ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…

---

Incest တော့ မဟုတ်ဖူးဗျာ………….
ဝတ္တုကြိုက်ပါတယ်ဆိုတယ့် ပရိသက်တွေအတွက် ဝတ္တုရှည် တစ် ခုမို့လို့တင်ပေးလိုက်ပါတယ်

ယနေ့ရုံးချိန်းမရှိသဖြင့် အမှုသစ်ရှာရဦးမည် ဖြစ်ရာ ရုံးမသွားဟုဆုံးဖြတ်ကာ သီရိတစ်ယောက် အပျင်းကြီးကာ ဆက်လက်အိပ်နေသည်။ သတိရသဖြင့် ဘေးကိုလှည့်ကြည့်တော့ ကိုအေးမင်းက မပြန်သေး။ သူမ နိုးသွားသည်ကို သိသောအခါ သူမညအိပ်ဝတ်စုံကို ပင့်သည်။
“တော်ပြီကွာ”
“ပြန်ခါနီး တစ်ချီလောက် ဆွဲပါရစေ”
“မနေ့ညလည်း တစ်ညလုံးနော်၊ ဒီမှာ အောင့်တောင်နေပြီ”
“တစ်ချီလောက်ကွာ”
“အ.. ဇွတ်ပဲ အ.. ဖြည်းဖြည်းသွင်းပါ”

အေးမင်းဆိုသူက သူမနောက်မှနေကာ အဖုတ်ထဲကို သူ့ဟာကြီးသိပ်ထည့်သည်။ အေးမင်းဆိုသူမှာ ကျောင်းတုန်းက ချစ်သူဖြစ်သည်။ ချစ်သူဘဝဖြင့် အပြတ်ဆွဲခဲ့ကြသည်။ နောက်တော့ အေးမင်းက အခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်သွားသည်။ လက်ထပ်ပြီး အခြားမြို့သို့ ပြောင်းသွားသည်။ သို့သော် အလုပ်သဘောအရ သူမနေထိုင်ရာမြို့သို့ မကြာခဏ ရောက်လာတတ်သည်။ အစပိုင်းရှောင်ခဲ့သည်။ နောက်တော့ အရင်လိုပင် သူမငှါးနေသော အခန်းသို့ ညညရောက်လာသည်။ သူမ စိတ်နာစွာ မုန်းတီးခဲ့သော်လည်း အတွေ့ကို ပြန်ပေးသောအခါ သူမမခံနိုင်ပြန်။ မျှောရပြန်သည်။ တစ်လလောက် အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားပြီးခါမှ မနေ့ညက ရောက်လာကာ တစ်ညလုံး “တစ်လစာ” ဆိုပြီး နည်းမျိုးစုံဆွဲရာ သူမအဖုတ်တောင်မှ အောင့်သွားသည်။ မနက်ပြန်ရမှာမို့ ဆိုသဖြင့် ခံပေးလိုက်သည်။ ချစ်သူ အဖြစ်မဟုတ်ပေမယ့် sexy friend အဖြစ် ဆက်လက်နေထိုင်လာခဲ့သည်မှာ လအတော်ပင် ကြာငြောင်းလာခဲ့လေပြီ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ယောက်အာသာကို တစ်ယောက် ဖြည့်ဆည်းကာ အစွမ်းကုန် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ချဲခဲ့ကြသည်။ သူမခါးကိုကိုင်ကာ ဆွဲလိုက်သဖြင့် သူမလည်း အလိုက်သင့်ပင် လေးဖက်ထောက် ကုန်းပေးလိုက်သည်။ အေးမင်းတစ်ယောက် သူမခါးကို ဆုတ်ကိုင်ကာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် လိုးလေသည်။ လိုးချက်များ မြန်လည်း မြန်လာသည်။
“ထည့်ထားလိုက်ရမလား”
“အင်း”
သူမစောက်ဖုတ်ထဲသို့ လီးရည်များ တဗြစ်ဗြစ်ဝင်သွားသည်။ စောက်ဖုတ်ထဲ နွေးခနဲ နွေးခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“စိမ်မနေနဲ့ ထုတ်တော့၊ ပြန်တော့၊ မုန်းဖို့ ကောင်းလိုက်တာ အဖုတ်ကို အောင့်သွားတာပဲ၊ နို့ကိုလည်း သူစို့တာနဲ့ နို့လည်းကြီး နို့သီးခေါင်းတွေလည်း ကျယ်ကုန်ပြီ”
သူမအတင်းထတော့ လီးက သူမစောက်ဖုတ်မှ ဖောက်ဆို ပြုတ်သွားသည်။ တစ်ရှုးယူကာပေါင်ကြားထဲ သုတ်လိုက်သည်။ အေးမင်းက သူမကိုယ်ကို လှမ်းဖက်ကာ ကုတင်ပေါ် ဆွဲအိပ်ပြီး ရင်ခွင်ထဲဖက်သည်။ ပါးပြင်ကို တရွှတ်ရွှတ်နမ်းသည်။ အနမ်းများအောက်တွင် သူမသည် တပ်မက်ကာ ရင်ခွင်ထဲ ပိုတိုးဝင်မိသည်။ သူမ၏ မုန်းလည်းမုန်းရသူ ချစ်လည်းချစ်ရသူဖြစ်သော အေးမင်းရင်ခွင်သည် သူမကို ထာဝရနွေးထွေးစေမြဲ ဖြစ်သည်။
