420 ဟနျဝငျးအောငျ ။

ဟနျဝငျးအောငျသညျ လူလိမျတယောကျပါ ။

ဖိုးတှမျတီးဟနျဝငျးအောငျ လို့ လူသိမြားတယျ ။
ဖိုးတှမျတီး ဆိုတာက လိမျလညျမှုအတှကျ ပုဒျမ …ပွဈမှုဆိုငျရာ ဥပဒေ ပုဒျမ ၄၂၀ ကို ပွောခငြျတာ ။
ဆိုလိုတာက ဖိုးတှမျတီး လုပျလှနျးလို့ ခေါျကွတာ ။

ငယျငယျလေးထဲက စောရနက်ခတျနဲ့ယှဉျပွီး မှေးဖှားလာခဲ့သလား မဆိုတတျဘူး ။ ဟနျတင့ျကြောျသညျ
ငယျငယျထဲက လိမျတတျသညျ ။ ခိုးတတျသညျ ။ သူမြားကို ဂြောကျခတြတျသညျ ။ ကြောငျးသားအရှယျထဲက လိမျသညျ။

ကြောငျးက အတနျးဖေါျ အခငြျးခငြျး လိမျသညျ ။ ဆရာ..ဆရာမတှကေို လိမျသညျ ။ ကြောငျးက ကြောငျးစောင့ျ ဒရဝမျကွီးကိုက အစ သူ လိမျသညျ ။ ကြောငျးရှေ့မှာ လာရောငျးရဲ့ ဘယာကွောျသညျကုလားကိုလညျး သူလိမျသညျ ။ ကြောငျးအိမျသာကို ဆေးတဲ့ ကုလားကိုလညျး လိမျသညျ ။

ကြောငျးသှားတကျပမေယ့ျ စာကို စိတျမဝငျစား ။ မဟုတျတာ တခုခုကို လုပျဖို့ဘဲ အမွဲ တှေးနသေညျ။လိမျဖို့ ညာဖို့ သူတပါး ပစ်စညျးကို မတရားနညျးနဲ့ ရယူပိုငျဆိုငျဖို့ဘဲ သူ စဉျးစားနသေညျ ။ ဒါကွောင့ျရှဈတနျးကြ..ကိုးတနျးကြ..ဆယျတနျးနှဈခါကပြွီး သူ ကြောငျး မနတေော့ဘူး ။ ကြောငျးဆကျမနပေမေယ့ျ
ကြောငျးနဲ့တော့ အဆကျမပွတျ ။ သူသညျ တက်ကသိုလျကြောငျးသား အယောငျဆောငျပွီး လိမျတတျလို့ကြောငျးသား မဟုတျပမေယ့ျ တက်ကသိုလျထဲ ရောကျတတျသညျ ။ တက်ကသိုလျမှ တခုထဲ မဟုတျ ။ တက်ကသိုလျ အမြိုးမြိုးထဲ သူ ရောကျသညျ ။ ကြောငျးသားအစဈတှရေဲ့ ဟနျပနျ အမူအရာတှကေိုလညျး သူ မှတျသားလေ့လာသညျ ။ အတုခိုးသညျ ။ တက်ကသိုလျကြောငျးသား ဂိုကျစတိုငျ ဖမျးပွီး လိမျသညျ ။ ငှပေစ်စညျးတငျ မက မိနျးကလေးတှရေဲ့ အခစြျကိုလညျး လိမျညာပွီး ယူသညျ ။

ဟနျဝငျးအောငျသညျ လိမျတတျညာတတျ ခိုးတတျ သလို တဏှာလဲ ကွီးသညျ ။ ငယျငယျလေးထဲက သူ့လိငျတနျဆာသညျ တခွားရှယျတူ ကလေးတှလေို မဟုတျဘဲ ကွီးမားရှညျလြားနပွေီး လိငျတနျဆာရဲ့ထိပျမှာလညျး ထငျရှားတဲ့ မှဲ့နီကွီး တလုံး ရှိနတောကွောင့ျ ရာဂအား ကွီးမဲ့ကောငျ..မိနျးမအမှု ဝါသနာထုံ
မဲ့ကောငျလို့ သူ့ဘကွီးတယောကျက ပွောဆို ဟောကိနျးထုတျခဲ့သညျ ။

တကယျဘဲ ဟနျဝငျးအောငျသညျ မိနျးမလိုကျစား ရှုပျပှသေညျ ။ မိနျးမကောငျးမြားကို လိမျညာပွီး ရအောငျ ယူတတျ အိပျတတျသလို လမျးပေါျက လိမ့ျနတေဲ့ ဂေါျလီမလေးမြား..ကွေးစား မိနျးမပကြျမြား နဲ့လညျး ပြောျပါးသညျ ။

ကောလိပျ နဲ့ တက်ကသိုလျတှကေ မိနျးကလေးတှကေလညျး တက်ကသိုလျကြောငျးထဲ အမွဲ တှေ့ရသော သူ့ကို ကြောငျးသားဘဲ ထငျမှတျကွပွီး သူ့အပွောကို ယုံကွပွီး ပွနျခစြျကွိုကျခဲ့တဲ့သူတှေ ရှိသညျ ။ ခစြျသူမိနျးကလေးတှကေို သူ့စိတျကွိုကျ ပြောျပါးပွီး သူတို့ဆီက အကွောငျးအမြိုးမြိုးပွပွီး လိမျစားသညျ ။

ဆေးကြောငျးသား ဟနျဆောငျပွီးလညျး နားကွပျလေး လကျကကိုငျပွီး ဆေးရုံတှကေို ဝငျထှကျသညျ ။ ဟောကျဆာဂငြျဆိုပွီး လိမျညာသညျ ။ သူလိမျနရေတာကို သူ ကြနေပျနတော ။
တခါတလေ သူလိမျတာ သူ့အတှကျ အကြိုး မဖွဈထှနျးလှ ။ သူ့အကွောငျးသိသူတှကေ သူသညျ ယဉျယဉျလေးနဲ့ ရူးနသေူ စိတ်တဇဝဒေနာရှငျ တယောကျ လို့ ပွောဖူးသညျ ။

တဖွေးဖွေးနဲ့တော့ သူ့ပတျဝနျးကငြျက လူတှကေ သူ့ကို လူလိမျမှနျး သိလာကွသလို မကြနေပျသူတှေ
က ရဲစခနျးကို တိုငျကွားကွတာကွောင့ျ သူသညျ ရဲနဲ့ ညိသှားသညျ ။ ရဲက သူ့ကို လူလိမျမှနျး သိသှားသညျ ။ ရဲမှတျတမျးဝငျသှားသညျ ။

ပထမပိုငျးမှာတော့ သူ့မိဘတှကေ နံမညျအပကြျ မခံဘဲ သူ့အစား လြှောျပေးတာတှကွေောင့ျ သူသညျ
ကြောငျးမှာ ရပျကှကျထဲမှာ ဆှမြေိုးမြား ကွားမှာ နံမညျပကြျပမေယ့ျ အမှုတှေ ဘာတှေ မဖွဈခဲ့ ။ ရဲအဖမျး မခံခဲ့ရ ။ ထောငျမကခြဲ့ ။ ဒါပမေယ့ျ သူက ရပျတနျးက ရပျမသှားဘူး ။ မလိမျဘဲနဲ့ မနနေိုငျဘူး ။ မိဘတှလေညျး ကွာလာတော့ သူ့ကို စိတျပကြျလာကွသညျ ။ သူ့ကို မကယျတော့ ။ သူ့ဖကျက မနတေော့ ။

ရဲအဖမျးခံရတဲ့အခြိနျ နဲနဲ ခွငွေိမျသှားတယျ ထငျကွရပမေယ့ျ အခိုကျအတန့ျ ခဏတာဘဲ သူ ငွိမျနပွေီး သူ့အကငြ့ျအတိုငျး ပွနျလိမျ ပွနျခိုးတော့တာဘဲ ။

ဟနျဝငျးအောငျ သညျ လိမျဖို့ မကွောကျဘူး ။ လိမျတာပေါျသှားမှာ မိသှားမှာလညျး မကွောကျဘူး ။ ပေါျတငျဘဲ ။ မကြျနှာသသေညျ ။ မကြျနှာပွောငျသညျ ။ လိမျပွီးရတဲ့ငှတေို့ ပစ်စညျးတို့က သူ့ဆီ မမွဲဘူး ။ သူကလညျး စားသောကျ သုံးဖွုနျးပဈခဲ့သညျ ။ ငယျငယျလေးထဲက အိမျက လူကွီးတှကေို လိမျသညျ ။ အမြိုးတှကေို လိမျသညျ ။ ပစ်စညျးတှကေို ခိုးရောငျးစားသညျ ။ ငယျငယျလေးနဲ့ ခိုးရာပါပစ်စညျး ဘယျမှာ ရောငျးရမလဲ သူသိသညျ ။

အသကျ၁၈နှဈ အရှယျမှာထဲက မိနျးမရှုပျတဲ့ ကိစ်စနဲ့ ဟနျဝငျးအောငျ ဓါးထိုးခံရသညျ ။ ဘယျသှားသှား
အမှုပှတေဲ့ ဟနျဝငျးအောငျသညျ တနေ့မှာ ရနျကုနျမွို့ထဲကို ဘတျစကားနဲ့ သှားရငျး လူကွပျလှတဲ့ဘတျစကား ပေါျမှာ မိနျးမတယောကျကို မကြျစိကသြညျ ။ မိနျးမက တငျကောငျးကောငျးနဲ့မို့ ဟနျဝငျးအောငျ ဒီမိနျးမ အနားကို တိုးကပျသှားသညျ ။ ဒီမိနျးမက သူ့ထကျ အသကျ အမြားကွီး ကွီးသညျ ။ သုံးဆယျခန့ျအရှယျ ဖွဈသညျ ။ အသားဖှေးဖှေး နို့ကွီးကွီး တငျပါးကွီးတှေ ထယျဝါသညျ ။ တရုတျကပွားမ ဖွဈသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျ တိုးကပျလာတာကိုလညျး ဒီမိနျးမက
သိသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျသညျ လူကွပျတာကို အခှင့ျကောငျးယူပွီး ဒီမိနျးမရဲ့ ဖငျကားကားကွီးတှကေိုအနောကျကနေ အပီအပွငျ ထောကျသညျ ။ ဖငျကွီးတှကေ ထောကျလို့ ကောငျးလှသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျ က မိနျးမတှကေို ဘတျစကားပေါျမှာ ထောကျနကေမြို့ သိနတောက ဒီမိနျးမသညျ ထမိနျ
တထပျထဲ ဝတျထားသညျ ။ အတှငျးခံပငျတီ ခံဝတျမထားဘူး ။

သူ့မာတောငျနတေဲ့ ဒုတျကွီးက မိနျးမရဲ့ ဖငျတုနျးတှကွေားတဲ့တဲ့ကို ထောကျထားသညျ ။ ဘတျစကား
မောငျးတဲ့သူက ဘရိတျကို ဆောင့ျဆောင့ျနငျးလိုကျတဲ့အခါ မတျတပျရပျလိုကျပါလာတဲ့ ပါဆငျဂြာတှသေညျ ယိမျးထိုးကုနျသညျ ။ သူ့ဒုတျကွီးကလညျး ရှေ့က ဖငျအိအိကွီးတှကွေားထဲကို ပဈပဈဆောင့ျနသေညျ ။

ရှေ့က မိနျးမ ဖတြျကနဲ လှည့ျကွည့ျသညျ ။ သို့သောျ စိတျဆိုး မကြနေပျပုံ မပွဘူး ။ ဒီတော့ သူ စိတျ
အား တကျသှားသညျ ။ သူ့ကို လုပျခှင့ျပွုသလို ခံစားလိုကျရပွီး ဟနျဝငျးအောငျ ပိုကဲလာသညျ ။ နောကျကလဲ ထောကျ ထမိနျစ ကွားနေ ရှေ့ဖကျကိုလညျး သူ့လကျနဲ့ စမျးလိုကျသညျ ။

“ အို..ကဲလိုကျတာ..ကောငျလေး….”
လသေံလေးနဲ့ တိုးတိုးလေး ပွောလိုကျတာ သူ ကွားလိုကျသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျလို မကွောကျတတျ
မကြျနှာပွောငျတဲ့ကောငျမို့သာ ဒီလိုတှေ လုပျရဲတာ ။ တခြို့ ထကျတဲ့ စှာတဲ့ မိနျးမတှနေဲ့သာ တိုးမိရငျ
လူကွားအောငျ အောျဟဈနိုငျသညျ ။ ပါးကိုလညျး ဖွောငျးကနဲ ပိတျရိုကျနိုငျသညျ ။ အခု မိနျးမကတော့
အဖုတျကို စမျးကာ ပှတျကွည့ျတာတောငျ ငွိမျနသေညျ ။ ဒီအတိုငျးဆိုရငျ သူ ဒီမမကွီးကို ဖွုတျခငြျ ဖွုတျရနိုငျသညျ လို့ ဟနျဝငျးအောငျ တှကျဆမိသှားသညျ ။

ပိုရဲတငျးလာပွီး စောကျပတျကို ပီပီပွငျပွငျ ကိုငျတှယျလိုကျသညျ ။ စောကျပတျနှုတျခမျးသားတှကေို ကိုငျ
မိပွီး သူ့ဒုတျကို ဖိဖိညှောင့ျလိုကျတော့ သူ ပွီးခါနီးတောငျ ဖွဈသှားရသညျ ။ ရှေ့က မမကွီးလညျး သူ
လုပျတာကိုငျတာတှကွေောင့ျ စိတျတှေ ထကွှနမှော အမှနျဘဲ လို့ သူ တှကျဆနသေညျ ။

“ မှတျတိုငျပါတယျ …”
စောျကွီးရဲ့ အသံတှကေ တုနျနသေလိုဘဲ ။

မှတျတိုငျမှာ ဆငျးသှားတော့ ဟနျဝငျးအောငျ အနောကျကနေ လိုကျဆငျးသညျ ။ သူ့ဒုတျက ပုဆိုးကွား
က ငေါငေါကွီး ထိုးထောငျထှကျနလေို့ လှယျအိတျနဲ့ ကာထားရသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျသညျ အရငျ အ
တှှကွေုံတှေ ရှိခဲ့ဘူးလို့ ဘတျဈကား စီးရငျ လှယျအိတျ အမွဲပါသညျ ။ မွူးကွှနမှော ဖွဈတဲ့ သူ့ဒုတျကို
ကာဘာ လုပျဖို့ …။

ဖငျတုနျးတှေ နိမ့ျလိုကျမွင့ျလိုကျ တဆတျဆတျ တုနျခါလိုကျနဲ့ စောျကွီး ရှေ့ကနေ တလှမျးခငြျး လှမျး
လြှောကျနသေညျ ။

“ မမ….မမ….ခဏ….ခဏလေး …. ”

ဟနျဝငျးအောငျက ဘေးခငြျးယှဉျမိအောငျ လြှောကျရငျး စောျကွီးကို စကားစပွောလိုကျသညျ ။

“ ဘာလဲ…မငျး ကားပေါျမှာ စောျကားရတာ အားမရသေးဘူးလား …ဘာထပျ လုပျခငြျသေးလို့လဲ..”

“ ဟာ..အမရယျ…စောျကားတာ မဟုတျပါဘူးဗြာ….”

“ ဘာ မဟုတျရမှာလဲ..ဟှနျး..အတငျးလိုကျထောကျပွီး …နောကျပီး…မပွောလိုကျခငြျပါဘူး..လကျကလညျး သရမျးသေးတယျ ..”

“ ဆောရီးပါ..မမရယျ…မမက ဟိုလေ..ကိုယျလုံးက အရမျးလှ..အဲ..အရမျးတောင့ျတငျးတော့ မတောျတဆ ထိမိရာက မနနေိုငျတော့ဘဲ…”

“ တောျပါကှာ..နားရှကျပါတယျ …ကဲ..ကဲ…မငျးလမျးမငျးသှား…ငါလညျး လုပျစရာတှေ ရှိသေးတယျ ..”

“ မမ…မမက ဒီလမျးထဲမှာ နတောလားဟငျ ..”

“ အငျး..ဘာလဲ..ဘာလုပျခငြျလို့လဲ…”

“ မမကို ခငျမငျခငြျတာပါ…မမ နံမညျ ဘယျလိုခေါျလဲဟငျ …ကနြော့ျနံမညျက ဟနျဝငျးအောငျ ပါ ..”

“ ဟှနျး..ဉာဏျခညြျးဘဲ..မငျး အကွောငျး မသိရငျ ခကျမယျ…လိုကျမိတျဆကျ..ပွီးတော့…”

“ မမ နံမညျလေး …”

“ ငါ့နံမညျက အေးအေးပှင့ျ….ကဲ..ဘာသိခကြျသေးလဲ….”

“ မမ က အိမျထောငျနဲ့လားဟငျ….”

“ အငျး…ဟုတျတယျ…လငျရှိတယျ….ကဲ..မောငျမငျးကွီးသားလေး….ဒါဘဲလား..ငါ သှားတော့မယျ…”

“ အိမျပွနျမှာလားဟငျ…မမ….မမယောကြျား အိမျမှာ ရှိလား …”

“ အမလေးတောျ…စပျစုလိုကျတာ..ငါ့လငျ အိမျမှာ ရှိလား ဘာလို့ သိခငြျနရေတာလဲ…”

“ အောျ..ကနြောျလေ….အိမျ….အိမျသာ…အိမျသာ တကျခငြျလို့..ခဏ လိုကျခဲ့ပွီး အိမျသာ တကျလို့ရမ
လား…မမ….”

“ အမလေး….မငျးမလဲ..အမြိုးမြိုးဘဲ..ငါ့လငျက အိမျမှာ ရှိမနဘေူး …သူနဲ့ ငါ စကားမြားလို့ ငါ သူ့ကို
အိမျပေါျက မောငျးခထြားတာ တလကြောျလောကျ ရှိနပွေီ …. ”

ဟနျဝငျးအောငျ ထိပျကနဲ ဝမျးသာသှားသညျ ။ ဝမျးသာလုံး ဆို့သှားသညျ ဟု ဆိုလြှငျ ပို မှနျကနျလိမ့ျ
မညျ ။

“ ဒါဆို ခဏ လိုကျခဲ့မယျနောျ….”

“ ဟငျး….ကဲ..ကဲ..လိုကျခဲ့…”

ဟနျဝငျးအောငျသညျ လငျနဲ့ ခဏ ကှဲနတေဲ့ စောျကွီးသညျ ဆာနပေုံရသညျလို့ ခန့ျမှနျးလိုကျသညျ ။
သူ့ဒုတျနဲ့ ထောကျတာကို မငွငျးပယျခဲ့ဘဲ ငွိမျခံနတောမှ မကြျလုံးတှကေို စုံမှိတျလို့ ။ အဖုတျကို စမျး
တော့လညျး မရုနျးဖယျ..မငွငျးဆနျဘူး ။ ဒါဆို အိမျလိုကျသှားပွီး ထပျကွံရငျ ဝါးရနိုငျတယျ လို့ တထဈခြ
တှကျလိုကျသညျ ။

လမျးအဆုံးက အစှနျဆုံး အိမျကလေးကို ရောကျတော့ အေးအေးပှင့ျက အိမျတံခါးကို သော့နဲ့ ဖှင့ျသညျ ။

“ ကဲ..အိမျသာ သှားတကျပတေော့..ကိုယျတောျလေး ..”

အနောကျဖေးဖကျကို လကျနဲ့ ညှှနျပွပွီး ပွောလိုကျသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျလညျး အိမျသာဆီကို ဝငျသှားလိုကျပွီး သေးပေါကျသညျ ။ စိတျတှကေ တထောငျးထောငျးနဲ့ ထကွှ သောငျးကနြျးနသေညျ ။
အေးအေးပှင့ျကွီးကို မရရအောငျ တကျဆောျမညျ လို့ သူ စိတျပိုငျဖွတျလိုကျသညျ ။

အိမျရှေ့ကို သူ ပွနျထှကျခဲ့တော့ ကွားထဲမှာ ရှိနတေဲ့ အခနျးလေးထဲက အသံသဲ့သဲ့ ကွားလိုကျလို့သူ
ကွည့ျလိုကျတော့ အေးအေးပှင့ျ အကြ ႌဲလဲနတော ။ အပွငျဝတျခဲ့တဲ့ အကြ ႌကို ခြှတျပွီး အိမျနရေငျး
အကြ ႌ အနှမျးလေးကို ကောကျယူ ဝတျဆငျနတော ..။

သူကွည့ျနတော မွငျသှားတော့ အေးအေးပှင့ျက ရငျဘတျကို လကျနဲ့ ကာလိုကျသညျ ။

“ ဟေ့..မငျး အိမျသာတကျပွီးရငျလဲ သှားတော့လကှော..ဘာလာကွည့ျနတောလဲ..”

“ မမ က လှလို့….မမ အရမျးလှတာဘဲ….”

“ အို..လာမွှောကျမနနေဲ့..ဒါမြိုးတှေ ရိုးနပွေီ …မငျးလေးရဲ့ အကွံကို မသိဘူးမြား မှတျနလေား ..”

သူ အေးအေးပှင့ျ အနားကို တိုးကပျသှားသညျ ။

“ ဘာအကွံလဲ မမရဲ့…ဟောဒီ အကွံလား…” လို့ ပွုံးစိစိနဲ့ ပွောလိုကျရငျး အေးအေးပှင့ျကို ဖကျသိုငျးလိုကျပါသညျ ။

“ အို..လှှတျလှှတျ..မငျး..မငျး..ကဲလိုကျတာ….”

“ မမရယျ…မမကို ကားပေါျမှာထဲက အရမျး ကွိုကျနတော..သိလား….”

အေးအေးပှင့ျရဲ့ မကြျနှာနဲ့ လညျပငျးတှကေို နမျးရှုံ့ရငျး လကျကလဲ ဖငျကွီးတှကေို ကိုငျသညျ ။

“ ဟိတျ…နှာဘူးလေး …ဘာတှေ လုပျနတောလဲလို့..လှှတျစမျးကှာ….”

“ ဟင့ျအငျး..မလှှတျဘူး..မမနဲ့ အိပျမယျ….”

“ ဟယျ..ကွည့ျစမျး…ကဲလိုကျတဲ့ကောငျလေး…”

ဟနျဝငျးအောငျက အေးအေးပှင့ျကို ကုတငျဆီကို ဆှဲဖကျ ခေါျဆောငျသှားလိုကျသညျ ။

“ ဟိတျ..မငျး လုပျရပျတှကေ လှယျလှခညြျလား..ခုဘဲသိ..ခုဘဲ ကုတငျပေါျတကျ…မငျး…မငျး..ငါ့ကို အထငျ
သေးတာလားဟငျ…”

“ မသေးပါဘူး….မမရယျ..မမကို အရမျး ကွိုကျသှားလို့ပါ…”

အေးအေးပှင့ျရဲ့ နှုတျခမျးထူထူပွဲပွဲတှကေို ငုံ စုတျနမျးလိုကျသညျ ။ စောျကွီး အစဘဲ နဲနဲ ရုနျးဖယျခငြျ
ပမေယ့ျ ခဏကွာတော့ ငွိမျသကျသှားပွီး သူစုတျတာကို ခံရုံတငျ မကဘဲ သူ့ကိုပါ ပွနျတုန့ျပွနျ စုတျ
လာသညျ ။

သူ့လကျတှကေ ဖငျတောင့ျတောင့ျကွီးတှကေို ဆုပျနယျ ပှတျသပျနသေညျ ။

နှုတျခမျးခငြျး အခှာ စောျကွီးက ..“ ဟူး…မငျးလေးက တောျတောျ နမျးတတျတာဘဲ…အမလေး…ဖငျကိုလညျး စိတျတိုငျးကကြို နယျနတောပါဘဲလား….ကောငျလေး ..မငျး ငါ့
ဖငျတှကေို ကွိုကျလား …”

“ ဟား..ကွိုကျတာပေါ့..မမရယျ…မမ ဖငျတုနျးတှကေ တကယျ တောင့ျတာဘဲ…ခါးသေးသေး ဖငျကွီးကွီး
နဲ့ မမ ကို မွငျတော့ စိတျမထိနျးနိုငျဘဲ ထောကျမိတာပေါ့ ..ဒီမှာကွည့ျလေ..ကနြော့ျဒုတျက တအားတောငျနပွေီ….”

“ ဟယျ….”

သူက ပုဆိုးကို ဖွခြှေတျပွလိုကျလို့ အေးအေးပှင့ျ မကြျလုံး အဝိုငျးသားနဲ့ လန့ျသှားသညျ ။

“ ဒါကွောင့ျ ထငျတော့ ထငျသားဘဲ …”

“ ဘာကိုလဲ…”

“ မငျး ထောကျနတေုံးက မငျးဟာကွီးက တောျတော့ျကို ကွီးပါတယျ လို့…”

“ ရော့..ကိုငျလေ..ဒါ..မမအတှကျဘဲ…”

“ အို့..မငျးနောျ …”

အေးအေးပှင့ျ မကြျစောငျးလေးထိုးပွီး ပွောလိုကျပမေယ့ျ သူကမျးပေးနဲ့ သူ့ဒုတျကွီးကိုတော့ မတှနျး
ဖယျပဈပါ ။ မိမိရရ ဆုပျကိုငျထားသညျ ။

“ တုတျလိုကျတာဟယျ…..ဟူး….မလှယျဘူး …”

“ ဘာမလှယျတာလဲဟငျ..မမ…”

“ မငျးလိုဟာကွီးနဲ့ ကွုံရရငျ ပွောပါတယျ…”

“ ဘာလို့…”

အေးအေးပှင့ျ တခဈခဈ နဲ့ ရယျသညျ ။

“ သိဘူး …”

ဟနျဝငျးအောငျ အိုကပွေီ ဆိုတာ သိတာနဲ့ အေးအေးပှင့ျ အဝတျတှကေို ခြှတျတော့တာဘဲ ။

“ တောျတော့ျကို ကဲတဲ့ ငကဲလေး….”

သူ့ဒုတျကို ပယျပယျနုယျနယျ ဆုပျကစားရငျး မကြျစောငျးလေး ထိုးကာ ပွောလိုကျတဲ့ အေးအေးပှင့ျကို

“ မမ စုတျပေးပါလားဟငျ…” လို့ သူ နှဈကိုယျကွားလေး ပွောလိုကျသညျ ။

“ ကဲလာပွီကှာ….ကုတငျပေါျရောကျ..တုံးလုံးခြှတျ..အခု လီးကိုပါ စုတျခိုငျးနပွေီ …. အမလေးလေး…”

“ လုပျပါ..မမရယျ…စုတျပေးပါ…”

“ အိုကှာ..လုပျစရာ ရှိတာ လုပျ..လီးတော့ မစုတျခိုငျးနဲ့…”

ဟနျဝငျးအောငျ ပုလှေ မှုတျခိုငျးဖို့ အတငျး မကွိုးစားတော့ဘဲ အေးအေးပှင့ျကို ပေါငျဖွဲကားက တကျလုပျဖို့ နရော ယူလိုကျတော့သညျ ။ နို့ထှားထှား ကော့ကော့..ခါးသေးသေး တငျကားကားနဲ့ အေးအေးပှင့ျရဲ့ပေါငျတနျဖွူဖွူတှေ ကွားက စောကျပတျမို့မို့ကွီးကို ငုံ့ကွည့ျလိုကျသညျ ။ အရညျတှေ စိုပွီး ရောငျလကျနတေဲ့အကှဲကွောငျး နီညိုညိုကွီးက နှုတျခမျးသာထူထူကွီးတှနေဲ့ ပွူးထှကျနတေဲ့ စောကျစိနဲ့ မွငျလိုကျတာနဲ့ သူ့စိတျတှေ ကို ထကွှသထကျ ထကွှသှားစသေညျ ။

“ ဟိတျ..ဘာကွည့ျနတောလဲကှာ…”

“ လှလို့ပါ မမရဲ့..”

“ အမလေး..စောကျပတျမြား လှရတယျလို့ကှယျ ..နှာဘူးလေး …”

ဟနျဝငျးအောငျ အေးအေးပှင့ျရဲ့ စောကျဖုတျကွီးကို ကိုငျသညျ ။ နှုတျခမျးသားထူထူတှကေို စမျးသညျ ။
ပှတျသညျ ။ အကှဲကွောငျးကို သူ့လကျခြောငျးတှနေဲ့ လိုငျးဆှဲသညျ ။ စောကျရညျတှေ တအား စိုရှှဲ
နတောကို စမျးကိုငျမိရလို့ အေးအေးပှင့ျ လညျး ခံခငြျနပွေီဆိုတာ သူသိသညျ ။

လငျနဲ့ ကှဲနလေို့ လိုလားနတောဘဲ ဖွဈမညျ ။

“ဟေ့..ဘာတှေ လြှောကျလုပျနတောလဲကှာ..ဟင့ျဟင့ျ..ဒို့ ဖီးတကျလာပွီ….”

ဟနျဝငျးအောငျက တဟဲဟဲ ရယျလိုကျပွီးသူ့ဒုတျကွီးကို အေးအေးပှင့ျရဲ့ စောကျဖုတျကွီးမှာ တေ့လိုကျသညျ ။ သို့ပမေယ့ျ ထိုးမသှငျးသေးဘဲ နို့ကွီးတလုံးကို ကိုငျညှဈ ကစား..နောကျနို့ကွီးတလုံး
က နို့သီးခေါငျး နီညိုညိုလေးကို စို့တယျ ။

သူ့ရဲ့ ဖှားဖကျတောျ ထိပျဖူးကွီးက အေးအေးပှင့ျရဲ့ ပစ်စညျး အပေါကျဝမှာ ထိလိုကျ ကှာလိုကျနဲ့ ရှိနတေယျ ။ ထိုးမသှငျးသေးလို့ အေးအေးပှင့ျ အနရေ ခကျနတေယျ ။ ဆာပွီဆိုရငျ စားလိုကျရမှ ..။
အခုဟာက အပေါကျဝရောကျမှ မဆိုငျတာတှေ လြှောကျလုပျနတေယျ ။ အခြိနျဆှဲထားတယျ ။ ဘာလဲ
ကောငျလေး ..။

“ ဟေ့..လုပျမှာဖွင့ျ လုပျတော့ကှာ..နို့ကိုဘဲ ရနျရှာနတေော့မှာလား ..”

စောကျပတျက ယားလှပွီမို့ ထုတျပွောရတော့တာဘဲ ။ ဟနျဝငျးအောငျက ဒီတော့မှ နို့စို့တာကို ရပျ
လိုကျပွီး စောကျဖုတျကွီးထဲကို သူ့ဒုတျကွီး ထိုးနှဈ ဖိသှငျးလိုကျပါတော့သညျ ။

“ ဗစြျ…ဗစြျ..အငျး….အ…..အား……”

“ အိုး..ဖွေးဖွေး..မငျးဟာကွီးက အရမျးကွီးတယျ…”

အေးအေးပှင့ျက မကြျစောငျးလေးထိုးကာ ပွောလိုကျပမေယ့ျ ဟနျဝငျးအောငျက ဂရုမစိုကျ ။ စိုရှှဲအိနတေဲ့
အေးအေးပှင့ျ စောကျဖုတျကွီးကို တဇိဇိနဲ့ ဖိထည့ျပါတော့သညျ ။

“ အငျး..အငျး…အား…..အိုးအိုး….အို့အို့အို့…” ဆိုတဲ့ အေးအေးပှင့ျရဲ့ အောျသံညညျးသံတှနေဲ့ တဖပျဖပျ
အသံတှေ အိမျကလေးထဲမှာ ဆူညံသှားသညျ ။

ဆာလောငျနတေဲ့ လငျနဲ့ ကှဲနတေဲ့ အေးအေးပှင့ျကို ဘတျဈကားပေါျ ထောကျရငျးနဲ့ မမြှောျလင့ျဘဲတကျဆောျခှင့ျရလိုကျလို့ ဟနျဝငျးအောငျ အားရပါးရ လိုးဆောင့ျနပေသေညျ ။ အေးအေးပှင့ျမှာလညျးလငျဖွဈသူ ခွောကျစောငျး( ခေါျ ) မိုးလှငျကို အိမျပေါျက မောငျးမခခြငျထဲက တကကြျကကြျ ရနျဖွဈနခေဲ့တာကွောင့ျ လိငျဆကျဆံမှု မရှိခဲ့ဘူး ဆိုတော့ယောကြျားလီးနဲ့ ပွတျလပျနခေဲ့ရတာ ကွာပွီ။ ဟနျဝငျးအောငျက ရုပျရညျ သနားကမားနဲ့ သန့ျပွန့ျတဲ့ အားကောငျးမောငျးသနျ ကောငျလေး
လဲ ဖွဈ ဘတျစကားပေါျမှာ သူ့ဒုတျအကွီးစားကွီးနဲ့ ဖိဖိညှောင့ျထောကျ စောကျပတျကိုလညျး ကိုငျတှယျကလိပေးခဲ့တော့ အိမျကို ခေါျလာခဲ့ပွီး သူလိုးတာကို ငွငျးဆနျနိုငျစှမျး မရှိဘဲ ခံမိလသေညျ ။

သညျကောငျလေးသညျ လီးကွီးရုံ သကျသကျ မဟုတျဘဲ လိုးလညျးလိုးတတျ..အားပါပါနဲ့လညျး ဆောင့ျတတျ..ကွာကွာလဲ ထိနျးထားနိုငျတဲ့ ကောငျလေး မို့ အေးအေးပှင့ျ ကွိုကျသှားရသညျ ။ သူမ ပွီးအောငျပွငျးပွငျးနဲ့ စိပျစိပျလေး ဆောင့ျလိုးပေးနိုငျတဲ့ ဒီကောငျလေးကို နောငျကိုလညျး ဒါမြိုး အလိုးကောငျးတှေ
ထပျ လိုးပဖေို့ ခြိနျးဆိုလိုကျရတဲ့ အထိ ကွိုကျသှားခဲ့သညျ ။

သို့သောျ သူတို့နှဈယောကျလုံး မသိလိုကျတာက အေးအေးပှင့ျရဲ့ လငျ ခွောကျစောငျး( ခေါျ ) မိုးလှငျသညျ လမျးထိပျက လဖကျရညျဆိုငျမှာ ရှိနတေယျ ဆိုတာကိုပါဘဲ ။ သူ့မယား အေးအေးပှင့ျ က ကောငျလေးတယောကျနဲ့ လမျးထဲ ခြိ ုးကှေ့ ဝငျသှားကထဲက ခွောကျစောငျး မွငျလိုကျသညျ ။ သုံးနာရီလောကျ
ကွာပွီးတဲ့အခါ သညျကောငျလေး ကုတျခွောငျးခွောငျးနဲ့ ပွနျထှကျသှားသညျ ။

အေးအေးပှင့ျတယောကျ ဒီကောငျလေးနဲ့ လိုးကွမှာ သခြောသညျ ။ ဒီကောငျမ တောျတောျ တဏှာကွီး
တဲ့ ကောငျမ..ဖလေိုးမ…ကိုယျမကေိုယျလိုးမ….။ ခွောကျစောငျး ဆဲရေးတိုငျးထှာနသေညျ ။ အခြောငျ လာလိုးတဲ့ မအလေိုးကိုလညျး နှိပျရမညျ လို့ ဆုံးဖွတျလိုကျသညျ ။

ဟနျဝငျးအောငျသညျ အေးအေးပှင့ျကို သုံးခြီ ကောငျးကောငျး လိုးလိုကျပွီးနောကျ အေးအေးပှင့ျက မနကျဖနျကရြငျ လာခဲ့မလားလို့ ခေါျတဲ့အခါ ဝမျးပနျးတသာနဲ့ လာခဲ့မယျ လို့ ပွနျပွောလိုကျသညျ ။

ဖငျကွီးထောငျကုနျးပေးတဲ့ အေးအေးပှင့ျကို ဟနျဝငျးအောငျ စိတျကွိုကျ လိုးပဈခဲ့တာတှေ အပွနျလမျးမှာ သူ မွငျယောငျမိနရေငျး မနကျဖနျကရြငျ ခြိနျးထားတဲ့ အခြိနျ ပွနျလာပွီး ထပျလိုးဖို့ စဉျးစားနသေညျ။

သုံးခြီတောငျ လိုးခဲ့လို့ ဘတျစကားပေါျမှာ မိနျးကလေးတှေ မြားတာတောငျ သူ လိုကျမထောကျနိုငျတော့ဘူး ။

နောကျတနေ့ ဟနျဝငျးအောငျ အေးအေးပှင့ျ အိမျကို ပွနျလာပွီး အေးအေးပှင့ျနဲ့ တှေ့သညျ ။ အေးအေးပှင့ျက ဒီနေ့တော့ သူ့ကို ကုတငျပေါျ ပကျလကျ အိပျခိုငျးပွီး သူ့ဒုတျကို ကောငျးကောငျး စုတျပေးသညျ ။ အေးအေးပှင့ျသညျ ပုလှမှေုတျ အရမျးကြှမျးတာကွောင့ျ ဟနျဝငျးအောငျ မထိနျးနိုငျဘဲ
သုတျထှကျသှားခဲ့သညျ ။ အေးအေးပှင့ျရဲ့ ပါးစပျထဲကို သူ သုတျရညျတှေ ပနျးထည့ျလိုကျမိသညျ ။

အေးအေးပှင့ျလညျး သုတျရညျတှကေို တကှတျကှတျ မွိုခပြဈလိုကျသညျ ။ “ ကောငျးလား..” လို့ မေး
လိုကျသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျလညျး “ အရမျးကောငျးတာဘဲ မမ..” လို့ ဖွရေငျး “ မမကိုရော ဘာဂြာကိုငျပေးခငြျတယျ….” လို့ ပွောလိုကျသောအခါ အေးအေးပှင့ျက “ အို..မလုပျနဲ့..မလုပျနဲ့….” လို့
ငွငျးဆနျသညျ ။ သို့ပမေယ့ျ ဟနျဝငျးအောငျက အတငျးဘဲ ထမိနျကို လှနျတငျပွီး အရညျတှေ စိုရှှဲနတေဲ့ စောကျပတျကွီးကို ကုနျးကာ မှုတျပေးလိုကျတော့ အေးအေးပှင့ျ သဘောကသြှားပွီး ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ မကြျနှာအပေါျကို တကျခှထိုငျကာ သူမစောကျပတျနဲ့ ဟနျဝငျးအောငျ မကြျနှာကို ဖိကာ ဖိကာ ပှတျပါလတေော့သညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျကလညျး အောကျက လြာကို အစှမျးကုနျ ထုတျပွီး အေးအေးပှင့ျ စောကျပတျကို ပွနျယကျသညျ ..။ လြာနဲ့ ထိုးသညျ ။

စိတျတိုငျးကြ လိုးကွပွီးနောကျ ဟနျဝငျးအောငျ ပွနျသညျ ။ လမျးထိပျလညျး ရောကျရော သူ့ဆီကို လူနှဈယောကျ လြှောကျလာတာကို တှေ့လိုကျရပွီး…“ ဟိတျ …ကောငျ….ခှေးမသား ..ကွာကူလီ…သပေတေော့..” လို့ အောျသံနဲ့အတူ လြှောကျလာတဲ့ လူနှဈယောကျက ဘေးတဖကျတခကြျကနေ သူ့
ဆီကို ခဉြျးကပျလာကွသညျ ။

အခွအေနေ မဟနျတာကို သတိထားမိပွီ ။ သူ လဈဖို့ လုပျပမေယ့ျ ဒီလူနှဈယောကျက သူ့ကို ခြုပျကိုငျပွီးဓါးတှနေဲ့ ဝိုငျးထိုးကွသညျ ။ လကျနဲ့ တှနျးဖယျရုနျးကနျပမေယ့ျ သူ့ဘိုကျထဲကို ဓါးတှေ
ထိုးမိသညျ ။ သူ့ဘိုကျသူလကျနဲ့ဖိပွီး ထှကျပွေးသညျ ။ ရပျကှကျထဲက လူတှကေ ဆေးရုံကို ပို့ပေးကွသညျ ။ ကံအားလြှောျစှာ ဟနျဝငျးအောငျ မသဘေူး ။ သညျလို ခံရတာလညျး နောငျတာ မရဘူး ။ သငျ်ခနျးစာ မရဘူး ။ နောကျထပျ မိနျးမတှကေို ထပျထပျပွီး ကွံစညျပွနျတာဘဲ ..။

ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ မိဘတှေ ဖွဈသော ဦးထှနျးအောငျနဲ့ ဒေါျခငျခငျဝငျးတို့သညျ ဟနျဝငျးအောငျ သညျ ငယျငယျလေးထဲက အခု ဆယ့ျရှဈနှဈ ရောကျလာသညျ အထိ အမြိုးမြိုး ွ၈ိုလျမှှေ ဒုက်ခပေးခဲ့တာကွောင့ျ ဟနျဝငျးအောငျကို ဘယျလို လုပျရမလဲ မသိကွ ။ အိမျမှာလညျး ပစ်စညျးတှေ ကို ခိုးလှနျးလို့ အံဆှဲတှေ ဘီဒိုတှေ အခနျးတှကေို သော့ခတျကွရသလို အလဈလညျး မပေးရဲဘူး ။
လိမျလှနျးလို့လညျး မကြျနှာပကြျ အရှကျရရတာ မြားနပွေီ ။ လြှောျပေးရတာတှလေညျး မြားနပွေီ ။

ဟနျဝငျးအောငျသညျ ရှှငှေေ အဖိုးတနျပစ်စညျး ခိုးလို့ မရရငျ ရတဲ့ ထမိနျ လုံခညြျက အစ ခိုး ရောငျးသညျ ။ စားပဈသောကျပဈ ဆေးရှူပဈသညျ ။ ဆယျတနျး မအောငျပမေယ့ျ သူ့ကိုယျသူ ကောလိပျ တက်ကသိုလျကြောငျးသား ဆိုပွီး အမွဲ ပွောလေ့ရှိသညျ ။ တက်ကသိုလျကြောငျးသား ဂိုကျဖမျးထားပွီး တက်ကသိုလျတှထေဲက စားသောကျဆိုငျ လဖကျရညျဆိုငျတှမှော ထိုငျထိုငျနတေတျ သညျ ။ သညျလို
လုပျနလေို့လညျး သူ့အတှကျ အကြိုးထူးသညျ ။

စုမိစံဆိုတဲ့ မိနျးကလေး တယောကျ နဲ့သူ ညိသညျ ။ စုမိစံနဲ့ ခစြျသူ ဖွဈသှားသညျ ။
စုမိစံသညျ ဖွူဖွူဖှေးဖှေး ပိနျပိနျသှယျသှယျနဲ့ ကိုရီးယားမလေး လိုလို ဂပြနျမလေး လိုလို ဒီဇိုငျးနဲ့ ကောငျမလေးပါ ..။

စုမိစံက သူ့ကို ကြောငျးသားဘဲ ထငျသညျ ။ သူကလညျး ပိပိရိရိ လိမျတတျသညျ ။ အတနျးပွီးသှားလို့ ကြောငျးခနျးထဲက ထှကျလာကွတဲ့ ကြောငျးသားတှထေဲ ဟနျဝငျးအောငျ ပါတာကို စုမိစံ ခဏ ခဏ တှေ့ဖူးသညျ ။ စုမိစံသညျ ဥပတိရုပျကောငျးတဲ့ အနအေထိုငျ သန့ျပွန့ျတဲ့ ဟနျဝငိးအောငျကို အထငျကွီးသညျ ။
ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ အဖကေလညျး အစိုးရ ဝနျထမျး ရာထူးရှိသူ တယောကျ ဆိုတော့ မြိုးရိုးကောငျး အဆင့ျအတနျးနဲ့ နသေူ မိသားစုက ဆိုပွီး ဟနျဝငျးအောငျကို လကျခံတာ ဖွဈသညျ ။

စုမိစံရဲ့ မိဘတှကေ ငှကွေေးခမြျးသာ အဆငျပွတေော့ စုမိစံသညျ အဝတျအစား အဖိုးတနျတှေ ဝတျစားနိုငျသလို ငှလေညျး သုံးနိုငျသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျသညျ စုမိစံကို လူလညျးရမညျ..ပစ်စညျးငှကွေေးလညျး ရမညျ ဆိုပွီး ကွံစညျတာ ဖွဈသညျ ။ စုမိစံကတော့ မသိရှာ ။ ဟနျဝငျးအောငျသညျ ခစြျသူဖွဈပွီး တလ အကွာမှာဘဲ စုမိစံကို သူ့သူငယျခငြျး တယောကျရဲ့
တိုကျခနျးကို ခေါျသှားသညျ ။

ဒီတိုကျခနျးသညျ သူ့သူငယျခငြျး ဇောျမငျးထိုကျရဲ့ တိုကျခနျး မဟုတျဘူး ။ ဇောျမငျးထိုကျသညျ ကြူ ရှငျတခုမှာ စာရေး အလုပျကို လုပျသညျ ။ ဒီတိုကျခနျးသညျ ကြူရှငျကြောငျးခနျးသာ ဖွဈသညျ ။ ညနပေိုငျး ကြူရှငျကြောငျး ပွီးစီးသှားတဲ့ အခြိနျမှာ ဇောျမငျးထိုကျက ကြောငျးခနျး နဲ့ ဆရာ နားနခေနျးလေးကို သန့ျရှငျးရေး လုပျရသညျ ။ လှညျးကငြျး ရှငျးလငျးရသညျ ။ ငျ်ဒလို လုပျဖို့ အတှကျ ဇောျမငျးထိုကျကို ကြူရှငျဆရာက တိုကျခနျးသော့ ပေးထားသညျ ။

ဇောျမငျးထိုကျသညျ ဆငျးရဲနှမျးပါးတဲ့ မိဘတှနေဲ့ မွို့စှနျ ရပျကှကျလေး တခုမှာ နသေူ ဖွဈသညျ ။ ကြူရှငျ စာရေး အလုပျ လုပျပွီး ကြောငျးတကျနသေူ ဖွဈသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျ နဲ့ ဇောျမငျးထိုကျသညျ
တနငျ်ဂတှေ မနကျတိုငျး ရှှတေိဂုနျဘုရား ရငျပွငျ သန့ျရှငျးရေး လုပျအားပေးတဲ့နရောမှာ ဆုံသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျသညျ သူ့ရဲ့ ပဈမှတျတှကေို နရောတကာမှာ ရှာတတျသညျ ။ လုပျအားလာပေးတဲ့
မိနျးကလေးတှေ ထဲမှာလညျး သူ ကပျလို့ ရနိုငျမယ့ျသူတှကေို ရှာဖှဖေို့ လုပျရငျးနဲ့ ရိုးသား သဘောကောငျးတဲ့ ဇောျမငျးထိုကျနဲ့ ခငျမငျသှားကွတာ ဖွဈသညျ ။ ဇောျမငျးထိုကျက သူ့အကွောငျးတှေ
ပွောပွခဲ့လို့ သူ့ကြူရှငျကြောငျးသညျ ညနပေိုငျးမှာ ပွီးဆုံးပွီး ဘယျသူမှ မလာတော့ကွောငျးကို ဟနျဝငျးအောငျ သိသှားခဲ့ပွီး ဇောျမငျးထိုကျကို အစားကြှေး လကျဆောငျပေးပွီး စညျးရုံးခဲ့သညျ ။

စုမိစံကို ဇောျမငျးထိုကျရဲ့ ကြူရှငျကြောငျးကို သူ ခေါျသှားသညျ ။
ဇောျမငျးထိုကျ ဆီက သော့ရထားတာကွောငျံ ဟနျဝငျးအောငျ စုမိစံကို ခေါျသှားတဲ့ အခြိနျမှာ ဘယျသူမှ ရှိမနဘေူး ။ ဆရာ နားနတေဲ့ အတှငျးခနျးလေးထဲမှာ စုမိစံနဲ့ ထိုငျကွသညျ ။ တိတျဆိတျနပွေီး တိုကျခနျးကွီး တခုလုံး သူတို့ နှဈယောကျဘဲ ရှိနခွေငျးက စုမိစံကို စိတျတှေ လှုပျရှားစသေညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျသညျ လိမျညာနကေလြူ ဖွဈတာကွောင့ျ မှငျသသေညျ ။ ဟနျကောငျးသညျ ။ ရိုးသား
ဖွူစငျတဲ့ ပုံစံ ဖမျးထားသညျ ။ စုမိစံကို အရမျးကို မွတျနိုး ခစြျခငျတဲ့ ပုံစံလညျး ဖမျးထားသညျ ။

မိနျးမပေါငျးမြားစှာကို သူ ကွုံဖူး လုပျဖူးခဲ့တဲ့ အတှေ့အကွုံတှကွေောင့ျ မိနျးမတယောကျကို ဘယျလို နှူးနှပျရမလဲ ကိုငျတှယျရမလဲ သူ ကြှမျးနပွေီ ။ ဘယျလိုကိုငျရငျ ဘယျလို စိတျတှေ ထကွှလာမညျကို သူ သိနပွေီ ဆိုတော့ စုမိစံကို မထိတထိလေးတှေ ကိုငျတှယျ ပှတျသပျတာတှေ နမျးတာတှေ လုပျတော့ စုမိစံသညျ အတှေ့အကွုံကလညျး မရှိဘူးတဲ့ အပြိုဖနြျးမလေး တယောကျ
မို့ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ အနမျးတှေ အကိုငျအတှယျ အပှတျအသပျတှကေို သာယာမိသှားသညျ ။ သူ့ကို တကယျ ခစြျတဲ့ ခစြျသူဆိုပွီး ခစြျသူရဲ့ အလိုကို လိုကျလြော တဲ့အနနေဲ့ ခစြျသူ နမျးတာတှေ ကိုငျ
တာတှကေို မတားဆီး..မကန့ျကှကျ ။ ကွညျဖွူစှာနဲ့ လကျခံသညျ ။

ဆရာ နားနတေဲ့ အခနျးလေးထဲက ကုတငျလေးပေါျမှာ စုမိစံရဲ့ အကြ ႌလေးကိုရော ဘရာစီယာလေးကိုရော ဟနျဝငျးအောငျ ခြှတျခှာသညျ ။
“ ရှကျတယျ ကိုအောငျရယျ ….”
စုမိစံရဲ့ မကြျနှာလေး နီရဲတှတျနသေညျ ။ အသားက ဖွူဆှတျလှနျးနလေို့ ဖွဈမညျ ။ နို့လှလှတငျးကော့ကော့လေးတှကေို ဖှဖှလေး ပှတျပေးနတော ..။
“ အို…ကိုအောငျရယျ..စုမိ ရငျထဲမှာ တမြိ ုးကွီး ဖွဈလာတယျကှာ..တောျတော့ျကှာ..တောျလိုကျကွရအောငျ ….” လို့ စုမိစံက ဟနျဝငျးအောငျကို တောငျးပနျသညျ ။ သို့ပမေယ့ျ စားနကြေ ကွောငျပါး
ဟနျဝငျးအောငျက မရပျဘူး ။ နို့သီးခေါငျး နီနီလေးတှကေို သူ့နှုတျခမျးကွီးတှနေဲ့ ဖှဖှလေး နမျးနသေညျ ။ တခကြျတခကြျ လြာထိပျနဲ့ တို့ထိသညျ ။ ထိုးသညျ ။ ယကျသညျ ။

“ ဟင့ျဟင့ျ..ကိုအောငျ….ကိုအောငျ သိပျတတျတာဘဲကှာ…စုမိကို သူဆှတတျတယျ…..”
စုမိစံ မကြျလုံးလေးတှေ စုံမှိတျထားပွီး ဟနျဝငျးအောငျကို ကစြျကစြျပါအောငျ ဖကျထားရငျး သူမနိူ့တှကေို ကလိပေးနတောတှကေို ခံယူနသေညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျ တဖွေးဖွေးနဲ့ စုမိစံရဲ့ နို့တှကေို စို့ပေး
လာသလို သူ့လကျတဖကျကလညျး စုမိစံရဲ့ ဖငျတှကေို ပှတျသပျနသေညျ ။တခုပွီး တခု နယျကြူးလာတာကို စုမိစံ သတိမပွုမိ ။ နို့တှကေို တဖကျပွီး တဖကျ စို့ရငျး စုမိစံရဲ့ လြော့ရညျးနပွေီ ဖွဈတဲ့
ထမိနျစလေးကို ဖွခေလြိုကျသညျ ။

“ ဟိတျ..ကိုအောငျ..ဘာလုပျတာလဲကှယျ …..”

