ဒီနေ့ လုပျစရာလေး နဲနဲပါးပါး လုပျပွီး လယျတဲထဲ ဆေးလိပျတိုလေးနဲ့ မှိနျးနတေုနျး ဗွုံးဆို ခငျလှ ပေါကျခလြာတယျ။ မကြျစိတဆုံး မွငျနရေတဲ့ လယျကှငျးပွငျကို ငေးပွီး ဟိုတှေးဒီတှေး တှေးနတောမို့ ဒီကောငျမ ဘယျကနေ ဘယျလို ရောကျလာမှနျးတောငျ မသိလိုကျဘူး။ ဦးမောငျလှကွီး ဆိုပွီး ကြုပျနာမညျခေါျလို့ လယျတဲထဲ ဝငျလာမှ တှေ့လိုကျတာ။ ခငျလှ ဆိုတာ ကြုပျတို့ ရှာထဲက ငယျငယျရှယျရှယျနဲ့ မုဆိုးမ ဖွဈနတော။ ပွောရရငျ ကြုပျနဲ့ ဖွဈဖူးတဲ့ မတူး တို့နဲ့ အရှယျတူပေါ့။ သူ့လငျက မနှဈက ကြုပျလို ပိုးထိတာ။ ကြုပျက ကံကောငျးလို့ မသပေမေဲ့ သူ့လငျ ကိုထှနျးသောငျ ကတော့ ကုလို့ မမှီလို့ အသကျပါ ပါသှားတာ။ အိမျထောငျကတြာဖွဈ တနှဈကြောျ နှဈ နှဈ အမြားဆုံး ရှိအုံးမယျ ထငျတယျ။

ခုတော့ မုဆိုးမ ဖွဈပွီး သူ့တယောကျထဲ ဖွဈသလို ရုနျးကနျနလေရေဲ့။ “ဟဲ့ ဘာတုနျးဟ” သူခေါျတော့ ကြုပျကလဲ ပွနျထူးပွီး ဝငျလာတဲ့ ခငျလှ ကိုကွည့ျမိတယျ။ ဒီကောငျမ မတှေ့တာတောငျ အတောျကွာပွီ၊ ပွည့ျပွည့ျဖွိုးဖွိုး နဲ့ ကွည့ျလို့ကောငျးသား၊ ရှာသူဆိုတော့ ထမီက တိုတို၊ ပုဝါစုတျလေး ခေါငျးပေါငျးလို့၊ ဝလာလို့ ထငျပါရဲ့ ရငျဖုံးအကြီက ခပျကွပျကွပျ ဖွဈနတေော့ သူ့ရငျကို မနဲတငျးအောငျ ဆှဲထားသလိုဖွဈပွီး တငျးတငျးကွပျကွပျလေးနဲ့ဖေါငျးနတော ကွည့ျလို့တောငျ ကောငျးသေး။ “ဘာမှ မဟုတျပါဘူး ဦးမောငျလှကွီးရေ… အားနတောနဲ့ လြှောကျလာတာ.. ပွီးတော့ ဦးမောငျလှကွီးကိုလဲ မေးစရာ ရှိလို့” “ဘာမြာလဲဟ” “တခွားမဟုတျပါဘူး… ဒီနှဈ ဦးမောငျလှကွီး လယျမှာ ကောကျစိုကျဘို့ လူပွည့ျသှားပွီလားလို့” “ဘာလဲ နငျ ငါ့လယျမှာ လာစိုကျမလို့လား” “အငျး.. အဲဒါလဲ လာမေးတာ” “ဒါဆိုရပါတယျ… အခငြျးခငြျးတှဘေဲ.. လာစိုကျ” “ဒါဆိုလဲ ကြေးဇူးပါဘဲတောျ” ပွောရငျး ဆိုရငျး ခငျလှက ကြုပျဘေး ဝငျထိုငျတယျ။

ပွီးတော့ ခေါငျးမှာ ပေါငျးထားတဲ့ ပုဝါကို ဖွုတျပွီး မကြျနှာကို ဟိုတို့ ဒီတို့ လုပျရငျး “မိုးဦးကသြာဆိုတယျ ခုထိ ပူတုနျး” “အေးဟ ပူလှနျးလို့ ငါတောငျ အဝတျမကပျနိုငျဘူး… ဒီလို အပူမြိုးနဲ့ ဒီနှဈ ရတေောငျ တငျပါ့မလားဘဲ… မိုးကလဲ နညျးလိုကျတာ” ကြုပျကလဲ ထုံးစံအတိုငျး တယောကျထဲလဲ ဖွဈပွနျဆိုတော့ အပေါျပိုငျးက တုံးလုံး၊ လုံခညြျတိုကိုတော့ ပေါငျကွားစုထည့ျလို့ တငျပလငျခှေ ဒူးပေါျပေါငျပေါျ ထိုငျနတော။ “ဟုတျတယျနောျ ဦးမောငျလှကွီး… ခါတိုငျး ဒီအခြိနျဆို မိုးကကောငျးကောငျးရှာနပွေီ… ဒီနှဈမှ မိုးကလဲ နောကျကလြိုကျတာ” ပွောရငျး ခါးလောကျဘဲ အဝတျရှိတဲ့ ကြုပျခန်တာကို မကြျလုံးဝေ့ကွည့ျတာ သတိထားမိတယျ။