ကိုးနာရီထိုးတော့ အေးမင်းပြန်သွားသည်။ မနက်စာစားဖို့ လုပ်ရင်း ဤနေ့ ရုံးသို့သွားရ မသွားရ စဉ်းစားနေမိသည်။ အမှုကို ထပ်ရှာရမည်လား။ မနေ့က သူမလိုက်ခဲ့သော အမှုရှုံးသည်။ ကောင်လေးမှာ ခုမှ ၂၂ နှစ်သာ ရှိဦးမည်။ ထောင် ၁၀ နှစ်ကျသွားသည်။ ထို့အတွက် စိတ်မကောင်းခြင်းများစွာ ဖြစ်မိသည်။ ဝဋ်ကြွေးဟု သဘောထားခိုင်းလိုက်ရပါသည်။ အားနာသည်ကတော့ ကောင်လေး၏ မိဘများဖြစ်သည်။ မတတ်နိုင်ပါ။ သက်ပြင်းချရင်း မနက်စာကို စားလိုက်သည်။ ဗိုက်ပြည့်တော့ အားလုံးမေ့သွားသည်။ အိမ်မှာ ဆက်နေလျှင် ပျင်းစရာမို့ ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် ရုံးသို့သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဒေါက် ဒေါက်”
တံခါးလည်းခေါက် အခန်းထဲလည်းဝင်လုပ်မိတော့ သူမမှားမှန်း သိသွားသည်။ အမှုကို လက်ခံကာ အမှုလိုက်ရှေ့နေများသို့ ရောင်းစားသော အမှုပွဲစားဦးသိုက်ထွန်းသည် သူ၏ ထံတွင် စာရေးမလုပ်နေသော ဝတီမော်ဆိုသည့် ကောင်မလေးတင်လုံးကို ပယ်ပယ်နယ်နယ်ဆုတ်ကစားနေသည်။ ဝတီမော်က သူမကို မြင်တော့ မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမစကဒ်ကို အမြန်ဆွဲဖုံးသည်။ ဝတီမော်သည် အရပ်ပုပြတ်ပြတ်လေး ဖြစ်သည်။ အသားဖွေးသော်လည်း ရူပါမရှိပါ။ တင်များ ရင်များလည်း ရှိသင့်သလောက် ရှိသည်။ သို့သော် ဆွဲဆောင်မှု မရှိ။ စုပ်ချွန်းချွန်းလေးလည်း မဟုတ်။ ပြင်တတ် ဆင်တတ်သဖြင့် ကြည့်ပျော်ရှုပျော်လေးတော့ ရှိသည်။
“အော် သီရိလေး လာလေ၊ ကဲကဲ ဝတီရေ ဒီနေ့တော့ နေ့ခင်းမှ တစ်ခေါက်ပြန်လာခဲ့နော်”
“သူနဲ့ ဆက်ဆွဲလိုက်ပါလား၊ ကျွန်မ သိပ်အဆင်မပြေလို့ပါ”
“ကိုကြီးဘက် အဆင်ပြေဖို့ပဲ လိုတာပါ သီရိရယ်၊ ဒီနေ့အမှုက မင်းနာမည်ကောင်းရမည့် အမှုကွ သိလား”
“ရှင် အဲလိုပဲ ပြောပြောရောင်းနေတာ မဟုတ်လား”
“ဒီတစ်ခါ ကိုကြီးတကယ်ပြောတာ ကလေးရဲ့၊ ကဲကဲ ဝတီ မင်းသွားတော့”
“ဟုတ္ကဲ့”
ဝတီထွက်သွားမည်လုပ်တော့ ဦးသိုက်ထွန်းက ဆော့ပင်တစ်ခုယူကာ ဝတီ၏ စကဒ်ကိုလှန်လိုက်ပြီး ပေါင်ပေါ်တွင် ကြက်ခြေခတ်လေး ခတ်လိုက်သည်။
“တခြားလူနဲ့ သွားမကဲနဲ့”
“ဟွန်းးး လူဆိုးကြီး”
ဝတီက သူမပေါင်ပေါ်မှ အမှတ်အသားကို ပြန်ဖျက်သည်။ အနည်းငယ်ပျက်စပြုချိန်တွင် ဝတီက အခန်းတံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ကာ ထွက်သွားသည်။
“ကၽြန္မ…”
