ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…

---

အပွိုကှီး ဆိုဒြ – နာမညကြ နှငြးဝေ။ ဒီဇငဘြာလ နှငြးတှကတွေဲ့အခွိနကြှီးမှေးလို့ အလှယတြကူနဲ့လှလှလေးပေးထားကှတာ။ ဆှမွေိုးထဲမှာ သမီးမိနြးကလေးဆိုလို့ နှငြးဝတဈေယောကထြဲ။ ဝမြးကှဲဆိုလို့ မောငတြှေ အကိုတှခညွြေး။ဒါ့ထကဆြိုးတာ နှငြးေ၀ ဦးလေးက ရပကြှကြ လူမိုကြ။ ဓါးထိုးမှုနဲ့ ထောငထြဲကထှကတြဲ့အခွိနြ တူမလေးမှေးမှ မိုကတြာရပတြော့တာ။ နှငြးေ၀ မှေးကတညြးက တဆှတမွေိုးလုံးစီးပှားတကတြော့ အကုနလြုံးကဝိုငြးခစွကြှတာပေါ့။ဦလေးကလညြး လူမိုကြ အကိုတှမေောငတြှလညြေး မွားတော့ ငယငြယရြှယရြှယနြဲ့ရညြးစားကမရ။ ညားမယြ့ညားတော့လညြး အညာသား နဲ့မှညားတော့တာ။ အပွိုကှီးပေါကစြဖှဈနတေဲ့အခွိနြ အသကြ၃၅။ ရနကြုနလြာပှီး အလုပလြုပတြဲ့ မလညမြဝယြ အညာသားနဲ့ ညားပါလရေော။ မောငအြညာသားက ရနကြုနမြှာ အဲကှနြးတှပှငေတြယြ။ အဲ့တုနြးက နှငြးေ၀ အဆောငနြတေုနြး အဲကှနြးလာပှငတြဲ့ မောငညြာသားနဲ့ငှိပှီး အပိုငဝြိုကပြလိုကတြာ။ မဝိုကလြို့လဲမရဘူးလေ။ ရပကြှကထြဲက လူတှနေဲ့ညားဖို့ကတော့ မဖှဈနိုငြ။ အညာသားကလညြးအိမကြိုလာတောငြးတော့ ဆှစေုံမွိုးစုံပဲ။ တှဲတာ ၁လလောကနြဲ့ အိမပြေါြ ကနတြော့ပှဲကှီးမလာတာ။ ဒီတော့လညြး မငှငြးသာဘူးပေါ့။

အညာသားမှာလည်း အကိုတွေညီတွေချည်းပဲ။ လာတင်တောင်းတာတော့ ရွှေ၅ကျပ်သားနဲ့ ဗျ။ အရမ်းအများကြီးမဟုတ်ပေမယ့် နည်းတာတော့မဟုတ်။ အညာသားတို့ဆွေမျိုးတွေကလည်း မြို့သူချောချောလေးရတာဆိုတော့ ဝိုင်းအုံပြီး တင်တောင်းကြတာလေ။ ပြုံးပြုံးကြီးရှိနေတာကတော့ ဘယ်သူရှိမတုန်း။သူ့ဦးလေး လူမိုက်ကြီးပေါ့။ မင်္ဂလာတွေဘာတွေဆောင်ပြီးလို့ ဆွေပြမျိုးပြလေး အညာလည်ကြမယ်ဆိုတော့မှ ခမျာမှာ မပြုံးနိုင်တော့။ အညာမှာ ၁လလောက်နေဖို့ ခွင့်တွေပါယူပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာတော့ ဖုန်ကတထောင်းထောင်းနဲ့ ရွာရောက်တော့ မြို့သူလည်း ရွံ့ရုပ်ဖြစ်ကရော။ ရွာလေးက အတော်ဝေးတယ်။ မြင်းခြံမြို့ကြီးကနေတဆင့် တက္ကစီတွေ လိုင်းကားတွေထပ်ငှားပြီးမှ ရွာဖက်ရောက်တာ။ ရွာဆိုပေမယ့် မြေနီလမ်းလေးတစ်ခုပဲ ရှိတာ။ အိမ်စေ့လိုလို အင်တာနာတိုင်လေးတွေနဲ့ နေရောင်ခြည်သုံး ဘက်ထရီအိုးလေးတွေကိုယ်စီနဲ့။ အင်တာနက်လည်းရတယ်။ အကုန်လုံးက အမ်ပီတီ နဲ့ဗျား။ မြို့သူပါလာတယ်ဆိုတော့ အကုန်လုံးက ကိုယ့်ခြံထဲကနေကိုယ် ယောင်လည်လည်နဲ့ စပ်စုကြတာပေါ့။ အိမ်ရောက်တော့မှ အံ့သြရတာ နှင်းဝေရယ်။ အိမ်ကြီးက ရေနံချေးသုတ် ၂ထပ်အိမ်ကြီး။ ကျယ်လည်အတော်ကျယ်တယ်။ ခြံဝန်းကလည်း ၈၀ ပတ်လည်ခြံကြီး။ ခြံနောက်ဖက်မှာက ပျိုးပင်တွေရယ် တဲပုတ်လေးရယ်ရှိတယ်။

