ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…

---

ညဦးကအဖနျရညျသောကျတာမြားသှားသညျကတဈကွောငျး၊ ကြှနျုပျသိပျကွိုကျတဲ့ဘာညာကှိကှလဲ မလုပျရတာ ကွာပွီဆိုတော့စိတျဆာလာတာကတဈကွောငျးကွောင့ျ အိပျယာကနိုးလာတယျ။ အလိုအပျဆုံးဖွဈတဲ့ မိနျးမကို လှမျးကွည့ျလိုကျတော့ တရှူးရှူးနဲ့အိပျနတောမြား ထမီတောငျလနျပွနျလို့။ ဟငျ..အမှှေးတှရေိတျထားပါလား။အမွငျတဈမိုြးထူးနတေဲ့ မီးလောငျဖုကွီးလို စောကျဖုတျဖေါငျးဖေါငျးကွီးက ကုပြျစိတျကို မွှူဆှယျနသေလိုဘဲ။ ဘယျလောကျကောငျးတယျဆိုတာ စောကျဖုတျမှာမွှော့ပါတဲ့မိနျးမကိုလိုးဖူးတဲ့ သူတိုငျးသိကွလိမ့ျမယျ။ကုပြျမှာ တနျးတနျးစှဲ ဖွဈနရေတာပေါ့။
ပွီးတော့ ထားခငျကအောကျပေးလဲကောငျးတယျ မဟုတျလား။ မနာလိုဖွဈမနပေါနဲ့ဗြာ။ကုပြျတောငျ ကံကောငျးလှနျးလို့ ။ခငျဗြားတို့လညျး သိတဲ့အတိုငျးဘဲမိနျးမအယောကျတဈရာမှာ တဈယောကျတောငျ စောကျဖုတျမွှော့ပါဖို့ဆိုတာ အရှားသားမဟုတျလား။အဲတာကွောင့ျ ထားလေးကိုကုပြျစှဲနရေတာပေါ့ဗြာ။

ထားခငျဟာ ဖငျသရမျးတယျလို့နာမညျပကြျရှိပမေယ့ျ ကုပြျနဲ့ကတြော့လညျးငွိမျလို့။ကွငျနာတတျတာလညျး လှနျရောဘဲ။ရှာမှာဆို ကုပြျလညျးဆရာကွီးတဈဆူလို မိနျးမနဲ့ပတျသကျယငျနာမညျကွီးဘဲ။ပိုပြိုအြိုအို တှေ့မရှောငျ အကုနျစားလို့လေ။တကယျတော့ ကုပြျဟာတကူးတကလိုကျဖနျတီးနတောမဟုတျပါဘူးဗြာ။
သူတို့မိနျးမတှကေ ကုပြျကိုလိုကျကပျနကွေတာဗြ။သူမတို့ယောကြာျးတှဟော တကိုယျကောငျးဆနျတယျ မသာကောငျကွီးတှဟော သူတို့အာသာပွယေငျပွီးရော တကျခှပွီးဆောျဖို့ဘဲ။သူမတို့ အလိုကိုနားမလညျဘူး ဘာညာဆိုတော့ ကူညီပေးရတာပါဗြာ။ရိုငျးရိုငျးပွောရယငျ ယောကြာျးဖါလိုသဘောထားကွတာပါ။
တခုရှိတာက ကုပြျဟာနဲ့ထိလိုကျပွီးယငျတော့ကုပြျမှကုပြျဖွဈသှားတာတော့ မတတျနိုငျဘူး။ ကုပြျသားမောငျခိုငျကိုလညျးပွောထားရသေးတယျ။မငျးမိနျးမယူမယျဆိုယငျရှာက ကလေး မလေးတှကေိုမယူနဲ့လို့ တောျကွာမောငျနှမခငြျး ယူမိမှာစိုးလို့လေ။
ပွောရယငျ မထားခငျနဲ့တှေ့ပွီးတဲ့နောကျပိုငျး ကုပြျကိုယျတိုငျခံရတဲ့အလှည့ျရောကျသှားတယျ။ ထားလေးက ကုပြျကိုပွုစားလိုကျတယျလို့ လူတှကေ ပွောကွတာဘဲ။တခါတလေ ကုပြျကိုယျတိုငျတောငျသံသယဖွဈရတယျ။
နေ့တှေ၊ညတှေ မဟုတျတော့ဘူး။အခြိနျရှိတိုငျး လိုးနခေငြျတော့တာဘဲ။ မွှော့ပါတဲ့ စောကျဖုတျနဲ့အထိခံရတဲ့ ယောကြာျးတဈယောကျဟာ ဘာညာဖွဈသှားရောဆိုတဲ့ငယျငယျက ကာလသားကွီးတှပွေောတဲ့စကားကို ယုံတမျး စကားလို့ထငျခဲ့တာ။ ခုတော့ ကုပြျလညျး ဆရာကွီးကနေ တပည့ျကွီးအဖွဈ ကြကြေနေပျနပျကွီးပေါ့ဗြာ။
ကုပြျလညျး ထားခငျကိုရှတျကနဲ တဈခကြျနမျးလိုကျတယျ။လငျမယားတှအေခကြျပေး နညျးအတိုငျးပေါ့။ တနကေုနျ ပငျပနျးထားလှနျးလို့ထငျပါရဲ့။မနိုး။အိပျပါစတေော့လေ။
ဆီးသှားမလို့ အိပျယာပေါျက အသာဆငျးပွီးအောကျထပျကိုဆငျးလာခဲ့တယျ။အလိုကျမသိတဲ့ ကုပြျရဲ့ကွီးမားရှညျထှားလှခညြျရဲ့လို့ မိနျးမတှပွေောကွတဲ့ငပဲကွီးကတော့ ပုဆိုးဖေါငျးနအေောငျ ကိုငျးကိုငျးကွီး ထောငျနတေုနျးပငျ။အိမျသာသှားရငျးနဲ့ သားမောငျခိုငျရဲ့အခနျးကိုတစေ့တစောငျးလှမျးကွည့ျတော့ ပွနျမရောကျ သေး။သည့ျနကျလှပွီ။မနကျကြ ခေါျဆုံးမရအုံးမယျ။