သီရိမှ ငြင်းမလို့ လုပ်သည်။ ဦးသိုက်ထွန်းက မေးစေ့ကိုကိုင်ကာ ပါးနှစ်ဖက်ကို နမ်းသည်။ သိုက်ထွန်းက သီရိပါးပြင်ပေါ် သူ့နှာခေါင်းကို မြုပ်နေအောင် နမ်းလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်တွင် အခန့်သား ပြန်ထိုက်လိုက်သဖြင့် သီရိမှာ သိုက်ထွန်းပေါင်ကြားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ ပုဆိုးကို ချွတ်လိုက်သည်။ အတွင်းခံမှာ ပွယောင်းနေသည်။ လက်ဝါးဖြင့် အုပ်ကာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။ ဦးသိုက်ထွန်းသည် အသက် ၄၅ နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး လူပျိုကြီးဖြစ်သည်။ လူပျိုကြီး ဖြစ်သော်လည်း မိန်းမများစွာကို ပိုင်ဆိုင်သူ ဖြစ်သည်။ အမှုသည်မှ လာဘ်အဖြစ် သမီးမိန်းမပျို ရလျှင်ရ မရ၍ ရှိသည့်မိန်းမက လှလျှင် လာဘ်အဖြစ်ယူတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ပျိုပျိုအိုအို သိပ်မရွေးသည့်သူ ဖြစ်သည်။ ကြားထဲ မတော်တဆ ငတ်နေမည်စိုးသဖြင့် မာဆတ်မှ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်ခေါ်ထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဝတီမော်မှာ မာဆတ်မှ ခေါ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ အများအမြင်တော့ စာရေးမလေး။ စုတ်ချွန်းချွန်းသော ဘာသော နားလည်မည်မဟုတ်သည့် သိုက်ထွန်းအတွက် အပေါက်ပါပြီး ကောင်းကောင်းပြုစုတတ်လျှင် နတ်သမီးလို သဘောထားသူ ဖြစ်သည်။
“ချစ် မစုပ်ခင်လေး ပိုဖီးလ်လာအောင် ဟိုဘက်လှည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ချွတ်ပြပါလား”
သီရိက ကွင်းထုပေးမလို့ လုပ်ရင်းမှ အသာထကာ ကိုယ်ကို တစ်ပတ်လှည့်သည်။
“အိုးကတော့ တကယ့် စစ်ကိုင်းအိုးပဲ”
သူမတင်လုံးကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“No No မချွတ်သေးနဲ့ဦး မင်းအိုကြီးနဲ့ ငါ့ဟာကို လာပွတ်ပေးပါဦး”
သီရိက ခါးကော့ကာ တောင်နေသဖြင့် တန်းမတ်နေသော သိုက်ထွန်းလီးကြီးပေါ် တင်လုံးဖြင့် ဖိကာ ပွတ်ပေးသည်။ ဒူးပေါ်လက်ထောက်ကာ ဘယ်ညာယိမ်းပေးသည်။ လီးလုံးကြီးက နွေးနေသည်။ တင်လုံးဖြင့် အထက်အောက်လေး ပွတ်ပေးသည်။
“ဟူး.. ဟူး … ရွီး ရွီးးးး”
သူမ လက်ကို သိုက်ထွန်းပေါင်ပေါ်ထောက်ကာ တင်လုံးဖြင့် ဆက်ပွတ်သည်။ သိုက်ထွန်းက သူမလက်နှစ်ဖက်ကို ဆုတ်ကိုင်ထားသည်။ လီးလုံးက ပိုမာလာသည်။ တင်သားထဲကို တိုးဝင်နေသည်။
“မင်းအိုးနဲ့ကို တချီပြီးလို့ ရတယ်”
သူမက ပြန်ရပ်ကာ မလှည့်ဘဲ ထမီကိုချွတ်ချသည်။ သိုက်ထွန်းက နောက်မှ ကွင်းထုနေသည်။ သူမအကျႌကို ဆက်ချွတ်သည်။ ဘရာလည်း ချွတ်ကာ စပင်ဒါကိုပါ ဆက်ချွတ်လိုက်သည်။ သိုက်ထွန်းက သူမနောက်မှထိုင်ကာ သူမတင်လုံးကို ကိုက်သည်။ လျှာဖြင့် လျက်သည်။ ပေါင်များကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် လိုက်စုပ်နမ်းသည်။ ခါးစပ်အထိ နမ်းတက်သည်။
“အာ့ နာ တယ္”
သိုက်ထွန်းက သူမတင်သားကို ကိုက်သည်။
“စားပစ္ခ်င္တယ္ကြာ”
သူမ နည်းနည်းလေး ကုန်းပေးသည်။
“အူးးဝူးးးးးးးးးး”
သူမစောက်ပေါက်မှ ဖင်ပေါက်သို့ဆွဲကာ ဖင်ညောင့်ရိုးထိ လျှာကို အပြားလိုက်ထားကာ တောက်လျှောက်လျက်သဖြင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံးရှိ အကြောများ ဆိမ့်တက်သွားသည်။ သူမဆက်ကုန်းလိုက်သည်။ သိုက်ထွန်းက သူမခြေတစ်ဖက်ကို ခုံပေါ်တင်လိုက်သည်။ သူမက စားပွဲကို တံတောင်ဖြင့်ထောက်ကာ ကုန်းပေးလိုက်သည်။ သိုက်ထွန်းက သူမစောက်ခေါင်းထဲကို လျှာဖြင့် ထိုးမွှေသည်။