ဒီကောငျမ ဒီကိစ်စ တခုထဲနဲ့တော့ ငါ့ဆီရောကျတာ မဖွဈနိုငျဘူး၊ ဒီကိစ်စက ရှာထဲတှေ့ လှမျးမေးလိုကျလဲ ရတဲ့ဟာကို ဘာကွောင့ျ ခွရှေညျပွီး ငါ့လယျထဲထိ ရောကျလာလဲ မသိဘူး၊ တှေးမိပွီး စကားလမျးကွောငျး ပွောငျးလိုကျတယျ။ “တှေ့တုနျးစပျစုအုံးမယျ… နငျကိုကွည့ျရတာ ခြောလို့လှလို့ အရှယျကလဲ ငယျ… ရုပျရညျလေးကလဲရှိ… တယောကျထဲ ရုနျးကနျနရေတာ မပငျပနျးဘူးလား… တပငျလဲ တပငျထူ ဘို့ မစဉျးစားတော့ဘူးလား” “အမလေး ပွောမှ ပွောတတျတယျ ဦးမောငျလှကွီးရယျ…ကမြလို မုဆိုးမ ဘယျသူယူမတုနျး” “ဟ မုဆိုးမဆိုပမေဲ့ နငျက လှတုနျးပတုနျးဆိုတော့ ကွိုကျတဲ့သူပေါျပွီး ယူမဲ့သူရှိမှာပေါ့ဟ” “မရှိပါဘူးတောျ… မုဆိုးမဆိုမှ ဘယျသူက ယူမလဲတော့… ပီးတော့ ခငျလှက ဘာလှလို့လဲ… ရှာထဲက အပြိုတှကေ ခငျလှထကျ အမြားကွီးသာပါ့တောျ.. ယူခငြျးယူ သူတို့သှားယူမှာပေါ့” “အေးလေ ဒါလဲဟုတျတာဘဲ.. မုဆိုးမဆိုတော့လဲ ခကျသား.. နငျကလဲ ကံဆိုးပါတယျ… နင့ျယောကျကြားက ပိုးထိတာ အသိနောကျကလြို့ ဖွဈသှားတာ.. ငါ့လိုသာ အသိစောရငျ ကုရငျ မှီတယျ” “ကုသိုလျကံပေါ့ ဦးမောငျလှရယျ.. ဘယျတတျနိုငျမလဲ” ကြုပျ အဖွဈနဲ့ယှဉျပွောရငျးနဲ့ ကြုပျ မအေးကို ရုတျတရကျ သတိရသှားတယျ။

ခငျလှ သူလဲ မအေးလို ဖွဈနလေို့ မြားလား၊ ဒါကွောင့ျ သူ မုဆိုးမ ဖွဈတာထငျတယျ။ စဉျးစားမိတာနဲ့ လှှတျကနဲ ပါးစပျက ထှကျသှားတယျ။ ကြုပျဝသီ ကိုက ဒီလိုဘဲ၊ “ငါ အခုမှ စဉျးစားမိတယျ.. နငျမုဆိုးမဖွဈတဲ့အကွောငျး..” ပွောရငျးတမျးလမျး ကြုပျတိကရဲ ရပျသှားတယျ။ ဟိုကျ သူက မိနျးခလေး ပွောလို့ မသင့ျတောျဘူးထငျတယျလို့ စဉျးစားမိပွီး စကားကို လြှောခလြိုကျတယျ။ “အာ… နင့ျကို ပွောလို့ မဖွဈပါဘူး… နငျလဲ သိခငြျသိမှာပေါ့” “ဘာမြားလဲ ဦးမောငျလှကွီးရဲ့.. ကမြက ဘာသိရမှာလဲ” “အေး အေး မသိလဲ ပွီးရော.. ဘာမှမဟုတျပါဘူး” ကြုပျဖာသာကြုပျ အတှေးပေါကျပွီး ပွုံးစိစိ နဲ့ သူ့ကိုပွောတော့ သူက ပိုသိခငြျတယျနဲ့ တူတယျ။