စုမိစံ က လကျနဲ့ လှမျးဆှဲလိုကျပမေယ့ျ မမှီလိုကျ ။ ထမိနျလေး ပွကြှေတျသှားသညျ ။
“ ရှကျပါတယျဆိုကှာ..ကိုအောငျ လူဆိုး….ကဲလှနျးတယျ ….”
ပေါငျတနျဖွူဖွူဖှေးဖှေးတှကေို ဟနျဝငျးအောငျ ပှတျနသေညျ ။

“ စုမိ….လှဲအိပျလိုကျ …”

ဟနျဝငျးအောငျ ခိုငျးစတောကို စုမိစံ ဘာလို့ နားထောငျပွီး လုပျမိသလဲ မသိဘူး ။ ကုတငျလေးပေါျမှာ ပကျလကျကလေး ဖွဈနပွေီ ။ထမိနျကလညျး ကြှတျနပွေီ ။ ပငျတီဖွူဖွူလေးရဲ့ အလညျဂှဆုံနရောလေးသညျ စိုစိုရှှဲနသေညျ ။ စုမိစံ စိတျတှေ တအား ထကွှနသေညျ ။ သဘာဝစိတျ ထကွှမှုကွောင့ျ ပေါငျကွား မိနျးမကိုယျ အဖုတျလေးလဲ ဖေါငျးကွှပွီး ယားယံလှနျးနသေညျ ။

နို့သီးလေးတှကေို ဟနျဝငျးအောငျ အစို့ မပကြျဘဲ ပငျတီပေါျကနပွေီး ပေါငျဂှကွားမို့ဖေါငျးဖေါငျး အဖုတျလေးကို ပှတျပေးနသေညျ ။ စိုမိစံသညျ အရညျတှေ ထှကျပွီးရငျး ထှကျနသေညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ လကျခြောငျးတှကေ အကှဲကွောငျးကို လိုငျးဆှဲပေးနကွေသညျ ။

“ ကိုအောငျ..တောျကွစို့ကှာ..လှနျကုနျပွီ ထငျတယျ…..”

စုမိစံက တုနျရီတဲ့ အသံလေးနဲ့ ပွောလိုကျသညျ ။ တကယျတမျးကတြော့ စုမိစံ သူလုပျနတောတှကေို မရပျလိုကျစခေငြျဘူး ။ စိတျထဲမှာ မလုပျသင့ျမှနျး သိပမေယ့ျ ွငျးလညျး မွငျးဆနျနိုငျဘူး ။
ဒါကို ဟနျဝငျးအောငျကလညျး သိသညျ ။
“ စုမိ ကိုအောင့ျကို ခစြျတယျ မဟုတျလား…..”
“ အငျး..ခစြျတယျ..ကိုအောငျ..ဒါ..ဒါပမေယ့ျ…..”
“ ကိုအောငျကလညျး စုမိကို အရမျးခစြျတယျ…ဘာလိုသေးလဲ စုမိ…ကိုအောငျနဲ့ စုမိကွားမှာ အခစြျဘဲ ရှိတယျ….”
“ ခစြျတယျ..ကိုအောငျ….ခုလိုတှေ လုပျဖို့..ကောငျးပါ့မလား..သိပျ လှနျနလေား မသိဘူး……”
စုမိစံ ပွောနတေဲ့ အခြိနျမှာဘဲ ပငျတီဘောငျးဘီအဖွူလေးသညျ ဟနျဝငျးအောငျ ဆှဲခြှတျလိုကျလို့ ကြှတျထှကျသှားပွီ ။

“ ဟာ…..”

အမှှေးလေးတှေ ပါးပါးကြဲကြဲ ပေါကျနတေဲ့ အငျ်ဂါစပျလေးကို ဟနျဝငျးအောငျ တှေ့လိုကျရသညျ ။
စိနတေဲ့ အကှဲကွောငျး နှုတျခမျးသားနီနီလေးတှေ က လှလှနျးနသေညျ ။

စုမိစံရဲ့ လကျတဖကျက ပေါငျကွားနရောကို ရောကျသှားသညျ ။ သူမ ပငျတီကတော့ အဲဒီနရောမှာ မရှိတော့ဘူး ။ သူမ စမျးမိလိုကျတာက ပူပူနှေးနှေး လိငျတနျဆာခြောငျးကွီး ဖွဈနသေညျ ။ သူမ
လကျကလေးကို ပွနျရုတျသိမျးဖို့ ကွိုးစားလိုကျပမေယ့ျ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ လကျက သူမလကျကလေးကို အုပျကိုငျထားလိုကျပွီး အတနျခြောငျးကွီးပေါျကို ပွနျပို့ပေးလိုကျသညျ ။
“ အကွီးကွီးဘဲ….”
စုမိစံ တိုးတိုးလေး ပွောလိုကျသညျ ။
“ ကိုငျထား..ဆုပျပေး…ပှတျပေး..ဒါ စုမိရဲ့ ဟာကွီး…”
စုမိစံ သူ့စကားကို နားထောငျမိပွနျသညျ ။ သူ့အတနျကွီးကို စုမိစံ သူခိုငျးသလိုဘဲ ဆုပျနယျလိုကျ ပှတျသပျလိုကျ လုပျနမေိသညျ ။ ပထမဆုံး အတှေ့အကွုံ ပါ ။ စုမိစံ တခါဘူးမှ ယောကြျားလိငျခြောငျးကို ကိုငျဖို့ နနေသောသာ မွငျတောငျ မမွငျဘူးခဲ့ ။ အခုလညျး မကြျလုံး စုံမှိတျပွီး ကိုငျတှယျနတော ဖွဈသညျ ။ စိတျထဲမှာတော့ တှေ့လညျး တှေ့ဖူးခငြျလာသညျ ။
မကြျလုံးတှကေို ဖှင့ျကွည့ျလိုကျသညျ ။ ဟယျတော့..နီညိုညို လိငျတနျကွီးရဲ့ ထိပျဖူးကွီးက ပွဲလနျနသေညျ ။ အမှှေးဖှားဖှားကွားက ဒုံးပြံကွီးတခြောငျးလို မာကြောမတျတောငျနတေဲ့ တနျဆာခြောငျး
ကွီးသညျ အကွောကွီးတှေ ထောငျထနသေညျ ။ ထိပျက အပေါကျလေးက အရညျကွညျတှေ စိမ့ျထှကျ စီးကနြသေညျ ။
အရငျးနှီးဆုံး သူငယျခငြျး တိုးတိုး ပွောပွောပွတာတှကေို ဖတြျကနဲ သတိရလိုကျသညျ ။ တိုးတိုးက ဘဲတှေ မြားသညျ ။ တောျတောျ မြားခဲ့သညျ ။ မြိုးစုံ ကွုံဘူးသညျ ။ စုမိစံကို သူ့အတှေ့အကွုံတှေ ပွောပွဖူးသညျ ။ ခဏခဏ ပွောပွသညျ ။ တိုးတိုးက သူ့ဘဲတှကေို စုတျပေးခဲ့တာတှကေို ပွောပွဖူးသညျ ။ စုမိစံကို မွနျမာအပွာစာအုပျတအုပျလညျး ပေးဖတျခဲ့သညျ ။ စုမိစံ
အခုတော့ လကျတှေ့ တှေ့နရေပွီ ။ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ လိငျတနျ ပူပူနှေးနှေးကွီးကို လကျထဲမှာ ဆုပျကိုငျထားမိရကျာကီး ဖွဈနပွေီ ။ သူ..သူ..ကိုအောငျ..စုမိကို သူ့ဟာကွီးကိုမြား စုတျခိုငျးနအေုံးမှာလား…။

ဟနျဝငျးအောငျက စုမိစံကို သူ့ပစ်စညျးကွီးကို မစုတျခိုငျးသေးပါ ။ ဟနျဝငျးအောငျ စုတျလိုကျတာက စုမိစံရဲ့ အငျ်ဂါစပျက အစိလေးကိုပါဘဲ…။

“ အိုး……………………ကိုအောငျ…..အိ…..ဟင့ျဟင့ျ………………”

စုမိစံ ခါးလေးကော့တကျပွီး တကိုယျလုံး တဆတျဆတျခါအောငျ တုနျနရေသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ လြာထိပျခြှနျခြှနျက စုမိစံရဲ့ အစိလေးကို တှနျးထိုးနသေညျ ။ အရညျတှကေ ရမျးကို စိမ့ျထှကျနသေညျ ။

“ အာ..အာ..အာ….အာ….ကို…ကို…ကို……ကိုအောငျ ……အို….အို….အို ………..”

ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ လြာပွားကွီးက အောကျဖကျကနေ အထကျကို ယကျယကျတငျနသေညျ ။ စုမိစံ တုနျခါနသေညျ ။ တိုးတိုး ပွောပွတဲ့ ဘာဂြာ မှုတျခံရတာ အရမျး ကောငျးလှနျးတယျ ဆိုတာကို အခု
စုမိစံကိုယျတိုငျ ကွုံနရေလို့ ကောငျးကောငျးကွီး သဘောပေါကျနရေပွီ ။

စုမိစံရဲ့စောကျဖုတျ နှုတျခမျးသား နှဈဖကျကို သူ့လကျနဲ့ ဆှဲဖွဲပွီး သူ့လြာကွီးကို အတှငျးထိ ထိုးထိုးမှှပေေးနတော…။
သူ ကလိတာတှကွေောင့ျ စုမိစံ သူ့အတနျခြောငျး တုတျတုတျကွီးကို စုမိစံရဲ့ စောကျပတျထဲကို ထိုးသှငျးစခေငြျလှပွီ ။ ပွောရမှာလညျး ရှကျမိလို့ ပွောမထှကျတဲ့အခြိနျ သူ့လြာကွီးက အတငျးကွီးကို ယကျလိုကျ ထိုးလိုကျ လုပျနတေော့တာဘဲ ..။

“ တောျ..တောျပွီ…ကိုအောငျ…တောျတော့ကှယျ …….”

ဆကျ မခံနိုငျတော့ဘူး ။ စုမိစံ ယားလှပွီ ။ စောကျပတျအခေါငျးထဲက တအားကို လှိုကျလှိုကျ ယားနတေယျ ။ ကိုအောင့ျ လီးကွီးနဲ့ ထိုးထည့ျဆောင့ျစခေငြျလှပွီ ။ နုတျက ပွောထှကျတဲ့ စကားတှေ မဟုတျပါဘူး ။ စုမိစံ စိတျထဲက ပွောနတောတှေ ပါ ..။

ဟနျဝငျးအောငျသညျ ဘာဂြာကိုငျတာကို ရပျလိုကျပွီး စုမိစံရဲ့ အဖုတျကို လိုးဖို့ အခြိနျတနျနပွေီ ဆိုတာ သိလိုကျသညျ ။ သဘောပေါကျသညျ ။
စုမိစံ စောကျဖုတျက သူ့မကြျနှာကို ခှာကာ ထလိုကျသညျ ။ စုမိစံရဲ့ မကြျလုံးလေးလညျး ပိတျထားရာက ဖတြျကနဲ ပှင့ျလာသညျ ။ အို..ကိုအောငျ…သူမ စောကျပတျကို လိုးထည့ျဖို့ သူမပေါငျတနျနှဈဖကျကို ဖွဲကားနသေညျ ။ လီးတုတျတုတျကွီးကလညျး တဆတျဆတျ ခါနသေညျ ။ တကယျတမျး အလိုးခံရတော့မယျ ဆိုတော့လညျး စုမိစံ လန့ျနသေညျ ။

ဒဈပွဲလနျကွီးနဲ့ လီးထိပျဖူးကွီး သညျ စုမိစံရဲ့ စောကျဖုတျအဝမှာ လာထိတေ့သညျ ။

“ အိ ”
ဆတျကနဲ တုနျသှားတဲ့ စုမိစံကို ဟနျဝငျးအောငျက သဘောကစြှာ စိုကျကွည့ျရငျး သူ့လီးထိပျဖူးကွီးကို ထိုးသှငျးထည့ျလိုကျသညျ ။

အရညျတှေ နဈနအေောငျ ရှှဲနတောကွောင့ျ ခြောခြောမှှတျမှှတျဘဲ လထဈကွီးသညျ စောကျပတျနှုတျခမျးသားတှေ ကွားက စပျယှကျပေါကျထဲကို တိုးဝငျသှားသညျ ။ စုမိစံ ပါးစပျလေး ဟသှားပွီး သူမဘေး တဖကျတခကြျမှာ ထောကျထားတဲ့ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ လကျတှကေို ဖမျးဆုပျကာ ကိုငျလိုကျသညျ ။

“ အ…အ….အ……..ကို…ကို….ကို…ကိုအောငျ….”

စိုအိနတေဲ့ စောကျပတျအတှငျးက အသားနုနုလေးတှထေဲ ထိပျဖူးကွီး ကပြျကပြျတညျးတညျး ရောကျနတောက ဟနျဝငျးအောငျကို အတှေ့ထူးစသေညျ ။ ဖွေးဖွေးခငြျး ထိုးလိုကျ နောကျပွနျဆုတျလိုကျနဲ့
ကစားပေးနတေော့ စုမိစံ တဟငျဟငျ တဟာဟာနဲ့ ဖငျတှေ မွောကျကွှသှားလိုကျ ပေါငျတနျတှေ ထောငျလာလိုကျနဲ့ ယောကြျားလီးနဲ့ စစခငြျး ကွုံဖူးနရေပွီ ။

ဟနျဝငျးအောငျသညျ စုမိစံက သူ့ကို စှဲသှားအောငျ ကာမပညာစှမျးတှေ ကို တခုပွီးတခု ပွသနတော ဖွဈသညျ ။ ဒီကောငျမလေး သူ့ကို စှဲသှားလြှငျ သူ လိမျညာပွီး အရ ခြိုငျတော့မှာလေ ..။
သူ အခြိနျမဆှဲတတျ ။ နောကျတခါ ဆိုတာ မရရော မသခြောဘူး မဟုတျလား ။ ဒီနေ့ဘဲ စခြိနျး..ဒီနေ့ဘဲ ဖွုတျပဈလိုကျသညျ ။ စောကျပတျထဲမှာ လီးတပျရကျနဲ့ နို့စူစူလုံးလုံးလေးတှကေို ဆုပျကိုငျညှဈလိုကျ နို့သီးလေးတှကေို စို့ပေးလိုကျ ကစားနပွေနျသညျ ။ ခဏကွာမှ ပွနျဖိသှငျးလိုကျသညျ ။ သှငျးလိုကျ ဆုတျလိုကျ အကွိမျမြားစှာနဲ့ လုပျပေးတော့ စုမိစံ ခံနိုငျလာသညျ ။ လီးတုတျကွီး စုမိစံရဲ့ အဖုတျထဲမှာ မငျးမူနပွေီ ။ စုမိစံသညျ ထငျထားသလောကျ မနာကငြျဘဲ ခစြျသူရဲ့ လိငျတနျကို သူမ လကျခံနိုငျတာကို အံ့သွ ကြနေပျမိနသေညျ ။

ဟနျဝငျးအောငျကလညျး အပြိုစငျ ငယျငယျခြောခြာ ဖွူဖွူဖှေးဖှေးလေးကို တကျလုပျနရေလို့ အရမျး ပီတိဖွာ ကြနေပျနသေညျ ။ ကဉြျးကွပျလှတဲ့ စောကျဖုတျလေးထဲ ဖိဖိဆောင့ျရငျး ဖွူဖှေး လှပ အခြိုးကတြဲ့ စုမိစံရဲ့ ကိုယျတုံးလုံး ကိုယျခန်ဓာလေးကို အရသာခံ ကွည့ျနသေညျ ။ တတျနိုငျရငျ ဗီဒီယိုတောငျ ရိုကျထားလိုကျခငြျသညျ ။ အငျး..အငျး..အငျး..နဲ့ အားယူကာ ဆောင့ျထည့ျပဈလိုကျတော့ စုမိစံ တအားကောငျးတကျပွီး ကော့လနျတကျသှားသလို ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ လီးထိပျပေါကျက အရညျပစြျပစြျတှေ ဒလဟော ပနျးထှကျကုနျသညျ ။

“ အား..ဟားဟားဟား……..အိုး..ကောငျး…ကောငျးလိုကျတာ…စုမိရယျ………စုမိကော ကောငျးလားဟငျ…..”

“ အငျး..ကောငျးတယျ..ကိုအောငျ….”

ဟနျဝငျးအောငျ နဲ့ စုမိစံ တိုကျခနျးပေါျက ပွနျဆငျးခဲ့ကွတဲ့အခြိနျ စုမိစံရဲ့ စောကျပတျလေး ကြိနျးစပျနတောကွောင့ျ စုမိစံ မနညျး ခွလှေမျး လှမျးနရေသညျ ။

“ ကိုအောငျ သိပျကွမျးတာဘဲ..စုမိ အခု အရမျး စပျနတေယျ..သိလား …”

စုမိစံက ဟနျဝငျးအောငျကို ပွောလိုကျပွီး လကျသီးဆုပျလေးနဲ့ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ ပုခုံးကို ထုလိုကျသညျ ။

စုမိစံကို မပွနျခငျ ဆီခကြျခေါကျဆှဲ ဝငျစားကွတဲ့ အခြိနျ ဟနျဝငျးအောငျသညျ ကြောငျးလခ လိုသညျ ဆိုပွီး ပိုကျဆံ ဖနျသညျ ။ စုမိစံကလညျး တယောကျနဲ့ တယောကျ အဆုံးစှနျအထိ ရငျးနှီးပွီးကွတဲ့ ခစြျသူတှမေို့ ဘာသံသယမှ မရှိဘူး ။ ခကြျခငြျးဘဲ ထုတျပေးသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျသညျ အစပြိုး စမျးလိုကျတာ ဖွဈသညျ ။

စုမိစံ ဆီက ရတဲ့ ပိုကျဆံနဲ့ အခနျး ကွံဖနျပေးတဲ့သူငယျခငြျး ဇောျမငျးထိုကျကို ထမငျးလိုကျကြှေးသလို သူလဲ ဘီယာတှသေောကျသညျ ။

ညပိုငျးရောကျတော့ စုမိစံ သူ့ဆီကို ဖုနျးဆကျသညျ ။ စုမိစံသညျ ဟနျဝငျးအောငျ တှကျဆထားသလိုဘဲ ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ အဆုံးစှနျအထိ ဖွဈပကြျပွီးသှားသောအခါ ဟနျဝငျးအောငျကို ခိုကျသှားသညျ ။ စှဲသှားသညျ ။

“ ကိုအောင့ျကိုဘဲ သတျရနတေယျ..ကိုအောင့ျကို အရမျး လှမျးနတေယျ..ကိုအောငျနဲ့ ထပျ တှေ့ခငြျတယျ…” လို့ ဖီလငျသံလေးနဲ့ တတှတျတှတျ ပွောဆိုနပွေီလေ …။

ကြောငျးက စားသောကျဆိုငျမှာ ပွနျဆုံကွတော့ စုမိစံကိုက ဟနျဝငျးအောငျကို နောကျထပျ လှတျလှတျလပျလပျ တှေ့ကွရအောငျလို့ စပွောလာတယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျ အနနေဲ့က ခုတှေ့ခငြျ ခုခကြျခငြျး သှားတှေ့လို့ ရတာ မဟုတျဘူး ။ ဇောျမငျးထိုကျကို ဖုနျးဆကျ..သူက ကြူရှငျ မရှိတဲ့ ညနပေိုငျးမှာ လာခဲ့ဖို့ ပွောမှ သူက စုမိစံကို တခါ ထပျ ခြိနျးရတာ ။ ကြူရှငျ ဆရာကလညျး တခြို့နေ့တှမှော အခြိနျပို သငျတတျတော့ ဒီလိုနေ့တှေ ဆိုရငျ အခနျးက မအားဘူးပေါ့ ။

ဒုတိယ တခါ ခြိနျးတှေ့ကွတော့ ဟနျဝငျးအောငျသညျ တှေ့တှေ့ခငြျးဘဲ စုမိစံရဲ့ လကျကလေးကို သူ ဆှဲယူပွီး ခြှတျခလြိုကျလို့ ဘှားကနဲ ပေါျလာတဲ့ သူ့လိငျခြောငျးတုတျတုတျကွီး အပေါျကို တငျပေးလိုကျတယျ ။ ဟိုတခါထဲက လိငျခြောငျးကွီးကို ကိုငျဆုပျ ကစားပါတော့တယျ ။

“ ကိုအောငျက ဟိုတခါ ပွတော စုမိစံ နားမလညျဘူး..ဒါက စုမိစံရဲ့ ဒုတျကွီးတဲ့..ဒါ ကိုအောင့ျ ဒုတျဘဲဟာ…စုမိစံ ဒုတျ ဘယျလို ဖွဈနိုငျမလဲ….”

ဟနျဝငျးအောငျက ရယျမောလိုကျပွီး….“ စုမိစံကို ကိုအောငျက အပိုငျပေးလိုကျပွီလေ ..ဒါ စုမိစံရဲ့ ဒုတျ..ဖွဈသှားပွီ..ဆိုလိုတာက စုမိစံ ကွိုကျတဲ့အခြိနျ သုံးနိုငျပွီ…စုမိစံအတှကျ…စုမိစံကို ခစြျပေးမယ့ျ ဒုတျကွီးလို့ပါ …..ကဲ..စုမိစံ စုတျခငြျလညျး စုတျလို့ရတယျ …”လို့ ပွောလိုကျသောအခါ စုမိစံလညျး ဖစြျညှဈကိုငျတှယျနရောမှ “ စုမိ မစုတျတတျဘူး …စုမိမှ တခါဘူးမှ ယောကြျားတယောကျနဲ့ ရညျးစား မထားဘူးတာကို ကိုအောငျကလဲ..”လို့ မကြျစောငျးလေး ထိုးကာ ပွောလိုကျတယျ ။

“ အရငျက မထားဖူးပမေယ့ျ အခု ထားဖူးနပွေီးပွီလေ …ကဲ..လာ..လာ..စုမိ..ကိုအောငျ ဘယျလို စုတျပေးရတယျ ဆိုတာ လကျတှေ့ ပွမယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျက စုမိစံရဲ့ လကျညှိုးလေးကို ညငျသာစှာနဲ့ သူ့လကျနဲ့ဆုပျကိုငျကာ ဆှဲယူလိုကျပွီး ဒီလကျညှိုးလေးကို သူ့ပါးစပျထဲ ငုံလိုကျပွီး စုတျပွသညျ ။ လြာ
နဲ့ ထိုးကလိပွသညျ ။

“ ကဲ..အဲလိုဘဲ ကိုအောင့ျလီးကို စမျးစုတျကွည့ျ…စုမိစံ….”
စုမိစံလညျး တုတျတုတျခဲခဲ လီးတနျကွီးကို သူပွပေးတဲ့အတိုငျး စမျး စုတျကွည့ျလိုကျပါတယျ ..။

“ လြာလေးနဲ့ ထိုးပေး..ကစားပေး..လူးလှိမ့ျပေး..စုမိစံ….”
ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ သငျပွမှုနဲ့ စုမိစံ လိငျခြောငျးကွီးကို စုတျတတျလာတယျ ။ ဒီနေ့ ဟနျဝငျးအောငျက
စောကျပတျကို ကောငျးကောငျး ယကျပေးသလို လိုးလညျး လိုးပေးတယျ ။ စုမိစံ သူ့ကို ရရေလေညျလညျ ခိုကျသှားရပွီ ။ဟနျဝငျးအောငျက စုမိစံကို ပုံစံအမြိုးမြိုးပွောငျးပွီး လိုးတယျ ။ စောကျပတျ ယကျရငျးလညျး ဖငျပေါကျကိုပါ သူ လြာနဲ့ ဆှတယျ ။ ယကျလညျး ယကျတယျ ။ စုမိစံ
မရိပျစားမိတာက ဟနျဝငျးအောငျသညျ စုမိစံကို ဖငျဖှင့ျဖို့ ကွိုးစား လမျးဖေါကျနတောကိုပါဘဲ ။

ကောငျမလေးလညျး သူ့ကို ခိုကျသှား စှဲသှားရော ကောငျမလေးဆီက ဖနျတော့တာဘဲ ။ စုမိစံသညျ
အခစြျမှာ မှှနျထှနျပွီး သူ့မှာ ရှိတာတှေ ဟနျဝငျးအောငျကို ထုတျပေးတော့တာဘဲ ။ ဟနျဝငျးအောငျ ဝတျဖို့ အဝတျအစားတှေ..ရှှဟေနျးခြိနျး..လကျပတျနာရီ ..နကောမကြျမှနျ အကုနျ ဝယျပေးတော့တာဘဲ။

ဟနျဝငျးအောငျက သူမြားနဲ့ မိတျဆကျပေးရငျလညျး “ ငါ့လကျထပျမယ့ျ ဇနီးလောငျး…” လို့ ပွောတာကိုလညျး စုမိစံ တအား သဘောကမြိတယျ ။

ကြူရှငျကြောငျးမှာ လိုးကွရတာကို နောကျပိုငျး မလုပျခငြျတော့ဘူး ။ သူမြား ရုတျတရကျ ရောကျလာရငျ
ကိုယျတုံးလုံးတှနေဲ့မို့ အခကျတှေ့မယျလေ ။

ဒါကွောင့ျ ဒကျဒီတို့ မာမီတို့ နယျသှားကွတဲ့ ရကျတှမှော ဟနျဝငျးအောငျကို သူတို့ နတေဲ့ အိမျကိုလာခိုငျးလိုကျတယျ ။ အိမျဖေါျနဲ့ ထမငျးခကြျတို့ အိမျမှာ ရှိနပေမေယ့ျ စုမိစံကို သူတို့ ကွောကျကွရ
တယျ ။ စုမိစံ ဘာလုပျလုပျ မသိခငြျယောငျဘဲ ဆောငျနကွေတဲ့ လူတှပေါ ..။

ဟနျဝငျးအောငျသညျ စုမိစံတို့ အိမျပေါျမှာ စုမိစံကို တဝ လိုးပါတော့တယျ ။ စုမိစံကလညျး ကွိုကျတယျ။
စုမိစံမိဘတှေ ဘာတှေ ရှိတယျ ဆိုတာလညျး ဟနျဝငျးအောငျ လေ့လာလို့ ရသှားတယျ ။ မွှပှေေး ခါးပိုကျပိုကျမိနတေယျ ဆိုတာ စုမိစံလေးကတော့ မသိဘူး ။

ဒီအတောအတှငျးမှာ စုမိစံကို ကြောငျးဝငျးထဲ သှားသှားစောင့ျရငျး ကြောငျးဝငျးထဲက လဖကျရညျဆိုငျမှာ“နပိုလီယနျ ” ဆိုတဲ့ သူ့လိုလူတယောကျနဲ့ ဆုံမိပွီး ဘောျဒါ ဖွဈသှားတယျ ။ “ နပိုလီယနျ ” က ကမ်ဘာကြောျ စဈသူကွီး နပိုလီယနျလိုဘဲ အရပျပုတယျ ။ အသားညိုညို ဆံပငျရှညျကောကျကောကျ နပိုလီယနျက ရုပျရှငျမငျးသား ဒှေးလိုလို သားညီလိုလို ပုံစံ ..။ ဂငြျးဘောငျးဘီခပျစုတျစုတျကို ဝတျထားတတျတယျ ။

သူ့ကိုယျသူ တခါတလေ နိုငျငံခွားက ပွနျလာသလိုလို..သငျ်ဘောသားလိုလို ပွောဆို ဂိုကျဖမျးတတျတယျ ။

မွှမွှေခေငြျး ခွမွေငျကွတယျ ။ ဝါသနာတူ စရိုကျတူခငြျး တှေ့ကွပွီ ..။
နပိုလီယနျက ကြောငျးသားအစဈပါ ။ သို့ပမေယ့ျ ကြောငျးထဲ လာပွီး လဖကျရညျဆိုငျ ကငျတငျးဘဲ ထိုငျတဲ့ လူ ။ စာသငျခငြျတာထကျ လူတှကေို ညာစားခငြျနတေယျ ။ သူက ဟနျဝငျးအောငျ ကြောငျးသား အစဈ မဟုတျဘူး ဆိုတာကို သိနတေယျ ။

“ ခငျဗြား..စောျ ရရေလေညျလညျ မိုကျတယျဗြာ..ခငျဗြား..သူ့ကို တကယျ မကွိုကျပါဘူးလေ..ကနြောျ သိနတေယျ ..ခငျဗြား..တခုခု သူ့ဆီက လိုခငြျလို့ ကွိုကျခငြျယောငျ ဆောငျနတောပါ..” လို့ ဒဲ့ဒိုးကွီး သူ့ကိုပွောတယျ ။

“ ကနြောျ နဲ့ ခငျဗြား ပေါငျးလိုကျရငျ မိုးဘယကျက ကွှကျကွှကျညံ ဆိုသလို ဖွဈကုနျမယျ…ကနြော့ျရဲ့ အကွံဉာဏျတှနေဲ့ ခငျဗြား လှုပျရှားလိုကျရငျ နှဈယောကျစလုံး အတှကျ အိုကစေိုပွလေိမ့ျမယျ ..ဘယျလို
လဲ..ပေါငျးပွီး ရိုကျလိုကျကွမလား ….ဟနျဝငျးအောငျ…” လို့ ပွောလာတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျကလညျး စိမျခေါျရငျ တိမျပေါျအထိ တကျရဲတဲ့ကောငျ ဆိုတော့ “ လုပျလိုကျလေ..ကွာသလား …” ဘဲ ။ နပိုလီယနျက သူ့အမတှေ နတေဲ့ ရပျကှကျတခုကို ဟနျဝငျးအောငျကို ခေါျသှားတယျ ။

အခု ပုံအတိုငျးတော့ မဟုတျဘူး ။ ပုံပွောငျးရတယျ ။ နိုငျငံခွား ဆနျဆနျ ဝတျစားရတယျ ။ စကားပွောရငျ မွနျမာစကားကို မပီကလာ ပီကလာ လုပျပွော..ဘိုလို ဒှတျဒကျရှှတျရှကျတှေ ပွောရတယျ ။

မွနျမာငှကေို မသုံးတတျသလို ဟနျဆောငျရတယျ ။ အိတျထဲမှာလညျး ဒေါျလာ တရာတနျတှေ ထည့ျထားရတယျ ။ ပွီးတော့ နံမညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျ မဟုတျတော့ဘဲ ..ရောျနယျလျမငျးအောငျ ..လို့ပွောငျးလိုကျရတယျ ။

နပိုလီယနျက သူ့အမတှကေို ရောျနယျလျမငျးအောငျက ယူအကျဈအေ လယျလျအေ က ခဏ လာလညျတာ..သူ့အလုပျက သိပျကောငျးတာ ..မွနျမာဝနျထမျးတှေ သူ့အလုပျမှာ ခန့ျပေးနိုငျတယျ….ဘာညာ နဲ့ညာတော့တာဘဲ..။ ဟနျဝငျးအောငျသညျ ၁၉နှဈသာသာ ခြာတိတျတကောငျဘဲ ဖွဈပမေယ့ျ နပိုလီယနျက အသကျပိုကွီးတယျ လို့ ညာထားတယျ ။ နပိုလီယနျရဲ့ အမတှကေ သူတို့ ရပျကှကျထဲက ယူအကျဈကို သှား အလုပျလုပျခငြျသူတှကေို ရှာပေးတယျ ။ နပိုလီယနျက တယောကျကို အနညျးဆုံး ၁ဝသိနျးကုနျကမြယျ…ဘာညာ နဲ့ ဖနျတယျ ။ ခဏခငြျးမှာဘဲ လုပျခငြျသူ သှားခငြျသူတှေ တအောကွီး တထောကွီး ရလိုကျတယျ ။ ငှတှေလေညျး တပုံတခေါငျးကွီး ရလိုကျတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျ ယူအကျဈကို ပွနျထှကျသှားပွီး ခေါျစာတှေ လယောဉျလကျမှတျတှေ ပို့မယျ လို့ ညာလိုကျကွပွီး ဟနျဝငျးအောငျ ကိုယျရောငျ ဖြောကျသှားလိုကျတယျ ။ နဂိုထဲက သူတို့ အကှကျဆငျ

ထားတာကို သူတို့ လုပျကွတာဘဲလေ ။

တလ လညျး မထှကျရ နှဈလ လညျး မထှကျရ…အယျလျအေ မရောကျဘဲ လူတှေ အလိမျခံရလို့ ပူညံပူညံတှေ ဖွဈကုနျပွီး နပိုလီယန့ျအမတှကေို မဲကွတော့တာပေါ့ ။ နပိုလီယနျလညျး အိမျက

ဒိုးတော့တာဘဲ ။ နဲနဲ ပေါကျရောကျတဲ့ လူတယောကျက သူ့သမီး ခံလိုကျရလို့ မကြနေပျဘဲ ရဲကို တိုငျတယျ ။

ရဲက နပိုလီယနျကို အပူတပွငျး လိုကျရှာကွတော့တာပေါ့ ။

နပိုလီယနျနဲ့ ဟနျဝငျးအောငျတို့က ရလိုကျတဲ့ ငှသေိနျးပေါငျး တောျတောျမြားမြားကို ကိုငျပွီး ပငျလယျကမျးစပျတှေ..တောငျစခနျးမွို့တှမှော သူတို့ကိုယျကို သူတို့ သနျးကွှယျသူဌေးကွီးတှလေို အိုကျ

တငျဖမျးထားပွီး သုံးစှဲနကွေတယျ ။ ဘီယာသောကျ ဖဲရိုကျ ဖါမတှေ ခေါျနဲ့ ပြောျလို့မဆုံး ပွုံးလို့ မဝကွဘူး ။

ဟနျဝငျးအောငျ ဉာဏျစိုးနဲ့အတူ ( စတေးရှောငျ ) ရငျး ငပလီကမျးခွမှော သူတို့လိုဘဲ ဖိုးတှမျတီး လိုကျလုပျနတေဲ့ အုပျစုတစု နဲ့ တှေ့ဆုံ ခငျမငျသှားတယျ ။

ဒီအုပျစုထဲက ညိုညိုညိမျး ဆိုတဲ့ စောျလေးနဲ့သူ ဆုံတယျ ။

ညိုညိုညိမျးက သူ့လိုဘဲ ဖိုးတှမျတီး ရိုကျစားနတေဲ့ စောျလေး ။

မဆိုးပါဘူး ..။ အသားညိုညကျညကျ နဲ့ကိုယျလုံးက ရှယျဘဲ ..။
ဘဝတူ ဆိုတော့ ပေါငျးမိဖို့ ပို လှယျကူတယျလေ ။ ညိုညိုညိမျးနဲ့ဟနျဝငျးအောငျ ပေါငျးပွီး ဂှငျဖနျပါလား လို့ ဉာဏျစိုးက အကွံပေးတယျ ။ ညိုညိုညိမျးရဲ့ ဘောျဒါတှကေလညျး သဘောတူတယျ ။

ရဲတပျဖှဲ့အနနေဲ့က လိမျလညျမှုလောကျကို သသေခြောခြာ မလိုကျကွဘူး ။ နီးနီးနားနား ကိုယ့ျရပျကှကျကိုယ့ျမွို့နယျလောကျ ဆိုရငျတော့ လိုကျဖမျးမှာ ။ အမှုတိုငျတဲ့လူတှဖေကျက စားရိတျ အကုနျအကခြံပွီး အပိုကွေးလညျး ထပျဆောငျးပေးတော့ ပါးနပျလငြျမွနျတဲ့ ရဲတယောကျက နပိုလီယနျနဲ့ ဟနျဝငျးအောငျ နောကျကို လိုကျပေးတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျတို့ နှဈယောကျကလညျး လာဖမျးတဲ့ ရဲကို ငှပေေးပွီး လှတျမွောကျရာ လှတျမွောကျကွောငျး အတှကျ ကွိုးစားပမေယ့ျ ဒီရဲက မယူဘူး ။ သူ့ကို အမှုတိုငျတဲ့ဖကျက ပေးပွီး ဖွဈတာကွောင့ျရယျ သူကိုယျတိုငျက လိမျတဲ့ကောငျတှကေို မုနျးတာကွောင့ျရယျ ကွောင့ျ လပျမယူတော့ဘူး ။

ဒီတော့ ဟနျဝငျးအောငျ နဲ့ နပိုလီယနျတို့ ဂြေးထဲ အောငျးသှားကွရတယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျ မိဘတှလေညျး လူကွားထဲ မကြျနှာ မပွရဲအောငျ အရှကျရကွတယျ ။ စုမိစံကတော့ ဘာမှ မသိတော့မြှောျစောင့ျနတေယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျ ပေါျမလာလို့ တငိုငို နဲ့ …။

ထောငျထဲကို ပထမဆုံးအကွိမျ ရောကျသှားရတာဘဲ ။

ဟနျဝငျးအောငျလညျး ဒီကိစ်စမှာ အဖမျးခံရ ထောငျကပြမေယ့ျ လူတှကေို ဘယျလို လိမျလို့ ရတယျဆိုတာ ကို သူသိသှားရလို့ သူကြနေပျတယျ ။ ထောငျဆိုတာကလညျး လူမိုကျ လူဆိုး လူလိမျတှေ စုဝေးရာနရောဖွဈလို့ ဟနျဝငျးအောငျ အတှကျ ပိုပွီး လေ့လာဆညျးပူးနိုငျတဲ့ ကြောငျးကွီးတခုလိုဘဲ ။ သူ့ထကျ လငြျတဲ့ တောျတဲ့ လူလိမျတှကေို ထောငျထဲမှာ ဆုံရ သိရ ခငျမငျခှင့ျရသှားတယျ ။ သူ့ကိုပညာတောျသငျ လှှတျလိုကျသလို ဖွဈသှားရတယျ ။ သဘောကောငျးတဲ့ လူလိမျ ဆရာကွီးတှကေ ဆောငျရနျ ရှောငျရနျတှကေို ဟနျဝငျးအောငျကို ပွောပွ သငျပေးကွတယျ ။

ထောငျက ထှကျလာတော့ သူ့မိဘတှကေလညျး သူ့ကို အမှဖွေတျ သားအဖွဈက စှန့ျပဈကွလို့ နစေရာ မရှိတော့ဘူး ။ ဒါလညျး ဟနျဝငျးအောငျက ဝမျးမနညျးပါဘူး ။ ထောငျထဲမှာ ခငျမငျခဲ့တဲ့
ဉာဏျစိုး ဆိုတဲ့ လူနဲ့ ပေါငျးပွီး သငျ်ဘောတငျတဲ့ အေးဂငြ့ျရုံး ဖှင့ျတယျ ။ အားလုံး အငျတှဘေဲလေ ။ သငျ်ဘောသား လုပျခငြျတဲ့လူတှကေလညျး တပုံကွီးဘဲ ဆိုတော့ ဟနျဝငျးအောငျတို့ရဲ့ ဂှငျထဲကိုအခဉြျတှေ အမြားကွီး ဝငျလာကွရော ။ ဉာဏျစိုးနဲ့သူ ရသမြှ ရိုကျစားလုပျ ခွရောဖြောကျကွတယျ ။

သူ့ကောငျမလေး စုမိစံကလညျး သူ့ကို မိဘတှကေ သားအဖွဈက စှန့ျပဈတဲ့ အကွောငျး သတငျးစာတှမှော ထည့ျလိုကျတော့ တှေ့သိသှားပွီး သူ့အကွောငျးကို သသေခြောခြာ လိုကျ စုံစမျးတော့
အားလုံး သိသှားပွီး သူ့ကို ဖွတျသှားတယျ ။

သုဘဒ်ဒါကဖေး သညျ ခပျခြောခြောကောငျမလေးတှေ စားပှဲထိုးလို့ နံမညျကွီးတယျ ။
ကောငျမလေးတှကေို လာပွီး အငမျးတရားပှားခငြျလို့ လာစားလာသောကျ လာထိုငျကွလို့ ဒီကောျဖီနဲ့ မုန့ျဆိုငျသညျ လူပွည့ျနတော မြားတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျ သညျဆိုငျက ပကျဂီလငျး ဆိုတဲ့ ကောငျမလေးကို သဘောကနြတေယျ။ ပကျဂီလငျးသညျ ရုပျကလေးကလညျး လှတယျ ။ ကိုယျလုံးလေးကလညျး လှတယျ ။ ပကျဂီလငျးကို ကွည့ျခငြျလို့
ဟနျဝငျးအောငျ သုဘဒ်ဒါကဖေးမှာထိုငျနတေယျ ။

ပကျဂီလငျးသညျ ရှရှကွှကွှလေး လှမျးရငျး သူ့စားပှဲကို ရောကျလာတယျ ။

“ ဘာသုံးဆောငျပါမလဲ..အကို…”

မကြျတောငျလေး ပုတျခတျပုတျခတျနဲ့ ပကျဂီလငျး မေးတယျ ။ စားပှဲထိုးမလေး တယောကျ နဲ့ မတူဘဲ
မွနျမာဗီဒီယို ဇာတျကားတှထေဲက မငျးသမီးလေးနဲ့ တူနတေယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျ က နို့မပါ သကွားမထည့ျတဲ့ ဘလကျကောျဖီတခှကျ မှာလိုကျတယျ ။

ပကျဂီလငျး ရှရှကွှကွှလေး ပွနျထှကျသှားတယျ ။ သူမရဲ့ဖငျလှလှလေးကို ဟနျဝငျးအောငျ ငေးမောရငျး
ကနြျခဲ့တယျ ။ ခါးသေးသေးလေး အောကျက ဖငျတှကေ မကွီးပမေယ့ျ တငျးတငျးရငျးရငျး လုံးလုံးလေးတှေ ။

“ ကိုဟနျဝငျးအောငျ …”

သူ့နံမညျကိုခေါျသံကွောင့ျ ဟနျဝငျးအောငျ လန့ျသှားတယျ ။ ဖိုးတှမျတီးသမားတယောကျမို့ သူ့မှာ
က ရနျသူ မုနျးသူ ဝိုငျးဝိုငျးလညျနသေညျလေ ။

“ ဟငျ…ညိုညိုညိမျး …”

ငပလီ မှာ ဆုံခဲ့တဲ့ ညိုခြောလေး ။
အငျမတနျမှ အမူအရာကောငျးသလို အငျမတနျမှ ကွောကျစရာကောငျးတဲ့ ဖိုးတှမျတီးမလေး ။

“ ဖုနျးလဲ မခေါျဘူး..ဘာလဲ..လစေိမျးတိုကျတာလား ..ပဲမြားတာလား…”

“ မအားလို့ပါ..ညိုညိမျးရယျ..ခရီး ထှကျနရေလို့..လာ..ထိုငျလေ..ဘာစားဘာသောကျမလဲ ညိုညိမျး..”

ညိုညိုညိမျးက သူနဲ့ မကြျနှာခငြျးဆိုငျမှာ ထိုငျလိုကျသညျ ။ ညိုညိုညိမျးဆီက အနံ့ပွငျးတဲ့ ရမှေှေးအနံ့ ဝဲပြံလာသညျ ။

“ ဘယျတှကေိုမြား ခရီးထှကျနရေတာလဲ ..ဆရာကွီးရဲ့…”

“ အဟဲ…မောျစကို လေ …”

“ ဟငျ….ဟုတျလား..အတညျပွောတာလား ..”

“ မနောကျပါဘူး…ညိုညိမျးရယျ…”

“ ကိုနပိုလီယနျကွီး နဲ့ တတှဲထဲလား ..”

“ ဟုတျတယျ…သူက အထဲမှာ ကနြျခဲ့တယျ..မထှကျရသေးဘူး …”

“ ဆောရီးဘဲ..ကွားရတာ..ညိုညိမျးက ကိုဟနျဝငျးအောငျက ညိုညိမျးကိုမြား ရှောငျနတောလားလို့..”

ပကျဂီလငျး အငှေ့တထောငျးထောငျးနဲ့ ကောျဖီခှကျ လာခပြေးတယျ ။

“ ညိုညိမျး..ဘာမှာမလဲ…”

“ မမှာတော့ဘူး..စားခဲ့ပွီးပွီ …”

ညိုညိုညိမျးရှေ့မှာမို့ ပကျဂီကို သူ သသေခြောခြာ မငမျးတော့ဘူး ။

ပကျဂီလငျး လှုပျလီလှုပျလဲ့ နဲ့ သူတို့ အနားက ထှကျသှားတော့ ညိုညိုညိမျးက “ ကောငျမလေးက လနျးတယျနောျ ..” လို့ သူ့ကို ပွောလိုကျတယျ ။

သူက “ ညိုညိမျးလောကျ မလနျးပါဘူး..” လို့ ပွုံးစိစိနဲ့ ပွနျပွောလိုကျတယျ ။ ညိုညိုညိမျးက “ မွှောကျမနနေဲ့..ကြှေးစရာ မရှိဘူး …” လို့ မကြျစောငျးထိုးပွီး ပွောလိုကျတယျ ။ သူက “ ညိုညိမျးမှာ ကြှေးစရာ

တှေ ရှိပါတယျလေ…” လို့ပွောရငျး ညိုညိုညိမျးကို စေ့စေ့စိုကျပွီး ကွည့ျလိုကျတယျ ။

“ သှား…ဘာတှေ လာပွောနမှေနျးလဲ သိဘူး…ဒီနေ့ ဘာလုပျစရာတှေ ရှိသလဲ..ဘာဂှငျတှေ ရှိသလဲ..ခိခိ..”

“ ထူးထူးခွားခွားတော့ မရှိပါဘူး ..ညိုညိမျး အားရငျ အေးအေးဆေးဆေး ရှိတဲ့ တနရော သှားကွမလား”

ညိုညိုညိမျးက သူ့ကို ဟိုတယျခေါျပွီး ဗွုံးခငြျနတေယျဆိုတာ အထာပေါကျတယျ ။

“ ဒီမှာလညျး အေးဆေးနတောဘဲ..ကွည့ျ..အဲယားကှနျးက အေးစိမ့ျနတောဘဲ …မကောငျးဘူးလား..”

“ ဒီမှာက လူတှနေဲ့ မလှတျလပျဘူး…ကိုယျက ညိုညိမျးနဲ့ နှဈယောကျထဲ လှတျလှတျလပျလပျ တှေ့ခငြျတာ….”

“ ခုလဲ နှဈယောကျထဲ လှတျလှတျလပျလပျဘဲလေ..ခိခိခိ….အေးဆေးပေါ့..ခဏနပေါအုံး …မေးခငြျသေးတယျ …အခု လကျရှိ ဘာအလုပျလုပျနလေဲ..ဘယျသူနဲ့ လုပျနလေဲ…အလုပျဂှငျတခု

ရှိလို့..အလုပျလုပျခငြျရငျပွော….”

“ လုပျခငြျတာပေါ့..ဂှငျကောငျးလေး ဘာလေး ရှိရငျ ပွောပါအုံး ..”

“ ရှိတယျ..အဖှဲ့နဲ့ ပေါငျး လုပျရမှာ…စိတျဝငျစားရငျ ဆကျပေးမယျ …သူ ဦးလူကွီး ကိုသိလား ..”

“ နယားပြံလူကွီးလား…လူခငြျးတော့ ဘယျသိမလဲ..သူက ဟိုထိပျဖြားက ဘီလြံနာ…ကိုယျက လမျးပေါျကလူ … သူ့အကွောငျး ကွားဘူးနတောပေါ့..ထောငျထဲမှာလညျး သူတပည့ျတှနေဲ့

ဆုံခဲ့တယျလေ”

“ ညိုညိမျးလဲ ဘောျဒါတကောငျက တဆင့ျ ဦးလူကွီး ကှနျယကျထဲ ရောကျသှားတယျ ..ဒီလူကွီးက ခွတေနျလကျတနျ တောျတောျရှညျတာဘဲ ..သူ့အတှကျ အလုပျလုပျနတေယျသာ ဆိုတယျ..သူနဲ့လညျး

တခါမှ မဆုံရပါဘူး..သူ့လကျအောကျမှာက မနျနဂြောတှေ တောျတောျမြားသား…”

“ ညိုညိမျးနဲ့ တူတူလုပျရမယျ ဆိုရငျ လုပျခငြျတယျ …”

“ ဟိတျ..ဒါက ဘာစကားလဲ …ခိခိခိ….”

“ အလုပျတှဲလုပျဖို့ကို ပွောတာပါ …တလှဲမတှေးပါနဲ့..”

“ အိုကလေေ..ညိုညိမျး ခေါျသှားပေးမယျ ..ညိုညိမျးနဲ့ လုပျရတဲ့ ဘော့ဈက ဦးလူကွီးရဲ့ ညာလကျရုနျး..ဇောျကွီး….တဲ့..”

သုဘဒ်ဒါကဖေးထဲကနေ ထှကျလိုကျကွတော့ တကျစီတစီး အသင့ျတှေ့တာနဲ့ ညိုညိုညိမျးကို သူသှားနကြေ ရှှဂေုနျတိုငျက ဟိုတယျတခုကို ခေါျသှားလိုကျတယျ ။

ဟိုတယျက ဝနျထမျးတှကေ ဟနျဝငျးအောငျကို ဘောစိတယောကျ အနနေဲ့ သိထားကွသလို သူတို့ကိုအပိုကွေး ဘောကျဆူး ( တဈပျဈ) ကောငျးကောငျးပေးမယျ ဆိုတာ သိကွတာမို့ ဘာမှတောငျ မမေးဘဲ ဟိုတယျအခနျးသော့ကို သူ့လကျထဲ ထည့ျပေးလိုကျတယျ ။

နာရီပိုငျးဘဲ လာဖိမယျ ဆိုတာ သိပွီးသား ။

ဟိုတယျအခနျးထဲကို ရောကျတာနဲ့ ဟနျဝငျးအောငျက ညိုညိုညိမျးကို ဖကျသိုငျးပွီး နှုတျခမျးတှကေို စုတျတယျ ။ ညိုညိုညိမျးကလညျး ပွနျစုတျတယျ ။ အဝတျအစားတှကေို နှဈယောကျသား အမွနျဆုံး ကိုယျတှပေေါျက ခြှတျခှာပဈကွတယျ ။ ကိုယျလုံးတီးတှေ ဖွဈကုနျကွတာနဲ့ အနားက ကုတငျပေါျကို တကျကွတယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ ငပဲကွီးက မတျမတျထောငျနပွေီ ။ ညိုညိုညိမျးလညျး ပိနျခပြျခပြျနဲ့ ဒုတျကွီးတဲ့ ဟနျဝငျးအောငျကို ကွည့ျပွီး စိတျတအားလာတယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျကို အရငျဆုံဖူးကထဲက ညိုညိုညိမျး ခိုကျနတော ။

“ စုတျပေးရမလား..”