“အာ့…ဝု ဟူးးးးးးး”
သူမတစ်ကိုယ်လုံး မြောက်တက်နေသလို ခံစားရသည်။ သိုက်ထွန်းက သူမစောက်ဖုတ် နှုတ်ခမ်းနှစ်ဖက်ကို ဖြဲလိုက်သည်။ ရဲတွတ်နေသော စောက်ပတ်အတွင်းသားကို ချိုမြိန်စွာ လျက်သည်။ စောက်ခေါင်းထဲသို့ လျှာကို အလုံးလိုက် ထိုးသွင်းသည်။ မနေ့ညက တစ်ညလုံးနီးပါး အဆွဲခံထားရသဖြင့် အောက်နေသော စောက်ဖုတ်မှာ အတော်လေးသက်သာသွားသည်။ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လီးရာနှင့် လီးအနံ့မပျောက်သေးသော သူမစောက်ဖုတ်ကို တစ်ယောက်ကတော့ မြိန်ယှက်စွာ လျက်နေသည်။ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းထိုးသွင်းပြီး စောက်ခေါင်းထဲထိုးမွှေသည်။
သီရိက စားပွဲပေါ်ပက်လက် အိပ်ပေးလိုက်သည်။ သိုက်ထွန်းက သူမပေါင်တစ်ဖက်ကို ထမ်းသည်။ စောက်ပတ်၏ အက်ကြောင်းအစကို လက်ချောင်းဖျားဖြင့် ထိုးဆွသည်။ စောက်စေ့ကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဆွဲစုပ်သည်။
“အုိး အူး အား ဝူး”
စောက်စေ့ကို လျှာဖျားဖြင့် ကလိပေးသည်။ လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် စောက်ခေါင်းထဲကို ထိုးမွှေသည်။ ကလော်သည်။ စောက်ပေါက်ကိုလည်း ကလော် စောက်ဖုတ်အက်ကြောင်းကိုလည်း လျှာဖြင့် ထိုးမွှေသည်။ သူမစောက်ဖုတ်ကို ထိုးမွှေထားသော လက်နှစ်ချောင်းကို သူမအား စုပ်ခိုင်းသည်။ သူမစုပ်ပေးလိုက်သည်။ သိုက်ထွန်းက သူမစောက်ဖုတ်ပေါ် တံတွေးများ ထွေးချသည်။ ပြီးနောက် ပြောင်အောင် ပြန်လျက်သည်။
သူမ ကြမ်းပြင်ပေါ် လေးဘက်ထောက်ကုန်းလိုက်သည်။ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို စုထားသည်။ သိုက်ထွန်းက သူ့လက်ဝါးထဲ တံတွေးထွေးထည့်ပြီး သူ့လီးကို သုတ်ကာ သူမစောက်ပတ်ကို လိုးသည်။ သိုက်ထွန်းလီးမှာ မိန်းမလိုက်စားသူ၏ လီးပီပီ နှစ်လုံးထိုးလက်နှိပ်ဓာတ်မီးလောက်ကို ကြီးသည်။ ခုနှစ်လက်မလောက်ရှည်သည်။ ထိပ်လုံးက ချွန်မြနေသည်။ လီးခေါင်းသူမ စောက်ဖုတ်ထဲမြုပ်တော့ စူးလို့နေသည်။
“အု အာာ့..”
လီးအလုံးလိုက်ကြီးသူမ စောက်ပတ်ထဲ ဖြည်းညင်းစွာ မြုပ်ဝင်နေသည်။ သီရိတစ်ယောက် ခါးကို ကော့တက်သွားသည်။ လီးကို တစ်ဝက်တွင် ပြန်ထုတ်ကာ ပြန်ထည့်သည်။ ဆုံးခါနီးတော့ ပြန်ထုတ်သည်။ သိုက်ထွန်းနဲ့ သူမ မကြာခဏ အိပ်ဖူးသည်။ အိပ်တိုင်းလည်း ကျေနပ်အောင် ဆွဲပေးနိုင်စွမ်းရှိသူဟု သူမ မှတ်ချက်ချမိသည်ချည်း ဖြစ်သည်။ ခုတစ်ခါ ပြန်သွင်းတော့ ဆုံးလုလုတွင် ဆောင့်ထည့်သည်။
“အာာာာ့ာ့ာ့”
အဆုံးထိသွင်းပြီး ထပ်ထပ်ဆောင့်သည်။ လီးက သူမအဖုတ်ထဲ မြုပ်နေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ဝင်လို့ရလျှင် ဝင်မည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူမခေါင်းကို ဘယ်ညာယမ်းကာ ညည်းရသည်။
“႐ႈး တုိးတုိး”
