ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…

---

ဝက်သားကြိုက်တဲ့ တောကား
ရေးသားသူ – အမြင့်ကြောက်သောငှက်

🏵️ အပိုင်း (၂) ဇာတ်သိမ်း 🏵️

ဦးတိတ်ရှောင် ပြောတာမှန်တယ်။ သုံးရက်လောက်အကြာမှာ ဦးသောင်းငွေ လူခန့်ကိုခေါ်ပြီး စကားပြောတော့တယ်။

” တကယ်တော့ ငါဒီမှာ လာရှောင်နေတာကို သမီးက ဘယ်မသိပဲနေမလဲ။ သိတာပေါ့။ စိတ်ဆိုးနေတုန်းမို့လို့သာ ငါ့ဆီရောက်မလာသေးတာ။ တကယ်လို့ သူရောက်လာခဲ့ရင်လည်း လောလောလတ်လတ် ငါသူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမှာ မဝံ့မရဲသေးဘူး ”

” အင်းလေ. . . ဦးလေးက ပေါက်ကရတွေ လျှောက်လုပ်တာကို။ အခုဆိုရင် မခတ္တာလည်း သူ့အမျိုးသား အသိုင်းအဝိုင်းမှာ မျက်နှာပျက်စရာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီပေါ့ ”

” ဒါကတော့ စိတ်မပူရဘူး ကိုယ့်လူရဲ့ ။ အခု အဘိုးကြီး အဖွားကြီးက သမီးပြီးရင်ပြီးကော ဖြစ်နေကြတာ။ သက်ထားနဲ့ ငါ့ကိစ္စမှာလည်း မောင်ကျော်သူရ ကိုယ်တိုင်က အလိုတူအလိုပါပဲလေ ”

” ဦးလေးတို့ သမီးယောက္ခမ နှစ်ယောက်ကတော့ ဟုတ်နေကြတာပဲ။ ဟိုလူကလည်း ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်သာ ရဲရဲရင့်ရင့် မပြောရဲမဆိုရဲတာ။ ယောက္ခမကို မြှောက်ပေးဖို့တော့ ရတယ်။ ယောက္ခမကလည်း သိပ်မကဲရှာဘူး ဆိုတော့ . . . တကယ်တည်း တတ်လည်းတတ်နိုင်ကြတဲ့သူတွေ ”

” အေးကွ။ မင်းပြောလည်း ခံရမှာပဲ မောင်လူခန့်ရဲ့ ။ ငါတို့ကလည်း မင်းပြောတဲ့အတိုင်း ဟုတ်နေတော့တာကိုးး ဟားး ဟားး ဟားး ”

” အဲ့ဒါတွေ ထားပါတော့ . . . အခု ဦးလေး ဘာဆက်လုပ်မယ် စဉ်းစားထားလဲ ”

” ဒီလိုကွ . . .။ သက်ထားရဲ့ ရွာက အင်းမဆိုတဲ့ မြို့ကလေးနားက။ အဲ့မှာ သူ့မိဘတွေကော အမျိုးတွေပါ ရှိတာ။ ငါ့အနေနဲ့ သက်ထားတို့ဘက်မှာ အခြေချချင်တယ်။ သူတို့ရွာမှာ မဟုတ်ရင်တောင် အင်းမမြို့ ပေါ်မှာပေါ့။ အဲ့ဒါ ငါတို့ နေဖို့ထိုင်ဖို့နဲ့ ရင်းနှီးစားဖို့ ငွေလိုတယ်။ ဒါကြောင့် ငါပိုင်တဲ့ဒီခြံကို ရောင်းမယ်လို့ ငါဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ရောင်းမယ်ဆိုတာမှာလည်း အခြားသူကိုရောင်းရင် မင်းတို့တွေ အဆင်မပြေဖြစ်မှာစိုးတော့ ဦးပုကို ရောင်းမလားလို့ ငါတွေးတယ်လေ။ သူ့မှာက ကားတွေထားဖို့ နေရာအမြဲလိုနေတာ။ သူဝယ်ဖြစ်သွားတော့ မင်းတို့လည်း ပြောဆိုပြီး ဆက်နေလို့ရတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ခက်နေတာက ငါအခုလို တလွဲလုပ်ထားတော့ အဘိုးကြီးကို သွားမတွေ့ ရဲဘူး။ အဲ့ဒါ မင်းကြားထဲက ပြောပေးပါလား ”

” ကိုကျော်သူရက ဦးလေးကို မြှောက်ပေးတုန်းက မြှောက်ပေးပြီး ငွေကြတော့ ထုတ်မပေးဘူးလား ”

” ထုတ်တော့ပေးတာပေါ့ကွာ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီလိုမျိုးကြတော့လည်း ငါဘယ်ယူချင်ပါ့မလဲ။ မင်းပဲစဉ်းစားကြည့်လေ။ ယောက္ခမ နောက်မိန်းမယူဖို့ သမက်ဆီ ပိုက်ဆံလက်ဖြန့်တောင်းရတယ် ဆိုတာ . . . ကြားလို့မှမကောင်း ။ လုပ်ပါကွာ . . . ဦးပုဆီသာ သွားပြောပေးစမ်းပါ”

” ဦးပုကို ကျွန်တော်ပြောပေးတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ဦးလေး မခတ္တာအတွက်ကော ထည့်မစဉ်းစားတော့ဘူးလား။ ”

” သမီးအတွက်က ဘာစဉ်းစားစရာလိုလို့လည်းကွာ။ သူ့ယောက်ျားဘက်က ဘောစိတွေ။ ပြီးတော့ သားလေးကလည်း တစ်ယောက်တည်း။ သမီးကိုလည်း ချစ်လိုက်ကြတာတုန်လို့။ ဒီခြံရောင်းရတဲ့ ငွေလောက်က သူ့အတွက် ဘာမှအရေးမကြီးပါဘူး။ အခုလောလောဆယ် အရေးကြီးနေတာက ငါ့အတွက်ကွ . . . ။ ဦးပုကို သွားစပ်ပေးစမ်းပါ။ ငါလည်း အဆင်ပြေ. . . မင်းတို့လည်း အဆင်ပြေအောင်လို့ . . . .”

” အင်းပါ။ ဟုတ်ပါပြီ။ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် သွားပြောပေးမယ် ”

Random Image
” ကျေးဇူးပါပဲကွာ . . .”

လူခန့်တို့ ဆရာတပည့်နှစ်ယောက် အပြန်အလှန် စကားပြောနေတုန်း

” ဦးလေးနဲ့ မောင်လေး ထမင်းစားကြမယ် ”

မကြီးက ညစာထမင်းစားဖို့ လာခေါ်တာနဲ့ပဲ စကားစပြတ်သွားတော့တယ်။ မကြီးနဲ့အတူတူ မသက်ထားပါ ပါလာပြီး ဦးသောင်းငွေအနားကိုကပ်လို့

” လာလေ . . . ကိုကြီး။ ထမင်းစားသွားကြမယ် ”

ဟု ဦးသောင်းငွေရဲ့ လက်ကိုဆွဲလျှက် နှစ်ယောက်သား ပိကျိပိကျိလုပ်ရင်း ရှေ့ကနေ ထွက်သွားကြပါလေကော။ မကြီးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကျန်ခဲ့ရင်း မြင်ပြင်းကတ်ဟန်ဖြင့်

” မသက်ထားများ. . . အခုကြတော့ မနေညတုန်းက ငိုနေရ အော်နေရတာ သူမဟုတ်တဲ့အတိုင်းပဲ။ သူများတွေက သူတို့အသံတွေ မကြားချင်အဆုံး။ တကယ်တည်း တတ်လည်းတတ်နိုင်တဲ့ စုံတွဲတွေ။ အခုညလည်း ဘယ်လို မချိမဆန့်အသံတွေ ကြားရဦးမလဲ မသိဘူး ”

ဆိုပြီး လူခန့်ရှေ့မှာပင် မအောင့်နိုင်မအီးနိုင်တော့ဘဲ ရွဲ့ကာမဲ့ကာ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်နေလေတော့တယ်။ လူခန့်ကတော့ မျက်နှာတစ်ဖက်ကို လှည့်ထားလိုက်ရပြီး ပြုံးစိစိဖြစ်နေတော့တာပေါ့။

ည အားလုံး အိပ်ယာဝင်သွားကြတော့ လူခန့်လည်း အခေါက်ကင် ပန်းကန်လေးယူပြီး ကားရှိရာကို ထွက်ခဲ့တော့တယ်။ ဦးတိတ်ရှောင်နဲ့ တိုင်ပင်ဖို့ လိုအပ်လာပြီလေ။ ဦးသောင်းငွေက မစိတ်မွှန်ပြီး ခြံရောင်းမယ် ဘာဘာညာညာ လျှောက်လုပ်နေတာ မဟုတ်လား။ အခန့်မသင့်ရင် ကိုယ်ပါ ဘုံပျောက်မယ့်ကိန်း။ ဦးတိတ်ရှောင်နဲ့တွေ့တော့ စားရင်းသောက်ရင်း ဦးသောင်းငွေရဲ့ အစီအစဉ်ကို လူခန့်က ပြောပြလိုက်တော့ ဦးတိတ်ရှောင်က လူခန့်မျက်နှာကို ပြုံးပြီး ကြည့်လိုက်ရင်း

” လူ့ဆြာ ဦးသောင်းငွေက ဒီခြံကို ရောင်းချင်တယ်။ အကြောင်းက သူ့နောက်မိန်းမရဲ့ ဇာတိမှာ အခြေသွားချကြဖို့။ ဘယ်သူ့ကို ရောင်းချင်တာလည်းဆိုတော့ အုံနာ ဦးပုကို။ ဦးပုကို ခြံဝယ်ဖို့ကြတော့ လူ့ကို တိုက်တွန်းခိုင်းတယ်။ ဦးပုက ဒီခြံကို ဝယ်မယ် မဝယ်မယ် မသေချာဘူး။ တကယ်လို့ ဝယ်ဖြစ်ရင် လူ့က ဦးပုဆီမှာ ခွင့်တောင်းပြီး ဆက်နေခွင့်ရမယ်။ ဦးပုက မဝယ်ဖြစ်ဘဲ အခြားသူဝယ်သွားရင်တော့ လူ့လည်း ဒီမှာ ဆက်နေရဖို့ခက်ပြီ . .။ လူ့ပြောချင်တာ ဒါပဲမဟုတ်လား ”

” ဟုတ်တယ် ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့…. အဲ့ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ”

ထိုအခါ ဦးတိတ်ရှောင်က လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်ပြီး

” ဘာလုပ်ရမှာလဲ လူ့ရဲ့ ။ ဒီခြံကို လူ့ဝယ်လိုက်တော့ပေါ့။ ” . . . . .

ဟု လူ့ခန့်ကို ခြံဝယ်ဖို့ အကြံပေးလေတော့တယ်။ ဦးတိတ်ရှောင်က ဆက်ပြီးပြောပြန်တယ် . . .

” ဒီခြံက အတော်ကျယ်ပြီး မြို့အထွက် ဟိုင်းဝေးလမ်းမပေါ်မှာ ရှိတာမှန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီဘက်က သိပ်မစည်သေးသလို မြို့နဲ့လည်း ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် သွားရသေးတာ မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီတော့ မြို့အစွန်လိုဖြစ်ပြီး လူနေလည်းနည်းသေးတယ်။ ခြံဈေးတွေကလည်း ဘာမှမရှိသေးဘူး။ လူ့ဆြာကီးကို မေးလိုက်။ ဘယ်လောက်ရရင် ထုတ်မလဲလို့။ လူ့ဝယ်နိုင်တဲ့ အနေအထားလောက်ဆို ဝယ်လိုက်ပေတော့။ ဝ ထင်တယ် . . . လူ့ဆြာကီး ၂၀၀ လောက်ရရင် ထုတ်မှာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်ကမှ ဟိုဘက်ဘေးတစ်ခြံကျော် အရောင်းအဝယ် ဖြစ်သွားတာ ၂၂၀ နဲ့တဲ့။ ဒါကို သူလည်းကြားမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူက အခု လက်ငင်း ငွေလိုနေတာ မဟုတ်လား။ တကယ်လို့ ၂၀၀ ဆိုရင်တော့ ဈေးဆစ်မနေနဲ့။ ဝယ်သာ ဝယ်လိုက်တော့။ ”

” အေးဗျာ . . . ဦးတိတ်ရှောင် ကောင်းမယ်ထင်လို့ လမ်းညွှန်မှတော့ . . . နောက်နေ့ ဆြာ့ကိုမေးပြီး အဆင်ပြေရင် ဝယ်လိုက်တော့မယ်။ ရွှေတွေတော့ ရောင်းပစ်ရမှာပေါ့ ”

လူခန့်က ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ အကြံပေးမှုကို အလွယ်တကူ လက်ခံလိုက်လေရာ ဦးတိတ်ရှောင်လည်း ရွှင်ပြုံးသော အမူအရာဖြင့်

” ကောင်းတယ် လူ့။ ဝပြောတာကို လိုက်လုပ်လို့ လူ့ ဘယ်တော့မှ နောင်တမရစေရဘူး။ လူ့ ဒီခြံကို ဝယ်လိုက်ရင် လူ့မှာ ခြံကျယ်ဝန်းကျယ်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်သွားမယ်။ လူ့ဆြာသမားလည်း ငွေရေးကြေးရေး အဆင်ပြေသွားမယ်။ ပြီးတော့ ဦးပုကိုလည်း ဘာမှသွားပြီး နားပူနားဆာ လုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒီလူကြီးက မိန်းမဆန်တော့ တချို့နေရာတွေမှာ ပြောလို့ဆိုလို့ အဆင်ပြေသလောက် တစ်ခါတလေကြတော့လည်း ကိုးတိုးကတ်တတ်ရယ်။ ပြီးတော့ ဒီခြံနဲ့ပတ်သက်ပြီး လူ့အတွက် ရှေ့ဆက်တွေးထားတဲ့ အစီအစဉ်တွေ ဝမှာ အများကြီး ရှိသေးတယ် ”

ဟု ကောင်းချီးသြဘာ ပေးလေတယ်။

” ဟုတ်ပါပြီ ဦးတိတ်ရှောင်ရယ်။ ခင်ဗျားပြောတာတွေကို ကျွန်တော် တသွေမတိမ်း လိုက်နာပါ့မယ်။ ကျုပ်အတွက် ခင်ဗျား ဘယ်တော့မှ စိတ်မပျက်စေရပါဘူး ”

လူခန့်က ဦးတိတ်ရှောင်ကို ထိုကဲ့သို့ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား စကားစမြီ ပြောကြလို့ ည ၁၀ နာရီခွဲလောက်မှာ ဦးတိတ်ရှောင်ဆီကနေ ပြန်ခဲ့ပါတော့တယ်။

လူခန့်က ” ရွှေတိုးတိုး ” ရွှေဆိုင်ကိုသွားပြီး သူအပ်ထားတဲ့ ရွှေတွေကို ရောင်းလိုက်ရတယ်။ ဦးတိတ်ရှောင်က

” တခါတည်းသာ အားလုံးရောင်းခဲ့တော့ကွာ။ ရွှေဈေးက မက်ဇီမန် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ဒီထက်တက်လည်း နည်းနည်းပေါ့ ”

လို့ မှာလိုက်တာနဲ့ လူခန့်လည်း ရွှေတွေအားလုံးကို ရောင်းလိုက်တာ ဆိုင်က တစ်ကျပ်သား ၈ သိန်း ၉ သောင်းနှုန်းပေးတော့ ၃၅ ကျပ်သားအတွက် သိန်း ၃ သုံးရာကျော် ရတယ်လေ။ အတိအကျဆို ၃၁၁၅၀၀၀၀ ။ ဝယ်ရင်းဈေး ၂၄၅ သိန်းကို ပြန်ရောင်းတဲ့အခါ ၃၁၁၅၀၀၀၀ ရတယ်ဆိုတော့ ခြောက်လ တစ်နှစ်လောက်အတွင်းမှာတင် လူခန့် ၆၆ သိန်းခွဲလောက် မြတ်သွားတာ။ ဒါကြောင့် လူခန့်လည်း ဦးတိတ်ရှောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်မိတော့တယ်။

ဦးသောင်းငွေက သူ့ခြံကို သိန်း ၂၁၀ လောက် လိုချင်ပေမယ့် လူခန့်ယူမယ်ဆိုတော့ သိန်း ၁၉၀ နဲ့ ပေးရှာတယ်လေ။ ဒါပေမယ့် လူခန့်က သူတို့စုံတွဲအတွက် မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ ၁၀ သိန်းပြန်ထည့်ပြီး သိန်း ၂၀၀ လောက်အထိ ပေးလိုက်ဖို့ ရည်မှန်းထားတယ်။ ဒါကြောင့် လူခန့်ဆီမှာ ငွေသားအနေနဲ့ သိန်းတစ်ရာကျော်လောက် ပိုနေသေးတာပေါ့။

ဒီငွေပိုတွေကို အိမ်သယ်မသွားချင်တာနဲ့ ဘာလုပ်ရင် ကောင်းမလဲလို့ ဆိုင်ရှင် ဒေါ်တိုးတိုးကို အကြံဉာဏ်တောင်းတော့ သူမက. . . ၎င်းဆီမှာ အပ်နှံခဲ့ရင် တစ်လကို ငွေတစ်ရာအတွက် ၁ ကျပ်နဲ့ ၂၅ ပြား အတိုးပေးနိုင်ကြောင်း . . . . ငွေ တစ်ရာ့ဆယ့်တစ်သိန်း ငါးသောင်းအတွက် တစ်လလျှင် အတိုးနှုန်း တစ်သိန်းလေးသောင်းခန့် ( ၁၃၉၃၇၅ ) လူခန့် ရရှိမှာဖြစ်ကြောင်း . . . သုံးလလျှင်တစ်ခါ အတိုးရှင်းပေးမည်ဖြစ်ပြီး အပ်ငွေပြန်ဖော်လိုပါက တစ်လခန့် ကြိုတင်အသိပေးပါရန် အကြောင်း . . . စသဖြင့် ရှင်းပြပြောဆိုလေရာ လူခန့်လည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပိုငွေများကို ရွှေတိုးတိုးရွှေဆိုင်တွင် အပ်နှံကာ ဘောင်ချာဖြတ်ခဲ့ပါတော့တယ်။

ဦးသောင်းငွေကတော့ ပျော်တာပေါ့။ ဘယ်သူမှမသိလိုက်ဘဲ ခြံရောင်းခြံဝယ်က သိုသိုသိပ်သိပ်နဲ့ ပွဲပြီးသွားတာကိုး။ တခါတည်း ရှေ့နေခေါ် စာချုပ်ချုပ်ပြီး စာရွှက်စာတမ်းတွေအားလုံး လူခန့်ကို အပ်လိုက်တော့တာ။ အဲ့ဒီနောက် လူခန့်ပေးတဲ့ သိန်း ၂၀၀ ကိုယူ အထုတ်အပိုးပြင်လို့ ကားငှါးပြီး အင်းမကို ချက်ခြင်း ထွက်ခွာသွားကြတော့တယ်။

လူခန့်က ဦးတိတ်ရှောင်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါမှာ ပိုငွေသိန်းတစ်ရာကျော်ကို ရွှေတိုးတိုး ရွှေဆိုင်မှာ အတိုးနဲ့ အပ်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြလိုက်တော့ ဦးတိတ်ရှောင်က လူခန့်ကို မိန့်မိန့်ကြီးပြုံးကြည့်ပြီး

” လူ့တောင် ဝ နဲ့ အနေနီးလို့လား မသိဘူး။ တဖြေးဖြေး တော်လာပြီ။ မှန်တယ် လူ့။ ဝ သာ လူ့နေရာမှာဆိုလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသေးခင် ငွေပိုကြီး လက်ထဲကိုင်မထားဘူး။ အခုလို စိတ်ချ ယုံကြည်ရတဲ့နေရာမှာ အတိုးရင်းပွား လုပ်ထားမိမှာပဲ ”

ဟု ချီးကျူးထောပနာ ပြုလေတယ်။ ဒီလိုနဲ့ လူခန့်တစ်ယောက် အခါတော်ပေး ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ ကောင်းမှုနဲ့ မြို့စွန် ဟိုက်ဝေးလမ်းမပေါ်က ဦးသောင်းငွေပိုင် ခြံဝန်းကျယ်ကြီးကို ဝယ်ယူဖြစ်လိုက်တော့တာပေါ့။ မကြီးမြသီကလည်း မောင်ဖြစ်သူ လူခန့်ရဲ့လုပ်ရပ်ကို ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေပါတော့တယ်။

လူခန့် မကြီးမြသီနဲ့ စပါယ်ရာအောင်ဘု တို့ဟာ တက်ညီလက်ညီနဲ့ အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ကြပြီး ကိုယ့်တာဝန်ကို ကိုယ်ကျေအောင် ထမ်းဆောင်ကြတယ်။ စပါယ်ရာအောင်ဘုကိုလည်း သူစိမ်းဆိုပြီး ဘေးဖယ်မထားဘဲ မောင်နှမရင်းခြာတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားကြတာကြောင့် လူခန့်တို့ခြံဝန်းလေးဟာ အတော်ကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ခြံဝန်းလေး ဖြစ်နေတော့တာပေါ့။

အခုနောက်ပိုင်း မကြီးနဲ့အောင်ဘု တပူးတွဲတွဲ ဖြစ်နေသလိုပဲ။ တွေ့လိုက်ရင် နှစ်ယောက်သား ရယ်လို့ပြုံးလို့။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်အခြေအနေတွေ ဖြစ်နေကြပြီလည်းဆိုတာ လူခန့် မေးကြည့်ရတော့မယ်။ ဒါပေမယ့် ကာယကံရှင်တွေကို မမေးခင် ဦးတိတ်ရှောင်နဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်တော့ ၎င်းက . . .

” အလကားပါကွာ . . . သူတို့နှစ်ယောက် ကြိုက်ကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရွယ်ကောင်းတွေဖြစ်တဲ့ သူစိမ်း မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် တစ်ခြံတည်းမှာ အတူတူနေတာ ကြာလာတော့လည်း တခါတလေ သရိုးသရီလေးတွေ ဖြစ်လာတတ်တာပေါ့။ ဒါ သဘာဝပဲလေ။ စိတ်ပူမနေစမ်းပါနဲ့ လူ့ရယ် . . .”

လို့ လူခန့်ကို ပြန်ပြောတယ်လေ။ ဒါနဲ့လူခန့်လည်း အဲ့ဒီကိစ္စကို ဘာသိဘာသာ နေလိုက်တော့တယ်။

ဦးတိတ်ရှောင်ပြောတာ မှန်နေပြီ။ နောက်တစ်လလောက် ကြာတော့ စပါယ်ရာအောင်ဘုက လူခန့်ကို ပြောလာတယ်။

” ကားဆြာ ကျွန်တော် မိန်းမယူတော့မယ်။ ဈေးနားက ကျွန်တော်တို့ ကုန်ချနေကြဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ သူဇာနဲ့လေ . . .။ အဲ့ဒါ . . . ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ပြီးသွားရင်လည်း အခု ကျွန်တော်နေနေတဲ့ တဲလေးမှာ တစ်လလောက်တော့ ဆက်နေပါရစေ။ ဒီကြားထဲ နေစရာ ရှာချင်လို့ပါ။ အဲ့ဒါလေး ခွင့်တောင်းတာ . . .”

သူဇာ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက အသားညိုညို မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း အရပ်ပုပုနဲ့ ။ ကိုယ်လုံးလေးလှပြီး ရုပ်ရည်လေးက သနားကမား။ ဆံပင်လည်း အတော်သန်တယ်။ လူခန့်နဲ့ ဒီကလေးမကလည်း အရင်းအနှီးကြီး မဟုတ်တောင် မစိမ်းကြ။ သို့ပေမယ့် မိမိရဲ့စပါယ်ရာ အောင်ဘုနဲ့ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်လိုတွေ ကြိုက်သွားကြတယ် ဆိုတာကိုတော့ လူခန့်လည်း မတွေးတတ်။ မေးလည်း မေးမနေတော့။

” အောင်ဘုရယ် မင်းနဲ့ ငါနဲ့က ပြောရမယ့်လူတွေလား။ ငါက ကားဆြာမို့လို့သာ လေးစားသမှုနဲ့ ဆြာသမား ဘာညာခေါ်နေတာ။ တကယ်ဆို မင်းက ငါ့ထက် နှစ်နှစ်တောင် ကြီးသေးတယ်။ အခု ငါတောင် အသက်က ၂၅ နှစ်ရှိနေပြီဆိုတော့ မင်းဆိုရင် အသက် ၂၇ နှစ်ထဲမှာ ဖြစ်နေပြီ။ အိမ်ထောင်တစ်ခုကို တည်ထောင်ဖို့ အချိန်မစောတော့ပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းမှာလည်း စုထားဆောင်းထားတာတွေ ရှိနေပြီ မဟုတ်လား. . . ။ နေဖို့ထိုင်ဖို့ ကိစ္စကိုလည်း ဘာမှပူမနေနဲ့။ ဒီမှာ အဆင်ပြေရင် ဒီမှာပဲ ဆက်နေပေါ့ ” . . .