တစ်အိမ်လုံးမှာ မိန်းမသားဆိုလို့ နှင်းဝေရယ် သူ့ယောက္ခမကြီးရယ်။ ကျန်တာအကုန် ယောကျာ်းတွေချည်း။ လာတင်တောင်းတုန်းက ပါလာတဲ့ အဒေါ်တွေ ညီမတွေဆိုတာက တစ်ခြံထဲဆိုပေမယ့် အိမ်မတူကြဘူး။ အညာသား အဲ အညာသားနာမည်က အေးမောင်တဲ့။ အေးမောင်ရဲ့ အကို၂ယောက်ရယ် ညီတစ်ယောက်ရယ် သူ့ယောက္ခမရယ်ပေါ့။ ပထမ တစ်ရက်၂ရက်ကတော့ အကုန်လုံးက စကားတောင် မပြောဖြစ်။ အေးမောင်ကလည်း အတူသာအိပ်တာ မတို့မထိရဲ။ ဒီလိုနဲ့ ၁ပတ်လောက်ကြာတော့ နှင်းဝေက ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကောင်းတာတစ်ကြောင်း၊ ရုပ်လေးချောတာကလည်းတစ်ကြောင်းဆိုတော့ ရွာကအပျိုတွေ ဝိုင်းဝိုင်းကိုလည်လို့။ မိတ်ကပ်ကို ဘယ်လိုလိမ်း၊ ဘာလေးကဘာ သင်ပေးရတာပေါ့။ အိုင်းလိုင်နာ ခြယ်တာလောက်လုပ်ဖူးတဲ့ တောသူလေးတွေက နှင်းဝေရဲ့ အခု၁၀၀လောက်ရှိတဲ့ မိတ်ကပ်ပစ္စည်းတွေမြင်တော့ ပါးစပ်ကိုအဟောင်းသား။ ပျော်ရွင်ဖွယ် ဟန်းနီးမွန်းလေးဖြစ်နေတာပေါ့။ တချိန်တည်းမှာပဲ.. ထန်တောထဲဝယ် “ဟေ့ကောင် အေးမောင်..မင်းမိန်းမ တယ်လှသကွာ။ မင်းတော့ ထောတာပဲ ငါ့ကောင်ရ။” အေးမောင်၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ချီးကျူးစကားပြောသည်ကို “ဟီး ဟီး ” ဟုသာ ရယ်နိုင်သည်။ “အေးမောင်ကိုကြည့်ထားကြဟေ့ နွားပြာကြီးအောက်သွားမရှိဆိုတာ ဒါမျိုး။ ဟားဟား” ကျန်တဲ့တစ်ယောက်က ထဖောက်သဖြင့် ပွဲကျသွားသည်။

တဆကတြညြး ဆကဖြောကသြူက တခှားသူမဟုတြ အေးမောငြ၏ အကိုအရငြး ထှေးမောငြ “မငြးတို့ နှားပှာကှီးကလညြးကှာ အောကသြှားမရှိသလို စောကဖြှဈလညြးမရှိပေါငကြှာ။ဟဟေေ” ထှေးမောငြ၏ စကားကှောငြ့ အေးမောငြ မကွနြှာကှီးနီရဲသှားကာ ထနြးရညအြိုးကို ယူပှီး ဂလှတြ ဂလှတနြှငြ့မော့ခနွသညြေ။ “ဟာ ဘယလြိုတုနြး ကိုထှေးမောငရြ။ ဒီလောကခြွောပုံရတာ အေးမောငြ လမြးတောငလြွောကနြိုငမြယမြထငဘြူး။ ဟားဟား” “ဘယကြလာ ငနီရာ။ မငြးကောငကြှီးက ခုခွိနထြိ လကဖြွားနဲ့တောငမြတို့ရသေးဘူးမောငြ။ ဟားဟား” “ဝါး..ဟား ဟား ” အကုနလြုံး ဝိုငြးရယကြှသညြ့ အခွိနြ “ဒုနြးခနဲ” ထနြးရညအြိုးကို ခရွငြး အေးမောငတြဈခှနြးထဲပှောသညြ ” ဒီညတော့ ကိုကှီးထှေးမောငြ စောငြ့ကှညြ့ထား။ ဒီညတော့ သခွောဖိုကပြှီပဲ” “မငြ့မလညြးဖိုကလြာတာ ရနကြုနထြဲက ဟော အညာရောကတြာတောငြ ပေါငတြံဖှူလားမညြးလားမသိဘူးမဟုတလြား။ ဟား ဟား ဟား” အကုနလြုံး၏ နောကပြှောငြ ကွီစယမြှုကို မသိကွိုးကွှံပှုရငြး ထနြးရညြ တမှူပှီးတမှူ တကွိုကပြှီးတကွိုကြ မော့သောကမြိပါတော့သညြ။ “ကိုအေးမောငြ.. ကိုအေးမာငြ..။ အာ. ထနြးရညတြှသေောကလြာတာမွား နံဟောငနြတောပဲ။ သှားသှားရသှေားခွိုးခွေ။” “နှငြး..ဝေ..။ နှငြး ေ၀ ဂို ကို သိ ပြ . . . ခစွြ..” “တောတြောြ.. သှားရသှေားခွိုး။ရမခွေိုးရငြ အခနြးထဲဝငမြလာနဲ့ဒါပဲ။” ဟု ဆိုကာ တှနြးထုတလြိုကသြဖှငြ့ ဖငြထိုငလြဲကသွှား၏။