သေးပေါကျပွီးပွနျတကျလာတော့ …
”အငျး..အငျး. အိုး. အိုး..အ ”တိုးတိုးလေးကွိတျငွီးသံကိုကွားလိုကျရတယျ။ ကုပြျရငျထဲ တမိုြးကွီးဖွဈသှားတော့တာဘဲ။အသာနားစှင့ျပွီး အသံလာရာကိုကွည့ျလိုကျတော့ ထှေးမွအခနျးထဲက။ ကုတငျလှုပျသံတကွှိကွှိမွညျလို့ ”ပွှတျ..ပလှတျ ဖတျ ဖတျ အငျးးးးးအ…”
”တောကျ…”ကုပြျ အခုနက ရငျထဲလှုပျကနဲဖွဈသှားတာတှပြေောကျလို့ ေ၃ါသတှအေလိပျလိပျ ထှကျလာတယျ။ ကုပြျမှာတော့ မစားလောကျသေးလို့ အရိပျတကွည့ျကွည့ျနဲ့စောင့ျနတော။ဘယျကောငျလာဆောျနပွေီလညျး. မသိဘူး..။
ခွသေံမကွားအောငျသှားပွီးအခနျးတခါးကိုအသာဟကွည့ျတော့မှပဲ …………………..
‘ဟငျ..ခှေးသား အဖထေကျတောငျလြှငျနပေါလား’
ပွူတငျးပေါကျက ဝငျလာတဲ့ လရောငျနဲ့သသေခြောခြာမွငျရတာပေါ့ဗြာ။ပေါငျနှဈခြောငျးကိုဖွဲထားတော့ အဖုတျကလေးကဖူးဖူးဖေါငျးဖေါငျးနဲ့ ဟိုခှေးသား တအားတှယျနလေိုကျတာမြား လောကကွီး သူတို့နှဈယောကျပဲ ရှိနသေလို။ တပွှတျပွှတျ တဖတျဖတျနဲ့။ကုတငျတောငျ ပွိုကမြှာ စိုးရတယျ။
အောကျက ဟာမလေးကလညျး သူ့အမေ အလိုးခံတဲ့ပုံစံအတိုငျး မောငျခိုင့ျတငျပါးနှဈဘကျကိုဆှဲကိုငျပွီး ဖိခရြငျး စကောဝိုငျးသလို ကော့ကော့ပွီးခံနလေိုကျတာမြားဗြာ ”စောင့ျ စောင့ျ…အိုး.အင့ျ..အင့ျ မညှာနဲ့တော့ တအားလိုး ဘလှကျ..ဗွှတျ..ငါခံနိုငျပွီ..အ..အငျး….”
အောကျပေးကောငျးလှခညြျလားကှယ့ျ မအတေူသမီးလေးရဲ့။ငါ့သား မငျးကံကောငျးတယျ။အေးလေ ငါလညျး တဈနေ့ ကံကောငျးရအုံးမှာပေါ့ကှာ….ဟငျး။သကျပွငျးကွိတျခရြငျး ဘယျလိုကွံရမလဲဆိုတဲ့အတှေးတှနေဲ့ဘဲ အပေါျပွနျတကျလာခဲ့ရတယျ။တံခါးကိုတော့သသေခြောခြာပွနျပိတျခဲ့ရတယျ။တောျကွာ ထားခငျကွားသှားမှဖွင့ျ ကုပြျသားငတျနအေုံးမယျ။ကိုယျခငြျးစာပါတယျဗြာ။ကာမ အရသာကိုကုပြျကိုယျတိုငျ မွိနျမွိနျယှကျယှကျကွီး ခံစားနတောဘဲ။
မထားခငျဘေးတှငျအသာဝငျအိပျယငျး နှဖူးပေါျလကျတငျကာ အကွံထုထုတျ စဉျးစားနယေငျး ပေါငျလုံးတုတျ တုတျလေးခှဆုံက အဖုတျဖေါငျးဖေါငျးလေးကိုပွနျပွီးမွငျလာတော့တယျ။အယငျ သညျကောငျမလေးရခေိုြးလို့ လူလဈယငျကုပြျခြောငျးခြောငျးကွည့ျဖူးပါတယျ။မှှေးညှငျးနုလေးတှကေ ဆီးခုံမှာ ပေါကျကာစမို့ ဖိုကနခေကြာစ ပေါငျမုံ့လို တငျးတငျးလေးဗြာ။ မလိုးဘဲနဲ့ လြှာဖြားလေးနဲ့ထိုးထိုးပွီးလြှကျလိုကျရယငျ..တော့လား………

ၳၳၳၳၳၳၳၳၳၳၳၳၳxxxxxxxxxxxxxx

”ထားခငျ ”
”ရှငျ အငျ…ဟငျ အကိုကွီးလီးကတအားတောငျနပေါလား”
ဦးခစြျခငျသညျ အတူအိပျနသေော မိနျးမဖွဈသူမထားခငျကိုဖကျရငျး ခေါျလိုကျသညျ။မထားခငျက သညျလို လငျမယားအတှေ့အကွုံမြားလို့ အထာကြှမျးသညျ။သူ့ယောကြာျးဘာဖွဈခငြျနပွေီဆိုတာတနျးသိလိုကျပွီ။ ပကျလကျအိပျနရောမှ လှည့ျစောငျးလိုကျပွီးဘယျလကျဖွင့ျ ပေါငျကွားထဲမှ ငေါငျးစဉျးစဉျးဖွင့ျထောငျထနသေော လီးကွီးကို ပုဆိုးပေါျမှပငျလှမျးကိုငျလိုကျလသေညျ။ဦးခစြျခငျလညျး သူ့မိနျးမနိုးလာပွီဖွဈလို့ သူ၏ပုဆိုးကိုခြှတျ ကာခွထေောကျဖွင့ျကုတငျခွရေငျးသို့ကနျထုတျလိုကျသညျ။ထိုအခါ မထားခငျသညျလီးထဈကွီးပွဲလနျနသေော လီးကွီးကို ခပျဆတျဆတျလေး လေး၊ငါးခကြျခန့ျထုပေးလိုကျရာ ထောငျထနသေောလီးတံကွီးထိပျမှ လရညျကွညျမြား စိမ့ျထှကျလာလသေညျ။