အတငျး မရမက မေးတော့တာဘဲ။ “ဘာလဲ ဦးမောငျလှကွီး… ပွော ပွော” “အာ နငျကလဲ ပွောလို့ မကောငျးပါဘူးဆိုမှ အတငျးမေးတော့တာဘဲ” “ဘာလို့ပွောလို့ မကောငျးရမှာလဲ.. ဘာအကွောငျးမို့လဲ ပွော ပွော” “ဟ နငျသိပွီးသားလဲ ဖွဈခငြျဖွဈမှာပေါ့” ဒီလိုနဲ့ သူကလဲ အတငျးမေး၊ ကြုပျကလဲ ဒါဘဲ အပျကွောငျးထပျပွောရငျး ဂြာအေး သူ့ အမရေိုကျတဲ့ ဇတျခငျးနတော အတောျကွာတယျ။ နောကျဆုံးတော့ “ကဲ နငျဒီလောကျသိခငြျနတော ရှေ့မကြျနှာ နောကျထားပွီး ပွောရတာပေါ့… နောကျမှ ငါ့ကို အဆိုးမဆိုနဲ့” “မဆိုပါဘူး.. တခါထဲ ပွောဆိုမပွောဘူး ဈေးက ကိုငျနသေေးတယျ” “အောျ နငျကလဲ ပွောသင့ျလား မသင့ျလားလဲ ရှိသေးတယျလဟော” “အမလေး ဒီလူနဲ့ ဒီလူ.. ပွောပါဆိုမှ ရှညျနသေေးတယျ တခါတညျး” “ကဲ ဒီလောကျသိခငြျတာ ပွောမယျ” ဆိုပွီး အောျပွောရငျတောငျ ဘယျသူမှ မကွားတဲ့ နရောမှာ သူ့ အနားနဲနဲတိုးလို့ လသေံကို နဲနဲနှိပျပွီး “နငျ မုဆိုးမဖွဈတာ နင့ျဟိုဟာမှာ မှဲ့ပါလို့မဟုတျလား” “ဘယျလို ဘယျလို ဦးမောငျလှကွီး ဘယျဟိုဟာလဲ” “အာ နငျကလဲ.. နင့ျဟိုဟာပါဆို.. နင့ျ မိနျးမဟဝှာလဟော.. ဟုတျတယျမဟုတျလား ကဲ ပွော” ကြုပျအပွောကို ခငျလှ ဘာသဘောကတြယျမသိ၊ တခဈခဈရယျရငျး ပွနျပွောတယျ။

“ခဈ ခဈ ခဈ ခဈ.. ဦးမောငျလှကွီးကလဲ… ကွံကွံဖနျဖနျ လာပွောပွနျပွီ” “ဟဲ့ ကွံကွံဖနျဖနျ ပွောတာမဟုတျဘူးဟ.. ငါ့ကို မှဲ့ကမြျးကွတေဲ့ ပုဂ်ဂိုလျကွီးက သခြောပွောပွသှားတာ… အဲ့နရော မှဲ့ပါတဲ့ မိနျးမတှကေ ယောကျကြားယူရငျ မုဆိုးမ ဖွဈတတျတယျတဲ့… နင့ျမှာ ပါတယျမို့လား.. ငါ့ကို မရှကျနဲ့ မှနျမှနျပွော” “ဘယျကလာ ဦးမောငျလှကွီးမြား ဘာရှကျရမှာလဲ… အဲဒီနရောမှာတော့ မပါ ပါဘူးတောျ… ကြုပျတကိုယျလုံးမှာ မှဲ့က ရငျသားမှာသာရှိတာ… ရှိတာမှ သေးသေးလေးတောငျ မဟုတျဘူး ထငျးနတော.. ဟောဒီနရောမှာ” ခငျလှက သူ့မှဲ့ရှိတဲ့ ညာဘကျရငျသားနရောကို အငျ်ကြီပေါျက လကျညိုးနဲ့ ထောကျပွရငျး ပှင့ျပှင့ျလငျးလငျးဘဲပွောတယျ။ ရှကျကိုးရှကျကနျးမရှိ။ မုဆိုးမ မို့လားတော့ မသိ၊ ကြုပျကလဲ အဲ့လို ပှင့ျလငျးမှ သဘောကတြာနဲ့တော့ အံကိုကျ။

“ဒါဆို နငျမုဆိုးမ ဖွဈတာ အဲဒါနဲ့ မဆိုငျဘူး ထငျတယျ.. ကံတရားကွောင့ျဘဲလို့ ပွောရတော့မယျထငျတယျ… နင့ျယောကျကြား ထှနျးသောငျ ဆုံးတော့ နငျတို့ ညားတာ တနှဈကြောျကြောျဘဲ ရှိအုံးမယျ ထငျတယျ” “အငျး တနှဈနဲ့သုံးလဘဲရှိသေးတာ…ခငျလှ ကံကို ဆိုးပါတယျ” “အေးပေါ့ဟာ.. သတ်တဝါတခု ကံတခုပေါ့… ဘယျတတျနိုငျမလဲ.. ဒါနဲ့ တခါတလေ နင့ျယောကျကြားကို သတိမရဘူးလား” “ရတာပေါ့ ဦးမောငျလှကွီးကလဲ.. မေးမှ မေးတတျတယျ” “ဟဲ့ ငါပွောတာ ဟို ရိုးရိုးသားသား သတိရတာ မေးတာမဟုတျဘူးဟ” ကြုပျက ရယျကြဲကြဲ နဲ့ သှေးတိုးစမျးလိုကျတယျ။