ခြံဝမှစောင့်နေသည့် နှင်းဝေ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့်လည်း ကာလသားတသိုက် ဝါး ခနဲ ပွဲကျသွားသည်။ ထန်းရည်မူးမူးနှင့် ရေစည်မှ ရေ တစ်မုတ်ပီး တမုတ်လောင်းရင်း စိတ်ထဲမှမခံချင်စိတ်ကော ဒေါသတွေပါ တလှိုက်လှိုက်။ ဆပ်ပြာတိုက်ဖို့ပင်သတိမရတော့။ အိမ်ပေါ်တက်တော့ ည၁၁ပင်ထိုးပီ။အခန်းထဲရောက်တော့ တစ်ဖက်လှည့်အိပ်နေသော နှင်းဝေ၏ အလှကိုမြင်ကာ တံတွေးဂလုခနဲမျိုချမိသည်။ အဝတ်အစား မဝတ်တော့ပဲ ကုတင်ပေါ် တက်ကာ ခါးကိုကိုင်ရင်း ပွဲကြမ်းမယ်ကြံကာမှ မျက်စိက မှေးမှေးလာကာ အိပ်ပျော်သွားပါတော့သည်။ မတင်မကျဖြစ်ရသူက နှင်းဝေ။ ခေါ ခလူး နှင့် အိပ်မောကျနေသော လင်တော်မောင်ကိုကြည့်ရင်း ဒေါသကလည်းထွက်သည်။ ငယ်ပါကတော့ ထောင်တာမှမတ်လို့။ အေးမောင်၏ လိင်တံကိုကြည့်ရင်း ရေငတ်သလိုဖြစ်လာကာ။ တက်စောင့်ချင်စိတ်တွေပေါ်လာသည်။ အို ကိုယ်ကမိန်းကလေးပဲ။ သူက လက်ဖျားနဲ့တောင်မထိတဲ့ကိစ္စ။ တွေးရင်း ဒေါသထွက်လာကာ တွန်းထုတ်ရင်း အိမ်သာဖက်သို့ထလာခဲ့သည်။ စောင့်ကြီးအောင့်ကြီးနဲ့ ထွက်လာခါကစ တော့ ဒေါသထွက်နေလို့ ပြသနာမရှိ။ အိမ်ပြင်ထွက်တော့မှ ပုဇဉ်းရင်ကွဲသံတွေကြားပြီးကျောချမ်းမိ၊ ဒီမှောင်မိုက်နေတဲ့ လမ်းကြီးကို သူမဖြတ်ရဲ။ အိမ်သာက ခြံနောက်စွန်းမှာလေ။ ဒီတော့မှ သေးက ပိုထွက်ချင်လာသည်။