ဟနျဝငျးအောငျက ခေါငျးညှိမ့ျပွတယျ ။ ညိုညိုညိမျး သူ့ကို ကုတငျပေါျ ပကျလကျလှဲအိပျခိုငျးပွီး သူ့ဒုတျတုတျတုတျကွီးကို အရငျနားကနေ ဆုပျကိုငျပွီး ထိပျဖူးဒဈပွဲကွီးကို ငုံကာ စုတျလိုကျတယျ ။ သူ့ငပဲကတုတျလှနျးတော့ ပါးစပျထဲမှာ အပွည့ျဘဲ ။

ညိုညိုညိမျးရဲ့ ပုလှကေ ရှယျဘဲ ။ တအားတောျတယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျလညျး ညိုညိုညိမျး စုတျပေးနတေဲ့ အခြိနျမှာ ညိုညိုညိမျးရဲ့ နို့လုံးကွီးတှကေို အားရပါးရဘဲ ဆုပျနယျနတေယျ ။

တပွှတျပွှတျနဲ့ လီးစုတျသံတှေ ထှကျနတေယျ ။ နို့သီးခေါငျးမာမာလေးတှကေို ခြနေယျနရောက ညိုညိုညိမျးရဲ့ ဖငျတုံးတှကေို သူ လှမျးကိုငျကွည့ျပွနျတယျ ။ ညိုညိုညိမျးရဲ့ လြာက သူ့ဒုတျကို ကောငျးကောငျးကွီး ထိုးမှှကေစားပေးနတေယျ ။

ထိလှနျးလို့ ပါးစပျက ညညျးမိရတယျ ။

တောျတောျကွာကွာ အစုတျခံပွီးတော့ ညိုညိုညိမျးကို အစုတျရပျခိုငျးလိုကျပွီး သူ တကျခှတယျ ။ ညိုညိုညိမျးကလညျး တအား လိုခငြျနတေယျ ။ သူကလညျး တအားထနျ တအားလိုးခငြျနတေယျ ။ ဘာပွောကောငျးမလဲ..လိုးလိုကျကွတာ တဖတျဖတျ တဖုနျးဖုနျးဘဲ ။

ပထမဆုံး အခြီက တောျတောျ မွနျတယျ ။ သူရောကိုယျရော ကောငျးလို့ တအား ကြနေပျကွရတယျ ။

ဒုတိယအခြီ ပွနျအစမှာတော့ သူ ညိုညိုညိမျး စောကျဖုတျကို ရလေညျ မှုတျပဈလိုကျတယျ ။ ပွီးမှ ပုံစံတှေ အမြိုးမြိုးနဲ့ လိုးတယျ ။

ခဏနား..အစားစားပွီး တတိယနဲ့ စတုတ်ထအခြီတှေ ဆကျဆှဲဖွဈကွတယျ ။ တခြိနျလုံး အဝတျတောငျ ပွနျမဝတျကွတော့ဘဲ ကမ်ဘာဦးအစက အာဒံနဲ့ ဧဝ စတိုငျနဲ့ ဆှဲလိုကျကွတာ ။ ညဖကျကမြှ အပွငျထှကျပွီး အစားစားကွတယျ ။ ပှင့ျသဈဆနျး ဆိုတဲ့ ဆိုငျမှာ ညိုညိုညိမျးနဲ့ ကုနျခမျးသှားတဲ့ အားအငျတှေ ကို ပွနျလညျဖွည့ျသှငျးတဲ့အနနေဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ထိုငျစားရငျး အလုပျကိစ်စ တိုငျပငျကွတယျ ။

ညိုညိုညိမျးနဲ့ ပတျသကျပွီး ဒုစရိုကျလောကရဲ့ ထိပျသီးတယောကျ ဖွဈတဲ့ နယားပြံဦးလူကွီးတို့ အဖှဲ့ ထဲကို ဟနျဝငျးအောငျ ရောကျခဲ့ရသညျ ။

စောျမရှိဘဲ ကွေးစားတှေ နဲ့ဘဲ စခနျးသှားနခေဲ့ရတဲ့ ဟနျဝငျးအောငျလညျး ညိုညိုညိမျးနဲ့ ကောငျးကောငျးဗွုံးရလို့ အရမျးဟနျကနြပွေီ ။

နယားပြံဦးလူကွီးက လူကွီးလူကောငျး အရခွေုံ ဒုစရိုကျထိပျသီးကောငျကွီးတကောငျပါ ။
မကောငျးတာဆို အကုနျလုပျတဲ့ တကယ့ျလူယုတျမာကွီးလို့ ဟနျဝငျးအောငျ ကွားဖူးထားခဲ့တယျ ။
ထောငျထဲမှာတုံးက လူခုနဈယောကျကို သှေးအေးအေးနဲ့ သတျပဈလို့ တသကျတကြှနျးကနြတေဲ့ ထောငျထဲမှာ နရောရနတေဲ့ဓါးဆနျးတင့ျဆိုတဲ့ လူမိုကျက ဦးလူကွီးအတှကျ သူ ထောငျကခြံတာလို့ပွောပွဘူးတယျ ။ ဦးလူကွီးရဲ့ တပည့ျရငျး…တဲ့ ။ ဓါးဆနျးတင့ျလို လူမိုကျတှေ အမြားကွီးကို ဦးလူကွီး
က လကျသပျမှေးထားတယျ ။ ဦးလူကွီး အတှကျဆိုရငျ ဘာလုပျပေးရလုပျပေးရ ဆိုတဲ့ ကြေးဇူးခံကြေးဇူး
စား လူမိုကျတှပေေါ့ ။ သူတို့ မိသားစုတှရေဲ့ စားဝတျနရေေး အဝဝကို ဦးလူကွီးက တာဝနျယူပေးထားတယျ တဲ့ ။

ညိုညိုညိမျးက ဟနျဝငျးအောငျကို စစခငြျး ဇောျကွီးဆီကို ခေါျသှားတာ ။
ဇောျကွီးက ဦးလူကွီးရဲ့ အဖြားနား အောကျဆုံးပိုငျးက တပည့ျ ဖွဈတာတောငျ တောျတော့ျကို သှေးနားထငျရောကျနတေဲ့ သူဌေးပေါကျစလေးတကောငျ ..။

ဇောျကွီးရဲ့ ဟနျပွ လဖကျခွောကျရောငျးတဲ့ ဆိုငျက အနောျရထာလမျးပေါျမှာ ရှိတယျ ။ ညိုညိုညိမျးနဲ့
သူ ဝငျသှားတော့ ဇောျကွီးက သူ့ရုံးခနျးထဲက ထှကျလာတဲ့အခြိနျနဲ့ တိုကျဆိုငျနတေယျ ။

“ ဟား..ညသုံးလုံး လာပွီဟေ့…အတောျဘဲ တှေ့ခငြျနတော..” လို့ ရငျးရငျးနှီးနှီး နုတျဆကျလိုကျတဲ့ ဇောျ
ကွီးသညျ မွနျမာရုပျရှငျတှထေဲက လူကွမျးအဖှဲ့ထဲက တယောကျနဲ့ ခပျဆငျဆငျတူတယျလို့ ဟနျဝငျးအောငျ ထငျမိလိုကျတယျ ။

“ သူက …”

“ သူက ကိုဇောျကွီးကို ညိုညိမျး ပွောထားတဲ့ လူလေ …အဖှဲ့ထဲမှာ လုပျဖို့ ခေါျလာတာ..”

“ အော..ဟုတျပွီ..ဟုတျပွီ….ခငျဗြားနံမညျက…”

“ ဟနျဝငျးအောငျပါ …”

“ အိုခေ..အိုခေ …ညိုညိမျး ခေါျလာတော့ စိတျခတြယျ..အိုကတေယျ …အလုပျတှကေတော့ အမြားကွီး
ဘဲဗြာ….ခငျဗြား…ပြောျမှာပါ…ကနြောျတို့က မိသားစုတှလေိုဘဲ…ဝိုငျးလုပျ ဝိုငျးစား..ပေါ့….”

ဇောျကွီးက မကွာခငျ အလုပျကွီးတခု လုပျရမယျ ..လတျတလောတော့ ညိုညိုညိမျးနဲ့ဘဲ လုပျစရာလေး
တှေ လုပျနလေိုကျ ..လိုအပျတာကို ပွော …လို့ သူ့ကို ပွောတယျ ။ အဲဒီအလုပျကွီး အောငျမွငျရငျတော့
တောျတော့ျကို ကွီးကွီးမားမား စားကွရမှာ….တဲ့ ။

သူ ညိုညိုညိမျးနတေဲ့ အိမျခနျးမှာ လိုကျနလေိုကျတယျ ။

ညိုညိုညိမျးက အလုပျကွီး မလုပျရခငျ လတျတလော ကိုဇောျကွီး ခိုငျးထားတာလေးတှေ လုပျကွမယျလို့
သူ့ကို ပွောတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျကလညျး လိမျရညာရ ခိုးရဝှကျရမယျ ဆိုရငျ အခြိနျမရှေးဘဲလေ ။

*************************************************************

မြန်မာနိုင်ငံရဲတပ်ဖွဲ့ ရန်ကုန်တိုင်း ( ဒုစရိုက်နှိမ်နင်းရေး )

ဒုရဲအုပ်လေးမောင်မောင်သည် ရဲအုပ်ဦးဇော်တိုးနဲ့အတူ ရဲမှူးဦးကိုကိုလင်းရဲ့ ရုံခန်းထဲကို လိုက်ပါသွားရ
သည် ။ ရဲအုပ်ဦးဇော်တိုးက ရဲမှူးဦးကိုကိုလင်းက အထူးတာဝန်တရပ် ပေးစရာရှိနေတယ် ..ခင်ဗျားကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ် ဆိုလို့ သူလိုက်ခဲ့ရတာ ..။

ဒုရဲအုပ်လေးမောင်မောင်သည် သင်တန်းဆင်းခါစ အသစ်ချပ်ချွတ် ရဲအရာရှိ တယောက်မို့ ဒုစရိုက်လောကသားတွေ မသိသေးတဲ့ မျက်နှာစိမ်းတယောက် ဖြစ်နေတာကြောင့် ရဲမှူးကိုကိုလင်းက ရွေးချယ်လိုက်တာ ဖြစ်ကြောင်း ရဲအုပ်ဦးဇော်တိုး သဘောပေါက်တယ် ။

ရဲမှူးကိုကိုလင်းရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ အရပ်ဝတ်နဲ့ လူတယောက် ထိုင်နေတယ် ။
လူပုံပန်းကို ကြည့်ရတာတော့ သာမန်ထဲက မဟုတ်နိုင်ဘူး ။ ရာထူးကြီးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တယောက်ဘဲ ဖြစ်မယ်လို့ ရဲအုပ်ဦးဇော်တိုးရော ဒုရဲအုပ်လေးမောင်မောင်ရော ထင်မိကြတယ် ။

ရဲမှူးဦးကိုကိုလင်းက “ ခင်ဗျားကို အထူးတာဝန်တရပ် ပေးစရာ ရှိတယ် …အထူးလှို့ဝှက်ဖို့ လိုတယ် ..
ခါတိုင်း လုပ်နေကျ ရဲဝတ္တရား တာဝန်လို မဟုတ်ဘူး ..စုံထောက်အလုပ်ကို လုပ်ရမှာ..သတင်းပေါက်ကြားလို့ မဖြစ်ဖူး..သတင်း လုံခြုံမှု ရှိပါစေ …” လို့ သူ့ကို စပြောတယ် ။

ပြီးတော့ ရဲအုပ်ဦးဇော်တိုး ဖက်ကို လှည့်ပြီး…“ ဦးဇော်တိုး….ကိုလေးမောင်မောင်ကို အိပ်ဖေါ်တီး( 840 )ကို
စောင့်ကြည့်ဖို့ ကျနော် တာဝန်ပေးချင်တယ် …သူတို့ သွားတာလာတာ လုပ်ကိုင်တာတွေကို သူတို့မသိ
အောင် စောင့်ကြည့်ဖို့ဘဲ …” လို့ ပြောလိုက်တယ် ။

ဒုရဲအုပ်လေးမောင်မောင်သည် ရဲမှူး ပြောတာကို နားမလည်ပါ ။ အိပ်ဖေါ်တီး ဆိုတာ ဘာလဲ..ဘယ်သူလဲ
သူမသိဘူး ။ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ဖြစ်နေတယ် ။

အိပ်ဖေါ်တီး ဆိုတာ ဘာလဲ ..ဆရာ….လို့ သူ မေးတယ် ။
ရဲမှူးဦးကိုကိုလင်းက ရယ်တယ် ။ ရဲအုပ်ဦးဇော်တိုးက “ ကိုလေးမောင်မောင်..ခင်ဗျားက မသိသေးဘူးကိုး
အိပ်ဖေါ်တီး ဆိုတာ ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ ညိုညိုညိမ်း ဆိုတဲ့ စုံတွဲကို ခေါ်တာ ..သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက
ဖိုးတွမ်တီးတွေ …သူတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းလိုက်တော့ အိပ်ဖေါ်တီး ဖြစ်သွားတာပေါ့….သူတို့အတွဲကို ကျနော်တို့က စကားဝှက်အဖြစ် 840 လို့ နံမည်ပေးထားကြတယ် …. ” လို့ ရှင်းပြလိုက်တယ် ။

ရဲအုပ်ဦးဇော်တိုးက အမှုဖိုင်တွဲထဲက 420 နှစ်ယောက်ရဲ့ ဓါတ်ပုံတွေကို ထုတ်ပြတယ် ။

ဒီတော့မှ လေးမောင်မောင် သဘောပေါက်သွားတယ် ။

“ သူတို့ကို အရပ်ဝတ်အရပ်စား နဲ့ စောင့်ကြည့်ပါ..ထူးခြားရင် ရဲမှူးကို သတင်းပို့ …. ကိုလေးမောင်မောင် ..” လို့ ရဲအုပ်ဦးဇော်တိုးက သူ့ကို ပြောလိုက်တယ် ။

“ ဟုတ် …”

“ ဒီကိစ္စက ခင်ဗျား တယောက်ထဲကို တာဝန်ပေးတာ….သတင်းလုံခြုံမှု ဂရုစိုက်ပါ ..”

“ ဟုတ် …”

ညိုညိုညိမ်း ရေချိုးနေတယ် ။

ကိုယ်တုံးလုံး ချိုးနေတာ ။
ရေပန်းက တရှဲရှဲကျနေတဲ့ ရေပူပူတွေအောက်မှာ မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ရပ်နေရတာ အရသာ ရှိနေတယ် ။
ဆူဖြိုးကော့ထောင်နေတဲ့ ညိုညိုညိမ်းရဲ့နို့ကြီးနှစ်လုံးထိပ်က နို့သီးလေးတွေအပေါ်ကို ရေတွေ ထိတွေ့နေတာက စိတ်တွေကို လှုပ်ရှားထကြွလာစေတယ် ။

တကိုယ်လုံးအနှံ့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပွတ်သပ် ချေးချွတ်နေတယ် ။ ဂျိုင်းကြား..ပေါင်ကြား ဖင်ကြား..။
ဆပ်ပြာမွှေးရည်ဘူးလေးထဲက အစိမ်းရောင် ဆပ်ပြာရည်နဲနဲကို လက်ခုပ်ထဲ ညှစ်ထည့်လိုက်တယ် ။ ခါးသိမ်လေး အောက်က စွင့်ထွက်နေတဲ့ ဖင်တုံးတွေကြားနဲ့ ပေါင်တန်တွေ ခလယ်က အကွဲကြောင်း အမြောင်းကို သေသေချာချာ ပွတ်တိုက် ဆေးကြောလိုက်တယ် ။ ဒီနေရာတွေ မနံစော်စေဖို့ ဂရုစိုက်ရတယ် ။

ကိုယ်လုံးကို ဆပ်ပြာရည်နဲ့ ပွတ်နေတဲ့ အချိန် စွင့်ကားတဲ့ ဖင်တုံးတွေက တုန်ခါနေကြတယ် ။
နို့ထွားထွား နှစ်လုံးကလည်း တုန်ခါနေကြတယ် ။

ဟန်ဝင်းအောင်ကို ဇော်ကြီးက မန္တလေးကို လွှတ်လိုက်တယ် ။ အဲဒီမှာ အလုပ်တခု လုပ်ရမယ် ဆိုပြီး ။ ညိုညိုညိမ်း သိတယ် ။ ဇော်ကြီး ဟန်ဝင်းအောင်ကို ပထုတ်လိုက်တာ ။ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ သူ တွေ့ချင်လို့ ။

ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ မဆုံခင်က ဇော်ကြီးက ညိုညိုညိမ်းကို ခေါ်ခေါ်လိုးနေတာ ။ ဟန်ဝင်းအောင် ရောက်
လာပြီး ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ညိနေတော့ ဇော်ကြီး စားပေါက်ပိတ်နေခဲ့တယ် လေ ။

ကလစ်ချောက်ထောက် …။

တိုက်ခန်းထဲကို တံခါးသော့ဖွင့်ပြီး ဝင်လာတဲ့အသံ ကြားလိုက်ရတယ် ။

လာပြီ ။ ဇော်ကြီးလာပြီ ။ ဇော်ကြီး လိုးဖို့ရောက်လာပြီ ..။

ညိုညိုညိမ်းလည်း ဆပ်ပြာစင်အောင် ရေပန်းအောက်မှာ သေသေချာချာ ပွတ်သပ်ချိုးလိုက်ပြီး ရေပန်းကို
လှည့်ပိတ်လိုက်တဲ့အချိန် ဇော်ကြီး ရေချိုးခန်း အပေါက်ဝကို ရောက်လာတယ် ။

“ ဝှူး……ညိုညိမ်းကတော့ တကယ့်ကို တောင့်တာဘဲကွာ..ဒါကြောင့် ကိုယ်လည်း ညိုညိမ်းကို အရမ်းကို
တွေ့ချင်နေတာ …”

မျက်နှာသုတ်ပုဝါကြီးကိုယ်မှာပတ်ရစ်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို ဇော်ကြီးက ခါးလေး ကနေ ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ် ။

“ ဟွန်း..ပိုပြီ…သူကတော့…စော်လေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတဲ့လူကများ…..ခိခိခိ….”

“ ဟင်းဟင်း…..ကိုယ်က ညိုညိမ်းကိုဘဲ တွေ့ချင်နေတာ..ညိုညိမ်းလည်း သိသားနဲ့….”

ဇော်ကြီးက မျက်နှာသုတ်ပုဝါကြီးကို ဆွဲဖြုတ်ကာ ဖယ်လိုက်တယ် ။ ညိုညိုညိမ်းရဲ့ ကိုယ်တုံးလုံး အလှအပတွေကို ဇော်ကြီး မြင်ရတော့ ဘယ်လက်နဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို ဆွဲဖက် ညာလက်နဲ့ ဖင်တုံးကြီးတွေကို ဆုပ်ညှစ် ..နို့တလုံးကို သူ့နှာခေါင်းနဲ့ ပွတ်ခါ နမ်းတော့တာဘဲ ။

“ အရမ်းကြမ်းတာဘဲကွာ….”

တောင့်တင်းအချိုးကျတဲ့ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ တွေ့တိုင်း ဇော်ကြီး အခုလိုဘဲ တအား ထန်တယ် ။ ပယ်ပယ်
နယ်နယ် ကိုင်တွယ်ပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဗျင်းတော့တာဘဲ ။ ညိုညိုညိမ်းကလည်း ခံနိုင်တယ် ။ ကြမ်းတာကို ကြိုက်တယ် ။

ညိုညိုညိမ်း က ဟန်ဝင်းအောင်ကို သဘောကျပေမယ့် ဇော်ကြီးကိုလည်း ပေါင်းထားရတယ် ။ ဇော်ကြီးကိုပေးလိုးရတယ် ။ ဇော်ကြီးက သူမ ဘဝကို ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖန်တီးပေးနိုင်တဲ့ လူတယောက် မဟုတ်လား ။

ဇော်ကြီးက မိန်းမရှိတယ် ။ ကလေးနှစ်ယောက် ရှိတယ် ။ ဦးလူကြီးရဲ့ လူရင်းတပည့်တယောက်မို့ဇော်
ကြီးက ရေလျံတယ် ။ လက်ဖွာတယ် ။ ပေးစရာရှိရင် ပက်ကနဲ ပေးတတ်တယ် ။ အပေါင်းအသင်းလည်း ဆန့်တယ် ။ အစိုးရ ဝန်ထမ်းပိုင်းကိုလည်း သြဇာရှိတယ် ။ ဝင်နိုင်ထွက်နိုင်တယ် ။ ညိုညိုညိမ်းကို သူပေးကမ်းစွန့်ကြဲနေလို့ အခုလို တိုက်ခန်းနဲ့ ဘာနဲ့ နေနိုင်တာ ။

ဇော်ကြီး သူဝတ်လာတဲ့ မိုက်ကယ်လ်ကိုး ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်တာနဲ့ ဖြောင်းကနဲ ကန်ထွက်ပြီး
မတ်မတ်ထောင်သွားတဲ့ လိင်ချောင်းကြီးကို ညိုညိုညိမ်းက သူမလက်ကလေးနဲ့ ဖမ်းဆုပ်ပြီး ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း ဇော်ကြီး ရပ်နေတဲ့ အရှေ့မှာ ဒူးလေးထောက်ချလိုက်ပြီး လိင်ချောင်းကြီးကို ငုံခဲ စုတ်ပေးလိုက်တယ် ။

“ အားဟူး……….”

ညိုညိုညိမ်းရဲ့ လျာလေးက လိင်ချောင်းကြီးရဲ့ ဒစ်ဖူးကြီးကို ပတ်ချာလည် ရစ်ပတ်လိုက်တာကြောင့် ဇော်ကြီး အတွေ့ထူးသွားရတယ် ။ ပြတ်ပြတ်…ပြွတ်ပြွတ်…..ပြတ်ပြတ်ပြွတ်ပြွတ် နဲ့ ငုံငုံ စုတ်ပေးနေတာကိုမျက်စိစုံမှိတ်ပြီး အရသာတွေ့နေတဲ့ ဇော်ကြီးဟာ ညိုညိုညိမ်း ပါးစပ်ထဲကို ကော့ကော့ထိုး နေရင်းတချက်တချက် အင်းအင်း..အင်းအင်းနဲ့ အသံထွက် ညည်းနေတယ် ။

ဒီအချိန်မှာ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ဟန်ဝင်းအောင်တို့ နေနေတဲ့ တိုက်ရဲ့ အောက်ဖက်မှာ လေးမောင်မောင် ရောက်နေတယ် ။ လေးမောင်မောင် လည်း ရဲမှူး တာဝန်ပေးကထဲက ရဲဝတ်စုံကို မဝတ်တော့ဘူး ။
ဆံပင်ကိုလည်း မညှပ်တော့ဘူး ။

ပိန်ရှည်ရှည် လေးမောင်မောင် က လူငယ်လေးတွေ ဝတ်သလို ဂျင်းဘောင်းဘီ စုတ်စုတ် တီရှပ်ပွပွ
ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ် ပြောင်းပြန်ဆောင်းလိုက်တဲ့အခါ ဘယ်လိုမှ ရဲအရာရှိလို့ ထင်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ။

စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ 840 ကို စောင့်ကြည့်နေတယ် ။ နောက်ယောင်ခံလိုက်တယ် ။ လေးမောင်မောင် တဖြေး
ဖြေးနဲ့ ရုပ်လုံးပေါ်လာတယ် ။ ဘယ်သူဘာလဲ ဘယ်လိုတွေလဲ သိလာတယ် ။ အခုဘဲကြည့် ။ ဟန်ဝင်းအောင် မရှိတော့တဲ့အချိန် ဇော်ကြီး ရောက်လာတယ် ။ သုံးနာရီလောက် ညိုညိုညိမ်း ရဲ့ တိုက်
ခန်းထဲမှာ ဇော်ကြီး ရှိနေတယ် ။ ပြီးတော့ ဖော်ကြီးနဲ့ ညိုညိုညိမ်း တိုက်ခန်းပေါ်က ဆင်းလာတယ် ။
စားသောက်ဆိုင်မှာ ထိုင်စားကြတယ် ။

ညိုညိုညိမ်းရဲ့ စွဲမက် စရာ ကိုယ်လုံးလှလှကို လေးမောင်မောင် အဝေးက လှမ်းကြည့်ပြီး သဘောကျနေတယ် ။ လမ်းလျှောက်သွားတဲ့ အချိန် ညိုညိုညိမ်းရဲ့ အိစက်တဲ့ ဖင်ကြီးတွေက လှုပ်ခါနေ
တယ် ။
ဇော်ကြီးဆိုတဲ့ကောင် ရေရေလည်လည် ဖြုတ်မှာဘဲ..လို့ တွေးရင်း ဘယ်လိုများဖြုတ်ကြမလဲ..စိတ်ကူးယဉ် မြင်ယောင် တွေးဆနေတယ် ။

အင်း..ဇော်ကြီးလည်း ဟန်ဝင်းအောင် မရှိတဲ့ အချိန် လာဖိတာ ဖြစ်မယ် …။

လေးမောင်မောင် လည်း ဇော်ကြီး အကြောင်းကို စုံစမ်းတယ် ။ ဇော်ကြီးဟာ မကောင်းမှု ဒုစရိုက် လုပ်ငန်းတွေ လုပ်နေတယ် ဆိုတာကို သိလာတယ် ။ ဥပဒေနဲ့ မကင်းတဲ့ အလုပ် တော်တော် များများကို
ဇော်ကြီးက တပည့်လက်သားတွေ မွေးထားပြီး လုပ်နေတယ် ဆိုတာ ရဲမှူးကို သတင်းပို့တော့ ရဲမှူးက “ ဒီကောင်က အကိုင်းဖျား လောက်ဘဲ..ဒို့က ပင်စည်ကြီးနဲ့ အမြစ်တွေကိုပါ တူးလှန်ပစ်ရမှာ…ငြိမ်ဝပ်ပြီး စောင့်သာကြည့်ကွာ….ထူးခြားတာတွေ သတင်းပို့…” လို့ ပြောတယ် ။

သူစောင့်ကြည့်တဲ့ အချိန် နယ်မြေခံရဲတပ်ဖွဲ့နဲ့ ဇော်ကြီး အပေးအယူ နားလည်မှုလေးတွေ ရှိနေတယ်
ဆိုတာကိုပါ သိလာတယ် ။ ဇော်ကြီးရဲ့ အဖွဲ့က တော်တော်ကြီးတာ သူ သိလာတယ် ။ တွေ့လာတယ် ။

ပင့်ကူအိမ်လို ဆက်စပ်ပြန့်ကျယ်တဲ့ ဇော်ကြီးတို့ ကွန်ယက်က အဆက်အသွယ်တွေလည်းကောင်းလွန်းတော့ တခုခုဆို သူတို့က သတင်း ကြိုရပြီး သွားဖမ်းဆီးတဲ့အခါ ရှောင်တိမ်းသွားကြလို့ ဘယ်တော့မှလက်ပူးလက်ကြပ် မမိဘူး ဆိုတာလည်း တွေ့လာတယ် ။

840 စုံတွဲ ဂွင်တခုကို လှုပ်ရှားနေတယ် ဆိုတာလည်း သူသိနေပြီ ။
အသက်ရဝကျော်အရွယ် လူကြီးတယောက်ကို ညိုညိုညိမ်းရဲ့ အလှအပ နဲ့ ဆွဲဆောင်သိမ်းသွင်းပြီး သူ့
ရှိသမျှတွေကို အပြတ်သိမ်းတဲ့ အကြံအစည် ကို 840 တို့ လုပ်နေတာ လေးမောင်မောင် တွေ့နေတယ်။

ရဲမှူးကို သတင်းပို့ထားတယ် ။ ရဲမှူးက ရတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို သဘောကျ ကျေနပ်တယ်။
ဆက်ပြီး မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ခိုင်းလို့ လေးမောင်မောင်လည်း အပင်ပန်းခံပြီး စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ချောင်းနေတယ် ။

မမျှော်လင့်တာ တခု ဖြစ်သွားတယ် ။ အဖိုးကြီး နယ်ကို ခရီးထွက်နေတုံး အဖိုးကြီးရဲ့ အိမ်ကို ဖေါက်ထွင်း ဝင်ရောက်ကြတယ် ရွှေစိန်လက်ဝတ်လက်စားတွေ ငွေထုပ်တွေကို ဖွင့်ဖျက် ယူကြတယ် ။ ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ ညိုညိုညိမ်း အိမ်ထဲကအထွက်မှာ သူတို့ကို တချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေတဲ့ လေးမောင်မောင်က မြင်လိုက်တယ် ။840 စုံတွဲကို အမိအရ ဖမ်းဆွဲထားနိုင်လိုက်တယ် ။

ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ ညိုညိုညိမ်းတို့ ကံဆိုးလွန်းတာက ဒုရဲအုပ်တယောက်က အိမ်ဖေါက်ထွင်းတာကို မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်နေရတာဘဲ ။

အဖိုးကြီးရဲ့ တိုက်ထဲမှာ ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ ညိုညိုညိမ်း ကြမ်းပြင်မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရတယ် ။နဘေးမှာ ဒုရဲအုပ်လေးမောင်မောင် ရပ်နေတယ် ။ သူ့ညာဖက်လက်ထဲမှာ သေနတ်တလက်ကို ကိုင်ထားတယ် ။ ဘယ်ဖက်လက်နဲ့ ဖုန်းပြောနေတယ် ။

ဧည့်ခန်းဆိုဖါကြီးတွေပေါ်မှာ ဖေါက်ထွင်းယူထားတဲ့ စိန်ရွှေပစ္စည်းတွေ..ငွေထုပ်တွေ .ရှိနေတယ် ။

ဖုန်းပြောပြီးတဲ့ အချိန် ညိုညိုညိမ်းက “ အကို…ညိုညိမ်းတို့ကို အကို ပြေလည်အောင် လုပ်ပေးပါလား”
လို့ စကားစလိုက်တယ် ။

ဟန်ဝင်းအောင်ကလည်း အရင်လို ဖိုးတွမ်တီးကေ့စ် မဟုတ်တော့ဘဲ ဖေါက်ထွင်းမှု ကျူးလွန် မိထားလို့ သူ့အခြေအနေ မကောင်းကြောင်း သိနေတာနဲ့ “ ဟုတ်ပါတယ် အကို..ကယ်ပါဗျာ..ကျနော်တို့မှားပါတယ်…ကျနော်တို့ကို ကယ်ပေးပါဗျာ….” လို့ ငိုပြနေတယ် ။

လေးမောင်မောင်က “ ပါးစပ်တွေ ပိတ်ထား…စောက်စကား မရှည်နဲ့…” လို့ ပိတ်ဟောက်လိုက်တယ် ။

မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် ကြာတော့ အရပ်ဝတ်နဲ့ လူနှစ်ယောက် ရောက်လာတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ဟန်ဝင်းအောင်တို့ မျက်စိမျက်နှာပျက်နေကြတယ် ။ လေးမောင်မောင်က မညှိပေးတဲ့အပြင် ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်လို့ ရာထူးကြီးတဲ့ပုံစံရှိတဲ့ လူကြီးနှစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဖွင့်ဖျက်ထားတဲ့ မီးခံသေတ္တာ..ဘီဒိုတံခါး..အံဆွဲတွေ…ကိုဓါတ်ပုံရိုက်ယူတယ် ။ လက်ဗွေတွေ ယူတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ဟန်ဝင်းအောင်ကိုရော ဓါတ်ပုံတွေ ရိုက်တယ် ။

“ ကဲ 840 ..မင်းတို့ အမှုပေါ့ချင်ရင် ဒို့မှာ နည်းလမ်း ရှိတယ်..ဘယ်လိုလဲ..လုပ်မလား…”

ညိုညိုညိမ်းက “ ဟုတ် …ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကြီးတို့..လုပ်ပါမယ်..ဘာဘဲ လုပ်ရ လုပ်ရပါ…အထဲ မသွားရရင် ပြီးရော….ကျမမှာ တိုက်ခန်းတခန်းနဲ့ ကားလေးတစီး ရှိပါတယ်..ငွေလည်း နဲနဲ ရှိပါတယ်…အားလုံးဆရာကြီးတို့ကို ကန်တော့ပါမယ်….မဖမ်းပါနဲ့ရှင်….ကျမတို့ လွတ်ရာကျွတ်ရာကို သွားပါမယ် ..” လို့
တတွတ်တွတ်နဲ့ ပြောပါတယ် ။

အရပ်ဝတ်နဲ့ လူကြီးတွေက ခေါင်းယမ်းတယ် ။

“ ဒို့ အဲဒါတွေ မလိုဘူး..မတောင်းဘူး….ဒို့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ဆီက လိုချင်တာ ရှိတယ်..မင်းတို့ ဒို့ကို တခု လုပ်ပေးရမယ်..အဲဒါ လုပ်ပေးရင် မင်းတို့ကို အမှုမဖွင့်ဘူး …..မလုပ်ပေးဖူး ဆိုရင်တော့ ဝှူးဟူး…..ဖေါက်ထွင်းမှုနဲ့ ထောင်ထဲမှာ နှစ်ရှည် နေပေတော့ဘဲကွာ…..ကဲ ဘယ်လိုလဲ…” လို့ လူ
ကြီးတယောက်က ပြောလိုက်တော့ ညိုညိုညိမ်းတို့ ချက်ချင်းဘဲ..“ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ဆရာကြီး…” လို့ မေးကြတယ် ။

“ တိုတိုနဲ့ လိုရင်းကို ပြောမယ်ကွာ..ငါတို့ ဦးလူကြီးကို လိုချင်တယ် ..ဆွဲစိချင်တယ်…ငါတို့ကို မင်းတို့
နှစ်ယောက်က ကူညီ …ဒါဘဲ..ဒါဆို..မင်းတို့ ဒီ ဦးသက်ထွေး အိမ်ကို ဖေါက်ထွင်း ခိုးယူတာကို အမှုမလုပ်ဘူး …ဘယ်လိုလဲ…”

“ ဘယ်လို ကူညီရမလဲ ဆရာကြီး….ဦးလူကြီး ဆိုတာ ကြားဘဲ ကြားဖူးတာ..တွေ့တောင် မတွေ့ဖူးဘူး..သူ့
လက်ထောက် ဇော်ကြီးတို့လောက်နဲ့ဘဲ ကျနော်တို့က ဆက်ဆံ လုပ်ကိုင်နေရတာ …ကျနော်တို့ ကူညီနိုင်တာ ဆိုရင် ကူညီမယ် …”

“ အိုကေ..မင်းတို့ သဘောပေါက်ရင် ပြီးရော…ငါတို့ ပြောချင်တာက သင်ကောင်းလျှင် ကျွနုပ် မဆိုးပါ ဆို
တဲ့စကားလိုဘဲ မင်းတို့ ငါတို့ကို ကူညီရင် ငါတို့ကလည်း မင်းတို့ကို ကူညီမယ် ..အပြန်အလှန်ပေါ့
ကွာ…”

“ ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး….”

သည်အဖိုးကြီးရဲ့ အိမ်ကို ဖေါက်ခိုးတာ ညိုညို ညိမ်းနဲ့ ဟန်ဝင်းအောင်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကြားပေါက် ဂွင်
တခုပါ ။ ဇော်ကြီးတို့ မသိကြဘူး ။ လက်ပူးလက်ကြပ်မိသွားတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် သည် မထင်မမှတ်ဘဲ ရဲတွေရဲ့ သူလျှို ဒလန် ဖြစ်သွားရတယ် ။

ဇော်ကြီး သူ့ရုံးခန်းထဲမှာ ဖုန်းပြောနေတယ် ။
ဇော်ကြီးသည် ဦးလူကြီးအတွက်တော့ အငယ်စား အသေးစား တပည့်လေး ဖြစ်ပေမယ့် ဇော်ကြီးသည်
အလုပ်တော်တော်များများ ကို ဦးဆောင် လုပ်ကိုင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းပိုင်ရှင် သူဌေးလေး တယောက် အဖြစ်စီးပွားရေးလောကမှာ လူသိများကြတယ် ။

သူ့ကို အမြဲလို တွေ့နိုင်တဲ့ နေရာက အနော်ရထာလမ်းမကြီးပေါ်က သူ့ရဲ့ လဖက်ခြောက်ဆိုင်က ရုံးခန်းလေးမှာ ပါ ။ လေအေးစက် တပ်ထားတဲ့ ရုံးခန်းလေးထဲမှာ ဇော်ကြီး ဖုန်းတလုံးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ် ။ သူဖိထားတဲ့ စော်လေးတွေက သူ့ကို ဟိုဟာဝယ်ပေး ဒီဟာ ဝယ်ပေး နဲ့ တောင်းဆိုနေတာ
တွေကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ နားထောင်ပေးနေတဲ့အချိန် စားပွဲပေါ်က လိုင်းဖုန်း မြည်လာလို့ ( မိန်းမတော့
ချက်ကင်လုပ်ပြီလား မသိဘူး ) ဆိုပြီး နံပါတ်လေးပေါ်လာတဲ့ ကော်လာအိုင်ဒီကို ဖျတ်ကနဲ ကြည့်လိုက်တော့ ဇော်ကြီး ဆတ်ကနဲ တုန်သွားတယ် ။ အီစီကလီလေးရဲ့ ဖုန်းကို တစ်ကနဲ ပိတ်ပစ်လိုက်ပြီး လိုင်းဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ထူးလိုက်တယ် ။

“ ဇော်ကြီးပါ…အကို …”

ခေါ်တဲ့လူက ဦးလူကြီး အိမ်မှာ နေ့ရောညပါ နေပြီး အိမ်ကိစ္စ..အလုပ်ကိစ္စတွေကို အုပ်ချုပ်နေတဲ့ ဇော်
ကြီးတို့ရဲ့ ခေါင်ချုပ် ခေါင်းဆောင် တင်မောင်လတ် ။

“ ဟေ့ကောင်…ဇော်ကြီး . . .မင်းဆီမှာ အခု စိတ်ချရတဲ့ လူတယောက်ယောက် ရှိလား …”

“ ဟုတ်အကို..ဘာခိုင်းဖို့လဲ..”

“ ကားမောင်းဖို့ကွ..ငါ့ဒရိုင်ဘာတွေ ခွင့်သွားနေကြတာ အိမ်ကား မောင်းဖို့ လူလိုနေတယ်…”

“ ဟုတ်..အကို…ကျနော် လူတယောက် လွှတ်ပေးပါမယ်..အကို..”

“ အိုကေ..ခုချက်ချင်း လွှတ်ကွာ…ကြာမနေနဲ့..”

တင်မောင်လတ်ရဲ့ လေသံက မာကျောတယ် ။ ဇော်ကြီးကို သူ့အိမ်က မွေးထားတဲ့ ခွေးလောက်တောင်

တန်ဖိုး မထားဘူး ။

“ ဟုတ်ကဲ့..အကို…ခုဘဲ လွှတ်လိုက်ပါမယ် …”

“ မင်း ဘယ်ကောင်ကို လွှတ်မှာလဲ…”

ဇော်ကြီး ပြာနေပြီ ။ သူ့မှာ လွှတ်ရမယ့် တကယ့်လူရင်း တပည့် မရှိဘူး ။ မရှိဘူး ပြောရင်လဲ တင်မောင်လတ်က စိတ်ဆိုးမည် ။ အခန့်မသင့်ရင် ပါးတောင် ရိုက်ချင်ရိုက်မည် ။

“ သူ့နံမည်က ဟန်ဝင်းအောင်..အကို..ကျနော့်လူရင်းတယောက်ပါ …”

အနားမှာ ရှိနေတဲ့ကောင်ကို ပြောလိုက်ရတယ် ။ ဒီကောင်က ညိုညိုညိမ်းရဲ့ ဘဲ ဆိုတော့ ညိုညိုညိမ်းကို

သေသေချာချာ ကျပ်ပေးလိုက်ရင် အိုကေမှာပါဘဲလို့ သူတွက်ဆပြီး ဟန်ဝင်းအောင် နံမည်ကို ပြောလိုက်တာ…။

“ အေးအေး…အလိုက်သိဖို့ ကျိုးနွံဖို့ မင်း သေသေချာချာ မှာလိုက် ..အဖိုးကြီးနဲ့ မိသားစု စိတ်ကျေနပ်
ဖို့ လိုတယ် …”

“ စိတ်ချပါ အကို..ကျနော် သေသေချာချာ မှာလိုက်ပါ့မယ်…”

ဇော်ကြီး ဖုန်းချအပြီး ဆိုင်ခန်းရဲ့ အပြင်မှာ စောစောထဲက ရောက်နေတဲ့ ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ဟန်ဝင်းအောင်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ် ။

ဒုရဲအုပ် လေးမောင်မောင်သည် ရန်ကုန်မြစ်ကမ်း တနေရာမှာ ရပ်ထားတဲ့ ကားလေးတစီးဆီကို လျှောက်
သွားလိုက်တဲ့အချိန် ကား နောက်ခန်းတံခါး ပွင့်လာတယ် ။ လေးမောင်မောင် ကားထဲကို ဝင်ထိုင်လိုက်တယ် ။

ကားနောက်ခန်းမှာ ရဲအုပ်ဦးဇော်တိုး ရှိနေတယ် ။ ကားမောင်းသူနေရမှာက ရဲမှူးဦးကိုကိုလင်း ထိုင်နေတယ် ။ “ ဘာထူးလဲ လေးမောင်မောင်….”လို့ ဦးဇော်တိုးက မေးလိုက်တယ် ။
“ ထူးတယ် ဆရာ…ဟန်ဝင်းအောင် တယောက် ဦးလူကြီးရဲ့ အိမ်ကို ယာဉ်မောင်းအဖြစ်နဲ့ ရောက်သွား
ပြီ ဆရာ….”

“ ဟေ….ဟားဟားဟား….တယ်ဟုတ်ပါလား……သတင်းကောင်းဘဲကွ…..မင်းနဲ့ ဟန်ဝင်းအောင် ကွန်တက်
ရှိလား …. ”

“ ရှိပါတယ်..ဆရာ…ညိုညိုညိမ်းနဲ့လည်း အမြဲလိုအဆက်အသွယ် ရှိပါတယ် …”

“ ကောင်းတယ်ကွာ….ဆက်လုပ်ပါ ..”

“ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ….ဒါဆို ကျနော် သွားမယ်…ထူးခြားရင် သတင်းပို့ပါမယ် ဆရာ….”

“ ဟုတ်ပြီ….”

လေးမောင်မောင် ကားထဲက ပြန်ထွက်လိုက်တယ် ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး ။ လေးမောင်
မောင် လည်း ရှင်းလင်း တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ နက်မှောင်မှောင် ကတ္တရာလမ်းမကြီးအတိုင်း တလှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်တယ် ။

ဟန်ဝင်းအောင် ဦးလူကြီးနေတဲ့ ရဲတိုက်ကြီးတခုလို ကြီးမား ထယ်ဝါတဲ့ တိုက်အိမ်ကြီး ကို စစချင်း ရောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ ရန်ကုန်မြို့မှာ ဒီလို ခန်ကငြားထယ်ဝါတဲ့ တိုက်အိမ်ကြိးမျိ ုး ရှိနေတာကို မယုံနိုင်အောင်ဘဲ ဖြစ်မိရတယ် ။

ရောက်နေတာ တပတ် ရှိနေပြီ ။ ဦးလူကြီးရဲ့ အိမ်မှာ ကားမောင်းဖို့ ရောက်သွားရပေမယ့် ဦးလူကြီးကို တခါမှ မဆုံဖြစ်သေးဘူး ။ဦးလူကြီးရဲ့ တကယ့်ညာလက်ရုံး ဦးတင်မောင်လတ်နဲ့ဘဲ သူ တွေ့ရတယ် ။

ဆက်ဆံရတယ် ။ ဦးတင်မောင်လတ်ကဘဲ ဘာလုပ်ဘာလုပ်နဲ့ ခိုင်းတယ် ။ သူမောင်းပို့ရတာက ဦးလူကြီးရဲ့ သမီးနှစ်ယောက် ..။ သမီးတွေက အဖေ အရှိန်အဝါနဲ့ အရမ်းကို မောက်မာတယ် ။ မာနထောင်လွှားတယ် ။ သူတို့အတွက် ကားဒရိုင်ဘာ တယောက်က ရှိပြီးသား…။ ဦးအောင်စိန် …တဲ့ ။

ဦးအောင်စိန် တယောက်ထဲနဲ့ မလုံလောက်လို့ နောက်တယောက် အမြန်လိုလို့ သူ့ကို ဇော်ကြီးက လွှတ်လိုက်တာ ။ အကြီးမ အိန္ဒြာလူကြီး အပြင်သွားနေလို့ ဦးအောင်စိန် မအားရင် အငယ်မ ဂန္ဓမာလူကြီး သွားစရာ ပေါ်လာတတ်တဲ့အခါ ဒရိုင်ဘာ မပေးနိုင်ရင် တာဝန်ခံ ဦးတင်မောင်လတ်ကို ကြိမ်းမောင်းဆူပူတတ်တာမို့ ဦးတင်မောင်လတ်က ဇော်ကြီးဆီက လူတယောက် အမြန်တောင်းတာ ။

ဦးလူကြီးအတွက် ကားမောင်းပေးတာက သူ့တူအရင်း ..။ နံမည်က ထွဋ်ထွဋ် ..။ ဦးလူကြီးက ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံဘူး ။ သူ့တူကိုဘဲ ယုံတယ် ။ စိတ်ချတယ် ။ ထွဋ်ထွဋ်ကလည်း သူ့ဦးလေး နဲ့ အမြဲ ရှိတယ်။
လူက ဂင်တိုတို ကတုံးဆံတောက် မျက်နှာက မပြုံးမရယ်တတ် အမြဲတမ်းလို တင်းတင်းမာမာနဲ့ ။

ထွဋ်ထွဋ်သည် လေးကန်တယ် ထင်ရသလောက် တခုခု ဖြစ်လာရင် လက်မြန်ပြီး လုပ်ရဲကိုင်ရဲ လူတယောက် လို့ နံမည်ကြီးတယ် ။ သေနတ်ဆောင်တယ်လို့လည်း နီးစပ်တဲ့လူတွေ ပြောဆိုကြတာကြားဖူးကြတယ် ။

ကားမောင်းသူတွေ အပြင် ဦးလူကြီးရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ကင်းအဖွဲ့လို့ နံမည်ပေးထားတဲ့ လူ၁၅ယောက်လောက် ရှိတယ် ။ သူတို့က တိုက်အိမ်ကြီးရဲ့ အနောက်ဖက်က တန်းလျားကြီးတခုမှာ နေတယ် ။ ခြံအဝမှာ အမြဲလို သုံးယောက်လောက် ရှိနေတတ်တယ် ။ ဦးလူကြီး ကားနဲ့ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ
ဒီကင်းသမားတွေက ကားတစီးနဲ့ အနောက်က ထပ်ချပ်မကွာ ပါတတ်တယ် ။ အဲဒီကားမှာ လူ အနည်းဆုံး လေးယောက် လောက် အမြဲ ပါတယ် ။

ဦးတင်မောင်လတ်သည် လူကောင်သေးသေး ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြစ်ပေမယ့် လျစ်နေအောင် ပါးတဲ့ လူကဲခတ်
လည်း အင်မတန်ကောင်းတဲ့လူ ..။ ဦးလူကြီးက အစစ စိတ်ချယုံကြည်ထားပြီး သူ့လုပ်ငန်းတွေ လူတွေ
အားလုံးကို အုပ်ချုပ်ခိုင်းထားတယ်ဆိုကထဲက လူတော်တယောက်မို့ပေါ့ ..။ ဟန်ဝင်းအောင်ကို ဇော်ကြီး
လွှတ်လိုက်တဲ့လူ ဖြစ်တာတောင် ဦးတင်မောင်လတ်က မယုံကြည်သေးဘူး ။

ဦးလူကြီးရဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ကို ကားမောင်းလိုက်ပို့ဖို့ဘဲ ခိုင်းတယ် ။ အိမ်ထဲကိုလည်း ဝင်ခွင့် မရှိဘူး ။

“ နယားပျံ” အိမ်ကြီးကို ဟန်ဝင်းအောင် ရောက်သွားပြီးတဲ့နောက် ဘာတွေ မြင်ရတယ်..ကြားရတယ်…သိ
ရတယ် ဆိုတာတွေကို အသေးစိတ် လေးမောင်မောင်ကို ပြောပြရတယ် ။ လေးမောင်မောင်နဲ့ ကိုယ်တိုင်
တွေ့စရာ မလိုဘဲ ညိုညိုညိမ်းကနေတဆင့် သတင်းပို့ဖို့ သူ့ကို လေးမောင်မောင်က ပြောထားတယ်။

ညိုညိုညိမ်းနဲ့လည်း အမြဲ မတွေ့နိုင်တော့ဘူး ။ ဦးတင်မောင်လတ်က သူ့ကို ဦးလူကြီးရဲ့ ခြံထဲမှာဘဲ
နေခိုင်းတယ် ။ တပတ်ကို တရက်ဘဲ အိမ်ပြန်ခွင့်ပေးတယ် ။ ဟန်ဝင်းအောင်လည်း ညိုညိုညိမ်းကို ညတိုင်းလို ဖြုတ်နေကျဆိုတော့ ဦးလူကြီးအိမ်ကနေ မပြန်ရတော့ ညညဆို လီးက တောင်ပြီး မနေတတ် မထိုင်တတ် ဖြစ်ရတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး သူ့အခြေအနေကို ပြောပြတယ် ။ လီးမတ်မတ်
တောင်ပြီး လိုးချင်စိတ်တွေ တအား များနေတဲ့အကြောင်း ..။ ညိုညိုညိမ်းက သူ့ကို ပြန်တွေ့တဲ့နေ့ကျ
ရင် အပြတ်လိုးပေါ့…သူ့လီးကို ညိုညိမ်း ကောင်းကောင်း စုတ်ပေးမယ် …ဘာညာနဲ့ ကျေနပ်အောင် နှာစကားလေးတွေ ပြောပေးတယ် ။ ညိုညိုညိမ်း ပြောတာတွေကို နားထောင်ရင်း သူ ကွင်းထုတယ် ။

ဒီနေ့ည ဦးလူကြီး မရှိဘူး ။ အိမ်မှာ မရှိဘူး ။ ဦးလူကြီး တနေရာကို ခရီးသွားနေတယ် ။ ဘယ်ကို သွားမှန်း သမီးတွေတောင် မသိဘူး ။
ဦးလူကြီး က လက်ရှိ ဒီးနာ ဆိုတဲ့ အသက် ၂၀ အရွယ် ဇနီးငယ်ငယ်လေးနဲ့။

အိန္ဒြာလူကြီးနဲ့ ဂန္ဓမာလူကြီးတို့ရဲ့ အမေက ဆုံးတာ ကြာပြီ ။
အိန္ဒြာနဲ့ ဂန္ဓမာတို့က ဒီးနာကို အနိုင်ကျင့်ကြတယ် ။ ဒီးနာကို မြင်တာနဲ့ ရန်စကြတယ် ။ တိုက်ကြီးက
ကြီးမာလွန်းလို့သာ တော်သေးတယ် ။ ဒီးနာလည်း သူတို့နဲ့ ဝေးတဲ့ တိုက်ကြီးရဲ့ အစွန်မှာ နေတယ် ။

တခါတလေ မတော်တဆ သူတို့နဲ့ ဆုံရင် ဒီညီအမက ရေရေလည်လည် မိုက်ရိုင်းတယ် ။ စောင်းမြောင်း
ပြောတာကတော့ အမြဲဘဲ ..။ တခါတလေ လက်ပါ ပါတတ်တယ် ။ ဒီးနာကို လက်ပါလို့ ဦးလူကြီး အရမ်း စိတ်ဆိုးတယ် ။ သမီးနှစ်ယောက်ကို အော်ဟစ်တယ် ။ သမီးတွေက မယားဖက်ပါတယ် ဆိုပြီး
ကက်ကက်လန် ပြန်ဆဲကြတယ် ။

ဟန်ဝင်းအောင် ရောက်ပြီးလို့ တပတ်အကြာမှာ ဒီကိစ္စ ဖြစ်တာ …။
ဟန်ဝင်းအောင်လည်း သူတို့ညီအမ ကို ကားလိုက်မောင်းပို့ပေးရတာ ခပ်လန့်လန့်ဘဲ ။ ဘယ်တော့
ဆဲမလဲ ပါးရိုက်မလဲ လန့်နေရတယ် ။

ဒီနေ့ နေ့လည် အငယ်မ ဂန္ဓမာလူကြီး အပြင်ထွက်တယ် ။ ဒေးကလပ်ကို သွားတာ ။ ဘော်ဒါတွေနဲ့ ချိန်းတာ ။ ဟန်ဝင်းအောင်လည်း သူတို့ကို လိုက်ပို့ရင် သူတို့ စီးချင်တဲ့ ကားနဲ့ လိုက်ပို့ရတယ် ။

ကားဂိုဒေါင်က ကား ရှစ်စီး ဆန့်တယ် ။ သူတို့ကားတွေကို အမြဲ ဆီဖြည့် လေဖြည့် စစ်နေရတဲ့ လူတယောက် ရှိတယ် ။ သူတို့စိတ်က ထစ်ကနဲ ပြောင်းသွားတတ်တာ ..။ အခုတမျိုး တော်ကြာတမျိုး ။
လစာ ကောင်းကောင်းပေးထားတော့လည်း လူတွေက ပြာပြာသလဲနဲ့ သူတို့ လိုအပ်တာတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးကြရတယ် ။

အငယ်မ ဂန္ဓမာက ဘော်ဒါတွေလည်း စီးမှာမို့ မားစီးဒီး ဂျစ်နဲ့ သွားမယ် လို့ အိမ်ဖေါ်မလေးနဲ့ စောစောထဲက ပြောခိုင်းလိုက်လို့ မာစီးဒီးကြီး ထုတ်ပြီး အသင့်ထိုင်စောင့်နေလိုက်တဲ့အချိန် အကြီးမ အိန္ဒြာ အပေါ်ထက်က ဆင်းလာတယ် ။ သူ့အမြဲတမ်း ယဉ်မောင်း ဦးအောင်စိန်က လိုက်ဇပ်စ်ကားအဖြူကြီးနဲ့စောင့်နေတာ မြင်တော့..” ဦးအောင်စိန်….” လို့ ကြုံးအော်လိုက်တယ် ။

ဦးအောင်စိန်လည်း ပြာပြာသလဲ လိုက်ဇပ်စ်ပေါ်က ပြေးဆင်းပြီး အကြီးမ ရှေ့မှာ “ ဟုတ်…အိန္ဒြာ…ဘာ
လုပ်ပေးရမလဲ…” လို့ မေးတယ် ။

“ လိုက်ဇပ်စ် မစီးချင်ဘူး …မားစီးဒီး နဲ့ သွားမယ် …”

“ ဟို..ဟို….အဲ့ကားက ဂန္ဓမာ သွားမလို့ ဆိုလို့….”

“ တောက်..စောက်ကောင်မ ကလည်း ငါစီးမယ့်ကားမှ လာယူတယ်….”

