသညြေ။
ကုနြးပှီးလိုးလိုကြ။ကုတငအြောကကြ နေ စောငြ့လိုးလိုကြ ။ဝမြးလွားမောကပြှီးအလိုး
ခံလိုကနြှငြ့နညြးမွိုးဘညြးစုံနပေါပှီ။
“အ မေ သားကိုတဈခု လောကြ လိုကလြွော
ပါလားဟငြ”
“ပှော ဘာကူညီလဲ့”
“သား ဖငြ လိုးကှညြ့ခငွြ တယြ”
ဒေါ အြေးအေးဝငြး ကှကသြီးပငထြလာသညြ။
“ရပါ့မလား သားရယြ အ မတဈေခါမှမခံဘူး
ပါဘူးကှယြ သားဟာက အကှီးကှီးပဲ”
မိုးထကြ စအိုဝ လေးထဲ လကညြှိးလေးထညြ့လိုကတြောါ့လှယစြှဝငြေ
သှားသညြ။
“ရပါတယြ အ မရယြေ သားဖှညြးဖှညြးထညြ့မယနြောြ”
ဒေါ အြေးအေးဝငြးတဈခါမှအလိုးမခံဘူးသော
စအိုလေးကိုလိုးခှငြ့ပှုလိုကသြညြ။စိတထြဲကလညြးဖငြ ခံတဲ့အရသာကိုသိခငွနြသေ
ညြ။ကှောကလြညြးကှောကသြလိုခံစားလိုကြ
လိုကြ ရသညြ။
အလိုကသြငြ့ လေးဘကကြုနြးလိုကပြှီးနို့နှဈ
လုံးကို အိပြ ရာခငြးနှငြ့ကပနြေ အောကကြုနြးု
ပှီးပေးလိုကမြိသညြ။မိုးထကြ အညိုရောငြ
သနြးနေ သော ခရပှငြေ့ ပှငြ့ပုံစအိုလေးကို
သူ့၏ဒဈဖူးရဲရဲကိုတေ့လိုကသြညြ။တဈခါမှ
မခံဖူးတာမို့တှနြ့ခနဲ့ခံစားလိုကြ ရသညြ။
“ဖှဈပါ့မလား သားရယြ အ မေ ကှောကတြယြ
နောြ”
စအိုဝကိုလီးရညမြွားစှတလြိုကပြှီတဈဖှညြးဖှညြးသှငြးလိုကသြညြ။
ဒဈ းးးဒဈ းးဘှတြ းးအမလေး းးအား းးး
အ မေ့ းးးးန ာ းးးနာတယြ သားရယြးးး
မိုးထကလြီးကှီးအဆုံးဝငြ သှားတော့သညြ။
ဒေါ အြေးအေးဝငြးဖငြ ထဲမီးစနှငြ့ထိုးလိုကသြ
လိုခံလိုကြ ရ ပမေဲ့ ကောငြးတဲ့အရသာက
အနာသကသြာအောငြ ဖနတြီးပေးလိုကသြညြ။
ပှီးးးးးး