”အား..ပါး ပါး ” ဦးခစြျအတှကျတော့ သူ့မိနျးမ ဘယျလိုလုပျပေးပေး ကောငျးနတေော့တာဘဲ။ အဲတာတောငျ သမီးဖွဈသူကို ဆောျခငြျနသေေးသညျ။လောဘ ကွီးပါပေ့ဦးခစြျခငျ။
မထားခငျ လီးကွီးကိုဆုပျကိုငျထားလြှကျပငျ အိပျနရောမှ ထလိုကျသညျ။ခွောကျသှေ့နသေော သူမနှုတျခမျး ထူအမျးအမျးကွီးကို လြှာဖွင့ျ လြှကျလိုကျပွီးဂှေးလပွှတျကွီးကိုပွှတျကနဲပါးစပျထဲစုပျသှငျးလိုကျသောအခါ အကွောတှဖေုဖုဖေါငျးဖေါငျးနှင့ျ အပွိုငျးပွိုငျးထနသေောလီးတံကွီးမှာ ဆတျကနဲပိုမိုတငျးတောငျသှားသညျကို တှေ့လိုကျရသညျ။ အကိုကွီးဘာအကွိုကျဆုံးဆိုတာ သူမသိတာပေါ့။
လကျတဖကျက ကုတငျခွရေငျးရောကျနသေော ဖကျလုံးကိုယူလိုကျရာ ဥိးခစြျခငျ အလိုကျသင့ျပငျ ဖငျကိုကွှပေးလိုကျသညျ။ခေါငျးအုံးခုလိုကျသောကွောင့ျ ကွှတကျလာသောဖငျစအိုဝကို လြှာဖြားလေးနှင့ျ ထိုးကလိခံလိုကျရသောျ ဦးခစြျခငျ တအငျးအငျး တဟငျးဟငျးဖွဈကာ…
”အိုကှယျ…ထားလေးရယျ အကိုကွီးကိုစှှဲနအေောငျ တမငျလုပျနတောလား.အ..အိုး….”
လကျကလညျး လီးတံကွီးကိုလထဈဖြားမှ အရငျးတိုငျအောငျ တငျးတငျးကွီးဆုပျကိုငျပွီး တဈခကြျခငြျး ထုပေးနရော လီးကွီးထိပျမှ တစိမ့ျစိမ့ျထှကျကလြာသော လရညျကွညျမြားကွောင့ျ လီးတံကွီးတဈခြောငျးလုံး ရှဲရှဲစိုနရော လကျထဲတှငျ တကိုငျကွီးနှင့ျ စီးပိုငျနတေော့သညျ။
လမှှေးလိမျလိမျကောကျကောကျကွီးမြားပေါကျနသေော ဆီးခုံကိုမွတျမွတျနိုးနိုး ‘ရှှတျကနဲ’နမျးလိုကျပွီး သူမယောကြာျး၏ရငျခှငျကယြျကွီးပေါျသို့ တိုးဝငျတကျလိုကျသညျ။ထို့နောကျ ခစြျလငျ၏ပါးပွငျကို နမျးလိုကျလသေညျ။
”ဟငျ ထားလေးငိုနတေယျ..”
မကြျရညျပူမြား သူ့ပါးပေါျစိုစှတျသှားရာ ဦးခစြျခငျလညျးမှိနျးပွီးနသေော မကြျလုံးပွူးကယြျသှားပွီး စိုးရိမျတကွီး မေးလိုကျသညျ။
”ကမြ အားငယျလို့ပါ အကိုကွီးရယျ။အကိုကွီးစိတျကြနေပျအောငျ လုပျမပေးနိုငျတော့လို့ –ဟင့ျ..အဟင့ျ.. ကမြကို ပဈမသှားပါနဲ့နောျ”
နညျးနညျးတော့စိတျတိုရသညျ။မတတျနိုငျ။
”မငျး သားအိမျက အောင့ျတုနျးလား။ မဖွဈဘူး။မဖွဈဘူး။ဆေးရုံသှားပွမှ ဖွဈမယျ။ အငျး..နောျကူးသာ ကရောဘာပွောသေးလဲ”
မထားခငျ ရှာက သားဖှါးဆရာမလေးနောျကူးသာနှင့ျ ပွကွည့ျပွီးပွီ။
”ထားခငျကိုမေးတယျ ဘယျလိုပုံစံနဲ့ဆကျဆံကွလဲတဲ့”
”ထားလေးက ဘယျလိုပွနျဖွလေိုကျလဲ”
”အို..အကိုကွီးကလညျး ဘယျလိုဖွရေမလဲ။မဖွတေတျပါဘူး။ အကိုကွီးပဲ သူမြားကိုနညျးမိုြးစုံနဲ့ လုပျခဲ့ပွီးတော့။
ပွီးတော့ မထားခငျ အပေါျကနပွေီးဆကျဆံဘူးလားတဲ့။ ကမြလညျး အကိုကွီးကအဲသညျလိုနညျးကွိုကျလို့ မကွာမကွာတကျတကျဆောင့ျပေးတဲ့အကွောငျး ခပျကွှားကွှားပွောလိုကျတာပေါ့”
”ဟာ ကွာ..”