အိန္ဒြာက မကျေမနပ် ဆဲရေးတိုင်းထွာပြီး လိုက်ဇပ်စ်ပေါ်ကို တက်တယ် ။

ဟန်ဝင်းအောင်တို့လည်း ဖိုက်ပွဲများ တွေ့ရအုံးမလား ဆိုပြီး လန့်နေကြရတယ် ။ ဂန္ဓမာ တိုက်ပေါ်က ဆင်းလာတော့ အကြီးမ အိန္ဒြာ မရှိတော့ဘူး ။ ဂန္ဓမာက ဝတ်ထားတာ အရမ်းဟော့တ်တယ် ။ အင်္ကျီပျော့ပျော့အသားက အထဲမှာ ဘရာစီယာ ခံမဝတ်ထားလို့ နို့ကြီးတွေဆီက နို့သီးလေးတွေကို ထင်းထင်းကြီး မြင်နေရတယ် ။ ဟန်ဝင်းအောင်လည်း သူတို့ကို လန့်နေရတဲ့ ကြားထဲက ခိုးကြည့်ဖြစ်အောင် ကြည့်လိုက်သေးတယ် ။

ဂန္ဓမာလူကြီးက သူ့အမအိန္ဒြာလူကြီးထက် ပို ဟော့( တ် ) တယ် ။
ဝတ်စားတာ နေတာထိုင်တာ အရမ်းလန်တယ် ။

ဟန်ဝင်းအောင် အလုပ်စ ဝင်တဲ့နေ့က ဆိုရင် ဟန်ဝင်းအောင်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးကြည့်ပြီး ..“ လူပုံ
က မဆိုးပါဘူး …ဟွန်း ..ဒရိုင်ဘာ မလုပ်ဘဲ ဗီဒီယို မင်းသား လုပ်လို့ရတယ် …” လို့ နှုတ်ခမ်းလေး မဲ့ ပြပြီး ပြောခဲ့တာ…။

ဂန္ဓမာ ကလပ်ထဲကို ဝင်သွားတော့ ဟန်ဝင်းအောင် ဦးတင်မောင်လတ်ဆီကို ဟန်းဖုန်းနဲ့ လှမ်း သတင်းပို့ရတယ် ။ ဂန္ဓမာလူကြီး ကလပ်သွားတဲ့အကြောင်း ..သူ ကလပ်အပြင်မှာ စောင့်နေတဲ့အကြောင်း ..။ ဦးတင်မောင်လတ်က ဒီလိုနေရာတွေကို ဦးလူကြီးသမီးတွေ သွားရင် ဖုန်း
ဆက် သတင်းပို့ဖို့ မှာထားလို့ သူ ဆက်လိုက်တာ ။

ဦးတင်မောင်လတ်က သူ တယောက်ယောက် လွှတ်လိုက်မယ်.မျက်စိရှင်ရှင်ထား…တခုခုဆိုရင် ဘောစိရဲ့ သမီးကို မှဲ့တပေါက် မစွန်းစေနဲ့..အသေခံ ကာကွယ်ရမယ် လို့ ပြောတယ် ။ ဟန်ဝင်းအောင်လည်းစိတ်ချပါ ဆရာ..လို့ ပြန်ပြောရင်း ကားပေါ်မှာ မထိုင်ဘဲ ကလပ်အပေါက်နားမှာ ရပ်နေလိုက်တယ် ။
နာရီဝက်လောက် ကြာတော့ တက်စီကားတစီးနဲ့ ညိုညိုညိမ်း ရောက်လာတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းက ဦးတင်မောင်လတ် လွှတ်လိုက်လို့ လိုက်လာတာလို့ ပြောတယ် ။ ကလပ်ထဲကို ညိုညိုညိမ်းက လိုက်ဝင်သွားလို့ ရတာမို့ ညိုညိုညိမ်းကို လွှတ်လိုက်တာ…တဲ့ ။

ညိုညိုညိမ်း ကလပ်ထဲကို ဝင်သွားတယ် ။ ဂန္ဓမာလူကြီး ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ဦးတင်မောင်လတ်က စိတ်
ပူတယ် ။ ဦးလူကြီးရဲ့ သမီးတွေ တခုခု ဖြစ်လို့ မဖြစ်ဘူး ။

ဟန်ဝင်းအောင်လည်း ကလပ်အပြင်မှာ အကြာကြီး ရပ်စောင့်နေရတယ် ။ သုံးနာရီလောက် ကြာတော့
ညိုညိုညိမ်း သုတ်သီးသုတ်ပြာနဲ့ ထွက်လာတယ် ။

“ ကိုအောင်ရေ….ဂန္ဓမာတော့ တအားမူးနေပြီ….လူမှန်း မသိတော့ဘူး….ဆေးလား အရက်လားတော့ မ
သေချာဘူး….အိမ်ပြန်ခေါ်ကြရအောင် …” လို့ လာပြောတယ် ။

ဒီအချိန်မှာ ကောင်မလေးတယောက်နဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က ဂန္ဓမာကို တွဲထုတ်လာပြီး ကားတစီး
ပေါ်ကို တင်ဖို့ လုပ်နေတာကို ဟန်ဝင်းအောင် တွေ့လိုက်တယ် ။

“ ညိုညိမ်းရေ..သူတို့နဲ့ ပါသွားလို့ မဖြစ်ဘူး …ဒို့ အချိန်မှီ တားမှ ဖြစ်မယ် …”

ဟန်ဝင်းအောင် အမြန်ပြေးပြီး ကားမောင်းမယ့် ချာတိတ်ကို တားလိုက်တယ် ။

“ ဟေ့..ဟေ့….သူ့ကို မင်းတို့နဲ့ မထည့်နိုင်ဘူး….ငါတို့က သူ့အိမ်က ဝန်ထမ်းတွေ..ဒို့ ပြန်ခေါ်သွားမယ် ..

ချာတိတ်က မာရေကျောရေနဲ့ ..“ နောက်ဆုတ်စမ်း …မင်းက ဘာမို့လဲ..ဂန္ဓမာက ဒို့နဲ့ လိုက်မယ်လို့ပြောထာပြီးသား….ဝင်မပါနဲ့…”လို့ သူ့ကို ဟောက်တယ် ။

“ လိုက်မယ် ဆိုတာက မမူးခင်က ဖြစ်လိမ့်မယ်..အခုအတိုင်း မင်းတို့ ခေါ်သွားလို့ မရဘူးကွာ..ဆောရီးဘဲ…”

“ ဟေ့ကောင်..မင်းက ဒရိုင်ဘာလား…မင်း ဒိုးတော့ကွာ….ငါ စိတ်ထွက်လာပြီ….မင်း နာချင်လား…”

ဟန်ဝင်းအောင်က ဦးတင်မောင်လတ်က စကားကုန် အမိန့်ပေးပြီးသား ဆိုတော့ ချာတိတ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဂန္ဓမာ့ကို ညိုညိုညိမ်းနဲ့ ဝင်တွဲခေါ်ဖို့ လုပ်တယ် ။ ချာတိတ်က သူ့ကို ဖိုက်ပြီ ။

“ ဟေ့ကောင်..မင်း ငယ်ပါသေးတယ်ကွာ..”

ဟန်ဝင်းအောင်က စောစောထဲက ခါးနောက်မှာ ထိုးထားတဲ့ ဒုတ်နဲ့ ချာတိတ်ကို ရိုက်တယ် ။
ချာတိတ် နောက်ပြန်လန် လဲကျတဲ့အချိန် ညိုညိုညိမ်းနဲ့သူ ဂန္ဓမာ့ကို တွဲပြီး သူ့ကားဆီကို ခေါ်သွားကြတယ် ။ ချာတိတ်လဲ ခေါင်းထိသွားလို့ ပြန်ထနိုင်ပေမယ့် သူတို့ဆီကို လိုက်မလာတော့ဘူး ။ ဂန္ဓမာကိုအိမ်ပြန်ခေါ်လာတယ် ။ အိမ်ဖေါ်တွေနဲ့ ညိုညိုညိမ်း အိမ်ပေါ်ထပ်ကို တွဲချီ ခေါ်သွားကြတယ် ။

ဦးတင်မောင်လတ် သူနဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို အရမ်း ကျေနပ် သဘောကျသွားတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းကို ဦးလူ
ကြီးရဲ့ သမီးတွေ သွားလေရာ အနောက်က လိုက်ဖို့ တာဝန်ပေးလိုက်တယ် ။ ဟန်ဝင်းအောင်ကိုလည်း
လစာတိုးပေးပြီး ကားမောင်းရုံမကဘဲ လုံခြုံရေး တာဝန်ကိုပါ ယူခိုင်းတယ် ။

ဟန်ဝင်းအောင်လည်း ဂန္ဓမာ တအား မူးနေတုံးက ထမိန်ပြေကျွတ်ပြီး ပင်တီ သေးမျှင်မျှင်လေး နဲ့ ပေါင်
တန်ဖွေးဖွေးဖြူ ဖြူတွေကို တဝကြီး တွေ့လိုက်ရတာကို မျက်စိထဲက မထွက်ဘူး ။ ပင်တီလေးရဲ့ အရှေ့ဂွဆုံနေရာက ဖေါင်းဖေါင်းကြီး ..။

ဟန်ဝင်းအောင် စိတ်ကူးထဲမှာ ဂန္ဓမာလူကြီးကို ကိုယ်တုံးလုံး ချွတ်ကြည့်နေတယ် ။ မြင်လိုက်ရတဲ့ ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို အဝတ်မပါဘဲ စဉ်းစားပုံဖေါ်ကြည့်နေတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းကို ဦးလူကြီးရဲ့ အိမ်မှာ လာနေခိုင်းပေမယ့် သမီးတော်နှစ်ယောက် အပြင်ထွက်ရင် တပါတည်း လိုက်နိုင်အောင် အိမ်မကြီးမှာ အခန်းတခန်းပေးပြီး နေခိုင်းတယ် ။ ဟန်ဝင်းအောင်လည်း တအိမ်ထဲ နေပြီး ညိုညိုညိမ်းနဲ့ မလိုးရဘဲ ငတ်နေတဲ့ သူ့ဘဝကို ရင်နာနေတယ် ။

တောင်လာတဲ့ သူ့လီးကို တိုက်ထုတ်ပြီး ဖြေဖျောက်လိုက်တော့မည်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး စစချင်း ပုဆိုး
ပေါ်ကနေ ပွတ်သပ်နေရာက ပုဆိုးကို လှန်ပြီး လက်တဖက်နဲ့ အဖျားပိုင်းကို ချေနယ်နေမိတယ် ။

ခြေသံလိုလို ချွတ်ကနဲ ကြားလိုက်မိလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အိမ်ဖေါ်မလေး သိသိ သူကွင်းတိုက်
နေတာကို သေသေချာချာကြီးကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။

အသံမပေးဘာမပေး…တံခါးမခေါက်ဘဲ ..ဘယ်အချိန်က ရောက်နေတာပါလိမ့် ..။

“ သိသိ..ဘာလဲ….ဘယ်သူခေါ်ခိုင်းလိုက်သလဲ….”

ပုဆိုးကို ပြန်မဖုံးသေးဘဲ သိသိကို မေးလိုက်တယ် ။ သိသိက “ မမလေး ဂန္ဓမာက မနက်ဖန်မနက် ၆နာရီ လေဆိပ်သွားမှာကို လိုက်ပို့ပါ…တဲ့..အဲဒါ လာပြောတာ….” လို့ ပြောတယ် ။

“ ဒါဘဲလား …”

“ ဟုတ် ….”

သိသိရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောင်နေတဲ့ သူ့လီးတန်ကြီးကနေ မခွာဘူး ။ သူ့လီးကို သိသိ စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ ပုံဘဲ ..။
သိသိပြန်ထွက်သွားတော့ သူလည်း ကွင်းဆက်မတိုက်ချင်တော့တာနဲ့ ခွေလှဲပြီး အိပ်လိုက်တယ် ။ မနက် စောစော ထရအုံးမယ်။

******************************************************

ဒုရဲအုပ် လေးမောင်မောင် လဖက်ရည်ဆိုင်ထဲကနေ ညိုညိုညိမ်းတို့ တိုက်ခန်းကို အကဲခတ်နေတယ် ။
အိပ်ဖေါ်တိ နှစ်ယောက်လုံး ဦးလူကြီးအိမ်မှာ နေနေရပြီ ။ ကြည့်ရတာ ဒီနှစ်ယောက်ကို ဦးလူကြီးတို့မိ
သားစုက ကျေနပ်သဘောကျသွားကြတယ် ထင်တယ် ။

ခုတလော သူတို့နှစ်ယောက်ဆီက ဘာသတင်းမှ တက်မလာဘူး ။ သူတို့နဲ့ မတွေ့တာ ကြာပြီ ။
ညိုညိုညိမ်းကို ဖုန်းခေါ်ကြည့်ရင် ကောင်းမလား …စဉ်းစားနေတုံး တက်စီကား တစီး ထိုးဆိုက်လာတာ
တွေ့လိုက်ရတယ် ။

“ ဟင်..ညိုညိုညိမ်း ပါလား …”

တိုက်ထဲကို ဝင်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ လဖက်ရည်ဖိုး ရှင်းပေးလိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲက ထွက်…သူတို့
နေတဲ့ ကွန်ဒို အဆောက်အဦးကြီးဖက်ကို လမ်းဖြတ်ကူးပြီး သွားလိုက်တယ် ။

**************************************************

ညိုညိုညိမျး တိုကျခနျးထဲကို ရောကျတာနဲ့ အဲကှနျးကို ဖှင့ျတယျ ။ ပူအိုကျလိုကျတာ အရမျးဘဲ .။ အိပျခနျးထဲမှာ ကိုယျပေါျက အဝတျတှကေို အကုနျ ခြှတျပဈလိုကျတယျ ။ . ဒီနေ့ အိမျပွနျခှင့ျရလို့ လုပျစရာလေးတှေ လုပျရမယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျတော့ ကနြျနခေဲ့တယျ ။

ဦးတငျမောငျလတျက သူတို့နှဈယောကျကို ငှလေုံလုံလောကျလောကျ ထုတျပေးတယျ ။
လတျတလော ဦးလူကွီးရဲ့ သမီးတောျနှဈယောကျကို လိုကျ စောင့ျရှောကျပေးနရေတဲ့ ဘောျဒီဂတျအလုပျ
ဘဲ လုပျနရေတယျ ။ မကွာခငျတော့ အခြီကွီး အလုပျတခု လုပျရမယျ လို့ ဇောျကွီးက ပွောတာဘဲ ။

ဦးလူကွီးအိမျမှာ နနေရေတဲ့အခြိနျ အစားကောငျးတှေ စှတျစားပွီး ဝလာသလားမသိဘူး ။

ကိုယျလုံးပေါျမှနျကွီးထဲ ကိုယ့ျဖါသာကိုယျ ကွည့ျလိုကျတယျ ။ ဝတော့ မလာပါဘူး ။ မှနျထဲမှာ အဝတျမဲ့နတေဲ့ ညိုညိုညိမျးက နို့ထှားထှားကွီးတှေ ကော့လို့ ..။ ခါးသေးသေးလေးအောကျက ဖငျတုံးကွီးတှကေ ထယျနတေယျ ။ ဟှနျး…တွိဂံပုံ စောကျဖုတျကွီးမှာ အမှှေးတှေ မဲဖုံးနပွေနျပွီ ။ ညှပျရအုံးမယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ မလိုးရတာလညျး တောျတောျကွာနပွေီ ။ တခါတခါ တောျတောျ လိုခငြျတယျ ။

စောကျဖုတျကို လကျဝါးနဲ့ စမျးမိနတေဲ့အခြိနျ တငျးတောငျ..တငျးတောငျနဲ့ အခနျးတံခါးက လူခေါျခေါငျးလောငျးသံ မွညျလာတယျ ။

ဘယျသူလာတာလဲ…။ ဟှနျး….ရခြေိုးမလို့ လုပျနတောကို ..။ မသိခငြျယောငျဆောငျနရေငျ ကောငျးမလား …။

တငျးတောငျ..တငျးတောငျ….။

အို …ခကျတော့တာဘဲ ..။

ခေါကျတငျထားတဲ့ ထမိနျအနှမျးလေးကို ကောကျယူ ရငျလြားလိုကျပွီး အိမျရှေ့တံခါးဆီကို လြှောကျသှားလိုကျတယျ ။ ခြောငျးကွည့ျတဲ့

အပေါကျလေးကနေ အပွငျကို ကွည့ျလိုကျတယျ ။

ဟငျ…လေးမောငျမောငျ ..။ ဒုရဲအုပျလေးမောငျမောငျ ပါလား …။

ထမိနျရငျလြားကွီးနဲ့ ဖွဈနတေယျ ။ အိပျခနျးထဲ ပွနျသှားပွီး တဘကျ ဖွဈဖွဈ လှှမျးခွုံ အုပျကာလိုကျဖို့ စဉျးစားလိုကျတုံး အပွငျက ဆကျတိုကျ တငျတောငျ တငျတောငျနဲ့ ဆကျနှိပျနတောနဲ့ တံခါးကို

ဖှင့ျပေးလိုကျမိတယျ ။

“ ညိုညိမျး …”

“ ကိုလေးမောငျမောငျ …အဲ…အကို……*-”

“ မတှေ့တာ ကွာပွီ …ဘာလို့ ဖုနျးမခေါျသလဲ……”

“ အဲ့အိမျမှာ သိတဲ့အတိုငျးဘဲ …ညိုညိမျးက အစစအရာရာ…”

“ တောျပွီ..ညိုညိမျး..ဆငျခွတှေေ ပေးမနနေဲ့တော့ ..ကဲ..ဘာထူးလဲ..ဦးလူကွီးရဲ့ တဖတြျဖတြျနဲ့ ခတျနတေဲ့ အတောငျပံကွီးတှကေို ကြိကနဲ ကြိကနဲ ညှပျပဈလိုကျနိုငျတဲ့ ထိထိမိမိ ဟာလေးတှေ

မရသေးဘူးလား ….”

“ ရရငျ အကို့ဆီကို ဖုနျးဆကျပွီးပွီပေါ့ အကိုရယျ…”

လေးမောငျမောငျရဲ့ မကြျလုံးတှကေ ညိုညိုညိမျးရဲ့ လုံးဝနျးတဲ့ ရငျသားတှေ အပေါျမှာ တခြိနျလုံး စူးစိုကျနတေယျ ။ ညိုညိုညိမျး ထမိနျရငျလြားနဲ့ဘဲ သူ့ကို စကားပွောနရေတာ အနရေ ခကျလာတယျ ။

“ ခဏနောျ …”

“ နအေုံး..မသှားနဲ့အုံး…ပွစရာ ရှိလို့..”

လေးမောငျမောငျက ညိုညိုညိမျးရဲ့ လကျကို ဖတြျကနဲ ဆှဲထားလိုကျရငျး သူ့ဖုနျးက ပုံတပုံကို ညိုညိုညိမျးကို ပွလိုကျတယျ ။

“ သူ့ကို သိလား ….”

“ ဟငျ….”

ညိုညိုညိမျး မကြျနှာ အကွီးအကယြျ ပကြျသှားတယျ ။

“ ဦးရောဘတျသိနျးထှနျး ….လေ…ညိုညိမျး အကွီးအကယြျ ဘတျခဲ့တာ့ လူကွီး….သူက ညိုညိမျးကို အသဲအသနျ လိုကျရှာနတေယျ …..ညိုညိမျး ဘယျမှာ ရှိတယျ ဆိုတာကို သတငျးပေးတဲ့လူကို သိနျးတရာ ဆုငှပေေးမယျ တဲ့…..ညိုညိမျး..”

ညိုညိမျး တုနျုတုနျရငျရငျ ဖွဈသှားတယျ ။

ဦးရောဘတျသိနျးထှနျးကို သူဘတျခဲ့တာလညျး ရကျစကျလှနျးတယျလေ ။ စိနျတှေ အမြားကွီး ပါတယျ ။ လေးမောငျမောငျက “ ညိုညိမျး…မငျးလေး ဆီက ငါ နှဈခု လိုခငြျတယျ….တခုက မငျး..နောကျတခုက ဦးလူကွီးနဲ့ ပတျသကျတဲ့ သတငျး….ရရငျရ မရရငျ..ဦးရောဘတျသိနျးထှနျး လကျကို မငျးကို အပျလိုကျရုံဘဲ…..ဘယျလိုဘဲ..မငျး ဒုံးမဝေးပါဘူးကှာ…..” လို့ ပွောရငျး ညိုညိုညိမျး
ရဲ့ ဖငျအိအိကွီးကို လှမျး ညှဈလိုကျတယျ ။

“ အကို..ညိုညိမျးကို မရကျစကျပါနဲ့…”

“ ကိုယျလိုခငြျတာတှေ ပေးမယျပေါ့..ဟုတျလား..”

“ အငျး….အကုနျပေးမယျ….အဲ့လူကွီးရဲ့ လကျထဲကိုတော့ ညိုညိမျးကို မအပျပါနဲ့….လာ…လိုကျခဲ့….”

ညိုညိုညိမျးက လေးမောငျမောငျရဲ့ လကျကို ဆှဲပွီး အိပျခနျးထဲကို ခေါျသှားတယျ ။

“ အကို..လိုခငြျတာတှလေေ..ဒီမှာ…..”

ညိုညိုညိမျးက ရငျလြားထားတဲ့ ထမိနျကို ဖွခြှေတျခလြိုကျသညျ ။

တငျးမာလုံးထှားတဲ့ နို့ကွီးနှဈလုံး…နီညိုညို နို့သီးတှေ ခါးသေးသေး ဗိုကျသားရှပျရှပျ အောကျက အမှှေးပါးပါး ဖုံးနတေဲ့ ကွိဂံပုံနရောတှကေို ဘှားကနဲ မွငျလိုကျရတော့ လေးမောငျမောငျ မတျတပျရပျလကြျကနေ ဒူးထောကျရကျ ကသြှားတယျ ။ သူ တောင့ျတလိုခငြျနတော ကို ဗွုံးကနဲ ရလိုကျလို့ ။

ညိုညိုညိမျးက သူ့ဆီကို တလှမျးခငြျးလြှောကျပွီး ရောကျလာတယျ ။ မို့ဖေါငျးတဲ့ အငျ်ဂါစပျကွီးက သူ့မကြျနှာနဲ့ တထှာတောငျ မဝေး ။ လေးမောငျမောငျ ဖငျတုံးကွီးတှကေို လကျနှဈဖကျနဲ့ ဆှဲကိုငျပွီး
အငျ်ဂါစပျကွီးကို နမျးရှုံ့လိုကျတယျ ။

“ အကိုရယျ..ရခြေိုးမလို့ လုပျနတော..မခြိုးရသေးဘူး…..”

လေးမောငျမောငျက ညိုညိုညိမျး ဘာပွောနသေလဲ မသိ ။ မကွား ။ အကှဲကွောငျးကွီးကို အားရပါးရ နမျးရှုံ့နတေယျ ။ လကျနှဈဖကျကလညျး ဖငျတုံးအိအိကွီးတှကေို ဆုပျလိုကျ နယျလိုကျ ..။

ညိုညိုညိမျး သူ့အနမျးအရှုံ့တှကွေောင့ျ ဖီလငျတှေ တကျလာတယျ ။

“ အကို..ကုတငျပေါျ သှားရအောငျကှယျ…”

လေးမောငျမောငျသညျ ပိနျကိုငျးကိုငျးနဲ့ ဖွဈပမေယ့ျ လူနံပိနျ ကြှဲဂြိုလိနျ ဆိုသလိုဘဲ ငယျပါက တုတျပွီး ရှညျတယျ ။ ညိုညိုညိမျးက လေးမောငျမောငျရဲ့ မတျမတျထောငျနတေဲ့ လိငျခြောငျးကို ကကြနြန

စုတျပေးတယျ ။ ကွုံဖူးသမြှ မိနျးမတှထေဲမှာ ညိုညိုညိမျးဟာ လီးစုတျအကောငျးဆုံးဘဲ လို့ လေးမောငျမောငျ သိလိုတယျ ။ ညိုညိုညိမျးက အကွာကွီး စုတျပေးတယျ ။ ညိုညိုညိမျးရဲ့ လြာလေးရဲ့ ထိုးကစား ကလိတာတှကေ ကောငျးလှနျးလို့ လေးမောငျမောငျ ပွီးလုလု အခြိနျမှာ ညိုညိုညိမျးက သူ့လိငျတနျကို ပါးစပျက ခြှတျပဈလိုကျတယျ ။

“ ဟား…..”

လေးမောငျမောငျ မိနျးမောနရောက လန့ျဖနြ့ျပွီး နိုးထလာတယျ ။

“ အကို..လိုးကွရအောငျလား…”

ညိုညိုညိမျးက ပကျလကျလှနျ ပေါငျကားပေးလိုကျတယျ ။ လေးမောငျမောငျ ခကြျခငြျးဘဲ ညိုညိုညိမျး ပေါငျကွားမှာ နရောယူလိုကျပွီး သူ့လိငျတနျကို ဖေါငျးကွှနတေဲ့ အမှှေးရေးရေးနဲ့ အဖုတျကွီးရဲ့
နုထှတျထှတျ နှုတျခမျးသားတှန့ျတှန့ျတှကွေားထဲကို ဖိသှငျးလိုကျတယျ ။

“ အိုး..ဟင့ျ..အကို့…..”

ညိုညိုညိမျး လေးမောငျမောငျကို လှမျးဖကျလိုကျတယျ ။ လီးကွီးတာက သိသာလှတယျ ။ စောကျဖုတျထဲမှာ တငျးကွပျနတေယျ ။ အတှငျးသားတှကေို လီးတနျက ပှတျတိုကျလိုကျမှုက ညိုညိုညိမျးကို
တုနျခါသှားစတေယျ ။

“ ကွီးလိုကျတာ..ဖွေးဖွေး…”

လသေံလေးနဲ့ ညိုညိုညိမျး ပွောလိုကျတာက လေးမောငျမောငျရဲ့ စိတျတှကေို ပိုကွှစတေယျ ။ သူ့လီးကွီး တငျးကနဲ ပိုကွီးလာသလိုဘဲ ။
ဖွေးဖွေးလို့ ပွောကာမှ ဖိသှငျးခငြျသှားတယျ ။ လေးမောငျမောငျကလညျး ညိုညိုညိမျးကို မကြျစိကနြတော ကွာပွီ ။ နို့ကွီးတလုံးကို ကိုငျညှဈပွီး ဖိဖိ ဆောင့ျထည့ျတယျ ။

“ အား…အား…အား…အိုး…..အားဟား….အမလေး…….အိအိအ…….”
ညိုညိုညိမျး သူ့ဆောင့ျခကြျတိုငျး အီဆိမ့ျနအေောငျ ကောငျးနတေယျ ။

ဖငျကွီးတှကေို မှှေ့ရမျးကော့ပေးမိတယျ ။

“ ကောငျးလား..ကောငျးလား………ကောငျးလား……..”
“ အငျး….အငျး…ကောငျးတယျ…ကောငျးတယျ …….”

တဖတျဖတျနဲ့ ရရေလေညျလညျ ဆောင့ျပေးတယျ ။ အား..ကောငျးတယျ..ကောငျးတယျ……ဆောင့ျဆောင့ျ….ဆောင့ျ….အား………။
အထှဋျအထိပျကို နှဈယောကျသား ပွိငျတူလို တကျလှမျးသှားကွတယျ ။

ညိုညိုညိမျးလညျး ဟနျဝငျးအောငျထကျတောငျ အလိုးကောငျးတဲ့ သူ့ကို သဘောကသြှားတယျ ။

ဂန်ဓမာလူကွီး ဆံပငျဖီးနတေဲ့အခြိနျ သူမ အနောကျက အိမျဖေါျသိသိ ဖွတျသှားတာကို မှနျထဲကနေ တှေ့လိုကျတယျ ။

“ဟဲ့..သိသိ….ဟနျဝငျးအောငျကို သှားပွောပွီးပွီလား…..”

သိသိက ခေါငျးငွှိမ့ျပွပမေယ့ျ တခိခိနဲ့ ရယျနတေယျ ။

“ သိသိ..ဘာဖွဈနတောလဲ..ဘာတှေ သဘောကနြတောလဲ….”

သိသိက ရယျဘဲ ရယျနလေို့ ဂန်ဓမာ သိသိကို သူ့အနားခေါျပွီး သသေခြောခြာ မေးတယျ ။

“ ပွောစမျး..ပွောစမျး……သိသိ…ပွောစမျး….ဘာဖွဈလာလဲ……..နငျ ဘာတှေ့ခဲ့လို့လဲ.”

သိသိက “ အဲ့လူကွီး ကမြသှားတဲ့အခြိနျ သူ့ပုဆိုးကို လှနျပွီး……ခိခိခိ…….” လို့ ပွောရငျး ရယျပွနျတယျ ။

“ ဟယျ…..သူ..သူ…သူ..ဘာတှေ လုပျနလေဲ…..”

“ သူ့ဟာကွီးကို ဆောင့ျနတော..လကျနဲ့ ဆုပျပွီး ဆောင့ျနတော…”

“ဟငျ…ဟုတျလား…..သိသိ သသေခြောခြာ ပွောွ့ပစမျး…ဘာဆောင့ျတာလဲ..ကှငျးထုတာလား …. ”

“ အငျး….အဲဒါမြိုးပေါ့ …. သူ့အတနျကွီးကို လကျနဲ့ဆုပျကိုငျပွီး ဆောင့ျနတော…အတနျကွီးကလညျး တောျတောျ တုတျတယျ..ရှညျလညျး ရှညျတယျ …. ဟီး….ထိပျဖကျမှာလညျး မှဲ့ကွီးတလုံးနဲ့…”

ဂန်ဓမာ အရမျး စိတျဝငျစားသှားတယျ ။ နဂိုထဲကမှ ဒီ ဒရိုငျဘာက ဇာတျလိုကျ ပုံ ဖမျးနလေို့ သတိထား
ကွည့ျကွည့ျနမေိတာ…။ ဂန်ဓမာ့ကိုလညျး သူ ခိုးခိုး ကွည့ျတတျတယျ ။ သူ့အကွည့ျက တဏှာကွည့ျ ဆိုတာ ဂန်ဓမာ သိတယျ ။ သတ်တိ တော့ တောျတောျ ကောငျးတဲ့ လူဘဲ..။ ဂန်ဓမာတို့ ဆီမှာ အလုပျလုပျတဲ့လူတှေ ဦးတငျမောငျလတျကို ကွောကျကွလို့ မကြျလုံးအောကျစိုကျပွီး စကားပွောကွတာ ..။ ဂန်ဓမာတို့ကို မရိုးမသား လုပျရငျ ကောငျးကောငျး အဆုံးအမ ခံရမယျ ဆိုတာ လူတိုငျး သိကွတယျ ။ သူကတော့ ကွည့ျတာကိုက ပွီတီတီနဲ့ ..။ သိသိ ပွောနတောက..သူ့အတနျကွီးက အကွီးစားကွီး ဆိုပါလား …။ ဂန်ဓမာ အရမျး စိတျတှေ ထကွှနတေယျ ။ သူ့အတနျကွီးကို တှေ့ဖူးမွငျဖူးခငြျသှားတယျ ။

မနကျ ခွောကျနာရီ မထိုးခငျ ဟနျဝငျးအောငျ တိုကျကွီးရဲ့ အရှေ့ တံခါးပေါကျမှာ ကားနဲ့ အဆငျသင့ျ
ရောကျနပွေီ ။ မကွာခငျ ဂန်ဓမာ ဒေါကျဖိနပျသံ တခှပျခှပျနဲ့ အပေါျထပျက ဆငျးလာတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျက ကားနောကျခနျးတံခါးကို ဖှင့ျပေးလိုကျတယျ ။ ဂန်ဓမာက ဟနျဝငျးအောငျကို တခကြျကွည့ျလိုကျပွီး ကားထဲ ဝငျထိုငျလိုကျတယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျလညျး ကားပေါျရောကျတော့..“ ဘယျကိုသှားပါမလဲ..မမ..” လို့ မေးလိုကျတယျ ။

ဂန်ဓမာက “ မငျ်ဂလာဒုံလဆေိပျကို သှားမယျ ..” လို့ ပွောလိုကျတယျ ။ ဂန်ဓမာ့မကြျနှာက ခပျတငျးတငျး ။
ဂန်ဓမာ့စိတျထဲမှာ ဒီကောင့ျကို စိတျဝငျစားနပေမေယ့ျ သူက ဒရိုငျဘာ..ကိုယျက သူဌေးသမီး…အဆင့ျအတနျး ခငြျးက ကှာခွားလှလို့ သူ့ကို စိတျဝငျစားတာကို မပွသလိုဘူး ။ သိသိ ပွောတာကတော့ ညိုညိုညိမျးနဲ့ ဒီကောငျက ရညျးစားတှေ ဖွဈလိမ့ျမယျတဲ့ ။

မငျ်ဂလာဒုံလဆေိပျ ရောကျတော့ ဂန်ဓမာက “ သူငယျခငြျး..နိုငျငံခွားထှကျတာ လိုကျပို့မလို့..သိပျ မကွာဘူး….ခဏဘဲ….” လို့ ဟနျဝငျးအောငျကို ပွောပွီး ကားပေါျက ဆငျးသှားတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျလညျး..“ ဟုတျကဲ့မမ..” လို့ ပွနျပွောရငျး လဆေိပျထဲ ဝငျသှားတဲ့ ဂန်ဓမာလူကွီးရဲ့ လှပ
အခြိုးကတြဲ့ ကိုယျလုံး အနောကျဖကျမွငျကှငျးကို တဝကွီး ငေးကွည့ျရငျး ကနြျခဲ့တယျ ။

ညိုညိုညိမျးကို လေးမောငျမောငျက ညိုညိုညိမျးတို့နတေဲ့ ရပျကှကျထဲက ထိုငျး စားသောကျဆိုငျကို ခေါျသှားတယျ ။ နှဈခြီကောငျး လိုးလိုကျကွတာ တောျတောျလေး ကြနေပျမိကွတယျ ။ ရမေိုးခြိုးပွီး

ဘိုကျဆာတာနဲ့ ထမငျးသှားစားကွတယျ ။ လေးမောငျမောငျက ဂဏနျးပြော့ကွောျ …ခေါကျဆှဲပွားကွောျ ဝကျသားးကုနျးဘောငျ မှာတယျ ။ ပငျလယျစာတှေ နဲ့ ယိုးဒယား ဟငျးခြို စပျစပျနဲ့ ..။

လေးမောငျမောငျ က ဘီယာသောကျတယျ ။ လေးမောငျမောငျ ကို ညိုညိမျး ကွည့ျမိတယျ ။ သူ့ပုံက ဆံပငျ ရှညျရှညျ ညှငျးသိုးသိုးနဲ့..။ ရဲပုံ မပေါကျဘူး ။ ဂငြျးဘောငျးဘီ အနှမျးနဲ့ လကျမှာလညျး

ဟနျးခြိနျးတှနေဲ့ သဘောငျ်သားတယောကျ လိုလို ပုံ ..။ လူပိနျသလို လီးကလဲ ရှညျတဲ့လူ ..။ ဟှနျး….လိုးလိုကျတာ အသားကုနျ ..။

“ ညိုညိမျး..ဘာပွုံးတာလဲ….”

“ ဘာမှ ဟုတျဖူး…”

“ ပွောပွ…”

“ အိုး..ဒီမှာ ပွောလို့ မဖွဈဘူး ….”

ဆိုငျလေးက အရှေ့ဖကျ ဆိုငျပွငျမှာလညျး ခုံတှေ စားပှဲတှေ ခငျးထားပေးတယျ ။ အစားအသောကျတှေ ရောကျလာတယျ ။ နှဈယောကျသား ဆာဆာ နဲ့ စားလိုကျကွတာ စကားတောငျ မပွောဖွဈဘူး ။

ဆိုငျက အရကျလဲ ရောငျးတော့ စားပှဲတှမှော အရကျပုလငျးတှေ ထောငျပွီး သောကျနကွေတာ တှေ့ရတယျ ။ ခဏကွာတော့ ရနျဖွဈကွပါရော …။

တုတျတပကြျ ဓါးတပကြျ ဆိုတာမြိုး ။ အရကျမူးမူးနဲ့ ဓါးဆှဲထုတျပွီး ရမျးကားတာကို တှေ့ပမေယ့ျ လေးမောငျမောငျက သူနဲ့ မဆိုငျသလို နနေတော တှေ့ရတယျ ။ အသှငျယူထားတဲ့ ရဲ တယောကျ ဆို

တော့ သူ့ရှေ့မှာ ဓါးနဲ့ ထိုးတောငျ သူက မသိခငြျယောငျ ဆောငျနမေယ့ျ သဘော ရှိတယျ ။

တဝတှယျပဈတာ တောျတောျလေး ဘိုကျလေးသှားတယျ ။

“ အခု ဘယျသှားမလဲ ညိုညိမျး ….”

“ ဟိုအိမျကို ပွနျရမှာပေါ့…..”

“ ဘယျတော့ ထပျတှေ့ကွအုံးမလဲ……”

“ သိသေးဘူးလေ …ဖုနျးဆကျလိုကျမယျ ……”

“ ဘာနဲ့ သှားမလဲ လိုကျပို့ရမလား……”

“ ရတယျ…နပေစေ..တကျစီ နဲ့ သှားမယျ ….”

“ ထူးခွားရငျလဲ ပွောအုံး…လူကွီးတှကေ သိခငြျနတေယျ ….တခုခုပေါ့…..”

တကျစီတစီး လာလို့ တားလိုကျတယျ ….။

“အိုကေ..အကို..ဆီးယူး နောျ…..”

“ ဟုတျပွီ..ညိုညိမျး …..”

ညိုညိမျး တကျစီသမားကို ဦးလူကွီးအိမျ လိပျစာ ပွောပွပွီး မောငျးခိုငျးလိုကျတယျ ။

ဖုနျး တတဈတဈ မွညျလာတယျ ။ အငျး..ဦးတငျမောငျလတျ ခေါျတာ …။ ဦးလူကွီးအိမျကို ရောကျရငျ သူ့အခနျးကို လာဖို့ ပွောတယျ ။ မေးစရာ ရှိလို့တဲ့ ..။ လာခဲ့မယျ လို့ ပွောပွီး ဖုနျးခလြိုကျတဲ့

အခြိနျ ဖုနျးနောကျတခါ မွညျလာပွနျတယျ ။

ဘယျသူခေါျသလဲ ကွည့ျလိုကျတော့ ဇောျကွီး ခေါျတာ …။

“ ညိုညိမျး..အခု ဘယျမှာလဲ….”

“ တကျစီပေါျမှာ..ဟိုအိမျကို ပွနျမလို့…”

“ အေး…ညိုညိမျး..အလုပျပေါျပွီဟ..နငျတို့နဲ့ ကိုကျတဲ့အလုပျ..နငျတို့ ကြှမျးကငြျတဲ့ အလုပျမြိုး…..အခြီကွီး….ဂှငျကောငျးတယျ….ရိုကျတာ မိလိုကျလို့ကတော့ လြံ ပွီ..ဟနျဝငျးအောငျကို တိုးတိုး ပွောထား

နငျတို့ လှုပျရှားရမယ့ျ အခြိနျကရြငျ ဦးလူကွီးအိမျက ဂြူတီအတှကျ ဦးတငျမောငျလတျကို ငါ ပွောထားလိုကျမယျ ….လူစားလဲပေးလိုကျမယျ….”

“ အိုကေ ကိုဇောျကွီး….လှုပျရှားဖို့ ရယျဒီဘဲ……”

ဦးလူကွီး ရဲ့ ခွံဝငျးကွီး ရှေ့ကို ရောကျတော့ ညိုညိုညိမျး တကျစီခပေးပွီး တကျစီပေါျက ဆငျးလိုကျတယျ ။

အုတျတံတိုငျး အမွင့ျကွီး ကာထားတဲ့ ခွံကယြျကွီးထဲကို အပွငျက ကောငျးကောငျး မမွငျနိုငျဘူး ။ ကွီးမားတဲ့ ရှှရေောငျနဲ့ အနကျဆေးတှေ သုတျထားတဲ့ သံတံခါးကွီး အထဲက လူတစုက ညိုညိုညိမျး

တကျစီပေါျက ဆငျးလာတာ မွငျတာနဲ့ တံခါးကွီးဘေးက တံခါးပေါကျ သေးသေးလေးကို ဖှင့ျပေးထားတယျ ။ ခွံစောင့ျတှကေ ညိုညိုညိမျးကို ဒီအိမျကမှနျး သိကွလို့ ဖှင့ျပေးတာ ..။

လုံခွုံရေးကငျးတဲကို ဖွတျခဲ့တော့ ကာကီဝတျ လုံခွုံရေးတှကေ ညိုညိမျးကို ပွုံးပွနုတျဆကျကွတယျ ။ ဦးလူကွီးရဲ့ သမီးတှနေဲ့ အတူတူ လိုကျရတဲ့ သူမို့ သူတို့ လေးလေးစားစား ဆကျဆံကွတယျ ။

တိုကျအိမျကွီးက မီးတှေ ထိနျထိနျလငျးပွီး ကွီးမားလှနျးနတေယျ ။ အရှေ့တံခါးမကွီး ကနေ အထဲ မဝငျဘဲ အိမျကွီးကို ပတျဖေါကျထားတဲ့ လမျးကလေးအတိုငျး

အိမျနောကျဖေးကို လြှောကျသှားလိုကျတယျ ။ လမျးမှာ အယျလျဇေးရှငျး ခှေးကွီးတကောငျကို ကွိုးတနျးလနျးနဲ့ ဆှဲကိုငျထားတဲ့ ကငျးသမားတယောကျကို တှေ့ရတယျ ။ ကငျးသမား လကျထဲမှာ ဂပြနျ

ကငျဒိုဓါးတခြောငျး ကိုငျထားတယျ ။ ခှေးကွီးက လြာတနျးလနျးနဲ့ သူ့ကွည့ျရတာ မောနပေုံဘဲ ..။

အိမျအနောကျဖကျကို ရောကျလာတော့ မီးဖိုကွီးကို ဝငျတဲ့ အပေါကျကနေ ညိုညိုညိမျး အထဲကို ဝငျဖို့ လုပျတယျ ။ တံခါးက အထဲက ပိတျထားတယျ ။ တံခါးခေါကျလိုကျတော့ အိမျဖေါျ သိသိ လာဖှင့ျ

ပေးတယျ ။ စားဖိုမှူး ( ခကြျကွီး ) မူတူးက တရှဲရှဲနဲ့ ကွောျလှောျ ခကြျနတေယျ ။

“ သိသိ..မအိန်ဒွာ ရှိလား….”

“ ရှိတယျ….မဂန်ဒမာ တော့ မရှိဘူး..မနကျအစောကွီးထဲက ထှကျသှားတာ ခုထိ ပွနျမရောကျသေးဘူး….”

“ ကိုဟနျဝငျးအောငျ မောငျးတာလား….”

“ ဟုတျတယျ..မညိုညိမျး……”

သိသိက စားဖိုမှူး မူတူး က ဒယျပွားကွီးထဲကနေ ပုဂံတှထေဲ လောငျးထည့ျပေးတဲ့ တငှေ့တထောငျးထောငျးနဲ့ ဟငျးတှကေို လငျပနျးတခပြျထဲ ထည့ျပွီး သယျဆောငျသှားတယျ ။ မူတူးက မေးငေါ့ပွပွီး

“ အကွီးမအတှကျ…” လို့ ပွောတယျ ။ ညိုညိမျးက မီးဖိုခြောငျထဲကနေ ထှကျဖို့ ပွငျတော့..“ ညီမလေး..တခုခု စားမလား..အိကု ခကြျပေးမယျ..” လို့ သှားကွီး ဖွဲပွီး ပွောလိုကျတယျ ။

ညိုညိမျးလညျး ကုလားတော့ ဘူးနပွေီ လို့ စိတျထဲမှာ ပွောဆိုလိုကျရငျး..ပါးစပျကတော့..“ မစားတော့ဘူး..ကိုမူတူး..အလုပျ ရှိသေးလို့…” လို့ ပွောရငျး ထှကျလာခဲ့တယျ ။

ညိုညိမျး ဦးတညျနတောက ဦးတငျမောငျလတျရဲ့ အခနျး …။ ရုံးခနျး …။

အငျး…ယောကြျားတှမြေား မိနျးမမွငျရငျ ငမျးငမျးတကျ ဘူးထနကွေတာဘဲ…ထမငျးခကြျ ကုလားရော ခွံစောင့ျရော ငါ့ဖငျတှကေို

ကွည့ျလိုကျကွတာ အာသာ တငမျးငမျးနဲ့…။

ဦးတငျမောငျလတျရဲ့ အခနျးတံခါး ပိတျမထား ။
ကှနျပွူတာနဲ့ အလုပျရှုပျနတေဲ့ ဦးတငျမောငျလတျကို ညိုညိုညိမျး တှေ့နရေတယျ ။
ညိုညိညိမျး သူ့အခနျးဝကို ရောကျလာတာကိုလညျး ဦးတငျမောငျလတျက တှေ့တယျ ။

“ လာ..ဝငျခဲ့ ညိုညိုညိမျး …. ”

ရှှရေောငျကိုငျးမကြျမှနျအပေါျက ကြောျကွည့ျပွီး ဦးတငျမောငျလတျက ခေါျတယျ ။

သူ့အခနျးက မှှေးနတေယျ ။ လအေေးစကျက စိမ့ျနအေောငျ အေးနတေယျ ။

“ တံခါး ပိတျခဲ့လိုကျ ညိုညိမျး…”

ညိုညိုညိမျး သူ့အမိန့ျကို နာခံရတယျ ။ အခနျးဝငျပေါကျ တံခါးကို ပိတျလိုကျတယျ ။

“ လာ..ဒီကို..ညညျးကို မေးစရာတှကေော ပွောစရာတှကေော ရှိတယျ …”

ညိုညိုညိမျး စိတျထဲမှာ ထိတျကနဲ ဖွဈသှားတယျ ။ သူ ဘာတှမြေား သိသှားပွီလဲ….။

“ ဦးတငျမောငျလတျ ထိုငျနတေဲ့ အလုပျစားပှဲနဲ့ နီးနီးကပျကပျ ခုံပုလေးမှာ ညိုညိုညိမျး ထိုငျလိုကျတဲ့

အခြိနျ ဦးတငျမောငျလတျ မေးလိုကျတဲ့ မေးခှနျးကွောင့ျ ညိုညိုညိမျး တုနျသှားတယျ ။

“ ညညျးနဲ့ စောစောက ထိုငျးစာ ထိုငျစားတဲ့လူက ဘယျသူလဲ…..”တဲ့ ။

ဒါပမေယ့ျ ညိုညိုညိမျးဘဲလေ ..။ လုပျစားလာတာ ကွာပွီ….ဖိုးတှမျတီးမ ဘဲ…။

“ ညိုညိမျးရဲ့ အကိုဝမျးကှဲပါ..ဆရာ..ဘာဖွဈလို့လဲဟငျ …” လို့ ရုပျရှငျထဲက အိန်ဒွ‘ာကြောျဇငျ ရဲ့ အပွဈကငျးစငျတာကို ပွသတဲ့ အမူအရာလေးမြိုးနဲ့ ပွနျမေးလိုကျပါတယျ ။

“ ဘာမှ မဖွဈပါဘူး..ညညျး ဘဲမြား ရနသေလားလို့ …”

တနညျးအားဖွင့ျ ဦးတငျမောငျလတျက သူတို့ရဲ့ နား မကြျစိတှေ လငြျတယျ ဆိုတာ ပွသလိုကျတာဘဲ
လို့ ညိုညိုညိမျး ယူဆလိုကျတယျ ။

“ နောကျတခု မေးခငြျတာက ညညျး သိပွီးပွီလား..ဇောျကွီးမှာ ညညျးနဲ့ ဟနျဝငျးအောငျအတှကျ အလုပျလုပျစရာ ရှိနပွေီ….”

“ ဟုတျကဲ့..ကိုဇောျကွီး စောစောကဘဲ ဖုနျးဆကျပွီး ညိုညိမျးကို ပွောပွပါတယျ ..”

“ အေး….ညညျးတို့ ပိပိရိရိ သသေခြောခြာ လုပျကွ..အဲဒီအလုပျက မွကျမွကျလေး စားကွရမဲ အလုပျ …
တခုရှိတာက ညညျးတို့ ဘတျရမယ့ျလူက နယျနယျရရတော့ မဟုတျဘူး …ကြောကျနဲ့ ပတျသကျရငျ သူ
က ဘုရငျအဆင့ျထကျတောငျ မွင့ျလို့ ကြောကျဖုရား…လို့ နံမညျတှငျသှားတဲ့ ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျ..
သူ့မှာ အဆကျကောငျးတှေ ရှိတယျ..ပိုငျတယျ..တပည့ျတပနျးပေါတယျ ..ခမြျးသာတာက ကြိကြိတကျ..
ဒီတော့ ကိစ်စပွီးရငျ ဒီမှာ မနနေဲ့..ညညျးတို့ နယျစပျဖွဈဖွဈ ခဏ ရှောငျနရေငျ ကောငျးတယျ …”

“ ဟုတျကဲ့ဆရာ…”

“နောကျတခုက ညညျးကို ပွောခငြျတာကတော့ အလုပျနဲ့ မပတျသကျဘူး …မဆိုငျဘူး….ကိုယျရေးကိုယျ
တာပေါ့ဟာ…ညညျးကို…ငါ စတှေ့တှေ့ခငြျးထဲက စိတျဝငျစားတယျ…..ညညျးမှာ စှဲဆောငျနိုငျတဲ့ ညှို့နိုငျ
တဲ့ အငျအား….တခု …. ရှိနတေယျ ..ညညျးကို မွငျတိုငျး..ညညျး ကွည့ျလိုကျတဲ့ အကွည့ျက ငါ့ကို တုနျခါ သှားစတေယျ …ငါ့စိတျတှကေို ထကွှစတေယျ..”

ညိုညိုညိမျး လညျး ဘာပွနျပွောရမှနျး မသိဘူး ။ ဦးတငျမောငျလတျ ကိုဘဲ ကွည့ျပွီး နားထောငျနတေယျ ။ ဦးတငျမောငျလတျက သူ့ရှေ့စားပှဲပေါျမှာ ရှိနတေဲ့ ရဖေနျခှကျကို ကောကျယူပွီး သောကျလိုကျပွီးမှ
စကား ဆကျတယျ ။

“ ဒီတော့ ညညျး..နဲ့ ငါ တှေ့ခငြျတယျ …အဲဒါ ညညျး ဘယျလိုသဘောရလဲ…”

ညိုညိုညိမျးက တိုးတိုးလေး ရယျလိုကျတယျ ။

“ ဒါမြား ဆရာရယျ…ညိုညိမျးကို အခြိနျမရှေး တှေ့နိုငျတာဘဲ ဥစ်စာကို…အခုလညျး ညိုညိမျးက ဆရာ့အခနျးထဲမှာလေ …ဒါလဲ တှေ့နတောဘဲ မဟုတျလား…..”

“ အာ..နငျ ဘာတှေ လာပွောနတောလဲ..အခုလို တှေ့တာမြိုး မဟုတျဘူး …လှတျလှတျလပျလပျ တနရော
မှာ တှေ့ကွဖို့ ပွောတာ….”

“ ရပါတယျ..ဆရာ..ဆရာ့အတှကျဆို ညိုညိမျးကို သနျးကောငျကြောျအခြိနျ ခေါျလညျး လိုကျလာမှာ…အခု
ရော ဆရာ့ကို ညိုညိမျး တခုခု ပွုစုပေးမယျ ဆိုရငျကော…”

ဦးတငျမောငျလတျရဲ့ မကြျနှာ ပွုံးပွုံးကွီး ဖွဈသှားတယျ ။

“ ဘာ…ဘာ…..ဘာ….ပွုစုမှာလဲဟငျ…ညိုညိုညိမျး . . .”

“ ဆရာ့ကို ညိုညိမျး မှုတျပေးခငြျတယျ…”

ဟော….ညိုညိုညိမျး သူ့ကို ညှို့မကြျလုံးရှဲကွီးတှနေဲ့ စိုကျကွည့ျပွီး ပွောနတေယျ ။ နှုတျခမျးကှေးကှေး

ကော့ကော့လေးတှေ တှန့ျပွီး ပွုံးရငျး ..။

အမွဲလို ခပျတညျတညျ ခပျတငျးတငျး နတေတျတဲ့ ဦးတငျမောငျလတျ မကြျနှာကွီး ဝငျးပ ကွညျလငျသှား
တယျ ။

ညိုညိုညိမျး မတျတပျထရပျလိုကျတယျ ။ သူမနဲ့ ဦးတငျမောငျလတျ က ခွလှေမျး သုံးလှမျး ပငျ မကှာတဲ့
အကှာအဝေးမှာ ။ ညိုညိုညိမျးက ဦးတငျမောငျလတျကို စိုကျကွည့ျရငျး တလှမျးခငြျး တိုးကပျသှားပွီး လကျကမျးပေးလိုကျတယျ ။

“ လာ..ဆရာ..ကုတငျကွီးပေါျကို သှးကွရအောငျ …” လို့လညျး ခေါျလိုကျတယျ ။ ဦးတငျမောငျလတျ ဆေးမိနတေဲ့ လူတယောကျလို ညိုညိုညိမျး ကမျးပေးနတေဲ့ လကျကလေးကို ဆှဲကိုငျလိုကျမိပွီး သူမခေါျဆောငျရာ ကုတငျကွီးပေါျကို လိုကျပါသှားရတယျ ။

“ ပကျလကျလှဲအိပျလိုကျ..ဆရာ….”

ညိုညိုညိမျးတို့ကိုဘဲ ခငျတငျးတငျး စခေိုငျးခဲ့တဲ့ ဦးတငျမောငျလတျ ဟာ အခုတော့ ညိုညိုညိမျး လုပျ
ခိုငျးနတောတှကေို လိုကျလုပျနပေါတယျ ။

ညိုညိုညိမျးက ဦးတငျမောငျလတျ ဝတျထားတဲ့ ပုဆိုးကို ဖွခြှေတျလိုကျတယျ ။

“ ဆရာ့ကိုလေ..ညိုညိမျးက ဟောလီးဝပျမငျးသားကွီး နဈကေ့ခြျနဲ့ တူတယျဆိုပွီး အမွဲ သဘောကနြတော..သိလား…ဆရာကတော့ သိမှာ မဟုတျဘူးပေါ့ ….”