အရငညြတှကဆေို အေးမောငကြိုနှိုးပှီး လိုကပြို့ခိုငြးရသညြ။ ခုတော့ ဘာလုပရြမှနြးမသိဖှဈနတေုနြး။ ဖတခြနဲ ပုခုံးလာပုတသြော လကအြေးအေးကှီးကှောငြ့ အမလေး ဆိုပှီးလနြ့အောမြိသညြ။ “ဟဲ့ ဟဲ့ ဘာဖှဈတာတုနြးဟ” “အောြ..ဘယသြူမွားလဲလို့လနြ့လိုကတြာ ကိုကှီးထှေးမောငရြယြ။” “အေး.. ဘာလုပနြတောတုနြး အိမနြောကမြှာရပပြီး” “ညီမ..အပေါ့သှားမလို့။မသှားရဲ့ လို့.. အဲ့တာ.. အေးမောငကြလဲ အိပနြတော..” “အာ..ဒါမွား ငါတို့လာခေါပြေါ့ဟ။ ကနွတြဲ့ကောငတြှရှေိနတောပဲ။ လာလာ” ထနြးရညအြရှိနလြေးနဲ့မို့ လကကြ ဖတခြနဲ ဆှဲကာ အိမသြာသို့ ခေါခြလွာပါတော့သည ြ။ အိမသြာထဲရောကတြော့ ရှဲ ခနဲ သေးထှကသြံက လောစြပီကာဖှငြ့ဖှငြ့သလို ပငြ တိတဆြိတသြောညယံမှာ အသံကယွကြှီးထှကလြာသညြ။ ရှကလြှနြးလို့ နှငြးေ၀ မကွနြှာကှီးနီရဲနပေါတော့သညြ။ မတတနြိုငပြေ။ အိမသြာအပေါမြှ လွှပစြဈမီးသီးဝါဖနြ့ဖနြ့အရောငကြ ဘေးဖကကြို ဖှာကနွသညြေ။ ရခှကေယြူကာဆေးမလို့လုပကြာမှ အပှငမြှ အေးမောငြ၏ ဗှဲခနဲ သေး ကာ့ပနြးနသေံကှောငြ့ တှနြ့သှား၏။ တဗှဲဗှဲ သေးပနြးနသေော အသံနှငြ့အတူ မကွစြိထဲသို ခုနက အမောငြ၏ လီးကှီးက ပေါလြာသညြ။ အတငြးခေါငြးခါကာ ရခှကေလြေးခပရြငြး တဖတဖြတနြှငြ့ရဆေေးမိကာမှ စိတကြ ထလာ၏။

အိမ်သာဘေးဖက်တွင်လည်း ထရံက အပေါက် ရှိသည်လေ။ အပေါက်က သေးသေးမဟုတ် လက်၃လုံးစာလောက်ရှိသည်။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း ခေါင်းလေးစောင်းကာအပေါက်လေးမှချောင်းကြည့်တော့ မပီဝိုးတဝါးနှင့် အေးမောင်၏ ပစ္စည်းကြီးကိုမြင်လိုက်ရသည်။ ညီအကိုတွေဆိုတော့ ဆိုဒ်ကသိပ်မကွာ။ ဒါပေမယ့် ထွေးမောင်က ပိုကြီးပြီး ပိုတုတ်သည်။ သေးပေါက်နေတဲ့အချိန်ဆိုတော့ ပိုတောင်တာလည်းပါသည်။ ထရံပေါက်လေးက ချောင်းကြည့်ရင်း လက်ကလည်း အဖုတ်လေးကို အလိုလို ကလိနေမိသည်။ လူနပ်ချမ်းသာဆိုသလို ထွေးမောင်ကလည်း ငနပ်။ မူးတာမူးနေတာ အမူးပါး။ ထရံပေါက်ကျလာသော အလင်းကွယ်သွားတာကို ဖတ်ခနဲသတိပြုမိသည်နှင့် ပုဆိုးကို စလွယ်သိုင်းကာ လီးကြီးကို ရမ်းရင်း သေးစက်တွေကို ခါထုတ်၏။ ထို့နောက်တွင် အိမ်သာဖက် တစ်လှမ်းရွေ့ကာ လီးကြီးကိုကိုင်ကာ နှင်းဝေသေချာမြင်အောင် လဥတွေကိုစုပ်နယ်ပြနေ၏။ နှင်းဝေကတော့ ဖီလ်းလာပြီးရင်းလာပင်။ တဖြည်းဖြည်း ကြည့်နေရင်း အိမ်သာဖက်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး လီးကိုထိုင်ထုပြနေသည့်အဆင့်သို့ရောက်သွားပါတော့သည်။ ထွေးမောင်တို့က မူးရင် တော်ရုံမပြီး။ ထန်လည်းအသေထန်သည်။