ခငျလှက ကြုပျခပျပွုံးပွုံးနဲ့ လှမျးမေးတာကို သဘောပေါကျပုံနဲ့ ကြုပျပေါငျကို လှမျးရိုကျရငျး “ဦးမောငျလှကွီး” လို့ သဘောပေါကျပုံနဲ့ ကြုပျကို ခပျဆတျဆတျ လသေံနဲ့ ကြုပျကိုလှမျးအောျတယျ။ အောျတယျသာပွောသာ လသေံက မကွိုကျတဲ့ အသံမဟုတျမှနျး ကြုပျခကြျခွငျးသိလိုကျတာကွောင့ျ အလြှော့မပေးဘဲ “ဘာလဲဟ.. ငါကသိခငြျလို့” “ဘာလို့ သိခငြျရတာလဲ” “အောျ ငါတို့အဖွဈနဲ တိုကျဆိုကျသလားလို့” “ဘာအဖွဈလဲ” “နငျသိတဲ့အတိုငျး သနျးမွလဲ ယောကျကြားနဲ့ကှဲပွီး ပွနျရောကျလာတာမို့လား… အဲဒီမှာ သူလဲ ခနခန သတိရပွီး ငါနဲ့ညားတာလေ… ဟား ဟား ဟား ဟား” “ဦးမောငျလှကွီးကတော့ ပွောပွီ… သနျးမွတော့ ဟုတျတာပေါ့ … ကြုပျမှာတော့ သတိရလဲ ညားမဲ့သူမရှိပါဘူးတောျ” “ပွောပါ နငျတကယျသတိရလား” ခငျလှ ခကြျခွငျး မဖွေ၊ ကြုပျကို လှမျးကွည့ျတယျ။

ကြုပျကလဲ ခငျလှကို ကွည့ျတယျ။ ကွည့ျရငျး ကြုပျရငျထဲ တဒုတျဒုတျနဲ့ သှေးပူလာသလိုဘဲ၊ ပွောငျကွီးတောငျ နဲနဲတငျးလာတယျ။ ကြုပျတို့ အခငြျးခငြျး မကြျစိခငြျး ခနဆုံပွီး ခငျလှ ပွုံးတုနျးတုနျး လုပျရငျး ဟိုဘကျလှည့ျသှားတယျ။ ပွီးတော့ “ရတာပေါ့ ဦးမောငျလှကွီးကလဲ.. မရဘဲ နမေလား… ဟှနျး ဘာတှေ လြှောကျမေးနမှေနျး မသိဘူး… မပွောလိုကျခငြျဘူး” တဲ့ကြုပျနဲနဲ သဘောပေါကျသှားတယျ၊ လူသူမနီးတဲ့ ဒီလိုနရောမှာ ကြုပျနဲ့ ခငျလှ နှဈယောကျထဲ။ သူ့စိတျထဲလဲ တခုခု ဖွဈနပွေီဆိုတာ ကြုပျသိလိုကျပွီ၊

“ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ.. ငါသိတယျ ငါသိတယျ” ကြုပျက ရယျကြဲကြဲ နဲ့ လှမျးပွောလိုကျတော့ သူက “ဘာသိတာလဲ… ဦးမောငျလှကွီးနောျ” “နငျသတိရတာ ကိုပွောတာလေ ငါသိတာပေါ့…. ထှနျးသောငျကွီး အကွောငျး… ဒီကောငျလား အရငျက ငါတို့ သူ့ကို ထှနျးတောငျလို့ ခေါျတာ… တောငျလှနျးလို့ မိနျးမ မွနျမွနျရတာလေ ဟား ဟား ဟား ဟား” “ဦးမောငျလှကွီးကတော့ ပွောပွီ ခဈ ခဈ” “အမယျ ငါပွောတာ မဟုတျတာကနြတောဘဲ… ကဲပွော တနေ့ဘယျနှဈခါလဲ ဟား ဟား ဟား” “သှား . . ဦးမောငျလှကွီးရော မတောငျတာကနြတောဘဲ.. တောငျလှနျးလို့ သနျးမွနဲ့ ညားတာမဟုတျဘူးလား” “ဟား ဟား ဟား ဟား အေးပေါ့ဟ” “ခဈ ခဈ ခဈ ဦးမောငျလှကွီး ပုံကွည့ျတာနဲ့ ဘယျလောကျတောငျမှနျး လူတိုငျးသိတယျ.. ဒါကွောင့ျ ရှာထဲက ကောငျမတှေ ပွောနကွေတာ ဒီလောကျထတဲ့ သနျးမွ မောငျလှနဲ့တှေ့မှ ငွိမျကသြှားတာတဲ့ ခဈ ခဈ ခဈ ခဈ” ရှာထဲကကောငျမတှေ တကယျပွောတာလား၊ ခငျလှဘဲလုပျဇတျထှငျတာလားမသိ။ ဒီအပွောနဲ့ဆို အခွနေကေ ကောငျးမှနျး ကြုပျသိလိုကျပွီ။ “ဟား ဟား ဟား ဟား နငျပွောတာမှနျတယျ… အခုတောငျ နင့ျနဲ့ တှေ့ပွီး တောငျနပွေီနောျ” တဟားဟားနဲ့ စသလိုနောကျသလို ပွောရငျး သူ့လကျ လမျးဆှဲလိုကျတယျ။