ပုဆိုး ညိုညိုညိမျး လကျထဲကို ရောကျသှားတယျ ။ ဟိနျး အမြိုးအစား အတှငျးခံဘောငျးဘီအဖွူရောငျ
အောကျက ဦးတငျမောငျလတျရဲ့ ဒုတျကွီးက ငေါငေါကွီး ထောငျထနတေယျ ။

အတှငျးခံဘောငျးဘီကိုပါ ညိုညိုညိမျးက ခြှတျပွနျပွီ ။ ညိုညိုညိမျးရဲ့ လကျနှဈဖကျက ဘေးတဖကျတခကြျကနေ စုံကိုငျပွီး ဆှဲခြှတျလိုကျတဲ့အခါ ဦးတငျမောငျလတျရဲ့ မာကြောထောငျထနတေဲ့
ဒုတျကွီးက ဗွောငျးကနဲ ပေါျထှကျလာပါတယျ ။

ယောကြျားတှရေဲ့ ဒုတျအမြိုးမြိုး ဒုတျပေါငျးမြားစှာကို မွငျတှေ့ဘူးခဲ့တဲ့ ညိုညိုညိမျးအတှကျက ဦးတငျမောငျလတျရဲ့ ဒုတျက သိပျ အဆနျးကွီးတော့ မဟုတျပါဘူး ။ သို့ပမေယ့ျ ဦးတငျမောငျလတျ ကြနေပျသဘောကစြဖေို့ ညိုညိုညိမျး တအံ့တသွ ပုံစံနဲ့ “ အိုး…အကွီးကွီးပါလား….” လို့ ပွောလိုကျတယျ ။

ပွီးတော့ ထောငျနတေဲ့ ဒုတျကွီးကို လကျနဲ့ အသာလေး သပျလိုကျတယျ ။ ဦးတငျမောငျလတျအဖို့ ဒီ
လို ညိုညိုညိမျး ဖှဖှလေး ထိတယျ ဆိုရုံလေး သပျလိုကျတာက ကွကျသီး ဖနြျးကနဲ ထသှားရတယျ ။

ဒုတျကွီးထိပျပေါကျက အရညျကွညျလေးတှေ စိမ့ျထှကျနတေယျ ။ ဒီအရညျကွညျလေးတှကေို ညိုညိုညိမျးက လကျညှိုးထိပျလေးနဲ့ အသာ တို့ကွည့ျနတေယျ ။

“ ဆရာ့ပစ်စညျးကွီးကိုလေ..ညိုညိမျး မွငျတာနဲ့ ညိုညိမျး အူတှေ အသဲတှေ ကလီစာတှေ ဗွောငျးဆနျကုနျရတာဘဲ..တုနျခါကုနျရတာဘဲ…ဟင့ျ
ဟင့ျ..တကယ့ျကို အားကောငျးမယ့ျကောငျကွီး….” လို့ ညုတုတု တီတီတာတာလေး ပွောဆိုလိုကျပါတယျ ။ ဒုတျကွီးကို ခကြျခငြျး မကိုငျသေးဘဲ ထိကပါး ရိကပါး လုပျနတေယျ ။

ဦးတငျမောငျလတျကတော့ လိုခငြျလှပွီ ။ သူ့ဒုတျကွီးကို စုတျစခေငြျလှပွီ ။

ညိုညိုညိမျးက ဒုတျတနျကွီးကို ဖှဖှလေး ပှတျပေးနပွေနျတယျ ။

“အငျး….ဟငျး…”

ဦးတငျမောငျလတျ ရဲ့ ညညျးငွူလိုကျသံကွောင့ျ ညိုညိုညိမျး ကြနေပျသှားတယျ ။ သူမ ပှတျသပျပေးနေ
တာက သူ့ကို ထိရောကျစလေို့ ..။

အခြိနျတနျပွီ ။ ပုလှေ ဘယျလောကျကြှမျးသလဲ ..ပွလိုကျတော့မယျ …။ လကျတဖကျက ဒုတျကွီးရဲ့ အရငျးပိုငျးကို ဆုပျကိုငျလိုကျပွီး ပွဲလနျနတေဲ့ ဒဈလုံးကားကားကွီးကို ငုံခဲလိုကျပါတယျ

ဂန်ဒမာ က ဟနျးဖုနျးကို ခေါျပွီး သူ လဆေိပျထဲက ထှကျလာတော့မယျလို့ ပွောလို့ ဟနျဝငျးအောငျ ကားရပျထားတဲ့နရောကနေ လဆေိပျ အပေါကျရှေ့ကို ကားကို မောငျးလာခဲ့လိုကျတယျ ။ သူ့ကားလညျး တံခါးပေါကျကွီး ရှေ့ကို ရောကျရော ဂန်ဒမာလညျး ကားဆီကို လြေြာကျလာနတေယျ ။ ခြိနျသားအကိုကျဘဲ ။

ဂန်ဒမာ ကားပေါျတကျလိုကျပွီးတဲ့နောကျ ဟနျဝငျးအောငျကို တောငျဒဂုံကို မောငျးဖို့ ပွောလိုကျတယျ ။
“ တောငျဒဂုံ ဘယျနားလဲ …မမ”
“ ရှိပျ( ကျ ) ဆိုတဲ့ ကလပျ……သိလား..အရငျ..ဂန်ဒမာ့ကို မငျး လိုကျပို့ဖူးတယျလေ ….”
“ အောျ..ဟုတျကဲ့..ဟို လူရုပျကွီးတှနေဲ့နရောလား ..”
“ ဟုတျတယျ ….”

အစောကွီး ရှိသေးတယျ ..။ ဂန်ဒမာ ကလပျကို ဘာသှား လုပျမလို့လဲ မသိဘူး ..။
ဦးတငျမောငျလတျဆီကို ဖုနျးဆကျ သတငျးပို့ရမယျ ။ တောျကွာ တခုခု ဖွဈရငျ ငါ မသကျသာဘူး ..။

“ ဟနျဝငျးအောငျ …”

ဂန်ဒမာ သူ့ကို ရုတျတရကျ ခေါျလိုကျလို့ ဟနျဝငျးအောငျ လန့ျသှားတယျ ။

“ ဟုတျကဲ့ ..မမ ”

“ မငျးနဲ့ ညိုညိုညိမျးက ခစြျသူတှလေား …”

“ မ..မ…မဟုတျပါဘူး…..”

“ ဟငျးဟငျး..ညာမနပေါနဲ့ကှာ….ဟုတျရငျ ဟုတျတယျပေါ့ …”

“ တကယျပါ….ညိုညိမျးက ကနြော့ျ ခစြျသူ မဟုတျပါဘူး…..”

“ အငျး….သူ့ကို ယုံမနနေဲ့..သူက ကိုဇောျကွီးနဲ့လညျး ဖွဈနတော..သိလား….”

“ ဟုတျလား..မမ..ကနြောျ အဲဒါ မသိဘူး …”

“ ရှိပျကျ ကလပျ ” ခွံဝငျးထဲကို ကား ကှေ့ဝငျလိုကျတဲ့အခြိနျ ကလပျ အပေါကျဝမှာ ဂန်ဒမာရဲ့ တှဲနကြေ သူငယျခငြျး နှဈယောကျ ရောကျနတောကို ဟနျဝငျးအောငျ တှေ့လိုကျရတယျ ။

“ ဖူးစုံရှှေ ” နဲ့ “ နီရဲတောကျပ ” ….။

ကားလဲ ထိုးဆိုကျလိုကျရော ဂန်ဒမာက ကာထဲက ဆငျးလိုကျပွီး ဖုနျးကို ထုတျပွီး ဦးတငျမောငျလတျကို သတငျးပို့ဖို့ ပွငျနတေဲ့ ဟနျဝငျးအောငျကို “ ဖုနျး ဆကျမနနေဲ့တော့..မငျး မမနဲ့ အထဲ လိုကျခဲ့

လေ….လာ…လာ….လိုကျခဲ့…” လို့ ခေါျတယျ ။ ဂန်ဒမာ့ သူငယျခငြျး နှဈယောကျကလညျး သူ့ကို “ လာ..လာ…လာ….လိုကျခဲ့..” ဆိုပွီး ဆှဲခေါျကွတယျ ။

ကလပျ ပေါကျဝမှာ ဆံပငျကောကျကောကျ ပိနျရှညျရှညျ ကုလား တယောကျ မကြျနှာတငျးတငျးနဲ့ ရပျနတေယျ ။ တံခါးပေါကျစောင့ျက မကြျနှာထား တငျးလှခညြျလား လို့ ဟနျဝငျးအောငျ ထငျလိုကျ

မိပမေယ့ျ ဂန်ဒမာတို့ အုပျစုကိုလညျး တှေ့ရော ဒီကုလားပိနျရဲ့ မကြျနှာက ပွုံးပွုံးကွီး ဖွဈသှားတယျ ..။

“ ဟာ..ညီမလေးတို့ ကွှပါကွှပါ ….ဝငျပါ…”

ကလပျထဲမှာက အမှောငျခထြားတယျ ..။ အရငျဆုံး ကဉြျးမွောငျးတဲ့ စငျ်ကွ နျလေးထဲကနေ လြှောကျသှားရတယျ ။ ကယြျလောငျတဲ့ အနောကျတိုငျး ဂီတသံက နားကှဲမတတျ ဆူညံနတေယျ ။ တဝုနျး

ဝုနျး တဒုံးဒုံး ဆူညံတဲ့ တီးလုံးဆနျးတှကွေောင့ျ ဂန်ဒမာတို့ သုံးယောကျလညျး ထိုးထိုး ထှန့ျထှန့ျတှေ ဖွဈလာတယျ ။ တငျပါးတှေ တဆတျဆတျခါလှုပျပွီး လမျးလြှောကျနကွေတယျ ။

ရုတျတရကျ ခနျးမအကယြျကွီး တခုထဲကို ရောကျသှားကွတယျ ။ လူတရပျကြောျ မွင့ျတဲ့ ဆောငျးဘောကျဈကွီးတှနေဲ့ ကပှဲခနျးမကွီး …။ ဟနျဝငျးအောငျ တခါမှ ဒီလို ခနျးနား ကွီးကယြျတဲ့ ကလပျ

ကွီး တခုကို မရောကျဖူးဘူး ..။ အရကျပုလငျးတှေ အမြားကွီး ပွသထားတဲ့ ဘားကောငျတာ တခုကိုလညျး တှေ့နရေတယျ ။ ကပှဲခနျးမကွီး အလညျမှာ စငျမွင့ျ ခပျ နိမ့ျနိမ့ျတခု ရှိနတေယျ ။

ဒီ စငျမွင့ျပေါျမှာ ကိုယျ အောကျပိုငျးမှာ အနကျရောငျ ကိုယျကပြျဘောငျးဘီ ..ကိုယျအပေါျပိုငျးမှာ ဘရာစီယာအနကျလေးတခုဘဲ ဝတျထားတဲ့ မိနျးကလေးတယောကျက စတီးတိုငျခြောငျးကို ကိုငျပွီး

တငျပါးကွီးတှကေို တရမျးရမျးနဲ့ ကနတောကို တှေ့လိုကျရတယျ ။

စငျမွင့ျအောကျမှာတော့ လူငယျတှေ တပု့ကွီးဘဲ လကျတှကေို အပေါျ မွှောကျရမျးပွီး ခုံပေါကျ ကနကွေတယျ ။ ခနျးမကွီး ဘေးတောကျလြှောကျမှာ စားပှဲခုံလေးတှနေဲ့ ကုလားထိုငျလေးတှေ

ရှိနတေယျ ။ စားပှဲလေးတှေ အပေါျမှာ ဖနျခှကျဝိုငျးဝိုငျးကွီးထဲ ဖယောငျးတိုငျတတိုငျကို ထှနျးထားတာကိုလညျး တှေ့ရတယျ ။ ကောငျလေး ကောငျမလေးစုံတှဲတခြို့ ဒီ စားပှဲတှမှော ထိုငျနကွေတယျ ။

တခြို့ စုံတှဲလေးတှကေပွောငျဘဲ နှုတျခမျးခငြျး တေ့ကပျ စုတျနမျးနကွေတာကိုလညျး တှေ့ရတယျ ..။

သူတို့ကို ခနျးမထဲက ပွောငျလကျနတေဲ့ အနကျရောငျ ဝတျစုံနဲ့ မိနျးမတယောကျ က ပွေးလာ ကွိုဆိုတယျ ။ ဒီမိနျးမက ဦးဆောငျပွီး သူတို့ လေးယောကျကို အခနျးတခနျးထဲကို ခေါျသှားတယျ ။

စပါယျရှယျ သီးသန့ျခနျး တခုပေါ့ ..။ ဒီအခနျးထဲမှာလညျး ဖယောငျးတိုငျလေး တတိုငျကိုဘဲ ဖနျခှကျကွီး တခှကျထဲ ထှနျးထားတယျ ။ စားပှဲအဝိုငျးတလုံး ရှိနတေယျ ။ ပွီးတော့ သားရအေညိုရောငျ

ဆိုဖါကွီးတှကေ ပတျပတျလညျမှာ ရှိနတေယျ ။ တောျတော့ျကို သားနား သန့ျရှငျးတဲ့ အခနျးဘဲ ..။

“ လာ…ထိုငျ…..”

ဂန်ဒမာက သူ့ကို ထိုငျခိုငျးတယျ ။ သူတို့လညျး ဝိုငျး ထိုငျလိုကျကွတယျ ။ ဦးဆောငျ ခေါျသှားတဲ့ မိနျးမက အနီးကပျ တှေ့လိုကျတဲ့ အခြိနျ အသကျ သိပျ မငယျတော့တဲ့ မိနျးမကွီးတယောကျ ဆိုတာ

သိလိုကျရတယျ ။ ဒီမိနျးမကွီးက သူ့လကျထဲက အိုငျပကျအပွားလေးထဲ ကို လကျညှိုးနဲ့ ဖိနှိပျနတေယျ ။ ခကြျခငြျးဆိုသလိုဘဲ စားပှဲထိုး မိနျးကလေးတှကေ သူတို့အတှကျ သောကျစရာ

အဖြောျယမကာတှေ ယူခလြာကွတယျ ..။

ဂန်ဒမာရဲ့ သူငယျခငြျး “ ဖူးစုံရှှေ ” က သူ့စလငျးဘကျ အိတျထဲက ကပျထူဘူးလေး တဘူးကို ထုတျယူလိုကျပွီး ဂန်ဒမာ့လကျထဲကို ထည့ျပေးလိုကျတယျ ။ ဂန်ဒမာက ဘူးလေးကို ဖှင့ျလိုကျပွီး

ဘူးထဲက ဆေးပွားလေးတှကေို တပွားခငြျး ထုတျယူပွီး လူတိုငျးကို ခှံ့တယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျကိုလညျး တပွား ပါးစပျထဲ ထည့ျပေးပွီး စားပှဲပေါျက ဝိုငျခှကျလေးကို လညျး ကမျးပေးပွီး…“ မွိုလိုကျ..

သောကျလိုကျ..” လို့ ပွောလို့ ဟနျဝငျးအောငျလညျး မလှနျးဆနျရဲဘဲ ဂန်ဒမာ့အမိန့ျအတိုငျး ဆေးပွားလေးကို ဝိုငျနဲ့ မြှောခပြွီး မွိုလိုကျတယျ ။

“ ကဲ စားပှဲပေါျမှာ ရှိတဲ့ အရညျတှကေ အလှကွည့ျဖို့ မဟုတျဖူးနောျ..အကုနျသောကျကွ..ပြောျကွ..ကခငြျ ကကွ…” လို့ ဂန်ဒမာက အားလုံးကို ပွောလိုကျပွီး သူကိုယျတိုငျလဲ ဆေးပွားကို မွို

ဖနျခှကျထဲက ဝိုငျတှကေို မော့သောကျပဈလိုကျတယျ ။

“ ဖူးစုံရှှေ ”က သောကျလဲသောကျ ထလညျး ကတယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျလညျး အမြိုးမြိုး ဆိုးခဲ့ပမေယ့ျ ဒီလို အတှေ့အကွုံမြိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူး..။ မိနျးမခြောလေး ရငျတှေ တငျတှေ လှုပျခါရမျးပွီး အနီးကပျ

ကနတောလညျး မတှေ့ဖူးဘူး ဆိုတော့ အရမျးကို ထူးဆနျးနတောပေါ့ ။

ငါးမိနဈလောကျ အတှငျး ဆေးပွား တနျခိုးက ပွလာတယျ ။ အရကျမူးသလို မဟုတျဘဲ တငွိမ့ျငွိမ့ျနဲ့ သူတကိုယျလုံး လထေဲ လှင့ျမြောကလို ဖွဈလာတယျ ။ ကခုနျခငြျတဲ့

စိတျတှလေညျး ပေါကျလာတယျ ။ သူ့ဘေးကို မိနျးကလေး တယောကျ လာထိုငျလိုကျလို့ ဘယျသူလဲလို့ ကွည့ျလိုကျတယျ ။ ဂန်ဒာနဲ့ သူ့သူငယျခငြျးတှလေညျး မဟုတျဘူး ..။ ကလပျက စားပှဲထိုး

ကောငျမလေးတှထေဲက တယောကျ ဖွဈလိမ့ျမယျ ။

“ အကို သောကျလေ…ညီမ ထပျယူလာသေးတယျ ….”

အရကျတှေ ထပျယူလာပါလား …။

“ မငျးက ဘယျသူလဲ..နံမညျ…နံမညျ…..”

“ ညီမနံမညျက “ စူးရှထကျမွကျ ” ပါ …အကို့နံမညျကကော ….”

သူ့စိတျတှေ တအား ကွှနတေယျ ။ ဆေးပွားက စိတျကွှဆေး ဆိုတာ ဖွဈမယျ ။ “ အကို့နံမညျက ဘာဂြာဘခကျ….” လို့ ပွနျဖွလေိုကျတယျ ။ စူးရှထကျမွကျက တခိခိနဲ့ ရယျတယျ ..။

“ အို..နံမညျကလညျး ဘာဂြာထကျမွကျတဲ့ ခိခိ….ဘာဂြာ ကြှမျးလို့ ပေးထားတဲ့ နံမညျလားဟငျ…ခိခိခိ……”

“ ဒါပေါ့..အကိုက ဘာဂြာ ရလေညျ မှုတျတာ…..ဒါကွောင့ျ…..”

“ အယျ…လန့ျစရာကွီး…တောျကွာ..စူးရှကို မှုတျသှားအုံးမယျ ….”

“ ဟားဟားဟား….မှုတျမှာ….မှုတျမှာ..အကိုက စူးရှကို မှုတျ..စူးရှကလညျး အကို့ကို ပွနျမှုတျပေးပေါ့….”

“ အံမာ…ဘာလို့ မှုတျရမှာလဲ….ခိခိခိ……မုန့ျဖိုး အရငျပေး….ကနြျတာ နောကျမှ ပွော…..”

ဟနျဝငျးအောငျ ပေါငျပေါျကို ကောငျမလေးက တကျထိုငျလိုကျတယျ ။ ကောငျမလေးရဲ့ တငျပါးအိအိကွီးတှကေ တလှုပျလှုပျနဲ့ အပေါျကနေ ဖိပှတျနတေယျ ။ ခကျတော့တာဘဲ ..။ ပုဆိုးထဲက ဒုတျ

က ထကွှလာတယျ ။ မွူးလာတယျ ။ ကောငျမလေးနဲ့ သူနဲ့ ဖွဈပကြျနတောတှကေို ဂန်ဒမာတို့ သုံးယောကျက သတိမထားမိဘူးလား မသိဘူး ။ ဖယောငျးတိုငျလေးကလညျး တဖွေးဖွေးနဲ့

တိုတိုလာနတေယျ ။ မှောငျနတေဲ့ အခနျးထဲ သိပျ မသဲကှဲလှဘူး ..။

ကောငျလေး တငျပါးတှေ ကွားထဲ သူ့ဒုတျက တည့ျတည့ျမတျမတျကွီး ထိုးထောကျမိထားတယျ ။

“ အို့..ဘာကွီးလဲ….ခိခိခိ……မာမာကွီးတော့…….ခိခိခိ……”

ကောငျလေး လကျတဖကျက ဒုတျကို လာစမျးတယျ ။ သူ တအား မူးနပွေီ …။ စူးရှထကျမွကျရဲ့ တငျပါးအိအိကွီးတှကေို လကျနဲ့ ဆုပျညှဈလိုကျမိတယျ ။

“ အို့…..အမလေး…တအားဘဲ…ခိခိခိ…..ဖွေးဖွေးလုပျပါ….”

ကောငျမလေးက သူ့ဒုတျကို ပှတျကိုငျနတေယျ ။ ပုဆိုး အပေါျကဘဲ ..။ သူလညျး စိတျတှေ ရဲတငျးလာပွီး ကောငျမလေးရဲ့ ခြို ခြိုကွီး နှဈလုံးကို လကျသရမျးလိုကျတယျ ။ အိ..နဲတာကွီးတှေ မဟုတျဘူး

။ တဖွေးဖွေးနဲ့ သူနဲ့ စူးရှထကျမွကျတို့ ကွမျးလာကွတယျ ။ စူးရှထကျမွကျရဲ့ ခြိုခြိုကွီးတှကေို သူ ကောငျးကောငျး ဆော့ကစား ကိုငျတှယျနသေလို သူ့ဒုတျကိုလညျး စူးရှထကျမွကျက ပယျပယျနယျနယျ ဆုပျညှဈပှတျသပျနပွေီ …။

စူးရှထကျမွကျက ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ ပုဆိုးစကို ဆှဲဖွုတျဖွလေိုကျပွီး သူမလကျကလေးကို ပုဆိုးထဲကို သှငျးလိုကျတယျ ။

“ မွှဖေမျးလိုကျအုံးမယျ…ခိခိခိ…..”

ဟနျဝငျးအောငျလညျး စူးရှထကျမွကျရဲ့ တီရှပျအနကျကို ဆှဲလှနျတငျလိုကျတယျ ။ ဖယောငျးတိုငျမီးရောငျလဲ့လဲ့လေးအောကျမှာ

ဘရာစီယာအနကျရောငျထဲက အတငျးကွီးကို ရုနျးကနျထှကျနတေဲ့ စူးရှထကျမွကျရဲ့ နို့ကွီးတှကေို မွငျလိုကျရတယျ ။ ဘရာစီယာကို

တှနျးလှနျတငျပွီး နို့ကွီးတှကေို အငမျးမရ ကိုငျတှယျတယျ ။

“ မွှကေ အကွီးကွီးဘဲ….ပါးပွငျးကွီး ထောငျပွီး……မွှဆေိပျ ထုတျပေးရမလား ….ခိခိခိ…..”

စူးရှထကျမွကျက ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ မာကြော ထောငျမတျနတေဲ့ လိငျတနျကွီးကို လကျနဲ့ ပှတျတိုကျပေးနတေယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျက

စူးရှရဲ့ နို့ကွီးတှကေို ငုံ့စို့နလေို့ သူ့လိငျတနျကွီးကို စူးရှကိုငျဆုပျကစားနတောကို ဂန်ဒမာတို့ သုံးယောကျက ဘေးကနေ ဝိုငျးကွည့ျနကွေတာကို

သတိမထားမိ ။

ဂန်ဒမာလူကွီးလညျး အိမျဖေါျမလေး သိသိ ပွောတာ မှနျတယျ ဆိုတာကို လကျတှေ့ကကြြ သိလိုကျရတယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျ ရဲ့

တနျဆာခြောငျးက တောျတော့ျကို ကွီးတာဘဲ ။ ဂန်ဒမာနဲ့ သူငယျခငြျး နှဈယောကျလညျး ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ လိငျတနျဆာကို တှေ့ဖူးခငြျလို့

ကလပျက စားပှဲထိုးမလေး စူးရှထကျမွကျ ကို ငှပေေးပွီး ခုလို လုပျခိုငျးလိုကျတာပါ ။

ဖယောငျးတိုငျလေးက တိုသထကျ တိုပွီး မီးငွိမျးသှားတယျ ။ အရမျး မှောငျသှားတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျကတော့ စူးရှရဲ့ နို့သီးခေါငျး မာမာလေးတှကေို စို့လို့ကောငျးနတေယျ ။ ဒီအခြိနျမှာ ဟနျဝငျးအောငျဘေးမှာ ကပျထိုငျနတေဲ့

ဂန်ဒမာက စူးရှထကျမွကျ ရဲ့ လကျကို တို့ဆိတျလိုကျတဲ့အခါ စူးရှထကျမွကျက လိငျတနျခြောငျးပေါျက သူမလကျကို ရုတျလိုကျတယျ ။ ဂန်ဒမာက

ဟနျဝငျးအောငျရဲ့လိငျတနျကို စူးရှ ဆုပျနယျနသေလိုမြိုး ဆုပျနယျ ဖစြျညှဈလိုကျတယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျကတော့ အမှောငျထဲမှာ

စူးရှထကျမွကျကဘဲ သူ့လိငျခြောငျးကိုကိုငျညှဈနတေယျ လို့ ထငျနတေယျ ။

စိတျကွှဆေး တနျခိုးက တဖွေးဖွေးနဲ့ သိသိသာသာ ပွသလာနတေယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျ တအား မူးလာတယျ ။ အရကျကလညျး စူးရှထကျမွကျ လာလာတိုကျလို့ တခှကျပွီးတခှကျ သောကျမိလို့

အရကျနဲ့ ဆေး ပေါငျးသှားပွီး လူမှနျးမသိ ဖွဈလာတယျ ။ သူ့လိငျတနျကွီးကတော့ တောငျမာဆဲဘဲ ။

စူးရှထကျမွကျရဲ့ စကပျအောကျကနေ သူ့လကျထိုးသှငျးပွီး စူးရှထကျမွကျရဲ့ အငျ်ဂါစပျကို သူ ကိုငျနှိုကျ

ကစားနတေုံး မူးမိုကျပွီး ပကျလကျ အိပျပြောျသလို ဖွဈသှားရတယျ ။ စူးရှထကျမွကျက “ ကဲ..အမတို့

ရေ…ကမြ တာဝနျကြပေါတယျနောျ…အမတို့ဘဲ ဆကျ တာဝနျယူလိုကျကွပါ….” လို့ ပွောပွီး အဝတျအစားတှေ သသေသေပျသပျ ပွနျဝတျပွီး

အထူးသီးသန့ျခနျးထဲက ပွနျထှကျသှားလိုကျပါတယျ ။

ခွောကျ…။

ဂန်ဒမာလူကွီးက အခနျး မကြျနှာကကြျက မီးကို ခလုပျနှိပျပွီး ဖှင့ျလိုကျတယျ ။

လိငျတနျကွီး တောငျမတျပွီး အိပျပြောျနတေဲ့ ဟနျဝငျးအောငျကို သုံးယောကျသား ကွည့ျပွီး ရယျမော

လိုကျကွတာကတော့ ဂန်ဒမာရယျ..ဖူးစုံရှှရေယျ ..နီရဲတောကျပရယျ ဖွဈပါတယျ ။

နီရဲတောကျပက စပွီး ဟနျဝငျးအောငျ လိငျတနျကွီးကို အားရပါးရ ဆုပျကိုငျပွီး ဆိုဖါပေါျ ဖငျကွီးကုနျး

ပွီး လိငျတနျခြောငျးကို ပါးစပျထဲ ငုံပွီး စစုတျလိုကျတယျ ။ လိငျတနျလုံးပတျက ကွီးတုတျလှနျးတာကွောင့ျ

နီရဲတောကျပရဲ့ ပါးစပျထဲ လိငျတနျကွီးက မဆန့ျမပွဲကွီး အပွည့ျကွီး ဖွဈနရေတယျ ။

နီရဲတောကျပ စုတျနတေဲ့အခြိနျ ဖူးစုံရှှကေလညျး ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ တှဲလောငျးကနြတေဲ့ လဥကွီးနှဈလုံးကို လြာနဲ့ ယကျတယျ ။ ဂန်ဒမာကတော့

သူတို့ လုပျတာတှကေို အနီးကပျကွည့ျနတေယျ ။ လိငျတနျခြောငျးကွီးက တကယ့ျ စူပါကွီးဘဲ ။

နီရဲတောကျပသညျ ယောကြျားအတှေ့အကွုံမြားသူ..လိငျကိစ်စကို ခုံမငျသူ ..ရာထူးကွီးလူကွီးတယောကျရဲ့ သမီး ဖွဈတယျ ။

ဂန်ဒမာလူကွီးနဲ့ ပေါငျးလိုကျတော့ သူတို့ မိုးမမွငျလမေမွငျ ဖွဈကုနျတာပေါ့ ။ ဒီကလပျက အထူး ဗီအိုငျပီအခနျးကို သူတို့ အပွတျငှားထား

တယျ ။ သူတို့ လုပျခငြျတာလုပျ ဘယျသူမှ အနားကိုတောငျ မသီကွဘူး ။ နီရဲတောကျပရဲ့ အဖကွေီး

ဦးတောကျပ ကို ကလပျပိုငျရှငျတှေ…စီးပှားရေးသမားတှကေ ဖိန့ျဖိန့ျတုနျအောငျ ကွောကျနကွေရတယျလေ ။ ရဲတှကေလညျး

ဒီကလပျနားကို ယောငျလို့တောငျ မလာဘူး ။

နီရဲတောကျပက တဝကွီး စုတျအပွီး ဖူးစုံရှှကေို အလှည့ျပေးလိုကျတယျ ။ ဖူးစုံရှှကေ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ လိငျခြောငျးကွီးကို အားရပါးရ စုတျပွနျတယျ

။ ဂန်ဒမာကတော့ သူှုသူငယျခငြျးတှေ လီးစုတျနတောကို သသေခြောခြာ အနီးကပျ ကွည့ျနတေယျ ။ ဂန်ဒမာရဲ့ စိတျတှေ တလှိုကျလှိုကျ ထိုးတကျ

ကွှထလာပွီ ။

ဂန်ဒမာ့ အငျ်ဂါစပျကွီးလညျး တအားဖေါငျးကွှ စိုရှှဲလာနပွေီ ။ မှိုပှင့ျကွီးလို ထိပျဖူးကားကားနဲ့ လိငျခြောငျးကွီးကို ကွည့ျပွီး အရမျးကို

ယားတကျလာတယျ ။ အလိုးခံခငြျစိတျတှကေ ထိနျးလို့ မရတော့အောငျဘဲ ထကွှလာတယျ ။

ဝတျထားတဲ့ မီနီစကပျ အတိုကို မတငျလိုကျပွီး ပငျတီကို ခြှတျပဈလိုကျတယျ ။ ပငျတီ ဂှဆုံနရောမှာက ကာမရှေ့ပွေး အရညျတှကေ စိုစိုရှှဲနတေယျ ။ တအားယားနတေဲ့ စောကျဖုတျကို လကျဖဝါးနဲ့ ကိုငျပှတျနရေငျး ဖူးစုံရှှေ စုတျနတောကို အနီးကပျ ကွည့ျနတေယျ၊ နီရဲတောကျပကတော့ ဖူးစုံရှှလေကျထဲက လိငျတနျခြောငျးကွီးကို ဆှဲဆှဲလုပွီး လြာနဲ့ ယကျလိုကျ စုတျလိုကျနဲ့ လုပျနတေယျ ။
တောျတောျလေး ကွာအောငျ သူတို့ စုတျနယေကျနတောကို ကွည့ျနပွေီး မနနေိုငျတော့ဘဲ..“ ယူတို့ ဒီလောကျ ဆိုရငျ တောျတော့ကှာ..ဂန်ဒမာ သူ့လီးကွီးကို စမျးကွည့ျခငြျတယျ…” လို့ သဲကွီး
မဲကွီး စုတျယကျနတေဲ့ ဖူးစုံရှှနေဲ့ နီရဲတောကျပတို့ကို ပွောလိုကျတယျ ။

ဖူးစုံရှှနေဲ့ နီရဲတောကျပတို့လညျး ဂန်ဒမာ့ကို အလှည့ျပေးဖို့အခုမှ သတိရသှားကွပွီး အနောကျကို ဆုတျခါ နရော ဖယျပေးလိုကျကွတယျ ။ သူတို့ တအားစုတျထားလို့ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ လိငျခြောငျး ထိပျဖူးကွီးက နီရဲနသေလို သူတို့ရဲ့ သှားရညျမြား စိုပပွေောငျလကျနတေယျ ။ ဂန်ဒမာလညျးဝနျဝငျးအောငျ ကိုယျပေါျကို ခှတကျထိုငျလိုကျပွီး လကျတဖကျက လိငျတနျထိပျခေါငျးကို ကိုငျပွီး သူမအဖုတျ
ပေါကျဝမှာ တေ့လိုကျတော့ နီရဲတောကျပနဲ့ ဖူးစုံရှှတေို့လညျး အနီးကပျ လာကွည့ျရငျး သူတို့ ပေါငျကွားက အဖုတျတှကေို သူတို့ ကိုငျပှတျနကွေတယျ ။

ဂန်ဒမာလညျးအသာလေး ဖိခကြွည့ျလိုကျတော့ သူမ အဖုတျက အရညျတှေ စိုစိုရှှဲနတောရယျ..ဟနျဝငျးအောငျ လိငျတနျကလညျး အရညျတှေ စိုနတောရယျကွောင့ျ လိငျတနျထိပျဖုလုံးကွီး ဗြိကနဲ
အဖုတျခေါငျးထဲကို မွုပျဝငျသှားပါတော့တယျ ။

“ အား…အငျး . . .”

ဂန်ဒမာလညျး မကြျလုံးလေး မှေးစငျးထားပွီး နီရဲတဲ့ နှုတျခမျးနှဈမှှာက မဟတဟ ပှင့ျဟနတေယျ ။ ညညျးသံလေး ထှကျလာပွီး လိငျခြောငျးမာမာကွီးအပေါျ ဆကျဖိခလြိုကျတယျ ။ စီးစီးကပြျကပြျကွီး
လိငျတနျအရငျးပိုငျးအထိ မွုပျဝငျသှားတယျ ။

“ အငျးဟငျ…”

သူမဖငျတုံးကွီးတှကေို ကွှလိုကျ ဖိလိုကျနဲ့ လိငျတနျကို တကျစီးနတေဲ့ ဂန်ဒမာလညျး သူမနို့ကွီးတှကေို သူက ဖစြျညှဈကစားနတေယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျမှာတော့ မူးလှနျးနလေို့ ဘာတှေ ဖွဈလို့ ဖွဈမှနျး မသိဘူး ။ ပါးစပျကတော့ ဂန်ဒမာ ကွမျးကွမျး ဆောင့ျလိုကျတဲ့အခါတှမှော အသံ ထှကျလာတယျ ။ ဂန်ဒမာလညျး ပါးစပျက “ အားရှီး…အားရှီး..“ နဲ့ အောျရငျး ခပျသှကျသှကျ ဖိဖိဆောင့ျရငျး မကွာခငျဘဲ လမျးဆုံး ပနျးတိုငျကို တကျလှမျးသှားရတယျ ။ “ အားအားအီးအီးအားဟား” နဲ့ အောျရငျး တကိုယျလုံး တုနျခါကာ ပွီးသှားပါတော့တယျ ။

ဂန်ဒမာ ပွီးသှားပမေယ့ျ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ လိငျတနျကွီးကတော့ မာကြောဆဲ တောငျမတျဆဲဘဲ ..။
ဖူးစုံရှှနေဲ့ နီရဲတောကျပတို့ တယောကျ မကြျနှာကို တယောကျ ပွုံးပွီး ကွည့ျလိုကျကွတယျ ။ ဂန်ဒမာ ပွီးသှားပွီမို့ ငါတို့နှဈယောကျ စိတျကွိုကျဗငြျးကွစို့ လို့ ဆိုလိုတဲ့ သဘောပေါ့ …။

နီရဲတောကျပ က သူမကိုယျ အောကျပိုငျးမှာ ကနြျနတေဲ့ နောကျဆုံး ပငျတီပါးလေးကို ခြှတျပဈလိုကျပွီး ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ ကိုယျပေါျကို ခှတကျလိုကျပါတယျ ။

ဂန်ဒမာကတော့ ကြနေပျမှု အပွည့ျအဝရသှားလို့ သူတို့ဘေးမှာ ဆိုဖာပေါျ ခှခှေလေေး လှဲအိပျနတေယျ ။

ဒုရဲအုပျလေးမောငျမောငျသညျ အထကျအကွီးအကဲရဲ့ ရုံးခနျးထဲမှာ ရောကျနတေယျ ။ အထကျလူကွီးမြားက လေးမောငျမောငျကို အိပျဖေါျတီးစုံတှဲရဲ့ အခွအေနကေို မေးတယျ ။ ဦးလူကွီးကို ဆှဲစိဖို့
သကျသခေံ အထောကျအထား တခုခု ရပွီလား လို့ မေးကွတယျ ။ လေးမောငျမောငျလညျး ခုထိ မရသေးတဲ့အကွောငျး ပွောပွတယျ ။ ရဲမှူးတှကေ မကြနေပျကွဘူး ။

“ အိပျဖေါျတီး မငျးကို ဘတျနပွေီ ထငျတယျ..လေးမောငျမောငျ …”

လေးမောငျမောငျ ဘာပွနျပွောရမလဲ မသိဘူး ။

ဂန်ဒမာ..နီရဲတောကျပ..ဖူးစုံရှှတေို့ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ ဒုတျကို အားရအောငျ ကစားကွ အသုံးခကြွပွီး ဟနျဝငျးအောငျကို ကလပျက အခနျးထဲမှာ ထားရဈခဲ့ကွပွီး ကားကို ကိုယျတိုငျမောငျးပွီး ထှကျသှားကွတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျ နိုးလာတော့ သီးသန့ျအခနျးလေးထဲမှာ သူတယောကျထဲ ရှိနတေယျ ။ သူ့ပုဆိုးကလညျး
ပွကြှေတျနတေယျ ။ လိငျတနျကလညျး နာကငြျနတေယျ ။ တောျတော့ျကိုဘဲ လိငျဆကျဆံထားတဲ့ပုံစံဘဲ ။ စူးရှတောကျပနဲ့သူ ဖွဈတာဘဲလို့ ဟနျဝငျးအောငျ မှတျမိလိုကျတယျ ။ ဂန်ဒမာတို့ မရှိတော့ဘူး ။ ကလပျရှေ့မှာ ရပျထားခဲ့တဲ့ ကားလညျး မရှိတော့ဘူး ။

အိမျကို ဖုနျးဆကျလိုကျတော့ အိမျဖေါျမ သိသိက ဂန်ဒမာနဲ့ သူ့သူငယျခငြျးတှေ အိမျကို ပွနျရောကျနကွေ
ပွီလို့ ပွောပွတယျ ။ဟနျဝငျးအောငျ ဂန်ဒမာအတှကျ စိတျအေးရပမေယ့ျ သူမူးပွီး အိပျပြောျကနြျခဲ့တာကို
ဦးတငျမောငျလတျသာ သိခဲ့ရငျ သူ့ကို ဘယျလောကျ စိတျဆိုးလိုကျမလဲ ။ သူ ဦးတငျမောငျလတျနဲ့ ရငျဆိုငျရတော့မယျ ထငျတယျ ..။

အိမျပွနျရောကျတော့ တိုကျကွီးရဲ့ ဘေးဖကျတနရောမှာ ကားကို တှေ့လိုကျရတယျ ။ အိမျဖေါျမလေး
သိသိကို တှေ့တယျ ။ “ ဆရာဦးတငျမောငျလတျ ရှိနလေား…” လို့ သူမေးလိုကျတော့ သိသိက “ စောစောကဘဲ သူ့အခနျးကို အစားလာပို့ဖို့ ဖုနျးနဲ့ ပွောလို့ သိသိသှားပို့လိုကျသေးတယျ..သူ ရှိနတေယျ…” လို့ ဖွတေယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျ ဖုနျးဆကျကွည့ျလိုကျတော့ ဦးတငျမောငျလတျက အေးဆေးဘဲ..။ သူ့ကို ဘာမှ မဆူ
ဘူး ။ မကွာခငျ အလုပျကွီးတခု ပေါျပွီမို့ ညိုညိုညိမျးနဲ့ အတူ ဇောျကွီးဆီကို သှားဖို့ ပွောတယျ ။

တောျပါသေးရဲ့..။ ဘာမှ မဆူမဆဲလို့ ..။

အိပျဖေါျတီးစုံတှဲ ကို ဇောျကွီးက လုပျရမယ့ျကိစ်စကို သသေခြောခြာ ရှငျးပွတယျ ။ သူတို့စုံတှဲ အထပျ
ထပျ လေ့ကငြ့ျရမှာတှကေို ရှငျးပွတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ ညိုညိုညိမျးက သံရုံးတရုံးက ဝနျထမျးတှေ အဖွဈ ဟနျဆောငျကွရမယျ ။
သံရုံးကားနဲ့ တူအောငျ ဗောျလျဗိုကားအနကျကွီးတစီးကို သံတမနျနံပါတျပွား ပွောငျးတပျပေးမယျ လို့
ဇောျကွီးက ပွောတယျ ။

နိုငျငံခွားသံရုံးက နိုငျငံခွားသားတှနေဲ့ တူအောငျ အဝတျအစားတှကေိုလညျး ရှာဖှပေေးတယျ ။ သူတို့ လုပျရမှာက ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျရဲ့ မိုးကုတျကြောကျတှကေို နိုငျငံခွားကို ခိုးထုတျပေးမယျ ဆိုပွီး သံရုံးဝနျထမျးတှေ အဖွဈ သံရုံးကားနဲ့ ဟနျဆောငျကွရမှာ….။

ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျက နိုငျငံခွားကို ထုတျခငြျတဲ့ မိုးကုတျကြောကျတှကေို သူ့မိတျဆှေ ကြောကျအဖှဲ့တှဆေီက စုပေးပွီး ကွားပှဲစားကနတေဆင့ျ သံရုံးအမှုထမျး လကျထဲကို ထည့ျဖို့ လုပျနတောကွောင့ျ သူတို့အဖှဲ့က သံတမနျတှနေရောမှာ အစားထိုးဝငျပွီး ဟနျဆောငျပွီး ကြောကျတှကေို ဘတျကွဖို့ လုပျတာ ..။

ကွားပှဲစားက ဘယျသူဖွဈနသေလဲ ဆိုတော့ သူနဲ့အတူ ထောငျကခြဲ့တဲ့ နပိုလီယနျ ဖွဈနတေယျ ။
နပိုလီယနျက ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျကို သံရုံးနဲ့ ဆကျပေးတဲ့ ပှဲစား ..။

ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ နပိုလီယနျ ပွနျဆုံတှေ့ကွပွီ ။
ဇောျကွီးက ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျကို ရှိနျတယျ ။ ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျက တပည့ျတပနျးနဲ့ အဆကျ
အသှယျ သိပျကောငျးတယျ ။ အစိုးရပိုငျးကို ပိုငျတယျ ။ ဘတျတဲ့ ကိစ်စပွီးရငျ ဟနျဝငျးအောငျ..ညိုညိုညိမျးတို့နဲ့ နပိုလီယနျပါ နယျစပျကို ရှောငျသင့ျတယျလို့ ပွောတယျ ။ နပိုလီယနျက စိတျခပြါဗြာ..ကနြောျလညျး ဖိုးတှမျတီး လုပျစားလာတာပါ …ရှောငျတတျ တိမျးတတျပါတယျ လို့ ဇောျကွီးကို ပွောလိုကျတယျ ။

နပိုလီယနျသညျ ထောငျက ထှကျလာပွီးနောကျ ကြောကျပှဲစား ကြောျကြောျထိုကျ ဆိုတဲ့ နံမညျနဲ့ ကြောကျသမားလောကမှာ ဝငျရောနပွေီး ရှှဘေုံသာလမျး တနရောက “ သုခရတနာ ရှှဆေိုငျ ” မှာ စတဲခပြွီး ကြောကျအရောငျးအဝယျတှေ လုပျကိုငျနတောပါ ။ ဒီမှာ ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျနဲ့ တှေ့တော့နပိုလီယနျက သူ့မှာ နိုငျငံခွားသံရုံး အဆကျရှိတယျ လို့ ပွောပွပွီး တကယျလဲ ဆကျပေးလိုကျခဲ့တော့
ပထမ အစမျးအနနေဲ့ ကြောကျဖုရားက ကြောကျနဲနဲကို လုပျကွည့ျလိုကျတယျ ။ အဆငျပွပွေနေဲ့ အောငျမွငျသှားတာကွောင့ျ ဒုတိယအကွိမျ အခြီကွီး လုပျဖို့ တခွားလူတှရေဲ့ ကြောကျတှကေိုပါ စုပေးပွီး လုပျမလို့ ။

ဒီတခါမှာတော့ နပိုလီယနျက သံရုံဝနျထမျးတှဆေီ မအပျလိုကျဘဲ ကွားဖွတျ ရိပျလိုကျဖို့ စဉျးစားတော့
တာဘဲ။ ဒါမြိုးတှေ လုပျနကြေ ဇောျကွီးကို တိုငျပငျကွည့ျပွီး အကှကျခတြာ ..။ ဇောျကွီးက ဦးလူကွီးရဲ့
တပည့ျဖွဈပွီး လူအငျအား ငှအေငျအား ဘကျဂရောငျးကောငျးတာ နပိုလီယနျ သိတယျလေ ..။

ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျက နပိုလီယနျက သံရုံးကလူနဲ့ ကြောကျတှကေို အရငျတခါက သူ့မကြျစိရှေ့တငျ ထုတျပွလိုကျပွီး နိုငျငံခွားက နပိုလီယနျရဲ့ အဆကျအသှယျကာကြောကျတှကေို ဈေးကောငျး

ကောငျးနဲ့ ရောငျးပေးခဲ့လို့ နပိုလီယနျကို အကွှငျးမဲ့ ယုံကွညျအားထားနတော ။

ဒါကို အခှင့ျကောငျးယူပွီး နပိုလီယနျက အခြီကွီး ဘတျမှာ ။

ကြောကျဖုရားက သူ့လူတှဆေီက အဖိုးတနျကြောကျတှကေို စုထားတယျ ။ အဆကျကောငျးတယျ ဆိုပွီး စိတျခတြယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ ညိုညိုညိမျးက နိုငျငံခွားသံရုံးက ဆိုပွီး သံတမနျနံပါတျပွား

အတုတပျထားတဲ့ ဗောျဗိုကားအသဈနဲ့ ရောကျလာပွီး ကြောကျတှကေို လကျခံတယျ ။ ဒီညနလေယောဉျနဲ့ဘဲ ပွညျပကို ထှကျမှာလို့ ဟနျဝငျးအောငျက ဘိုလို မှုတျတယျ ။ ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျက

ဘာမှ သံသယ မဖွဈပါဘူး ။

ညိုညိုညိမျးကိုတော့ မကြျလုံးကွီး အပွူးသာနဲ့ ငေးကွည့ျနတေယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျ နဲ့ ညိုညိုညိမျးက “ မကွာခငျ ပွနျဆုံကွမယျ…စီးပှားတူ လုပျကိုငျရတာ အငျမတနျမှ ဝမျးသာပါတယျ …” လို့ အငျ်ဂလိပျစကားနဲ့ ပွောကွပွီး ရှှဆေိုငျထဲကနေ ကြောကျတှေ

ထည့ျထားတဲ့ လကျဆှဲသတေ်တာနဲ့ ထှကျသှားကွတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ ညိုညိုညိမျးတို့လဲ ကားနဲ့ ထှကျသှားရော ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျက နပိုလီယနျကို “ အဲ့စောျက ဘယျသူလဲ..ဒီ

မစ်စတာဘီလား ဗငြျးနတေဲ့ စောျလား….” လို့ မေးလိုကျတယျ ။

နပိုလီယနျလညျး သူကောငျးကောငျးမသိသလို ဝဝေဝေါးဝါး ဖွလေိုကျတော့ ကြောကျဖုရားက “ ဒီစောျက နိုငျငံခွားသား မဟုတျဖူးဗြ..သခြောတယျ….မွနျမာမဘဲ….မွနျမာမမှ တကယ့ျ ဂလြယျ..ဖြံမ..

ကနြောျ အထကျမွနျမာပွညျမှာ တှေ့ဖူးခဲ့တဲ့ စောျ ဖွဈဖို့ ရာနှုံးပွည့ျ သခြောသလောကျဘဲ ..နံမညျမေ့နတေယျ..အငျး..မနျးလေးက ကနြော့ျလူကို ဖုနျးဆကျ လှမျးမေးရငျ သိရမယျ ..ဒီစောျ ပါနတော

ကနြောျတော့ နဲနဲ စိတျထင့ျတယျ..ဒီစောျက တခုခု ဖေါကျနိုငျတယျ….” လို့ ပွောလိုကျတော့ နပိုလီယနျလညျး “ ကနြော့ျလူ မစ်စတာဘီလားကိုတော့ စိတျခပြါ ..ကနြောျ အာမ ရဲရဲကွီး

ခံတယျ..ဦးဇောျမွင့ျ..ဒီစောျကလညျး သူဖိနတေဲ့ စောျ ဖွဈမှာပါ …” လို့ ပွာပွာသလဲ ပွောလိုကျပါတယျ ။

ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျက ဖုနျးကောကျဆကျတယျ ။

မန်တလေးက သူ့တပည့ျတယောကျဆီကို ..။

“ ဇယြော..ငါပါ..ဇောျမွင့ျ …မငျးကို မေးစရာ တခု ရှိလို့ကှ..မငျး မှတျမိလား..ဖါးကန့ျက ကောငျတှကေို အခြီကွီး ဘတျသှားတဲ့ စောျ ..မငျးသိပါတယျ..ခြိ ုလှငျတို့ ပွတဲ့ စောျကှာ….ခပျတောင့ျတောင့ျ
လေ …အေး…အောျ……အေး..ဟုတျပွီ……အေး..အေး..ဒါဘဲ..ဒါဘဲ သိခငြျတာပါ ….”

နပိုလီယနျ ရငျတှေ တဒိနျးဒိနျး ခုံမွနျနသေညျ ။

ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျက ဖုနျးလဲ ပိတျပွီးသှားရော…“ သိပွီဗြ…ဒီစောျနံမညျက ညိုညိုညိမျး..နံမညျကွီး ဖိုးတှမျတီးမ တယောကျဘဲ..ဘဝငျမကတြာက ဒီစောျက ဘိုလိုတှေ လာမှုတျနတေယျ..သူက

မစ်စတာဘီလားရဲ့ တကယ့ျမယားလိုလို ပုံစံဖမျးထားတယျ..ဒါကို ကနြောျ မကွိုကျဘူး..တခုခုတော့ တခုခုဘဲ….ခငျဗြား..ဘီလားကို အခု ဖုနျးဆကျကွည့ျလို့ ရမလား

..ဒီစောျအကွောငျး မေးပေးဗြာ…..” လို့ နပိုလီယန့ျကို ပွောတော့ နပိုလီယနျ ပွာနပွေီ ။

“ ဘီလားက သူ့သံအမတျနဲ့ ခရီးထှကျရမှာမို့ ဒီအခြိနျကို ခေါျလို့ မရဘူး..ဦးဇောျမွင့ျ….နိုငျငံခွား ရောကျမှဘဲ ဖုနျးခေါျလို့ ရမယျ….စိတျခပြါ..ကနြောျ ကွားက ရှိပါတယျ…ဘာမှ မဖွဈစရေပါဘူး…”

လို့ နပိုလီယနျက ပွောလိုကျတယျ ။

သညျအခြိနျမှာ ဇောျကွီးသညျ ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ ညိုညိုညိမျး တို့ ယူလာမယ့ျ ကြောကျတှအေပွည့ျနဲ့ လကျဆှဲသတေ်တာကို ခြိနျးထားတဲ့ စားသောကျဆိုငျတဆိုငျကနေ စောင့ျနတေယျ ။

နာရီဝကျအထိ သူတို့ ပေါျမလာလို့ စိတျတှေ ပူလာတယျ ။ တောျရုံ စိတျပူတာမြိ ုး မဟုတျဘူး ။ တခုခု လှဲမှားရငျ သူ့ခေါငျးကို ကတြော့မယျ ။

ဇောျကွီး ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ ညိုညိုညိမျးတို့ရဲ့ ဟနျးဖုနျးတှကေို ခေါျကွည့ျတယျ ။ ဘယျသူမှ ဖုနျးမကိုငျဘူး ။ ဟာ..ဒီနှဈကောငျ အိပျဖေါျတီးစုံတှဲ..ဒို့ကို ဘတျသှားပွီလား

မသိဘူး…ဘတျလို့ကတော့ကှ…တောကျ….အသကေို လိုကျသတျမယျ ….ဟငျး…”

နပိုလီယနျလညျး ကြောကျဖုရား ကို အတနျတနျ စိတျမပူဖို့ ပွောနတေဲ့အခြိနျ ကံအားလြောျစှာ သူနဲ့ ညိနတေဲ့ ကောငျမလေးက ရှှဆေိုငျ အပေါကျဝကို ရောကျလာပွီး သူ့ကို မေးနတော တှေ့လိုကျရ

လို့ ကောငျမလေးကို သူထှကျတှေ့လိုကျတယျ ။

“ ဟေး..သှယျသှယျစံ ….”