”အကိုကွီးဟာမက ဘာပွောတယျမှတျလဲ။ အငျး..လေ ဦးဟာကွီးက အရှညျကွီးဆိုတော့ အမအဲသလို ဆကျဆံတာ အရမျးထိမှာပေါ့နောျတဲ့။ နှမြောတသတဲ့အသံနဲ့။သညျကောငျမက သူလငျအပွငျ ကာလသားတှနေဲ့တရုံးရုံးဖွဈနတောတောငျ သူမြားယောကြာျးကို တမျးတမျးတတနဲ့ ။စိတျတိုတယျ။”
”ထားလေးကလဲကှာ မငျးနဲ့ညားပွီးကတညျးက ငါတဈခါမှ မတဈခါတော့တာမငျးလညျးသိသားနဲ့ ။ကဲပါ..ဘာ ဖွဈတာတဲ့လဲ”
”ကမြလညျး ကောငျမခိုငျးသလို ထမီခြှတျပွီးပေါငျနှဈခြောငျးထောငျပွီးကားပေးလိုကျတော့ အမှှေးတှေ ရိတျမယျနောျဆိုပွီးရိတျပဈလိုကျတယျရှင့ျ။ ပွီးတော့ လကျအိပျစှတျပွီးကလိတော့တာပဲ။
စိတျမဆိုးနဲ့နောျ ။
ကမြလဲ မိနျးမအခငြျးခငြျးလုပျပေးတာ တခါမှမခံဘူးတော့ တဈမိုြးကွီးနဲ့ ခံလို့ကောငျးလာတော့ အကိုကွီးကို လုပျပေးသလိုမိုြးညှဈပေးလိုကျမိတယျ။အမဟာက မွှော့ပါတာကိုး ..အဲတာကွောင့ျ ဦးကစှဲနတောဆိုပွီး ပွောပွောဆိုဆို ကမြအစေ့ကို ကုနျးစုပျတော့တာဘဲ။ဦးဟာကွီးနဲ့ထိုးထိုးလိုးပွီး ဦးလရတှေေ ပနျးပနျးထည့ျထားတဲ့ အမရဲ့စောကျဖုတျကိုမှုတျရတာ အရမျးအရသာရှိတာပဲတဲ့။ နောကျတော့ အငျ်ကြီကိုလှနျပွီးသူ့နို့ပြော့တှဲတှဲကွီးနှဈလုံးကို စုပျခိုငျးတယျ။ကမြလညျး အကိုကွီးလုပျ လုပျပေးသလိုမိုြး နို့သီးခေါငျးကလေးကိုလြှာနဲ့ထိုးထိုးပွီး နို့အုံကွီးတဈခုလုံးကိုပါစုပျစုပျပေးလိုကျတော့ ကောငျမ ထှန့ျထှန့ျကိုလူးနတောပဲ။
အဲသညျအခြိနျမှာပဲ ရှာအလယျပိုငျးက ဟိုအရကျသမားညီအကိုရောကျလာသံကွားရတယျ။ သူ့နို့ကွီးနှဈလုံး လှနျရကျတနျးလနျးနဲ့ထှကျသှားပွီး လာ..လာကွ…အတောျဘဲဆိုပွီးအိပျခနျးထဲခေါျသှားပွီး လိုးကွတော့တာဘဲ အကိုကွီးရယျ။ကမြရှိနတေဲ့အခနျးနဲ့ ကပျလြှကျဆိုတော့ ကမြလညျးထရံပေါကျက ခြောငျးကွည့ျလိုကျမိတယျ။
အကိုကွီးကောငျမက မတျတပျရပျလြှကျအလယျမှာ။ဟိုညီအကိုနှဈယောကျ တဈယောကျက စောကျဖုတျထဲ ထည့ျပွီး၊တဈယောကျက ဖငျကိုလိုးနလေိုကျကွတာ ပကျပကျစကျစကျကွီး။နှဈယောကျသား တဈပွိုငျတညျးစောင့ျ လိုကျခြိနျဆို ကောငျမ တဈကိုယျလုံးမွောကျမွောကျတကျသှားပွီး ‘အင့ျကနဲ…အင့ျကနဲ’ နဲ့အလိုးခံနတေော့တာပဲ။ ။ ကမြလညျး ထမီကောကျစှပျပွီး အခနျးထဲက ထှကျလိုကျတော့..