လူခန့်က အောင်ဘုကို ပြန်ပြောလိုက်တော့ အောင်ဘုလည်း လူခန့်ကို ကျေးဇူးအထပ်ထပ် တင်သွားပါတော့တယ်။

အောင်ဘုနဲ့ သူဇာ ဘုန်းကြီး သုံးပါးပင့် . . . မင်္ဂလာဦးဆွမ်းကပ် . . . တရားနာ . . . ရုံးတက်လက်မှတ်ထိုးပြီး အကျဉ်းပဲ မင်္ဂလာဆောင်လိုက်ကြတယ်လေ။ မင်္ဂလာဆောင်လည်း ပြီးကော သူဇာနဲ့အတူ ညီမဖြစ်တဲ့ သီတာပါ လူခန့်တို့ခြံထဲကို ပါလာလေရဲ့ ။ သူဇာက အသက် ၂၃ နှစ်လောက်ရှိပြီး သီတာလေးကတော့ ၂၀ လောက်ပဲ ရှိလိမ့်ဦးမယ်ထင်ပ။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံး ဈေးနားက ကုန်စုံဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ကြတာ။

သူဇာတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် တိုးလာတော့ လူခန့်တို့ခြံထဲမှာ အရင်ကထက်စာရင် လူပိုစည်သွားတယ်။ အောင်ဘုနဲ့ သူဇာ လင်မယားက တဲလေးမှာနေကြပြီး သီတာ့ကိုတော့ ညားခါစလင်မယားနဲ့ တဲသေးသေးလေးထဲမှာ အတူမထားသင့်တာမို့ မြသီ အဖော်ရအောင် အိမ်မကြီးထဲမှာ ခေါ်ထားလိုက်ရတယ်လေ။

မနက်. . . လူခန့်နဲ့အောင်ဘု ကားထွက်တဲ့အချိန် သူတို့ညီအစ်မကိုပါ ခေါ်သွား . . . ဈေးဘက်ချပေးပစ်ခဲ့. . . ညနေ ဈေးသိမ်းတော့ပတ်ကြို ကားမှာနေခိုင်းပြီး ကားနားချိန်မှ အိမ်ကိုအတူတူ ပြန်ကြရတာပေါ့။ ကြာလာတော့ အိမ်မှုကိစ္စတွေ မကြီးတစ်ယောက်တည်း မနိုင်တာနဲ့ ကူညီညာလုပ်ဖို့ လူခန့်က သီတာ့ကို အလုပ်ထွက်ခိုင်း လိုက်တော့တယ်။

ဒီလိုနဲ့ သူတို့ငါးယောက် ခြံထဲမှာ သင့်သင့်မြတ်မြတ် နေလာကြရင်း ခြောက်လလောက်ကြာတဲ့အခါ . . ရွာမှာရှိတဲ့ . . သူဇာတို့ရဲ့ဖခင်ကြီး ဆုံးပါးသွားပြန်တယ်။ မိခင်ဖြစ်တဲ့ ဒေါ်နွဲ့နဲ့ မောင်အငယ်ဆုံးလေး မောင်သူရတို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီး ဖခင်ကြီးမဆုံးခင် ဆေးဖိုးဝါးခ စရိတ်တွေထောင်းလို့ ပိုင်တဲ့ဝိုင်းလေးကို ရောင်းလိုက်ရတော့ အခုအခါမှာ နေစရာမရှိတော့ပဲ အတော်ဒုက္ခရောက်နေကြလေရဲ့ ။

သူဇာတို့ညီအစ်မကလည်း သူတို့ရဲ့အပူကို လူခန့်တို့မောင်နှစ်မ သိအောင် မပြောရှာပါဘူး။ သူဇာ့ခင်ပွန်းဖြစ်တဲ့ အောင်ဘုကတော့ သိလားမသိလား မပြောတတ်။ သူတို့ညီအစ်မနှစ်ယောက် မျက်နှာမကောင်းဘဲ တမှိုင်ဆွေးဆွေး ဖြစ်နေကြတာ တွေ့ရလို့ လူခန့်တို့က ခေါ်မေးကြည့်မှ သူတို့ရဲ့ အပူသောကကို သိကြရတာ။

ဒါနဲ့ လူခန့်လည်း အောင်ဘုနဲ့တိုင်ပင်ပြီး မိမိက ငွေစိုက်ထုတ်လို့ သူတို့လင်မယားနေနေတဲ့ တဲလေးကို လူထပ်နေနိုင်အောင် သွပ်မိုးထရံကာ တစ်ထပ်အိမ်လေးအဖြစ် ပြင်ဆောက်လိုက်တော့တယ်။ အဲ့ဒီနောက် ဒေါ်နွဲ့တို့ သားအမိကိုပါ သူဇာတို့လင်မယားနဲ့အတူ ခြံထဲမှာလာနေဖို့ လူခန့်က ခေါ်ထားလိုက်တော့ . . . ထိုမိသားစုဟာ လူခန့်အပေါ်မှာ ကျေးဇူးရှင်ကြီး တစ်ယောက်လိုကို မှတ်ထင်လေးစားနေကြတော့တာပေါ့။

လူခန့်ဘဝမှာ မိမိနဲ့မကြီး မောင်နှမနှစ်ယောက်တည်း ခြောက်ခြောက်သွေ့သွေ့ ရှိရာက . . . စပါယ်ရာအောင်ဘုကို အကြောင်းပြုပြီး ၎င်းမိန်းမနဲ့ မိန်းမဘက်က ဆွေမျိုးတွေပါ ရောက်လာကြတော့ လူခန့်တို့ဘဝလည်း အတော်ကို စိုပြေသိုက်ဝန်းသွားတော့တယ်။ ဆွေမျိုးသညာ ရှားပါးလှတဲ့ လူခန့်တို့မောင်နှမဟာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ ထိုသူတွေကို ခင်မင်တွယ်တာသွားခဲ့ကြသလို . . . ထိုသူတွေကလည်း လူခန့်တို့ကို အားကိုးအားထားအနေနဲ့ ချစ်ခင်လေးစားကြလျှက်။

အောင်ဘုရဲ့ယောက်ဖ မောင်သူရလေးက လူခန့် ကြော်တတ်လှော်တတ်တာကို သိသွားတော့ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သင်ကြားပေးဖို့ တောင်းပန်တာကြောင့် လူခန့်လည်း ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ အားတဲ့အချိန်တွေမှာ မောင်သူရကို ကြော်နည်းလှော်နည်းတွေ သင်ကြားပေးနေတော့တာ။ အဲ့ဒီလိုပဲ အောင်ဘုကလည်း မောင်သူရဆီကနေ ကားမောင်းသင်ရင်း အခုဆိုရင် အတော်ကို စိတ်ချလက်ချ မောင်းနိုင်နေပြီ။

နောက်ထပ် တစ်နှစ်လောက် ကြာတဲ့အချိန် . . မောင်သူရလည်း ပညာကုန်သလောက်ရှိ အောင်ဘုလည်း လက်လွှတ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေလည်း ရောက်ကော ဦးတိတ်ရှောင်က လူခန့်ကို စကားဆိုလာတော့တယ်။

” ဒီမှာ လူ့ . . . အခုဆိုရင် ဒီဘက်က တဖြေးဖြေးနဲ့ စည်လာပြီ။ အစိုးရပြောင်းကတည်းက လူ့ခြံရှေ့က လမ်းမကြီးကို အသစ်ခင်းထားတာ . . ကြည့်လိုက်စမ်း။ ဖြူးနေတာပဲ။ နောက်ဆို ဒီဘက်တွေမှာ ကားဂိတ်တွေ ဘာတွေတောင် ပြောင်းချင်ရင် ပြောင်းလာနိုင်တယ်။ အခုတောင် လမ်းကောင်းပြီး မီးတိုင်တွေ ထိန်နေအောင် လင်းနေတော့ ညဘက် လေညှင်းခံရင်း ကား ဆိုင်ကယ် စသဖြင့် ထွက်စီးကြတဲ့လူတွေ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ များလာကြပြီ။ အဲ့ဒီတော့ လူ့က ကားဆက်မမောင်းနဲ့တော့။ မောင်သူရနဲ့အတူတူ လူ့ရဲ့ခြံရှေ့မှာ အခေါက်ကင် ဘဲကင် ကြေးအိုး စတာတွေရောင်းတဲ့ တရုတ်အစားအစာဆိုင်ဖွင့် . . ။ အဘိုးကြီးကို နောက်ထပ် စပါယ်ရာ တစ်ယောက် ထပ်ရှာခိုင်းပြီး ကားကို အောင်ဘုနဲ့လွှတ်လိုက်။ သူ့မှာလည်း ကားလေးလိုင်စင်ရနေပြီပဲ။ မြို့ထဲ ပတ်မောင်းတာလောက်က ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ”

ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ အကြံပေးမှုကို လူခန့်နားထောင်ပြီး ကားကို အောင်ဘုနဲ့ လွှဲပေးလိုက်တာကတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ဦးပုကိုလည်း ကြည့်ပြောလို့ရပါတယ်။ ပြီးတော့ အောင်ဘုက နဂိုလ်ကတည်းက သူရှာပေးထားတဲ့ သူ့လူပဲ. . . သူနဲ့ရင်းနှီးပြီးသား။

” ကျုပ်က ကားဒရိုင်ဘာအလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဒီခြံရှေ့မှာ ကြော်လှော် ရောင်းရမယ်ဆိုတာကတော့ မြို့ထဲမှာလည်း ဒါမျိုးတွေက ရနေတာပဲ။ လူတွေက မြို့ထဲမှာပဲ ဝယ်စားကြမှာပေါ့။ ဒီကို လာစားကြပါ့မလား . . .။ ကျုပ်စိုးရိမ်တာလေးကို ပြောပြတာပါ ”

ဆိုပြီး စောဒက ပြန်တက်လိုက်တော့ ဦးတတ်ရှောင်က လူခန့်ရဲ့ မျက်နှာကို လေးလေးနက်နက် စိုက်ကြည့်ရင်း

” ဒီလိုရှိတယ် လူ့ရဲ့ ။ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်တော့မယ်ဆိုရင် ဖြစ်မှဖြစ်ပါ့မလားဆိုတဲ့ သံသယစိတ်မျိုး ဘယ်တော့မှ မထားရဘူး။ မဖြစ်ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ ရဲရဲရင့်ရင့် ဆောင်ရွက်ရတယ်။ လူ့ရဲ့နေရာကို သူတို့မလာမှာစိုးရင် လာချင်အောင်လုပ်ရမယ်။ မြို့ထဲက လူတွေဟာ တစ်နေ့တာအလုပ်တွေ ဖိဆီးပြီး များသောအားဖြင့် စိတ်တွေ မွန်းကြပ်နေကြတာ များတယ်။ အဲ . . . လူ့ဆိုင်ကို ရောက်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ မွန်းကြပ်နေတဲ့စိတ်တွေ အနည်းနဲ့အများ ပြေလျော့သွားအောင် လူ့က ဝန်ဆောင်မှုပေးနိုင်ရမယ်။ လူ့မှာ မြို့ထဲက ဆိုင်တွေထက်သာတာက နေရာအကျယ်အဝန်းပဲ။ လူ့ ခြံထဲကိုရောက်လို့ သူတို့ရဲ့စိတ်တွေ ထွက်ပေါက်ရသွားပြီ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှု ရသွားကြပြီဆိုရင် လူ့ဆီကို မရောက်ရောက်အောင် သူတို့လာကြတော့မှာ။ ပြီးတော့ ဝ တစ်ခု အာမခံနိုင်တာ ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒါက. . . ဝ လူ့ကို သင်ကြားပေးထားတဲ့ ပညာတွေဟာ ဝတို့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ထိန်းသိမ်းလာခဲ့ကြတဲ့ တရုတ်နန်းတွင်း ဟင်းချက်ပညာတွေပဲ။ ပြောရရင် ပီကင်း လက်ရာစစ်စစ်တွေပေါ့။ ဒါကြောင့် လူ့ရဲ့လက်ရာကို လူ့ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးလိုက်နဲ့။ လူ့ရဲ့လက်ရာကို မှီတဲ့သူဆိုတာ ဒီလို ခရိုင်မြို့သာသာ တိုင်းခွဲမြို့မှာမပြောနဲ့ ရန်ကုန်လို မန္တလေးလို မြို့ကြီးတွေမှာတောင် နှစ်ယောက်သုံးယောက်အပြင် ပိုမရှိဘူး။ ဒါကို ဝ ရဲရဲကြီး အာမခံနိုင်တယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဝ အကြံပေးတာကိုသာ ယုံယုံကြည်ကြည် လက်ခံပြီး ရဲရဲကြီး လုပ်ပစ်လိုက်စမ်းပါ လူ့ရယ် ”

ဟု အရှည်သဝေး ရှင်းပြ တိုက်တွန်းလေတယ်။ လူခန့်လည်း ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ စကားကို နားထောင်ရင် အမှားမရှိဘူးဟု ယုံကြည်တာကြောင့် ထွေထွေထူးထူး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ၎င်းရဲ့ အကြံပေးချက်ကို အလွယ်တကူပင် လက်ခံ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပါတော့တယ်။

လူခန့်နဲ့ အောင်ဘု ကားအုံနာ ဦးပုဆီကိုသွားပြီး. . . လူခန့်က တရုတ်အစားအစာ ဆိုင်ဖွင့်တော့မှာမို့ ကားမမောင်းတော့ကြောင်း . . . ထို့ကြောင့် အောင်ဘုကို ကားဆက်မောင်းခွင့်ပြုပါရန်အကြောင်း စသဖြင့် ပြောပြတောင်းဆိုကြတော့ ဦးပုက မျက်နှာသိပ်မကောင်းလှဘူး။

” လုပ်ပေါ့ကွာ။ မင်းတို့လုပ်သမျှ ခံရမှာပဲ။ စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ပေတော့။ စပါယ်ရာလည်း ငါရှာမပေးနိုင်ဘူး။ မင်းတို့ဘာသာ မင်တို့ရှာကြ ။ ညနေကားသိမ်းလို့ ပြန်လာရင် ငါငွေရှင်းပေးမယ်။ ”

လို့ ဆောင့်ဆောင့်အောင့်အောင့် ပြောလွှတ်တာနဲ့ လူခန့်တို့နှစ်ယောက်လည်း ကုတ်ပြီးပြန်လာခဲ့ရတယ်။

” ဦးလေးရဲ့ကားကို သပ်သပ် ခြံတစ်ခြံလိုကန့်ပြီး ထားပေးမှာပါ။ ဟို စားသောက်ဆိုင်ကိစ္စတွေနဲ့ လုံးဝ မရောစေရပါဘူး ”

မပြန်ခင် လူခန့်က မရဲတရဲနဲ့ ကတိပေးလိုက်တော့

” လုပ်ချင်သလိုလုပ် ”

ဆိုပြီး ဘုချည်းတောလွှတ်နေလို့ လူခန့်တို့လည်း အခြေအနေမကောင်းတာနဲ့ မြန်မြန်လစ်ခဲ့ကြတော့တာပေါ့။ အပြန်လမ်းမှာ လူခန့်နဲ့ အောင်ဘု စကားပြောဖြစ်ကြတယ်။

” ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်တယ် ကိုအောင်ဘုရဲ့ ။ ကျုပ် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်မှာက သူ့ရဲ့ နတ်ကိစ္စနဲ့ ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီးကို ဆန့်ကျင်နေတော့တာ။ အဖိုးကြီး တင်းမယ်ဆိုလည်း တင်းစရာပဲ။ ”

” စိတ်မပူပါနဲ့ ကားဆြာရယ်။ အဖိုးကြီးမကျေနပ်လည်း အခုအချိန်မှာ သူကျုပ်တို့ကို ပစ်ပယ်လို့ မရပါဘူး။ သူ့အသက်က ၆၀ လောက် ဖြစ်နေတော့ အကျပိုင်းရောက်နေပြီလေ။ အခြားကားတွေကလည်း တဖြေးဖြေးပျက်လာတော့ ထင်သလောက် ငွေကမဝင်တော့ဘူး။ ဒီကြားထဲ ကျုပ်တို့လို ယုံကြည်ပြီး မျက်နှာလွှဲရတဲ့ ဒရိုင်ဘာတွေ စပါယ်ရာတွေကလည်း အရှားသား။ အဲ့ဒီကား အဲ့ဒီလူတွေနဲ့ အရှုံးမပေါ်အောင် မနည်း ရပ်တည်နေရလောက်တယ်။ သူ့မှာ အားကိုးအားထား ပြုရလောက်အောင် ဝင်ငွေရပြီး ကားသန့်သေးတာဆိုလို့ ကျုပ်တို့ကားပဲ ရှိတော့တာ။ အဲ့ဒီတော့ ကားဆြာ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်မှာ သူသိပ်ဘဝင်မကြပေမယ့် ကျုပ်ကို ဒရိုင်ဘာ ထပ်ခန့်ဖို့ကိုတော့ ခွင့်ပြုရတာပေါ့။ မြို့ထဲတစ်ဝိုက်နဲ့ ဈေးပတ်ဝန်းကျင်က မိတ်မှန်သမျှကလည်း ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်မျက်နှာတွေနဲ့ပဲ ရင်းနှီးပြီးသား မဟုတ်လား။ သူအခြား ဒရိုင်ဘာတင်ရင် လက်ရှိ အလုပ်ဖြစ်နေတဲ့ ဂယ်ပေါက်လေးပါ မွတ်သွားမှာပေါ့။ နောက်တစ်ခုက နေရာ. . . .။ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ အခုလို ကားအကြီးတစ်စီး ထားရအောင် နေရာတစ်ခုရဖို့ဆိုတာ အတော်ကိုမလွယ်တဲ့ကိစ္စ။ အခုအခြေအနေက သူကျုပ်ကို ဒရိုင်ဘာဆက်ခန့်လိုက်တာနဲ့ သူ့ကားကို ဖရီးထားဖို့ နေရာကောင်းတစ်ခုက အဆင်သင့်ရှိနေပြီးသားလေ။ သူ ဒီအခွင့်အရေးကို ဘယ်လက်လွတ်ခံပါ့မလဲ။ ဘိုးတော်ကြီးက လူလည်ကြီးပါ။ ဆြာသမား လုပ်စရာရှိတာသာ စိတ်ဖြောင့်လက်ဖြောင့် ဆက်လုပ်တော့ ”

” ဟုတ်ပါပြီ။ ကိုအောင်ဘုရယ် . . .။ ကျုပ်လည်း . . . တကယ်တမ်း အရေးရယ် အကြောင်းရယ်ဆို သူကိုးကွယ်ပသနေတဲ့ နတ်တွေက သူ့ကို ဘာတစ်ခုမှ အကူအညီမပေးနိုင်ဘူး။ သူ့ကို စေတနာထားဆက်ဆံတဲ့ ကျုပ်တို့ကပဲ ကူညီစောင့်ရှောက်နိုင်မယ် . . ဆိုတာ အဘိုးကြီး တစ်နေ့တော့ နားလည်လာမယ်. . . လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ”

လူခန့်ရဲ့ ခြံက မျက်နှာစာ ပေ ၁၀၀ လောက်ကျယ်ပြီး နောက်ကို ပေ ၃၀၀ လောက် ရှည်သွားတာ။ လူခန့်က ခြံရှေ့ ညာဘက်ထောင့်လေးမှာ ကွန်ကရစ် အနည်းငယ် ခင်းလိုက်ပြီး ကြော်ဖို့လှော်ဖို့ ဒယ်တွေ မီးဖိုတွေနဲ့ ဆိုင်ခုံကိုပါ နေရာချလိုက်တယ်။ မြေကိုပြောင်အောင်လှည်း မာကျူရီမီးကို ထိန်နေအောင်ထွန်းပြီး ဝိုင်းတွေကိုလည်း ဆိုင်ခုံနဲ့ မနီးမဝေးတွေမှာ စနစ်တကျ တည်ခင်ထားတာ။ စစခြင်းအနေနဲ့ ဝိုင်းခုနှစ်ဝိုင်း ချထားပြီး တစ်ဝိုင်းကို ထိုင်ခုံလေးခုံ ထိုးထားတယ်။ အစားအစာတွေကိုလည်း အမယ် အများကြီး မရောင်းသေးဘဲ

အခေါက်ကင်
ဘဲကင်
ကြေးအိုး ကြေးအိုးဆီချ က်
ထမင်းကြော်
ထမင်းပေါင်း
ခေါက်ဆွဲကြော်
ကြဇံကြော်

စတဲ့ အမယ်ခုနှစ်မျိုးလောက်နဲ့ စတင်လိုက်တာလေ။ ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ အကြံပေးချက်အရ လူခန့်ဟာ ဆိုင်စဖွင့်မယ့် မနက်နဲ့ နေ့လည်ပိုင်းတွေမှာ မြို့ထဲကိုပတ်ပြီး ကားဆြာဘဝက ရင်းနှီးခဲ့ကြတဲ့ ကုန်စုံဆိုင် ကုန်စိမ်းဆိုင် ပိုင်ရှင်တွေ . . . ကုန်သည်ပွဲစားတွေ . . . ပွဲရုံပိုင်ရှင်တွေကို အခေါက်ကင်နဲ့ ဘဲကင် အမြည်းနည်းနည်းစီ လိုက်ဝေလို့ ဆိုင်ကြော်ငြာခဲ့တယ်။

ထူးခြားကောင်းမွန်လှတဲ့ လူခန့်ရဲ့လက်ရာကို မြည်းစမ်းပြီးကြတဲ့နောက် ထိုသူတွေ စွဲလန်းသွားကြပြီး လူ ၁၀ ယောက်မှာ ၉ ယောက်လောက်က အဲ့ဒီညမှာပဲ လူခန့်ရဲ့ဆိုင်ကို ရောက်လာကြတော့တာပေါ့။ လူခန့်ဟာ ထင်မှတ်မထားပဲ ဆိုင်စစဖွင့်ခြင်း ညမှာပဲ အတော်ရောင်းလိုက်ရတယ်။

နောက်နေ့တွေမှာလည်း တဆင့်စကား တဆင့်ကြားပြီး လူခန့်ရဲ့ဆိုင်ကို လာရောက် စမ်းသပ်စားသုံးသူတွေ အများအပြား။ အထူးသဖြင့် လူခန့်ရဲ့ဘဲကင်နဲ့ အခေါက်ကင်ဟာ တစ်ပတ်ဆယ်ရက်အတွင်းမှာပဲ လူခန့်တို့ နယ်တစ်ဝိုက်မှာ နာမည်ကြီးသွားပါလေကော။ လူခန့်က ဆိုင်နာမည်ကို ” မြို့စားကြီး ” လို့ပေးထားတော့ လူတွေပါးစပ်ဖျားမှာ မြို့စားကြီး ဘဲကင်နဲ့ အခေါက်ကင်မှ မစားဖူးသေးရင် ခေတ်မမှီတော့ဘူးလိုကို ဖြစ်ကုန်ကြတော့တာ။

ဘဲကင် အခေါက်ကင် နာမည်ရသွားတော့ လူတွေဟာ မြို့ထဲနဲ့ နီးတယ်ဝေးတယ် သိပ်မကြည့်ကြတော့ဘူး။ စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဆိုင်ကယ်စီးရင်း ကားစီးရင်းနဲ့ လူခန့်ရဲ့ ဆိုင်ကို လာထိုင်ကာ ပျော်ပွဲစားကြတော့တယ်။ အစားအသောက်ကလည်းကောင်းပြီး ခြံဝန်းကျယ်နဲ့ဆိုတော့ စိတ်ရောကိုယ်ပါ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးရတယ် မဟုတ်ပါလား။

လူခန့်ဟာ တစ်လအတွင်းမှာပဲ ဝိုင်း ၇ ဝိုင်းကနေ ၁၅ ဝိုင်းအထိ တိုးလိုက်ရပြီး ရေခဲသေတ္တာပုံးကြီး တစ်ခုဝယ်လို့ ရေခဲစိမ်အအေးတွေကိုလည်း ရောင်းချနေရတော့တယ်။ ဒါတောင် ပက်စီနဲ့ ကိုကာကိုလာက . . သူတို့ရဲ့ မတ်ရပ်ရေခဲသေတ္တာတွေ လာထားပေးပါရစေလို့ ခွင့်တောင်းနေကြတာကို လူခန့်က ”ဆိုင်ခန်းသေချာမဖွဲ့ ရသေးလို့ နောက်လလောက်မှ လာထားပါ ” လို့ တောင်းပန်ထားရသေး။

အဲ့ဒီလို . . . လူခန့်ရဲ့ ဆိုင်က မထင်မှတ်ဘဲ ရောင်းအားကောင်းနေတော့ ကာယကံရှင်ဖြစ်တဲ့ လူခန့်ကော. . . ဒိုင်ခံကူညီရတဲ့ မောင်သူရ မကြီးမြသီ ဒေါ်နွဲ့ သီတာတို့တွေလည်း အားရတယ်ကို မရှိတော့ဘူး။ ဒါနဲ့ လူခန့်လည်း စားပွဲထိုးဖို့နဲ့ လက်တို့လက်တောင်းခိုင်းဖို့အတွက် အနီးပါးနားက ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို နေစားနဲ့ ထပ်ခေါ်လိုက်ရတော့တယ်။ မအားတဲ့ကြားထဲက မကြီးမြသီနဲ့ ဒေါ်နွဲ့တို့က ဝိုင်းတွေရဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ပန်းပင်တွေ သစ်ခွစင်တွေ ရွက်လှပင်တွေ စိုက်ပျိုးကြပြန်တယ်။ မောင်သူရကလည်း အောင်ဘုနဲ့တိုင်ပင်ပြီး အောင်ဘု အားတဲ့အချိန်တွေမှာ ပန်းပင်တွေကြားထဲ အလှမီးတွေ လိုက်ဆင်ကြပြန်တော့ ထိုအလှအပ ပသာဒမြင်ကွင်းတွေဟာ ဆိုင်ကိုလာသမျှ ဧည့်သည်တွေရဲ့ စိတ်ကို ညှို့ယူဖမ်းစား ဆွဲဆောင်ကြတော့တာပေါ့။

ဒီလိုနဲ့ လူခန့်လည်း တစ်လကျော် နှစ်လလောက် ဆိုင်ဖွင့်ပြီးကော . . . ဆိုင်ရဲ့ ရောင်းအားအရ အခု ဆိုင်ခုံခင်းထားတဲ့ ခြံရှေ့ ညာဘက်ထောင့်နေရာမှာ ပေ ၂၀ x ၄၀ လောက်ကျယ်မယ့် ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို သစ်သားတိုင်ထောင် . . သွပ်မိုး. . . အုပ်နဲ့သံဇကာကာပြီး တည်ဆောက်မှ ဖြစ်တော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပါတော့တယ်။

ဦးတိတ်ရှောင်ကို တိုင်ပင်တော့ . . .

” လူ့ဆိုင်ရဲ့ ရောင်းအားကို လူ့သိနေတာပဲ။ တစ်လ နှစ်လနဲ့တင် လူ့ ဒီလောက်ရောင်းကောင်းနေရင် နောက်ဒီထက် ပိုရောင်းကောင်းဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။ မယုံရင် လူ့စောင့်ကြည့်နေ။ ဝ သင်ပေးထားတဲ့ ဘဲကင်နဲ့ အခေါက်ကင် လက်ရာတွေကို အနယ်နယ် အရပ်ရပ်ကနေကို တကူးတက လူ့ဆီမှာ လာစားကြလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု ရန်ကုန်မှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ရွှေဘဲ ဘဲကင်ဆိုတာတောင် ဝရဲ့ ဘဲကင် လောက်မကောင်းလို့ပဲ။ အဲ့ဒီတော့ ဆိုင်ကိုလည်း ကရော်ကမယ် ဆောက်မနေနဲ့တော့။ ရန်ကုန်ဆိုင်တွေလို သံဘောင်တွေခွေ . . . သွပ်ထူထူမိုး။ တဖက်ခြံဘက်က အခြမ်းကိုပဲ အုတ်တံတိုင်းကာ။ ကျန်တဲ့ မျက်နှာစာသုံးဘက်ကို သံပန်းတံခါးတွေ အလူမီနီယံ ဆွဲတံခါးတွေတပ် . . . ဝိုင်းတွေကိုလည်း ထပ်တိုးဖို့လုပ်။ မီးဖိုချောင်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းနေရာပေးရမယ်။ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း လုပ်ရမယ် ”

ဦးတိတ်ရှောင်က လူခန့်ကို အလုပ်တိုးချဲ့ဖို့ မြှောက်ပေးလေတော့တယ်။ လူခန့်လည်း ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ စိတ်တိုင်းကျ လိုက်လုပ်လိုက်တာ ရွှေဆိုင်မှာအပ်ထားတဲ့ သိန်းတစ်ရာကျော်ကော ရတဲ့အတိုးတွေပါ ပြောင်တလင်း ခါသွားလေရဲ့ ။ ဒါ့အပြင် ကားမောင်းပြီး စုထားတဲ့ငွေတွေနဲ့ နှစ်လအတွင်း ဆိုင်ရောင်းလို့ရတဲ့ အမြတ်ငွေတွေပါ ကုန်ခမ်းသွားတော့တာပေါ့။ ဆိုင်ကတော့ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း သားသားနားနား လင်းလင်းထိန်ထိန်နဲ့ အတော်ကို ဖိုင်းသွားတော့တာ။ ဦးတိတ်ရှောင်ကတော့ . . .