“ ဟယျ …အကို…အကို့ကို လိုကျရှာနတော..အရေးတကွီး ကိစ်စပေါျလာလို့ ….”

“ ဟေ..ဘာဖွဈသလဲ..အကို ဘာကူညီရမလဲ..”

သာမနျအခြိနျဆိုရငျ နပိုလီယနျသညျ သှယျသှယျစံကို ထှကျတှေ့မှာ မဟုတျဘူး ။ သှယျသှယျစံလို ကောငျမလေးတှကေ ဖနျဖို့ ရိပျဖို့လောကျဘဲ စဉျးစားနတောလေ ..သူတို့ တဘဝလုံးကို

ကယျတငျစခေငြျတာ …။

နပိုလီယနျတို့က ဖွုတျခငြျ ဝါးခငြျတာ တခုဘဲလေ ..။ မတေ်တာ..သစ်စာတှေ မပါဘူး ..။

“ အို..သှယျသှယျစံ..မငိုနဲ့ မငိုနဲ့..အကို့ကို ပွောပွအုံး..ဘာဖွဈလာသလဲ ဆိုတာ…”

“ မာမီ ဆေးရုံတငျထားရတယျ..အကို…ခှဲရမယျ ပွောတယျ..အဲဒါ အကို လိုကျခဲ့မှ ဖွဈမယျ…..အဓိကကတော့ သှယျစံ ငှေ တအားလိုနတေယျ ..”

ခါတိုငျးဆိုရငျ ဒါမြိုးလာရငျ နပိုလီယနျ သညျ အကုသိုလျ အညပာလိုကျ ကပျပွီ ဆိုပွီ ရရေလေညျလညျ အီးမှနျမှာ ..။

အခုတော့ သှယျသှယျစံကို နတျကောငျးနတျမွတျတှကေမြား လှှတျလိုကျလရေော့သလား ဆိုပွီး တအား ပြောျသှားတယျ ။

ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျက သူတို့ ပွောတာတှကေို အနားလာပွီး နားထောငျနတေယျ ..။

“ အကို….အကို သှယျစံနဲ့ ဆေးရုံ လိုကျခဲ့မယျ မဟုတျလားဟငျ…”

“ ဟာ..လိုကျမှာပေါ့ လိုကျရမှာပေါ့..သှယျစံ ငှေ ဘယျလောကျ လိုနလေဲ…ရတယျ..ရတယျ..အကို အခုလိုကျခဲ့မယျ..ဘယျ ဆေးရုံ တငျထားတာလဲ….”

“ ဗဈတိုးရီးယားဆေးရုံမှာ အကို..အဲ့ဆေးရုံက ဈေးမွင့ျပမေယ့ျ သန့ျတယျ….မာမီ့ကို ကောငျးကောငျးဘဲ ပွုစုခငြျတယျ…”

“ ကောငျးတယျ..ကောငျးတယျ ….”

နပိုလီယနျလဲ ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျဖကျကို လှည့ျပွီး..“ ဦးဇောျမွင့ျ..ကနြောျ သူနဲ့ ခဏ လိုကျသှားလိုကျအုံးမယျ..ဦးဇောျမွင့ျ ဟိုကိစ်စ လုံးဝ မပူပါနဲ့ ..ကနြောျ အာမခံပါတယျ…အရငျတခါလိုပေါ့ဗြာ..

အကုနျ အဆငျခြောစရေမယျ ….” လို့ ပွောရငျး သှယျသှယျစံနဲ့ လိုကျသှားလိုကျပါတယျ ။

အဓိက က ကြောကျဖုရားရှေ့ကနေ လှတျမွောကျဖို့ဘဲလေ ..။

နပိုလီယနျလဲ တကျစီကားပေါျမှာ သှယျသှယျစံကို ဘယျလိုနညျးနဲ့ ပထုတျရမလဲ..ဒါမှ မဟုတျ သှယျသှယျစံ နားကနေ သူ ဘယျလို လဈပွေးရမလဲ..ကွံဆ စဉျးစားနတေယျ ။

သညျအခြိနျမှာ သူ့ဟနျးဖုနျးကို ဇောျကွီး လှမျး ခေါျတယျ ။

“ နပိုလီယနျ …အိပျဖေါျတီး ကော…”

“ မသိဘူး..ကိုဇောျကွီးဆီ မရောကျသေးဘူးလား….”

“ မရောကျလို့ မငျးဆီ ဆကျလိုကျတာပေါ့..သူတို့ ဘယျရောကျနလေဲ ….”

“ ကနြောျလဲ မသိဘူး..အခု ကြောကျဖုရားက ညိုညိုညိမျးကို မှတျမိသှားလို့ ရလေညျ ကှိုငျတကျနတေယျ ..တိုငျပတျနတေယျ..ကနြောျလဲ ဒိုးမှ ဖွဈတော့မယျ….ကြောကျဖုရားက သူ့ကို ဘတျတာ သိလို့ကတော့ ကနြော့ျကို အရခှေံ ဆုပျမှာ ကိုဇောျကွီး …..”

“ နပိုလီယနျ..မငျး သတ်တိမရှိရငျ ကြောကျဖုရားလို လူကို သှားမဘတျနဲ့ ဘတျမိပွီးရငျလဲ ဒီလောကျ ဖငျတုနျအောငျ ကွောကျပွမနနေဲ့…..”

ဇောျကွီးက ဟောကျနတေယျ ..။

“ ကိုဇောျကွီး..အခု ကိုဇောျကွီး ဘယျမှာလဲ ….”

“ ငါ “ ပွည့ျဖွိုးခိုငျ စားသောကျဆိုငျ” မှာ ….ဘာလို့လဲ..မငျး လာမလို့လား …”

“ လာလို့ မရသေးဘူး..ကနြော့ျမှာလညျး အခု အမှုတှဲ တနျးလနျးကွီးနဲ့ …”

“ ဘာ..ဘာအမှုတှဲလဲ..နပိုလီယနျ..မနောကျနဲ့ကှာ..ဒီအခြိနျက နောကျရမယ့ျ အခြိနျ မဟုတျဘူး …ရလေညျ တငျးနတေယျ…..”

သှယျသှယျစံကလညျး..“ ဘာအမှုတှဲလဲ..အကို..စကားကို ကွည့ျပွောနောျ..သှယျစံက အမနေမေကောငျးလို့ စိတျညဈနရေတဲ့ အထဲ…ဟငျး…” လို့ သူ့ကို စိတျဆိုးသှားတယျ ။

ဇောျကွီး ဦးတငျမောငျလတျကို ဖုနျးဆကျ တငျပွပွီး သူတို့ လူတှကေို ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ ညိုညိုညိမျးကို အပူတပွငျး လိုကျရှာခိုငျးလိုကျတယျ ။

လေးမောငျမောငျ သညျ အထကျလူကွီးတှကေ ကောငျးကောငျး ကွပျပေးတာကွောင့ျ ညိုညိုညိမျးနဲ့ ဟနျဝငျးအောငျကို အအိပျပကြျ အစားပကြျ ခံပွီး နေ့ရောညပါ စောင့ျကွည့ျတော့ ဟနျဝငျးအောငျကအနောကျတိုငျးဝတျစုံတှနေဲ့ ရှိုးအပွည့ျထုတျပွီး ညိုညိုညိမျးကလညျး စကပျတှေ ဘာတှနေဲ ဆံပငျတှေ ပွငျ..ခှာမွင့ျဖိနပျနဲ့ ဗောျလျဗိုကားကွီးနဲ့ တှေ့လိုကျရတော့ အိပျဖေါျတီး စုံတှဲတော့ အခုခုတော့အခြီကွီး ကွံစညျနပွေီ ဆိုတာကို ရိပျမိလိုကျပွီး သူမှေးထားတဲ့ သတငျးပေး ခြာတိတျတှကေိုပါ သုံးပွီး ဒီစုံတှဲကို စောင့ျကွည့ျတော့ သူတို့ ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျနဲ့ အကွံအစညျ တခုခု လုပျနတောကိုပါ သိလာရတယျ ။

သူ့ကို ဂရုမစိုကျဘဲ ဘတျခငြျတဲ့ ဒီနှဈကောငျကို ပညာပေးမှ ဖွဈမယျ လို့ ဆုံးဖွတျခကြျ ခလြိုကျတယျ ။

အိပျဖေါျတီး လူလိမျစုံတှဲက မဂိုလမျး ရှှဆေိုငျကနေ ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျနဲ့အပေါငျးအဖေါျတှရေဲ့ ကြောကျတှကေို နိုငျငံခွားသားစုံတှဲ ဟနျဆာငျပွီး ဘတျထုတျလာပွီး ဇောျကွီးနဲ့ နပိုလီယနျကိုပါ ဘတျသှားပွီး ခွရောဖြောကျဖို့ ကွိုးစားတဲ့အခါ သသေခြောခြာကို မလှတျတမျး စောင့ျကွည့ျနတေဲ့ လေးမောငျမောငျနဲ့ အဖှဲ့က သူတို့ သှားလရောကို တောကျလြှောကျ အနောကျကနေ လိုကျပါလကြျ
ရှိပါတယျ ။

ညိုညိုညိမျးက ဒီဘို ဘတျပွေးဖို့ စိတျမကူးဘူး ။ ဇောျကွီးတို့နဲ့ဘဲ ခှဲဝယေူဖို့ လုပျခငြျတာ ။ ဟနျဝငျးအောငျက တဖှတျထိုး..မိုကျမိုကျမဲမဲ လုပျတတျသူ ဆိုတော့ ဝစေု နဲနဲလေးနဲ့ မကြနေပျနိုငျဘူး..ညိုညိမျးရာ…..အပွတျသာ ဖြောငျပဈလိုကျမယျ..တနျဖိုးက နဲတာ မဟုတျဘူး…ယိုးဒယားကို အရငျပွေးပွီး အဲဒီကနေ တခွား တနိုငျငံငံကို လဈကွတာပေါ့..ကနြောျ နဲ့ ညိုညိမျး ရုပျနဲနဲ
ပွောငျးပဈလိုကျရငျ သူတို့ ခွရောခံ မလိုကျနိုငျပါဘူးဗြာလို့ ပွောပွီး ဇှတျလုပျပဈလိုကျတာ ..။

လေးမောငျမောငျက သူတို့ရဲတပျဖှဲ့ဝငျတှကေို အကူမတောငျး..မခိုငျးစတောက အကွောငျးရှိတယျ ။ အကယျလို့ ဒီစုံတှဲနဲ့ ပတျသကျပွီး တခုခု အခြီကွီး ရလိုကျရငျလညျး ဝစေုခှဲစရာ မလိုဘူးလေ ။
သူခိုငျးထားတဲ့ ခြာတိတျတှကေ သူကြှေးမှေးထားတဲ့ ကောငျလေး ကောငျမလေးတှေ ။ ပြံကလြေးတှေ ..။ နဲနဲပါးပါး ကြှေးလိုကျ ပေးလိုကျလညျး ရတယျလေ ။

ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ ညိုညိုညိမျးက မဲဆောကျကို လဈပွေးမယျလို့ ဟနျရေးပွပွီး တကယျတမျး မဲဆောကျ မွဝတီသှားတဲ့ ဘတျဈကားနဲ့ မလိုကျသှားဘဲ ပိုမျကို ကားနဲ့ လဈသှားလိုကျတယျ ။ ပုသိမျထကျစာရငျ သူတို့ ထငျမှာ မဟုတျတဲ့ မွောငျးမွကို သှားလိုကျပွီး တညျးခိုခနျး အသေးစား တခုမှာ မှတျပုံတငျ နောကျတမြိ ုး နဲ့ ဝငျတညျးနလေိုကျတယျ ။

“ ညိုညိမျးရေ…ကနြောျတို့တော့ ခမြျးသာပွီဗြ..ဟားဟားဟား……ကဲ ဒီမှာ တပတျလောကျ အသာ အောငျးနပွေီးမှ ယိုးဒယားကို လမျးကွောငျးတမြိ ုးကနေ လဈကွဒိုးကွတာပေါ့……”

ညိုညိုညိမျးကတော့ မပြောျနိုငျဘူး..။ ဇောျကွီးတို့ ခွလှေမျးကွဲတာကို ကောငျးကောငျးသိတယျ ။ ဇောျကွီးတို့ လကျက ပွေးလို့ လှတျပါ့မလား လို့ စိတျပူနတေယျ ။ နောကျတခါ နပိုလီယနျကိုပါ ဘတျခဲ့တာ..။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျကွီးကို ဘတျခဲ့တာဘဲ ။ ကြောကျဖုရားက မွနျမာပွညျမှာသာ မကဘူး ။ နိုငျငံခွားမှာပါ တပည့ျတပနျးတှေ အဆကျတှေ ရှိနတေယျ လို့ သိ
တယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ ပေါငျးတာ မှားပွီလား လို့ တှေးတောကာ စိတျညဈနတေယျ ။

ဒီအခြိနျမှာ သူတို့ ဟိုတယျခနျးလေးရဲ့တံခါးကို ခပျဆဆလေး ခေါကျလိုကျသံ ကို ကွားလိုကျကွရတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျက “ ဘယျသူလဲ…” လို့ လှမျးမေးလိုကျရငျး ခြောငျးကွည့ျပေါကျကလေးကနေ အပွငျကို ခြောငျးလိုကျတယျ ။

“ ကနြောျ ဟိုတယျကပါ..တဘကျတို့ ဆပျပွာတို့ လာပို့တာပါ..ဆရာ….”

ဟနျဝငျးအောငျ တံခါး ဖှင့ျပေးလိုကျတော့ ဟိုတယျက ဝနျထမျးလေး ဝငျလာတယျ ။ ဒါပမေယ့ျ သူ့အနောကျက ကပျလိုကျလာတဲ့ လေးမောငျမောငျကို တှေ့လိုကျရတယျ ။

“ ဟာ…..ခငျဗြား…ခငျဗြား……”

ညိုညိုညိမျးလညျး လေးမောငျမောငျကို တှေ့လိုကျရလို့ တအား လန့ျသှားတယျ ။

ခကျပွီ ..။ ဒုက်ခဘဲ …။

လေးမောငျမောငျက လကျထဲမှာ ခွောကျလုံးပွူးတလကျကို အသင့ျ ထုတျကိုငျထားတယျ ..။ မကြျနှာထားက တငျးမာလှနျးနတေယျ ။

“ ရုတျရုတျ ရုတျရုတျ မလုပျကွနဲ့နောျ …ငါ ဒီတခါ မငျးတို့ကို ခှင့ျမလှှတျဘူး ….ယုံလညျး မယုံတော့ဘူး …..”

“ ဆရာလေးမောငျမောငျ…တောျတယျဗြာ..မွောငျးမွအထိ လိုကျလာနိုငျတယျ ဆိုတာ တောျတောျ တောျတာဘဲ..ဟငျးဟငျး…ဆရာရယျ…ကနြောျတို့ကို ရကျတော့ မရကျစကျပါနဲ့ဗြာ…..”

ဖွောငျး …

အားးးး……

လေးမောငျမောငျက ရုတျတရကျကွီး နားရငျးရိုကျထည့ျလိုကျလို့ ဟနျဝငျးအောငျ ကွမျးပေါျကို ပကျလကျ လဲကသြှားရတယျ ။

“ ဟာ…ဘာ…ဘာလို့ ရိုကျတာလဲ ဆရာရယျ ….”

ကွမျးပွငျမှာ ပကျလကျလဲသှားတဲ့ ဟနျဝငျးအောငျက လူးလဲထရငျး မေးလိုကျတယျ ။

“ မငျးက ငါ့ကို ဘတျလို့ပေါ့…..မငျးတို့ ဘတျတိုငျး ခံမယျ ထငျသလား..”

ဝှဈကနဲ ဟနျဝငျးအောငျ ဘိုကျကို ရှူးစီးထားတဲ့ ခွထေောကျနဲ့ ကနျထည့ျလိုကျပါတယျ ။

“ အှန့ျ…..”

“ တောျ..တောျပါတော့ အကို….”

ညိုညိုညိမျးက ဝငျတားတယျ ။

“ ဖနြျး …”

“ အား……”

ညိုညိုညိမျး ပါးကိုလညျး လကျပွနျ ရိုကျထည့ျလိုကျတယျ ။

“ ကောငျမ..ဖါသညျမ…..လာမညုနဲ့..သသှေားမယျ…..”

လေးမောငျမောငျ ကွမျးပွီ ။

“ မလုပျပါနဲ့ အကိုရယျ…..နာတယျ……”

ဟနျဝငျးအောငျ နဲ့ ညိုညိုညိမျးကို လကျထိပျမြား ခတျလိုကျတယျ ။ ညိုညိုညိမျး ငိုနပွေီ ။

“ ကြောကျဖုရားဆီက ဘတျခဲ့တဲ့ ကြောကျတှကေော..ဘယျမှာလဲ…ထုတျပေးစမျး……..”

ဟနျဝငျးအောငျက အကွောငျရိုကျဖို့ ကွိုးစားသေးတယျ ။ လေးမောငျမောငျရဲ့ လကျသီး..လကျဝါးစောငျးတှေ တဖွောငျးဖွောငျး တခှပျခှပျ သူ့ကိုယျပေါျကို ကရြောကျလာတော့ ဟနျဝငျးအောငျ လညျး

အသားနာလာလို့ ဖှင့ျပွောရတော့တယျ ။

အတကျခြီကော့ဈ လကျဆှဲသတေ်တာလေး နဲ့ အပွည့ျ ထည့ျထားတဲ့ ကြောကျတှကေို လေးမောငျမောငျ တှေ့ရတော့ လောဘဇော တကျပွီ …။ ဒါတှကေိုသာ ရလိုကျရငျ တသကျလုံး

ခမြျးသာပွီ..နိုငျငံခွားမှာ နရေုံဘဲ ….လို့ တှေးနတေယျ ။

( ဒီနှဈယောကျကို ဘယျလိုလုပျမလဲ……) သူစဉျးစားနပွေီ ..။

သတျပဈလိုကျမလား…အို..ငါ ဘာတှေ တှေးမိပါလိမ့ျ ..လောဘတကျပွီး လူသတျဖို့တောငျ စဉျးစားမိသှားတယျ….အငျး..မလှယျဘူး…..ဘာလုပျရမလဲ…ဘာလုပျရမလဲ…….။

တီတီတီ….တီတီတီ…….တီတီ…..

သူ့ခါးမှာ ခြိတျထားတဲ့ ဖုနျး မွညျလာတယျ …။ ဘယျသူပါလိမ့ျ….”

ဟငျ..ရဲမှူး…..ရဲမှူး ဆကျတာပါလား…..။

************************************************************************************

ဦးတင်မောင်လတ် တော်တော် စိတ်ညစ်နေတယ် ။

ကျောက်တွေ ဘတ်တဲ့ ကိစ္စကို ဇော်ကြီးနဲ့ဘဲ လွှဲထားခဲ့တာ အခုတော့ သူ့အပြစ်လို ဖြစ်နေတယ် ။

ကျောက်ဖုရားဇော်မြင့်က သူ့ကို နပိုလီယန်နဲ့ အိပ်ဖေါ်တီး စုံတွဲတို့ ဘတ်မှန်း သိသွားပြီ ။ သူတို့တတွေ ထင်ထားတာထက် ကျောက်ဖုရာက ပိုလျင်နေတဲ့အပြင် အဆက်အသွယ်ကလည်း ကောင်း

တယ် ။ ပိုင်တယ် ..။ ခက်တာက ကျောက်ဖုရားရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကနေတဆင့် ဒီကျောက်ဘတ်တဲ့ ကိစ္စကို ဦးလူကြီးရဲ့ နားကို ပေါက်သွားတာဘဲ ။

ဦးလူကြီးက ဦးတင်မောင်လတ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး မေးပြီ ။

ဇော်ကြီးနဲ့ဘဲ လွှဲထားတာကြောင့် အခုလို ဘာမဟုတ်တဲ့ မလောက်လေး မလောက်စား စုံတွဲက ဒို့လိုကောင်တွေကို ဘတ်သွားတာ လို့ ဦးလူကြီးက ဖုန်းနဲ့ ဆက် အပြစ်တင်တယ် ။

“ တင်မောင်လတ်….”

“ ဗျာ..ဆရာ…….”

“ ဇော်ကြီးကို မင်း ဆုံးမ မလား..ငါကိုယ်တိုင် အပြစ်ပေးရမလား…”

“ ကျနော် ဆုံးမနိုင်ပါတယ်..ဆရာ ဘာဖြစ်စေချင်သလဲသာ ပြောပါ ….”

“ အရင်ဆုံး ဟို စုံတွဲနောက်ကို လိုက်ခိုင်း..မရရတဲ့နည်းနဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ပြန်ယူခဲ့ခိုင်း…ရလာရင် တမျိ ုး စဉ်းစားမယ်…မရလာရင်တော့ တမျိ ုးပေါ့…..”

“ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ….”

ဦးတင်မောင်လတ်က ဇော်ကြီးကို ရေရေလည်လည် ကြပ်ပြီ ။

ဇော်ကြီး နေစရာကို မရှိတော့ ။

မဲဆောက်ကို သူ ချက်ချင်း ကားနဲ့ လိုက်သွားတယ် ။ တပည့်တွေ အများကြီးနဲ့ ။ ဦးတင်မောင်လတ်က အိပ်ဖေါ်တီးကို တွေ့ရင် အသေသတ်ပစ်ပြီး အလောင်းကိုဘဲ

ဓါတ်ပုံရိုက်ယူလာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်သည် ။

**************************************************************************************

ကြောကျဖုရား ဇောျမွင့ျ ဆရာဝနျခေါျရတဲ့ အခွအေနေ ဖွဈသှားတယျ ။

ဘတျခံရတဲ့ တနျဖိုးက အရမျးမြားတယျ ။ မရရအောငျ ပွနျလိုကျဖို့ တပည့ျတှကေို တာဝနျပေးလိုကျသလို နပိုလီယနျရဲ့ နောကျကှယျမှာ..အိပျဖေါျတီးစုံတှဲရဲ့ နောကျကှယျမှာ ဘယျသူ အားပေး

ကူညီနသေလဲ ဆိုတာကိုပါ သူ စုံစမျးခိုငျးတယျ ။

ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျ နတေဲ့ သူဌေးရပျကှကျက တိုကျကွီးဆီကို ရဲကားနှဈစီး ထိုးဆိုကျလာတယျ ။

အရပျဝတျအရပျစားနဲ့ ရဲအရာရှိကွီးတှေ တိုကျကွီးထဲကို ပွာပွာသလဲ ဝငျသှားကွတယျ ။

“ ကိုဇောျမွင့ျ ရှိလားဟေ့…”

တိုကျအပေါကျဝမှာ တှေ့ရတဲ့ ကြောကျဖုရားရဲ့ တပည့ျတှကေို သူတို့ အလငြျစလို မေးကွရငျး တိုကျကွီးထဲကို ဝငျကွတယျ ။

“ ရှိပါတယျ…ခငျဗြ….ကွှပါ…ကွှပါ…”

ဦးဇောျမွင့ျက ကုတငျပေါျမှာ ပကျလကျ ဖွဈနတော သူတို့ တှေ့လိုကျကွတယျ ။

“ ကိုဇောျမွင့ျ..ဖွဈမှ ဖွဈရလဗြော…..အခု ဘယျလိုနသေေးလဲ..သတငျး ကွားကွားခငြျး လိုကျလာကွတာ ….”

“ အေးဗြာ…..တောျတောျဘဲ စိတျထိခိုကျသှားတာနဲ့ လူပါ ထိတာ….”

“ ခငျဗြား လိုအပျတဲ့ အကူအညီ ရှိရငျ ပွောဗြာ..အခငြျးခငြျးတှေ ဘဲ ..ဒီလူနဲ့ ဒီလူ ဘာမှ အားမနာနဲ့..ကိုဇောျမွင့ျကို ထိခိုကျရငျ ကြုပျတို့ကို ထိခိုကျသလိုပါဘဲ …ဘာဘဲ ဖွဈဖွဈ ကူညီဖို့

အဆငျသင့ျဘဲ…”

“ ကြေးဇူးပါဘဲဗြာ ….”

နပိုလီယနျ သှယျသှယျစံကို ငှနေဲနဲ ထုတျပေးပွီး ကနြျတဲ့ငှကေ သူ့လူတယောကျဆီမှာ သှားယူပေးမယျ..ဆေးရုံကနေ စောင့ျဆိုပွီး ဆေးရုံရှေ့ကို တကျစီနဲ့ လိုကျပို့ပေးလိုကျပွီး တကြိုးထဲ လဈတော့

တာဘဲ ။ ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ ညိုညိုညိမျးကို သူ ဖုနျးတှခေေါျကွည့ျသလို သူတို့ တိုကျခနျးကို သှားကွည့ျလိုကျသညျ ။ သူတို့ ရှိမနဘေူး ။ သူတို့ ဒိုးသှားပွီ ဘတျသှားပွီ ။ တကယျ လုပျရဲတဲ့ကောငျတှေ။

ရနျက မသေးဘူး ။ ဇောျကွီးရယျ..နောကျကှယျက ဦးတငျမောငျလတျ..ဦးလူကွီး ..တဖကျမှာလညျး ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျ ..တကယ့ျ ဒိတျဒိတျကွဲတှကေိုမှ တကျဘတျတယျ ။ ကတုံးပေါျထိပျကှကျ

လုပျတယျ ။ နပိုလီယနျ လတျတလော အဝေးကို ပွေးမှ ဖွဈမယျ ။ နယျခွားကို ပွေးရငျ ဒငျးတို့ လိုကျဖွုတျမှာ သခြောတယျ ။ ဘယျကို ပွေးရမလဲ ။ စဉျးစား…စဉျးစား……။ အခြိနျက မရှိဘူး ။

ဘယျကို ပွေးမလဲ …။

ထိုငျး နယျစပျကို ပွေးရငျ သူတို့နဲ့ တိုးမိမှာ သခြောတယျ ။ သူတို့ မလိုကျမယ့ျ သူတို့ မထငျမယ့ျ တနရောရာကို ပွေးမှ …။

နပိုလီယနျ မုံရှာ တဖကျကမျးက ညောငျပငျကွီးဆိပျက သူ့သူငယျခငြျး ဇငျကွီးဆီကို သှားဖို့ ဆုံးဖွတျလိုကျသညျ ။ ညောငျပငျကွီးက ဆားလငျးကွီး မွို့နယျထဲမှာ ရှိသညျ ။ မွဈဆိပျ ဖွဈသညျ ။

ရနျကုနျ မုံရှာ အဝေးပွေးကားပေါျမှာ နပိုလီယနျ ပါသှားသညျ ။

လေးမောငျမောငျ သူ့အထကျလူကွီး ရဲမှူးကို ညာလိုကျသညျ ။

ဟနျဝငျးအောငျ နဲ့ ညိုညိုညိမျးကို သူ ရှာမတှေ့သေးဘူးလို့ ညာလိုကျသညျ ။ သူ လောဘတကျနသေညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျတို့ ဘတျလာတဲ့ ကြောကျတှကေို သူ လိုခငြျနသေညျ ။

“ မငျးတို့ ၂ယောကျ ထိုငျးကို ဒီအခြိနျ ပွေးလို့ မဖွဈဘူး…ဇောျကွီးတို့က မဲဆောကျမှာ ရောကျနလေောကျပွီ..ဒီတော့ ကှေ့ပတျပွီး သှားရမယျ..တနရောကို ခဏ ရှောငျနရေမယျ …..”

ဟနျဝငျးအောငျက “ ကနြောျတို့ ဒီ မွောငျးမွမှာဘဲ ခဏအောငျးနလေိုကျရငျ မကောငျးဘူးလား …” လို့ မေးသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျကို သူ ကုလားထိုငျ လကျရမျးနဲ့ တှဲပွီး လကျထိပျခတျထားသညျ ။

ညိုညိုညိမျးကိုတော့ သူ လကျထိပျ ခတျမထားဘူး ..။

ညိုညိုညိမျးကလညျး..“ ဟုတျတယျအကို….မွောငျးမွ ကို သူတို့ ထငျမှာ မဟုတျဖူး ….သူတို့က နယျစပျကို သှားမယ့ျ ကားလမျး တှေ လယောဉျကှငျးတှကေို စောင့ျကွည့ျနကွေမှာဘဲ …ဒီမှာ

ခဏ ငွိမျပွီး နလေိုကျရငျ ကောငျးမယျ ထငျတယျ …” လို့ ပွောလိုကျသညျ ။

လေးမောငျမောငျလညျး သူတို့ ပွောတာ မှနျပမေယ့ျ သူက သူတို့ နှဈယောကျကို ပါ တနညျးနညျးနဲ့ ရှငျးပဈခငြျတာ…တတျနိုငျရငျ သူတယောကျထဲ အားလုံးကို ယူခငြျတာ…သူတို့ နှဈယောကျကို

မသတျတောငျ ထောငျထဲကို ပို့လိုကျခငြျတယျ ….။ ဒါကွောင့ျ နယျစပျတနရောရာကို သူ သှားခငြျနတေယျ ။

“ ညိုညိမျး…..”

“ ဟုတျကဲ့ အကို…..”

“ ငါ့ကို နဲနဲ နှိပျပေးစမျး …..”

“ ဟုတျကဲ့ အကို…”

ညိုညိုညိမျး သူ့ဆီကို လြှောကျလာသညျ ။ သူထိုငျနတေဲ့ ကုလားထိုငျ အနောကျမှာ ရပျပွီး သူ့ပုခုံးကို နှိပျပေးသညျ ။

“ ခေါငျးကို နှိပျ …”

ညိုညိုညိမျးက သူ ခိုငျးတဲ့အတိုငျး ခေါငျးကို နှိပျသညျ ။ သူ စဉျးစားနတော ဟနျဝငျးအောငျကို ရှငျး ပဈလိုကျပွီး ညိုညိုညိမျးကို ခေါျပွီး ရှောငျတိမျးသှားဖို့ ..။ ညိုညိုညိမျး သူနဲ့ ပါရငျ

သူ့လိုအငျဆန်ဒတှကေို ညိုညိုညိမျးက ဖွည့ျဆညျးပေးမှာမို့ …။ ညိုညိုညိမျးရဲ့ အပွုအစုတှကေို ပွနျ မွငျယောငျ စဉျးစားမိတော့ သူ့ပေါငျကွားက ဒုတျက မာလာသညျ ။ ထောငျလာသညျ ။

“ ညိုညိမျး …မနှိပျနဲ့တော့ …”

“ ရှငျ ….”

သူပွောလိုကျတဲ့ အသံကွောင့ျ ဟနျဝငျးအောငျက ခေါငျးမော့ကွည့ျသညျ ။

“ လာ..ငါ့ကို ပုလှကေိုငျပေးစမျး …..”

“ ဟုတျ …”

ညိုညိုညိမျးက ဟနျဝငျးအောငျ ဖကျကို တခကြျ လှမျး ကွည့ျလိုကျပွီး လေးမောငျမောငျရဲ့ အရှေ့မှာ ဒူးလေး ထောကျလိုကျသညျ ။ လေးမောငျမောငျက သူ့ပုဆိုးကို ဖွလေိုကျသညျ ။ တုတျခိုငျ

ပွီး တောငျမာနတေဲ့ လိငျခြောငျးကွီး ပေါျလာသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျက စကျဆုတျတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကွည့ျနသေညျ ။

“ ညိုညိမျး….မလုပျနဲ့….မငျး..မငျး …ကွေးစားမ လား …..”

ဟနျဝငျးအောငျက လှမျးအောျလိုကျသညျ ။ သို့ပမေယ့ျ ညိုညိုညိမျးက လေးမောငျမောငျရဲ့ လိငျတနျကို လကျတဖကျနဲ့ လှမျးကိုငျဆုပျလိုကျသညျ ။ ဟနျဝငျးအောငျရဲ့ တောကျခေါကျသံ

ထှကျလာသညျ ။ လေးမောငျမောငျက ဟနျဝငျးအောငျ ဖကျကို လှမျး ကွည့ျလိုကျပွီး….“ ဟေ့ကောငျ..မငျး ပါးစပျကို ပိတျထားစမျးကှာ…..ပုလှကေောငျးကောငျး အမှုတျခံပွီးမှ မငျးလြာကို ငါ

လာဖွတျပဈမယျ..ခှေးမသား….” လို့ လှမျးဟောကျလိုကျသညျ ။ ညိုညိုညိမျးက လိငျတနျထိပျဖြားကို ပါးစပျလေးနဲ့ ငုံလိုကျပွီး စုတျပါတော့သညျ ။

“ အငျး…ဟငျး…စုတျ…ညိုညိမျး..စုတျ……”

ဟနျဝငျးအောငျက မကြျနှာကို တဖကျကို လှည့ျထားသညျ ။

တပွှတျပွှတျအသံတှေ နဲ့ လေးမောငျမောငျရဲ့ ညညျးသံတှေ ထှကျပေါျနသေညျ ။

ညိုညိုညိမျးက လေးမောငျမောငျကို ကကြနြန ပုလှမှေုတျပေးနတောကို ဟနျဝငျးအောငျ မကြျနှာလှှဲနေ
လို့ မမွငျရပမေယ့ျ အသံတှေ ကွားနရေတယျ ။ တပွှတျပွှတျတပွတျပွတျ အသံဗလံတှနေဲ့ လေးမောငျ
မောငျရဲ့ ညညျးတှားသံတှေ ကွားနရေတယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျ ရငျထဲမှာ ခံပွငျး နာကညြျးနတေယျ ။ သူ
တယောကျလုံး ဘေးမှာ ရှိနတောကို သူ့စောျကို ပုလှမှေုတျ ခိုငျးနတေယျ ။ ဟိုကောငျမကလညျး မှုတျတယျ ။ နောကျဆုံး ပွီးခါနီးမှာ ပိုဆိုးတယျ ။ လေးမောငျမောငျက ညိုညိမျး ပါးစပျထဲကို ကော့ကော့ဆောင့ျထိုးတယျ ။ “ ဟား….ပွီး….ပွီး……” လို့ အောျရငျး သူ့လိငျတနျကွီးကို ညိုညိမျး ပါးစပျထဲက ဆှဲထုတျလိုကျတဲ့အခြိနျ ပနျးထှကျလာတဲ့ သုတျရညျပစြျပစြျတှကေ ညိုညိမျးရဲ့ မကြျနှာပေါျ
ပကျဖနြျးမိသှားတယျ ။

သုတျရညျတှေ ပနျးထှကျတာ ရပျလဲသှားရော ထိပျဖူးက အပေါကျမှာ အရညျတခြို့ ပကြေံနတေဲ့ လိငျတနျကို ညိုညိမျး ပါးစပျနားကို တိုးကပျပေးလိုကျတော့ ညိုညိမျးက တပွှတျပွှတျနဲ့ စုတျပေးနေ
ပွနျတယျ ။

“ အိုး..အရမျး ကောငျးတာဘဲ ညိုညိမျးရယျ .မငျးရဲ့ ပုလှကေတော့ ထိပျတနျး ရှယျဘဲကှာ…..”

လေးမောငျမောငျက ထရပျလိုကျရငျး ပွောတယျ ။ ပုဆိုးကို ပွနျဝတျတယျ ။ ကုလားထိုငျမှာ ခြိတျထားတဲ့
သားရေ ပုခုံးစလှယျ သနေတျအိတျကို သူ ပွနျဝတျလိုကျတယျ ။

“ ဟေ့ကောငျ….မငျး အခြိ ုးကို ငါ မကွိုကျဘူး ..မငျးက အာခံတာလား…..စောစောက မိုးပွောဂြိုးပွောနဲ့”

ဟနျဝငျးအောငျ ဆီကို သူလြှောကျသှားရငျး လကျသီးတှကေို ကစြျကစြျဆုပျရငျး ပွောလိုကျတယျ ။

သူတကယျ နှှာတော့မညျ ဆိုတာကို သိတဲ့ ဟနျဝငျးအောငျလညျး အသားအနာ မခံတော့ …။

“ အာမခံပါဘူးဗြာ…ကနြောျ အာမခံရဲပါဘူး…ဆောရီးဗြာ…ကနြောျ မှားတာတှေ စိတျမရှိပါနဲ့…..”

ဟနျဝငျးအောငျက တောငျးပနျနလေို့ သူခကျသှားတယျ ။

ဒီအခြိနျမှာ ညိုညိုညိမျးက “ ဘိုကျဆာလိုကျတာ အကိုရယျ …တခုခု စားခငြျတယျ …” လို့ ပွောလာတယျ ။ လေးမောငျမောငျ ကိုယျတိုငျလညျး ဆာလောငျနသေလိုဘဲ ..။

သညျ အိပျဖေါျတီးစုံတှဲကို သတိထားရမညျ ။ သူတို့က လူတှကေို ပါခယြျပွနကြေ ..။ ဉာဏျ သိပျမြား
တဲ့ ဖိုးတှမျးတီးတှေ ။

ဟိုတယျက စားပှဲထိုးလေးကို ဖုနျးနဲ့ လှမျးခေါျလိုကျတယျ ။

လေးမောငျမောငျက စားပှဲထိုးလေး ရောကျလာတဲ့အခြိနျ အခနျးထဲမှာ သူ လကျထိပျခတျထားတဲ့ ဟနျဝငျးအောငျကို မတှေ့စခေငြျလို့ အခနျးပွငျကို သူ ထှကျသှားလိုကျတယျ ။

“ ဆရာ..ဘာလုပျပေးရမလဲခငျဗြ…” ဆိုပွီး တရိုတသေ လာမေးတဲ့ ကောငျလေးကို ခေါကျဆှဲ ထမငျး အ
ခေါကျကငျ အသားကငျ ဝယျခိုငျးလိုကျတယျ ။ အရကျက တပုလငျး …။

ဒီအခြိနျမှာ ဖုနျးလာတယျ ။ သူ့သတငျးပေး တယောကျဆီ က …။ ရနျကုနျမှာ ဇောျကွီးတို့အုပျစုကရော
ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျတို့ကရော အိပျဖေါျတီးစုံတှဲကို အပူတပွငျး လိုကျရှာနတေယျလို့ ပွောပွတာ ။

“ မငျးတို့နှဈယောကျကိုတော့ မွလှေနျရှာနပွေီ….”

“ ဘယျလိုလုပျကွမလဲ အကို..ညိုညိမျးတို့ အပွငျထှကျရငျ ပကျပငျးတိုးနိုငျတယျ..မွောငျးမွမှာ မတိုးရငျ
တောငျ တနရောရာမှာပေါ့ …”

လေးမောငျမောငျ လညျး တကယျတော့ လဈခငြျလှပွီ ။ သူတို့ရဲတပျဖှဲ့ကလညျး ညိုညိုညိမျးနဲ့ဟနျဝငျးအောငျတို့ကို လိုကျရှာကွမညျဆိုတာ
သခြောသညျ ။

တံခါးခေါကျသံကွောင့ျ လေးမောငျမောငျ တံခါးဆီကို ထလြှောကျသှားပွီး ဖှင့ျလိုကျတယျ ။ ဘိုကျဆာနေ
ကွပွီလေ ။ တံခါးလဲ ပှင့ျသှားရော သူမြှောျလင့ျထားနတေဲ့ ဟိုတယျက ကောငျလေး မဟုတျဘဲ မထငျ
မှတျထားတဲ့ လူတယောကျကို တှေ့လိုကျရလို့ မှငျသကျအံ့သွသှားပွီး စက်ကန့ျပိုငျးလောကျ ကွောငျငေးသှားတဲ့အခြိနျ ဒီလူက ဝုနျးကနဲ သူ့ဆီ ကို ခုနျဝငျပွီး သူ့ကို တှနျးပဈလိုကျသညျ ။

ရုတျတရကျမို့ လေးမောငျမောငျ ခံလိုကျရသညျ ။
ဒီလူတှနျးလိုကျတဲ့ အရှိနျက ပွငျးသညျ ။ ကွမျးပွငျပေါျကို နောကျပွနျ လနျကသြညျ ။
ပကျလကျ အနအေထားကနေ ဒီလူကို တိုကျခိုကျဖို့ သူ့ပုခုံးစလှယျအိတျထဲက သူ့သနေတျကို ဆှဲထုတျဖို့ ကွိုးစားလိုကျသညျ ။ သို့ပမေယ့ျ ဒီလူက သူ့ထကျမွနျသညျ ။ သူ့လကျထဲကို ရောကျလာတဲ့ သနေတျကို ခွထေောကျနဲ့ ခတျထုတျပဈလိုကျသညျ ။ သနေတျက ခပျဝေးဝေးကို လှင့ျ
စငျသှားတဲ့အခြိနျ လေးမောငျမောငျက ဒီလူရဲ့ ခွထေောကျတှကေို သူ့ခွထေောကျတှနေဲ့ရိုကျလှဲခလြိုကျ
သညျ ။ ဒီလူလဲကအြသှား လေးမောငျမောငျ က သူ့အပေါျကို ခုနျအုပျသညျ ။

ဒီလူကို သူ သိသညျ ။ ရနျကုနျတိုငျး ဒုစရိုကျနှိမျနှငျးရေးအဖှဲ့က ရဲ ။ ဘာအဆင့ျလဲတော့ မသိ ။
ခဏခဏ တှေ့ဖူးနသေညျ ။ အရပျဝတျနဲ့ လှုပျရှားနတေဲ့လူ ။

ဒီလူက သှကျသညျ ။ သူ့လကျထဲမှာ သနေတျတလကျ ရောကျနပွေီ ။ မဲနကျနကျ ပွောငျးတို ခွောကျ
လုံးပွူး တလကျ ။ လေးမောငျမောငျက သနေတျကိုငျလကျကို လကျဝါးစောငျးနဲ့ ခုတျလိုကျသညျ ။
ဒီလူ အားကနဲအောျပွီး သနေတျ လကျထဲက လှတျကသြညျ ။ လေးမောငျမောငျကို အောကျကနေ ဒူး
နဲ့ ပင့ျတိုကျပွီး ဘေးကို လှိမ့ျထှကျသှားသညျ ။ အတိုကျအခိုကျ အတှေ့အကွုံ ရှိသူ ဖွဈမညျ ။ လေးမောငျမောငျ က သူလှတျကသြော သနေတျကို ပွေးကောကျဖို့ ကွိုးစားပမေယ့ျ ဒီလူ ဒူးနဲ့ တိုကျ
တာကွောင့ျ လုပျခငြျတာ မဖွဈ ။ ဘေးကို လဲကခြြိနျ ဒီလူက သနေတျ ပွနျရသှားသညျ ။ လေးမောငျမောငျက ခွထေောကျနဲ့ကနျပွီး လူးလဲထသညျ ။ ဒီလူရဲ့ သနေတျကို ကနျမိပမေယ့ျ ဒီတခါတော့ သနေတျက လှတျမသှား ။ ကညြျဆံထှကျသှားသညျ ။ ဒိနျးကနဲ ယမျးပေါကျကှဲသံက ကယြျ
လောငျလှသညျ ။ ကညြျဆံက လေးမောငျမောငျရဲ့ လညျပငျးကို ထိမှနျသှားသညျ ။ လေးမောငျမောငျ
ခှကေနဲ လဲကသြှားသညျ ။ သညျလူ လေးမောငျမောငျဆီကို ပွေးပွီး သနေတျမှနျတဲ့ ဒါဏျရာကို ကွည့ျ
သညျ ။ “ ဟာ..သောကျဂှဘဲ …ငါက ပဈဖို့ မရညျရှယျပါဘူးကှာ….”

သညျအခြိနျမှာ ဒိနျးကနဲ သနေတျသံတခကြျ ထှကျလာပွီး ဒီလူ ဝုနျးကနဲ ကွမျးပေါျကို လဲကသြှားသညျ ။

“ ဟငျ..ညိုညိမျး ….. မငျး ပဈ..ပဈလိုကျတယျ….”

ဟနျဝငျးအောငျက ယမျးငှေ့လေးတှေ ပွောငျးဝမှာ ဝနေတေဲ့ လေးမောငျမောငျ လှင့ျကခြဲ့တဲ့ သနေတျကို ဆုပျကိုငျခြိနျထားတဲ့ ညိုညိုညိမျးကို ထိတျလန့ျတုနျလှုပျစှာနဲ့ ပွောလိုကျသညျ ။

“ ဟုတျတယျ…ညိုညိမျးတို့ မဟုတျရငျ လကျထိပျနဲ့ ရနျကုနျ ပွနျပါသှားမှာ…မထူးဘူး….သနျးခေါငျထကျ
ညဉ့ျမနကျတော့ပါဘူး..ကဲ..အမွနျ ပွေးကွရအောငျ …”

ညိုညိုညိမျးက အသကျမရှိတော့တဲ့ လေးမောငျမောငျနဲ့ သူပဈလိုကျတဲ့လူ ကို သမေသေ သခြောစှာ
စဈဆေးပွီးမှ လေးမောငျမောငျရဲ့ နံရံက ခြိတျမှာ ခြိတျထားတဲ့ တိုကျပုံအကြ ႌထဲက လကျထိပျသော့ကို
နှိုကျယူပွီး ဟနျဝငျးအောငျကို ခတျထားတဲ့ လကျထိပျကို ဖွုတျပေးလိုကျသညျ ။

လူစိမျးရဲ့ ကိုယျကို နှိုကျခြှတျ ရှာဖှလေိုကျတော့ ရနျကုနျတိုငျး ဒုစရိုကျနှိမျနှငျးရေးက ဒုရဲအုပျကြောျစှာဦး
ဆိုတဲ့ စီစဈရေးကပျပွား ကို တှေ့သညျ ။

“ ရဲနှဈယောကျတော့ သနေပွေီ ညိုညိမျးရေ …အမွနျဆုံး ပွေးကွမှ ဖွဈမယျ…လာ..လာ…”

ကြောကျတှပေါတဲ့ လကျဆှဲသတေ်တာပွားလေးကို အဓိက ထားပွီး ဆှဲယူကာ ဟိုတယျထဲက ထှကျသညျ ။
သူတို့ကို မွငျကွတဲ့လူတှေ တောျတောျမြားသညျ ။ သနေတျသံ နှဈခကြျကွောင့ျ လူတှေ လာကွည့ျကွ
တာ ။

ဟိုတယျကနေ သူတို့ ထှကျသှားကွပွီး နဲနဲလှမျးတဲ့ အခြိနျမှာ ဆိုကျကားတစီး တှေ့လို့ ကားဂိတျကို
လိုကျပို့ခိုငျးလိုကျသညျ ။

အိပျဖေါျတီးစုံတှဲလညျး သနေတျနှဈလကျ..ကုဋနေဲ့ခြီတနျတဲ့ ကြောကျတှေ ပါတဲ့ လကျဆှဲသတေ်တာလေးနဲ့
မွောငျးမွမွို့ကနေ အမွနျဆုံး ထှကျခှာသှားကွသညျ ။

နပိုလီယနျ ညောငျပငျကွီးဆိပျကို ရောကျသှားပွီ ။
သူငယျခငြျးဇငျကွီးက အဲဒီမှာ ပှဲစား လုပျစားနတေဲ့လူ ။ လင့ျရိုဘာကား တစီးနဲ့ ဘီယာလေးမော့ပွီး
ကောငျးစားနတေဲ့သူ ဖွဈသညျ ။

နပိုလီယနျက ကိုယ့ျအကွောငျးနဲ့ ကိုယျမို့ အပွငျ မထှကျခငြျဘူး ။ အိမျထဲဘဲ ပုနျးနခေငြျတာ ။ ဇငျကွီး
က နပိုလီယနျ ဘာဖွဈလာသလဲ မသိတော့..ညဖကျ ကတေီဗီဆိုငျတှကေို ခေါျသှားခငြျသညျ ။ သူ့မိတျဆှေ အပေါငျးအသငျးတှနေဲ့ နပိုလီယနျကို မိတျဆကျပေးခငြျသညျ ။

ဒီနေ့ ညနဖေကျ နပိုလီယနျကို ကတေီဗီဆိုငျကို အတငျးခေါျသညျ ။ မလိုကျခငြျဘူးလို့ ပွောလို့လညျး
မရဘူး ။ ကတေီဗီဆိုငျက ကောငျမလေးတှကေ နပိုလီယနျကို မဖမျးစားနိုငျဘူး ။ သူ့အန်တရာယျက ကွီး
မားနသေညျ ။ သူ့ကို လိုကျရှာနတေဲ့လူတှေ လကျထဲ မိမသှားဖို့ကဘဲ သူ့အတှကျ အရေးအကွီးဆုံး
ဖွဈသညျ ။

ဇငျကွီးကို မငွငျးသာလို့ လိုကျသှားရသညျ ။ အဆိုးဝါးဆုံးကတော့ ဇငျကွီး ခေါျဖိတျလိုကျတဲ့ မိတျဆှေ
တှထေဲမှာ ရဲတယောကျ ပါနတော ..။ မုံရှာက ရဲ ..။ စခနျးမှူးညှန့ျရှှေ…တဲ့ ။ စခနျးမှူးညှန့ျရှှကေ အရေးထဲ စပျစုနသေညျ ။ ဘာအလုပျလုပျလဲ..ရနျကုနျမှာ ဘယျမှာ နသေလဲ …။

ကတေီဗီမှာ ဇငျကွီးက သူ့အသံပွဲကွီးနဲ့ ရှေးခတျေက ဟငျ်သတထှနျးရငျနဲ့ တှံတေးသိနျးတနျ သီခငြျး
တှကေို အောျဆိုနတေဲ့ အခြိနျ စခနျးမှူးညှန့ျရှှေ…ရပျကှကျလူကွီးဦးအောငျပှင့ျ…ဟိုတယျမနျနဂြောဦးထှနျး
သိနျး ဆိုတဲ့ ဇငျကွီးရဲ့ အပေါငျးအသငျးတှနေဲ့ နပိုလီယနျက အရကျအတူတူ သောကျရငျး စကားပွော
နသေညျ ။ ကတေီဗီက ကောငျမလေးတှကေတော့ ပေါငျပေါျလာထိုငျလိုကျ အရကျငှဲ့ပေးလိုကျနဲ့ ။

သေးပေါကျခငြျလာတာနဲ့ အိမျသာကို ထသှားလိုကျသညျ ။ စီးကရကျအနံ့တှေ မှှနျထှနျနတေဲ့ အရကျဝိုငျးကို စိတျပကြျမိနသေညျ ။ အိမျသာခနျးက တောျတောျဘဲ ညဈပတျသညျ ။ အနံ့နံရုံမက ကွမျးတှကေလညျး စိုပနေသေညျ ။ အိမျသာသှားအပွီး လကျဆေးဖို့ လုပျတော့လညျး အဆငျမပွဘေူး ။

ဒီအခြိနျမှာ လူနှဈယောကျ အိမျသာခနျးထဲ ဝငျလာသညျ ။ အထဲရောကျတာနဲ့ လကျဆေးဖို့ လုပျနတေဲ့
သူ့ကို ပွေးထိုးကွ ကနျကွသညျ ။ ရုတျတရကျဆိုတော့ ထငျမထား ..မမြှောျလင့ျထား.။ ပကျလကျလနျ
ကသြညျ ။ သူတို့က နံကွားကို ကွုံးကနျကွသညျ ။ လူးလဲထဖို့ကွိုးစားတဲ့သူ့ကို ဒူးနဲ့တိုကျသညျ ။
လကျသီးနဲ့ဝိုငျးထိုးသညျ ။

သူ့နှာခေါငျးကို ထိုးမိလို့ သှေးတှလြေံကလြာသညျ ။ လကျသီးတတောငျ လကျဝါးစောငျးတှေ က အဆကျမပွတျ သူ့ခေါငျး ဇကျပိုးနဲ့ ဘိုကျကို ထိုးနှကျနကွေသညျ ။

“ တောျ..တောျကွပါဗြာ..ကြုပျ ဘာလုပျမိလို့လဲ …ဘာကွောင့ျ ဒီလောကျ ဝိုငျးဆောျနကွေတာလဲ..”

လူနှဈယောကျက တကယ့ျ မိုကျတီးပုံတှေ ။

အသားမဲမဲ နဲ့ ကုလားဆငျကောငျက ..“ ဘာလုပျမိလို့လဲ..ဟုတျလား…..ဟားဟားဟားဟား…..မငျး ဘာလုပျခဲ့တယျ ဆိုတာ မငျး သိမှာပါကှာ….” လို့ ပွောရငျး သူ့လကျနှဈဖကျကို အနောကျကို ဆှဲပူး
ပွီး ကွိုးနဲ့ တုပျခညြျလိုကျသညျ ။ ကနြျတဲ့ တယောကျက သူ့ဇကျပိုးကို လကျသီးနဲ့ ထပျပွီး ထိုးနဆေဲ ။

“ ဟေ့…ဒေးဗဈ..သူ့ပါးစပျကို တိပျနဲ့ ပိတျစမျးကှာ….”