ကောငျမယောကြာျးလေ သူ့မိနျးမတောျသလငျးဇာတျခငျးနတောကိုခြောငျးကွည့ျပွီး လီးငေါကျတောကျကွီး ထောငျပွီ း ဂှငျးထုနတော တှေ့လိုကျရတော့တာဘဲ အကိုကွီးရယျ။
အဲသလို တဈပွိုငျနကျထဲမှာ ယောကြာျး သုံးယောကျကို အာသာဖွပေေးနိုငျတာမွငျရတော့ ကမြလေ
အရမျးအားငယျမိတယျ။
ထားခငျအရမျးခစြျတဲ့အကိုကွီးကို ထားခငျကနြျးမာရေးမကောငျးလို့ကြနေပျအောငျလုပျမပေး နိုငျတော့ စိုးရိမျမိတာပေါ့”
အငျးလေ အကိုကွီးအာသာပွအေောငျ လကျနှင့ျဘဲလုပျပေးရတော့မညျ။ဖငျကိုတော့ပေးမခံရဲတော့။ဟိုအယငျ ကဲခဲ့ကွစဉျက လှကွေီးထိုး၊တပေါငျကြောျ၊စညျတောျရှမျး၊ပုဇှနျတုပျကှေး၊ခှေးလိုး….အို အမြားကွီး၊ နညျးမိုြးစုံနှင့ျအားမရနိုငျဘဲ ဖငျကိုပါပေးအလိုးခံခဲ့သညျ။ လထဈကွီးက ကွီးလှနျးလို့ဗယျစလငျ(ခေါငျးလိမျးဆီ) ကိုဖငျဝကော လီးကွီးကိုပါသုတျပွီးလထဈဖြားနှင့ျ သှေးတိုးစမျးပွီးထိုးထိုးပေးစဉျက ခံလို့အကောငျးသား။ နောကျလထဈကွီးမွုပျသှားအောငျထိုးခခြံလိုကျရသောအခါ….’အမလေး…အမရေဲ့..’
ပွနျတှေးမိရငျတောငျရငျတုနျတယျ။ဖငျကှဲသှားပွီး ၃ရကျခန့ျခြီးမပါနိုငျ။

”မထားခင်ရေ…မင်းဦးကြီးလာဟေ့။ မင်းအမေနေမကောင်းဖြစ်နေလို့တဲ့ကွာ”
”ရှင်…လာပြီ လာပြီ”
မထားခင် မီးဖိုခန်းတွင်ချက်ပြုတ်နေရာမှ အမေနေမကောင်းဆိုသည့် စကားကြောင့် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အိမ်ရှေ့သို့ထွက်လာသည်။
”ဟင်..ဦးကြီး ချွေးတွေသံတွေနဲ့၊ ဟောသည်မှာ ရေအေးအေးလေးသောက်လိုက်ပါအုံး။အမေက သာမန်နေမကောင်းဖြစ်တာပါနော် ။ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဟင်”
”အေးကွာ နင့်မလဲရွာကိုတစ်ခေါက်တစ်ကျင်းတောင် ပြန်ဖေါ်မရဘူး။အခုနင့်အမေ တော်တော်နေမကောင်း ဖြစ်နေလို့ ငါလာပြောတာဘဲ။ကဲကဲ..ငါပြန်တော့မယ်။မြို့ပေါ် နည်းနည်းပါးပါးဝယ်စရာရှိတာဝယ်အုံးမှာမို့။ နင့်ဘာသာပဲသွားနှင့်တော့”
”ဟုတ္ကဲ့”
မိခင်အတွက် ပူပန်မှုများပိုနေရသည်။
”အေးလေ..ငါတော့ အလုပ်တွေလက်စ မပြတ်သေးလို့မလိုက်နိုင်ဘူးကွာ။မင့်သမီးသာ အဖေါ်ခေါ်သွားတော့”
”သမီးရေ..ထွေးမြ ”
”ရှင်.လာပြီအမေ ”
”နင့်မလဲ ဈေးဝယ်သူမရှိတာနဲ့ ဂျာနယ်တွေ ကောက်ဖတ်တော့တာပဲ။သူ့ကိုသူ ယောကျာ်းလေးများမှတ်နေသလားမသိဘူး”
ဟီ..ဟိ ဂျာနယ်ကြားထဲမှာမောင်ခိုင်လူဆိုးလေးပေးထားတဲ့ ပုံတွေကြည့်နေတာ သိလဲသိဘဲနဲ့။
”နင့်အဖွါးနေမကောင်းလို့ သွားရမယ် လိုက်ခဲ့”
”မလိုက်ချင်ဘူး အမေရယ်။သမီး အဝှါတွေ ဖြစ်နေလို့။အဖွါးတို့ရွာက အဝေးကြီး လမ်းလျှောက်ရမှာ”
ဦးချစ်ခင် မီးစက်ဘေးတွင် ခွတစ်ချောင်းနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေဟန်ဆောင်ရင်း နားစွင့်နေရာ’အင်း..ချဲမထိုးဘဲ ပေါက်တော့မယ်ထင်ရဲ့။စားရကံကြုံတော့ မုတ်ဆိပ်ပျားစွဲတော့တာဘဲ။’
”အကိုကြီးရေ သမီးက မလိုက်နိုင်ဘူးတဲ့။အကိုကြီးဘဲ လိုက်ခဲ့ပါနော်”
”ခက်တော့တာပဲ။ဟိုကောင်မောင်ခိုင်ဘယ်သွားလဲ။သမီးရေ..နင့်မောင်ကို သွားလိုက်ခေါ်စမ်း”