” ရင်းရမယ့်အချိန်တန်လို့ ရင်းတာ။ ဘာမှ နှမြောမနေနဲ့။ လူ့ မှာ သေချာတဲ့ ဈေးကွက်နဲ့ ဖောက်သယ်တွေရှိတယ်။ ဒီထက်မက လုပ်ငန်းတိုးတက်လာဖို့လည်း အလားအလာကောင်းတွေ အများကြီး။ လူ့ ရှေ့ဆက် ဒီထက်မက တိုးတက်ချင်ရင် သေချာတဲ့ နေရာတွေမှာ ရင်းနှီးမြှပ်နှံဖို့ ဘယ်တော့မှ မစိုးရွံ့နဲ့ ”

ဟု လူခန့်ကို အားပေးစကားပြောကြားပြီး သင်ကြားပြသပေးလေတယ်။ ဆိုင်အသစ်ဆောက်ပြီး စဖွင့်တဲ့နေ့မှာပဲ မှန်မဲတပ်ထားတဲ့ ၂၀၀၂ မော်ဒယ် တိုယိုတာ ခရောင်း အနက်ရောင်ကားတစ်စီး ခြံထဲကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဝင်ချလာပြီး ဆိုင်ရှေ့အထိ မောင်းလာလျှက် ဆိုင်ရှေ့မှာ ထိုးရပ်လိုက်တယ်။

” အဘိုးကြီးကား မဟုတ်လားဗျ ။ အဘိုးကြီး မစီးစဖူး ကားတွေဘာတွေ ထုတ်စီးနေပါလား။ ဘာကိစ္စလဲမသိဘူး ”

အောင်ဘု ကားသိမ်းပြီးချိန်မို့ ဆိုင်ထဲမှာရှိနေတော့ . . . . လူခန့်က ၎င်းကို လက်ကုတ်ပြောလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်နေကြတာပေါ့။ မောင်သူရလည်း အနားကို ရောက်လာတယ်။

” အဖိုးကြီး ပြသနာလာရှာတာလား မသိဘူးနော် ”

” မပြောတတ်ဘူး။ ဒီလူကြီးက တစ်ခါတလေ မိန်းမစိတ် ”

လူခန့်တို့ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ထင်မြင်ချက်ပေးနေဆဲမှာပဲ ခြံရှေ့လမ်းမဘေးကို ဦးပုပိုင်တဲ့ ကုန်ကားလေးစီး ထပ်မံထိုးစိုက်လာပြီး ကားတွေပေါ်မှ ကားဆြာတွေ စပါယ်ရာတွေ အပါအဝင် ဦးပုရဲ့ အခြားတပည့်တပမ်းတွေ ၁၅ ယောက်လောက် ဆင်းလာလို့ ခြံထဲကို ရှူတီတီမျက်နှာပေးတွေနဲ့ ဝင်လာကြပါကော။ အဲ့ဒီနောက် ခရောင်းကားနက်ကြီးရဲ့ ရှေ့ခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ဦးပုထွက်လာကာ လူခန့်တို့ဆိုင်အတွင်းကို ဦးဆောင်ဝင်လာတော့တယ်။ နောက်မှာ တပည့်တပမ်းတွေက ဝန်းရံလျှက်။ ဦးပုရဲ့ မျက်နှာကြောဟာ အတော်ကို ခက်ထန်မာကြောနေတယ်။ ဥရောပအဝတ်အစား အနက်ရောင်ဝမ်းဆက်ကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ၎င်းဟာ လက်ထဲက တောင်ဝှေးနဲ့ သံမံတလင်းကို တဒေါက်ဒေါက် မြည်အောင်ထောက်ပြီး လူခန့်တို့ရပ်နေတဲ့နေရာကို တလှမ်းချင်း လှမ်းလာပုံမှာ မာဖီယား ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှယ်။

သေချာပြီ။ ဦးပု ပွဲလာကြမ်းတော့မယ်။ လူခန့်တို့ သုံးယောက်သားလည်း တစ်ယောက်လက်ကိုတစ်ယောက် ကိုင်လိုက်ကြပြီး ကြုံတွေ့သမျှ ပြသနာကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အားမွေးလိုက်ကြတော့တာပေါ့။ မြသီ ဒေါ်နွဲ့ သူဇာ သီတာစတဲ့ လူခန့်တို့ အိမ်သားတွေနဲ့ ခေါ်ထားတဲ့ စားပွဲထိုးလေးနှစ်ယောက်ဟာလည်း ဆိုင်နောက်ဘက်မှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာနဲ့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြတော့တယ်။ ဦးပုက လူခန့်တို့ သုံးဦးရှေ့ရောက်ကော လေသံမာမာနဲ့ စကားစလိုက်တယ်။

” ဒီမှာ ဟိတ်ကောင်တွေ . . . မင်းတို့က ငါ့ကို အိုမင်းမစွမ်းကြီးဆိုပြီး ဘေးဖယ်ချင်ကြတယ်။ နတ်ယုံဘာယုံနဲ့ သောက်ခြောက်ကြီးလို့လည်း အထင်သေးကြတယ်။ ဒီမှာ . . . မင်းတို့ မသေမချင်းမှတ်ထား။ ငါဆိုတဲ့ကောင်က မလုပ်ချင်ရင်လည်း မလုပ်ဘူး။ အေး လုပ်မိပြီဆိုရင်လည်း ပွဲသိမ်းပဲ။ ငပုက မင်းတို့ထင်ထားသလို သောက်သုံမကြတဲ့ ငပု မဟုတ်ဘူး . . .။ ငပုဘာကောင်ဆိုတာ ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ သိရပြီပေါ့ကွာ . . .”

ဦးပုက လူခန့်တို့ကို ကြိမ်းမောင်းပြောဆိုနေတဲ့ အချိန်မှာ သူ့တပည့်တွေက လူခန့်တို့ကို ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့ပြီးနှင့်ကြပြီ။ ဦးပုရဲ့ ဒေါသသံတွေကို နားထောင်ရင်း လူခန့်နဲ့အောင်ဘုတို့လည်း ကြုံလာရတော့မယ့် အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်စွာနဲ့ စောင့်စားနေလိုက်ကြတော့တယ်။ အဘိုးကြီးရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေ ပြောသံဆိုသံတွေဟာ ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ လုပ်ချင်တာကို ဇွတ်လုပ်ပစ်တော့မယ့်ပုံ။ မောင်သူရလေးကတော့ အသက်ငယ်သူမို့ ကြောက်လန့်ပြီး အသားတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်လျှ က် . .

” မင်းတို့တွေဟာ အတော် ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်တွေ။ မင်းတို့အပေါ်မှာ ငါဒီလောက်ကောင်းခဲ့တာကို. . . ငါ့အပေါ်ကြတော့ ပြန်ပြီး အသိတတ်တရား မထားကြဘူး။ ဘယ့်နှယ့်ကွာ . . . ငါ့ကားကို အနားထားပြီး ဘဲကင် အခေါက်ကင်ကို တနယ်လုံးမှာ ဒီလောက်အထိ နာမည်အကြီးဆုံးဖြစ်သွားအောင် ရောင်းရလား ”

ဦးပုရဲ့ ဒေါသတွေက အထွတ်အထိတ်ကို ရောက်နေချေပြီ။ လူခန့်လည်း မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် အရဲကိုးပြီး ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားရတော့တာပေါ့။

” ကျွ န်. . .ကျွန် . . .ကျွန်တော်. .တို့ . . .”

” ဟေ့ကောင် . . . လုပ်ချင်တာလုပ်ပြီး အခုမှ ငါ့ရှေ့ မှာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့တွေ ဖြစ်ပြမနေနဲ့။ မင်းတို့ကို ငါ ဘာစိတ်အဆိုးဆုံးလဲ သိလား ”

” မ. . .မ. .သိ ”

” အေးးးး မသိရင် သေအောင်မှတ်ထား။ ဘဲကင် အခေါက်ကင်တွေကို ဒီနယ်တစ်ဝိုက်မှာ နာမည်အကြီးဆုံးဖြစ်အောင် ရောင်းပြီး ငါ့အတွက်ကြတော့ တစ်ခွက်မှ ပို့မပေးတာကိုပဲကွ . . .။ အခုချက်ခြင်း တို့အတွက် အခေါက်ကင်တွေ ဘဲကင်တွေ ချစမ်းကွာ . . .။ အပြတ်စားပစ်လိုက်မယ် . . . ”

ဦးပုရဲ့ စကားလည်း ဆုံးကော လူခန့်နဲ့ အောင်ဘုလည်း

” ဗျာ. . . . .”

ကနဲ သံပြိုင်ရေရွတ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်မျက်နှာကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတော့တယ်။ ဦးပုက လူခန့်တို့ဘေးမှာ ဝိုင်းထားကြတဲ့ သူ့တပည့်တွေကိုလည်း

” ဟေ့ကောင်တွေ . . . ဘာကြောင်တောင်တောင် လုပ်နေတာလဲ။ လွတ်တဲ့ဝိုင်း ဝင်ထိုင်ကြလေ။ ဒီနေ့ ငါဒကာခံမှာ ”

ဟု ပြောလိုက်လေရာ . . . ထိုသူတို့များကလည်း ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့်

” ဟေးးး ခနဲ ”

အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး နီးစပ်ရာဝိုင်းများတွင် သူ့ထက်ငါဦးအောင် အလုအယက် နေရာအသီသီး ဝင်ယူကြပါတော့တယ်။ ထို့နောက် ဦးပုက အဖြစ်အပျက်တွေကို လူခန့်နဲ အောင်ဘု နားလည်သွားအောင် ရှင်းပြလေတယ်။

” ဒီလိုကွ . . . ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ဝက်သားသိပ်ကြိုက်တာ။ တစ်ခါတော့ ငါအကြီးအကျယ် နေမကောင်းဖြစ်တာ သေကောင်ပေါင်းလည်းပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါ့အဖေက ငါ့ကိုဆရာဝန်ပြပေးသလို နတ်ယုံတဲ့ ငါ့အမေကလည်း သူကိုးကွယ်တဲ့ နတ်တွေကိုပင့်ပြီး ပွဲပေးဘာပေး လုပ်တော့တာ။ ဆရာဝန်ရဲ့ ကုသမှုနဲ့ ငါပြန်ပြီး နလံထလာပေမယ့် မေမေက ဖေဖေထက်စာရင် ငါနဲ့အနေပိုနီးတော့ သူပြောပြသလို သူ့ရဲ့နတ်တွေ စောင့်ရှောက်မစလို့သာ ငါ အသက်ချမ်းသာရာရခဲ့တယ်လို့ ယုံကြည်မိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီကတည်းက ငါလည်း ငါသိပ်ကြိုက်တဲ့ ဝက်သားကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး နတ်တွေကို ကိုးကွယ်ပသတော့တာပဲ။ အခုတော့ အမှန်တရားကို ငါကောင်းကောင်းသိပါပြီ။ တကယ့်လက်တွေ့ ဘဝမှာ ဒီနတ်တွေဟာ ဘာမှ အရေးမပါဘူး . . .။ ကိုယ့်အတွက် တကယ် မှီခိုရာ အားထားရာအစစ်ဟာ ကိုယ်ပြုခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံနဲ့ မိတ်ဆွေရင်းခြာတွေပဲ ဖြစ်ကြတယ် ဆိုတာကိုပေါ့။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါဆိုတဲ့ကောင်က နတ်ယုံတဲ့ အခြောက် ဦးပုမဟုတ်ဘူး . . .။ ဝက်သားကြိုက်တဲ့ ဦးပုဆိုတာကို မင်းတို့သိအောင် လက်တွေ့လာပြရတာပဲဟေ့။ ငါ အခုလိုအမြင်မှန်တွေ ပြန်ရလာအောင် ငါ့ကို လမ်းပြပေးခဲ့တဲ့ လမ်းပြကြယ်လေးလည်း ရှိသေးတယ် . . .”

ဦးပုဟာ လူခန့်တို့ကိုရှင်းပြနေရင်း ခရောင်းကားဆီသို့ ထွက်သွားပြီး ကားနောက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လို့ . . .

” လာ . . . စတားလေး ”

ဟု ခေါ်လိုက်လေရာ ကားပေါ်မှ ဆံပင်တိုတို မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း မျက်လုံးပေါက်ကျဉ်းကျဉ်းနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပြည့်တင်းလှပတဲ့ တရုတ်မတစ်ယောက် ဆင်းလာပါတော့တယ်။ အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ရှိ အနှီတရုတ်မဟာ ဦးပုရဲ့ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဆွဲယူမှီခိုလိုက်ပြီး လူခန့်တို့ ရှိရာသို့ နှစ်ဦးတွဲလို့ လျှောက်လှမ်းလာကြလေတယ်။ လူခန့်တို့လည်း ဦးပုလုပ်သမျှကို အံ့သြမှင်သက်စွာ လိုက်ကြည့်နေကြရတော့တာပေါ့။ အနားကိုရောက်တော့ ဦးပုက

” ဒါက ခင်မေလွမ် တဲ့။ ငါကတော့ စတားလေး လို့ပဲ ခေါ်တယ်။ ငါ့ရဲ့ လမ်းပြကြယ်လေးမို့လို့။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကမှ သူနဲ့ငါနဲ့ ရုံးတက် လက်ထပ်လိုက်ကြတာ။ ငါ အခုလို ပြောင်းလဲသွားတာဟာ သူ့ကြောင့် အမျာကြီးပါတယ် ။ ဘယ်လိုလဲ . . . ငါ့မိန်းမ မိုက်တယ်မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဦးပုဆိုတဲ့လူဟာ အိုမင်းမစွမ်း မဟုတ်ဘူး။ အိုပေမယ့် စွမ်းတုန်း သန်တုန်း ဆိုတာကို မင်းတို့ကို ငါ သက်သေလာပြတာပဲ ”

ဟု ၎င်းရဲ့ စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်မှ လူခန့်တို့လည်း ” ဟူးးးးးး ခနဲ ” သက်ပြင်းချ နိုင်တော့တာပေါ့။ လူခန့်က . . .

” ဦးလေးရယ် . . . မိန်းမယူတာ ကျွန်တော်တို့တောင် မသိရပါလား ”

လို့ ပြောလိုက်တော့

” ငါက မင်းတို့ကို စပရိုက်လုပ်ချင်လို့ ”

တဲ့လေ။

” တရုတ်မလေးကို ယူထားမှတော့ ဦးလေး ဘယ်ဝက်သားရှောင်လို့ ဖြစ်ပါတော့မလဲ။ ဝက်သားရှောင်မလား လူသားရှောင်မလား ကြိုက်တာတစ်ခုခု ရွေးရတော့မှာလေ ”

အောင်ဘုက အရွှန်းထဖောက်လိုက်တယ်။

” အေးပေါ့ကွာ. . . ပြောပါ ပြောပါ။ ငါကလည်း အိုကြီးအိုမကြမှ ဟောဒီက တရုတ်မလေးကို ချစ်မိသွားတာကိုးကွ . . . . ဟားး ဟားး ဟားး ဟားး”

ဦးပုက ပြန်ပြောလိုက်ပြီး သုံးယောက်သား ပြိုင်တူ ရယ်လိုက်ကြတော့တာပေါ့။

” အို. . . ကိုကြီးနဲ့ မောင်လေးတို့ကလည်း ဘာတွေပြောမှန်းလဲ မသိဘူး ”

ခင်မေလွမ်ကတော့ အရှက်သည်းလျှက်။

ဦးပုတို့စုံတွဲဦးဆောင်တဲ့ အဖွဲ့ဟာ လူခန့်တို့ဆိုင်မှာ စိတ်တိုင်းကြ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စားသောက်ကြပြီး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြတော့တယ်။ ဦးပုက ပြန်ခါနီး လူခန့်နားကပ်လို့ . . . ကာမအားတိုးစေမယ့် ဟင်းလျှာတစ်မျိုးလောက် စီစဉ်ပေးဖို့အကြောင်းကို နားပူနဆာ လုပ်သွားသေးတာ။ ဒါနဲ့ လူခန့်လည်း ဦးတိတ်ရှောင်ကို မေးစမ်းကြည့်တော့ ဦးတိတ်ရှောင်က. . .

” ဒါမြန်းကွာ။ ဘဲတစ်ကောင်ဝယ်။ ပရဆေးဆိုင်က ဆင်တုန်းမနွယ် x x x သား ။ အိမ်နောက်ဖေးမှာ အလေ့ကျပေါက်နေတဲ့ ရှဉ့်မတက်က x x x သား ”

စသဖြင့် ဦးပုအတွက် ဟင်းချက်ပေးဖို့ လမ်းညွှန်ပြသလိုက်လေတယ်။ လူခန့် နောက်နေ့ ဟင်းချက်ပြီး သွားပို့တော့ အဘိုးကြီးက သိပ်ကိုပျော်ရွှင်တက်ကြွလို့။ နောက်သုံးရက်လောက်ကြာတော့ ဦးပု လူခန့်ဆီ ရောက်လာပြန်ပါကော။

” မင်းဟင်းက သိပ်စွမ်းတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ညကဆိုရင် စတားလေး ငိုပြီးတော့ကို တားယူရတာ။ အစကတော့ မရပ်ချင်ဘူးပေါ့။ နောက်ပိုင်း သနားလာတာနဲ့ ငါလည်းကိစ္စကို အပြီးသတ်ပေးလိုက်ရတယ်။ သူ့ခင်မျာ ပျော့ခွေသွားတာပဲ။ မင်းဟင်းကိုတော့ ငါ သိပ်သဘောကြသွားပြီ။ နောက်နေ့တွေမှာလည်း ငါ့ဖို့ အဲ့ဒီဟင်း စီစဉ်ပေးပါဦးကွာ။ ငါ ကျသ၍ ရှင်းပေးပါ့မယ်။ ပြီးတော့ ငါ့လို မိန်းမငယ်ငယ် ယူထားကြတဲ့ ငါ့ဘော်ဒါ အဖိုးကြီးတွေကိုလည်း မင်းဟင်းညွှန်းပေးမယ်။ ”

ဟု တောင်းဆိုတာကြောင့် လူခန့်လည်း ထိုဟင်းကို သုံးရက်ခြားတစ်ခါလောက် ချက်ပြီး ဦးပုဆီကို ပို့ပေးနေရတော့တာပေါ့။ ဦးတိတ်ရှောင်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ဦးတိတ်ရှောင်က လူခန့်ကို

” အဲ့ဒီဟင်းနည်းက တကယ်စွမ်းတဲ့ တရုတ်နန်းတွင်းနည်းကွ။ စားရတာလည်း အရသာရှိသလို စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း အံ့မခန်းဘဲ။ ကြည့်ပါလား . . . ဦးပုလို အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အဖိုးကြီးမှာတောင် ဒီလောက် အစွမ်းပြနေသေးရင် အသက်လေးဆယ်ကျော် ငါးဆယ်ဝန်းကျင် အမျိုးသားတွေဆို ဘာပြောကောင်းပါ့မလဲ။ အဲ့ဒီတော့ လူ့အနေနဲ့ ဒီဟင်းချက်ရောင်းရင်. . . ရောင်းကောင်းမှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပဲ။ ဈေးလည်းကြိုက်သလောက် ဆိုပေတော့။ လူ့တို့ ဝတို့ ယောက်ျားတွေဆိုတာ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေဆို မနှမြောတတ်ကြဘူး မဟုတ်လား ”

စသဖြင့် အကြံဉာဏ်တွေ ထပ်ပေးလိုက်ပြန်ရာ . . . လူခန့်လည်း ထိုဟင်းကို ” ကျားတစ်ရာ ဘဲပေါင်း ” လို့ ကင်ပွန်းတပ်ပြီး ကြော်လှော်ရောင်းချရမယ့် ဟင်းစာရင်းထဲမှာ ထည့်ထားလိုက်တော့တယ်။ လူခန့်ရဲ့ဆိုင်လည်း အရင်အလုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာထက် ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပိုမိုပြီး ရောင်းအား တိုးတက်သွားပါတော့တယ်။

——————————————-

လတွေနှစ်တွေလည်း ပြောင်းခဲ့ပြီပဲ။ လူခန့်လည်း အသက် ၂၉ နှစ်တင်းတင်းပြည့်ခဲ့ပြီး အခြားသူများလည်း ကိုယ်စီကိုယ်စီ အသက်အရွက်တွေ ကြီးရင့်ကုန်ကြတော့တယ်။ ” မြို့စားကြီး ” စားသောက်ဆိုင်မှာလည်း တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် ပိုမိုအောင်မြင်လာတာ အခုဆိုရင် မူလဆိုင်ဟောင်းရဲ့ ဘေးမှာ ကားအဝင်အထွက်အတွက် ပေ ၂၀ လောက် လမ်းချန်ထားပြီး ကျန်တဲ့ ခြံမျက်နှာစာတစ်ခုလုံးကို ဆိုင်ခန်းကျယ်ကြီး အသစ်ထပ်ဆောက်လိုက်ရတယ်။

ဆိုင်မှာ စည်ဘီယာ ကော့တေး အပျော့အပြင်း red black green blue gold စသဖြင့် အဖျော်ယမကာမျိုးစုံကို ရရှိနိုင်ပြီလေ။ ဘဲကင်နဲ့ အခေါက်ကင်ကလည်း ကောင်းလွန်းဆိုတော့ လူခန့်ရဲ့ဆိုင်ဟာ အချိန်တိုင်း ဝိုင်းပြည့်နေတော့တာ။ ဘဲကင်နဲ့ အခေါက်ကင် ကကောင်းတယ်ဆိုလို့ ကျန်တဲ့ အစားအစာတွေကလည်း ညံ့မယ်မထင်လေနဲ့ . . . ရန်ကုန်က တော်ရုံတန်ယုံ ဟိုတယ်လောက်ကို သနားတယ် . . .။

ကြော်တဲ့ ချက်တဲ့ အလုပ်ကိုတော့ လူခန့်ကိုယ်တိုင် မလုပ်တော့ဘူး။ မီးဖိုခန်းမှာ လူခန့်ရဲ့လက်ထွက် စားဖိုမှူး သုံးယောက်ခန့်ထားတယ်။ အဲ့ဒီသူတွေကို မောင်သူရက ကြီးကြပ်ရတယ်။ ဆိုင်မှာ အလုပ်သမား စားပွဲထိုး ကျားမပေါင်း အယောက်အစိတ်လောက်ရှိပြီး ဆိုင်ရဲ့အနောက်ဘက်မှာ ကျားဆောင်တစ်ဆောင် မဆောင်တစ်ဆောင် ဆောက်ပြီး ထားထားရတာ။ အလုပ်သမားအရေးနဲ့ ဈေးဝယ်ဖို့ချမ်းဖို့ ကုန်တွေအော်ဒါမှာဖို့ကို မကြီးက တာဝန်ယူပြီး ဆိုင်ရဲ့အလှအပ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ရေးကိုတော့ ဒေါ်နွဲ့နဲ့ သီတာက တာဝန်ယူကြတယ်။ လူခန့်က စာရင်းလောက်ပဲလုပ်တော့တာ။ ဆိုင်ကို အရေးကြီးဧည့်သည်တွေ ခင်မင်ရတဲ့ မိတ်ရင်းဆွေညာတွေ လာတယ်ဆိုရင်တော့ လူခန့်က ကိုယ်တိုင်ကြော်ချက်ပြီး ဧည့်ခံလေ့ရှိတယ်။ လူခန့်မှာက အခြားအာရုံစိုက်စရာ ကားလုပ်ငန်းကလည်း ရှိနေပြီမဟုတ်ပါလား. . .။

ကားလုပ်ငန်းအစက ဒီလို . . . .။ ဦးပုက ခင်မေလွမ်နဲ့ ငြားပြီးနောက်ပိုင်း ကားတွေကို တဖြေးဖြေးလျော့ချပြီး ခင်မေလွမ်တို့ရဲ့ မိရိုးဖလာလုပ်ငန်းဖြစ်တဲ့ ကုန်စုံဆိုင်ကို အားစိုက်ချင်တယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ပဲ ကားတွေရောင်းဖို့ လူခန့်ကို လာတိုင်ပင်တော့ လူခန့်လည်း ဦးတိတ်ရှောင် သံယောဇဉ်နဲ့ မိမိတို့ဆီမှာ ထားထားတဲ့ ကားနီကြီးကို ဖြစ်ညှစ်ပြီး အရင်ဝယ်လိုက်တော့တာ။ လူခန့်ကော အောင်ဘုကပါ ကားလုပ်ငန်းနဲ့ အကျွမ်းဝင်ပြီးသား သူတွေဖြစ်တဲ့အပြင် ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ ပံ့ပိုးမှုကလည်း ပါသေးတာကြောင့် ကားနီကြီးက လူခန့်တို့လက်ထဲမှာ အတော်အလုပ်ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ လူခန့်ဟာ ကားလုပ်ငန်းကိုပါ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ဦးပုပိုင်တဲ့ ကားခြောက်စီးထဲက လတ်သေးတဲ့ကား သုံးစီးကို တစ်စီးစီ တဖြေးဖြေးချင်း ဝယ်ယူဖြစ်လိုက်တော့တာပေါ့။ ကျန်တဲ့ကားတွေကိုတော့ ဦးပုက တောဘက်ကို အောက်ဈေးနဲ့ရောင်းထုတ်လိုက်တယ်လေ။

အခုတော့ အောင်ဘုလည်း ကားမမောင်းတော့ဘူး။ ကားသုံးစီးမှာ ဒရိုင်ဘာတွေ စပါယ်ရာတွေ ရွေးချယ်ခန့်ထားပြီး ကြီးကြပ်လုပ်ကိုင်ရတယ်။ ကားနီကြီးကိုတော့ လူခန့်က လုံးလုံးအနားပေးလို့ ခြံခေါင်းရင်းမှာ သူ့အတွက် ဂိုထောင်ဆောက်ပြီးကို သိမ်းထားတော့တာ။ အရင်အိမ်တွေ တဲတွေကိုလည်း ဖျက်လိုက်ပြီး အိမ်နေရာမှာ အာစီ နှစ်ထပ်တိုက် ကောင်းကောင်းတစ်လုံးဆောက်လို့ လူခန့်တို့မောင်နှမ နေကြတယ်။ တဲနေရာမှာတော့ လူခန့်က အာစီ တစ်ထပ်တိုက်တစ်လုံးကို ခပ်ကျယ်ကျယ်ဆောက်လိုက်ပြီး အောင်ဘုတို့ မိသားစု ဆွေမျိုးတစ်သိုက်ကို ပေးနေလိုက်တော့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ မကြီးမြသီက သူ့အတွက် အဖော်ရအောင်ဆိုပြီး သီတာကို နှစ်ထပ်တိုက်ဆီကို ပြန်ခေါ်ထားလိုက်လေရဲ့ ။ အောင်ဘုနဲ့ သူဇာမှာလည်း သားလေးတစ်ယောက်ရတာ သုံးနှစ်သားတောင်ရှိသွားပြီလေ။

လူခန့်က မိမိနဲ့မကြီးအတွက် ခရောင်းကားတစ်စီးနဲ့ အောင်ဘုတို့အတွက် ဖီဒါတစ်စီး ဝယ်ထားတော့ အားလုံး သွားရေးလာရေးကအစ အဆင်ပြေနေကြတာပေါ့။ ဒါ့အပြင် လူခန့်ဟာ. . . . မကြီးကလွဲရင် ကျန်တဲ့ အောင်ဘု သူဇာ သီတာ ဒေါ်နွဲ့ မောင်သူရတို့ကို ၎င်းတို့လုပ်ဆောင်ရတဲ့ တာဝန်တွေကိုလိုက်ပြီး လစာကောင်းကောင်း ပေးထားသေးတယ်။ မကြီးကတော့ လစာမလိုဘူးလေ . . . လူခန့်ဆီက ကြိုက်သလောက် ယူသုံးလို့ရနေတာပဲ။

ဒီလိုနဲ့ လူခန့်တို့ရဲ့ ညီညီညွတ်ညွတ်ကြိုးစားမှု ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ လမ်းညွှန်အကြံပေးမှု ဆောင်မကြည့်ရှုမှုတွေကြောင့် လူခန့်ရဲ့ဘဝဟာ ကိုးနှစ် ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာကို အပြောင်းလည်းကြီး ပြောင်းလည်းလာခဲ့ပါတော့တယ်။

တစ်ညတော့ ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ ကားဂိုဒေါင်ခေါင်မိုးပေါ်မှာ လူခန့်နဲ့ ဦးတိတ်ရှောင် ထိုင်ပြီး စကားလက်ဆုံကြနေကြလေရဲ့ ။ ဆိုင်ပိတ်ချိန်တော့ မရောက်သေးဘူး။ လူတိုင်းက သူ့အလုပ်နဲ့သူလည်ပတ်နေကြဆဲ။ လူခန့်တစ်ယောက်သာ ဦးတိတ်ရှောင်နဲ့ စကားအေးဆေးမပြောရတာကြာလို့ ဂိုဒေါင်ပေါ်တက်ခဲ့တာ။ လူမှုရေး စီးပွားရေး သာရေးနာရေး စသဖြင့် ရောက်တတ်ရာရာ ပြောကြရင်း ဦးတိတ်ရှောင်က လူခန့်ကို စကားစလာတယ်။

” လူ့ရဲ့ ရိုးသားကြိုးစားမှု ဝရဲ့ လမ်းညွှန်ပမ့်ပိုးမှုတွေကြောင့် အခုဆိုရင် လူ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေ ပြည့်မြောက်ပြီး လော်ပန်ဘဝကို ရောက်ခဲ့ရပြီ။ ဝလည်း ဒီထက်ကောင်းတဲ့ ဒီထက်မြင့်တဲ့ နတ်ဘုံကို သွားချင်ပြီ။ ဒါပေမယ့် ဝမှာ ကိစ္စတစ်ခုကို နောက်ဆံတင်းနေရတာကြောင့် စိတ်ချလက်ချ မသွားနိုင်ဘူးဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒါ ဝအနေနဲ့ စိတ်ချလက်ချ နတ်ဘဝကို သွားနိုင်ဖို့ . . . လူ့ ဝကို ကူညီပါလို့ အကူအညီတောင်းပါရစေ ”