သူမ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ဆက်ညည်းသည်။ သိုက်ထွန်းက သူမခါးကို စုံကိုင်ကာ တဒုတ်ဒုတ် ဆောင့်သည်။ စိတ်ကြိုက်ဆောင့်ပြီးနောက် သူမနို့ကို လှမ်းကိုင်ကစားသည်။ နို့အိမ်တစ်ခုလုံးကို ချေဖျက်သည်။ တင်းကျစ်နေသော သူမနို့များကို ပူပေါင်းကိုင်သလို အတင်းဆုတ်ကိုင်သည်။ နို့နှစ်လုံးကို ကိုင်ပြီးနောက် သူမခါးစောင်းကို ကိုင်ကာ စလိုးတော့သည်။ အစပိုင်းတော့ သူမလက်ထောက်ထားနိုင်သော်လည်း နောက်တော့ မထောက်နိုင်တော့ပါ။
သိုက်ထွန်းက ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်သည်။ သူမက လီးထိပ်ကို စလျက်ပေးသည်။ လီးက သူမစောက်ရည်ဖြင့် စိုလဲ့နေသည်။ လီးတစ်ဝက်လောက်ထိ သူမစုပ်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ထဲ ရောက်နေသော လီးထိပ်ကို လျှာဖြင့် ကလိသည်။ လီးအရင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ လေးငါးချက် ကွင်းထုပေးပြီး လီးထိပ်ကနေ ဖြဲချသည်။ လီးထိပ်မှ အရေခွံများအားလုံး ပြဲကျသွားသောအခါ လီးရစ်လေးကို လျှာဖျားဖြင့် ရစ်ပေးသည်။
“အား ဝူး ကောင်းလိုက်တာ ကလေးရယ်”
လီးကြောကြီးများကို လျှာဖျားဖြင့်လိုက် လျက်သည်။ လီးအောက်မှ ပင်မကြောကို လျက်ပေးသည်။ နောက် လီးအလုံးလိုက် စုပ်ပေးလိုက်သည်။ တတ်နိုင်သမျှ ငုံသည်။ သိုက်ထွန်းက ဘေးသို့ ဝဲဝဲကျသွားသော သူမဆံနွယ်ကို ပင့်သတ်တင်ပေးသည်။ သူမက လီးလုံးကြီးကို ပင့်ကာ လပြွတ်နှစ်လုံးကို ဆွဲငုံသည်။ လစေ့သည် သူမပါးစပ်ထဲ ဟိုဒီ ပြေးလွှားနေသည်။ သူမက လပြွတ်ကို စုပ်ပေးပြီးနောက် လီးလုံးကြီးကို ပြန်ငုံသည်။ သိုက်ထွန်းက မတ်တပ်ရပ်သည်။ သူမဆံပင်များကို ဆုတ်ကိုင်ကာ သူမပါးစပ်ထဲ လီးကို ထိုးထည့်သည်။ သူမကလည်း လက်ကို နောက်သို့ ပစ်ထားပေးသည်။ သိုက်ထွန်းက သူမပါးစပ်ထဲသို့ လီးကို မရမကထိုးသိပ်သည်။ မဝင် ဝင်အောင် ခေါင်းကို ဘယ်ညာ ယမ်းပြီး ထည့်သည်။ လီးထိပ်က သူမအာခေါင်ကို စိုက်ကာ လည်ချောင်းထဲသို့ တိုးဝင်နေသည်။ သူမလည်း နောက်မတွန့်ဘဲ မရမကဆုံးအောင် ငုံပေးသည်။ လီးကို ဆွဲထုတ်သည်။ သိုက်ထွန်းက သူမပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ထိုးကာ ဖြဲကစားသည်။ မေးစေ့ကို ချုပ်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲ တံတွေး ထွေးထည့်သည်။ သူမလည်းလျှာပေါ်တံတွေးဖြင့် လှည့်သည်။ သိုက်ထွန်းက သူ့တံတွေးကို နှစ်ချက်သုံးချက် ထွေးထည့်ပြီး ပြန်စုပ်သည်။ ပြန်ထွေးထည့်သည်။ ခေါင်းကိုမော့အောင်ကိုင်ကာ လီးဖြင့် ပါးစောင်ကို ထိုးမွှေသည်။ ပါးစောင်ထဲ လီးသိပ်ထည့်ထားပြီး သီရိ၏ ပါးပြင်ကို ပုတ်သည်။ ပါးနှစ်ဖက်လုံး လုပ်ပြီးနောက် ပါးစပ်ကို လိုးသည်။ သူမပါးစပ်ကို အစွမ်းကုန် ဟထားလိုက်သည်။