“အဲ့ ဦးမောငျလှကွီးကလဲ….” သူ့လသေံ မဆုံးခငျမှာ ကိုယျပါလှမျးဖကျလိုကျတော့ ခငျလှက လသေံခပျပြော့ပြော့နဲ့ “ဦးမောငျလှကွီးရယျ ခငျလှကို အထငျတော့ မသေးပါနဲ့နောျ” ညငျးတာတော့ မဟုတျ၊ သူ့ပုံက ခံလဲခံခငြျတယျ။ အထငျသေးမှာလဲ စိုးတဲ့သဘောလို ဖွဈနတောမို့ “မသေးပါဘူးဟာ… ငါ နင့ျကို နားလညျပါတယျ…. ငါလဲ နင့ျလိုပါဘဲဟာ” “ဦမောငျလှကွီးကလဲ ပွောပွီ.. ဦးမောငျလှကွီးက မိနျးမနဲ့ဟာ” “မိနျးမနဲ့ဆိုပမေဲ့ ခုသနျးမွက ငါကို အနားမကပျမခံတော့ဘူးဟ” “ဒီလောကျတောငျတဲ့သူ အနားအကပျမခံဘဲ နမေလား.. လြှောကျပွောနေ” “နငျမသိပါဘူးဟာ… ငါတို့အကွောငျး… သနျးမွက အခုတလော ဘာဖွဈတယျမသိဘူး.. ငါ့ကို အကပျကိုမခံတော့တာ.. သူရိုးသှားလို့နမှောပေါ့” “ဒါကွောင့ျ ခု ခငျလှကို လာကပျတာပေါ့လေ ဟုတျလား” “ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဒါကတော့ နငျနဲ့ငါက လိုအပျတာခငြျး တူနတောကိုး… လူဆိုတာ လိုအပျတာတူမှ ပေါငျးလို့ရတာဟ” “ခဈ ခဈ ဦးမောငျလှကွီးက ပွောတတျတယျ” “ဟဲ့ ငါပွောတာ မဟုတျလို့လား…. လာ လာ ငါ့ပေါငျပေါျ အိပျခလြိုကျ တောျကွာ အဝေးက တယောကျယောကျဖွတျသှားရငျ နှဈယောကျပူးနတော မွငျသှားလို့ လာစပျစုနအေုံးမယျ” “ဟှနျး ဦးမောငျလှကွီးက ရိုးမလိုလိုနဲ့ ဉာဏျခညြျးဘဲ” ပါးစပျကသာ ပွောပမေဲ့ ခငျလှက ဘေးဘီ လှမျးကွည့ျပွီး ကြုပျပေါငျပေါျ လှဲခလြိုကျတယျ။

ပေါငျကွားက ပွောငျကွီးကတော့ စားရတော့မယျမှနျး သိလို့လား မသိ တောျတောျလေးကို တငျးနပွေီ၊ ကြုပျက ခငျလှ ခေါငျးကို သသေခြောခြာ ကြုပျပေါငျကွားထဲ ဆှဲထည့ျလိုကျတော့ တငျးနတေဲ့ ပွောငျကွီးက ခငျလှ ခေါငျးနဲ့ ထိရော။ “အမလေး ဘာကွီးလဲဟ ခဈ ခဈ ခဈ ခဈ” “သိခငြျရငျ ကိုယ့ျဖာသာကွည့ျ… ငါက ခု နင့ျ နို့က မှဲ့ကို ကွည့ျမလို့” “ခဈ ခဈ ခဈ ခဈ” ပွောရငျး ကြုပျပေါငျပေါျ ခေါငျးတငျပွီး ပကျလကျလဲနတေဲ့ ခငျလှ အကြီကို တလုံးခငြျး ဖွုတျလိုကျတယျ။

ခငျလှက ကြုပျကွယျသီး ဖွုတျနတောကို မညငျး။ “ဦးမောငျလှကွီးနောျ… ခငျလှက ကိုထှနျးသောငျ ဆုံးကတညျးက ဘယျသူနဲ့မှ ဖွဈခဲ့တာ မဟုတျဘူး… အထငျတော့ မသေးနဲ့… ခု ဦးမောငျလှကွီး မို့လို့” “ဒါတှေ ငါနားလညျပါတယျ ခငျလှရာ… နငျပွောမနနေဲ့… ခု ငါ့ကို ထှနျးသောငျလို့ဘဲ သဘောထားလိုကျ” “ဦးမောငျလှကွီကရော ခငျလှကို သနျးမွ လိုသဘောထားမှာမို့လို့လား” “ငါက နင့ျကို သနျးမွ လို့တော့ သဘောမထားပါဘူး… နငျက ပိုလှနတေဲ့ဟာ… နင့ျကို နငျလို့ဘဲ သဘောထားမယျ” “ခဈ ခဈ ခဈ ခဈ ဦးမောငျလှကွီး ကတော့လေ ပွောတတျတယျ” ပွောရငျ အငျ်ကြီကွယျသီးတှေ ပွုတျတော့ ဘောျလီကို ဆှဲလှနျရငျး ထငျးနအေောငျ ပေါျနတေဲ့ မှဲ့ကို လကျနဲ့ အသာပှတျကွည့ျရငျး “မှဲ့က နင့ျရငျသားမှာ ထငျးကနဲဘဲဟ… ဒါကွောင့ျထငျတယျ နင့ျနို့တှေ ထှားတာ.. ငါက အဲလိုမှ ကွိုကျတာ” ပွောလဲပွော လကျက နို့အုံကွီးကို ဆုတျလို့၊ အိကနဲ အိကနဲ ခငျလှနို့ ကိုငျလို့ကငျေးခကြျ၊ ကိုငျနရေငျး အားမရတော့ ကုနျးစို့လိုကျတယျ။