” အို . . . ဦးတိတ်ရှောင်ရယ် . . . ဒီလောက်တောင် စကားပလ္လင်တွေ ခံနေရလား။ ကျုပ်နဲ့ခင်ဗျားက ပြောရမယ့်လူတွေမှ မဟုတ်တာ။ ခင်ဗျားအတွက်ဆို ကျုပ်က ဘာမဆိုကူညီဖို့အသင့်ပဲ။ နောက်ဆုံး ကျုပ် အခုပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို စွန့်လွှတ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ခင်ဗျားအတွက်ဆို ဝဲလ်ကမ်းပဲ။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ်က မိတ်ရင်းဆွေရင်းတွေဆိုလည်း ဟုတ်တယ်. . . ဆရာတပည့်ဆိုလည်းဟုတ်တယ် . . . တူဝရီးတွေဆိုလည်း ဟုတ်တယ်. . . မဟုတ်လား။ ကဲ. . . ပြောမှာသာပြော . . . ကျုပ် ဘာကူညီရမလဲ ”

စိတ်စေတနာအရင်းခံနဲ့ တက်ကြွလန်းဆန်းစွာ ပြောလိုက်တဲ့ လူခန့်ရဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရတော့ ဦးတိတ်ရှောင်လည်း ပီတိအပြုံးတွေ ဝေဆာသွားကာ

” လူ့ပြောသလောက်ကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး လူ့ရယ် . . .။ ဝကိုကူညီလို့ လူ့ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေလည်း မစွန့်လွှတ်ရပါဘူး။ စည်းစိမ်တွေ မစွန့်လွှတ်ရတဲ့အပြင် ကံကောင်းရင် လူ့အတွက် ဖြူဖြူလှလှ ဇနီးလိမ္မာလေးတစ်ယောက်တောင် ရဦးမယ် ”

” အိုးး ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ မဆုံးရှုံးတဲ့အပြင် မိန်းမချောချောလေးတောင် ရဦးမယ် ဟုတ်လားး။ ဒီကလည်း အသက်သုံးဆယ်နားကပ်နေပြီ အခုထိ မစွံသေးလို့ မိန်းမလိုချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ။ ပြောစမ်းပါ . . . ဘာအကူအညီလည်း အခုချက်ခြင်းကို ပေးချင်လာပြီ ”

လူခန့်က အရွှန်းဖောက်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ” တဟား ဟား ” ရယ်မိလိုက်ကြပြန်တယ်။ အဲ့ဒီနောက် အရယ်တန့်လို့လူခန့်က

” ကဲပြော . . . ကျွန်တော် ဘာကူညီရမှာလဲ ”

လို့ ဦးတိတ်ရှောင်ကို မေးလိုက်ရာ ဦးတိတ်ရှောင်က အဝေးတစ်နေရာကို ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့ တစ်ချက်မျှော်ကြည့်ပြီး ၎င်းအကူအညီတောင်းလိုတဲ့ ကိစ္စကို လူခန့်သိအောင် ဖြေးဖြေးခြင်း ရှင်းပြနေပါတော့တယ်။

“ဒီလို လူ့ ရဲ့ . . .။ ဝ လူ့ဘဝတုန်းက ရန်ကုန်ပြည်လမ်းမပေါ်မှာရှိတဲ့ အင်းမဆိုတဲ့ မြို့ကလေးမှာ စားသောက်ဆိုင်အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ခဲ့တာ အရမ်းကို အလုပ်ဖြစ်တယ်။ အင်းမကလည်း မြို့သာသေးတာ ပတ်ဝန်းကျင် ကောစကံရွာတွေက အများသား။ လယ်ယာကိုင်းကျွန်းလည်း ကောင်းကြတော့ ရွာသားတွေဟာ အရမ်းကို ငွေရွှင်ကြတယ်။ ရွာတွေမှာက မီးမရတော့ သူတို့ဟာ ညမှောင်ပြီဆို အင်းမမြို့ပေါ်ကို တက်လာကြပြီး တစ်မြို့လုံးမှာ မီးအလင်းဆုံးဖြစ်တဲ့ ဝရဲ့ဆိုင်မှာ စတည်းချလို့ သောက်ကြစားကြ ပျော်ကြပါးကြတော့တာပဲ။ ဒါက နယ်မိတ်နော်။ ကျန်တဲ့ ဟိုင်းဝေးခရီးသည်ကားတွေက တစ်ညကို အနည်းဆုံး ၃ စီးလောက် ဝဆိုင်မှာ ထမင်းဝင်စားကြတဲ့အပြင် ကုန်တင်ကားသမားတွေဟာလည်း ဝဆိုင်က လက်ရာနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သဘောခွေ့ကြတယ်။ ပြောရရင် ဝ ရဲ့ စားသောက်ဆိုင်ဟာ အခု လူ့ ရဲ့ ဆိုင်လောက် မဟုတ်ရင်တောင် တော်တော်တော့ အလုပ်ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုရမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဝက ဒီဆိုင်နဲ့တင် ကျေနပ်မနေဘဲ ကားအလုပ် လယ်ယာအလုပ်တွေကိုလည်း လုပ်လို့ရသမျှ အကုန်ဖြန့်ကျက်လုပ်ဆောင်ထားတာ။ ငွေရှိနေပြီဆို ဘာလုပ်လုပ် အဆင်ပြေတယ်လေ။

ဝ လုပ်တဲ့အလုပ်တိုင်း အောင်မြင်ပြီး အမြတ်အစွန်းတွေ အများကြီးရတာချည်းပဲ။ အဲ့ဒီတော့ ဝဟာ နှစ်စဉ် ဝ ရတဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေထဲက လှူသင့်တာလှူ ပြန်ရင်းသင့်တာရင်း ပေးကမ်းသင့်တဲ့သူကို ပေးကမ်းပြီး ကျန်တာတွေကို ပြည်ဘဏ်မှာ တက်အပ်ထားတာ အားလုံးပေါင်း သိန်း ၅၀၀ ကျော်လောက်ရှိတယ်။ ဝ ပိုင်တဲ့ လယ်တွေကလည်း ဧကရာကျော်တောင်။ အဲ့ဒီလယ်တွေကိုတော့ ဝရဲ့မိတ်ဆွေ ရှေ့နေကြီးဦးသိန်းအောင်က ထိန်းသိမ်းလုပ်ကိုင်ပေးတယ်။ သူက မိရိုးဖလာ လယ်သမားမျိုးရိုးက ဆင်းသက်လာတော့ အားလုံးကို နိုင်နိုင်နင်းနင်း ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်လေ။ ဝ က နှစ်စဉ်အမြတ်စာရင်းလောက်ပဲ စစ်ရတာ။

ဝ ကားစမ်းမောင်းရင် ကားတိုက်သေတော့ ဝမှာ ဇူးဇူးမောင်လို့ခေါ်တဲ့ သားလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဆူးစူးနှင်းဆီ ဆိုတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သူတို့လေးတွေခင်မျာ သနားပါရဲ့ . . .။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူတို့အမေ ဆုံးပါးသွားလို့ မိတဆိုးလေးတွေ ဖြစ်နေရာက . . . ဝ ပါထပ်ဆုံးပါးတော့ ဖတဆိုးလေးတွေပါ ထပ်ဖြစ်ကုန်ကြတော့တာပေါ့။

ဝ ရဲ့သား ဇူးဇူးက ဆိုးသွမ်းတဲ့အကျင့်ရှိတယ်။ အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် အပေါင်းအသင်းစုံပြီး ဝရဲ့အလုပ်အကိုင်တွေကိုလည်း ဘာမှ စိတ်မဝင်စားဘူး။ လောင်းကစားမှာလည်း လက်စကြီးသလို အသုံးအဖြုန်ကလည်း အားကြီးလက်ဖွာတယ်။ ဒါပေမယ့် သားကြီးအတွက် တစ်ခုခံသာတာက ကွယ်လွန်သွားကြပြီဖြစ်တဲ့ ဝ မိဘ. . သူ့အဘိုးအဖွားတွေရဲ့ အမွေကို ဝတို့ တရုတ်လူမျိုးတွေ ထုံးစံအတိုင်း ဝ မရှိရင် သားကြီးက ဆက်ခံရမှာ။ အဲ့ဒီအတွက် စာရွက်စာတန်းတွေလည်း ရှေ့နေကြီး ဦးသိန်းအောင်ဆီမှာ ရှိပြီးသား။ သားကြီး အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်တာနဲ့ တစ်ခါတည်းလွှဲပေးလိုက်ရုံပဲ။

ဝ စိတ်ပူမိတာက ဝ ရဲ့ သမီးငယ်လေး ဆူး အတွက်ပဲ။ ဒါနဲ့ ဝလည်း ကားအက်စီးဒင့်မဖြစ်ခင် နှစ်လလောက်အလိုမှာ သမီးလေးရဲ့ နောင်ရေးကို စိတ်မအေးဖြစ်ပြီး ရှေ့နေကြီးနဲ့တိုင်ပင်လို့ . . . ဝ ပိုင်တဲ့ လယ်ယာကိုင်းကျွန်းတွေ နဲ့ ဘဏ်က သိန်း ၅၀၀ ကျော်အပါအဝင် ဝ ဆိုင်ဖွင့်ထားတဲ့ အိမ်နဲ့ခြံကိုပါ သမီးလေး ဆူးနာမည်နဲ့ လွှဲထားမိခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် . . . ဝ ရုတ်တရက်တိမ်းပါးသွားခဲ့ရင် သားကြီးက သူ့ညီမကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ငွေတွေ . . . ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လုယူဖြုန်းတီးပစ်မှာ စိုးရိမ်တာကတစ်ကြောင်း . . . . သမီးလေးဆူးက ငယ်ရွယ်သေးတာက တစ်ကြောင်းကြောင့် . . . . သမီး ဆူး ၂၃ နှစ်ပြည့်လို့ ယောက်ျားရပြီးခါမှ ဒီဟာတွေကို လွှဲပေးရမယ် . . . . လို့ စာချုပ်ထဲမှာ ထည့်ရေးပြီး ရှေ့ နေကြီးဆီမှာ စာချုပ်ကော ပိုင်ဆိုင်မှု အထောက်အထားတွေ အားလုံးကိုပါ အပ်ထားလိုက်တော့တာပေါ့။

ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာ သိပ်မှန်သွားတယ်။ ဝ က အခုလို စောစောစီးစီး စံစီလောသွားတော့ သမီးလေးခင်မျာ သိပ်ဒုက္ခရောက်ရှာတယ်။ ဝ ဆုံးတော့ သူ့အသက်က ၁၃ နှစ် ကလေးသာသာ ရှိသေးတာကိုး။ သားကြီးကတော့ ဝ လည်းဆုံးကော သူ့ကိုအလိုလိုက်တဲ့ သူ့အမေဘက်က အဒေါ်အပျိုကြီးဆီ ပြေးတော့တာပဲ။ အဲ့ဒီမိန်းမကြီးလည်း ကြာကြာမနေလိုက်ရပါဘူး။ သားကြီး အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်ခါနီးမှာ မိန်းမရောဂါနဲ့ ကွယ်လွန်သွားရှာတယ်။ သားကြီးဟာ အဘိုးအဖွားတွေရဲ့ အမွေကော အဒေါ်ကြီးရဲ့ အမွေတွေပါရပြီး သိပ်ကို သုံးလို့ဖြုန်းလို့ ကောင်းနေတော့တာ။

ဝ ဆုံးတယ်ဆိုတဲ့ အသံလည်းကြားကော ရန်ကုန်က ဝရဲ့ ညီမတစ်ဝမ်းကွဲ ကျင်မေ အိမ်ကိုရောက်လာပါကော။ တစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့တဲ့ သမီးလေးဆူးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ဘာဘာညာညာ အရပ်ထဲမှာ လျှောက်ပြောပေမယ့် သူတစ်ကယ်တမ်း အင်းမကို ရောက်လာတာက ဝပိုင်ဆိုင်သမျှကို အပိုင်သိမ်းဖို့ပဲ။ သူလောဘတက်မယ်ဆိုလည်း တက်စရာလေ။ ဝ မှာ ဆွေမျိုးအနီးစပ်ဆုံးဆိုလို့ ဝ သားနဲ့ သမီးပြီးရင် သူပဲရှိတာ။ ဒါပေမယ့် ရှေ့နေကြီးဆီက သူသိလိုက်ရတာက အိမ်တွေခြံတွေ လယ်ယာမြေတွေနဲ့ ဘဏ်ကငွေတွေကို သမီးဆူးနာမည်နဲ့ လွှဲပေးပြီးသား။ အသက် ၂၃ ပြည့်တာနဲ့ ထိမ်းမြားလက်ထပ်ပြီးရင် ဒါတွေကို သမီးဆူး ဆီလွှဲပေးရမယ် . . . ဆိုတာကိုပဲပေါ့။ ကျင်မေလည်း လောင်းကစားနဲ့ စည်းပွားပျက်ပြီး အင်းမမှာ ပွပေါက်လာကြံတာဆိုတော့ ရန်ကုန်ကို မပြန်တော့ဘဲ သမီးကို အဖော်ပြုသလိုလိုနဲ့ အင်းမမှာ ဆက်နေတယ်လေ။ ဘာပဲပြောပြော စာချုပ်ထဲမှာ ပါမသွားတဲ့ ကားတွေက သူ့အတွက် မျှော်လင့်စရာတွေပဲ မဟုတ်လား။

ကျင်မေ့မှာ ရှယ်လီလို့ခေါ်တဲ့ သမီးတစ်ယောက်နဲ့ ဂျင်မီလို့ခေါ်တဲ့ မွေးစားသားတစ်ယောက် ပါလာကြပြီး ဂျင်မီက သမီးလေးထက် ၄ နှစ်လောက်ကြီးတယ်။ ရှယ်လီကတော့ ၂ နှစ်လောက်ကြီးတယ်။ ကျင်မေဟာ စားသောက်ဆိုင်ကိုလည်း ဆက်ဖွင့်သလို ကားလုပ်ငန်းကိုလည်း ဟန်မပျက် ဆက်လုပ်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ကျင်မေဟာ သမီးလေးကို အိမ်နိမ့်စံဘဝနဲ့ နှိမ့်ချချုပ်ချယ်ထားတော့တာပေါ့။ ကျောင်းလည်း ထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ သမီးလေးကို ကျင်မေ ပြစ်ပြစ်ခါခါကြီး မလုပ်ရဲတာက သူ့ရဲ့အစ်ကို လူမိုက် ဇူးဇူးကိုကြောက်လို့။

သားဇူးဇူးက ရှားရှားပါးပါး စိတ်ကောင်းဝင်ပြီး မမူးတဲ့အချိန်ကြရင် သူ့ညီမကို သိပ်ချစ်တတ်တော့ အဲ့ဒီအခါမျိုးမှာ သမီးလေးကို သွားတွေ့ပြီး အဆင်ပြေလား ဘာညာ မေးလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့လို အချိန်မျိုးကလည်း လေးငါးခြောက်လမှ တစ်ခါလောက်ပဲ ဖြစ်တတ်တာပါ။ ကျန်တဲ့ အချိန်တွေကတော့ သမီးလေးခင်မျာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန် အားငယ်နေရရှာတာပေါ့။ ပြီးတော့ သမီးက စိတ်ကူးပေါက်မှ ချိုကြားချိုကြား ရောက်လာတတ်တဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို အားမကိုးရဲတော့ လက်ရှိအတူတူ နေနေရတဲ့ ကျင်မေတို့နဲ့ အဆင်ပြေအောင် သူ့အစ်ကိုလာမေးရင် အဆင်ပြေကြောင်း ညာပြောရရှာတယ်လေ။

ကျင်မေဟာ မလုပ်တတ်လုပ်တတ်နဲ့ ကားလုပ်ငန်းကို လုပ်ရင်း လောင်းကစားတွေကလည်း ရှုံးနေတာကြောင့် ကားတွေကို တစ်စီးပြီးတစ်စီး ထုတ်ရောင်းနေတာ အခုဆိုရင် ဝ ပိုင်တဲ့ကားတွေ တစ်စီးမှမရှိတော့ဘူး။ စားသောက်ဆိုင်ကိုလည်း ဖွင့်သာထားတာ စိတ်မပါတော့ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် စားသုံးသူတွေကလည်း စိတ်ကုန်လာကြသလို သစ္စာရှိတဲ့ ဝန်ထမ်းဟောင်းတွေ အကြော်ဆရာတွေဟာလည်း ပြေးကုန်ကြတော့တယ်။

ဒီလိုနဲ့ ကျင်မေဟာ ရှိတာတွေရောင်ချပြီး ဘဝကို ဖြစ်သလို ဖြတ်သန်းနေတုန်း လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်မှာတော့ ဖဲဝိုင်းလူသတ်မှုနဲ့ ဝရဲ့ သားကြီးဇူးဇူး ထောင်ကျသွားပါလေကော။ သားကြီးကလည်းမရှိ သမီးလေးကလည်း အသက် ၂၃ နှစ် ပြည့်ခါနီးလာတော့ ယုတ်မာဖို့ကို သင်းတို့က တစ်မျိုးကြံပြန်တယ်။ အဲ့ဒါကတော့ သမီးလေး ၂၃ နှစ်ပြည့်တာနဲ့ သူရဲ့ မွေးစားသား ဂျင်မီနဲ့ လက်ထပ်ပေးပြီး သမီးလေးရမယ့် လယ်ယာမြေတွေ အိမ်ခြံတွေ ပိုက်ဆံတွေကို လက်ဝါးကြီးအုပ် သိမ်းယူဖို့ပဲ။ သင်းက အခုကတည်းကတောင် မင်္ဂလာကိစ္စကို အတင်းစီစဉ်ချင်နေတာ။ ရှေ့နေကြီးက. . . ကာယကံရှင်ရဲ့ ဆန္ဒမပါဘဲနဲ့ အတင်းအကြပ်စီစဉ်ရင် ဘယ်လိုဘယ်ပုံတွေ ပြစ်မှုမြောက်တယ် . . . ဆိုပြီး ဥပဒေလမ်းကြောင်းနဲ့ တားမြစ်ထားလို့ သူတို့အစီအစဉ်ကို သမီးကလေးလက်ခံဖို့ကို ချော့တစ်ခါ ချောက်တလှည့်နဲ့ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရင်း သမီးလေး အသက် ၂၃ နှစ်ပြည့်တာကို စောင့်နေကြလေရဲ့ ။

ဒါ့ကြောင့် ဝအနေနဲ့ လူ့ကို အကူအညီတောင်းချင်တာက . . . အဲ့ဒီလို လူယုတ်မာတွေ လက်ထဲမှာ ရောက်နေတဲ့ ဝရဲ့သမီးလေးဘဝကို လူ့ ကယ်တင်ပေးပါကွာ. . .။ နောက်ဆုံး ဝ ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ငွေကြေးတွေ ဘာမှ ပြန်ပါမလာရင်နေပါစေ. . . သမီးလေး ဒီလူတွေရဲ့လက်ထဲက လွတ်မြောက်ရင် ဝ ကျေနပ်ပါပြီ။ သမီးလေးရဲ့ ဘဝမှာ အားကိုးစရာ အတော်ကိုမဲ့နေပါပြီ။ အစ်ကိုကလည်း ထောင်ကျ နေတဲ့ လူမိုက်။ အနီးစပ်ဆုံး ဆွေမျိုးတွေကလည်း သူ့အပေါ်ကို မကောင်းကြံဖို့ အမြဲ အသင့်ဖြစ်နေကြတယ်။ အခြားဆွေရင်းမျိုးညှာ အပေါင်းအသင်းလည်းမရှိ။ ပညာလည်း ဆုံးခန်းတိုင်အောင် မသင်ရရှာဆိုတော့ သမီးလေးခင်မျာ သူ့အပေါ်မကောင်းတဲ့ ဒီလူယုတ်မာတောထဲက ရုန်းထွက်မသွားရဲဘဲ သူတို့နဲ့ အဆင်ပြေအောင် အလိုက်အထိုက် ကြည့်နေရတာပါ။ ”

ဦးတိတျရှောငျက သူ့ရဲ့ဘဝဇာတျကွောငျးနဲ့ မိသားစုအခွအေနကေို အရှညျသဝေး ပွောပွပွီး လူခန့ျဆီကို အကူအညီတောငျးရငျး မကြျရညျမြားပငျ ရဈဝဲလာရှာတယျ။ လူခန့ျလညျး ဦးတျိတျရှောငျ ပွောပွသမြှကို နားထောငျပွီး စိတျမကောငျးလညျးဖွဈ မခံမရပျနိုငျလညျး ဖွဈတာကွောင့ျ ဦးတိတျရှောငျကို မိမိအစှမျးအစရှိသ၍ အကူအညီပေးဖို့ ဆုံးဖွတျလိုကျပါတော့တယျ။

” စိတ်ချ . . . ဦးတိတ်ရှောင်။ ဆူးလေးကို ဒီယုတ်မာတွေရဲ့ လက်ထဲကနေ ကျုပ်မရရအောင် ဆွဲထုတ်မယ်။ ဒါ့အပြင်ကို သူရသင့်ရထိုက်တဲ့ သူ့ရဲ့ရပိုင်ခွင့်တွေကိုလည်း တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မဆုံးရှုံးဘဲ ရစေရမယ်။ ပြီးရင် ဒီလူယုတ်မာတွေကိုပါ အိမ်ပေါ်ကနေ နှင်ချပြမယ် . . .”

လူခန့်ရဲ့ အားတက်သရော ကြွေးကျော် ကတိပေးစကားသံကြောင့် ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ မျက်နှာလည်း ပြန်ပြီး ရွှင်လန်းသွားတော့တာပေါ့။

” ဒါနဲ့ . . . နေပါဦး ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ ။ ခင်ဗျားက ကားနီကြီးနဲ့ ကားနီကြီးနားမှာနေပြီး အင်းမမှာရှိတဲ့ ခင်ဗျားသမီး ဆူးလေးရဲ့အကြောင်းတွေကို ဘာလို့သိနေရတာလဲ ”

လူခန့်က စိတ်ထဲမရှင်းတာ တစ်ခုကို မေးမြန်းပြန်တော့ . . .

” လူ့ . . . အန်းကုန်းနတ်ကြီး ဆိုတာကို ကြားဖူးလား ”

” ကြားဖူးတာပေါ့။ ဗှိုက်ရွှဲရွှဲနဲ့ နတ်ကြီးလေ။ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ကလေးတွေ ဖက်တက်နေကြတယ် ”

” ဟုတ်တယ်လူ့ . . . . ဝ က မသေခင်ကတည်းက အန်းကုန်းနတ်ကြီးကို သိပ်ကိုးကွယ်တာ။ တိုက်ကြီး ဘုံကျောင်းမှာတောင် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တစ်ဆူနဲ့ နတ်ကြီးအတွက် ဗိမ္မာန်ဆောင်တစ်ခု သွားလှူထားသေးတယ်။ အခု ဝ အဆင့်မြင့်သွားလို့ ရုက္ခစိုးနတ်ဖြစ်သွားရင် အဲ့ဒီကျောင်းဆောင်မှာ နေရာရမှာ ။

ဒါတွေက ထားပါ. . .။ ဝ ပြောချင်တာက ဝ သေသွားတဲ့အခါ သေပြီးပြီးခြင်း အန်းကုန်းနတ်ကြီး ဝ ဆီကိုရောက်လာတယ်။ ဝကို သူ့ဘုံကျောင်းမှာ လာနေတော့တဲ့။ ဝက. . . သမီးလေးကို စိတ်မချလို့ လာမနေပါရစေနဲ့ဦးလို့ ပြောပြီး သမီးလေးနဲ့ တွေ့ခွင့်ပါတောင်းတော့ နတ်ကြီးက . . . နင်က ဒီကားနဲ့ နောက်ဆုံးသေတာ။ နင့်ရဲ့ ဝိဉာဉ်က ဒီကားမှာစွဲနေပြီ။ အခု နင် ငါနဲ့တစ်ခါတည်းလိုက်ပြီး ငါ့ကျောင်းမှာ ရုက္ခစိုးလုပ်ရင်လုပ် မဟုတ်ရင် နင်ဒီကားအနီးတစ်ဝိုက်မှာပဲ နေရမယ်လို့ ဝကို ရှင်းပြတယ်။

ဝလည်း ငိုယိုပြီး မရမက ပူဆာခွင့်တောင်းတော့ နောက်ဆုံးမှာ . . . အေးလေ နင်ဒီလောက်တောင်ဖြစ်နေရင် ကားစောင့်လုပ်ပြီး လူတွေနဲ့ ၁၀ နှစ် ၁၅ နှစ်လောက် အတူတူနေဦးပေါ့။ ဒီကြားထဲ နင့်သမီးနဲ့ တစ်လမှာတစ်ခါ တစ်ခါမှာ ၁၅ မိနစ်လောက် သွားတွေ့ပေါ့။ ဆိုင်ရာပိုင်ရာနတ်တွေကို ငါကြည့်ပြောပေးထားပါ့မယ်။ ဒါပေမယ့် ငါနောက်တစ်ခါလာခေါ်ရင်တော့ နင်မငြင်းနဲ့တော့နော်။ လူ့ဘဝထက် နတ်ဘဝက အများကြီးသာပါတယ်ကွာ . . . . ဆိုပြီး ဝရဲ့ အနားကနေ ထွက်သွားတော့တာ။

ဝ လည်း အဲ့ကတည်းက သမီးလေးနဲ့ တစ်လကို ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် အိပ်မက်ထဲမှာ တွေ့ခွင့်ရတယ်။ လူနဲ့တွေ့သလိုမျိုးတော့ အပြင်မှာတွေ့လို့တော့ မရဘူးပေါ့။ သမီးလေးရှိတဲ့နေရာကို သွားပြီး ဝက အိပ်မက်ပေးရတာ။ သမီးလေးကလည်း သူခံစားနေရတဲ့ သောကတွေ ဒုက္ခတွေကို ဝနဲ့ မတွေ့ တွေ့ရတဲ့ အချိန်လေးမှာ ပြောပြရင်ဖွင့်ရှာတယ်လေ . . . ။ ဒါကြောင့် ဝက သမီးလေးကော အခြားသူတွေရဲ့ အခြေအနေတွေကိုပါ သမီးလေးရဲ့ အိပ်မက်ထဲက ပြောစကားအရ သိနေရတော့တာ”

ဦးတိတ်ရှောင်က လူခန့်နားလည်သဘောပေါက်အောင် ပြန်လည်ရှင်းပြလိုက်ရာ လူခန့်က

” ဟုတ်ပါပြီ . . . ဆူးလေးကို အမြန်ဆုံး ကယ်ထုတ်နိုင်ဖို့ ကျုပ် အစီအစဉ်ဆွဲပါ့မယ် . . .”