သိုက်ထွန်းက ကုလားထိုင်တွင် ပြန်ထိုင်သည်။ သူမက သိုက်ထွန်းကို တက်ခွလိုက်ပြီး လီးကို လက်နောက်ပြန်ကိုင်က အဖုတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ လျှောလျှောရှုရှုဝင်သွားသည်။ သိုက်ထွန်းက သူမအိုးကြီးနှစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ပင့်တင်လိုက် ဆွဲချလိုက်ဖြင့် လိုးလိုက် အောက်က ပင့်လိုးလိုက် လုပ်သည်။ သူမက ကိုယ်တစ်စောင်းနေပြီး ငြိမ်ခံပေးသည်။ လိုးချက်များ မြန်ဆန်လာသည်။ သူမအိုးကြီးကိုတော့ မလွတ်တမ်းဆုတ်ကိုင်ထားသည်။ နောက် သူမကိုယ်လုံးကို ဖက်ကာ ဖင်ညောင့်ရိုးကိုင်ပြီး လိုးသည်။ သူမညောင်းလာသဖြင့် ကိုယ်ကို တစ်ဖက်လှည့်သည်။ သိုက်ထွန်းကတော့ ဆွဲနေတာ လုံးဝမရပ်။ မြန်လည်း မြန်လာသည်။ သူမကသာ အော်ညည်းနေရသည်။ လီးက သူမအဖုတ်ထဲ မြုပ်နေအောင် ဝင်နေသည်။ သိုက်ထွန်းလည်း ညည်းသည်။ တရှီးရှီးနဲ့ မြည်နေသည်။ သို့သော် ပိုမြန်လာသည်။ နားလည်း မနားပါ။ သူမစောက်ဖုတ်လည်း တပွက်ပွက်မြည်နေသည်။ တစ်ခါခါ သိုက်ထွန်းက မြန်မြန်ဆွဲသည်။ ထိုအခါ ပိုအော်ရသည်။ သားအိမ်ပင် အောင့်သွားသည်။
ပုံစံပြောင်းသည်။ သူမ၏ ခြေတစ်ဖက်ကို ခုံပေါ်တင်၍ လက်ကို စားပွဲပေါ်ထောက်ကာ ကုန်းပေးသည်။ သိုက်ထွန်းချက်ချင်းပင် ထည့်သည်။ လီးကို အစအဆုံးထုတ်သွင်းပြီးလိုးသည်။ သူမခါးကို နိုက်ထားသည်။ သူမစောက်ပတ်ထဲ ဝင်ထွက်နေသည်။ နောက် သိုက်ထွန်းက ပြန်ထိုင်သည်။ သူမက သိုက်ထွန်းပေါင်ပေါ် ခြေတစ်ဖက် ထောက်က အရပ်လိုက် နောက်ပြန်သွင်းသည်။ လက်ကို သိုက်ထွန်းပခုံး ပြန်ဖက်ထားသည်။ သိုက်ထွန်းက သူမခါးကို တစ်ဖက် ပေါင်ကို တစ်ဖက်ကိုင်ပြီး မရပ်ရအောင် လုပ်ပေးသည်။ သိုက်ထွန်းက ထိုကြားထဲ ကိုယ်ကိုနည်းနည်းဆွဲလှည့်ကာ နို့ကို စို့သေးသည်။
“ရှေ့ပေါက်က ဒီလောက်ပဲ”
သိုက်ထွန်းသည် သူမကို ထစေကာ စားပွတွင် ကုန်းခိုင်းသည်။ သူမဖင်ပေါက်သို့ တံတွေးများ ထွေးပြီး သိပ်ထည့်သည်။ အကုန်းလိုက် လိုးလို့ အားရပြီးနောက် သူမကို စားပွဲပေါ် တစ်စောင်းအိပ်ခိုင်းသည်။ တစောင်းပြီး ပက်လက်ခံရသည်။ ပေါင်ကို ထမ်းကာ ဖင်ကိုတောက်လျှောက်လိုးသည်။ အပြီးတွင် သူမဗိုက်သားပေါ် လီးရည်များ လွတ်ချသည်။
အားလုံးအပန်းဖြေနားပြီးနောက် ပြစ်မှုတွဲအား ဦးသိုက်ထွန်းမှ သူမစတစ်ထဲသို့ ကူးပေးလိုက်သည်။ သူမ ဒီနေ့ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် အနားယူမှ ရတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ပြန်အနားယူရင်း အမှုကို စနည်းနာလိုက်သည်။ အမှုသည် လူသတ်မှုဖြစ်သည်။ သတ်သူမှာ မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။ ခက်သည်က သတ်သူက စိတ်မနှံ့သူ။ အသတ်ခံရသူက အသက် ၃၅ နှစ်အရွယ်ရှိ သန်မာထွားကြိုင်းသော ယောကျ်ား။

ရဲစဈခကြျမြားမှ အသတျခံရသူ ရနျနိုငျ၏ သကျသခေံပစ်စညျးမြား စာရငျးကို ဖတျကွည့ျသညျ။ ထိုထဲတှငျ တားဆေးမြား ကှနျဒုံးမြားနှင့ျ ကာမအားဆေးမြား အမြားအပွားပါဝငျသညျ။ အသတျခံရသူ ရနျနိုငျသညျ ဗုဒ်ဓဘာသာ မဟုတျသောျလညျး သူ့ကုမ်ပဏီကို ဗုဒ်ဓဘာသာကုမ်ပဏီ ပုံစံဖှင့ျထားသညျ။ သူကိုးကှယျသည့ျ ဘာသာမှာ အစ်စလာမျမဈ ဖွဈသညျ။ ထို့နောကျ သူ့အား သတျခဲ့သညျဟု ထှကျဆိုသော စိတျမနှံ့ဟု ယူဆရသည့ျ စုစုခိုငျဆိုသည့ျ ကောငျမလေးကို ထားရာ စိတ်တဇဆေးရုံရှိ အခြုပျခနျးသို့ သူမထှကျခဲ့သညျ။