ခုလိုအခှနမှေောဆို ဆကပြှောဖို့တောငမြလို။ နှငြးဝဖကေကြလညြး လမြးကှောငြးခငြးပှီးသားဆိုတော့ အဝငနြပလြို့ရပှီလေ။ဒီတော့ “ညီမလေးရေ…ပှီးပလား။ အကိုတော့ပှီးပီ။ ထှကခြဲ့လေ။” ဂှငြးထုပှရငြး ပါးစပကြလညြးမေးသညြ။ “ခန…ခနလေး အကိုအေးမောငြ။ ပီးတော့မယြ” “မှနမြှနလြုပလြေ..ခှငကြိုကတြယညြီမရဲ့။ဟဲဟဲ” “ဟုတဟြုတြ” နှငြးေ၀ ဆကမြကှညြ့တော့ပဲ ရအမှေနဆြေးရငြးထှကခြလွာတော့ ခုနကအတိုငြး ပုဆိုးဂှငြးသိုငြး ဂှေးတနြးလနြးနှငြ့ ထှေးမောငြ။ (အို) “ဘာလဲ ညီမ” “ဘာမှမဟုတဘြူး အကိုသှားမယြ” မသိခငွယြောငဆြောငနြသေော နှငြးဝေ။ ဒါကိုလညြး အေးမောငကြ ဒကသြညြ။ သကသြကမြူနတောလေ။ ရိုးတာပေါ့ “သှားညီမ ရှေ့ကသှား။ အကိုအိမသြာ မီးပိတလြိုကမြယြ” အမှနကြ အိမသြာမီးပိတစြရာမလို။ သကသြကကြှီး မလနြ့လနြ့အောငလြုပတြာလေ။ ဒီ့အပှငြ အိမသြာထဲက ရေ လကတြဈခုပခြပပြှီး လီးပေါလြောငြးခခွဲ့သေးသညြ။ အိမသြာမီးမရှိတော့ ပှနလြမြးက မှောငမြဲနသညြေ အဝေးကှီးမလွောကရြဲ။ အနောကကြ ထှေးမောငြ၏ တဖတဖြတြ ဂှငြးထုသံကိုလညြးကှားနရသေညြ။ ၂ယောကသြားစကားမပှောဖှဈပမယြေ့ နားလညနြကှပေီ။ လမြးတဈဝကရြောကတြော့.. “နှငြးဝေ” “ရှငြ…” ညီမလို့မခေါတြော့ ဒါကိုရှငခြနဲ ထူးပှီး တုံ့ခနဲရပမြိသညြ။

နှငြးဝကေို အကို့ညီက မလိုးဘူးဆို” “ရှငြ……” နားထဲ ဒိုငြးခနဲဝငလြာသော စကားကှောငြ့ ရှိနြးခနဲဖှဈသှားသညြ။ “အကို့ညီက အဖှဈမရှိတော့ အကိုလညြး အားနာမိတယြ။ နှငြးဝရယြေ။ ဒီမှာ” ပှောပှောဆိုဆို လကကြိုဆှဲကာ လီးပေါတြငပြေးလိုကသြညြ။ “အို…” “အကို့လီးက နှငြးေ၀ အတှကပြါပဲကှယြ။ တခှားဘာမှမတှေးနဲ့သိလား” လကကြိုအုပကြိုငရြငြး ဂှငြးထုသလိုရှေ့နောကတြှနြးပေးနသညြေ။ “ဘယလြိုလဲ နှငြးဝေ” ဘာသံမှမကှားရ။ “လာ လာ လိုကခြဲ့” ဟုဆိုရာနောကြ ကောကကြောကပြါအောငပြါသှားတော့သညြ။ နှငြးဝရေောကသြှားတာက ဘူးပငြ ခှံအောကြ။ အိမကြ မီးရောငဖြွော့ဖွော့တော့ ကနွသညြေ။အိမသြာလို အိမနြဲ့သိပမြဝေး။ ဘာစကားမှမပှောတော့ပဲ နှငြးဝကေို တှနြးလှဲကာ ထမီကိုလှနတြငလြိုကသြညြ။ ထို့နောကတြှငြ လှကှေီးထိုးရိုးရိုးအတိုငြး တကခြှကာစောငြ့ပါတော့သညြ။ နူးတာနှပတြာလညြးမလုပြ။ဒီတိုငြးကှီး ဖိထညြ့သဖှငြ့ နာကငွမြှုက စူးခနဲ။ ပိုဆိုးတာက အပွိုစဈစဈဆိုတော့ ဒဈမှုပရြုံပဲဝငသြညြ။ ထပထြညြ့မရ။ အပွိုမှှေးခံနသညေလြေ။ အားနဲ့ထပဖြိခတွော့ ဗလွဈခနဲအမှှေးပေါကသြှားကား သှေးစတှထှကေကြုနသြညြ။ ဒါကို မသိသော ထှေးမောငကြ အားပါးတရစောငြ့လိုးသဖှငြ့ အားး အားး းးး အားး အု အု အု ဖှငြ့ အောလြိုကြ ပှနထြိနြးလိုကနြှငြ့ ခံနရပေါတော့သညြ။