ဟု ကတိပေးလိုက်တော့တယ်။ အဲ့ဒီနောက် ဦးတိတ်ရှောင်က ညှိုးငယ်စွာနဲ့ လူခန့်ကို စကားဆိုပြန်တယ်။

” ဝ လူ့ကို အားနာနာနဲ့ပဲ ခွင့်တောင်းစရာ ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒါက တခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ လူ့ ဝရဲ့ သမီးလေးကို ကယ်ထုတ်ဖို့ကြိုးစားတဲ့အခါမှာ ဝ လူ့ကို အကူအညီ မပေးနိုင်တော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ ရက်လောက်က ဝ ဆီကို အန်းကုန်းကြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့ကျောင်းမှာ ရုက္ခစိုးနတ်လိုက်လုပ်ဖို့ အချိန်ကျပြီတဲ့။ ပြီးတော့ သူက ပြောသေးတယ်။ ဝက ကားစောင့်ဘွနဲ့ နှစ်တွေအကြာကြီး နေလာတာဆိုတော့ ရုက္ခစိုးနတ်ဖြစ်ဖို့ကို ဥပုတ်စောင့်လို့ တချို့ သမ္မထကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်ရတော့မယ်ဆိုပြီး ဝကို ကျင့်စဉ်တွေ ပေးသွားတယ်။ အဲ့ဒါတွေကျင့်ရတော့မှာမို့ အင်းမကို ဝ မလိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ကားနီကြီးကော ဝကိုပါ လူ့ထားခဲ့ရလိမ့်မယ်။ လူ့ရဲ့ ကိုယ်စွမ်းဉာဏ်စွမ်းချည်းသက်သက်နဲ့ သမီးလေးဆူးကို ကယ်ထုတ်ရမှာ။ တကယ်ဆို သမီးလေးအတွက်ပဲ ဝလည်း လိုက်ပြီး လူ့ကို အရမ်းကို ကူညီချင်နေတာ။ ဒါပေမယ့် အထက်က အမိန့်ကျပြီဆိုတော့ ဝ လွန်ဆန်လို့မရဘူး။ ဒီအတွက် လူ့ ဝကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ အနူးအညွှတ်တောင်းပန်ပါရစေ။ ”

ထိုအခါ လူ့ခန့်လည်း

” အို . . . ဒီကိစ္စလေးလောက်ကို ဆရာပါစရာ မလိုပါဘူး။ တပည့်နဲ့တင် ပြီးပါတယ်။ စိတ်သာချ နေ . . .။ ဆူးလေးကို ခေါ်ထုတ်လာပြီး ဟို အကျင့်မကောင်းတဲ့ လောဘသားတွေကို ကောင်းကောင်းလက်စင်ပေးပြမယ်။ ဦးတိတ်ရှောင်မပါပေမယ့် ကျုပ်မှာ ခင်ဗျား လမ်းညွှန်သင်ပြထားတဲ့ တွေးနည်းခေါ်နည်း လုပ်နည်းကိုင်နည်းတွေ အများကြီး ရှိနေပါပြီဗျ ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ စိတ်ဖြောင့်လက်ဖြောင့် တရားအလုပ်လုပ် ကျန်ရစ်ခဲ့ ”

ဟု လက်မကိုထောင်လျှက် ဦးတိတ်ရှောင်ကို နှစ်သိမ့်စကား ပြောကြားလိုက်ပါတော့တယ်။
______________________________

” ကားတွေကလည်း ရောင်းသုံးတာ အားလုံးကုန်ပြီ။ စားသောက်ဆိုင်ကလည်း အသုံးစရိတ်တောင် အနိုင်နိုင်ရှာနေရတာ။ လယ်တွေယာတွေလည်း မျှော်ရဖို့ဝေးကော။ အဲ့ဟာတွေကရတဲ့ အမြတ်တောင် ရှေ့နေစုတ်က ဟိုဗိုင်းနာမလေး နာမည်နဲ့ ဘဏ်မှာအပ်သတဲ့။ ဒါပေမယ့် ကိစ္စမရှိပါဘူးလေ။ လာမယ့်ရှေ့လဆို ကောင်မစုတ်လေး အသက် ၂၃ နှစ် ပြည့်ပြီ။ အဲ့ဒီအခါကြ ဂျင်မီနဲ့ တစ်ခါတည်းပေးစားပြီး သူ့အမွေတွေကို အပိုင်သိမ်းလိုက်ရုံပဲ။ ရှေ့နေစုတ်ကတော့ သူ့ထုံးစံအတိုင်း ကဖျက်ယဖျက် လုပ်လို့ရသလောက်တော့ လုပ်ဦးမှာပဲ။ ဟင်း ဟင်း ဒါပေမယ့် လက်မခံလို့မရတဲ့ အခြေအနေတွေ ရောက်သွားရင် သင်းလည်း ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။

ကြင်မေတို့က ပွဲမကြမ်းချင်သေးလို့။ တကယ်ဆို ကောင်မလေးက ကိုယ့်လက်ခုပ်ထဲက ရေပဲ။ ဂျင်မီနဲ့လွှတ်ပေး. . . ဗီဒီယိုရိုက်ထားလိုက်ရင် ပြီးပြီလေ။ အန်တီစီစဉ်တာကို အေးဆေးလက်ခံမလား ဒီဇာတ်လမ်းကို အင်တာနက်ပေါ် အပြန့်ခံမလားပေါ့။ ဟား ဟား ဟား . . . ကောင်မလေးကိုယ်တိုင်က မောင်းထုတ်တာခံရတဲ့ဘဝ ရောက်သွားအောင်တောင် ဟိုရှေ့နေကောင်ကို လုပ်ပစ်လိုက်လို့ရသေး။ လာထားပဲ လယ်တွေယာတွေ အိမ်တွေ ခြံတွေ ငွေတွေ . . . .။

ဂျင်မီအတွက်ကတော့ စိတ်ပူစရာမရှိပါဘူး။ သူလည်းအချိန်တန်ရင် သူ့စရိတ်နဲ့သူသွားရမှာ။ ဒီကောင်က ဆေးသမား ဆေးချနေရရင်ပြီးကော ဆိုတဲ့ကောင်။ ပြီးတော့ သူတကယ် သံယောဇဉ်ရှိပြီး ကြွေနေတာက သမီးရှယ်လီလေ။ ဒီကောင်က ဟိုကလေးမလေးလို ကုတ်ချောင်းချောင်း ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိ ပုံစံကို ကြည့်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူး။ တို့ကို မလွန်ဆန်နိုင်လို့သာ ရေလိုက်သင့်ငါးလိုက်သင့် ဆက်ဆံနေရတာ။ အမှန် သူက ရှယ်လီ့လို ခေတ်ဆန်ဆန် ဆိုရှယ်ကျကျ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တောင့်တောင့်တင်းတင်း ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွားနဲ့ ညှို့အားပြင်းတဲ့ အလှတရားတွေကိုသာ စိတ်ဝင်စားတာ။ မွေးစားအမေဖြစ်တဲ့ ဒီက အသိဆုံးပေါ့။

ဒီကောင်နဲ့ ကောင်မလေးကို အရင်ဆုံးပေးစားရမယ်။ ပြီးရင် ကောင်မလေးပိုင်သမျှကို နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ရောင်းချပစ်လို့ ငွေသားအဖြစ် ပြောင်းသင့်ရင်ပြောင်း . . . ရွှေချောင်းတွေ ဝယ်သင့်ရင်ဝယ်ပြီး ကိုယ်တွေဆီမှာ ဥထားလိုက်ရုံပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်အထိတော့ ဒီဘိန်းစားလေးကို သမီးနဲ့မြှားပြီး ချော့မော့ထားရမှာ။

အဲ . . . ကောင်မလေးပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံး တို့လက်ထဲရောက်ပြီဆိုရင် ဒီငရှုပ်မလေးမကို ပြသနာရှာပြီး ကန်ထုတ်လိုက်ရုံပေါ့။ ဂျင်မီကတော့ လိမ္မာရင်လိမ္မာသလို တို့နဲ့ ဆက်လက်တွဲသွားလို့ရမယ်။ မလိမ္မာရင်တော့ အပြတ်ရှင်းရင်တောင်ရတဲ့ အနေအထား။ ဆေးသုံးရင်း ဆေးလွန်လို့ လျှောသွားတယ်ဆို ဘယ်သူမှ သံသယဖြစ်စရာ မရှိဘူးလေ။ ကိစ္စတွေအားလုံး ပြတ်သွားရင်တော့ တနယ်တကျေးမှာ သူဌေးလုပ်နေရုံပဲ။ ဟား ဟား ဟား ပိုင်လိုက်တဲ့ ဖြစ်ခြင်းးး . . . . ”

ဒေါ်ကျင်မေ အတွေးကောင်းနေတုန်း အိမ်ရှေ့ က ကားစက်သတ်သံကြားရပြီး ခဏနေတော့ သမီးရှယ်လီနဲ့အတူ ဧည့်သည်သူဌေးလေး အိမ်ထဲကို ဝင်လာကြတယ်။

” သမီးတို့ပြန်လာကြပြီ။ မောင်လူခန့်ကို ကမ္ဘာလုံးဘုရားတို့ ဗိုလ်ဘုရားတို့ စုံအောင်လိုက်ပို့ခဲ့ရဲ့လား ”

ဒေါ်ကျင်မေက ထိုင်ရာကထပြီး မေးလိုက်တော့

” ဟုတ်ကဲ့ မေမေ။ အားလုံးစုံခဲ့တယ်။ အပြန် ကန်ကျောင်းဘုရားတောင် ဝင်ဖူးခဲ့သေး ”

သမီးဖြစ်သူက တက်ကြွလန်းဆန်းစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်တယ်။ ဒေါ်ကျင်မေက ဧည့်သည်ဘက်ကို လှည့်ပြီး . . .

” ဘယ်လိုလဲ မောင်လူခန့်။ မင်းညီမနဲ့ လည်ရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။ လမ်းမှာ သူမင်းကို ဂျီကြတာတို့ ဆြာကြီးလုပ်တာတို့တော့ မလုပ်လောက်ပါဘူးနော် ”

” ဟုတ်ကဲ့. . . အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ် အန်တီ။ ညီမလေးရှယ်လီက နေရာစုံလိုက်ပို့ပြီး ကျွန်တော် မသိတာတွေလည်း ရှင်းပြတယ် ”

” အေးကွယ်. . . ဒါဆိုလည်း ခဏတဖြုတ် အခန်းမှာ သွားနားချင်နားချည့်လေ။ ထမင်းပွဲ ပြင်ပြီးသွားရင် မင်းညီမကို အခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ”

” ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်တီ . .။ အန်တီတို့လည်း ကျွန်တော့်အတွက် အလုပ်တွေရှုပ်ကုန်ပြီနော် . . .။ အားနာစရာတွေတော့ ဖြစ်ကုန်ပြီ ”

” အားမနာရပါဘူးကွယ်။ ငါ့တူလို ဧည့်ကောင်းဆောင်ကောင်း သူဌေးလေးကို ဖြစ်သလိုထားရလို့ အန်တီတို့ကသာ မင်းကို အားနာရမှာ . .။ ကဲ ကဲ . . မင်းလည်း ပင်ပန်းကောပေါ့။ သွားနားချည့်တော့။ အန်တီ မင်းအတွက် ထမင်းဝိုင်း ပြင်လိုက်ဦးမယ် ”

” ဟုတ်ကဲ့ အန်တီ ”

ဧည့်သည်လည်း သူ့အခန်းထဲဝင်သွားကော ဒေါ်ကျင်မေလည်း ထမင်းဝိုင်းပြင်ဖို့ ထမင်းစားခန်းကို ထွက်ခဲ့ပါတော့တယ်။

” ဟေ့ . . .မိဆူး ရေ. . . . မိဆူးး . . . ”

” ရှင် . . .လာပါပြီ အန်တီမေ ”

” အေးး ရှင် . . . နောက်မှထား။ လူအရင် ဒီကိုလာခဲ့။ ဧည့်သည်အတွက် ငါကိုယ်တိုင် ထမင်းဝိုင်းပြင်ပေးမလို့ ။ ငါ့ကို လာကူစမ်း . .

” ဟုတ်ကဲ့ အန်တီမေ ”.

လူခန့် ဒေါ်ကျင်မေတို့အိမ်မှာ ဧည့်သည်တော်ကြီး လုပ်နေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီလေ။ ဒီမိန်းမကြီးကို ဝင်ရောရတာက မခက်ပါဘူး။ ဖူဆယ်ဘောလုံးကွင်းထောင်ပြီး အဆင်ပြေနေကြတဲ့ အင်းမမြို့ ခံဦးသောင်းငွေတို့ အိမ်မှာ ခဏတည်း . . . လယ်ယာလုပ်ငန်း စိတ်ဝင်စားလို့ လယ်လေးဘာလေး ဝယ်ချင်တယ်လို့ သတင့်လွှင့် . . . ဒါပဲလေ။

ကျန်တာကတော့ မြို့လေးကသေး . . . ဦးသောင်းငွေရဲ့ မိန်းမ မသက်ထားက အကြွားကသန် ။ လူခန့်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကလည်း ရှိထားပြန်ဆိုတော့ သူမက. . . . အိမ်မှာ မြို့ကသူဌေးလေး ရောက်နေတယ် . . . ဒီနယ်တကြောမှာ မသိသူမရှိတဲ့ ” မြို့စားကြီး ” စားသောက်ဆိုင်ကြီးရဲ့ ပိုင်ရှင်လေ . . . ကောင်လေးက လူသာငယ်တာ အောက်သက်က အတော်ကြေတယ် . . . သူ့ရဲ့ ဆိုင်က နာမည်ကြီး ဟင်းလျာတွေမှန်သမျှ သူတီထွင်ထားတဲ့ ပညာတွေချည်းပဲ . . . အဲ့ဒီလောက်တောင် အောင်မြင်နေတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကြီးကော ကုန်တင်ကားတွေပါ ပိုင်နေတာတောင် အခုထက်ထိ စားဖိုဆောင်ဝင်ပြီး တခါတလေ ကြော်တုန်းလှော်တုန်းရယ် . . . စီးပွားရေး အကွက်အကွင်းကလည်း မြင်ပ . . . လယ်ယာလုပ်ငန်းကို စိတ်ဝင်စားလို့ဆိုပြီး ဒီမှာ လာလေ့လာနေတာသာကြည့်. . . . စသဖြင့် လူခန့်ရဲ့ ကောင်းကြောင်းတွေကို ဟုတ်တာတွေကော မဟုတ်တာတွေပါ စေတနာပိုပိုသာသာနဲ့ တစ်အိမ်တက် တစ်အိမ်ဆင်း လိုက်ပြောတာပေါ့။

ဒီသတင်းကို ဒေါ်ကျင်မေလည်းကြားကော သူ့သမီးခေါ်ပြီး. . . လူခန့်ဆီကို တခါတည်း ပေါက်ချလာပါလေကော။ ဒေါ်ကျင်မေက အသက် ၄၅ နှစ်လောက်ရှိပြီး သူသမီးရှယ်လီကတော့ ၂၅ နှစ်လောက်ပဲ ရှိလိမ်ဦးမယ်။ မအေကော သမီးပါ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်ဖွံ့ဖြိုးပြီး ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ပြည့်ပြည့်တင်းတင်းတွေ။ မျက်နှာတွေက ခပ်ဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ ကြည့်ပျော်ရှုပျော်တွေပါ။ ဒါပေမယ့် တရုတ်မတွေပီပီ မျက်လုံးပေါက် ခပ်မှေးမှေးတွေပေါ့။ သမီးဖြစ်တဲ့ ရှယ်လီကတော့ အဖွားကြီးထက်စာရင် အနည်းငယ် မျက်လုံးပေါက် ပိုကျယ်သယောင်ရှိပြီး နှာတံပိုချွန်တယ်လေ။ ဒေါ်ကျင်မေက လူခန့်ကို တွေ့တာနဲ့ . . .

”စားသောက်ဆိုင် လုပ်ငန်းတူချင်းမို့ မိတ်လာဖွဲ့တာပါ။ ဒီလို နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်ကြီးရဲ့ ပိုင်ရှင်သူဌေးနဲ့တွေ့ရတာ အရမ်းကို ဝမ်းသာဂုဏ်ယူပါတယ်။ မောင်လူခန့်ရဲ့ အချို့ ပညာလေးတွေလည်း အန်တီမေတို့ကို ဝေမျှပေးလှည့်ပါဦး။ မပြန်ခင် အန်တီမေတို့အိမ်မှာ လာပြီး တည်းခိုဖို့ကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်ပါရစေ ”

စတဲ့ အလာဘသာလာဘတွေ လာပြောပြီး အတင်းဝင်ရောတော့တာ။ အမှန်တကယ်က ဆူးလေးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သူတို့ လက်ဝါးကြီးအုပ်ပြီးသွားရင် လယ်တွေ အမြန်ဆုံး ပြန်ရောင်းထုတ်နိုင်ဖို့ ဝယ်လက်သူဌေးတစ်ယောက် လိုချင်နေတာ လူခန့်က သိပြီးသား။ ဒါ့အပြင် အဖွားကြီးက လူခန့်ကို တွေ့ သွားတဲ့အခါ သူ့သမီးနဲ့ပါ ဇာတ်လမ်းဖြစ်စေချင်နေပုံ ရပြန်တယ်။ လူခန့်ကတော့ သိပ်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးတွေရနေပြီလို့ တွေးမိပြီး နောက်နေ့မှာပဲ ဒေါ်ကျင်မေတို့အိမ်ကို ပြောင်းနေလိုက်တော့တာပေါ့။

ဒေါ်ကျင်မေ့အိမ်ကို ရောက်ကတည်းက လူခန့် ဆူးဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို အကဲခတ်နေတာ။ ကောင်မလေးက ဖြူဖြူသေးသေး ပြည့်ပြည့်တင်းတင်း ချစ်စရာလေး။ ဆံပင်တိုလေးနဲ့ မျက်နှာကလေးက ဝိုင်းလို့။ တရုတ်စပ်ဆိုပေမယ့် မျက်လုံးလည်း ဒီလောက်ကြီး မမှေးသလို နှာတံလေးကလည်း ချွန်နေတာ။ ဘုရားစူး တရုတ်မလေးလို့ ပြောရမှာပဲ။

တစ်ခုရှိတာက သူကလေးရဲ့ မျက်နှာကော အဝတ်အစားတွေပါ ညှိုးညှိုးနွမ်းနွမ်းလေး။ ပြီးတော့ အိမ်သန့်ရှင်းရေးကစပြီး အဝတ်လျှော် မီးပူတိုက်အထိ အောက်ခြေသိမ်း အကုန်လုပ်ပေးရဟန်တူတယ်။ လူခန့်ရောက်တာ သိပ်မကြာသေးပေမယ့် ” မိဆူးရေ . . .မိဆူးရေ . . .” ဆိုပြီး ဒေါ်ကျင်မေ ခေါ်ခိုင်းနေတဲ့အသံ မကြာခဏ ကြားနေရတယ်။ လူခန့်တို့ ထမင်းစားတော့လည်း အနှီမိန်းမချောလေးက အနားမှာ ရပ်ခပ်ပေးလျှက်။

သနားစရာ မိန်းမချောလေးကို ဘယ်လို ကယ်ထုတ်ရမလဲဆိုတာ လူခန့်က ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ ကြံစည်တွေးတောနေသလို . . . ဒေါ်ကျင်မေကလည်း သူ့သမီးရှယ်လီနဲ့ လူခန့်ကို အပြတ်လှော်နေတော့တာ။ လူခန့် အိမ်ကိုစရောက်လာကတည်းက ရှယ်လီနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ဟိုလွှတ်ဒီလွတ် ဟိုဟာလိုက်ပြခိုင်း ဒီဟာလိုက်ပြခိုင်းနဲ့။ လူခန့်က ခရောင်းကားလေး ယူလာမိတော့ သူတို့သားအမိရဲ့ စိတ်ကြိုက် ရှယ်လီခေါ်ရာ လိုက်ကြည့်ဖို့ အတော်ကို အဆင်ပြေသွားတယ်လေ။

တကယ်တော့ ရှယ်လီက သိပ်ကို ညှို့အားပြင်းတဲ့ မိန်းမ အမျိုးအစားထဲကပါ။ အသားအရည် ရုပ်အဆင်းရူပကာ ကိုယ်ခန္ဓာအရှိုက်အဖို အရစ်အဝိုက် ဘာမှပြောစရာမရှိဘူး။ ရာနှုန်းပြည့် မဟုတ်ရင်တောင် အားလုံးက ဂုဏ်ထူးမှတ်ဝင်ပြီးသား။ လူခန့်ကိုလည်း အတော်ကို ခင်ခင်မင်မင် ဖော်ဖော်ရွေရွေနဲ့ ပြောဆိုဆက်ဆံတဲ့အပြင် တစ်ခါတလေ အကြည့်စူးစူးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်လို့ နေတတ်သေးတယ်။ လူခန့်နေရာမှာ အခြားယောက်ျား တစ်ယောက်သာဆို အရည်ပျော်သွားလောက်ပြီ။ လူခန့်ကတော့ ခေါင်းထဲမှာ အချိန်ပြည့် ဆူးလေးရဲ့အကြောင်းပဲ တွေးနေမိတော့တာ။ ရှယ်လီကိုလည်း အဆင်ပြေအောင် အလိုက်အထိုက် ကြည့်ပြီး ဆက်ဆံထားရတာပေါ့။

အဖွားကြီးနဲ့ သူ့သမီးရှယ်လီက လူခန်ကို အဲ့ဒီလိုတွေ သဲသဲလှုပ်ဖြစ်နေပေမယ့် သိပ်မကျေနပ်တဲ့သူလည်း ရှိပြန်တယ်။ သူကတော့ ဂျင်မီ လေ။ ဂျင်မီဆိုတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ကုတ်ချောင်းချောင်း ငနဲသားက အိမ်လည်းမကပ်သလို အိမ်ပြန်လာပြန်ရင်လည်း လူခန့်ကို ရှူသိုးသိုးနဲ့ ကြည့်နေတတ်တာ။ အဲ့ဒါကြောင့် သင်းကိုလည်း အန္တရာယ်ကောင် စာရင်းထဲမှာ လူခန့် ထည့်ထားလိုက်တော့တယ်။ ဆူးလေးကို ဆွဲထုတ်ဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး ဆူးလေးနဲ့ နှစ်ယောက်ချ င်း တွေ့ဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။ ဒါကြောင့် လူခန့်လည်း ထမင်းစားသောက် အဖွားကြီးသားအမိနဲ့ စကားစမြီ ခဏတဖြုတ်ပြောပြီး ကိုယ့်အခန်းထဲ ကိုယ်ပြန်ဝင်လို့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်တော့တယ်။

လူခန့် အိပ်ခန်းထဲဝင်လာကတည်းက အဖွားကြီးသားအမိ အိမ်ရှေ့ထမင်းဆိုင်ကို ပြန်ထွက်သွားကြပြီလေ။ အခုအချိန်က လူနည်းနည်းကျတဲ့ အချိန်ဆိုတော့ ဆူးလေးလည်း အဲ့ဒီမှာပဲ ရှိနေလောက်တယ်။ ဂျင်မီကတော့ မြို့ထဲပဲ လျှောက်လည်နေသလား ဆိုင်ထဲမှာပဲလား မပြောတတ်။ ဒီလောက် အရောင်းရကြီးမဟုတ်တော့ အဖွားကြီးက ဆိုင်လုပ်သား သုံးယောက်ပဲ ခေါ်ထားတယ်။ အဲ့ဒီ သုံးယောက်ကလည်း ဆိုင်ထဲမှာပဲအလုပ်လုပ် ဆိုင်ထဲမှာပဲနေ ညအိပ်တော့လည်း ဆိုင်ထဲမှာပဲ အိပ်ကြတာ။ ကိစ္စကြီးငယ်မရှိဘဲ နောက်ဖေးအိမ်ဘက်ကို လာလေ့မရှိကြဘူး။ အခုအနေအထားအရ နောက်ဖေးတစ်အိမ်လုံးမှာ ဧည့်သည်ဖြစ်တဲ့ လူခန့်တစ်ယောက်တည်း။ ဒါကြောင့် လူခန့်လည်း

”ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွတ်ခံလို့ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ငါတစ်ဟောက်တည်းရှိတုန်း တစ်အိမ်လုံးအနှံ့ လိုက်စပ်စုရမယ် ”

ဟု တွေးမိပြီး အခန်းအပြင်ကို ပြန်ထွက်ခဲ့ပါတော့တယ်။ လူခန့် အခန်းတံခါးကို သေချာပြန်ပိတ်ပြီး အိမ်ထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ စူးစမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အိမ်က အုတ်ပတ်ကား နှစ်ထပ်အိမ်ဖြစ်ပေမယ့် တောနေတောထိုင် ပုံစံအတိုင်း အခန်းတွေက သေသေချာချာ ကာရံထားတာမျိုး မရှိသလို ဖွဲ့စည်းပုံလည်း သိပ်မကြဘူး။ လူခန့်ကို အခုထားထားတဲ့ အခန်းတစ်ခုသာ လုံလုံခြုံခြုံ တံခါးနဲ့ဘာနဲ့။ ကျန်တဲ့ အခန်းတွေကတော့ အခန်းဆိုတာထက် အကန့်တွေလို့ပြောရင် ပိုမှန်မယ်။

လူခန့် အခန်းနဲ့ကပ်လျှက်မှာ အခန်းတစ်ခန်း ကန့်ထားပြီး အဝကို ကန့်လန့်ကာ တစ်ထည်နဲ့ ကာထားတယ်။ ကန့်လန့်ကာကို လှပ်ကြည့်လိုက်တော့ အခန်းထဲက အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေကို မြင်ရတာနဲ့ ဒေါ်ကျင်မေရဲ့အခန်းဖြစ်မှန်း လူခန့် တန်းသိလိုက်တာပေါ့။ ဒေါ်ကျင်မေ့အခန်းရဲ့ရှေ့ မျက်နှာချ င်းဆိုင်မှာလည်း အခန်းတစ်ခန်းတွေ့ရလို့ ကန့်လန့်ကာ လှပ်ကြည့်လိုက်ပြန်တော့. . . ဒါက ဂျင်မီ့အခန်း ဖြစ်ဖို့များတယ်လို့ လူခန့် သုံးသပ်မိပြန်တယ်။

အဲ့ဒီအခန်းတွေရဲ့ ရှေ့ကနေ ဖြတ်လာမိတော့ ဧည့်ခန်းကို ရောက်သွားတော့တယ်။ ဧည့်ခန်းကနေ အိမ်နောက်ဖေးကို ဝင်သွားတဲ့ လျှောက်လမ်းလေးတစ်ခုရှိပြီး လျှောက်လမ်းဝရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ အိမ်အပေါ်ထပ်ကိုတက်တဲ့ လှေကား။ နောက်ဖေး လျှောက်လမ်းအဆုံးမှာတော့ ရေချိုးခန်း အိမ်သာနဲ့ အဆုံးသတ်သွားတာ။ လျှောက်လမ်းရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာက ထမင်းစားခန်းနဲ့ မီးဖိုချောင်ဖြစ်ပြီး ညာဘက်မှာ တံခါးပိတ်ထားတဲ့ အခန်းတစ်ခန်း တွေ့ရပြန်တယ်။ လူခန့် အခန်းတံခါးကို အသာတွန်းကြည့်လိုက်တော့ တွန်းလို့ရတာနဲ့ပဲ လက်စနဲ့ အခန်းထဲကိုပါ တခါတည်း လေ့လာကြည့်လိုက်မိတယ်။

” အဖွားကြီးရဲ့ သမီးပျို . . . . ရှယ်လီ့ရဲ့ အခန်းပဲဖြစ်ရမယ်။ အတော်လုံလုံခြုံခြုံနဲ့ သားသားနားနား။ အဲကွန်းတောင် တပ်ထားလိုက်သေး။ အင်းးး . . . ဒါဆို ဆူးလေးရဲ့ အခန်းက အပေါ်ထပ်မှာမြန်းလား။ ပြီးတော့ . . . အပေါ်ထပ်တစ်ခုလုံးကို အလွတ်ထားပြီး ဘာလို့များ ဒီအိမ်သားတွေ အိမ်အောက်မှာချည်း အိပ်ကြတယ်မသိဘူး ”

အခန်းတံခါးကို ပြန်စေ့ရင်း လူခန့် တစ်ကိုယ်တည်း တွေးတောမိလိုက်ပြန်တယ်။ အဲ့ဒီနောက်တော့ လူခန်းလည်း အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းဘက်ကို ပြန်ထွက်ခဲ့ပြီး လှေခါးကနေ အပေါ်ထပ်ကို တက်ခဲ့ပါတော့တယ်။ အပေါ်ထပ်ကိုရောက်တော့မှ ဒေါ်ကြင်မေတို့ အပေါ်ထပ်မှာ ဘာလို့မအိပ်ကြသလဲဆိုတာ လူခန့် သဘောပေါက်သွားတော့တယ်။ အိမ်ခေါင်မိုးသွပ်နဲ့ အောက်ကြမ်းခင်းနဲ့က အရမ်းကပ်နေတယ်လေ။ မျက်နှာချက်လည်းမရှိတော့ ပူစရာရှိလွှတ်ပူ အေးစရာရှိ လွှတ်အေးပေါ့။ အနောက်ဘက် ခပ်ကျကျနေရာမှာ သုံးထပ်သားတွေနဲ့ကန့်ပြီး ကာထားတဲ့ အခန်းဖွဲ့ တစ်ခုကလွဲရင် ကျန်တာက အပေါ်ထပ်တစ်ခုလုံး ဟောခန်းကြီးအတိုင်း။

အခန်းကာထားတဲ့ သုံးထပ်သားပြားတွေက အပေါ်ပိုင်း လွတ်နေတာကြောင့် အခန်းလေးထဲက လျှံထွက်လာတဲ့ မီးရောင်ကို လူခန့်မြင်နေရတယ်။ အဲ့ဒီမီးရောင်နဲ့ပဲ အပေါ်ထပ်တစ်ခုလုံးကို လူခန့် အခုလို စပ်စုခွင့်ရနေတာလေ။ လူခန့် အခန်းနားကို တိုးကပ်လာတော့ အခန်းထဲက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ သီချင်းငြီးသံကို ကြားလာရတယ်။

” ဒီ အသံက ဆူးလေးရဲ့ အသံပဲ။ ဒီအခန်းက ဆူးလေးရဲ့ အခန်းဖြစ်ရမယ်။ ဒါနဲ့ . . . ဒီကောင်မလေးက အရှေ့ထမင်းဆိုင်ကို သွားမကူရဘူးလား။ အို . . . ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အတွက်တော့ အဆင်ပြေပြီ ။ အခုပဲ . . . သူ့ကို နှစ်ယောက်ချင်း ဝင်တွေ့ပြီး အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြရမယ်။ ဒါမှ ရှေ့ဆက် အစီအစဉ် ဘယ်လိုဆွဲမယ်ဆိုတာ တိုင်ပင်လို့ရမှာ . . .”