“အိ” ခငျလှဆီက အိ ကနဲ အခကြျအသံထှကျပွီး တိတျသှားတယျ။ ခနလေးကွာတော့ တဟငျးဟငျး နဲ့ အသကျရှုသံ ခပျပွငျးပွငျးထှကျလာတယျ။ ပွီးတော့ သူ့လကျက ကြုပျ ခန်တာကိုယျ ကိုဟိုပှတျဒီပှတျနဲ့၊ နောကျ အလိုလို ကြုပျပေါငျကွားထဲ ဝငျလာပွီး ပွောငျကွီးကို ဖမျးဆုတျလိုကျတယျ။ အဲဒါမှ ကြုပျကွိုကျတာ၊ ခငျလှနို့က ထှားကလဲထှား၊ ကိုငျလို့လဲကောငျး၊ စို့လို့လဲ ကောငျးတာမို့ အတောျကွာတယျ၊ တမောစို့ပွီးမှ “ခငျလှ” “အငျ” “နငျ ရှာထဲက ရခေဲခြောငျးစားဖူးလား” “အငျး ဘာဖွဈလို့လဲ” “အောျ ငါ့ ရခေဲခြောငျး စားမလားလို့” “ခဈ ခဈ ခဈ ခဈ ဦးမောငျလှကွီးဟာက ရခေဲခြောငျးလဲ မဟုတျဘူး” ပါးစပျက ပွောပမေဲ့ ခငျလှ ပကျလကျလှဲနရောက ကြုပျဘဲ စောငျးလို့ ကြုပျကောငျပွောငျကွီးကို မကြျနှာခငြျး ဆိုငျလိုကျတယျ။ သခြောကိုငျကွည့ျရငျး သူ့ နှုတျခမျးကို ဝကျလိုစူလို့ ပွောငျကွီးနဲ့ တေ့လိုကျ ခှာလိုကျ လုပျကစားနရေငျး “ဦးမောငျလှကွီးရော ဘိနျးမုံ့ စားဖူးလား ခဈ ခဈ ခဈ ခဈ” သူ့အပွောကို ကြုပျ ခကြျခွငျး သဘောပေါကျတာမို့ “ဘာလဲ နင့ျယကျေကြား ထှနျးသောငျကွီးက ဘိနျးမုံ့ ကွိုကျလို့လား” “အငျး အရမျးကွိုကျတာ” “သူကွိုကျတာလား နငျကွိုကျတာလား” “ခဈ ခဈ ခဈ ခဈ” ကြုပျဘာမှမပွောတော့၊ ကြုပျ ခငျလှ ဘေးပွောငျးပွနျအိပျခလြိုကျတယျ၊ ကြုပျခေါငျးက ခငျလှတငျပါးနား၊ သူ့ ထမီကို ဆှဲဖွခေလြို့ ကြုပျမကြျနှာပေါျ ဆှဲတငျလိုကျတယျ။ အဲဒီမှာ ပွောငျကွီး ခငျလှပါးစပျထဲ ရောကျသှားမှနျး ကြုပျသိလိုကျတယျ။

ခငျလှခွထေောကျတှကေို ကှေးလို့ ကြုပျကိုယျပေါျမှာ ဒူးထောကျသလို ပုံစံပွောငျးလိုကျတော့ သူ့ရဲ့ ဘိနျးမုံ့ကွီးက ကြုပျမကြျစိရှေ့ ထငျးကနဲ။ ဆုံးသှားတဲ့ သူ့လငျ ကွိုကျလဲကွိုကျစရာဘဲ၊ အမှေးတှထေူလပွဈနဲ့ မဲတူးနတေဲ့ မုံ့မြိုးမဟုတျ၊ အမှေးကခပျပါးပါးနဲ့ နှုတျခမျးသားက ညိုတိုတို ဖွဈနပေမေဲ့ အကှဲကွောငျးအထဲက နီရဲလို့ အရညျကွညျ တစို့စို့နဲ့ အစေ့ကို ပွူလို့၊ ကွည့ျတာနဲ့ ဖိစုတျခငြျစရာကောငျးနတော။ ကြုပျလဲ သသေခြောခြာကွည့ျရငျး သူ့တငျပါးကို သခြောကိုငျပွီး ကြုပျပါးစပျဝ တေ့ခလြိုကျတယျ၊ “အီး . . .” ခငျလှဆီက ရုတျတရကျ အသံကွားရပွီး ပွနျပြောကျသှားတယျ။ ပွီးတော့ ပွောငျကွီးဆီက နှေးကနဲ နှေးကနဲ နဲ့။ နှဈယောကျသား အပေးအယူ မြှနတော ဘယျညာလူးလို့၊ ခငျလှက အပေါျရောကျလိုကျ၊ ကြုပျက အပေါျရောကျလိုကျ၊ နောကျဆုံး ကြုပျမရတော့၊ ခငျလှရေ ငါထှကျပဟ ဆိုပွီး တဗွဈဗွဈ နဲ့ အားရပါးရ ပနျးထှကျတော့တာဘဲ။ အဲဒီမှာ နှဈယောကျသား ညိမျကသြှားတာ။ခနလောကျ ညိမျနပွေီး “အမလေး ခငျလှရယျ ဘယျလိုမြား စုတျထည့ျလိုကျတာလဲဟ… ငါတောငျ မအောင့ျနိုငျဘူးဖွဈသှားတယျ” ကြုပျက ငုတျတုတျထထိုငျလို့ မောဟိုကျသံနဲ့ ပွောတော့ ခငျလှက တခဈခဈရယျတယျ။