“စုစုခိုငျနဲ့ တှေ့ခငြျလို့ပါ”
သူနာပွုတဈဦးက သူမကို ခေါျသှားသညျ။
အခနျးတဈနရောတှငျ ငုတျတုတျ ထိုငျနသေော စုစုခိုငျနှင့ျ တှေ့သညျ။ မဖီးမလိမျးဘဲ နနေသေည့ျပုံဖွင့ျ ပှစိတကျနသေညျ။
“စုစုခိုငျလား၊ ကြှနျမ သီရိပါ၊ စုစုရဲ့ အမှုကို လိုကျပေးမယ့ျ ရှေ့နပေါ”
“ဘယ်သူငှါးလဲ”
“ကြှနျမက အဲ ဘယျသူမှ မငှါးပါဘူး၊ မိနျးကလေးခငြျး စာနာလို့ လိုကျပေးတာပါ”
“ရှင်တို့ ဒီလိုပဲ ပြောကြတာပါပဲ”
“တကယ်ပါ”
“သွား………”
သီရိပငျ တောျတောျလန့ျသှားသညျ။ တောျတောျလေးကို ခြော့ခကြျကာ အမှုသှား အမှုလာကို စဈရသညျ။
ကြှနျမနာမညျ စုစုခိုငျ။ ကြှနျမ အခု နာမညျကွီးနတေဲ့ fACEbOOK မှာ အလုပျလုပျတယျ။ ကြှနျမကို အလုပျခန့ျသူက မိုးမိုးလှငျပါ။ သူက ကုမ်ပဏီမနျနဂေငြျး ဒါရိုကျတာရဲ့ စက်ကရတေရေီပါ။ ကြှနျမ အလုပျစစရခငြျးက ဧည့ျကွိုပါ။ ကြှနျမကွောင့ျ ဧည့ျသညျတှေ အမြားကွီးလာတယျ ဆိုပွီး ရာထူးတနျးတိုးပါတယျ။ တိုးတဲ့နရောက ရုံးခနျးထဲကိုပါ။ ကြှနျမက တကယျမှတျနခေဲ့ပါတယျ။ ဒါပမေယ့ျ တကယျတနျး ကြှနျမကို Sexy အရံသတို့သမီး အလုပျခံရတာပါ။
ရုံးတငျလိုကျသညျ။ ထိုတှငျ မိုးမိုးလှငျနှင့ျ စန်ဒီဆိုသည့ျ ကောငျမလေးနှဈယောကျ ပါဝငျလာသညျ။ သှေးဆောငျ ဖွားယောငျးမှုဖွင့ျ သူမတို့က ခုနှဈနှဈစီကသြညျ။ စုစုခိုငျက လူသတျမှုဖွင့ျ သုံးနှဈကသြညျ။ စိတျမမှနျသောကွောင့ျ ဟုဖွဈသညျ။ သသှေားသော ရနျနိုငျကိုတော့ သပွေီးနောကျ ဝိဉာဏျကိုခေါျကာ ထောငျ ၁၅ နှဈခသြညျ။ သူတို့ အမှု လမျးကွောကို သခြောစိစဈပွီးနောကျ ထှကျလာသော ဇာတျကွောငျးကို ကှနျပြူတာဖွင့ျ စီခသြညျ။ စာဖတျသူမြား ဖတျလို့ကောငျးအောငျ အနညျးငယျပွောငျးလဲ ရေးသားခွငျးမှ အပ အပိုအလိုမရှိ တဈလုံးမကနြျ ရေးသားလိုကျသညျ။

ရနျနိုငျသညျ ကားကို ကိုယျတိုငျ မောငျးလာပွီးနောကျ ကားပါတျကငျတှငျ ကားကို နရောတကြ ထိုးကာ ရုံးခနျးထဲ တနျးဝငျလိုကျသညျ။ ရုံးခနျးထဲတှငျ မိမိရှေ့ကွိုရောင့ျနှင့ျနသေော စန်ဒီနှင့ျ မိုးမိုးလှငျက
“မင်္ဂလာပါကိုကို”
“မငျ်ဂလာပါမောငျ”
ဟု နှုတျဆကျကွသညျ။
ကိုကိုဟု ခေါျသူမှာ ရနျနိုငျထကျ ဆယျနှဈငယျသေးသူ စန်ဒီဖွဈပွီး မောငျဟု ခေါျသူမှာ ရနျနိုငျထကျ ဆယျနှဈကွီးသူ မိုးမိုးလှငျ ဖွဈပါသညျ။ သူမတို့က အားလုံးရှိရငျတော့ ဆရာဟု ခေါျပါသညျ။ ယခုလို သုံးယောကျတညျး ရှိလြှငျတော့ သူကလညျး မမနဲ့ ခစြျလေးဟု ခေါျပါသညျ။
“ခစြျလေးက ဒီနေ့ ရလေညျ လနျးနပေါလား”
“ကွားထဲ တဈရကျကွီးမြားတောငျ ဝေးရလို့ ကိုကို့မဒီနဲ့ တှေ့ပွီး သူမြားကို မေ့နမှောစိုးလို့ ပွငျလာပေးတာ”
“ဟား ဟား မဒီနဲ့ တှေ့လညျး Sexy Love လေးဖွဈတဲ့ မငျးလောကျ ဘယျသူ့ကိုမှ ပိုမခစြျမိပါဘူးကှာ”
“အဲဒီစကားနဲ့ပဲ မမကိုလညျး ပွောတာပဲမဟုတျလား၊ ပွီးတော့ မမနဲ့လညျး မခှဲနိုငျ သူမြားနဲ့လညျး မခှဲနိုငျ အိမျက မဒီ့ကိုလညျး မကှာနိုငျ ဟှနျး မသိဘူး မှတျနေ”