ဖငမြှာလညြးသဲတှပလေေို့။ ပထမ ပကလြကလြှနကြာခံနရငြေး။ တဖှညြးဖှညြး တခကွပြီးတခကွကြှာလာတော့ လညပြငြးကို ဖကကြာ ဖငကြိုကော့ပေးလာမိသညြ။ သူမကိုယသြူမလညြး မယုံနိုငြ။ ကိုယခြနျဓာရဲ့စေ့ဆောခြကွတြှပငြေ။ သှေးစတှနှငြေ့ အဖုတအြရညကြှညတြို့ ရောကာ ခစွကြှညနြူး အသံလေးတှေ ဗှဈ ဗှဈဗှှှတဗြှှတဖြှငြ့ ထှကလြာပါလသညြေ။ ရှကလြညြးရှကြ၊နာလညြးနာ ကောငြးလညြးကောငြးမလို့ ကှာကှာမထိနြးနိုငြ။ အားနဲ့ဖကကြာ ပီးသှားပါတော့သညြ။ နှငြးဝပှေီးသှားတာသိတော့ ထှေးမောငလြညြး ထိနြးထားတာလှှတခြလွိုကကြာ စောကခြေါငြးထဲတှငြ အရညမြွားလွံကလွာပါတော့၏။အိုးကမပူ စလောငြးကပူဆိုသလို ဘသားခွောရှကတြာက နှငြးဝထကေတြောငပြိုဆိုးနသေေးတယြ။ မကွနြှာခငွြးတောငမြဆိုငရြဲ။ စကားပှောဖို့နနသေော။ ညက မူးမူးနဲ့လှနထြားတာ ပှနတြှေးကှညြ့တော့ ကကွသြီးပါထတယလြေ။ ထှေးမောငရြှကနြတောမှငတြော့ နှငြးဝကလေညြး ရယခြငွတြာပေါ့။ မသိခငွယြောငဆြောငထြားရပမယြေ့ စိတထြဲမှာတော့ တခှိခှိနဲ့။ ထှေးမောငနြဲ့နှငြးေ၀ ကိဈစကို ရိပမြိနတောက ယောကျခမကှီး ဒေါဘြုမ။ သူကလညြး လကပြူးလကကြှပမြမိတော့ ပှောမရ။ စိတထြဲတော့ ဒီခွှေးမကို မကှညတြော့ဘူး။ နှငြးေ၀ ဘာလုပလြုပြ သူ့သားတှကေို မှူဆှယတြယထြငနြတေော့တာ။ ဟုတတြော့လညြး ဟုတသြညြ။

နှင်းဝေက အပျိုကြီးဆိုဒ်ဆိုတော့ သိတဲ့အတိုင်း ဖင်ကြီးတွေက အကိတ်၊ ရင်သားတွေကလည်း ဆိုဒ်ပြည့်လေ။ တံမြက်စည်းပဲလှဲလှဲ အဝတ်ပဲလျော်လျော် သူ့ဖင်တွေက တင်းရင်း လှုပ်အယ် ထွက်နေတာ။ မကြည့်ချင်မှ အဆုံး။ ဘယ်တော့ကြည့်ကြည့် သူ့ဖင်တွေက စိန်ခေါ်နေသလိုကြီး။ ဒီ့အပြင်ကိုမှ အောက်သူဆိုတော့ အသားကဖြူတယ်လေ။ ရေချိုးနေတဲ့အချိန်များဆို ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ရေဆေးငါးကြီးအတိုင်းပဲ။ တစ်မနက်လုံး အလုပ်တွေရှုပ်လို့ ညနေဖက် အမောပြေ ခနကျောချရုံရှိသေး။ အေးမောင်က ထန်းရည်ဆိုင်ရောက်နေပြီ။ မနေ့ညက မဖြစ်ခဲ့တဲ့ပွဲ ဒီညဖြစ်အောင် လုပ်မယ်ပေါ့။ အားကြိုးမာန်တက်နဲ့ တစ်မြူပြီးတစ်မြူတင်နေလေရဲ့။ ကာလသားအပေါင်းကလည်း ထုံးစံအတိုင်း အေးမောင်ကို နောက်လိုက်ပြောင်လိုက်နဲ့။ အထူးအဆန်း ခပ်တည်တည်ဖြစ်နေတာက ထွေးမောင်။ သူ့ကိစ္စနဲ့သူဆိုတော့ မနေ့ကလို ဝင်မနောက်သည့်အပြင်ကို သောက်လဲမသောက်ရဲ။ ဖြည်းဖြည်းချင်းသောက်နေရသည်။ နည်းနည်းသောက်လိုက် အမြည်းများများစားလိုက်နဲ့ပေါ့။ အေးမောင်က ထန်းရည်လေးထွေလာတော့ ပါးစပ်က အကုန်ထွက်လာသည်။ သူ့မိန်းမ ဘယ်လောက် တောင့်တဲ့အကြောင်း၊ သူဘယ်လောက်ကံကောင်းတဲ့အကြောင်း၊ စသဖြင့် မိန်းမဘွဲ့တသီကြီးကြူးပါလေကော။ မနေ့ကလည်း တမြူနဲ့တင် မိန်းမဘွဲ့ကြူးတာ။ အခုကတော့ ၂မြူကုန်မှ ကြူးတာဆိုတော့ ခံနိုင်ရည်တက်လာပုံ။ အေးမောင်၏ ငယ်သူငယ်ချင်း အောင်ဘုက အနားနားကပ်ကာတိုးတိုးပြောသည်။