ကုလားဆငျကောငျက ဘောငျးဘီအိတျထဲက တိတျအမဲရောငျပွားကွီးကို ထုတျယူပွီး နပိုလီယနျရဲ့ ပါးစပျမှာ ပိတျကပျလိုကျသညျ ။

“ ကဲ…သှားစို့…ဒေးဗဈ..အပွငျဖကျ လူရိပျလူခွေ ထှကျကွည့ျစမျး …. ”

နပိုလီယန့ျကို ဆိုငျ အနောကျဖကျပေါကျကနေ ခေါျထုတျသှားကွသညျ ။ မှောငျရိပမှာ စကျနှိုးထားတဲ့
ကားတစီးရပျထားတဲ့ဆီကို သူ့ကို ခြုပျကိုငျပွီး ခေါျသှားကွသညျ ။ ကားထဲလညျး ရောကျရော အမဲရောငျ
ခေါငျးအုံးစှပျလို အဝတျအိတျကွီးတအိတျကို သူ့ခေါငျးပေါျကို စှပျလိုကျကွသညျ ။ ကားနောကျခနျးမှာ သူ့ကို အလညျကထားပွီး သူတို့က ဘေးတဖကျတခကြျကနေ ညှပျထိုငျလိုကျကွသညျ ။

“ အေးအေးဆေးဆေး လိုကျခဲ့ကှာ…တတျနိုငျရငျ ငါတို့ ထပျ မလုပျခငြျတော့ဘူး…..”လို့ ကားရှေ့ခနျး
မှာ ထိုငျနတေဲ့ လူက ပွောလိုကျသညျ ။ သူတို့ လုပျထားတာလညျး ကှဲပွဲဖူးယောငျနပွေီ ။ တလမျးလုံး ဒါဏျရာတှေ က တစဈစဈ နာကငြျကိုကျနသေညျ ။ မကြျနှာကို အိတျစှပျထားပမေယ့ျ အမွနျလမျးမကွီး
မှာ မောငျးနတေယျ ဆိုတာတော့ နပိုလီယနျ သိနသေညျ ။ ရနျကုနျကိုဘဲ ဦးတညျနတော ဖွဈမညျ ။
သညျလူတှေ ကြောကျဖုရားရဲ့ လူတှေ ဖွဈဖို့မြားသညျ ။

ရဲမှူးကိုကိုလငျး နဲ့ ရဲအုပျဦးဇောျတိုးတို့ ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျရဲ့ တိုကျအိမျကွီး ရဲ့ မလှမျးကမျးမှာ ရောကျနကွေသညျ ။ ကားတစီးထဲမှာ ထိုငျရငျး အခွအေနကေို အကဲခတျနတော ။

မကွာခငျကဘဲ ဦးဇောျမွင့ျတိုကျကွီးထဲကို လကျပွနျကွိုးတုပျထားတဲ့ လူတယောကျကို အတငျးဆှဲခေါျ
သှားတယျလို့ သတငျးပေးလို့ သူတို့ ရောကျလာတာ ။

ရဲမှူးကိုကိုလငျးနဲ့ရဲအုပျဦးဇောျတိုးတို့ မွောငျးမွမှာ ဖွဈပကြျသှားတာနဲ့ ပတျသကျပွီး အရမျး အလုပျမြား
နကွေတယျ ။ သူတို့ အသှငျယူထောကျလှမျးဖို့ လှှတျထားတဲ့ ဒုရဲအုပျလေးမောငျမောငျက အိပျဖေါျတီး
စုံတှဲနောကျကို လိုကျသှားပမေယ့ျ သူ မွောငျးမွမှာ ရောကျနတောကို သူတို့ကို ထိနျခနြျထားတယျ ။

လေးမောငျမောငျ မရိုးမသား တခုခုတော့ လုပျနပွေီ လို့ ရဲမှူးကိုကိုလငျး က ယူဆခဲ့တာကွောင့ျ လေးမောငျမောငျ အနောကျကို ဒုရဲအုပျကြောျစှာဦး ကို လှှတျလိုကျတယျ ။ အခုတော့ ရဲမှူးကိုကိုလငျးရော ရဲအုပျဦးဇောျတိုး ရော အရမျး တုနျလှုပျသှားတယျ ။

မွောငျးမွက ရဲစခနျးမှူးက ဖုနျးဆကျတယျ ။ ကြောျစှာဦးကော လေးမောငျမောငျ ကော ဟိုတယျခနျး
ထဲမှာ သနေတျဒါဏျရာ နဲ့ သနေတေဲ့အကွောငျး …။

သူတို့ ခကြျခငြျးလိုကျသှားကွတယျ ။ အိပျဖေါျတီးစုံတှဲ လဈသှားတာကို မွငျတဲ့ မကြျမွငျသကျသတှေေ
ရှိတယျ ။ သူတို့ကို အထကျက ကောငျးကောငျး ကွိမျးမောငျးတော့တာဘဲ …။

ဒုရဲအုပျကြောျစှာဦး နဲ့ ဒုရဲအုပျလေးမောငျမောငျတို့ အလောငျးတှကေို စဈဆေးကွည့ျလိုကျတော့ သူတို့သနေတျတှနေဲ့ တယောကျကို တယောကျ ပဈခတျထားတယျလို့ တှေ့ရှိခဲ့ရတယျ ။လေးမောငျမောငျရဲ့ ကိုယျထဲက ကညြျဆံက ကြောျစှာဦးသနေတျက ကညြျဆံ ဖွဈသလို ကြောျစှာဦးရဲ့ ကိုယျထဲက ကညြျဆံက လေးမောငျမောငျ ရဲ့ သနေတျက ပဈတယျ ဆိုတာ တှေ့ရှီရလို့ ..။ သနေတျနှဈလကျကတော့ ဟနျဝငျးအောငျနဲ့ ညိုညိုညိမျးတို့ လကျထဲကို ပါသှားတယျ လို့ ယူဆကွတယျ ။

ရဲအုပျဦးဇောျတိုးက “ ရဲမှူးရယျ…ကနြောျတော့ လေးမောငျမောငျ အဖွဈကို ယုံတောငျ မယုံနိုငျဘူး..
ကနြောျက ဒီကောငျလေး အရမျး ရိုးအတယျ ထငျထားခဲ့တာ….” လို့ ပွောနတေယျ ။

ရဲမှူးကိုကိုလငျးက “ လူရိုး ဆိုတာသငျးခြိုငျးကုနျးမှာတောငျ မရှိတော့ဘူး…အခုခတျေက မီးသဂွိုလျတဲ့
ခတျေလေ….” လို့ ပွနျပွောလိုကျတယျ ။

ရဲအုပျဦးဇောျတိုး လကျထဲက ဝေါျကီတောျကီက အသံထှကျလာတယျ ။

“ ကနြောျတို့ ပတျပတျလညျမှာ ဝိုငျးထားပွီ..ဆရာ.ဘာဆကျလုပျရမလဲ …” တဲ့ ။

“ စတငျးဘိုငျ ငွိမျနပေါ …ဘာလုပျရမယျ ဆိုတာ ညှှနျကွားမယျ….”လို့ ရဲအုပျဦးဇောျတိုးက ပွနျပွောလိုကျတယျ ။

ဦးဇောျမွင့ျတိုကျကွီးထဲကို မဝငျသေးဘဲ အခွအေနကေို သူတို့ စောင့ျကွည့ျနကွေတယျ ။

“ ဦးဇောျတိုး….”

“ ဗြာ..ရဲမှူ း ”

“ ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျက မိသားစု မရှိဘူးလား….”

“ မရှိဘူး..ရဲမှူး..သူက တကိုယျတညျး နနေတေဲ့ လူလှတျ..သူ့မိဘ ညီအကိုတှတေော့ မိုးကုတျမှာ နကွေတယျ ….”

“ လူတယောကျကို လကျပွနျကွိုးတုပျပွီး သူနတေဲ့ အိမျကို ခေါျလာတယျ ဆိုတော့ မရမျးကားလှနျးဘူးလား….ခငျဗြား ဘယျလို ထငျသလဲ….”

“ အငျး..သူက တအား ခမြျးသာတော့…အခမြျးသာလှနျနတေော့ သူဘာလုပျလုပျ ဖွဈနတေယျ လို့ ထငျနတောပေါ့ ရဲမှူ း ..သူက ကနြောျတို့ တပျဖှဲ့ထဲက ထိပျပိုငျးတှကေို တောျတောျကွီး ပိုငျတယျ..”

“ ဟေ…ဟုတျလား….”

“ ခြှလှေနျးတော့ ရံတဲ့လူတှေ မြားတာပေါ့ ရဲမှူ း ရယျ…..”

“ ဟော..ကားတစီး…. လာနတေယျ..ခွံထဲ ဝငျတော့မယျ..ကွည့ျစမျးဗြာ..ဦးဇောျတိုး…. ဘယျသူလဲ…”

ဦးဇောျတိုးက ညကွည့ျမှနျပွောငျးနဲ့ ကွည့ျလိုကျတယျ ။

“ ကားကတော့ ကြောကျဖုရား စီးနကြေ ကာ..သူဘဲ ဖွဈမယျ…ရဲမှူ း …”

“ သူ အခုမှ အိမျပွနျလာတာကိုး…..”

ဒီအခြိနျမှာ ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျရဲ့ တိုကျကွီးထဲမှာ ခေါငျးကို အနကျရောငျအိတျ စှပျပွီး လကျပွနျကွိုး အတုပျခံနရေတဲ့ နပိုလီယနျသညျ လူလေးယောကျ ခွံရံလကြျနဲ့ တစုံတယောကျကို စောင့ျနရေ

တယျ ။ မကွာခငျ တိုကျကွီးထဲကို ဝငျလာတဲ့ လူတှရေဲ့ ခွသေံတှေ ဖိနပျသံတှကေို သူ ကွားလိုကျရတယျ ။

သူ့ဘေးက လူတယောကျက သူ့ခေါငျးက အဝတျအိတျနကျကွီးကို ဆှဲဖယျလိုကျတယျ ။ ကွမျးကွမျးတမျးတမျး ဆှဲဖယျလိုကျတာ ။

“ လူလိမျ ….မငျးဘယျကို ပွေး မလဲ …..တောကျ..ငါလိုကောငျကို လာဘတျဖို့ ကွိုးစားတယျ……”

ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျ….မီးဝငျးဝငျးတောကျနသေညျ လို့ တငျစားရမယ့ျ ဒေါသထှကျနလေို့ ကွောကျစရာကောငျးလောကျအောငျ ပွူးထှကျ တောကျပွောငျနတေဲ့ သူ့မကြျလုံးကွီးတှနေဲ့ နပိုလီယန့ျ

ကို စိုကျကွည့ျပွီး လကျသီးဆုပျကွီးတှေ ကစြျကစြျပါအောငျ ဆုပျထားနတေယျ ။

“ ဘယျမှာလဲ…..အိပျဖေါျတီး စုံတှဲ……လူလိမျတှေ…ဘယျမှာလဲ..မငျးဘောျဒါတှေ……”

“ မသိဘူး..ကနြော့ျကိုလညျး ဘတျသှား…..”

“ မလိမျနဲ့ …..မငျးတို့ တကြိတျထဲ တဉာဏျထဲတှေ..မငျး သိကို သိရမယျ…..”

“ တကယျ မသိတာပါ….တကယျပါ..မညာဘူး…”

ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျရဲ့ လကျသီးဆုပျကွီးတှကေ နပိုလီယန့ျ မကြျနှာပေါျကို ပွငျးပွငျးထနျထနျ မိတျဆကျ ထိတှေ့လာတယျ ။

“ မငျး ညာနတေယျ…မငျး သူတို့နဲ့ ငါ့ကြောကျတှကေို ငါ့ဆီကို ပွနျခေါျလာပေးရမယျ ….”

“ သူတို့ ဘယျမှာ ရှိတယျ ဆိုတာ ကနြောျ တကယျ မသိတာပါ..ဦးဇောျမွင့ျ ..တကယျပါ ….”

“ မလိုခငြျဘူး….ပွနျခေါျမလာရငျ..မငျး နောငျတ အကွီးအကယြျ ရသှားရလိမ့ျမယျ ….ဒီကိစ်စတှကေို အနောကျက ဘယျသူ ကွိုးကိုငျနသေလဲ ဆိုတာလညျး မငျးရဲ့ ပါးစပျက အခု ခကြျခငြျးပွော..မငျး ပွောကို ပွောရမယျ..ဘာလို့လဲ သိလား….ဟေ့ ..အုနျးမွင့ျ..ခေါျခဲ့စမျး..အထဲက တယောကျကို ….”

ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျရဲ့ အမိန့ျအရ အုနျးမွင့ျ ဆိုတဲ့ သူ့တပည့ျ က အတှငျးခနျးကို ဝငျသှားပွီး မိနျးကလေးတယောကျကို ဆှဲခေါျထုတျလာတယျ ။ ဒါကို မွငျရတဲ့ နပိုလီယနျ တကိုယျလုံး ဆတျဆတျခါအောငျ တုနျသှားတယျ ။

သူ အရမျးခစြျတဲ့ သူ့ညီမလေး မိုနာလီဇာ …။ မိုနာလီဇာရဲ့ ကိုယျပေါျမှာ အဝတျအစား တောျတော့ျကို နညျးပါးနတေယျ ။

အပေါျပိုငျးမှာ ဘရာစီယာ သေးမြှငျမြှငျ ဖွူဖွူလေး နဲ့ အောကျပိုငျးမှာ ပငျတီ ဖွူ ဖွူ လေး ဘဲ ရှိနတေယျ ။ မိုနာလီဇာရဲ့ မကြျလုံး လှလှကွီးတှကေနေ မကြျရညျလုံးကွီးတှေ လိမ့ျကလြာနတေယျ ။

( ညီမလေး !!!!)

ဘရာစီယာလေးကဘဲ ဆိုကျသေးနလေို့လား ..မသိဘူး ..။ မိုနာဇီဇာရဲ့ နို့ကွီးတှကေ ဘရာစီယာထဲကနေ အတငျးကွီး တှနျးရုနျးထှကျနကွေတယျ ။ ကိုယ့ျညီမ အရငျးခေါကျခေါကျကို အကိုဖွဈတဲ့
လူက ဒီလို အနအေထားနဲ့ မမွငျသင့ျဘူး ။

ဒါပမေယ့ျ မွငျနရေတယျ ။

“ တှေ့လား လူလိမျ…တဈ….မငျးတို့ နောကျကှယျမှာ ဘယျသူတှေ ရှိသလဲ….နှဈ…..အိပျဖေါျတီးအတှဲ ဘယျမှာလဲ…ဒါတှကေို ပွော..မငျးပွော……မပွောရငျ….”

ကြောကျဖုရားက ပွောလကျစ စကားကို ရပျလိုကျပွီး မိုနာလီဇာ ဆီကို တိုးကပျသှားတယျ ။

နပိုလီယနျလညျး ညီမလေး မိုနာလီဇာကို အရှကျတကှဲ အကြိ ုးနညျး မဖွဈစခေငြျပါ ။ အနာတရလညျး မဖွဈစခေငြျပါ ။ သို့သောျ သူ အိပျဖေါျတီး မောငျနှံ ဘယျအရပျမှာ ဆိုတာကို တကယျ မသိပါ ။
ကြောကျဖုရားက မိုနာလီဇာ့ အနားကို ရောကျသှားပွီး ဆူဖွိုးကော့တငျးတဲ့ နို့ကွီးနှဈလုံးကို သူ့လကျခြောငျးတှနေဲ့ စန်ဒယား ခလုပျတှကေို နှိပျသလို နှိပျလိုကျတယျ ။

မိုနာလီဇာက လကျတှကေို ခြုပျထားခံနရေပမေယ့ျ ကိုယျလုံးတှကေို ဘယျညာ လှုပျပွီး ငွငျးဆနျ ရုနျးကနျတယျ ။

နပိုလီယနျက“ သူ့ကို မလုပျပါနဲ့ဗြာ…..ညီမလေးကို မကိုငျပါနဲ့…..တောငျးပနျပါတယျ…..တကယ့ျကို တောငျးပနျပါတယျဗြာ…” လို့ ငိုကွီးခကြျမနဲ့ ပွောလိုကျတယျ ။

ကြောကျဖုရားက “ ဒါဆိုရငျ ပွောလေ..အိပျဖေါျတီး ဘယျမှာလဲ..နောကျပွီး မငျးတို့နောကျကှယျမှာ ဘယျကောငျတှေ ရှိတာလဲ…..ပွောပေါ့..မပွောရငျတော့…..ဟီး….းီလိုလေး…..” လို့ ပွောရငျး
မိုနာလီဇာရဲ့ ပငျတီထဲကို သူ့လကျခြောငျးတှေ သှငျးလိုကျတယျ ။

မိုနာလီဇာက ငိုယိုပွီး ရုနျးကနျတယျ ။

“ အိပျဖေါျတီးက ကနြော့ျကိုလညျး ဘတျသှားတာပါ….ကနြောျ တကယျ မသိပါဘူး …ဘရားစူးရစရေဲ့…..ကနြောျတို့ နောကျကှယျမှာ ပါတဲ့ လူတှကေ ဇောျကွီးပါ…ဦးလူကွီးရဲ့ တပည့ျ ဇောျကွီး….”

ကြောကျဖုရားက ပွုံးလိုကျတယျ ။

“ အောျ..ဒီလိုလား….ဇောျကွီး..ဦးလူကွီး……..အိုကလေေ…..ဟုတျပွီ….ဒါပမေယ့ျ ဟို လူလိမျမောငျနှံ ဘယျမှာလညျး ဆိုတာတော့ မငျး မပွောဖူးပေါ့….”

“ တကယျ မသိလို့ပါဗြာ..ကနြော့ျညီမလေး ကို ဘာမှ မထိခိုကျစခေငြျပါဘူး..တကယျ သိရငျ ပွောမှာပါ..မသိလို့ပါ …..”

“ အုနျးမွင့ျ..မငျး လကျသံ ဘယျလောကျ ပွောငျသလဲ ဆိုတာ ပွလိုကျစမျးကှာ…..”

မိုနာလီဇာ့ကို ခြ ုပျကိုငျထားတဲ့ ကြောကျဖုရားရဲ့ တပည့ျကြောျကွီး အုနျးမွင့ျက မိုနာလီဇာလေးကို တဖနြျးဖနြျးနဲ့ ဘယျပွနျညာပွနျ ပါးရိုကျပါတော့တယျ ။

နပိုလီယနျလညျး ညီမလေး အနာတရ ဖွဈတာကို မကွည့ျရကျပါ ။

“ မလုပျပါနဲ့ဗြာ..သူ့မှာ ဘာ အပွ့ဈမှ မရှိပါဘူး … ကနြောျ ရှာပေးပါမယျ…..ညီမလေးကို လှှတျပေးပါ …..ကနြောျ မတှေ့တှေ့အောငျ လိုကျရှာပေးပါမယျ…..”

နပိုလီယနျရဲ့ ဘေးက လူနှဈယောကျက နပိုလီယနျကု ဖမျးဆှဲထားကွသလို ဘိုကျနဲ့ ကြောကုနျးကို လကျသီး တတောငျတှနေဲ့ ထုရိုကျထိုးနှကျကွပါတယျ ။ ကြောကျဖုရားက “ ကောငျးပွီလေ ….

မငျး ညီမလေးကို ငါ ခေါျထားလိုကျမယျ..မငျး ဟိုနှဈကောငျ နဲ့ ငါ့ဆီ ပွနျလာရှေး…..” လို့ ပွောလိုကျပွီး မိုနာလီဇာရဲ့ ပငျတီလေးကို ရုတျတရကျ ဆှဲခြှတျလိုကျပါတယျ ။

“ ဟာ..မလုပျပါနဲ့ဗြာ….ခကျတော့တာဘဲ….”

အမှှေးပါးပါး ဖုံးနတေဲ့ ဆီးစပျလေး ပေါျသှားတာကို နပိုလီယနျ မကွည့ျရဲ မကွည့ျရကျပါ ။

“ ဟဟားဟားဟား……အခြိနျနဲ့ နာရီက လူကို မစောင့ျဘူးနော..ကဲ..မငျး သှားရှာ..ပွနျခေါျလာခဲ့……မငျး အခြိနျမှီ ပွနျမရောကျလာလို့ကတော့ မငျး ညီမ နုနုထှတျထှတျလေး ဘယျလို ဖွဈမလဲ
ဆိုတာ တှေးကွည့ျ..မငျးလညျး လူလညျတယောကျ လူလိမျတယောကျပါဘဲ…”

နပိုလီယနျကို သူတို့ လကျပွနျကွိုး ဖွပေေးလိုကျကွတယျ ။

နပိုလီယနျကို တိုကျထဲက မောငျးထုတျလိုကျကွခြိနျ ကြောကျဖုရားရဲ့ တပည့ျတယောကျ ရောကျလာပွီး ခွံပတျပတျလညျမှာ ရဲကားတှေ ရောကျနတေဲ့အကွောငျး ကြောကျဖုရားကို ပွောလိုကျပါတယျ ။

ကြောကျဖုရားက တုနျလှုပျဟနျ လုံးဝမပွဘူး ။ ဖုနျးကောကျဆကျလိုကျတယျ ။

ရဲမှူးကိုကိုလငျးက တိုကျကွီးထဲက လူတယောကျ ထော့နဲ့ ထော့နဲ့ နဲ့ ထှကျလာတာကို တှေ့တော့..“ ကဲ ဦးဇောျတိုး..ကနြောျတို့ ဟောဟိုက ထှကျလာတဲ့ လူကို စဈမေးကွရအောငျ..” လို့ ပွောရငျး ကားထဲက ထှကျဖို့ တံခါး လကျကိုငျကို ကိုငျလိုကျတဲ့ အခြိနျ သူ့ဖုနျး မွညျလာသညျ ။

အိုး..သူ့အထကျလူကွီး ဦးရှိနျဝငျးတောကျပ ရုံးက ခေါျတာ ..။

ခကြျခငြျး ကောကျကိုငျလိုကျတော့ ဟိုဖကျက ဘာတှေ ပွောလိုကျတယျ မသိ …ရဲမှူးကိုကိုလငျး တုနျတုနျရီရီနဲ့ “ ဟုတျ..ဟုတျ..ဟုတျ…..” နဲ့ ပွောပွီး ဖုနျးကို ပိတျလိုကျသညျ ။ ပွီးတာနဲ့ ရဲအုပျ

ဦးဇောျတိုးကို “ အဖှဲ့အကုနျလုံးကို သိမျးလိုကျ..ပွနျကွမယျ…..အကုနျ ပွနျမယျ ….” လို့ အသံတုနျတုနျ နဲ့ ပွောလိုကျတယျ ။

ဦးဇောျတိုးက ရုတျတရကျ ကွောငျကွည့ျနတေော့….“ စကျနဲ့ ပွောလိုကျလဗြော . .ယူနဈအားလုံး တပျခေါကျမယျ…..ပွနျမယျ…လို့..” လို့ ခပျငေါကျငေါကျ ပွောလိုကျပါတယျ ။

“ ဟုတျ…ရဲမှူး…..”

သူတို့နှဈယောကျကို ဦးလူကွီးရဲ့ တပည့ျ ဇောျကွီးတို့ အုပျစု ..ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျတို့ အုပျစု ..ရဲမှူးကိုကိုလငျးနဲ့ ရဲအုပျစု က အပွငျးအထနျ လိုကျရှာနတေဲ့အခြိနျ ဟနျဝငျးအောငျ နဲ့ ညိုညိုညိမျးတို့

က ရနျကုနျမွို့ထဲမှာဘဲ ပွနျရောကျနကွေတယျ ။ နပိုလီယနျကလညျး သူ့ညီမလေးကို ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျက ဓါးစာခံအဖွဈ ဖမျးထားပွီး သူ့ကို အိပျဖေါျတီးစုံတှဲကို ရှာခိုငျးထားတာကွောင့ျ အပူမီး

ရငျမှာ ပိုကျပွီး ဟိုပွေးဒီပွေးနဲ့ လိုကျ စုံစမျးနတေယျ ။

သူတို့နှဈယောကျကို ညိုညိုညိမျးရဲ့ အသိ ဦးသိနျးထှနျးကြောျ ဆိုတဲ့ လူကွီးက ကူညီမစလိုကျလို့ မွောငျးမွမွို့နေ ရနျကုနျမွို့ကို ပွနျရောကျလာကွတာပါ ။ မွောငျးမွမွို့ ဟိုတယျကနေ သူတို့

ထှကျပွေးလာကွတော့ မမြှောျလင့ျဘဲ ဦးသိနျးထှနျးကြောျ နဲ့ ဆုံမိကွတာ ။ ဦးသိနျးထှနျးကြောျက ညိုညိုညိမျးကို မှတျမိနတေယျ ။

ဦးသိနျးထှနျးကြောျက ညိုညိုညိမျးနဲ့ တခြိနျတုံးက အလုပျ တှဲလုပျဖူးခဲ့တဲ့ လူတယောကျပါ ။

အဲဒီတုံးက ထှကျပေါကျ မရှိ ပိတျမိနတေဲ့ ဦးသိနျးထှနျးကြောျကို ညိုညိုညိမျးက ကယျတငျခဲ့ဘူးတယျ ။ ဒီအခြိနျက သူ့ကို ကယျတငျခဲ့ဘူးတာကို မှတျမိနတေဲ့ ဦးသိနျးထှနျးကြောျက အခု ညိုညိုညိမျး

အကူအညီ လိုအပျနတောကို တှေ့တော့ ပွနျပွီး ကူညီခငြျတယျ ။

လိမျစားညာစား ဒုစရိုကျလောကသား တယောကျ ဖွဈတဲ့ ဦးသိနျးထှနျးကြောျက ညိုညိုညိမျးတို့ ဘာဖွဈခဲ့သလဲ ဆိုတာ စစခငြျးမှာ မသိသေးပမေယ့ျ ရနျကုနျမွို့ကို ပွနျရောကျတဲ့ အခါ လူသတငျး လူ

ခငြျးဆောငျပွီး သိသှားခဲ့တယျ ။ သတငျးစာနဲ့ ဂြာနယျမြားမှာလညျး သူတို့ ဖွဈပကြျတာတှေ ပါသင့ျသလောကျ ပါတယျ ။

ဟနျဝငျးအောငျက “ ညိုညိမျး..ဒီလူကွီးကို စိတျခရြပါ့မလား..တောျကွာ ကနြောျတို့ကို ထိုးကြှေး ရောငျးစားလိုကျမှဖွင့ျ …” လို့ တီးတိုး မေးတယျ ။ ညိုညိုညိမျး က “ လတျတလော ပွေးပေါကျ

ပိတျနတေဲ့ အခြိနျ သူကလှဲလို့ အကူအညီ မဲ့နတေော့လညျး သူ့ကိုဘဲ အားကိုးနရေတာပေါ့…မီးစငျကွည့ျကတာပေါ့..သူ ညိုညိမျးတို့ကို ကူတဲ့အတှကျ ညိုညိမျးတို့က သူ့ကို ကြေးဇူး ဆပျမယျ

ဆိုတာလညျး သူ သိပါတယျ..ဒီတော့ မလုပျလောကျပါဘူး ..” လို့ ပွနျဖွတေယျ ။

သူတို့နှဈယောကျ ဦးသိနျးထှနျးကြောျရဲ့ ကိုးမိုငျခှဲက ခွံဝငျးကွီးထဲမှာ ငွိမျနကွေတော့ သူတို့ ရနျကုနျမှာ ရှိတယျ ဆိုတာ ဘယျသူမှ မသိကွသေးဘူး ။

ဦးသိနျးထှနျးကြောျကလညျး ရနျကုနျ ရောကျပွီးတဲ့ အခြိနျ သူတို့ သတငျးတှကေို ကွားတော့ သူတို့ကို ပှင့ျပှင့ျလငျးလငျးဘဲ ထုတျ မေးတယျ ။ သူတို့နှဈယောကျ ဘာဖွဈခငြျကွသလဲ…မေးတယျ ။

သူတို့က နိုငျငံခွားတနရောရာကို ထှကျပွေးမှကို ဖွဈမယျ….အကူအညီပေးနိုငျမလား..လို့ မေးကွတော့ ဦးသိနျးထှနျးကြောျက သိပျတော့ မလှယျဘူး..ဒါပမေယ့ျ သူ ကူညီမယျ လို့ ပွောတယျ ။

သူက ဦးလူကွီးတို့ ကြောကျဖုရားဇောျမွင့ျတို့လို အကောငျမကွီးဘူး ။ ဒါပမေယ့ျ သူ အစှမျးကုနျ အကူအညီ ပေးမယျ လို့ ပွောတယျ ။

ညိုညိုညိမျးနဲ့ ဟနျဝငျးအောငျကို ဦးသိနျးထှနျးကြောျက အခနျးတခနျးထဲမှာဘဲ ထားတယျ ။ ရနျကုနျကို ရောကျရောကျခငြျး ညက ဦးသိနျးထှနျးကြောျရဲ့ အိမျမှာ ဘာမှနျးမသိသေးလို့ အရာရာကို

ထိတျလန့ျနကွေရတဲ့ အခြိနျ ဟနျဝငျးအောငျက ညိုညိုညိမျးကို ဆှဲဖကျပွီး နမျးလို့ ညိုညိုညိမျးက “ ကိုအောငျ..စိတျညဈရတဲ့ ကွားထဲကှာ….ဘာလုပျတာလဲ..” လို့ ပွောရငျး ဟနျဝငျးအောငျကို

တှနျးလှှတျပမေယ့ျ ဟနျဝငျးအောငျက အတငျးဘဲ ကုတငျပေါျကို ဆှဲလှဲခတြယျ ။

လေးမောငျမောငျကို ပုလှကေိုငျပေးတာ မကြနေပျဘူးလို့ ပွောတယျ ။ ပွီးတော့လေးမောငျမောငျကို ပုလှကေိုငျပေးနတေဲ့ အခြိနျ သူ့လီးလညျး အရမျးတောငျတယျ လို့ပွောရငျး သူ့ပုဆိုးကို ဖွခြှေတျပွီး

မာကြောတောငျမတျတဲ့ သူ့တနျဆာခြောငျးကွီးကို စုတျခိုငျးတယျ ။

ညိုညိုညိမျးလညျး သူ့တနျဆာခြောငျးကွီးကို ငုံစုတျပေးလိုကျတယျ ။ ထိပျပေါကျက အရညျကွညျလေးတှေ စို့နတောကွောင့ျ ငံကြိကြိ အရသာကို ရလိုကျပမေယ့ျ ဟနျဝငျးအောငျက ညိုညိုညိမျး နို့တှေ

ကို ကလိပေးနတောကွောင့ျ ညိုညိုညိမျးလညျး စိတျပါလာပွီး တနျဆာကွီးကို အားရပါးရဘဲ စုတျပေးလိုကျမိတော့တယျ ။

နှဈယောကျသား ကိုယျပေါျက အဝတျ မှနျသမြကြို ခြှတျပဈလိုကျကွပွီး စိတျရှိလကျရှိ စပျယှကျပဈလိုကျကွတယျ ။ “ ပြောျပြောျဘဲ နကွေတာ ကောငျးါတယျ ညိုညိမျးရယျ..ဖွဈလသေမြှပေါ့….” လို့

ဟနျဝငျးအောငျက ပွောရငျး အားနဲ့ မာနျနဲ့ လုပျခဲ့သမြှကို ကုတငျပေါျ ပကျလကျ လှဲလြောငျး အမောဖွလေိုကျတယျ ။

အိမျတှငျး အောငျးနကွေအပွီး နှဈရကျလောကျ ကွာတော့ ဦးသိနျးထှနျးကြောျက ညိုညိုညိမျးကို နိုငျငံခွားကို ထှကျဖို့ အကူအညီ ရဖို့အတှကျ လုပျစရာလေးတှေ ရှိတယျ..ဒီည သူနဲ့ လိုကျခဲ့ပါ လို့

ခေါျတယျ ။ ညိုညိုညိမျး တယောကျထဲ လိုကျခဲ့ရငျ ရပွီ..ဟနျဝငျးအောငျ မလိုအပျဘူး လို့ ပွောတယျ ။ ညိုညိုညိမျးက အပွငျထှကျလို့ ဖွဈပါ့မလား လို့ မေးတော့ ဦးသိနျးထှနျးကြောျက ပွုံးလိုကျတယျ ။

“ ဒါကွောင့ျ ညဖကျ ထှကျဖို့ စီစဉျတာပေါ့..ကြုပျရဲ့ ကားကလညျး မှနျအမဲရောငျတှလေေ…” လို့ ပွောတယျ ။ ဟနျဝငျးအောငျလညျး ညိုညိုညိမျး တယောကျထဲ လိုကျပါသှားရတာကို သိပျတော့

ဘဝငျမကခြငြျပမေယ့ျ ဦးသိနျးထှနျးကြောျက နှဈယောကျတှဲသှားရငျ လူမှတျမိနိုငျတယျ လို့ ပွောလိုကျတော့ ဟုတျမှနျနတောနဲ့ ငွိမျနလေိုကျရတာ ဖွဈတယျ ။

သူတို့ကို ကူညီမယ့ျ လူတယောကျနဲ့ တှေ့ဆုံဖို့လို့ ပွောတာကွောင့ျ ညိုညိုညိမျးလညျး ဦးသိနျးထှနျးကြောျ ခိုငျးတဲ့အတိုငျး မိတျကပျ ဆံပငျ ကို လှလှပပ ပွငျဆငျရတဲ့အပွငျ အဝတျအစား လညျး

သားသားနားနား ဝတျစားခဲ့လိုကျရတယျ ။

ဦးသိနျးထှနျးကြောျက သူကိုယျတိုငျ ကားမောငျးတယျ ။

“ ဘယျအထိ သှားကွရမှာလဲ အကိုကွီး…”

“ သိပျ မဝေးပါဘူး …ကနြော့ျရဲ့ အငျးတိုငျက ခွံကိုပါ ..”

“ အကိုကွီးက အငျးတိုငျမှာ ခွံ ဝယျထားတာလား…”

“ အငျး..ကွာပါပွီ….အေးအေးဆေးဆေး အနားယူဖို့ပေါ့..စားပငျလေးတှလေညျး စိုကျထားတယျလေ …အခု ဒီခွံမှာ ညိုညိမျးတို့ကို ကူညီမယ့ျ လူနဲ့ ဆုံပေးမှာ….ဘာမှ မပူနဲ့ သူက ညိုညိမျးတို့ကို လိုကျရှာနတေဲ့ လူတှနေဲ့လညျး အဆကျအစပျ မရှိဘူး..အဲ..တခုဘဲ ရှိတယျ..သူ့ကို ညိုညိမျး နဲနဲတော့ ကြေးဇူးဆပျရလိမ့ျမယျ…ဖွဈနိုငျတယျ မဟုတျလား….”

“ အို..ကိုယ့ျကို ကူညီမယ့ျလူကို ဆပျရမှာပေါ့..သူ့ကို ငှဘေယျလောကျ ပေးရမှာလဲဟငျ ….”

ဦးသိနျးထှနျးကြောျက “ သူက ငှမေလိုဘူး..ညိုညိမျးရဲ့…” လို့ ပွောလိုကျတယျ ။

“ ဟငျ…ဒါ..ဒါဆို…ညိုညိမျးက ဘာပေးပွီး ဆပျရမှာလဲဟငျ..အကိုကွီး….” လို့ မေးလိုကျတယျ ။ ညိုညိမျး ဆိုလိုတာက သူတို့မှာ ရထားတဲ့ မိုးကုတျကြောကျတှထေဲက ခှဲပေးရမှာလား ဆိုတဲ့ သဘော ..။ ဒါပမေယ့ျ ဦးသိနျးထှနျးကြောျ ပွောလိုကျတာက ကြောကျတှေ စိနျတှေ မဟုတျဘူး ..။ ညိုညိမျးရဲ့ ကိုယျခန်ဓာကို ပေးရမှာ ဖွဈနတေယျ ။

ညိုညိုညိမျးလဲ သကျပွငျးခမြိတယျ ။ ဘဝ အဆငျပွရေေး..အခကျအခဲတှေ ရှိလာရငျ ကြောျဖွတျနိုငျရေး လှတျမွောကျရေးအတှကျ ယောကြျားတှနေဲ့ အိပျခဲ့ရတာ သူတို့ အလိုကြ ကိုယျခန်ဓာကို ပေးခဲ့ရတာ တောျတောျ မြားခဲ့ပွီ ။ အခုလညျး ပေးဆပျရအုံးမယျ …။ ဟငျး..မလှယျပါလား…။

တတကျစားလဲ ကွကျသှနျ..နှဈတကျစားလညျး ကွကျသှနျ ..။
မထူးတော့ပါဘူး..။ သနျးကောငျထကျ ညဉ့ျမနကျတော့ပါဘူး …။

“ ဟငျ..ဘယျလိုဘဲ ဖွဈတယျ မဟုတျလား ..သူက ပိုငျတယျ..ညိုညိမျးတို့ကို ဘာ အတားအဆီးမှ မရှိဘဲ နိုငျငံခွားအရောကျ သူက ပို့ပေးမှာ….”

“ အငျး..ဟုတျ..ဟုတျ..အကိုကွီး . . .”

ဦးသိနျးထှနျးကြောျက ကားကို လကျတဖကျနဲ့ ဘဲ ထိနျးမောငျးနပွေီး ကနြျတဲ့ လကျတဖကျက ညိုညိုညိမျး ပေါငျတနျတဖကျကို လှမျးကိုငျလိုကျတယျ ။

“ ညိုညိမျးက အရငျလိုဘဲ..လှဆဲ…နုဆဲ….”

ညိုညိမျးလညျး သူ့အကူအညီကို အကွီးအကယြျ ယူနရေတော့ သူ့ကို မတားခငြျပါ ။ မတားလိုကျပါ ။ သူ့လကျဖဝါးကွီးက ပေါငျကွားကို ရောကျလာတယျ ။ ညိုညိမျးရဲ့ အငျ်ဂါစပျ နှုတျခမျးသားတှကေို သူ ပှတျနတေယျ ။

“ အကိုကွီး……”

“ ဟငျ..ညိုညိမျး…”

“ အကိုကွီးလဲ လိုခငြျတာပေါ့လေ..ဟုတျလား….”

“ ဟငျးဟငျး..အငျး..ညိုညိမျးလို စိုပွလှေပ ဆူဖွိုး တောင့ျတငျးတဲ့ မိနျးမတယောကျကို မကွိုကျဘူး ဆိုတဲ့ လူ ရှိပါ့မလား…..ဟိုတုံးထဲက ညိုညိမျးကို အကိုကွီးက သဘောကနြခေဲ့တာပါ…”

“ တကယျဘဲလား..အကိုကွီးရယျ ….ညိုညိမျးကို အကိုကွီးက ကူညီနတောဘဲ..ညိုညိမျး မငွငျးပါဘူး..အကိုကွီး စိတျကွိုကျပါ..”

“ အို…ဝမျးသာလိုကျတာ ညိုညိမျးရယျ …..”

သူ့လကျတှကေ ညိုညိမျး အငျ်ဂါစပျကို ကကြနြနကို ကိုငျတှယျ ထိုးနှိုကျတော့တာဘဲ …။

“ အကိုကွီး…အဝတျတှေ ကွမှေကုနျမယျ..ခွံထဲ ရောကျမှလေ..နောျ..နောျ …..”

“ ခွံထဲရောကျရငျ ဟိုဆရာကွီး လကျထဲကို ညိုညိမျးကို ထိုးအပျရမှာ…..အခြိနျလဲ မရှိတော့ဘူး …နလေဲ မနနေိုငျတော့ဘူး ….”

“ ဟငျးဟငျး..အကိုကွီးရယျ ….ညိုညိမျးက ဘယျကို ထှကျပွေးမှာ မို့လဲ..အကိုကွီးရဲ့ အိမျမှာဘဲ နနေတောဘဲ မဟုတျလားလို့….”

ဦးသိနျးထှနျးကြောျ က ကားကို လမျးဘေး မှောငျရိပျ တနရောကို ထိုးရပျလိုကျတယျ ။

“ အကိုကွီးကို မှုတျပေးမလားဟငျ…”

“ ဟင့ျ…အကိုကွီးကလဲ….”

ဦးသိနျးထှနျးကြောျက သူူ့ပုဆိုးကို ဖွခြှေတျလိုကျပွီး ညိုညိုညိမျးရဲ့ လကျတဖကျကို ဆှဲယူလိုကျကာ ပုဆိုးထဲကို ထည့ျပေးလိုကျပါတယျ ။ ညိုညိုညိမျးလဲ ပူပူနှေးနှေး မာမာ လိငျတနျကွီးကို ကိုငျမိလိုကျ
တယျ ။

“ ဟယျတော့…အကွီးကွီး..မာမာကွီး ဖွဈနပွေီတော့…ခိခိ…..”

ဦးသိနျးထှနျးကြောျလညျး ဟီးဟီး..လို့ ရယျလိုကျပွီး ကိုယျကို ခပျလြှောလြှော ထိုငျပေးလိုကျပါတယျ ။ ညိုညိုညိမျးလညျး တုတျခိုငျ ရှညျလြားတဲ့ လိငျတနျကွီးကို လကျနဲ့ ပှတျသပျဆုပျညှဈပေးလိုကျတယျ ။

“ မှုတျပေးတော့ ညိုညိမျး…..”

လောကွီးနတေဲ့ ဦးသိနျးထှနျးကြောျကို မကြျစောငျးလေးထိုးပဈရငျး လိငျတနျကွီးကို နှုတျခမျးလေးကွားထဲ ငုံခဲလိုကျပွီး စုတျပေးလိုကျပါတော့တယျ ။

ဦးသိနျးထှနျးကြောျ ဆီက ညညျးသဲ သဲ့သဲ့ ထှကျလာတယျ ။

ပုလှမှေုတျသံ ပွှတျကနဲ ပွတျကနဲ တှေ ထှကျလာတယျ ။

ညိုညိုညိမျးလညျး ခွံထဲရောကျရငျ အထူးအရေးကွီး ဆရာကွီးနဲ့ ကွုံရအုံးမှာမို့ အခု ကိစ်စကို အမွနျဖွတျမှဘဲဆိုပွီး ဦးသိနျးထှနျးကြောျကို ကကြနြန မှုတျပေးနတေယျ ။ ဦးသိနျးထှနျးကြောျလညျး မှုတျခါစမှာတော့ ငွိမျနပေမေယ့ျ တောျတောျလေး ကွာလာတော့ ညိုညိုညိမျး ပါးစပျထဲကို ကော့ကော့ထိုးလာတယျ ။

ပါးစပျကလညျး တအားအားတဟငျးဟငျးနဲ့ ညညျးငွူနတေယျ ။

ညိုညိုညိမျးရဲ့ လြာထိပျက ဦးသိနျးထှနျးကြောျရဲ့ ဒဈဖူးကွီး ကွားထဲကို ကလိထိုးဆှပေးနတေော့ ဦးသိနျးထှနျးကြောျလညျး ဖငျတကွှကွှနဲ့ အရသာ ထူးကဲနရေပွီး ညိုညိုညိမျး နှုတျခမျးထူထူပွဲပွဲ ကွားကို ကော့ထိုးထည့ျနတောကွောင့ျ မကွာခငျဘဲ တအား ကောငျးတကျလာရတော့တယျ ။ ညိုညိုညိမျးလညျး ဒီလူကွီး ပွီးတော့မယျ ဆိုတာ သိလာရပွီး ဖိဖိ စုတျပေး ကလိပေးတော့ မကွာခငျမှာဘဲ ဦးသိနျးထှနျးကြောျ အိုးအားအီးအီး ဆိုတဲ့ အသံတှေ ရရှေတျရငျး ပွီးသှားရတယျ ။
သုတျရတှေေ တဖြောဖြော ညိုညိုညိမျး ပါးစပျထဲမှာ ပနျးထှကျကုနျတယျ ။

ညိုညိုညိမျး လညျးအဝတျအစားတှေ ပရေကေုနျမှာစိုးလို့ ကားထဲလညျး ဖွဈလို့ ထှေးမထုတျတော့ဘဲ သုတျရညျတှကေို မွိုခပြဈလိုကျပါတယျ ။
ဦးသိနျးထှနျးကြောျ လညျး သူပွီးသှားပွီးတာတောငျ ဒဈလုံးမှာ ကနြျနတေဲ့ သုတျရညျအစအနတှကေို
ရှငျးလငျးတဲ့အနနေဲ့ လြာလေးနဲ့ ယကျပေးနတေဲ့ ညိုညိုညိမျးကို အရမျးကြနေပျ သဘောကသြှားပါတယျ ။

ဦးသိနျးထှနျးကြောျ ပုဆိုးကို သသေခြောခြာ ပွနျစညျးပွီး ကားကို ဆကျမောငျးလိုကျတယျ ။

အငျးတိုငျက သူ့ခွံလေးထဲကို ရောကျတော့ ညိုညိုညိမျးလညျး ရခြေိ ုးခနျးကို ဝငျပွီး နှုတျခမျးဆိုးဆေး
ပွနျဆိုး..မိတျကပျပွနျဖို့တယျ ။ စောစောက ကားထဲမှာ ပုလှမှေုတျခဲ့လို့ ပွနျလညျမှမျးမံခွယျသတာပါ ။

မကွာခငျမှာ ဦးသိနျးထှနျးကြောျရဲ့ ခွံလေးထဲကို ကားကွီးတစီး ဝငျလာတယျ ။ ပရာဒိုကားအသဈကွီး
တစီး ပေါ့ ။ မှနျအမဲရောငျတှနေဲ့မို့ အထဲကို မမွငျနိုငျတဲ့ ကားမြိ ုး ။

လူတယောကျကားပေါျက ဆငျးလာတယျ ။ ဒီလူက လူရှယျတယောကျဘဲ ။ ဦးသိနျးထှနျးကြောျ ပွောတော့ ရာထူးရာခံကွီးတဲ့ လူကွီးတယောကျတဲ့..။ ဘယျလို ဖွဈတာပါလိမ့ျ ..။

ဦးသိနျးထှနျးကြောျက တံခါး ပွေးဖှင့ျပေးတယျ ။

ဒီလူရှယျက မကြျနှာထား တောျတောျ တငျးတာဘဲ ။

“ ဘယျလိုလဲ…အိုကလေား…” လို့ ဦးသိနျးထှနျးကြောျကို မေးလိုကျတယျ ။ ဦးသိနျးထှနျးကြောျက “ အဆငျသင့ျပါဘဲ…အားလုံး အိုကပေါတယျ ..” လို့ ပွနျပွောလိုကျတယျ ။ လူရှယျက ကားဆီကို ပွနျသှားလိုကျပွီး ကား နောကျခနျးတံခါးကို ဖှင့ျပေးတယျ ။ ကားထဲက လူကွီးတယောကျ ဆငျးလာတယျ ။

ခေါငျးဖွူဖွူ နဲ့ အသကျကွီးကွီး ပေါ့ ..။

ဦးသိနျးထှနျးကြောျက ပွာပွာသလဲ ပွေးကွိုတယျ ။

အိမျလေးထဲ ရောကျတော့ ဦးသိနျးထှနျးကြောျက ဒီခေါငျးဖွူကွီးနဲ့ ညိုညိုညိမျးကို မိတျဆကျပေးတယျ ။
အတှငျးက အိပျခနျးကို သူကိုယျတိုငျ လိုကျပို့ပေးတယျ ။

မကြျနှာထားတငျးတငျးနဲ့ လူရှယျကတော့ အပွငျခနျးမှာဘဲ ကနြျခဲ့တယျ ။

ခေါငျးဖွူဖွူ အဖိုးကွီးက သသေခြောခြာ ကွည့ျတော့ သိပျ မအိုသေးဘူး ။ ဆံပငျတှေ ဖွူနလေို့ အဖိုးကွီး ပုံပေါကျနတော ။ ရှှရေောငျကိုငျး မကြျမှနျနဲ့ ဒီလူကွီးကို ညိုညိုညိမျး သတငျးစာထဲ ဂြာနယျထဲမှာ တှေ့ဖူးသလိုလိုဘဲ ။

“ ဦးကို တှေ့ဖူးလိုဘဲ ..သတငျးစာထဲမှာလား မသိဘူး ..” လို့ ပွောလိုကျတော့ လူကွီးက ရယျတယျ ။ “ ထငျလို့ပါ..ရုပျဆငျတာ ဖွဈပါလိမ့ျမယျ…..” တဲ့ ။ ညိုညိုညိမျးလညျး “ နှိပျပေးရမလား..ဦး….” ဆိုတော့ သူက ပွုံးပွုံးကွီးနဲ့ “ ကောငျးသားဘဲ..” လို့ ပွနျပွောတယျ ။ ညိုညိုညိမျးလညျး “ ဒါဆို ဦး အဝတျတှေ အားလုံး ခြှတျလိုကျနောျ..ညိုညိမျး ခြှတျပေးမယျ ..” လို့ ပွောပွီး သူ့အဝတျအစားတှေ အားလုံး ကို တခုမကနြျ ခြှတျပဈလိုကျတယျ ။ အဖိုးကွီးက ပိနျပမေယ့ျ ကစြျကစြျလဈလဈနဲ့ ပေါငျကွားက ဒုတျကွီးကလညျး နဲတာကွီးမဟုတျဘူး ။ တှဲလောငျးကနြပေမေယ့ျ ထုနဲ့ ထညျနဲ့ ။ဟူး….တှေ့ကွပွီ….ညိုညိမျးနဲ့…။