စိတ်ညစ်လိုက်တာ။တကယ်ဘဲ။ သူများက အလိုးမခံရတော့မှာစိုးလို့ အဝှါဖြစ်နေတယ်လို့ ညာပြောလိုက်တာ။မောင်ခိုင့်ကိုခေါ်သွားတော့ သူများကိုဘယ်သူက အဝှါလုပ်ပေးမှာလဲ။ဟင်း…
”ကဲ…ကဲထားခင် အဝတ်အစားတွေ ထုပ်ပိုးတော့လေ။တော်ကြာနေမြင့်နေအုံးမယ်။ အင်း…ပိုက်ဆံ လုံလုံလောက်လောက်ယူသွား။ပြီးတော့ သိပ်လည်းကြာကြာမနေနဲ့ကွာ။မခွဲဘူးတော့ အကိုကြီးက လွမ်းနေမှာကွယ့်”
ကလေးတွေ မရှိတုန်း မထားခင် ကြွေသွားအောင် ခပ်ချွဲချွဲလေးပြောလိုက်သည်။သူ့ပေါ်စိတ်ချ လက်ချနှင့် သံသယကင်းမှ ဟိုမှာကြာကြာနေမှာ မဟုတ်လား။
သမီးလေးရေ..ခုတော့ ဖေကြီးကံကောင်းမယ့်အလှည့် ရောက်လာပြီပေါ့။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

”သမီးရေ ခွံတံခါးပိတျပွီးပွီလား”
”ဟုတ်…”
”အေး..အေး အဲတာဆို၊ ဖကွေီးထမငျးစားခငြျပွီ ခူးတော့ကှယျ”
”ဟား…ပှတာပဲ ၊ကွကျသားဟငျးပါလား။မှှေးကွိုငျနတောဘဲ”
”အေးကှာ ကွကျဖကလေးမှိုငျတိုငျတိုငျဖွဈနလေို့ ကွကျနာ မဖွဈခငျခကြျလိုကျတာ”
ဦးခစြျခငျမှာ မိနျးမမြားစှာထဲတှငျ အပိုစြဈစဈကလေးမြားစှာကိုလညျး အမှနျတကယျစားသုံးခဲ့ဘူးသူဆိုတော့ ဘယျအနအေထားမှာ ဘယျလိုစညျးရုံးရမညျကို အထာကြှမျးသညျ။
ခုလညျး…
အိမျတှငျထှေးမွနှင့ျ နှဈယောကျတညျးရှိပမေယ့ျ အလြှငျစလို မလုပျ။နရောထိုငျခငျးလုံခွုံမှုရှိကွောငျး သိနအေောငျ ထှေးမွကို ကိုယျတိုငျခွံတံခါး၊အိမျတံခါးမြား ပိတျခိုငျးလိုကျလသေညျ။ပွီးတော့ သှေးသားဆူဖွိုးစ အရှယျမို့ သားဖွဈသူနှင့ျနေ့တိုငျး အဲ..ညတိုငျးပေါ့ အလိုးခံနသေညျကိုသိပမေယ့ျ …သူ့လီးကွီးနဲ့ ခံခငြျလာအောငျ ခံခငြျလာအောငျ စညျးရုံးရဦးမညျ။
ပထှေးဆိုပမေယ့ျ ငယျစဉျကတညျးက ‘ဖကွေီး’လို့ခေါျခဲ့တော့ လေးစားတာတှေ၊ အရှကျအကွောကျတှေ ဘာမှ မရှိတော့အောငျ ကွကျသားဟငျးထဲတှငျ ဆေးခွောကျကို ပိတျပါးလေးနှင့ျထုပျပွီးထည့ျခကြျထားသညျ။
”စားလို့ကောငျးရဲ့လား သမီး၊ဖကွေီးကိုယျတိုငျခကြျထားတာ”
”ကောငျးလိုကျတာ..မှှေးကွိုငျပွီး၊ ထမငျးမစားဘဲ ဟငျးတှခေညြျးသာ ထိုငျစားခငြျတော့တာဘဲ။ဖကွေီးက အရမျးတောျတာပဲ”
”စားလကှေယ့ျ ဖကွေီးတို့နှဈယောကျပဲရှိတာ။ ကာလသားခကြျလို့ခေါျတယျ။ဟငျးရညျမြားမြားသောကျပေး”
”ဟီး…ဟီး..”
”ဘာလဲကှယ့ျ..သမီးလေးရဲ့”
ထမငျးစား စားပှဲအောကျမှဦးခစြျခငျခွထေောကျကို လှမျးဆှဲပွီး ။တဟီဟီနှင့ျ ရီနသေညျ။
သိလိုကျပွီ ထှေးမွဆေးခွောကျမူးနပွေီဆိုတာ။ သူလိုခငြျတာ သညျအနအေထားလောကျပဲ။
”ဖကွေီး..သမီးလေ ရငျထဲမှာ တလှပျလှပျနဲ့ရီခငြျသလိုလို၊ပြောျသလို အို..ဘယျလိုကွီးလဲမသိဘူး”
”ကဲ..ကဲ အဲတာဆိုလညျးတောျလိုကျတော့ ”
ဦးခစြျခငျသညျ ထှေးမွကိုသူကိုယျတိုငျ ခိုငြျးနှဈဘကျကွားလကျလှိုလြိုကျပွီးနို့အုံလေးကို အမှတျတမဲ့ပုံစံနှင့ျ မသိမသာဆုပျကိုငျပွီး ဆှဲထူလိုကျသညျ။လကျကိုဆပျပွာနှင့ျသသေခြောခြာဆေးကွောပေးကာ ပခုံးကိုဖကျပွီး အိမျရှေ့ဧည့ျခနျးသို့ခေါျလာသညျ။ထမငျးစား စားပှဲပေါျတှငျမတော့ ထှေးမွလကျတရမျးရမျးနှင့ျ လြှောကျနှိုကျထား သောကွောင့ျ စားလကျစမြားပိုးလိုးပကျလကျကနြျခဲ့သညျ။
နှဈယောကျထိုငျ ကုလားထိုငျတှငျ အတူယှဉျတှဲထိုငျလိုကျရငျး..