ထွေးမောင်စိတ်ဝင်စားသော်လည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်နေမိတယ်လေ။ အပြန်ကျတော့ မနေ့ကလောက်မိုးမချုပ်။ ဒါပေမယ့်အေးမောင်က အောင်ဘုအိမ်ခနဝင်မယ်ဆိုလို့ အိမ်ကိုစောပြန်ခဲ့သည်။ ခြံရှေ့ရောက်တော့ ရေမိုးချိုးပြီး သနပ်ခါးအဖွေးသားနဲ့စောင့်နေသော နှင်းဝေကိုမြင်တော့ ထွေးမောင် “အ”သွား၏။ ရွှေစင်ရုပ်ထုလေးဆိုတာ ဒါကိုပြောတာဖြစ်မယ်။ စိတ်ထဲမှတ်ချက်ချရင်း မနေ့ကကိစ္စပေါ်လာသဖြင့် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကျော်ဝင်လာခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့် . . .. “ကိုကြီးထွေးမောင် ၊ အေးမောင်ကော ပါမလာဘူးလား။” – ဟူသော နှင်းဝေအမေးကြောင့် တုံ့ခနဲရပ်ကာ “အင်း…ခနနေပြန်လာမယ်။ သူငယ်ချင်းအိမ်ဝင်မလို့တဲ့” ခပ်ပြတ်ပြတ်ဖြေပြီး အိမ်ထဲဝင်ခဲ့သည်။ စိတ်ထဲမှာ နွားသိုးက ကြိုးပြတ်ချင်နေပြီလေ။ သိပ်မကြာ ကိုယ်တော်ချောက သိုင်းကွက်နင်းပြီးဆင်းလာသည်။ ရေချိုးစေချင်သော်လည်း လူမှန်းသူမှန်းမသိမူးနေသည့် လင်တော်မောင်ကို တွဲကာ အခန်းထဲပို့ရတာပေါ့။ အံမယ်လူသာမူးနေတာ ပုဆိုးက တထောင်ထောင်နဲ့။ လင်တောင်မောင်က ကုတင်ပေါ်ရောက်တော့ ခြင်ထောင်လေးချပေး။ မီးလေးပိတ်ပြီး ဝင်လှဲကာမှ ဖြုန်းနဲ ဖက်ခံလိုက်ရ၏။ ဘာမပြောညာမပြော အဖက်ခံရလို့ ရင်ဖိုသွားတုန်းရှိသေး။ ထမီကိုဆွဲချွတ်ကာ လက်ခလယ်အတင်းထိုးထည့်သည်။

ရုတတြရကဆြိုတော့ လနြ့နသဖှေငြ့ အဖုတကြ လကခြလယပြငကြှပနြသညြေ။ မနေ့က ခံထားရတဲ့အရှိနကြှောငြ့လညြး နာကငွနြသေောအဖုတကြ လိငစြိတခြကွခြငွြးမပေါြ။ ဒါကိုမသိသော အေးမောငကြ အပွိုအစဈပဲဟ ဆိုပှီး ပှီးအောငပြငြ မနှူး။ လီးကှီးတညကြာ ဗှဈခနဲ ထိုးထညြ့လိုကရြာ တဆုံးဝငသြှားပှီး နှငြးဝလေေးတဈယောကြ ကှယတြှလတှေမှငေသြှားသညြ။ ဝငဝြငခြငွြးမနားပေ။ ခကွခြငွြးအဆုံးထိဆှဲထုတပြှီး ဗှဈခနဲ ထပထြညြ့သညြ။ ဒီတကှိမတြော့ မရ.. “အမေ့”ဆိုပှီး အောမြိသညပြေါ့။ ဒါကိုလညြး မညှာမတာ အေးမောငကြ ပါးစပအြတငြးပိတကြာ လကတြဈဖကကြ လီးကိုကိုငပြှီး ဇှပခြနဲထညြ့ကာ ကွှဲလိုးနှားလိုး လိုးပါလသညြေ။ နှငြးေ၀ တဈယောကြ ဘာခံစားခကွမြှမရ။ နာကငွမြှုသကသြကဖြှငြ့ ရုနြးကနအြောဟြဈနမေိသညြ။ အကငြးမပါးသော အေးမောငကြ အပွိုမလေး ကှကှေဲနသညေကြို ဂုဏယြူအားမိတော့ လီးက တငြးသထကတြငြးလာသညြ။ လဥတှဲတှဲကှီးက ဖငကြို တဖတဖြတရြိုကနြသညြေ့အပှငြ အဖုတကြ အရကှညေမြထှကတြော့ ဗှိခနဲ ဗှိခနဲ အသံက အတိုငြးသား။ အသားစတို့ပှနြးပှဲ့ကာ သှေးစိမြးရှငရြှငထြှကနြတေော့ နှငြးအိ မကွရြညဖြှိုငဖြှိုငကြမွိသညြ။