သူ့ကို ကုလားထိုငျတလုံးမှာ ထိုငျခိုငျးလိုကျပါတယျ ။သူ့ကို စနှိပျပေးလိုကျတယျ ။ ဇကျကြော ပုခုံး ကို နှိပျပေးရငျး..“ ညိုညိမျးက ဦးကို ဘယျလို ခေါျရမှာလဲဟငျ…” လို့ မေးလိုကျတော့ သူက ပွုံးပွီး “ ဦး ” လို့ဘဲ ခေါျပေါ့လို့ ပွနျပွောပါတယျ ။ညိုညိမျးကို အနှိပျရပျပွီး သူ့ရှေ့ကို လာခဲ့ဖို့ ပွောလို့ သူ့အနောကျဖကျကနေ နှိပျပေးနရောက ညိုညိမျးလညျး သူ့ရှေ့ကို လာခဲ့ရပါတယျ ။
သူက ညိုညိမျးကို ခွဆေုံးခေါငျးဆုံး ကွည့ျပွီး..“ မငျး အဝတျတှကေို အကုနျ ခြှတျလိုကျပါလား…” လို့ပွောလိုကျပါတယျ ။ ညိုညိမျးလညျး ဘယျလောကျဘဲ ယောကြျားအတှေ့အကွုံ မြားခဲ့မြားခဲ့..ကိုယ့ျကိုစိုကျကွည့ျနတေဲ့ လူတယောကျရှေ့မှာ ကိုယျတုံးလုံး ခြှတျဖို့ ရှကျသလိုလိုဘဲ ။ မီးကလညျး ထိနျထိနျလငျး ဖှင့ျထားတယျ လေ ..။
“ ရှကျမနပေါနဲ့..ခြှတျလိုကျစမျးပါ …မငျးကိုယျကို အဝတျမပါဘဲ မွငျခငြျလို့ပါ ..”
ညိုညိမျးလညျး သူ့အမိန့ျကို တသှမေတိမျး နားထောငျလိုကျပါတယျ ။ ကိုယျပေါျက အဝတျတှကေို တခုပွီး တခု ခြှတျခပြဈလိုကျပါတယျ ။ သူ့အနားကို တိုးလာဖို့ ပွောပါတယျ ။ သူ့အနားကို ရောကျတော့ ညိုညိမျးရဲ့ လုံးဝနျးတဲ့ နို့တှကေို သူကိုငျပါတယျ ။ ဖှဖှလေး ပှတျနတော ။ ညိုညိမျးရဲ့ နို့သီးလေးတစုံကလညျး မာထောငျနကွေပွီ ။ သူ့လကျခြောငျးတှကေ နို့သီးတှကေို ပှတျနတေယျ ။ ကိုငျတယျ ဆှဲတယျ ။
“ အိုး ”
“ မငျးနို့တှကေ အရမျးလှတာဘဲ….So beautiful …. ” လို့ သူ လသေံလေးနဲ့ ပွောလိုကျတယျ ။ နို့အုံတခုလုံးကို သူ ဆုပျကိုငျနပွေနျတယျ ။ ညိုညိမျးလညျး သူ့အကူအညီကို ရခငြျတာနဲ့ သူဘာလုပျလုပျ လုပျပါစတေော့ ဆိုပွီး မကြျလှှာခပြွီး ခံနလေိုကျပါတယျ ။ သတငျးစာထဲ ပါပါနတေဲ့ လူကွီးတယောကျနဲ့ အခုလို ပတျသကျခှင့ျရတာကိုလညျး ညိုညိမျး အံ့သွကြနေပျနတောပါ ။
နို့တှပွေီးတော့ ညိုညိမျးရဲ့ ဖငျတှကေို သသေခြောခြာ ကွည့ျပွီး လကျဖဝါးနဲ့ ပှတျသပျပါတယျ ။ ညိုညိမျးရဲ့ ဖငျတှကေလညျး ယောကြျားတှေ က စဈကိုငျးအိုး လို့ ပွောတတျကွတဲ့ ဖငျမြိ ုးပါ ။ စှင့ျကားပွီး ကော့နတေဲ့ ဖငျတုံးတှပေါ ။ သူက ဖငျတုံးတှကေိုလညျး ဖစြျညှဈလိုကျ ဆုပျနယျလိုကျ ဖတြျကနဲ ဖတြျကနဲ ရိုကျထည့ျလိုကျတဲ့ စိတျတိုငျးကြ ဆော့ကစားနပေါတယျ ။
“ နဲနဲ ကုနျးလိုကျပေးမလား …”
“ ဟုတျ …. ”
ဒီလို ကုနျးလိုကျရငျ ဖငျကွားကနေ အဖုတျကွီး ပွူးနတေော့မယျ ဆိုတာ ညိုညိမျး သိတယျ ။
“ အိုး …. Wow…what a wonderful thing!!!!…ဒီလောကျလှတဲ့ အငျ်ဂါစပျမြိ ုး တခါမှ မတှေ့ဖူးသေးဘူး….”လို့ သူပွောလိုကျပွီး ညိုညိမျးရဲ့ အဖုတျကို သူ့လကျဖဝါးနဲ့ အုပျကိုငျလိုကျ..သူ့လကျခြောငျးတှနေဲ့ ပှတျသပျလိုကျ လုပျနတော အကွာကွီးပါ ။ သူ့ကို အမှတျတမဲ့ ငဲ့ကွည့ျလိုကျတော့ အာပါးပါး သူ့ပေါငျတနျပိနျကစြျကစြျတှေ ကွားက ဒုတျညိုညိုကွီးက တအားကွီးထှား မာကြော မတျထောငျနပွေီ ။
တကယ့ျကို ကွည့ျကောငျးတဲ့ အငျ်ဂါခြောငျးကွီးပါဘဲ…။ ဒဈလုံးကွီးက မှိုပှင့ျကွီးတပှင့ျလိုဘဲ ။ လုံးပတျ တုတျတုတျကွီးကလညျး အသဲယားစရာကွီး ။ အကွောကွီးတှေ အပွိုငျးပွိုငျးထောငျလို့ …။
“ ဦးရဲ့ ဟာကလညျး တအား ကွီးတာဘဲ…ဟီး…တကယျလှတယျ …. ” လို့ ညိုညိမျးက သူ့ကို ပွောလိုကျတော့ သူက “ စုတျမလား….” လို့ ပွနျမေးပါတယျ ။ ညိုညိမျးကလညျး ခေါငျးညှိမ့ျပွီး…“ အငျးစုတျခငြျတယျ..”လို့ ဖွလေိုကျခြိနျမှာ သူ့ဒုတျကွီး ဆတျကနဲ လှုပျသှားတာကို တှေ့လိုကျရပါတယျ ။
သူထိုငျနတေဲ့ရှေ့ ဒူးလေးတုပျ ထိုငျခပြွီး လကျတဖကျက သူ့ဟာကွီးရဲ့ အရငျးပိုငျးကို ဆုပျကိုငျလိုကျပွီးထိပျဖူးဒဈကွီးကို စ စုတျပေးလိုကျပါတယျ ။
ညိုညိမျး ပါးစပျထဲကို သူ့ဟာ တုတျတုတျကွီးက မဆန့ျမပွဲ ဝငျနတောကို သူ သသေခြောခြာ ငုံ့ကွည့ျနပေါတယျ ။ ညိုညိမျးလညျး သူခိုကျသှားစခေငြျလို့ ပုလှပေညာရပျမြိုးစုံကို အသုံးပွုပွီး သူ့ကို စုတျပေးလိုကျပါတယျ ။ ညိုညိမျးက ဦးသိနျးထှနျးကြောျတုံးကလိုဘဲ သူ့ကို ပါးစပျထဲမှာ ပွီးစခေငြျပမေယ့ျသူက အပွီး မစုတျခိုငျးပါဘူး ။
ညိုညိမျးကို ကုတငျစောငျးမှာ ဖငျထောငျခိုငျးပွီး သူက ကုတငျအောကျမှာ မတျတပျရပျရကျနဲ့ လုပျပါတယျ ။ သူ့လုံးပတျတုတျ ဒုတျကွီးက ညိုညိမျး အဖုတျထဲမှာ အပွည့ျပါဘဲ ။
ညိုညိမျး ဘဝမှာ ယောကြျားတှနေဲ့ ခဏခဏ ကွုံပမေယ့ျ ဒီလူကွီးနဲ့ ဖွဈရတာကို စိတျထဲမှာ ကြနေပျ သဘောကမြိပါတယျ ။ သူ့အတနျကွီးကလညျး စှဲမကျစရာကွီပါဘဲ ..။ သူက တခြီဘဲ ခပြမေယ့ျ သူလုပျတာတှကွေောင့ျ ညိုညိမျးလညျး “ ပွီး ”ရတာ မို့ အရမျးသဘောကမြိပါတယျ ။
သူက ပွနျခါနီးမှာ “ ထပျတှေ့ခငြျသေးတယျ ..သူ နိုငျငံခွား သှားတဲ့အခါ သူနဲ့ လိုကျခဲ့ပါ ..ဘာမှ မပူနဲ့..” လို့ ပွောတယျ ။
ညိုညိမျးလညျး သူနဲ့ ထပျတှေ့ခငြျပါသေးတယျ ။
ဦးသိနျးထှနျးကြောျနဲ့ အိမျပွနျခဲ့ကွတော့ ဦးသိနျးထှနျးကြောျက “ ညိုညိမျး..ဒီည မောပွီလား..” လို့ မေးပါတယျ ။ ဘာလို့လဲ..လို့ ညိုညိမျးက မေးတော့..“ မမောသေးရငျ ကိုယျနဲ့ လာအိပျပါလား..” လို့ပွောပါတယျ ။ သူနဲ့ သှားအိပျဖို့ကတြော့ ဟနျဝငျးအောငျက ဂြဝေငျအုံးမှာ လေ ။
“ ဦးရယျ…ညိုညိမျး ဘဲက ရှိနတေော့ လုပျခငြျရငျ ဒီမှာဘဲ လုပျလိုကျပါလား..” လို့ ညိုညိမျးက သူ့ကိုပွောလိုကျတော့ သူ သဘောပေါကျပါတယျ ။ သူ့ကို ဟိုလူကွီနဲ့ ဖွုတျခဲ့တဲ့ ကုတငျပေါျမှာဘဲ ပေးလိုကျတယျ။ ညိုညိမျးကို ပေါျက တကျလုပျခိုငျးတယျ ။ သူ့ဒုတျက ဟိုလူကွီးလောကျ မကွီးပမေယ့ျ မဆိုးပါဘူး ။ သူကြနေပျသှားပါတယျ ။
အိမျပွနျရောကျတော့ သူက “ အနညျးဆုံး ဘနျကောကျအထိ အစဈအဆေး အတားအဆီး မရှိဘဲ ရောကျသှားမှာပါ ညိုညိမျး …” လို့ ပွောပါတယျ ။ ညနကျနပွေီ ။ ဟနျဝငျးအောငျက “ ညိုညိမျး ဘယျတှေ သှားပွီး ဘာတှေ လုပျနတောလဲကှာ..” လို့ မေးတယျ ။ ညိုညိမျးလညျး နိုငျငံခွားကို ထှကျဖို့ တိုငျပငျပွငျဆငျနတေယျ လို့ ပွောလိုကျပါတယျ ။
နှဈရကျလောကျ ကွာတော့ ဦးသိနျးထှနျးကြောျက သူနဲ့ လိုကျခဲ့ဖို့ ခေါျပွနျတယျ ။
ဟိုလူကွီးနဲ့ နောကျတခါ ထပျတှေ့ရတော့ ညိုညိမျးလညျး အရငျတခါလိုဘဲ သူကြနေပျအောငျ ကောငျးကောငျး မှုတျပေးလိုကျသလို အပေါျက တကျလုပျပေးလိုကျတယျ ။ သူ အရမျးသဘောကသြှားပွီး သူ ခရီးထှကျတော့မယျ..အသင့ျပွငျထားတော့..သူနဲ့ လိုကျခဲ့ပါ…လို့ ပွောသှားတယျ ။ ဘနျကောကျကို ရောကျသှားတယျ ။ ဘယျသူမှ မတှေ့ဘဲ ပါသှားတာ ။ ညိုညိမျးတို့ ဘနျကောကျကိုရောကျတော့ ဟိုတယျ တခုမှ နပွေီး ဦးသိနျးထှနျးကြောျ ပေးလိုကျတဲ့ အဆကျအသှယျတှနေဲ့ ကြောကျတခြိ ု့ကို ရောငျးခလြိုကျကွတယျ ။ ဘနျကောကျမှာက ယာယီဘဲ နကွေပွီး တခွားတနိုငျငံကို ခရီးဆကျကွဖို့ စဉျးစားကွတယျ ။ ပိုကျဆံပေါနတောကွောင့ျ ပတျတရာ ကမျးခွကေို သှားလိုကျကွတယျ ။
“ ကိုအောငျ..ဒီကိုတော့ ကြောကျဖုရားတို့ ဇောျကွီးတို့ လိုကျမလာနိုငျပါဘူးနောျ …” လို့ ညိုညိမျးကစိတျပူပွီး မေးလိုကျတော့ ဟနျဝငျးအောငျက “ သူတို့က နယျစပျလောကျအထိဘဲ လိုကျရှာကွမှာပါ..”လို့ ပွနျဖွတေယျ ။

********************************************************

ကျောက်ဖုရားဇော်မြင့် လည်း နပိုလီယန် သူ့ကို ဟိုနှစ်ယောက်နဲ့ ပေါင်းပြီး ဘတ်တာကို ခံပြင်းလွန်းလို့သူ့ညီမလေး မိုနာလီဇာကို ဖမ်းခေါ်ပြီး ဟိုကိုင်ဒီပွတ်လုပ်..တပည့်ကို ပါးရိုက်ခိုင်း လုပ်လိုက်ပေမယ့်ချောလွန်းတဲ့ ချစ်စရာ ကောင်မလေးကို ကြည့်ပြီး သနားစိတ်ဝင်သွားတယ် ။ ဒါပေမယ့် နပိုလီယန်ကို ခြောက်ချင်လို့ တကယ်ဘဲ မုဒိန်းကျင့်တော့မလို ပုံစံဖမ်းထားခဲ့တယ် ။
ကောင်မလေးကို သူ့ရဲ့ ခြံတခြံ မှာ ဓားစာခံ အဖြစ် ဖမ်းခေါ်ထားပြီး နပိုလီယန်ကို သူ့တပည့်တယောက်နဲ့ တွဲပြီး ဟိုနှစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာခိုင်းထားတယ် ။
တကယ်တော့ ကျောက်ဖုရားဇော်မြင့်ဟာ စီးပွားရေးသမား ကျောက်တွင်းတူးသမား..ကျောက်သူဌေးတယောက် ဖြစ်ပေမယ့် လူဆိုးလူရမ်းကားစစ်စစ်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါ ။
မိုနာလီဇာလေး ရှိတဲ့နေရာကို သူ ပြန်သွားမိတယ် ။ကောင်မလေး ကို လှောင်ထားတဲ့ အခန်းလေးကို ရောက်တော့ ပါးလေးနှစ်ဖက် နီရဲတွတ်နေပြီးမျက်ရည်ကျနေတဲ့ မိုနာလီဇာလေးကို သူတွေ့တယ် ။ဟာ..ဟိုကောင် အုန်းမြင့် ပါးရိုက်ထားတာ ကောင်မလေး ပါးလေးတွေ နီရဲနေတယ်..တောက် မညှာမတာရိုက်တဲ့ကောင်….။
“ အုန်းမြင့်….အုန်းမြင့်….”
“ ဗျာ..ဆရာ….”
“ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်လှတဲ့ ပါးနုနုလေးတွေကို ရိုက်ပစ်ရသလဲ …”
“ ဗျာ..ဆရာ…ဆရာ….ရိုက်ခိုင်း…”
“ ငါ ဘယ်လောက်ဘဲ ရိုက်ခိုင်းရိုက်ခိုင်း မင်း ရိုက်စရာလား..မင်း မသင့်ပါဘူး ဘာညာနဲ့ ငါ့ကို ဖြောင်းဖျသင့်တာပေါ့…”
“ ဗျာ….”
“ မင်းကို အပြစ်ပေးရမယ် …. ”
“ ဗျာ…”
“ လတ်တလော..သူကလေးနဲ့ ငါ စကားပြောမလို့..မင်း ကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး..”
“ ဗျာ..ဟုတ်…”
“ မင်းသွားလိုက်ကွာ..ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို မင်း မလာနဲ့..ဝေးဝေးသွား….ခေါ်မှလာ …”
ကျောက်ဖုရားဇော်မြင့် တပည့်တွေကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး မိုနာလီဇာလေးကို အဝတ်အစားတွေ ပြန်ဝတ်ပေးတယ် ။ သူလုပ်မိတာတွေကို တောင်းပန်တယ် ။ မိုနာလိဇာလေးလည်း ကြောင်ငေးနေတယ် ။ဒီလူကြီး ဘာဖြစ်သွားပါလိမ့် ဆိုပြီး…။
မိုနာလီဇာကို ကားပေါ်တင်ပြီး အိမ်တိုင်ရာရောက် လိုက်ပို့ပေးလိုက်တယ် ။ မိုနာလီဇာ့လက်ထဲကို မြွေရေခွံအိတ်လို့ ခေါ်တဲ့ အရင်ခေတ်က ရပ်ကွက်ကောင်စီတွေ ကိုင်တဲ့ အိတ်မျိုးထဲမှာ ငွေငါးထောင်တန်တွေ အထုပ်တော်တော်များများ ထည့်ပေးလိုက်တယ် ။
“ အကိုကြီး အမှားတွေအတွက် လျော်ကြေးပေးတာ…အကိုကြီး နဲနဲ မှားသွားတယ်..မိုနာလီဇာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ…” လို့ ထပ်ပြီး တောင်းပန်တယ် ။
ကျောက်ဖုရားဇော်မြင့် ရှေ့မှာ နပိုလီယန် ရောက်နေတယ် ။
ခြင်္သေ့ကြီး ရှေ့မှာ ရောက်နေတဲ့ သမင်ပိန်လေးလို တုန်နေတယ် ။
“ ဘယ်လိုလဲကွ..မင်း ဟိုနှစ်ယောက်ကို ပြန်မခေါ်လာပေးပါလား …. ” လို့ မာမာထန်ထန် မေးလိုက်တော့နပိုလီယန် တုန်ခါနေအောင် ကြောက်လန့်နေတယ် ။ သူ့ညီမလေး မိုနာလီဇာကို ကိုယ်ထိလက်ရောက်လုပ်တာတွေက ဆိုးတယ် ။ မိုနာလီဇာ သူ့လက်ထဲ ရှိနေသရွေ့ သူ့ကို မလှန်ရဲဘူး ။
“ မင်းကို သတ်ပစ်လိုက်လို့ရတယ်..သိလား…မင်းသိရဲ့လား …. ”
“ သိ..သိ…သိပါတယ်….အကိုကြီးရယ်….ကျနော် အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ….”
“ ငါ့ကျောက်တွေက နည်းတာ မဟုတ်ဖူးကွ …မင်း အတွက်နဲ့ မင်းညီမလေးတော့ မလွယ်ဘူး …… ငါ့အကြောင်း မင်း သိစေရမယ် …”
“ မ…..မ…..မ…..မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ..ကျနော့်ညီမလေးမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိပါဘူး …ကျနော့်ကိုဘဲ လုပ်ပါ..ညီမလေး ကို ပြန်လွှတ်ပေးပါ… ”
ကျောက်ဖုရားဇော်မြင့် အကြောက်လွန်နေတဲ့ နပိုလီယန်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်နေတယ် ။ ဒါပေမယ့်မျက်နှာထား ပုတ်ပုတ်နဲ့ ဟန်တင်း မာန်ခင်း ထားတယ် ။
“ ဒီတော့ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ …. ”
“ ကျနော့်ကိုဘဲ ကြိုက်သလို အပြစ်ပေးပါ….ကျနော်ခံပါ့မယ်..ညီမလေးကို လွှတ်လိုက်ပေးပါ…”
“ မင်း ငါ့ကို ဘတ်တဲ့အတွက် မင်း တခုခု ပြန်လုပ်ပေးရမယ်..ဘယ်လိုလဲ….”
“ ကြိုက်တာ ခိုင်းပါ..ကျနော် လုပ်ပေးပါမယ် ..ညီမလေးကိုသာ လွှတ်ပေးပါ ဆရာရယ်…”
သူမသိသေးဘူး ။ သူ့ညီမလေးကို ကျောက်ဖုရားက ငွေတွေနဲ့ အိမ်ပြန်ပို့ပေးလိုက်တာ ..။
“ ဟားဟားဟားဟား…..မင်း ညီမလေးအတွက် တော်တော်ဘဲ စိတ်ပူနေတာကိုး..မပူပါနဲ့..အဆင်ပြေသွားမှာပါ…မင်း လုပ်ပေးရမှာကို ငါပြောပြမယ်…ဒီအနားကို တိုးစမ်း…”
နပိုလီယန်လည်း ကျောက်ဖုရား အနားကို ကြောက်ကြောက်နဲ့ တိုးကပ်သွားတယ် ။ တခုခု လုပ်လိုက်မှာကို သူကြောက်နေတာ ။

ဦးတင်မောင်လတ်နဲ့ ဇော်ကြီးတို့ နေစရာကို မရှိ ဖြစ်နေတယ် ။
ဦးလူကြီးက သူတို့ကို ကြိမ်းမောင်း ဆူဆဲလို့ ။ ကျောက်ဖုရားဇော်မြင့်က ဇော်ကြီး သူ့ကို နပိုလီယန်နဲ့အိပ်ဖေါ်တီးစုံတွဲကို သုံးပြီး ဘတ်တာကို ဦးလူကြီးကို ပြောလိုက်လို့ ။ ဦးလူကြီးက ငြင်းတော့ နပိုလီယန်ကို ထုတ်ပြတယ် ။ နပိုလီယန်က ဇော်ကြီးရဲ့ အကြံအစည်ပါ လို့ ထွက်ဆိုလိုက်တော့ ဦးလူကြီးက မငြင်းသာဘူး ။ ကျောက်ဖုရားကို ရေလည် တောင်းပန်ရတော့တယ် ။
နပိုလီယန်လည်း မိုနာလီဇာ ပြန်လွှတ်လာတဲ့အပြင် ကျောက်ဖုရားက ငွေထုပ်ကြီး ပေးလိုက်လို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ကျောက်ဖုရားရဲ့ တပည့်လုံးလုံး ဖြစ်သွားရတော့တယ် ။
ဦးလူကြီးက ကျောက်ဖုရားကို အိပ်ဖေါ်တီးစုံတွဲကို မမိမိအောင် ပြန်လိုက်ဖမ်းပေးပါမယ် လို့ ဂတိပေးတယ် ..။
ဦးတင်မောင်လတ်နဲ့ ဇော်ကြီးလည်း စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ အရက်ထိုင်သောက်နေတဲ့အချိန် ဦးလူကြီးရဲ့ သမီးငယ် ဂန္ဒမာလူကြီး ဦးတင်မောင်လတ်ဆီကို ဖုန်းဆက်တယ် ။
“ ဦးလတ်..မေးစရာရှိလို့…”
“ မေးပါ သမီး…ဘာမေးမလဲ…”
“ ဟန်ဝင်းအောင် ဘယ်မှာလဲ..ခဏ ဆိုပြီး ဦးလတ် ခေါ်ခိုင်းတာ ..အခု သမီးဆီလည်း ပြန်မပို့ပေးဘူး ”
ဦးတင်မောင်လတ် ခက်နေတယ် ။ ဟန်ဝင်းအောင်တို့ အကြောင်းတွေ အမှန်အတိုင်း မပြောချင်ဘူး ။
“ အဟဲ..သမီး..သူ ခရီးလွန်နေတယ်…အလုပ်ကိစ္စနဲ့…သမီးအတွက် ဒရိုင်ဘာကောင်းကောင်း တယောက်ရှာပေးမယ်…အဟဲ…စိတ်ချပါ …”
“ ဦးလတ်….ဟန်ဝင်းအောင် ကို အလုပ်ခိုင်းတာ စော်နဲ့ လိမ့်ခိုင်းတာလား…”
“ ဘာ..ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ သမီး..ဦးလတ် နားမလည်လို့ပါ…”းးလတ်.
“ ဦးလတ်..ဟန်ဝင်းအောင် အခု ဘယ်မှာ ရှိလဲ သိလား…”
“ မ…မ…မသိဘူး..သမီး….”
“ စော်နဲ့ လိမ့်နေတာ..ကဲနေတာ..ဘာအလုပ်ကိစ္စလဲ..ဟွန်း…”
“ ဟုတ်လား..သမီးတို့ တွေ့လို့လား..ဘယ်မှာ တွေ့တာလဲ…”
ဦးတင်မောင်လတ် အရမ်း သိချင်သွားတယ် ။ လောမကြီးဘဲ အသာ မေးလိုက်တယ် ။
“ မီးနဲ့ တွေ့တာ မဟုတ်ပါဘူး..မီး သူငယ်ချင်းနဲ့ တိုးတာ…မီးသူငယ်ချင်း …ဖူးစုံရွှေ..တို့ တွေ့ခဲ့တာ..ခုနဘဲ ဖုန်းဆက်တယ် ..ယိုးဒယား…ပတ်တရာ ကမ်းခြေမှာ….ဟွန်း..သူနဲ့ လိမ့်နေတဲ့စော်က ဘယ်သူလဲ သိလား ..ဟွန်း..ညိုညိုညိမ်း…လေ …အရမ်းကဲနေတာဘဲ တဲ့..”
“ ဟင်..ဟုတ်လား…”
ဦးတင်မောင်လတ် နဲ့ ဇော်ကြီး အိပ်ဖေါ်တီးတို့ ဘယ်မှာ ရှိတယ် ဆိုတာ သိသွားပြီ ။ ဇော်ကြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ် ။

***********************************************************

Walking Street မှာဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ ညိုညိုညိမ်းတို့ လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေတယ် ။နိုက်ကလပ်တွေ အမျိုးမျိုးက ကောင်မလေးတွေက သူတို့ကလပ်ထဲကို လာဖို့ ထွက်ခေါ်နေကြသလို မာဆတ်ခန်းတွေက တူညီဝတ်စုံနဲ့ ကောင်မလေး တွေကလည်း ဖိတ်ခေါ်နေတယ် ။
မနေ့ညက သူတို့စုံတွဲ မာဆတ် အတူတူသွားလုပ်ပြီးပြီ ။ ကုတင်ဘေးချင်းယှဉ်ထားပြီး အနှိပ်ခံကြတာ ။သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး နိုင်ငံခြားကို လုံးဝ မထွက်ဘူးသေးကြတာကြောင့် ဘန်ကောက်နဲ့ ပတ်တရာက သူတို့အတွက်အထူးအဆန်း ဖြစ်နေတယ် ။ ကျောက်ကလည်း ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းထားတာကြောင့် အိတ်ကလည်း ဖေါင်းနေတော့ နှုတ်ခမ်းလည်း စိုတာပေါ့ ။
အဖြူကောင်တကောင် ဟန်ဝင်းအောင်အနားကို ကပ်လာတယ် ။သူ့ကလပ်မှာ စော်တွေ မိုက်တယ် ..လာကြည့်ပါ..ရုရှား အဖြူမတွေ လို့ ပြောတယ် ။
ညိုညိုညိမ်းကလည်း ရောက်ဖူးတယ် ရှိအောင် သွားချင်တယ် ။ “ ကိုအောင် သွားသာသွား..ညိုညိမ်းဂျေမဝင်ပါဘူး …ရောက်ဖူးသိဖူးချင်တယ်…” လို့ တိုက်တွန်းတာနဲ့ ဒီလူနောက်ကို လိုက်သွားလိုက်ကြတယ် ။ ရုရှားမတွေ အများကြီးဘဲ ။ ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ ညိုညိုညိမ်း ထိုင်လိုက်ကြပြီး ဘီယာ မှာလိုက်တယ် ။ စင်နိမ့်နိမ်ကလေးပေါ်မှာ ရုရှားမလေးတယောက် တထိန်းထိန်း သီချင်းသံနဲ့အတူ ထိုးထိုးထွန့်ထွန့်ကနေတယ် ။ ကိုယ်တုံးလုံးတော့ မဟုတ်ဘူး ။ ဘရာစီယာနဲ့ ဘောင်းဘီတိုတိုလေးနဲ့ ။
ဟော..လာပြီ …နဲတဲ့ကောင်မကြီး မဟုတ်ဘူး ။ ဒေါင်ကောင်းကောင်းနဲ့..သူလဲ ဘရာစီယာနဲ့ ဘောင်းဘီပြတ်လေးဘဲ ဝတ်ထားတယ် ။
“ ဟေး…မင်းတို့ ပျော်ရဲ့လား….အပေါ်ထပ် တက်ပြီး ဒီထက် ပျော်စရာတွေ လုပ်လို့လည်း ရတယ်နော်..ဘာမှမကုန်ကျဘူး…နဲနဲပါးပါးဘဲ….” လို့ လာကပ်ပြောတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းက သွားချင်သွားဖို့ ပြောတယ် ။
ဟန်ဝင်းအောင်က ညိုညိုညိမ်း မျက်နှာကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့် အကဲခတ်ပြီး “တကယ် ပြောတာလား..ညိုညိမ်း…” လို့ မေးလိုက်တယ် ။
ညိုညိုညိမ်းလည်း ရယ်မောပြီး..“ သေချာပါတယ်..ညိုညိမ်းလည်း အတွေ့အကြုံ အသစ်အဆန်း ကြုံချင်တွေ့ချင်တယ် ကိုအောင် …” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ် ။
ဟန်ဝင်းအောင်လည်း နိုင်ငံခြားသူ ရုရှားမတွေကို စိတ်ဝင်စားနေပြီ ။တခါမှ နိုင်ငံခြားသူနဲ့ မလုပ်ဖူးသေးလို့ စမ်းလိုက်ချင်တယ် ။ ညိုညိုညိမ်းကလည်း ခွင့်ပြုနေ..ငွေကလည်းလျံနေတယ် ဆိုတော့ လုပ်လိုက်လေ ကြာသလားပေါ့ ။
“ ဘယ်လောက် ပေးရမှာလဲ …”လို့ သူတို့နဲ့ လာထိုင်နေတဲ့ ရုရှားမကို မေးလိုက်တယ် ။ ရုရှားမက “အမေရိကန် ၁၅၀ ” ပေးရမယ်..အခန်းဖိုး ပေးစရာ မလိုဘူး..မင်း ကြိုက်တဲ့ စော်ကို ရွေးနိုင်တယ်..”လို့ပြန်ပြောတယ် ။
ဟန်ဝင်းအောင်လည်း ကလပ်ထဲ ထိုင်နေတဲ့ ကနေတဲ့ ရုရှားမတွေ အားလုံးကို လျှောက်ကြည့်ပြီးဘယ်ဟာကို ရွေးရင် ကောင်းမလဲ စဉ်းစားနေတယ် ။
သိပ်မြင့်မြင့်ထယ်ထယ်ကြီးတွေကျတော့ သူနဲ့ မကိုက်ဘူး လေ ။
ဟော…တယောက် တွေ့ပြီ ။
သူတို့ နောက်မှ ကလပ်ထဲ ဝင်လာတဲ့ မုတ်ဆိပ်ပါးသိုင်းမွေးနဲ့ ကုလားကြီးတွေကို ဧည့်ခံနေတဲ့ မိန်းမ ။
မဆိုးဘူး ။ ဆံပင်က ခါးလောက်ထိ ရှိတဲ့ အရှည်ကြီး ။ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ ဖြောင့်ဖြောင့် ဆံပင်ရှည် ..မျက်လုံးပြာပြာနဲ့ စော် ။ ကိုယ်လုံးလဲ ပြေပြေပြစ်ပြစ်နဲ့ ။
“ သူ့ကို ခေါ်လို့ရမလား …”
ရုရှားမကြီးက လှမ်းကြည့်ပြီး..“ ရတာပေါ့..သူက ဒို့ကလပ်မှာ အချောဆုံး..အမိဆုံး…သူဆိုရင်တော့၂၀၀ ပေးရမယ်…မင်းတို့၂ယောက်နဲ့ သရီးဆမ်းကိုင်လိုက်ကြပေါ့..မများပါဘူး..၂ဝဝထဲပါ……အခန်းက.ရေချိ ုးခန်းလည်း ပါတယ် ..”လို့ ပြောတယ် ။ညိုညိုညိမ်း နဲ့ တိုင်ပင်လိုက်တော့ ညိုညိုညိမ်းက “ အိုကေတယ်…လုပ်လိုက်ကိုအောင် …” တဲ့ ။
ရုရှားမလေးက လက်လေးဖြန့်တယ် ။
“ ငွေအရင် မစပါ…”တဲ့ ။
ညိုညိုညိမ်းက လက်ကိုင်အိတ်ထဲက ဒေါ်လာတရာတန် နှစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ် ။
အိုကေပြီ ။ ဒီတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ရုရှားမလေးနဲ့ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားလိုက်ကြတယ် ။
အခန်းထဲကို ရောက်တော့ ရုရှားမလေးက သူ့နံမည်က အရီနာ…လို့ ပြောပြတယ် ။ အရက် သောက်အုံးမလား..တဲ့ ။ ဟန်ဝင်းအောင်လည်း ရုရှားမလေးနဲ့ အပေါ်ထပ်ကို သူတို့ လှေခါးကနေ တက်ကထဲကသူ့ဒုတ်က မာနေပြီ ။ ညိုညိုညိမ်းက “ ကိုအောင်..ဘယ်လိုလဲ..ဒီကောင်မလေးရော ညိုညိမ်းကိုရော ဆွဲနိုင်ပါ့မလား…” လို့ မေးလိုက်တယ် ။
“ ရပါတယ်…” လို့ သူ ဖြေရင်း အဝတ်တွေကို စချွတ်တယ် ။
ရုရှားမလေးကလည်း ချွတ်တယ် ။ ညိုညိမ်းကလည်း ချွတ်တယ် ။ တခဏချင်း သူတို့ အားလုံး ကိုယ်လုံးတီးတွေ ဖြစ်ကုန်တယ် ။ အသားညိူစိမ့်စိမ့်နဲ့ ညိုညိုညိမ်း နဲ့ အသားဖြူစွတ်နေတဲ့ ရုရှားမလေးတို့ ခြံရံပြီး ကုတင်ကြီးပေါ်ကို လှမ်းတက်လိုက်ကြတဲ့အချိန်မှာ ဟန်ဝင်းအောင် လည်း သူ့ကိုယ်သူ ဂျိန်းစဘွန်းမင်းသား လိုပါလား လို့ စိတ်ထဲ ထင်လိုက်မိတယ် ။
မကြာခင် မိနစ်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာ ပွဲကြမ်းတွေ စတော့မှာကို သိလိုက်တဲ့သူ့ဖွားဖက်တော် ငနဲက ခေါင်းတထောင်ထောင် ဖြစ်လာတယ် ။ သံဒုတ်ကြီးတချောင်းလို မာကျောနေပြီ ။
ရုရှားမလေးရဲ့ ပေါင်ကြားကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ရွှေဝါရောင် အမွှေး ခပ်ပါးပါးလေး ကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။ ညိုညိုညိမ်းကတော့ ပေါင်ကြားမှာ အမွှေးရှင်းလင်းထားလို့ ပြောင်တလင်းလေး ။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နို့တွေကလည်း တင်းမာလုံးဝန်းနေကြဆဲ ။ သူ့ကို ပက်လက်အိပ်ခိုင်းပြီး ညိုညိုညိမ်းနဲ့ အရီနာက သူ့ဒုတ်ရှည်ကြီးကို တပြိုင်နက် အတူတူ စုတ်ပေးကြတော့ ငယ်ငယ်ထဲက ကြည့်ဖူးခဲ့တဲ့နိုင်ငံခြား အပြာဗီဒီယိုတွေထဲကလို ဖြစ်နေတာမို့ ဟန်ဝင်းအောင်လည်း တအား သဘောကျနေရတယ် ။
ဒီဖက်က အရီနာက ယက်လိုက်တဲ့အချိန် ဟိုဖက်က ညိုညိုညိမ်းကလည်း အားကျမခံ ယက်လိုက်နဲ့ ။နောက်တခါ ညိုညိုညိမ်းက ထိပ်ဒစ်လုံးကို ငုံခဲစုတ်လိုက်တဲ့အချိန် အရီနာက သူ့လဥတွေကို တပြတ်ပြတ်နဲ့ ငုံ့ယက်ပေးတယ် ။
အထိဆုံးကတော့ အရီနာက လဥတွေကို လက်နဲ့ မပြီး သူ့ဖင်ကြားနဲ့ ဖင်ပေါက်ကို ယက်ပေးတာပါ ။“ အိုး..အား….အား…အီး….ဟင်းဟင်း……”ဟန်ဝင်းအောင်ရဲ့ အော်ညည်းသံတွေ ထွက်လာတယ် ။ အရီနာလည်း သူကလိတာတွေကြောင့် ဟန်ဝင်းအောင် ဖီးလ်တက်သွားရတာကို သဘောကျ ကျေနပ်ပြီး တဟင်းဟင်းနဲ့ ရယ်လိုက်တယ် ။
မိန်းမနှစ်ယောက် အလုအယက် ဆိုသလို စုတ်ယက်ပေးတာတွေကြောင့် သူ့ဒုတ်ကြီးလဲ တွင်းအောင်းချင်နေပြီး တအားကို တင်းမာနေရတယ် ။
“ တော်..တော်ပြီ ……..Please Stop!!!! ”
သူတို့ ဆက်မှုတ်ရင် သူ့သုတ်ရည်တွေ တအား ပန်းထွက်လာတော့မယ် ။ သူတို့ကို ကောင်းကောင်းဗျင်းချင်သေးတယ် ။
“ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ လုပ်ချင်သလဲဟင်…”
အရီနာက မေးတယ် ။မျက်တောင်ကော့ကြီးတွေနဲ့ ပြာလဲ့တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အရီနာနဲ့ လိင်ဆက်ဆံရတာက သူကိုယ်တိုင် အပြာရုပ်ရှင်ထဲ သရုပ်ဆောင်နေရသလို ထင်မိသွားတယ် ။
ပက်လက်အိပ် ပေါင်ဖြဲကားနေတဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို အရီနာက ဖင်ထောင်ပြီး ဘာဂျာကိုင်နေတဲ့အချိန်သူက အနောက်ကနေ အရီနာ့ကို ဖြုတ်တယ် ။ အရီနာရဲ့ ဖင်ဖြူဆွတ်ဆွတ်တွေကို လက်နဲ့ ဖြဲကားပြီးတံတွေးထွေးထည့်ဖို့ လုပ်တော့ အရီနာက မထွေးနဲ့…ကေဝိုင်ဂျယ်လီ ရှိတယ် ဆိုပြီး ဘူးလေး ထုတ်ပေးတယ် ။ အရီနာရဲ့ နောက်ပေါက်ကို လုပ်နေတဲ့အချိန် အရီနာက ညိုညိုညိမ်းကို ဘာဂျာကိုင်တာကိုလည်း သူကြည့်ရတာ တော်တော် သဘောကျမိတယ် ။
ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ စိတ်ကြိုက် ဆွဲလိုက်ကြတယ် ။ ရုရှားမလေးရဲ့ အရှေ့ပေါက် အနောက်ပေါက်နဲ့ ပါးစပ်ကို စိတ်တိုင်းကျ အရသာခံပြီး အားလုံး ပြီးစီးသွားတော့ သုံးယောက်သား ရေအတူတူချိုးရတာလည်း အတွေ့အကြုံသစ်တခုဘဲလေ ..။

ရုရှားကလပ်ထဲက ထွက်ခဲ့ကြပြီး စကားတပြောပြောနဲ့ လျှောက်ကြရင်း လမ်းထိပ်ကို ရောက်လာကြတယ် ။ ညဉ့်လဲ နက်ပြီ ..။ ဟိုတယ်က သိပ်မဝေးတာကြောင့် လမ်းလျှောက်ဘဲ ပြန်ကြမယ် လို့ သူတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ် ။
လူပြတ်ပြီး မှောင်လာတယ် ။ ဟိုတယ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန် သူတို့ အနောက်ဖက်မှာ တုတ်တုတ်လို့ ခေါ်ကြတဲ့ သုံးဘီးကားတစီး ထိုးဆိုက်လာပြီး လူငယ်လေးယောက် ဆင်းလာကြတယ် ။ သူတို့အထဲက ခေါင်းဆောင်လို့ထင်ရတဲ့ကောင်က ရှေ့တိုးလာတယ် ။
“ ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ ညိုညိုညိမ်းလား …”
အဲဒီ ဆံပင်ရှည် ပိန်ညောင်ညောင် ကောင်လေးက မေးလိုက်တယ် ။
ဟန်ဝင်းအောင်က “ မဟုတ်ဘူး….မသိဘူး….” လို့ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေတယ် ။ သူတို့ ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ညိုညိုညိမ်းကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြတယ် ။
“ သိနေတယ်လေ..မညာနဲ့…မင်းတို့ကိုမနက်ထဲက စောင့်ကြည့်နေတာ.. စကားပြောစရာ ရှိလို့ ခဏ လိုက်ခဲ့ပါ…”
“ မင်းတို့နဲ့ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိဘူး ” လို့ သူပြန်ပြောလိုက်ပြီး ပြေးပေါက်ရှာတယ် ။
ဟန်ဝင်းအောင်က သူတို့ ကာမထား ဝိုင်းမထားတဲ့ ဖက်ကနေ လစ်ဖို့ကြံတယ် ။ ညိုညိုညိမ်း လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ပြီး ။
ဘရူးဝူးရူး..ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ အဲဒီဖက်ကလည်း သုံးဘီးတစီး ထိုးဆိုက်လာတယ် ။ ဒီသုံးဘီးပေါ်က နောက်ထပ် လူလေးယောက် ဆင်းလာတယ် ။ ပိတ်မိနေပြီ ။
“ လိုက်ဆို လိုက်ခဲ့…”
သူတို့အနားကို တိုးကပ်လာကြတယ် ။ ဖွက်ကွယ်ပြီး ကိုင်ထားကြတဲ့ ဓါးတွေကို ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ ညိုညိုညိမ်း မြင်သာအောင် ပြကြတယ် ။
“ ကားပေါ်တက်…” တဲ့ ..။
ဒီတခါတော့ ခံလိုက်ရပြီ..လူရှစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်ဖိုက်ဖို့ ဆိုတာကလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး ။ မလွယ်ဘူး ။
“ မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ…ခင်ဗျားတို့ လူမှားကြတာဘဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ် ..” လို့ အတင်းဇွတ်ငြင်းပြီး သူတို့ကြားကနေ ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားလိုက်သေးတယ် ။ မရဘူး ။
သူတို့ ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ ညိုညိုညိမ်းတို့လက်တွေကို ဖမ်းဆွဲကြသည် ။ ရုန့်ရင်းဆန်ခတ်တွေ ဖြစ်ကုန်တယ် ။ ဓါးတွေ ဗြောင်ကြီး ထုတ်ပြကုန်တယ် ။ ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်လဲမှောင် လူလဲ ပြတ်နေတယ် ။ ကားသွားကားလာတောင် မရှိဘူး ။
ဒီအချိန်မှာ လင်းကရူစာကားမဲကြီးတစီး ထိုးဆိုက်လာတယ် ။ ဒီလူငယ်အုပ်စုရော ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ ညိုညိုညိမ်းကော လှည့်ကြည့်မိကြတယ် ။ ကားထဲက လူတွေ ဆင်းလာတယ် ။ လက်ထဲမှာ သေနတ်ပြောင်းတိုတွေရော အရှည်တွေရော ။ သူတို့အထဲက တယောက်က ထိုင်းစကားနဲ့..“ မင်းတို့ နောက်ဆုတ်ကြ..ဓါးတွေ ပြန်သိမ်းလိုက်ကြ ..ဒီနေရာက ထွက်သွားကြ..ဒါမှမဟုတ် ရဲစခန်းကို လိုက်ခဲ့ကြ”လို့ အော်ပြောလိုက်တော့ စောစောက သုံးဘီးကား နှစ်စီးနဲ့ ရောက်လာဆွဲခေါ်တဲ့ အုပ်စု နောက်ဆုတ်သွားကြတယ် ။ သုံးဘီးကားတွေပေါ်ကိုတော့ မတက်သေးဘဲ စောင်းငမ်းငမ်းတွေ လုပ်နေကြလို့ နောက်ရောက်လာတဲ့လူတွေက သေနတ်တွေနဲ့ ထိုးချိန်လိုက်ကြတယ် ။
“ သွားဆို သွားကြ..ပစ်လိုက်ရမလား…”
ဒီတော့မှ သူတို့လည်း သုံးဘီးတွေအပေါ် ပြန်တက်သွားကြတယ် ။
လင့်ကရူစာကားမဲကြီးထဲက လူတွေက ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ ညိုညိုညိမ်းကို ကားထဲ တက်ခိုင်းတယ် ။သူတို့က မတက်ဘဲ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် လုပ်နေတော့ ကားနောက်ခန်းထဲက လူတယောက်က လှမ်းခေါ်လိုက်တယ် ။
“ ဟေ့..ညိုညိမ်း…လာလာ..ကားထဲ ဝင်ခဲ့..ဦးတို့ပါ …. ”
ညိုညိုညိမ်းက သေသေချာချာ ကားထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ ဦးသိန်းထွန်းကျော်နဲ့ ဟို သတင်းစာထဲခဏခဏ တွေ့ဘူးနေတဲ့ ခေါင်းဖြူဖြူနဲ့ ဦလေးကြီးတို့ ဖြစ်နေတယ် ။
ဒါနဲ့ သူတို့လည်း ကားပေါ်တက်လိုက်ကြတယ် ။
“ ကျေးဇူးပါဘဲ ဦးတို့ရယ် …ဘယ်လို ဘယ်လို ရောက်လာကြတာလဲ …”
“ ဒီလိုဘဲပေါ့ကွယ် …စောစောက ချာတိတ်တွေက ဇော်ကြီးနဲ့ တင်မောင်လတ်တို့ရဲ့ လူတွေပေါ့ ..မင်းတို့စာ သူတို့လက်ထဲ ပါသွားရင် မင်းတို့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံး သူတို့ လက်ကို အပ်ကြရမှာ..သူတို့ကနှိပ်စက်ပြီး တောင်းမှာကွ..” လို့ ဦးသိန်းထွန်းကျော်က ပြောတယ် ။
ခေါင်းဖြူဦးလေးကြီးကတော့..“ မင်းတို့က ပတ်တရာမှာ လာကဲနေတာကိုး..မင်းတို့ သိထားဖို့က ဒီမှာမြန်မာတွေ အများကြီးဘဲကွ…မင်းတို့ ရောက်နေတဲ့ သတင်းက ရန်ကုန်ကို ချက်ချင်း ရောက်သွားနိုင်တယ် ..ဒီလို ပေါ်တင်ကြီး လျှောက်သွားနေကြလို့ မရဘူးးကွ…” လို့ ပြောတယ် ။
သူတို့လည်း ဦးသိန်းထွန်းကျော်တို့နဲ့ ပါသွားကြတယ် ။
ခေါင်းဖြူဦးလေးကြီးက အနောက်နိုင်ငံတခုခုကို ပို့ပေးမယ်..စားရိတ်စားခတော့ ပေးရမယ်…လို့ ဦးသိန်းထွန်းကျော်က ပြောတယ် ။ ဟန်ဝင်းအောင်နဲ့ ညိူညိူညိမ်းတို့လည်း ထိုင်းမှာ မနေရဲကြတော့တာကြောင့် ပေးပါမယ်.လို့ ပြောကြတယ် ။
ကျောက်ဖုရားဇော်မြင့်က ဘယ်လောက် တောင်းပန် တောင်းပန် ငွေတွေ ဘယ်လောက် ပေးပေး မိုနာလီဇာလည်း ဒီလူးကြီးကို အရမ်း ကြောက်သွားခဲ့ပြီ ။ ဘရာစီယာနဲ့ ပင်တီလေးဘဲ ချိန်ထားပြီး အကို့ရှေ့မှာ ဟိုကိုင်ဒီကိုင် လုပ်ခဲ့..ပါးရိုက်ခိုင်းခဲ့တဲ့ လူရောစိတ်ရော ကြမ်းတမ်းတဲ့ လူကြီးကို ဘယ်လိုမှ ထပ် မပတ်သက်ချင်တော့ဘူး ။
ဒါပေမယ့်..ဒါပေမယ့် မိုနာလီဇာလေးကို သဘောကျ သနားသွားတဲ့ ကျောက်ဖုရားဇော်မြင့်ကတော့ လွယ်လွယ်နဲ့ နောက်ဆုတ်မသွားပါ ။ စိတ်ပျက်လက်လျှော့မသွားခဲ့ပါ ။ နပိုလီယန်ကို သူပိုင်နေမှတော့သူ စိတ်မပူတော့ဘူး ။ နပိုလီယန်နဲ့ မိုနာလီဇာတို့ရဲ့ အမအကြီးဆုံး ဆေးရုံတက်ရတာတွေ အထူးကုဆရာဝန်ကြီးတွေ ပြရတာတွေ..ဆေးဝယ်ရတာတွေကို သူ အကုန် တာဝန်ယူပေးခဲ့ပြီး မိုနာလီဇာတက်ချင်နေခဲ့တဲ့ သင်တန်းကျောင်းတွေကို သူအကုန် ပို့ပေးတယ် ။ သူတို့မိသားစု စီးဖို့လည်း ဟွန်ဒါဖစ်ကားလေးတစီး ချက်ချင်းဝယ်ပေးတယ် ။
အခုလည်း သူတို့အိမ်ကို ရောက်လာပြီး ကြည့်တယ် ။ အိမ်ကို ကြည့်တာ ။ မိုနာလီဇာတို့ အမတွေကတော့ သူတို့မိသားစုကို အစစ ဂရုတစိုက် အကုန်ခံနေတဲ့ ကျောက်ဖုရားကို ပြာပြာသလဲ ဖြစ်နေကြတာပေါ့ ။ ကျောက်ဖုရားက သူတို့ကို ဒီအိမ်က စုတ်တယ်..ဒီမှာမနေနဲ့တော့..သူ အိမ်လေးတလုံး စီစဉ်ပေးမယ် လို့ ပြောတယ် ။ သူပြောတဲ့အတိုင်းဘဲ သူတို့ မိသားစုကို အိပ်ခန်းလေးခန်းပါတဲ့ ကွန်ဒိုတိုက်ခန်းကျယ်ကျယ်ဆီ ပြောင်းပေးလိုက်တယ် ။ နပိုလီယန်လည်း ကျောက်ဖုရားကြီးတော့ ငါ့ညီမလေးကို သဘောကျနေပြီလို့ စိတ်ထဲမှာ သိလိုက်တယ် ။
မိုနာလီဇာလည်း သူတို့မိသားစုအပေါ် အရမ်းကို စေတနာထားတဲ့ ကျောက်ဖုရားကြီး လုပ်ခဲ့တာတွေကိုနဲနဲမေ့လျော့..ပေါ့သွားတယ် ။ သူတို့ မိသားစုလဲ တိုက်ခန်းအကောင်းစားနဲ့နေ ကားအသစ်လေးစီးနေရပြီလေ ။ အကို နပိုလီယန်ဆိုလည်း ဒီလူကြီးရဲ့ တပည့်ဖြစ်သွားပြီး သားသားနားနား ဖြစ်နေပြီ ။
မိုနာလီဇာတို့ မိသားစုက ဒီလောက် ကျေးဇူးတင်နေကြပြီ ဖြစ်ပေမယ့် ကျောက်ဖုရားဇော်မြင့်က မပြီးသေးဘူး ။ သူတို့ မိသားစုကို လဖက်ရည်ဆိုင်တဆိုင်ပါ ဝယ်ပေးဖွင့်ပေးလိုက်တယ် ။ အဲဒီမှာ မိုနာလီဇာလည်း ကျောက်ဖုရားကို “ ကိုကြီး ” “ ကိုကြီး ” နဲ့ ဖြစ်သွားရတော့တာဘဲ ။
ငွေအရှိန်အဝါက ကြီးမားလွန်းတယ် ။အခုဆိုရင် ကျောက်ဖုရားဇော်မြင့်ရဲ့ ကက်ဒီလက်ကားအသစ်ကြီးက မိုနာလီဇာတို့ ကွန်ဒိုအောက်ကို ထိုးဆိုက်လိုက်တာနဲ့ မိုနာလီဇာလေးက တိုက်ပေါ်က ပြေးဆင်းလာပြီး ကားကြီးထဲကို ဝင်လိုက်တော့တာဘဲ ။
“ မိုမိုလေး …”
“ ရှင်..ကိုကြီး …”
“ စင်ကာပူ ဈေးဝယ်ထွက်ကြရအောင်လား…”
“ ကိုကြီးသဘော….”
ကျောက်ဖုရားက မိုနာလီဇာလေးကို ပါးရိုက်ဖူးတဲ့ သူ့တပည့်ကို သူ့မျက်စိရှေ့အောက်မှာ မထားတော့ဘဲ မိုးကုတ်က ကျောက်တွင်းတွေမှာ ခိုင်းထားလိုက်တယ် ။ သူ့ကို ကြည်ဖြူနေပြီ ဖြစ်တဲ့ မိုနာလီဇာလေး ဒီကောင့်ကို ပြန်တွေ့ရင် ဟိုတုံးက ခံခဲ့ရတာတွေကို ပြန်သတိရသွားမှာစိုးလို့…။
များမကြာခင်မှာ စင်ကာပူက ကုန်တိုက်ကြီးတွေမှာ ဈေးတွေလိုက်ဝယ်နေတဲ့ မိုနာလီဇာနဲ့ ဘေးက လိုက် ငွေရှင်းပေးနေတဲ့ ပါးစပ်ကြီးဖြဲဟပြီး ကျေနပ်နေတဲ့ ကျောက်ဖုရားဇော်မြင့်တို့ကို တွေ့နိုင်ပါတယ် ။
“ သုံး….သုံး..မိုနာလေး သုံးသာသုံး….ကိုကြီး ရှင်းမယ်…အားလုံး..ဝယ်ဝယ် … ”လို့ ပြောရင်း မိုနာလီဇာရဲ့ အနောက်က ပြေးလိုက်နေတယ် ။
ကျောက်ဖုရား အရမ်းပျော်နေတယ် ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် မိုနာလီဇာလေးက သူ့ကို ပေးကျွေးတော့မှာ သေချာတယ် ။ စားရသောက်ရတော့မယ်ဆိုပြီး ဝမ်းသာလုံးဆို့နေတာ ။

နပိုလီယန်လည်း သူ့ဘောစိက သူ့ညီမလေးကို တကယ် အတည်ကြံနေတယ်လို့ ယုံကြည်လို့ သွားကြီးဖြဲပြီး ကျေနပ်နေတယ် ။ နပိုလီယန်လည်း အိပ်ဖေါ်တီးတို့ စုံတွဲအကြောင်းကို မကြားရတာ ကြာသွားပြီမို့ မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ဖြစ်နေပြီ ။
တနေ့မှာ သူ့ဆီကို လူတယောက် လူကြုံပစ္စည်း လာပို့တယ် ။ သေတ္တာကြီးတလုံး ။ဘယ်သူပို့တာလဲ ဘယ်ကလည်း ဆိုတော့ “မသိဘူး ” လို့ဘဲ ပြောတယ် ။ အထဲမှာ စာပါလိမ့်မယ်..ဖတ်ကြည့်ပါ” လို့ဘဲ ပြောပြီး သေတ္တာကြီး ချခဲ့ပြီး လစ်ရော ။
နပိုလီယန်လည်း သေတ္တာကြီးကို ဖွင့်ကြည့်တော့ အမေရိကန်ဒေါ်လာငွေစက္ကူတွေ အပြည့် ဖြစ်နေတယ် ။ စာလေးတစောင်လည်း ရှိနေတယ် ။ ဖွင့်ဖတ်လိုက်တော့..
ရောင်းရင်း နပိုလီယန်..မင်းကို မဘတ်ပါဘူး..အခြေအနေအရ အချိန်မရလို့ ဘတ်သလို ဖြစ်သွားတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ..ဒါတွေကမင်းအတွက် ရှယ်ယာ ဝေစု ပါ….
ခင်မင်သော ရောင်းရင်းများ အိပ်ဖေါ်တီး
ဆိုတာကို ဖတ်လိုက်ရတယ် ။
နပိုလီယန်လည်း..“ အင်း..အိပ်ဖေါ်တီးစုံတွဲ…ငါ့ကိုတော့ သတိရကြသားဘဲ…လို့ တွေးမိရင်း ပြုံးစိစိနဲ့ ငွေတွေကို ကြည့်နေပါတယ် ။

Previous

ချစ်ရသောမောင် – အပြာစာပေ

ဒိုင်လျှို – အပြာစာပေ

Copyright © 2026 ညကဗျာ – အပြာစာအုပ် အောစာအုပ်များ စုစည်းမှု | Powered by Astra WordPress Theme

---

ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် ကျွန်တော်တို့ဆိုဒ်လေးမှာနေ့စဉ် ဝင်ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။ အားပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။