”သမီးလေး..”
ဦးခစြျခငျသညျ ထှေးမွပေါငျတံလေးကို မသိမသာကိုငျပှတျပေးရငျးခေါျလိုကျလသေညျ။ခွံတံခါးသာမက အိမျတံခါးပါပိတျထားသောကွောင့ျ အပွငျမှဘယျသူမှမမွငျနိုငျ။လကျတဖကျကလညျး ကုလားထိုငျနောကျမှီှပေါျ တှငျတငျကာ မထိတထိထှေးမွကို ဖကျထားသလို၊မဖကျသလိုနှင့ျ။
”ဖကွေီး..သမီးလေး”
”အင်…”
”သမီး အသကျဘယျလောကျရှိပွီလဲ ”
”၁၉ နှဈကြောျပွီလေ ဖကွေီးရဲ့ ”
”သမီးလေးမှာ ရညျးစားရှိနပွေီလားဟငျ ”
”အာ…ဖကွေီးကလညျး၊သညျမှာကိုငျကွည့ျ ” ပွောပွောဆိုဆိုနှင့ျ သူမပေါငျပေါျရောကျနသေောဦးခစြျခငျလကျကို ဆှဲယူကာ သူမနို့ကလေးပေါျဖိကပျပေးလိုကျသညျ။လုံးလုံးတငျးတငျးလေးနှင့ျ ရှိနတေုနျးပငျ။အပိုဖြွဈစတှငျ ရှိရမည့ျ နို့သီးခေါငျးအရငျးမှ အကွိတျ၊အခဲလေးမြားမှာမူ မရှိတော့။မောငျခိုင့ျလကျစာမိထားပွီးပွီ မဟုတျလား။ အပိုရြိုငျးလေးမဟုတျတော့သောထှေးမွ သူမဘာဖွဈခငြျနပွေီဆိုတာပှင့ျပှင့ျလငျးလငျးပငျ။
ဦးခစြျခငျလညျး ရရှိလာသောအခြိနျအခါကိုအကိုြးရှိရှိအခြိနျမဆိုငျးတော့ဘဲ မသိမသာမှ၊သိသိသာသာပငျထှေးမွ ပေါငျတံတလြှောကျ စုံခညြျ၊ဆနျခညြျပှတျသပျလို့ပေးနလေသေညျ။ တခါတခါအပေါျမှဖုံးထားသော ထမီခေါကျကွားထဲသို့လကျသှငျးပွီး ပေါငျတှငျးကွောလေးမြားကိုပါ ရှရှကလေးပှတျပေးသောအခါ….ထှေးမွမှာ ဘယျလိုမှတငျးမခံနိုငျတော့ တလူးလူး တလှန့ျလှန့ျ ထှန့ျထှန့ျလူးကာနလေတေော့သညျ။
သီးခြိနျတနျသီး၊ပှင့ျခြိနျတနျပှင့ျဆိုပမေယ့ျ မထှေးလေးတဈယောကျမှာမူသီးခြိနျမတနျသေးဘဲ၊ သီးလိုကျတဲ့ မောငျခိုငျကွောင့ျ ပှင့ျခြိနျမတနျသေးဘဲပှင့ျလိုကျရလို့လားမသိ နညျးနညျးလေးတောငျအထိမခံနိုငျ။ ဖကွေီးသော၊ဘာသောနားမလညျ၊ ဆန့ျကငြျဘကျလိငျ၏အထိအတှေ့ကို တရှိုကျမကျမကျခံစားခငြျသညျ။ ကာမ၏ကြေးကြှနျဘဝသို့ ကြကြေနေပျနပျကွီးသကျဆငျးရလပွေီ။
ဖကွေီးရငျခှငျထဲ မကြျနှာလေးကိုကှယျဝှကျလိုကျရငျး တရှရှနှင့ျသူမကိုကာမအမှောငျထဲဆှဲခေါျနသေော ဖကွေီးလကျခြောငျးကလေးမြားကို သူမလကျနုထှေးလေးဖွင့ျဆုပျကိုငျထားလိုကျသညျ။
”ယားပါတယ်..ဖေကြီးရဲ့ ”
နှုတျခမျးဖြားလေးမှ မပှင့ျတပှင့ျ။ဘယျသူမှသငျပေးစရာမလိုတဲ့ မိနျးမတို့ရဲ့ မှေးရာပါအတတျပညာနဲ့ ညုတုတုလေးပွောလိုကျသညျ။ ဆေးခွောကျအစှမျးကွောင့ျ ရီခငြျသလိုလို၊ပြောျသလိုလိုစိတျလေးမှသညျ ရငျထဲ တှငျကတုနျကရီ နှင့ျ လှိုကျမောလို့လာလသေညျ။
”သမီးနဲ့မောငျခိုငျ ညတိုငျးလိုးကွတာဖကွေီးသိတယျ ”
‘အို……ရှငျ ၊’ ထှေးမွမှာ ညတိုငျးလိုးကွသညျဆိုသော စကားလုံးရိုငျးရိုငျးကွီးကွောင့ျ စောကျခေါငျးလေးထဲမှ စောကျရညျလေးမြား တစိမ့ျစိမ့ျထှကျကလြာအောငျပငျ ရငျထဲလှိုကျခပျသှားလသေညျ။
ဦးခစြျခငျ ထှေးမွဖိထားသောလကျကို အတငျးမရုနျးဘဲလကျခြောငျးလေးမြားကို ကာလသားဘဝက မယျတလငျ လကျကှကျနှိပျသလိုမိုြး ပေါငျတှငျးကွောကလေးမြားကို အနညျးငယျအားထည့ျပွီး ကုတျပေးလိုကျသညျ။
”အို…အဟင့ျ..ဟင့ျ..”