သူ့ပုံကွည့ျရတာ ဘာမှမဖွဈသလိုနဲ့ ကြုပျ သူ့ကို လုပျပေးတာ ထိမှထိရဲ့လားလို့ သံသယဝငျလာတာမို့ လှမျးမေးလိုကျတယျ။ “ဟဲ့ နင့ျကိုငါ လုပျပေးတာရော ကောငျးရဲ့လား” “ဦးမောငျလှကွီးကလဲ… ဘာတှလောမေးနတောလဲ” “ဟဲ့ ငါလုပျတာကောငျးမကောငျး သိခငြျတာပေါ့ဟ… ပွောစမျးပါ” “မသိဘူးလား ဒီမှာ ဒီလောကျလူးနတော… တခါတညျး လူကို မနားတမျးလုပျနတေဲ့ဟာ… ဒီမှာ အသကျတောငျရှုလို့ မရတော့ဘူး ဟှနျး” ခငျလှက ညုတုတု နဲ့ ပွနျပွောတဲ့ လသေံကွောင့ျ ကြုပျမှာအမောပွရေုံက စိတျက ပွနျလညျလာသလိုတောငျ ဖွဈလာတယျ။ “ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ နင့ျဘိနျးမုံ့က တကယျစားကောငျးတယျဟ… ငါလုပျတာ နငျရော ပွီးလား” “ပွီးလိုကျတာမှ ဦးမောငျလှကွီးရယျ.. တရှုးရှုးနဲ့ ပနျးနတော ဦးမောငျလှကွီးကို အားတောငျနာတယျ” “ဟဲ ဟဲ ဒါမြိုးက အားမနာရဘူးဟ.. ပနျးသာပနျး… မြားမြားပနျးလေ ငါကွိုကျလဘေဲဟ” စကားသာပွောနပေမေဲ့ ခငျလှက ပကျလကျလဲနရောက မထ၊ ကြုပျလဲ ပွီးသာပွီးသှားတယျ အာသာကမပွေ သလိုလို၊ သူ့အပွော နဲ့ အမူအယာကို ကွည့ျပွီး စိတျက ပွနျထလာတာမို့ သူ့ပေါငျကွားထဲ ဝငျထိုငျရငျး သူ့ခွထေောကျကို ဆှဲမလို့ ကြုပျကောငျပွောငျကွီကို သူ့ ဘိနျးမုံ့နဲ့ ကပျပေးလိုကျတယျ။

ခငျလှက ကြုပျအဖွဈကို ပွုံးကွည့ျရငျး ကြုပျအလိုကြ ခွမွှေောကျပေးတယျ။ သူလဲ မဝသေးတဲ့ပုံ။ ဘိနျးမုံ့နံ့ ရတာနဲ့ အနျထားလို့ ခေါငျးစိုကျသယယောငျယောငျ ဖွဈနတေဲ့ ပွောငျကွီးက ခကြျခွငျး ခေါငျးပွနျထောငျလာတော့တာဘဲ။ ဒါမြိုးဆို ကြုပျကောငျပွောငျကွီးက စိတျခရြတယျ။ ၃ ခြီလောကျတော့ မနားတမျးခေါငျးထောငျနိုငျတဲ့ကောငျ။ သူ့ဘိနျးမုံ့ကို ပွောငျကွီးလာထောကျတာနဲ့ ခငျလှဆီက “ဖွေးဖွေးအရငျလုပျနောျ ဦးမောငျလှကွီး… ခငျလှ မလုပျတာအရမျးကွာပွီ” “အေးပါ ငါသိပါတယျဟ” ကြုပျလဲ အခြိနျမဆိုငျးဘဲ ခေါငျးထောငျနတေဲ့ ပွောငျကွီးကို စိုရှှဲ ခြှဲအိ နူးညံ့နတေဲ့ ခငျလှဘိနျးမုံ့ထဲ အသာဘဲ ဖိထိုးလိုကျတော့ ခပျလှယျလှယျဘဲ တထဈခငြျးတိုးဝငျသှားတော့တာပါဘဲ။ ဒီကောငျမ မလုပျတာ အရမျးကွာပွီ ပွောပမေဲ့ အပေါကျကတော့ ပိတျမနေ၊ ဧကန်တ သူ့လငျ ထှနျးသောငျကို သတိရတိုငျး ခရမျးသီးနဲ့ စခနျးသှားနလေား မသိ။ သူ့အိမျနောကျဖေးမှာလဲ တနိုငျစာ ခရမျးစိုကျခငျးနဲ့။ အဆုံထိ ပွောငျကွီးကို ထိုးသှငျးပွီး ခငျလှ မကြျနှာကို လှမျးကွည့ျလိုကျတော့ မကြျစိလေးမှေးလို့ ပွုံးတုံးတုံး မကြျနှာပေးနဲ့ ပါးစပျမပှင့ျတပှင့ျဟလို့၊ ကွည့ျစမျး အပွည့ျအဝ ကို အရသာ ခံနတော။ သူ့ပုံကွည့ျပွီး ကြုပျတောျတောျ အားတကျလာတယျ။ စောစောက မောတာတှတေောငျ ဘယျပြောကျသှားမှနျး မသိ။ ဒါနဲ့ဘဲ ပွောငျကွီးကို အသာဆှဲထုတျလို့ ခပျဖိဖိလေး ထပျသှငျးကွည့ျတယျ။