လူခန့်လည်း သီးချင်းသံကို နားထောင်ရင်း စိတ်အားတက်ကြွလာပြီး အခန်းဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းခဲ့တော့တယ်။ စိတ်လောကြီးနေတာကြောင့် အခန်းရှေ့သို့ရောက်တဲ့အခါ လူခန့်ဟာ ပိတ်ထားတဲ့ အခန်းတံခါးကို မခေါက်မိဘဲ တစ်ခါတည်း တွန်းဝင်မိလိုက်တော့တာပေါ့။

တွေ့ လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် လူခန့် ပါးစပ်က” ဟိုက် . . .” ခနဲ အသံ တစ်ချက်ထွက်သွားပြီး ဘာဆက်လုပ်လို့ လုပ်ရမှန်းမသိတော့ဘဲ ကြောင်ကြည့်နေမိတော့တယ်။ အခန်းထဲမှာ ” အို . . .” ဆိုတဲ့အသံလေးပြုလျှက် ဖြူဖွေးဝိုင်းဆက်တဲ့ သူမရဲ့ ရင်သားအစုံကို လက်ကလေးတစ်ဖက်နဲ့ မလုံတစ်လုံလေး ကာထားပြီး အခြားလက်ကလေးတစ်ဘက်က သူမရဲ့ ပြည့်တင်းသွယ်လှတဲ့ ပေါင်လေးနှစ်ခုရဲ့ ကြားနေရာကိုအုပ်ကာ ကိုယ်ကိုလည်း ခပ်ယို့ယို့ ခပ်ကွေးကွေးလေး လုပ်ထားတဲ့ ဆူးစူးနှင်းဆီ။

” လှလိုက်တာ ကလေးရယ်။ ဖြူဖွေးဝင်းပပြီး ထိရက်စရာမရှိပါလား။ ကြည့်စမ်းပါဦး ရင်သားလေးတွေ ပြည့်ပြည့်တင်းတင်း ဗှိုက်သားပြင်ပြေပြေလေးနဲ့ တင်လေးကလည်း ဝိုင်းဝိုင်းလေး ကားတက်နေတာ။ လူကောင်လေးသာသေးတာ. . . ခန္ဓာကိုယ် အဆစ်အပေါက်ကတော့ မြင်သူရူးလောက်ပါဘိကွယ်။ ဒါတင်ဘယ်ကဦးမလဲ။ အရှက်သည်းနေတဲ့ မျက်နှာလှလှကလေးက နီရဲနေလိုက်တာ . . . ရှက်ရှက်နဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးပါးလေးကို ကိုက်ထားတာများ အခုချက်ခြင်းတောင် ပြေးနမ်းလိုက်ချင်ရဲ့ ”

မျက်စိတစ်မှိတ် လျှပ်တပြတ်အတွင်းမှာပဲ လူခန့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတွေ ရောက်ယက်ခတ်သွားပြီး သတိကို အနိုင်နိုင်ပြန်ထိန်းကာ ကုတင်ဘောင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ တဘက်ပွကြီးတစ်ထည်ကို အလျင်အမြန်ကောက်ယူလို့ . . .

” ရော့ ရော့ ညီမလေး ဒါ ခဏပတ်ထားလိုက် ”

ဆိုပြီး ဆူးလေးထံသို့ ကပြာကယီ ပေးလိုက်ရတော့တယ်။ ထိုအခါမှ အံ့သြမှင်သက်ပြီး လူခန့်ကို ကြောင်ကြည့်နေတဲ့ ဆူးလေးလည်း သတိပြန်ဝင်လာလို့ လူခန့်ပေးတဲ့ တဘက်ကြီးကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ယူလို့ ကိုယ်မှာ ခပ်သုတ်သုတ် ပတ်လိုက်တော့တာပေါ့။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ခေါင်းတွေကိုယ်စီငုံ့ပြီး အတော်ကြာအောင် အသံတိတ်နေမိကြပြန်တယ်။ ခဏနေမှ အိမ်ရှင်ဖြစ်တဲ့ ဆူးလေးက အသံတိုးတိုး ကတုန်ကယီလေးနဲ့ စကားစလာတယ်။

” ဆူးလေးက တစ်ယောက်တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆိုပြီး အဝတ်အစားတွေ အားလုံးချွတ်ချလို့ ညအိပ်အဝတ်လေးတွေ လဲဖို့လုပ်နေတာ။ တံခါးကို ဂျက်မထိုးမိလိုက်ဘူး။ အခုတော့ ရှက်လိုက်တာရှင် . . .”

ထိုအခါမှ လူခန့်လည်း ဆူးလေးကို စကားပြောဖို့ ပြန်ရဲသွားပြီး ဖြစ်ပျက်သမျှ ကို ရှင်းပြတောင်းပန်ဖို့ ကြိုးစားရတော့တာပေါ့။

” ကိုယ်လည်း တောင်းပန်ပါတယ် ဆူးလေးရယ် . . .။ အမှန်ဆို ကိုယ်က တံခါးလေးဘာလေး ခေါက်ရမှာ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်မှာလည်း ညီမကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် နှစ်ယောက်တည်း တွေ့ချင်နေတဲ့ ကိစ္စကရှိတာမို့ အခန်းအပြင်ကနေ ညီမရဲ့ သီချင်းဆိုသံကို ကြားရတော့ အခုလို အလောတကြီး ဝင်လာမိလိုက်တာပါ။ တကယ်တော့ ကိုယ်က ဦးတိတ်ရှောင် . . .”

လူခန့်ရဲ့စကားက ထိုနေရာအထိပဲ ရောက်သေးတယ် ဆူးလေးက လက်ကာပြပြီး

” ဆူး သိတယ် အစ်ကို။ အစ်ကိုက ပါပါးရဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် မဟုတ်လား။ အခု ဆူးကို ဒီကနေ ကယ်ထုတ်ဖို့ ဒီအိမ်ကိုရောက်လာတာ။ ပါပါးက ဆူးနဲ့လာတွေ့တိုင်း အစ်ကို့ရဲ့အကြောင်းကို အမြဲပြောပြလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီကတည်းက ဆူးက အစ်ကို့ကို ပါပါးစကားထဲကတင်ပဲ အတော်ကို ရင်းနှီးနေခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ပါပါး ဆူးကိုလာတွေ့တော့ . . . သမီးကို ပါပါးမိတ်ဆွေ မောင်လူခန့် လာကယ်လိမ့်မယ်။ ဒီလူယုတ်မာတွေလက်ထဲက လွတ်မြောက်ပြီး သမီးရသင့်ရထိုက်တဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ပြန်ရရှိဖို့ သူကပဲ အစစအရာရာ အကူအညီပေးမှာ။ ပါပါးကတော့ သွားရတော့မယ်။ နောက်ပိုင်း ကိစ္စတွေအားလုံးကို မောင်လူခန့်နဲ့ပဲ လက်တွဲပြီး ဆောင်ရွက်သွားပါလို့ မှာသွားတယ်။ အဲ့ဒီကတည်းက ဆူးလည်း အစ်ကို့ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့တာပဲ။ ”

ဟု လူခန့်ကို သူမ သိကျွမ်းထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလေတယ်။ လူခန့်လည်း ဆူးလေး အနည်းငယ် အရှက်ပြေသွားပုံပေါ်တာနဲ့

” သြော် .. . ခုဏက ဆူးပြောတော့ အင်္ကျီလဲမလို့ဆို။ လဲလေ. . .။ ကိုယ်အပြင်မှာ ထွက်စောင့်နေမယ် ”

လို့ပြောလိုက်တော့ ဆူးလေးက

” နေပါစေတော့ အစ်ကိုရယ်။ အခုမှတော့ မထူးတော့ပါဘူး။ အစ်ကို အပြင်ထွက်စောင့်လို့ တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင် ဒုက္ခပဲမဟုတ်လား။ ဆူးဘာသာဆူး အဆင်ပြေအောင် ကြည့်လဲလိုက်ပါ့မယ် ”

ဟုဆိုကာ သူမရဲ့ကိုယ်ကို တံဘက်ကလေးနဲ့ ဖြန့်ကွယ်ပြီး ညအိပ်အဝတ်အစားများ လဲလှယ်နေပါတော့တယ်။ ဆူးလေး အဝတ်လည်းနေတုန်း လူခန့်က သိချင်တာတွေကို မေးမြန်းစပ်စုပြန်တော့ သူမကလည်း အဝတ်လဲရင်းနှင့်ပင် ပြန်လည်ဖြေကြားရှာတယ်။

” နေပါဦး ဆူးလေးရဲ့ ။ ညီမ ဒီလိုတစ်ယောက်တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနေတုန်း ဂျင်မီရောက်လာမှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား ”

” စိုးရိမ်စရာတော့ ကောင်းတာပေါ့ အစ်ကိုရယ်. . .။ အရင်နေ့တွေကတော့ ဆူးက တံခါးပိတ်ပြီး ဂျက်ချဖြစ်တယ်။ ဒီနေ့ကြမှ ဂျက်ချဖို့မေ့သွားတာ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုရှိတာက အန်တီမေ့ကို မလွန်ဆန်နိုင်လို့သာ သူ့ရဲ့စိတ်ကြိုက် လိုက်လုပ်ပေးရင်ပေးရမှာ။ တကယ်တော့ ကိုဂျင်မီက ဆူးကို သိပ်အာရုံလာပုံ မပေါ်ဘူး။ သူတကယ် နှစ်သက်တာက မမရှယ်လီလေ . . .”

” ဟုတ်ပါပြီ. . .။ ဒါနဲ့ ဆူးက အိမ်ရှေ့ ဆိုင်ကိုကော လိုက်မကူရဘူးလား ”

” မကူရဘူး အစ်ကိုရဲ့ ။ ဒီအချိန်က ဆူးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အချိန်လေ။ အန်တီမေတို့က ဆူးကို လူမြင်သူမြင် လူရှေ့သူရှေ့ သိပ်မထွက်စေချင်ဘူး။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ဆူးကို လူတောမတိုးစေချင်တာလည်း ပါသလို သူတို့ဆူးကို ခိုင်းစေနေကြတာကိုလည်း လူတွေသိမှာ မလိုလားကြဘူး။ ဒါကြောင့် နောက်ဖေးအိမ်က အဝတ်လျှော် မီးပူတိုက် အိမ်သန့်ရှင်းရေး အိမ်သာဆေး စတဲ့ ဘာဟီယတွေအကုန်လုံး ဆူးကိုခိုင်းကြပေမယ့် အိမ်ရှေ့ဆိုင်ကိုတော့ မလိုက်ခိုင်းဘူး။ အဲ့ဒီတော့ အဲ့ဒီအိမ်အလုပ်တွေအားလုံး လုပ်ပြီးသွားတဲ့ ဒီလိုအချိန်မျိုးဆို ဆူး အနားရပြီ ”

ဆူးလေးကတော့ အဝတ်လဲရင်း ပုံမှန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် တစ်ခုကို ပြောပြသလို ပြောနေပေမယ့် လူခန့်ရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ အတော်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ အတကယ်ဆို သူလေးက လယ်ပိုင် ယာပိုင် အိမ်ပိုင် ဆိုင်ပိုင် ကားပိုင်နဲ့ သူဌေးမလေးပဲ မဟုတ်လား။ အခုတော့ အိမ်အကူ လုပ်သားတစ်ယောက်လို တစ်အိမ်လုံးမှာ ရှိသမျှ အလုပ်တွေအားလုံးကို သူကလေးတစ်ယောက်တည်း သိမ်းကြုံးလုပ်နေရရှာတယ်။

အဝတ်အစားလည်း လဲပြီးသွားတဲ့အခါမှာ ဆူးလေးက လူခန့်နားကိုလာထိုင်ပြီး သူမရဲ့ဖခင် ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ အကြောင်းကို မေးပြန်တယ်။ သူမက ဦးတိတ်ရှောင်နဲ့ တစ်လမှ တစ်ခါပဲတွေ့ ရတာ။ တွေ့ရတော့လည်း အချိန်တိုတိုလေးရယ်။ လူခန့်ကတော့ နေ့စဉ်နေ့တိုင်းလိုလို တွေ့နေရတော့ သူမဖခင်ရဲ့ အကြောင်းတွေကို လူခန့်သိသမျှ ပြောပြပါတဲ့လေ. . .။

အဲ့ဒါနဲ့ လူခန့်လည်း ဦးတိတ်ရှောင်နဲ့ စတွေ့ခဲ့ပုံကစပြီး. . . . နောက်ဆုံး သူ့ရဲ့သမီး ဆူးလေးကို ကယ်ပေးဖို့ ဂိုထောင်ပေါ်မှာတွေ့စဉ် မိမိကို အကူအညီတောင်းတဲ့ အကြောင်းအထိ ဖြေးဖြေးချင်း ပြန်ပြောပြလိုက်ပါတော့တယ်။ လူခန့် ဆူးလေးနဲ့ စကားကောင်းနေတုန်း အိမ်အောက်ထပ်က လူသံတွေကြားလာရလို့ စကားပြောတာကို ခဏရပ်လိုက်တယ်။ ဆူးလေးက လေသံတိုးတိုးလေးနဲ့

” သူတို့တွေ ဆိုင်သိမ်းပြီး အိမ်ထဲဝင်လာကြပြီ . . .”

ဟုတ်တယ်. . . လူခန့် နာရီကြည့်လိုက်တော့ ည ၁၂ ကျော်နေပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အောက်ထပ်က ဒေါ်ကျင်မေရဲ့ အသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရပြန်တယ်။

” ဧည့်သည်နိုးသွားမယ်. . . စကားတိုတိုးပြောကြ ”

ထိုအခါ ဆူးလေးက

” သူတို့ အစ်ကို့ကို အခန်းထဲမှာ အိပ်နေတာလို့ပဲ ထင်နေကြတာ။ ကိုဂျင်မီလည်း လည်ရာပတ်ရာက ပြန်ရောက်နေပြီ။ ခုဏက သူ့အသံလည်း ဆူးကြားလိုက်တယ်။ လောလောဆယ်တော့ အစ်ကို အခန်းကို ပြန်လို့ရမှာ မဟုတ်သေးဘူး။ နေလက်စနဲ့တော့ မထူးပါဘူး အစ်ကိုရယ်. . .။ သူတို့ အိပ်ယာဝင်သွားသည်အထိ ဆူးအခန်းမှာပဲနေပြီး စောင့်လိုက်တော့ပေါ့။ ပြီးတော့ ဆူးလည်း အစ်ကို့ကို ပြထားစရာလေးတွေ ရှိသေးတယ်။ ”

ဟု လူခန့်ကို အကြံပေးလေရာ . . . လူခန့်လည်း အကျိုးအကြောင်း လျှော်ညီနေတာနဲ့ပဲ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တော့တာပေါ့။ အောက်ထပ်က အသံတွေ တဖြေးဖြေး ပြန်တိတ်သွားပြီး ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် အကြာမှာ ဆူးလေးက . . .

” ခြေသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရွရွလေးနင်း အစ်ကို ”

ဟု လူခန့်ကို သတိပေးလို့ အခန်းအပြင်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်ယူခဲ့တော့တယ်။ အပေါ်ထပ် အရှေ့ပိုင်းတစ်နေရာ အရောက်မှာတော့ သူမက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပုဆစ်တုတ်ထိုင်ချလျှက် ကြမ်းခင်းကို လက်သည်းနဲ့ ကုတ်လှပ်လိုက်ရာ ကွမ်းသီးစိပ်သေးသေး တစ်စိပ်စာလောက်ရှိတဲ့ ကြမ်းပေါက်ကလေး တစ်ပေါက် ပေါ်လာပါလေကော။ အဲ့ဒီနောက် ဆူးလေးက လူခန့်ကို လက်ယက်ပြီး လေသံတီးတိုးနဲ့

” လာကြည့် အစ်ကို . . .”

လို့ ခေါ်လိုက်ပြန်တာကြောင့် လူခန့်လည်း အပေါက်ကနေ အိမ်အောက်ထပ်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်မိပါတော့တယ်။ ကြမ်းပေါက်ကနေ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် လူခန့် အတော်အံ့သြသွားတယ်။ လူခန့်မြင်နေတာက ဒေါ်ကျင်မေရဲ့ အခန်း။ သူမဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ ဒူးထောင်ပေါင်ကားနဲ့ ပက်လက်အိပ်နေတယ်။ အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေပြီး ရင်သားထွားထွား ဝိုင်းဝိုင်းတွေက ဖွေးဖွေးကြီးပေါ်လို့။ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းကို စောင်တစ်ထည်ခြုံထားပြီး သူမရဲ့ ပေါင်နှစ်ခုကြားနေရာ စောင်အောက်က လှုပ်လှုပ် အရာတစ်ခု။ အခန်းထဲမှာ ထွန်းထားတဲ့ နှစ်ပေဖန်ချောင်း မီးရောင်က လူခန့်ရဲ့ အမြင်အာရုံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်စေတယ်လေ။ ခေါင်းကို ဘယ်ညာရမ်းလိုက် အပေါ်ကိုမော့သွားလိုက် လက်တွေကလည်း အိပ်ယာခင်းကိုကုတ်လိုက် ခေါင်းအုံးကို စုပ်လိုက် ဖြစ်နေတဲ့ ဒေါ်ကျင်မေ့ကိုမြင်ရတာ ခံစားချက် စူးစူးရှရှတစ်ခုကို ခံစားနေရသလိုပဲ။ နှုတ်ခမ်းကိုချွန်တလှည့် သပ်တစ်ခါနဲ့ အံကိုခဲပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကော့လန်နေတော့တာ။

လူခန့်လည်း ဆက်ကြည့်နေရင်း ခဏကြာလာတော့ ဒေါ်ကျင်မေရဲ့ လှုပ်ရှားရုန်းကြွမှုတွေဟာ အတော်ကိုပြင်းလာတယ်။ သူမရဲ့ လက်တွေဟာ အောက်ပိုင်းစောင်ခြုံ ပေါင်းကြားက လှုပ်ရှားနေတဲ့ အရာကို စွဲကိုင်ဖိကပ်လိုက် အပေါ်ဘက်ကို ရောက်သွားပြီး ခေါင်းအုံးတွေ အိပ်ယာခင်းတွေကို ဆွဲလွဲကုတ်ခြစ် တွန်းတိုက်ပစ်လိုက် လုပ်နေတာကြောင့် သူမအုံးတဲ့ ခေါင်းအုံးလည်း ကုတင်အောက်ကို ကျသွားတော့တယ်။

ထောင်ထားတဲ့ ပေါင်တံနှစ်ဖက်ကလည်း ဆန့်သွားလိုက် ပြန်ထောင်လာလိုက် ဘေးကိုကားသွားလိုက် အတွင်းကိုပြန်စုလိုက် ဖြစ်နေတဲ့အပြင် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖွင့်ဖွင့်ထွားထွားကြီးကိုလည်း ဗြောင်းဆန်အောင် လူးပျံနေတာကြောင့် နောက်ဆုံးမှာတော့ အောက်ပိုင်းမှာ ခြုံထားတဲ့ စောင်ဟာ သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ကွာကျသွားပါလေကော။ စောင်အောက်က လှုပ်လှုပ်လှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေတဲ့အရာလည်း ပေါ်လာတော့တာပေါ့။

” ဟင် . . .ဂျင်မီ . . .”

လူခန့် စိတ်ထဲကနေ တအံတသြ ရေရွတ်လို့ အနှီမွေးစားသားမိရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ဆက်မကြည့်ချင်တော့တာနဲ့ အသံလုံအောင် ဖြေးဖြေးချင်း ထရပ်ပြီး ဆူးလေးရဲ့အခန်းကို ပြန်ဖို့ ပြင်လိုက်တော့တယ်။ ထိုအခါ ဆူးလေးက လူခန့်ကို ခဏလေးနေဦးဆိုတဲ့ ဟန်နဲ့ လက်ကာပြလျှက် ကြမ်းပေါက်ရှိရာကို အသာငုံ့ပြီး ချောင်းကြည့်ပြန်တယ်။ အဲ့ဒီနောက် ပြန်ထလာကာ လူခန့်ရဲ့ နားနားကို ကပ်လို့

” အန်တီမေကို ကိုဂျင်မီက နမ်းပေးနေတာဆိုတော သူတို့နှစ်ယောက် ဒီည အလုပ်မဖြစ်လောက်ဘူး။ အစ်ကိုတော့ ကံကောင်းပြီ။ ခဏနေရင် ဇာတ်လမ်းနောက်တစ်ပုဒ် ဆူး အစ်ကို့ကိုထပ်ပြမယ်။ လာ . . .”

ဆိုပြီး ခပ်တိုးတိုးလေးပြောကာ သူမရဲ့ အခန်းရှိရာသို့ ရှေ့မှ ဦးဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားပါတော့တယ်။ ဆူးလေးရဲ့အခန်းကို ရောက်တဲ့အခါ လူခန့်က ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး . . .

” ဂျင်မီနဲ့ ဘွားတော်က အဲ့လိုတွေလား။ ကိုယ်ဖြင့် ယုံတောင်မယုံနိုင်ဘူး . . .”

ဟု ပြောလိုက်တော့ ဆူးလေးက

” ဒီထက် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းတာတွေကို ဆူး အစ်ကို့ကို ပြဖို့ရှိသေးတယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ ဆူးအိပ်ယာပေါ်မှာ ဆယ့်ငါးမိနစ် နာရီဝက်လောက် ခဏလှဲပြီး မှေးချင်မှေးလိုက်ဦး။ ရာသီကပူတော့ ဆူး အစ်ကို့ကို ယက်ခပ်ပေးမယ်။ အစ်ကိုလည်း မရှယ်လီနဲ့ တစ်နေကုန် လည်ရပတ်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီမဟုတ်လား ”

ဟူ၍ လူခန့်ကို ခေတ္တခဏမျှ အနားယူဖို့ရာ တိုက်တွန်းလေတယ်။ လူခန့်လည်း စိတ်ထဲကနေ. . .

” လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးရယ်. . .။ ငါ့အိမ်သူ သက်ထားလေးများ ဖြစ်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ ”

လို့ တွေးမိရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တကယ်ကို ပင်ပန်းနေတာကြောင့် အာနာမနေတော့ဘဲ သူမရဲ့ အိပ်ယာပေါ်ကို လှဲအိပ်ချလိုက်ပြီး ခဏမှေးလိုက်တော့တာပေါ့။ ဆူးလေကတော့ ကုတင်ဘေးက စာရေးစားပွဲခုံလေးမှာ ထိုင်ရင်း ယက်တောင်တစ်ချောင်းနဲ့ လူခန့်ကို ယက်ခပ်ပေးလျှက် . . .။ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ကြာတော့ ဆူးလေးက လူခန့်ကို လှုပ်နိုးပြန်တယ်။

” ထ ထ အစ်ကို . . .”

လူခန့်လည်း အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ထထိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဆူးလေးက အခန်းမီးခလုပ်ကို ပိတ်လိုက်တာမို့ တစ်ခန်းလုံး မှောင်မဲသွားပါလေကော။ အဲ့ဒီနောက် ဖယောင်းတိုင်မှီး မှိန်မှိန်လေးတစ်ပွင့် ပြန်လင်းလာပြီး ဆူးလေးကို ပြန်မြင်ရလာတယ်။

” ဒီလိုမီးပိတ်လိုက်မှ. . ။ မဟုတ်ရင် မီးရောင်ကို သူတို့ မြင်သွားနိုင်တယ်လေ ”

သူမက လူခန့်နားကို ကပ်ပြောပြပြီးနောက် အခန်းထောင့်တစ်နေရာက ကြမ်းခင်းကို သွားရောက်ကုတ်ဖဲ့ပြန်တယ်။ အပေါက်ကလေးလည်း ဖြစ်သွားကော သူမက ပုဆစ်တုတ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အပေါက်ကနေ အောက်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်လေတယ်။ ပြီးတော့ လူခန့်အနားကို ပြန်သွားကာ . . .

” ရပြီအစ်ကို . . သွားကြည့်ချေတော့။ ကိုဂျင်မီ ရောက်နေပြီ . . . ခြေသံတော့ ဖွဖွနင်းနော် အစ်ကို ”

ဟု သတိပေးရင်း လူခန့်ကို တလှည့် ချောင်းကြည့်စေပြန်တယ်။ လူခန့်လည်း သူမ သတိပေးသလို အတတ်နိုင်ဆုံး အသံလုံအောင် ဂရုပြုပြီး အပေါက်ကနေ အောက်ကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုလိုက်တော့တာပေါ့။ ကြမ်းပေါက်မှ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ရင်ခုန်စရာ။ ရှယ်လီရဲ့အခန်း ကုတင်ပေါ်တွင် ရှယ်လီနဲ့ ဂျင်မီက ထပ်လျှက်သား။ နှစ်ဦးစလုံး အဝတ်အစားတွေ မရှိကြ။ ဂျင်မီက အပေါ်ဘက်က လှုပ်ရှားနေပြီး ရှယ်လီက အောက်ကနေ သူမရဲ့ လက်တွေနဲ့ ဂျင်မီ့ကျောကို သိုင်းဖက်ဖက်ထားတဲ့အပြင် ပေါင်နှစ်ဖက်နဲ့လည်း ဂျင်မီ့ကိုယ်ကို ခွပြီး လှမ်းချိတ်ထားသေး။

လူခန့်ကြည့်နေရင်း ခဏနေတော့ အောက်ကရှယ်လီက အပေါ်မှာရှိတဲ့ ဂျင်မီ့ကို တဖက်သို့ဆွဲချပြီး သူမက အပေါ်က ဖြစ်သွားပြန်တယ်။ အဲ့ဒီနောက် ရှယ်လီက မျက်နှာကို အပေါ်မော့လို့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖွေးဖွေးလှလှကြီးနဲ့ ကဆုန်ဆိုင်းမြင်းစီးသလို သုံးမိနစ်လောက်ကြာအောင် အတော်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ရှားပြီး ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်ကြသွားတော့တယ်။

ချောင်းကြည့်တာကိုရပ်ပြီး လူခန့် ပြန်ထလိုက်တဲ့အခါ ဆူးလေးကလည်း ကြမ်းပေါက် အခြားတစ်ပေါက်ကနေ အောက်ကို ချောင်းမြောင်းလျှက်။ လူခန့်ထလာတာကို သတိထားမိသွားတော့မှ သူမလည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းလေးနဲ့ လိုက်ထလာပြီး ရှက်ယောင်လွှမ်းလို့ နီရဲနေတဲ့ မျက်နှာလှလှကလေးကို အောက်ကို ငုံ့ထားတော့တယ်။

” လာ . . .ဆူး ”

လူခန့်က ခပ်တိုးတိုးလေးပြောကာ ဆူးလေးရဲ့ လက်ကိုဆွဲကိုင်ပြီး ကုတင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။ ကုတင်စွန်းမှာ နှစ်ယောက်သား တင်ပါးလွှဲ ထိုင်လိုက်ကြပြီးနောက် မမြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုရဲ့ တိုက်တွန်းလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် လူခန့်က ဆူးလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် သေးသေးပြည့်ပြည့်လေးကို ရင်ခွင်ထဲကို ဆွဲသွင်းလို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကို ထွေးပွေ့လိုက်မိပါလေကော။

” အို . . .ကို့ . . .”