ကိုယြ့ယောကွြားပဲလေ ဘာတတနြိုငမြှာလဲ။ မကွစြိဆုံမှိတပြှီးစိတလြွော့ခလွိုကကြာ။ ကဲလုပခြငွရြာလုပစြမြးဆိုပှီး အံကှိတခြံရတာပေါ့။အေးမောငတြို့ အလိုကကြနြးဆိုးမသိပုံက ဒါသူ့ကိုခိုကသြှားသညထြငပြှီး ပေါငြ၂ခွောငြးကိုထမြးကာ အပေါကြ ဖိဖိဆောငြ့ပါလရေော။ နာသထကနြာ အောငြ့သထကအြောငြ့..။ နှငြးေ၀ ခမွာ..လောကငရဲ အရှငလြတလြတကြနွပေါတော့သညြ။ အခကွြ ၂၀လောကစြောငြ့တော့ နှငြးေ၀ ဖီလြးလာနပှေီ။ ထိုတော့မှတိုကတြိုကဆြိုငဆြိုငြ ကှပသြိပနြတေဲ့ အဖုတဒြဏမြခံနိုငတြဲ့ အေးမောငလြညြးအရညတြေ အထဲမှတငထြှကသြှားသညြ။ ပှီးပှီးခငွြး ကွောပဈလှဲကာ တခေါခေါအိပပြွောသြှားပါလရေော။ နှငြးဝမှောတော့ ဒေါသ၊ အလိုမကဖွှဈခှငြး၊ ဝမြးနညြးခှငြးတို့က တလှိုကလြှိုကတြကလြာပှီး မကွရြညတြသှငသြှငစြီးနပှေီပေါ့။ ခမွာမှာ လငမြယားခငွြး ပထမဆုံးဆကဆြံတာမှာ မုဒိမြးအကငွြ့ခံလိုကရြတာလေ။ မောပနြးနှမြးလမွှုနဲ့ နာကငွခြှငြးတို့ကှောငြ့ ခနလောကအြကှာ မှေးခနဲဖှဈသှားသညြ။

ကြာကြာအိပ်ခွင့်မရ ထဘီ ပြန်မဝတ်ရသေးသောကြောင့် အရှင်းသားဖြစ်နေသည့် ခါးအောက်ပိုင်းမှ ယခင်ကလိုနာကျင်မှုမျိုးထပ်ခံစားရပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့မရုန်းနိုင်တော့။ ငိုလည်းမငိုနိုင် အော်လည်း မအော်နိုင်။ အေးမောင်မှာ ဘီလူးစီးသလို အသဲအမဲ စောင့်စောင့်လိုးနေပုံမှာ ကုတင်ပင် တကျိကျိမြည်အောင် တုန်သည်လေ။ တချီပြီးထားသဖြင့် ဒီတစ်ခေါက်မှာ ၄၅မိနစ်သာသာ တရစပ် ဆောင့်လိုက်နားလိုက်ဖြင့် အကြမ်းပတမ်း ဆော်တာပေါ့။ အောက်က နှင်းဝေမှာ ဖီလ်းမလာသည့်အပြင် နာကျင်မှုတွေသာ တစ်ထပ်ပီးတစ်ထပ်။ မုန်းတီးမှုတွေက တစ်ရစ်ပီး တစ်ရစ်။ ပြီးသွားတော့လည်း ခုနကအတိုင်း ဟောဟဲ ဟောဟဲဖြင့် ပက်လက်လှန်ကာ ပြန်အိပ်သွားပြန်သည်။ အာရုဏ်တက်တော့လည်း နောက်တစ်ချီ ဒီတစ်ခါတော့ မနက် ၅နာရီခွဲတဲ့အထိ မပြီးနိုင်။ မောလွန်းလို့သာ နားလိုက်ရသည်။ အေးမောင် ဆက်မဖိုက်နိုင်တော့။ အောင်ဘုဆီက ဆေးက ခုထိအစွမ်းပြတောင်နေတုန်း ကိုယ်ခန္ဓာကတော့ ဖလက်ပြသွားလေတော့သည်…ပြီး။