ဒါလဲ ရှောရှောရှူရှူ ပလှပျကနဲ ဝငျသှားတာပါဘဲ။ လေး ငါး ခကြျလောကျ အသာစမျးပွီး ကြုပျအားပါတဲ့ ဆောင့ျခကြျတှေ တနျးသှငျးတိုကျတာ ခငျလှ ပါးစပျ မပှင့ျတပှင့ျကနေ ခပျကယြျကယြျလေး ဟ သှားတာဘဲ ရှိတယျ။ မကြျနှာပေးကမပွောငျး၊ မထီမဲ့မွငျ မကြျနှာပေးနဲ့ ကြုပျလုပျနတော မမှု့တဲ့ ပုံမို့ ကြုပျ အသားကုနျဘဲ မနားတမျးဆောင့ျပေးလိုကျတာ ခငျလှ နို့အုံကွီးဆို ပငျလယျလှိုငျးထနသေလို ယနျးလို့။ အဲဒီတော့မှ ခငျလှ ဆီက တအအ နဲ့ အသံထှကျလာပွီး အောကျနှုတျခမျးကို ခပျဖှဖှကိုကျလို့ မကြျစိပှင့ျလာပွီး ကြုပျကို ကွည့ျတယျ။ ကြုပျကလဲ သူ့မကြျနှာကို ကွည့ျပွီး လုပျနမေို့ ခကြျခွငျးဘဲ အကွည့ျခငြျး ဆုံတာပေါ့။

ကြုပျလဲ မောနတောမို့ ဆောင့ျခကြျကိုရပျပွီး အဆုံးထိ ထိုးသှငျးလို့ သူ့ကို လှမျးမေးလိုကျတယျ။ “ပွီးသှားလို့လား” “အငျး… ဦးမောငျလှကွီး အရမျးကွမျးတာဘဲ” မကြျနှာပေးက ခပျပွုံးပွုံးနဲ့ ပွောလိုကျတဲ့ လသေံက မခံနိုငျတဲ့ လသေံမဟုတျ။ သဘောကတြဲ့လသေံ။ “မကွမျးပါဘူးဟ.. ဒီလောကျတော့ ရှိမှာပေါ့… ဒါတောငျ ငါကလြှော့ထားတာဟ” ကြုပျကလဲ ပွောရငျး ဖွဲကားထားတဲ့ သူ့ပေါငျနှဈခြောငျးကို စုလို့ ဘိုကျပေါျ တှနျးတငျလိုကျတယျ။

ကွှတကျလာတဲ့ သူ့ဘိနျးမုံ့ကို တခကြျ နှဈခကြျလောကျ ဖိအဆောင့ျမှာ “နားပါအုံးလား ဦးမောငျလှကွီးရယျ” ကွည့ျရတာ သူလဲ နားခငြျပုံဘဲ၊ ကြုပျကလဲ ခန နားခငြျတာနဲ့ အတောျဘဲ။ ခန နားပွီး နငျအပေါျက စိတျကွိုကျလုပျ ဟုတျလား လို့ပွောရငျး မနားခငျ အဆဈယူတဲ့ သဘောနဲ့ လေးငါးခကြျလောကျ ဆကျတိုကျလေး ဆောင့ျပွီး သူ့ဘေးလှဲခလြိုကျတယျ။ နှဈယောကျလုံးက အတှေ့ကွုံ ရှိပွီးသားမို့ အထူးပွောနစေရာ မလိုတော့။ အခွအေနကေ အားနာစရာလဲ မလိုတော့။ နှေးနှေးတလှည့ျ မွနျမွနျတလှည့ျ၊ နားလိုကျ လုပျလိုကျနဲ့ ခငျလှနဲ့ ကြုပျ ပုံစံမြိုးစုံ သုံးပွီး စခနျးသှားလိုကျတာ ညနစေောငျး အိမျပွနျတော့ ကြုပျမှာ ဒူးတောငျ ခြောငျလို့။ ကြုပျလဲ ခုမှဘဲ အဆငျပွသှေားတယျ။ မအေးကိုလဲမေ့၊ သနျးမွ အကပျမခံလဲ ဂရုမစိုကျတော့။ ခငျလှလောကျ ကြုပျအပေါျ ဘယျသူမှ မကောငျးမှနျး ကြုပျကောငျးကောငျးသိသှားတယျ။ ပွီးပါပွီ