ဆိုပြီး ဆူးလေးဆီက အာမေဋိတ်သံ ခပ်တိုးတိုးလေး ထွက်သွားတာကလွဲရင် တစ်စုံတရာ ငြင်းဆန်ရုန်းကန်မှုမျိုးကို လူခန့် မတွေ့ရဘူး။ ခပ်ပြင်းပြင်းလေးရှိုက်ရှူနေရရှာတဲ့ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံလေးတွေအပြင် သူမရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာလေးလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေကြောင်းကို လူခန့် သိရှိခံစားနေရတယ်။ အဲ့ဒီနောက် လူခန့်လည်း ဆူးလေးကို ကုတင်ပေါ်သို့ ဆွဲလှဲချလိုက်ပါတော့တယ်။

” သိပ်ချစ်တယ် ဆူးးရယ်။ ကိုယ့်အချစ်ကို ဘယ်လို သဘောထားလဲဟင် . . .”

” သူ့အကြောင်း ဖေဖေ ပြောပြောနေတာကို ကြားရကတည်းက ဒီက အားကိုးတကြီးနဲ့ ချစ်ခင်စွဲလမ်းနေရသူပါ ရှင်ရယ် . . . . ”

အခြေအနေမပေးလို့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အချစ်နယ်မကျွံခဲ့ကြရပေမယ့် လူခန့်ဟာ ဆူးလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အကြားအလပ် မကျန်အောင် ရင်းနှီးခွင့်ရခဲ့တယ်။ ဒေါ်ကျင်မေတို့ သားအမိနဲ့ ဂျင်မီရဲ့ ချစ်ဇာတ်လမ်းကို ညတိုင်းလိုလို တွေ့မြင်ရတဲ့အတွက် ဆန့်ကျင်ဘက်အရသာကို လွန်စွာထိတွေ့ ခံစားလိုစိတ် ပြင်းထန်နေတဲ့ ဆူးလေးခင်မျာလည်း လူခန့်ရဲ့ အနမ်းအရှုံ့ ကြမ်းကြမ်းတွေအောက်မှာ အသံကျယ်ကျယ် မထွက်မိအောင် ကျိတ်မှိတ်အောင့်အီး လူးလိမ့်နေရတော့တာပေါ့။ အဲ့ဒီညက လူခန့် ဆူးလေးရဲ့ အခန်းမှာ အချိန် အတော်ကြာသွားခဲ့ပြီး မနက် သုံးနာရီထိုးခါနီးလောက်မှ အောက်ထပ်က ကိုယ့်အခန်းကို ကိုယ် ပြန်ဖြစ်ခဲ့တော့တာ။

အခန်းကိုမပြန်ခင် ဂျင်မီဟာ ဒေါ်ကျင်မေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို အလုံးစုံခံရသူနှယ် ဟန်ဆောင်၍ ကြောင်လက်သည်းဖွက် နေခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း၊ ဒေါ်ကျင်မေက ရှယ်လီနှင့် ဂျင်မီဖြစ်နေကြတာကို မသိဘဲ သမီးဖြစ်သူကို ဗန်းပြပြီး ဂျင်မီ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ရာ ကြံစည်သော်လည်း တကယ်တမ်းမှာမူ ဂျင်မီသည် ဒေါ်ကျင်မေကော သမီးဖြစ်သူရှယ်လီကိုပါ ရနှင့်ပြီးဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်း၏ မူရင်းရည်ရွယ်ချက်မှာ ဒေါ်ကျင်မေ၏ စိတ်တိုင်းကျ မိမိနှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက် မိမိကို ကြင်နာဟန်ပြု စည်းရုံးကာ အဖွားကြီးသားအမိကိုပါ မောင်းထုတ်ပစ်ရန် ထို့နောက် မိမိ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ၎င်းတစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်လက်ဝါးကြီးအုပ်ရန် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ဒေါ်ကျင်မေနှင့် ရှယ်လီကသာ မိမိအပေါ်တွင် မောက်မာရိုင်းပြစွာ ဆက်ဆံတတ်သော်လည်း ဂျင်မီကမူ အမြဲတစေ ချိုသာနူးညံ့စွာပင် ဆက်ဆံလေ့ရှိကြောင်း၊ သို့သော် မိမိက ဂျင်မီ၏ ယုတ်ညံ့သောစိတ်ဓာတ်နှင့် အကြံအစည်ကို ကြိုသိသဖြင့် ရွံရှာလွန်းသောကြောင့် အတတ်နိုင်ဆုံး ကင်းအောင်နေခဲ့ကြောင်း၊ စတဲ့ အကြောင်းအရာ အချက်အလက်တွေကို လူခန့်က ဆူးလေးဆီမှ သိရှိခဲ့ရသလို ရှေ့ဆက် ဘယ်လိုဆောင်ရွက်ကြမယ်ဆိုတဲ့ အစီအစဉ် အသေးစိပ်ကိုလည်း သူမကို အသိပေး ပြောကြားခဲ့တော့တယ်။

နောက်နေ့အရောက်မှာ လူခန့််နဲ့ ရှယ်လီဟာ အင်းမဈေးကိုသွားပြီး လူခန့်ပြန်ရင် လက်ဆောင်ပေးဖို့ အသီးအနှံတွေ မြန်မာမုန့်တွေကို ဝယ်ယူကြတယ်။

” သူ့ကိုခေါ်ခဲ့ပါလား. . . ဈေးဝယ်တာတွေ မနိုင်ရင် ကူသယ်ခိုင်းလို့ရတာပေါ့ ”

လို့ ဆူးလေးကိုညွှန်ပြပြီး လူခန့်က အကြံပြုတာကြောင့် ရှယ်လီက ဆူးလေးကိုပါ ဈေးကိုခေါ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူမကို ဈေးထဲမလိုက်ခိုင်းဘဲ ကားစောင့်ထားပစ်ခဲ့ပြီး ရှယ်လီနဲ့ လူခန့် နှစ်ယောက်သာ စုံတွဲခုတ်လို့ တစ်ဈေးလုံး လှည့်ပတ် ဝယ်ခြမ်းနေတော့တာ။ ဝယ်ပြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ မနိုင်တော့မှ သူမကိုခေါ်ပြီး ကူသယ်ခိုင်းလိုက်တယ်။

အဲ့ဒီနောက်တော့ လူခန့်ဟာ ဒေါ်ကျင်မေ့အိမ်မှာ ရှယ်လီနဲ့ ဆူးလေးကိုဝင်ချ . . . မနက်စောစောကတည်းက သိမ်းဆည်းထားခဲ့တဲ့ မိမိအဝတ်အိတ်ကိုယူပြီး ဒေါ်ကျင်မေကို နှုတ်ဆက်လို့ မြို့ကို ပြန်ခဲ့ပါတော့တယ်။

____________________

ဖိတ်စာတွေ ရောက်လာပြီ။ ကောင်မလေးက လိမ္မာတော့ လိမ္မာသား။ ဂျင်မီနဲ့လက်ထပ်ဖို့ သူ့ကို အတော်ပြောယူရမယ် . .။ နောက်ဆုံး ပြောမရရင် အကြမ်းနည်းတွေ ဘာတွေတောင် သုံးယူရမယ်လို့ တို့ကထင်ထားတာ။ တကယ်တမ်း တို့ပြောကြည့်တော့ မျက်ရည်လေးတွေကျလာပြီး တအင့်အင့် ရှိုက်ငိုနေတာကလွဲရင် ဘာမှ ဒီလောက်ကြီး ငြင်းဆန်တာမျိုးမရှိဘူး။ အန်တီမေတို့ သဘောပါ။ ဆူးလေးက အန်တီမေရဲ့ တူမပဲ . . အန်တီမေက ကောင်းတယ်ထင်လို့ စီစဉ်တာကို လိုက်နာရမှာပေါ့တဲ့။ ဒါနဲ့ပဲ တို့လည်း ဂျင်မီနဲ့ သူ့ကိုပေးစားပြီး ဧည့်ခံပွဲလေးလုပ်ပေးဖို့ စီစဉ်ရတော့တာပေါ့။

ဧည့်ခံပွဲဆိုတာ တကယ်တော့ အလကားပါ။ ဧည့်ခံပွဲမတိုင်မှီ တစ်ရက်အလို လက်ထပ်စာချုပ်မှာ ဂျင်မီနဲ့ မိဆူးတို့ လက်မှတ်ထိုး၊ ရှေ့နေစုတ်က ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအားလုံး မိဆူးကိုလွှဲပေးပြီးရင် တို့အတွက်က ကိစ္စပြီးပြီလေ။ ဒါပေမယ့် လူမြင်သူမြင်ကောင်းအောင် ဧည့်ခံပွဲလေး ဘာလေးတော့ လုပ်ပေးဦးမှ မဟုတ်လား။ နောက်ဇာတ်လမ်းက တို့အတွက် သာသာယာယာပဲ။ မိဆူးကလည်း ခပ်အေးအေး ခပ်နုံနုံ၊ ဂျင်မီဆိုတာကလည်း ကလေးဘဝကတည်းက တို့က ပြီးရင်ပြီးရတာ . . . .၊ ဟော . . . အခု အသက်ကလေး ကြီးလာပြန်တော့လည်း ဒီကောင့်ကို တို့ရဲ့ တဏှာကွန်ယက်ထဲမှာ မလှုပ်နိုင်အောင် ချုပ်နှောင်ထားလိုက်ပြီးပြီလေ . . .။ ဒါ့အပြင် ဒီကောင် တို့ထက်ပိုပြီး ရူးသွပ်စွဲလမ်း အာသာငမ်းငမ်း ဖြစ်နေတဲ့အရာကလည်း တို့လက်ထဲမှာလေ။ အဲ့ဒါကတော့ သမီးရှယ်လီပဲ။

သမီးရှယ်လီကို ဒီကောင် အသေရရ အရှင်ရရ အရူးအမူး ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ တို့က သိပြီးသား။ ဒီကောင် ဆေးသမားလိုလို အရက်သမားလိုလို ဖြစ်နေရတာလည်း ရှယ်လီကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား။ သမီးက သူ့ကို မျက်နှာသာမပေးဘဲ ခပ်တည်တည် ခပ်တန်းတန်း ဆက်ဆံနေလို့ သင်း စိတ်လေနေတာ။ ဟင်းဟင်း . . . မင်းလို ဘိန်းစားမျိုးနဲ့ ငါသမီးကို ဘယ်အဖြစ်ခံလိမ့်မလဲ ဂျင်မီရယ်။ မင်းကို ငါမွေးစားခဲ့တယ် ဆိုတာလည်း မင်းအရွယ်ရောက်လာရင် တနေရာရာမှာ အသုံးဝင်လာမယ်လို့ ယူဆခဲ့လို့ပဲ။ ငါ့အတွေးတွေ မှန်ပါတယ်။ အခုတော့ မင်းဟာ တစ်နေရာတည်းတင် မကဘူး နေရာအတော်များများမှာ ငါ့အတွက်အသုံးဝင်တဲ့ ဂျိုကာရုပ်ကလေးပါပဲ။ ဒါပေမယ့် စိတ်မကောင်းပါဘူး ကလေးရယ်။ ကိစ္စတွေပြီးရင် မိဆူးက အိမ်ပေါ်ကဆင်းပြေးပြီး ဘဝပျက်ရမယ်။ မင်းကတော့ ဆေးမှုနဲ့ ထောင်ထဲကို သွားရင်သွား၊ မသွားရင် ဆေးလွန်ပြီး သေရမယ်။ အဲ့ဒါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရွေးချယ်ခွင့်မရှိတဲ့ ကြမ္မာဆိုးပဲ။ သမီးလေးရှယ်လီက မင်းအတွက်မဟုတ်ဘူး ကောင်လေး။ မြို့က သူဌေးလေးအတွက်ပဲ။ အခုတောင် သူတို့နှစ်ယောက် အတော်ကို ရင်းနှီးသွားကြပြီ မဟုတ်လား။

ဒေါ်ကျင်မေဟာ စားပွဲပေါ်က ဂျင်မီနဲ့ ဆူးစူးနှင်းဆီတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဖိတ်စာ တထပ်ကြီးကိုကြည့်ပြီး ရှေ့ ရေးကိုတွေးရင်း ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ပီတိတွေ ဖြာနေတော့တယ်။

” ကျွန်တော်တို့ကို ဝင်ခွင့်ပြုပါခင်ဗျ . . . ”

ကြားလိုက်ရတဲ့အသံကြောင့် ဒေါ်ကျင်မေ့ အတွေးတွေ လွင့်ပျယ်သွားခဲ့တယ်။ ကြည့်လိုက်တော့ ရှေ့နေကြီး ဦးသိန်းအောင်၊ စခန်းမှုးကြီး ရဲတပ်သားတစ်ယောက်နဲ့ မြို့ခံလူကြီးနှစ်ယောက် တို့။

” ကြွကြပါရှင် ကြွကြပါ . . . ထိုင်ပါ . . .။ ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ မသိဘူး ”

ဒေါ်ကျင်မေက နေရာထိုင်ခင်းပေးပြီး လာရင်းကိစ္စကို မေးလိုက်တော့ ရှေ့နေကြီးက

” ကျွန်တော်တို့ ဒီက မဆူးစူးနှင်းဆီကို သူရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ လာလွှဲပေးတာပါ ”

” သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက ဒီအချိန်လွှဲလို့ မရသေးဘူး မဟုတ်လား ”

ဟု ဒေါ်ကျင်မေ ပြန်မေး‌တဲ့အခါ ရှေ့နေကြီးက

” ရပါပြီဗျ ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ ရက်က သူ့အသက် ၂၃ နှစ် ပြည့်သွားပြီပဲ ”

ဟု မတုန်မလှုပ်ပုံစံနဲ့ ပြန်ပြောလေတယ်။

” ဒါ . . . ဒါပေမယ့် သူမှ ယောက်ျားမယူရသေးတာ။ အခုမှ ဖိတ်စာရိုက်ရုံရှိသေးတယ်။ ကျွန်မထင်တာက သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီးမှ သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံးလွှဲပေးရမယ်လို့ ထင်ထားတာ။ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူးလား ”

ဂျင်မီနဲ့ ဆူးလေး လက်မထပ်ရသေးခင် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအားလုံး ဆူးလေးကို လွှဲပေးလိုက်ရင် ဂျင်မီကို လက်ထပ်ဖို့ငြင်းဆန်ပြီး သူမတို့ကိုပါ နှင်ချတာမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်တယ် မဟုတ်ပါလား။ သူမတို့ကို ပြန်ကန်နိုင်မယ့် အခြေအနေဆိုးမျိုးကို ကြိုတင်တွေးတော ရင်မောရင်း ဒေါ်ကျင်မေ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူနေပြီလေ။ ရှေ့နေကြီးကတော့ ခပ်အေးအေး အမူအရာနှင့်

” ခဏလေး စောင့်လိုက်ရင် ဒီက ငါ့ညီမ နားလည်သွားမှာပါ ”

ဟု ဒေါ်ကျင်မေကို ဖျောင်းဖြနေလေတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့က ကားစက်သတ်သံကြားရပြီး လူခန့်နဲ့ ဦးသောင်းငွေတို့စုံတွဲ အိမ်ထဲကို ဝင်လာပါလေကော။ ရှယ်လီကတော့ လူသံတွေကြားရတာကြောင့် အိမ်ခန်းထဲကထွက်လာပြီး ဒေါ်ကျင်မေ့ ဘေးမှာ လာရပ်ရှာတယ်။ ဒေါ်ကျင်မေလည်း လူခန့်ကို မြင်ရတော့ အံ့သြသွားပြီး

” ဟင် . . . မောင် မောင် လူခန့်။ အန်တီတို့ဆီ အလည်ထပ်လာတာလား ”

” အန်တီတို့ဆီ အလည်ထပ်လာတာ ဆိုတာထက် ဆွေပြမျိုးပြလာရင်း ကျွန်တော့်ဇနီးသည်ကို ကျွန်တော်လာခေါ်တာလို့ ပြောရင် ပိုမှန်မလားပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆူးလေးနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က တရားဝင် လက်ထပ်ထားကြတဲ့ အကြင်လင်မယားတွေ ဖြစ်နေကြပြီလေ။ ဒီမှာကြည့် . . .”

လူခန့်က ပြောလည်းပြော သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာရှိတဲ့ လက်ထပ်စာချုပ်ကိုပါ ဒေါ်ကျင်မေ မြင်သာအောင် ထောင်ပြလိုက်တော့တယ်။

” ဟင် . . . မင်း မင်းးး တို့ . . . .”

ဒေါ်ကျင်မေ အံ့အားသင့်ပြီး လူခန့်ကို ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ . . . .

” မြင်ပြီမဟုတ်လား ဒေါ်ကျင်မေ။ ဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့က ဆူးလေးကို ပိုင်ဆိုင်မှုတွေလွှဲဖို့ လုပ်ရတာပါ။ သူက လက်ထပ်ပြီးနှင့်ပြီလေ ”

ရှေ့နေကြီးက ခပ်ဖြုံ့ဖြုံ့ပြုံးရင်း ဝင်ပြောပြန်တယ်။ ထိုအခါ ဒေါ်ကျင်မေလည်း အခံရခက်စွာဖြင့်

” နင် နင်တို့ တော်တော်ယုတ်မာကြပါလား ”

ဟု ဒေါ်သတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ချိန်

” သြော် . . . အန်တီမေ အန်တီမေ အန်တီကများ ကျွန်မတို့ကို ယုတ်မာတယ်လို့ တပြန်ကြီး ပြောရတယ်ရှိသေး။ ပါပါးဆုံးကတည်းက ပါပါးရဲ့အိမ်နဲ့ ဆိုင်ပေါ်မှာ အခန့်သားတက်နေ . . . ကျောင်းနေရမယ့်အရွယ် တူမလေးကို ကျောင်းထုတ် အိမ်အလုပ်တွေ ဇယ်ဆက်အောင်ခိုင်း….. တူမလေး အသက်ရလာပြန်တော့ မွေးစားသား ဆေးသမားနဲ့ပေးစားပြီး တူမရမယ့် အမွေတွေ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လက်ဝါးကြီးအုပ် သိမ်းပိုက်ဖို့ကြံစည် . . .

အဲ့ဒီလုပ်ရပ်တွေကမှ ယုတ်မာတယ်ခေါ်တာရှင့် . . ယုတ်မာတယ်ခေါ်တာ။ ဟက် . . ဟက်… ကျလည်းကျလောက်ပါရဲ့ . . . တူမကြတော့ ဆေးသမားနဲ့ ပေးစားပြီး ကိုယ့်သမီးအရင်းလေးကြတော့ မြို့ကသူဌေးလေးနဲ့ ငြားစေချင်သတဲ့။ ဒီမှာ အန်တီမေ . . . ကိုလူခန့်ဆိုတာ တခြားမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဘဝကို အန်တီမေတို့လက်ထဲက ဆွဲထုတ်ဖို့ ပါပါးက ဝိဉာဉ်ဘဝနဲ့ အကူအညီတောင်းပြီး လွှတ်လိုက်တဲ့သူပဲ။ ”

မြန်မာဆန်ဆန် စည်းဝမ်းဆက်ကလေးကို ကျစ်လစ်သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး နားတွင် တရုတ်စကားပန်းလေး တစ်ပွင့်ပန်ထားတဲ့ ဆူးလေးက လှေခါးထစ်မှ တစ်ထစ်ချင်း ဆင်းလာရင်း ဒေါ်ကျင်မေ့ကို လှမ်းပြောလိုက်တော့တယ်။ အောက်ထပ်ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်တဲ့အခါ ဆူးလေးက စကားဆက်ပြန်တယ်။

” ကိုလူခန့် မြို့ပြန်မယ့်နေ့ ဈေးကိုသွားတော့ ကျွန်မပါ လိုက်သွားခဲ့ရတယ်။ ဈေးရောက်တော့ မရှယ်လီဟာ ကျွန်မကို ကားမှာ အစောင့်ထားခဲ့ပြီး ကိုလူခန့်နဲ့ နှစ်ယောက်တွဲလို့ ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က မုန့်လက်ဆောင်းဆိုင်မှာ မရှယ်လီ မုန့်လက်ဆောင်း သောက်နေတုန်း ကိုယ်လူခန့်က ကားထဲမှာ ပိုက်ဆံအိတ် ကျန်ခဲ့လို့ဆိုပြီး ပြန်ယူတာ မှတ်မိဦးမှာပေါ့ ”

ဆူးလေးက ရှယ်လီ့ဘက်ကို လှည့်ကာမေးလိုက်တော့ . . . ရှယ်လီလည်း ထိုအကြောင်းအရာကို သတိရပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရတော့တယ်။

” အဲ့ဒီအချိန် ကားပေါ်မှာ ရှေ့နေကြီးနဲ့ ဟောဒီက မြို့မိမြို့ဖနှစ်ဦး အဆင်သင့် ရောက်နေကြပြီလေ။ ကိုလူခန့်လည်း ကားကိုရောက်လာကော မြို့မိမြို့ဖ ဦးကြီးတွေကို သက်သေထားပြီး ရှေ့နေကြီးဆီမှာ ဆူးတို့နှစ်ယောက် လက်မှတ်ထိုးလိုက်ကြတယ်။ အဲ့ဒီလို အဆင်သင့်ဖြစ်အောင်ကိုလည်း ကိုလူခန့်က ရှေ့နေကြီး ဦးလေးဦးသောင်းငွေတို့နဲ့ အစကတည်းက ကြိုတင်တိုင်ပင် ပြင်ဆင်ခဲ့တာ။ ဟင်း ဟင်း အန်တီမေတို့ တစ်ကွက်နောက်ကျသွားပြီ။ အန်တီမေတို့ရှုံးပြီ။ ကိစ္စတွေအားလုံးပြီးတာနဲ့ အထုပ်ဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်ကဆင်းဖို့ ပြင်ထားကြတော့။ ”

အတော်ကို မာမာထန်ထန် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောထုတ်လိုက်တဲ့ ဆူးလေးရဲ့ စကားလုံးတွေ အဆုံးသတ်သွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ ဒေါ်ကျင်မေဟာ ကျိတ်မနိုင်ခဲမရဟန်နဲ့ တက်တခေါက်ခေါက် အံတကျိတ်ကျိတ် ဖြစ်နေပြီး သမီးဖြစ်တဲ့ ရှယ်လီကတော့ ရေနွေးနဲ့ အလောင်းခံလိုက်ရတဲ့ သစ်ရွက်လို ပျော့ဖတ်ညှိုးလျှော်စွာဖြင့် အခြေအနေမဲ့ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားမှာကို စိုးရွံ့၍နေရှာတော့တာ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဘယ်သူမှထင်မှတ်မထားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပါလေကော။

တစ်စုံတစ်ယောက်ဟာ အိမ်ပေါ်ထပ်ကနေ လှေခါးထစ်အတိုင်း ဒုန်းဆိုင်းပြေးဆင်းလာပြီး လှေကားကို ကျောပေးရပ်နေတဲ့ ဆူးလေးကို နောက်မှနေ ချုပ်ကိုင် သိုင်းဖက်လိုက်တော့တယ်။

” အို . . . .ရှင် . . ”

” ဟာ . . .ဂျင်မီ ”

” ဟေ့ကောင် . . .မလှုပ်နဲ့ လက်နက်ချ ”

တခဏအတွင်း အခန်းထဲမှာ အသံတွေ ဆူညံသွားပြီး စခန်းမှူးဦးသောင်ညွန့်က ခါးမှ ခြောက်လုံးပြူးကိုထုတ်ကာ ဂျင်မီ့ကိုချိန်လျှက် ရဲတပ်သားလေးကလည်း လက်ထဲရှိ နံပါတ်ဒုတ်ကို တပြင်ပြင်နှင့်။ လူခန့်က ရှေ့ကိုတိုးဖို့ ကြိုးစားလိုက်တော့

” ဟေ့ကောင် . . . ရှေ့မတိုးနဲ့ ။ လက်နက်တွေအားလုံးလည်း ဖယ်လိုက်။ ဒီမှာတွေ့လား . . . ကောင်မလေး တစ်ခါတည်း သေသွားမယ် ”

အမှန်ပင်. . . ဂျင်မီ လက်ဦးသွားချေပြီ . . .။ ဆူးလေးရဲ့လည်ပင်ကို ၎င်းရဲ့ဓားက ထောက်နှင့်ပြီးပြီ။ အားလုံး ကြံရာမရဖြစ်နေစဉ် ဂျင်မီက တဟားဟား အော်ရယ်လိုက်ပြီး . . .

” ကျုပ် သိပ်ကံကောင်းသွားတယ်။ အမှန် ကျုပ်က အပေါ်ကို ကောင်မလေး အဝတ်လဲဘာညာ တက်ချောင်းတာ ဖွေးဥဝင်းမွှတ်နေတာပဲဗျာ . . . လှချက် ။ ဒီလောက်လှပြီး ဒီလောက်တင်းနေတဲ့ ဟာလေး ငါ့လက်ထဲရောက်ရင်တော့ စိတ်ကြိုက် အပြတ်ကိုချစ်ပစ်လိုက်ဦးမယ်လို့ တွေးနေတုန်း အောက်က လူသံတွေကြားရတာနဲ့ မဆင်းသေးဘဲ အသာအခြေ အနေ စောင့်ကြည့်နေမိတာ။ အခုတော့ ကျုပ်လုပ်ရပ်ဟာ သိပ်ကိုမှန်သွားပြီလေ . . .။ ဒီမှာ . . . . ဂျင်မီ့ရဲ့ဘဝမှာ ကိုယ့်စားရခါနီးမှ ကိုယ့်လက်ထဲက ထမင်းလုပ်ကို သူများပုတ်ချတာ ခံရတဲ့အဖြစ် ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရဘူး။ အဲ့ဒီတော့ ကောင်မလေးကို ဓားစာခံ ခေါ်သွားရမှာပဲ။ အောက်ကို ဆင်းမလာခင်ကတည်းက ကျုပ်ရဲ့ဘော်ဒါတွေကို ကျုပ် ဖုန်းဆက်ခေါ်ထားပြီးပြီ ”

ဂျင်မီပြောနေဆဲမှာပင် အိမ်ရှေ့တွင် ကားတစ်စီး ထိုးရပ်လိုက်တဲ့အသံ ကြားရပြန်တယ်။ ထိုအခါ ဂျင်မီက မျက်နှာပိုမိုရွှင်ပြသွားပြီး

” ဟော . . . ပြောရင်းဆိုရင်း ရောက်လာကြပြီ။ အဲ့ဒီတော့ ဟိုဗိုလ်ကြီးလည်း သေနတ်ကိုကျည်ထုတ် . . . အဝေးကို လွှတ်ပစ်လိုက်။ ရဲဘော်ကလည်း ဒုတ်ကိုချလိုက်။ ပြီးရင် အားလုံး ကျုပ်ရှေ့ကနေ လမ်းဖယ်ကြ။ ကောင်မလေးကို ကျုပ်ခေါ်သွားမယ်။ ကျုပ် အခုမပြေးလည်း ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ကို ဆေးမှုနဲ့ဖမ်းမှာပဲ မဟုတ်လား။ ဒီတော့ ပြေးမယ့်ပြေးလည်း ကျုပ်က အခုလို ရွှေတွင်းလေးကို မသွားရမှာပေါ့။ ကျုပ်အတွက် စိတ်ချရပြီဆိုတဲ့ အခြေအနေရောက်တော့မှ ကျုပ် လှမ်းဆက်သွယ်လိုက်မယ်။ ပိုက်ဆံနဲ့လာရွေးကြ။ သိပ်မများပါဘူး။ အများဆုံး သိန်း ၁၀၀၀ ပေါ့ . . .။ မဟုတ်ဘူးလား . . . ဟား ဟား ။

သြော် . . အဖွားကြီး ခင်ဗျားကို တစ်ခါတည်းပြောခဲ့မယ်။ ကျုပ် အခုရမယ့် ငွေတွေကို ခင်ဗျား မျှော်မနေနဲ့တော့။ အမှန်က ခင်ဗျားကို ကြောက်ဟန်ဆောင်ပြီး ခင်ဗျားစိတ်ကြိုက် ကျုပ်လိုက်နေပေးနေတယ် ဆိုတာ ခင်ဗျားသမီးအတွက် မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားမသိသေးတာတစ်ခု ကျုပ်ပြောပြမယ်။ ခင်ဗျားတင်မကဘူး ခင်ဗျားရဲ့သမီးပါ ကျုပ်နဲ့ငြားပြီးသွားပြီ။ ကျုပ်က သူ့ကို ချစ်လည်းမချစ်သလို စိတ်လည်းမဝင်စားတော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားသမီးက ကျုပ်လက်ထဲမှာ ဖွတ်ဖွတ်ညက်ညက် ကြေနေပြီလေ။ အပြုအစုကောင်းပြီး ကျုပ်စိတ်ကြိုက် အားလုံးကို နေပေးတတ်လွန်းလို့သာ ဆက်ပေါင်းနေတာ။ ကျုပ်ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်အမှန်က ဟောဒီက အချောလေးကို မယားလုပ်ပြီး သူ့ကိုကော သူ့ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကိုပါ သိမ်းပိုက်ဖို့ပဲ။ ရှင်းလား ….။ ကဲ. . . ကြာတယ် ဖယ်ကြ . . . ကျုပ်ပြောသလိုလုပ်နော် ဟေ့လူတွေ . . . ဒီမှာတွေ့လား။ တစ်ချက်တည်း ထိုးသွင်းလိုက်မယ် ”

ဂျင်မီက ပြောလည်းပြော ဆူးလေးရဲ့ လည်ပင်းမှာ ထောက်ထားတဲ့ဓားကို အနည်းငယ် ဖိလိုက်လေရာ ဆူးလေးဆီမှ ” အ . . .” ဆိုသော အသံတစ်ချက်ထွက်လာပြီး လည်ပင်းမှာ အနည်းငယ် သွေးစို့သွားတော့တယ်။ စခန်းမှူးနဲ့ လူခန့်တို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြတော့ဘဲ ဂျင်မီပြောတဲ့အတိုင်း လိုက်နာလိုက်ကြရပြီး ၎င်းကို လမ်းဖယ်ပေးလို့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြရတော့တာပေါ့။ ဒေါ်ကျင်မေတို့ သားအမိကတော့ လူပုံအလယ်မှာ ဂျင်မီအရှက်ခွဲတာကို ထင်မှတ်မထားဘဲ ခံလိုက်ရတာကြောင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဖက်ကာ တအင့်အင့် ရှိုက်ငိုနေပါတော့တယ်။

ဂျင်မီဟာ လူခန့်တို့အားလုံးကို လှည့်ကြည့်လှည့်ကြည့်နဲ့ ဆူးလေးကို ချုပ်ကိုင်ဓားထောက်ရင်း အိမ်ပေါက်ဝအထိ နောက်ပြန်ဆွဲခေါ်သွားတယ်။ အိမ်ပေါက်ဝကို ရောက်တဲ့အခါမှာ ကျောပေးထားတဲ့ ဂျင်မီ့ကို အိမ်အပြင်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် ခွပ်ခနဲမြည်အောင် ရိုက်နှက်လိုက်လေရာ. . . ၎င်းရဲ့လက်ထဲမှ ဓားလည်းလွတ်ကျသွားပြီး ဆူးလေးကို လွှတ်ကာ ဆန့်ဆန့်ကြီး မှောက်သွားပါတော့တယ်။ အနှောင်အဖွဲ့မှ လွတ်သွားတဲ့ ဆူးလေးလည်း အနောက်ကို လည်ပြန်လှည့်လို့ သူမရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ကို ကြည့်လိုက်တော့တာပေါ့။ အားလုံးရဲ့ အကြည့်တွေကလည်း ထိုသူ့ဆီကို ရောက်သွားကြတော့တယ်။

” ဟင် . . . ကိုကို ”

” ဟင်. . . ဇူးဇူးးး ”

” ကိုကိုလွတ်လာပြီ . . . . ဟုတ်လား ”

” ဟုတ်တယ် ညီမလေး။ နှစ်သစ်ကူး လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်နဲ့ လွတ်လာတာ ”

” ဝမ်းသာလိုက်တာ . . . ကိုကိုရယ်. . .”

တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ခပ်တင်းတင်းပွေ့ဖက်ပြီး ငိုကြွေးလိုက်ကြတဲ့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ရဲ့ ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ မျက်ရည်တွေဟာ နွေခေါင်ခေါင်မှာ ရွာသွန်းချလိုက်တဲ့ မိုးစက်မိုးပေါက်များအလား အေးချမ်းမှုရဲ့ ရှေ့ပြေးနိမိတ်ကို ဆောင်လျှက် . . . .။ အဲ့ဒီနောက် . . .

” ဆရာတို့ . . . အိမ်ရှေ့ကားနားမှာ ကျွန်တော်သိပ်ထားတဲ့ နှစ်ကောင်ရှိသေးတယ်။ ဒီကောင်တွေ မသေပါဘူး။ မေ့ရုံတင် ကျွန်တော် ရိုက်ပစ်ခဲ့တာ။ ”

” ဟော . . . ဟိုဟာက ကိုကို့ယောက်ဖကြီးလား။ ယောက်ဖကြီးက လူချောလူခန့်ကြီးပါကော . . .။ ယောက်ဖဆိုပေမယ့် ညီအစ်ကို အရင်းတွေပါပဲ . . .။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား ဘဒို . . .”

” အန်တီမေနဲ့ ရှယ်လီလည်း ငိုမနေကြနဲ့တော့။ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။ ပြေးကြည့်မှ ဒီအမျိုးလေးတွေပဲ ရှိတာ။ အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံး ချစ်ချစ်ခင်ခင် နေသွားကြမယ်။ အတိတ်က အဆိုးတရားတွေ မေ့ပစ်လိုက် ”

ဇူးဇူးရဲ့ အသံတွေဟာ တစ်အိမ်လုံး ဆူညံလို့နေပါတော့တယ်။ ကိစ္စအားလုံး အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်သွားလေပြီ။ ဂျင်မီ့နဲ့ အပေါင်းအပါတွေကိုလည်း စခန်းမှူးတို့က ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြသလို ရှေ့နေကြီးနဲ့ မြို့မိမြို့ဖတွေကလည်း ဆူးလေးကို ပေးသင့်ပေးထိုက်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ပြီး ပြန်သွားကြချေပြီ။

ထိုအခါမှ လူခန့်က ဝမ်းပန်းတနည်း ငိုကြွေးနေကြတဲ့ ဒေါ်ကျင်မေတို့သားအမိကို ဆူးလေးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအပေါ် ဒေါ်ကျင်မေ အခုလိုလောဘတက်ရတာ လောင်းကစားလုပ်လိုတာနဲ့ အကြွေးတွေ ဆပ်လိုတာကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း၊ အကြွေးတင်ရတာကလည်း လောင်းကစားလုပ်သည့် အတွက်ကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဒါ့ကြောင့် ပြသနာရဲ အရင်းခံမှာ လောင်းကစားပင်ဖြစ်တာမို့ ထိုလောင်းကစားကို ရပ်တန်းကရပ်ပြီး ဘဝသစ်ထူထောင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း၊ ပြေးကြည့်မှ ဆွေမျိုးဟူ၍ ဒီလူတွေပင်ရှိတာကြောင့် ရက်ရက်စက်စက် အိမ်ပေါ်ကနှင်ချတာမျိုး မိမိမလုပ်လိုဘဲ အင်းမအိမ်နဲ့ဆိုင်ကို သေချာစွာ ဆက်လက်ဦးစီ လုပ်ကိုင်စေလိုကြောင်း၊

မိမိမှ ဆိုင်အတွက်လိုအပ်သည့် အကူအညီများကို ထောက်ပံ့ပေးမည့်အပြင် အကြွေးများကိုလည်း ဆပ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့အပြင် အင်းမဆိုင်မှရတဲ့ အကျိုးအမြတ် တစ်စုံတစ်ရာကို မိမိတို့လင်မယားထံ ပေးစရာမလိုဘဲ ဇူးဇူးနဲ့ ဒေါ်ကျင်မေတို့သားအမိ အချိုးကြ စုဆောင်းသုံးစွဲပိုင်ခွင့်ရှိကြောင်း၊ နောက်ပိုင်း ဆိုင်တိုးတက်စည်ကားလာတဲ့ အခြေအနေကိုကြည့်ပြီး ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ပေးကောင်းပေးရာ ခွဲဝေလွှဲပြောင်းပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း. . . . စသဖြင့် ပြောဆိုညှိနှိုင်းလေရာ ဒေါ်ကျင်မေတို့ သားအမိလည်း နောင်တတရားတို့ကို ရင်မှာပိုက်လျှက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံကြလေတယ်။

ဇူးဇူးဟာ ထောင်ထဲမှာ ဆရာကောင်းသမားကောင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ဆရာက လူသတ်မှုတစ်ခုနဲ့ ထောင်ထဲရောက်နေတဲ့ အကြော်ဆရာကြီး တစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ရဲ့သမီးလေးကို လူတစ်ယောက်က အဓမ္မကျင့်နေတာကိုတွေ့လို့ လည်ပင်းကို တစ်ချက်တည်း ခုတ်သတ်လိုက်တာ။ ဇူးဇူးဟာ စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ သားမှန်းသိကော အဖိုးကြီးက ဇူးဇူးကို ခင်ခင်မင်မင် ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ တကယ်ဆို ဇူးဇူးဟာ ကိုယ်နဲ့အသက်ကွာလှတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ယောက်နဲ့ အပေါင်းအသင်း မလုပ်လိုပေမယ့် ကိုယ့်ထက်လက်စပြင်းတဲ့ စီနီယာကြီး ဖြစ်နေတာကြောင့် အလိုက်အထိုက် ပြန်လည် ဆက်ဆံရတာပေါ့။

ဒါပေမယ့် တဖြေးဖြေး ပေါင်းကြည့်ရင်း အဖိုးကြီးကို ဇူးဇူး လေးစားလာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဖိုးကြီးနဲ့ ဇူးဇူးဟာ သားအဖတွေလိုကို ရင်းနှီးသွားကြပါကော။ အဖိုးကြီးက ဖိုရုံ တန်းစီးလေ။ ဒါ့ကြောင့် ဇူးဇူးကို အကြော်အလှော်ပညာ သင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် ဘဝရပ်တည် နေထိုင်နည်းတွေ ခံယူချက်တွေ အတွေးအခေါ် ဒသနတွေကိုပါ အဖိုးကြီးဆီကနေ ဇူးဇူး ဆည်းပူးခွင့်ရခဲ့ပြီး ဆိုးသွမ်းတဲ့အကျင့်အကြံ အတွေးအခေါ်တွေ တစ်ဆထက်တစ်ဆ နည်းပါးပျောက်ကွယ်လာခဲ့တော့တယ်။ အခု လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်မှာ ဇူးဇူးနဲ့အတူ အဖိုးကြီးပါ လွတ်မြောက်လာလို့ သူ့ရဲ့ဇာတိဖြစ်တဲ့ ကျောက်ပန်းတောင်းကို ပြန်သွားတော့တာ။

ဇူးဇူးကလည်း ၎င်းလိမ္မာသွားသည့်အကြောင်း အထက်ပါအတိုင်း ပြောပြပြီး ဆိုင်ကို ရှေ့ဆက် တိုးတက်ကြီးပွားအောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ရာ စိတ်အားတက်ကြွစွာဖြင့် ကတိပေးလေတယ်။

လူခန့်လည်း အင်းမမှာ ဆူးလေးဘက်က မိသားစုတွေနဲ့ နှစ်ရက်လောက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်လည်ပတ်ပြီး စီစဉ်ပေးစရာရှိတာတွေ စီစဉ်ပေးခဲ့ကာ ဆူးလေးကို တပါတည်းခေါ်လို့ မြို့ကိုပြန်ခဲ့ပါတော့တယ်။ လူခန့်နဲ့ဆူးလေးဟာ မင်္ဂလာပွဲကို အင်းမမှာတစ်ကြိမ် လူခန့်တို့မြို့ပေါ်မှာတစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ် ကျင်းပကြတယ်။ မခတ္တာက ခင်ပွန်းဖြစ်တဲ့ ကိုကျော်သူရနဲ့အတူ အင်းမမှာလုပ်တဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်လာရင်း ဖခင်ဦးသောင်းငွေတို့ လင်မယားကိုပါ ဝင်ရောက်ကန်တော့တယ်။ ဦးသောင်းငွေရဲ့မိန်းမ မသက်ထားကတော့ အရွယ် မတိမ်းမယိမ်းလည်းဖြစ် ယခင်က အလုပ်ရှင်တွေလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ မခတ္တာတို့ဇနီးမောင်နှံရဲ့ ကန်တော့ကို ခံရတာမို့ အတော်ကို ရှက်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရှာတော့တာ။

အင်းမပွဲပြီးတဲ့အခါမှာ မြို့ပေါ်ပွဲအတွက် လူခန့်က ဒေါ်ကျင်မေတို့သားအမိနဲ့ ယောက်ဖတော်ဇူးဇူးကို မြို့ပေါ်ကိုခေါ်ခဲ့ပြီး အိမ်မှာတည်းစေတယ်။ ဦးသောင်းငွေတို့ လင်မယားလည်း မြို့ကိုလိုက်လာတာနဲ့ လူခန့်ရဲ့အိမ်မှာ လူတွေစုံသွားကြပြီး မင်္ဂလာပွဲမကျင်းပခင် တစ်ရက်အလိုညမှာ လူခန့်ရဲ့လက်ရာ ဘဲကင် အခေါက်ကင်နဲ့ အခြား စားသောက်ဖွယ်ရာများကို ဟိုဘက်ဒီဘက် အမျိုးတွေအားလုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဝိုင်းဖွဲ့စားသောက်ဖြစ်လိုက်ကြတာပေါ့။

လူခန့်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နှစ်ခုစလုံးမှာ ပျော်တပြုံးပြုံး မော်မဆုံးနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသူတွေကတော့. . မကြီးမြသီ . . ထိပ်ဆုံးကပဲ။ ပြီးရင် အောင်ဘုနဲ့ သူဇာတို့လင်မယား . . . သူဇာ့ရဲ့အမေဒေါ်နွဲ့ သူဇာ့ရဲ့ညီမနဲ့ မောင်ငယ်လေးဖြစ်ကြတဲ့ သီတာနဲ့ မောင်သူရ စတဲ့ လူခန့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲ ဖြစ်ကြတယ်။ ဦးပုကြီးကလည်း သူ့ဇနီးသည် တရုတ်မနဲ့အတူ မြို့ပေါ်ပွဲကော အင်းမပွဲပါ တက်ရောက်ချီးမြှင့်လေတယ်။ လူခန့်အိမ်ကို ရောက်ကတည်းက ဇူးဇူးဟာ မကြီးမြသီကို ခိုးပြီး တကြည့်ကြည့် လုပ်နေတော့တာ။ လူခန့် ရိပ်စားမိတာပေါ့။ မကြီးကလည်း မင်္ဂလာကိစ္စ မအားတဲ့ကြားက ဇူးဇူးကို တစ်ချက်တစ်ချက် ပြန်ကြည့်သလားပဲ။

သူဇာ့ညီမ သီတာရှိနေတာကို စိတ်မဝင်စားဘဲ မကြီးကိုချည်း ကြည့်နေတော့ ဒီကောင်ဟာ အနုထက် အရင့်ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ကောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အင်း သူတို့အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်မှလို့ တွေးမိရင်း ရှေ့ဆက်ဖြစ်လာမယ့် အကြောင်းတွေကို မြင်ယောင်ပြီး လူခန့် တစ်ကိုယ်တည်း ပြုံးလိုက်မိသေး။

အရင် လူခန့်နဲ့မကြီးတို့နေတဲ့အိမ်နဲ့ အောင်ဘုတို့မိသားစု နေတဲ့အိမ်တွေရဲ့ နောက်ဘက် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ဆူးလေးနဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး နှစ်ယောက်တည်းနေဖို့ တစ်ထပ်တိုက်အိမ် လှလှကလေးကို ဇိမ်ခံပစ္စည်းအစုံအလင်တပ်ပြီး လူခန့်က ရှယ်ဆောက်ထားတာ။ မင်္ဂလာပွဲပြီးလို့ အားလုံးလူစုခွဲ ကိုယ်စီအိမ်ပြန်ကြတော့ လူခန့်ဟာ အသစ်ဝယ်ထားတဲ့ ဖို့ဒ်ဖိုးကပ် ကားလေးပေါ် ဆူးလေးကိုတင်ပြီး အဲ့ဒီအိမ်လေးရှေ့အထိ ကိုယ်တိုင် မောင်းလာခဲ့တော့တယ်။ အိမ်လေးရဲ့ရှေ့မှာ ရွှေကြိုးတားမယ့်သူတွေ ရှိမနေ။ အဲ့ဒီလို မရှိရအောင်လည်း အစကတည်းက ပေးကောင်းပေးရာ ပေးထားနှင့်ပြီး သေချာစီစဉ်ခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။ ကိုယ့်ရဲ့မိန်းမ နုနုထွတ်ထွတ် လှလှတင်းတင်းလေးကို အားရပါးရချစ်ပွဲဝင်ဖို့ အားပျိုးနေတဲ့အချိန်မှာ အနှောက်အယှက်ကလေး တစ်ခုတောင် အဝင်ခံလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။

အိပ်ခန်းထဲရောက်တော့ လူခန့်က ခပ်နွမ်းနွမ်းရှိတာနဲ့ ရေဝင်ချိုးလိုက်ပြီး ဆူးလေးကတော့ မှန်တင်ခုံရှေ့ မှာ ဆံထုံးတွေဖြုတ် အဝတ်အစားတွေလဲနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတော့တာပေါ့။ လူခန့် ရေချိုးခန်းက ထွက်လာတော့ ဆူးလေးလည်း ညအိပ်ဝတ်စုံ ပေါ်အောက်ဝမ်းဆက် ဂါဝန်လေးကို လဲပြီးနေပြီလေ။ လူခန့်လည်း ဆူးလေးရဲ့ အနားကိုသွားလို့ သူမကို ထိုင်ရာကဆွဲထူကာ ပွေ့ဖက်နမ်းရှုံ့လိုက်တော့တယ်။ အဲ့ဒီနောက် သူမရဲ့ ဂါဝန်ကြိုးစလေးကို ကိုင်လိုက်ပြီး

” အင်းမမှာ တွေ့တဲ့ညတုန်းက အခွင့်အရေးမရတာနဲ့ပဲ ကိုယ့်ချစ်သူလေးကို ဝအောင် မချစ်လိုက်ရဘူး။ အခု . . . ဒီကြိုးလေးကို ဆွဲလိုက်တာနဲ့ ဆူးရဲ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ကိုယ်ပိုင်ပြီပဲ။ ကဲ . . . ဘယ်လိုလဲ။ ”

ဟု ပြီတီတီလေး ပြောလိုက်ရာ ဆူးလေးက လူခန့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဆုပ်ကလေးတွေနဲ့ ဖွဖွလေးထုရင်း

” ဟွန်းး အကဲကြီး . . . သိပ်မုန်းဖို့ကောင်းတာ။ အခွင့်အရေးမရလို့ပဲ တော်တော့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ညက သူချစ်သမျှ နမ်းသမျှကို ဒီကအသံမထွက်မိအောင် အောင့်ပြီးသည်းခံထားရတာ သတိလစ်လုမတတ်ပဲရှင့် . . . သိရဲ့ လား. . . ”

ဟူ၍ မပီကလာ ခပ်ချွဲချွဲလေး ပြန်ပြောလေတယ်။ လူခန့်လည်း အနှီချစ်စရာ့ ကောင်မလေးကို မိမိ ရင်ခွင်ထဲမှာ ထွေးပွေ့ထားရင်း အချစ်စိတ်တွေ ဆထက်တပိုး တိုးပွားလာတာနဲ့ ဒီ့ထက် အချိန်ဆွဲမနေနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ယာထက်သို့ သူမကိုဆွဲလှဲပြီး အားရပါးရ ချစ်ပွဲဝင်ပစ်လိုက်တော့မယ်လို့ တွေးတောကြံစည်နေတုန်းမှာ

” ဟင် . . . ဦးတိတ်ရှောင် ”

အမှန်ပဲ။ ဦးတိတ်ရှောင်က တံခါးဝမှာရပ်ပြီး လူခန့်ကို လက်ယက်ခေါ်နေတော့တာ။

” ဟာ . . . ဒီယောက္ခမကွာ . . .”

လူခန့် စိတ်ထဲကနေ ငြီးငြူလိုက်မိပြီး ဆူးလေးကို မအီမလည်လေး ပြုံးပြကာ

” ဆူး ခဏလေးနော် . . .”

ဟု ခွင့်ပန်လို့ ဦးတိတ်ရှောင် ခေါ်ဆောင်ရာသို့ ဆောင့်ဆောင့်အောင့်အောင့် လိုက်ခဲ့ပါတော့တယ်။ ဦးတိတ်ရှောင်က လူခန့်ကို ကားနီကြီးရဲ့ ဂိုထောင်ခေါ်မိုးပေါ်ကို ခေါ်သွားလေတယ်။ ဂိုထောင်ပေါ်လည်းရောက်ကော ဦးတိတ်ရှောင်က

” လူ့က ဝ သမီးနဲ့ ညားပြီး အဆင်တွေပြေနေတော့ ဝ ကို မေ့နေတယ်ပေါ့ ”

ဟုစကားနာထိုးလေရာ လူခန့်က တောင်းတောင်းပန်ပန် အမူအရာနဲ့

” မဟုတ်ပါဘူး ဦးတိတ်ရှောင်ရယ်။ ခင်ဗျားကို ကျုပ် အမြဲသတိရပါတယ်။ ကျုပ် အခုလို ချမ်းချမ်းသာသာ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ နေနိုင်တာ. . . ဆူးလေးနဲ့ လက်တွဲခွင့်ရတာတွေဟာ ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးတွေပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျုပ်တစ်သက်မမေ့ပါဘူး။ မနက်ဖြန် ကျုပ်နဲ့ဆူးလေး မင်္ဂလာဦး ဆွမ်းကပ်ရင်တောင် ခင်ဗျားအတွက် အလှူအတန်းတွေလုပ်ပြီး အမျှဝေပေးဦးမလို့ပါပဲ ”

လို့ ဦးတိတ်ရှောင် ကျေနပ်အောင် ပြန်ရှင်းပြလိုက်တော့တယ်။

” ဒီလိုကြတော့လည်း ဝရဲ့ သားမက်ကလေးက ဘယ်ဆိုးလို့လဲကွ။ ဝက လူ့ကိုစတာပါ။ တကယ်တော့ ဂျင်မီအဖမ်းခံလိုက်ရတာကော ဝသားဇူးဇူး ထောင်ကလွတ်ပြီး လိမ္မာလာတာကော ကျင်မေတို့သားအမိ လောဘတွေ မာနတွေ ပစ်ပါယ်ပြီး အကောင်းဘက်ကို ကူးပြောင်းသွားကြတာတွေကိုပါ ဝ သိပြီးပါပြီ။ ဒီ့အတွက် ဝ လူ့ကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်သလို ဝရဲ့ သားနဲ့သမီး . . . ဝရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို လူ့ရဲ့လက်ထဲမှာ ထားခဲ့ရမှာကိုလည်း ဝ လုံးဝ စိတ်ချသွားပါပြီ ”

” ကျုပ်လက်ထဲမှာ ထားခဲ့မယ်ဆိုရအောင် ခင်ဗျားက ဘယ်သွားမလို့လဲ ”

” ဝ တစ်ခါပြောဖူးပါကော . . . တိုက်ကြီးဘုံကျောင်းက အန်းကုန်းနတ်ဘိုးဘိုးက ဝကို သူ့ဆီမှာ ရုက္ခစိုးလာလုပ်ဖို့ ခေါ်ထားတယ်ဆိုတာ။ အဲ့ဒါ . . . အခု ဝ အဲ့ဒီကို သွားရမယ့်အချိန်ကြပြီ။ ဒီညက ရုက္ခစိုးလုပ်ဖို့ ဝ အဓိဌာန်ဝင်ထားတဲ့ အဓိဌာန်ပြီးဆုံးတဲ့ ညပဲ။ မနက်ဖြန်ကနေစပြီး ရုက္ခစိုးဖြစ်ရတော့မှာမို့ နင်ခင်တဲ့လူတွေ သွားနှုတ်ဆက် စားချင်တာလည်း စားလာခဲ့ဆိုပြီး အန်ကုန်းက အထူးအခွင့်အရေး ပေးလိုက်လို့ လူ့ကိုလာနှုတ်ဆက်ရင်း လူ့ကင်တဲ့ အခေါက်ကင်နဲ့ ဘဲကင်လေး လာစားတာ ”

” ဟာ . . . အခေါက်ကင်က အခုလုပ်ပြီးသား ဘယ်ရှိမလဲ ဦးတိတ်ရှောင်ရဲ့ ။ မင်္ဂလာပွဲရှိလို့ ဒီရက်ပိုင်း ဆိုင်ပိတ်ထားတာလေ . . .”

” သြော်လူ့ရယ် . . . စားဖိုဆောင်က ဖရီဇာထဲကို ဝ ကြည့်ခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဝက်သားတွေရှိတယ်လေ။ ဘဲတစ်ကောင်လည်း တွေ့တယ် ”

” ဟုတ်တယ်လေ . . . ဟိုနေ့က အမျိုးတွေကို ကင်ကြွေးရင်း ပိုတဲ့အစိမ်းတွေ။ အဲ့ဒါဘာဖြစ်လဲ . . .”

” ဘာဖြစ်ရမှာလဲ လူ့ရဲ့….. မီးမွှေးလို့ရတဲ့ မီးဖိုရှိတယ်။ အသားစိမ်းတွေလည်း ရှိတယ်။ ဝ သားမက် ဆူပါစားဖိုမှူးကြီး လူ့လည်းရှိတယ် ဆိုမှတော့ . . . . အခေါက်ကင် ဖြစ်ပြီပေါ့ . . .။ ကဲ . . .ပြောနေကြာတယ်။ ဝကို အခုလိုက်ကင်ကြွေးတော့ ”

” ဟာ . . . ဦးတိတ်ရှောင်ကလည်း အခေါက်ကင် ကင်ရတာက အကြာကြီးပဲကိုးဗျာ . . .”

” ကြာတော့ဘာဖြစ်လဲ။ ဝ စောင့်နိုင်ပါတယ်။ မနက်ဖြန် အာရုံမတက်ခင် ရရင်တော်ပြီလေ. . . . ”

” အို . . . . အဖေရယ် . . . ကြာတော့ ဒီည ကျွန်တော် အဖေ့သမီးနဲ့ ဘာ ဘာ . . .”

” အောင်မလေးလူ့ရယ်. . . ဝ သမီးနဲ့ အိပ်တာက နောက်နေ့တွေ အိပ်လည်းဖြစ်ပါတယ်။ ဝကိုက ဒီတစ်ညပဲ လူ့ ကျွေးခွင့်မွေးခွင့်ရှိတော့တာ။ နောက်နေ့ ဝ နတ်ဖြစ်သွားလို့ ဘုံကျောင်းရောက်သွားရင် လူ့လာကျွေးချင်ရင်တောင် ဒီလို အခေါက်ကင်တွေ အသားကင်တွေ ကျွေးလို့မရတော့ဘူး။ ပန်းသီးတွေ လိမ္မော်သီးတွေပဲ ဝက စားလို့ရတော့မှာ. . .။ ဒါကြောင် ဒီတစ်ညတော့ လူ့လည်း ဝကို စေတနာပါပါလေး သေချာကင်ကျွေး။ ဝ ကလည်း ဟိုတုန်းကလို အငွေ့ကိုမစားဘူး။ တကယ်ကို အားရှိပါးရှိ စားပစ်လိုက်မယ်။ ဟုတ်ပြီလား . . .။ ကဲ . . . ပြောနေကြာပါတယ် လူ့ရယ်။ တော်ကြာ နေထွက်လာလို့ ဝ မစားလိုက်ရဘဲ ငတ်နေဦးမယ်။ လာပါ . . . . လာပါ . . . . လာစမ်းပါ . . . လူ့လက်ရာလေး စားချင်လွန်းလို့ပါ . . . . .”

ဦးတိတ်ရှောင်က လူခန့်ရဲ့ လက်ကိုဆွဲလျှက် စားဖိုဆောင်ရှိရာသို့ အတင်းခေါ်ဆောင်သွားသလို လူခန့်ကလည်း ဦးတိတ်ရှောင်ခေါ်ဆောင်ရာသို့ ကပ်တတ်ကပ်တတ်နဲ့ မလိုက်ချင်လိုက်ချင် လိုက်ပါသွားရပါတော့တယ်။

” ဝက်သားကြိုက်တဲ့ တောကား ” ပြီးပါပြီ။

ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့်
အမြင့်ကြောက်သောငှက်