ဖိကိုငျထားသော လကျမြားပွလြှေော့သှားလတေော့သညျ။မကြျနှာဝှကျထားသော ထှေးမွ၏ပါးပွငျနှင့ျနားရှကျပေါျ သူ၏နှာခေါငျးမှထှကျသကျလပေူမြားကိုထိအောငျ မှုတျထုတျလိုကျပွီး နားသံသီးလေးနှင့ျ သူ၏နှုတျခမျးကိုမထိ တထိ ၊ ထိကပျကာ…
”အလိုးခံရတဲ့..အရသာကိုကွိုကျလားဟငျ”
”အို………..”
ဘယျသူမှကွားမသှားနိုငျဘူးဆိုတာသိပမေယ့ျ လသေံတိုးညှငျးညှငျးလေးဖွင့ျ ပွောနယေငျး လကျခြောငျး ကလေးမြားက ပေါငျတှငျးကွောကိုပှတျသတျနှိုးဆှနရောမှ ပေါငျခှဆုံမှစောကျဖုတျဖေါငျးဖေါငျးကလေးကို ထမီပေါျကပငျအားမထည့ျဘဲ လကျသဲထိပျကလေးမြားနှင့ျ ပင့ျကူလေးတဈကောငျ သားကောငျကိုတိုကျခိုကျနေ
သလို စုံခညြျဆနျခညြျပွေးလှှားနသေညျ။ထှေးမွရငျထဲတှငျလညျး အာဖရိကလူရိုငျးတှရေဲ့အမဲလိုကျ ဗုံသံလို တ၃ိနျး၃ိနျး၊တ၃ုံး၃ုံး ။
ကိုယ့ျခွံထဲကကွကျ ဘယျအခြိနျရိုကျခကြျခကြျရတယျဆိုပွီး သမီးလေးကိုကဝသေညျကွီးလိုပွုစားနတောလား ဖကွေီးရယျ…တဈခုခုလုပျလိုကျပါတော့။
”အို…..အဟင့ျ ”
မထှေးလေးခမြာ သနားစရာပငျ။ တအိုအိုနှင့ျ တကယ့ျမုဆိုးနှင့ျတှေ့တော့အလူးအလဲခံနရေလပွေီ။ ကာမကိုလိုခငြျနသေောအသှေးအသားတောင့ျတမှုကွောင့ျ ခုနျနသေောရငျပှင့ျထှကျမသှားအောငျ ဖကွေီးရဲ့ကြော ပွငျကိုတငျးတငျးကွီးဖကျလိုကျလတေော့သညျ။ဦးခစြျခငျတဈယောကျမညှာမတာပငျ ထှေးမွလညျတိုငျလေးကို နှုတျခမျးဖွင့ျဖှဖှကလေးနမျးနရောမှ ပွှတျကနဲမွညျအောငျပငျစုပျလိုကျသညျ။
”အို…ဖကွေီးရဲ့…အဟင့ျဟင့ျ….”
ထှေးမွလေးမှာ ငရံ့ပွာလူး တလူးလူးတလှန့ျလှန့ျဖွင့ျ အဖုတျထဲမှစောကျရညျမြားမှာတစိမ့ျစိမ့ျမဟုတျ ပှကျကနဲ၊ ပှကျကနဲထှကျကုနျတော့သညျ။
ဦးခစြျခငျ၏အောငျမွငျမှုအထိမျးအမှတျမြားကတော့ မထှေးလေးရဲ့လညျတိုငျပေါျတှငျ စှနျးထငျးလို့ကနြျနခေဲ့လပွေီ သူ၏အတှေ့အကွုံမြားအရရှှရေောငျအခြိနျရောကျပွီ။အခြိနျမဆိုငျးတော့….. သသေသေပျသပျနှင့ျသှကျသှကျလေးပငျထမီကိုဆှဲခြှတျလိုကျသညျ။ကငြ့ျသားရနသေောလကျကတော့ စောကျဖုတျ နှဈခွမျးကွား သို့ဝငျရောကျသှားပွီး ရှှဲကနြသေောစောကျရညျလေးမြားနှင့ျပလူးပလဲ စိုစိုရှှဲလို့နလေပွေီ။
စောကျခေါငျးလေးထဲ ထိုးမထည့ျဘဲ ပွူးထောငျနသေောစောကျစေ့ကလေးကို ခပျကွမျးကွမျးလေးဖိကာ….
‘တဈ၊နှဈ၊သုံး၊လေး၊……..ထားခငျသမီး မငျးဘယျလောကျခံနိုငျရညျရှိမလဲ….’ ”ပလှတျ..ပလှတျ ပွှတျ………… ” ”အားးးးးးးးးအမေ့…အိုး ဖကွေီး..အဟင့ျ…..ဟင့ျ့”
ခပျဟဟလေးဖွဈနသေော ပေါငျနှဈခြောငျးကိုအတငျးပူးကပျကာ စောကျရညျဖွူပစြျပစြျလေးမြား ပူကနဲ၊ပူကနဲ နှင့ျတပှကျပှကျထှကျပွီး ထှန့ျထှန့ျလူးမြှခံစားပွီးထှေးမွ တဈခြီပွီးသှားလတေော့သညျ။
‘သွောျ..အခကြျနှဈဆယျထိအောငျတောငျ ခံနိုငျရညျမရှိသေးပါလား သမီးလေးရယျ။’