ရနျနိုငျက လကျဆှဲအိတျကို ခကြာ တဈယောကျတဈဖကျစီ ခါးကိုဖကျပွီး ရငျခှငျထဲပွိုငျတူ ထည့ျထားလိုကျသညျ။ လှနျခဲ့သော လေးနှဈခန့ျက ရုံးခနျးထဲရောကျလာခဲ့သော စန်ဒီနှင့ျ ယခုစန်ဒီတောျတောျလေးကို ကှာခွားလှပါသညျ။ မွငျပါမြား၍ လှသှားသညျမဟုတျဟု ရနျနိုငျတဈထဈခြ ယုံကွညျပါသညျ။ ပိနျပိနျပါးပါး မှဲခွောကျခွောကျအသားအရနှေင့ျ ဖှေးဖှေးနုနု စိုအိအိ ရဆေေးငါးလို ကိုယျလုံးကိုယျပေါကျ ရှိလာသော တသှေးတမှေးလှနသေော စန်ဒီမှာ သူ့လီးရညျတှေ ဝနလေို့လား သူနဲ့ တည့ျလို့လား မသိ။ မွငျသူတကာ ငေးရလောကျသညျ။ ဘယျလိုလှလှ သူကတော့ ယုတျမာလှသော အဆင့ျအတနျးမရှိသော နညျးမြားဖွင့ျသာ ကာမကို ဆကျဆံသညျ။ တဈယောကျက မိုးမိုးလှငျ။ သူမကတော့ ဆယျနှဈကို တောျတောျလေး စှနျးခဲ့ပွီ ထငျသညျ။ သူမလညျး အလှမပကြျ။ လှဆဲ လှမွဲ။ ကိုယျလုံးကိုယျပေါကျ လှသလို အဖုတျကလညျး လှအောငျ ပွငျမွဲ။ ရှေ့ပေါကျရော နောကျပေါကျပါ လိုးလို့ကောငျးမွဲဖွဈသဖွင့ျ သူ လကျမလှတျနိုငျ ဖွဈရပွနျသညျ။ မိုးမိုးလှငျ စောကျမှေးမြားမှာ အမွဲတမျးပါးလှပျညီညာပွီး သပျသပျရပျရပျရှိသညျ။
“မငျးလညျး ကိုယ့ျအမှေးကိုယျ အဲလို ပွငျတတျအောငျ ကငြ့ျထား”
စောကျမှေးမြား နညျးနညျးကွမျးစပွုလာပွီ ဖွဈသော စန်ဒီကို သူ ခဏခဏမှာရသညျ။
“အမွေးက အဓိကလား အပေါက်က အဓိကလားလို့”
ကလေးပီပီ စိတျကောကျခငြျသညျ။
“အမှေးပွငျထားတော့ ကလေးရယျ သူတို့က မငျးဟာလေးကို တသသဖွဈပွီး ဆန်ဒ အမွဲဖွည့ျပေးခငြျအောငျပေါ့”
မိုးမိုးလှငျက ဝငျပွောသညျ။
“ဟှနျး သူတို့ကောငျးဖို့အရေးကို အမှေးပါ ပွငျပေးရဦးမယျတဲ့ ဟှနျး စိတျတိုလိုကျတာ”
သူက စန်ဒီခါးကိုဖကျကာ တငျလုံးကို ပှတျဆငျးရငျး တဈခါက စကားမြားကို ပွနျသတိရမိသဖွင့ျ ပွုံးမိသညျ။ နောကျ သူမ၏ ထူထဲလှသော အောကျနှုတျခမျးကို ဖိနမျးပေးမိသညျ။ ပွှတျခနဲ မွညျအောငျ နမျးသညျ။ သူ့နရော ကိုယ့ျနရော ဝငျထိုငျကွသညျ။ မိုးမိုးလှငျက ညာဘကျစားပှဲ။ စန်ဒီက ဘယျဘကျစားပှဲနှင့ျ သူက အလယျစားပှဲတှငျ ထိုငျလိုကျသညျ။
“ကိုကိုက အိမျဖောျမလေးကိုလညျး ခွတေောျတငျသေးတယျဆို”
“ညညျးဘယျက ကွားခဲ့တာလဲ”
“မမ ပြောတာ”
“အမျ ဘယျကကွားတာတုနျး”
ရနျနိုငျက မိုးမိုးလှငျဘကျ လှည့ျမေးသညျ။
“စောကျကောငျမပါကှာ စားခိုငျးတဲ့ဆေး မစားလို့ ပေါျကုနျတာ၊ တောျသေးတာပေါ့၊ သူ့ကိုယျဝနျရအောငျ ဖကြျခခြိုငျးပွီး တခွားပို့လိုကျနိုငျလို့”
“တောျတောျ ကွောကျစရာပဲနောျ၊ ကိုယျဝနျက ဘယျနှဈလလဲ”
“သုံးလတညျးပါကှာ”
မိုးမိုးလှငျရော စန်ဒီပါ ရနျနိုငျ၏ လူမဆနျမှုကို တောျတောျလေး လန့ျသှားသညျ။ ဘယျလိုမှ မရှောငျနိုငျသော ကံကွမ်မာက ရနျနိုငျ၏ ကာမခစြျသူအဖွဈ ဘာကွောင့ျ သူမတို့ကို ဆှဲထည့ျခဲ့မှနျးမသိ။ သူ ဆကျဆံစခေငြျသလို ဆကျဆံပေးခဲ့လို့လား မသိ။ ရနျနိုငျက တောျတောျ သဘောကောငျးပါသညျ။
“ငါလညျး နညျးနညျးလှနျလှနျကြူးကြူး ဆကျဆံလိုကျမိတယျ”
ခိုငျစိုးလငျး။
ဟုတျသညျ။ အိမျဖောျမနာမညျကိုက တငျတငျစီးစီး။ သို့သောျ အိမျဖောျမ ပီသစှာ တဈနေ့ နညျးနညျးစီခိုးနသေညျ။ သူ့ အခနျးကို ရှငျးခိုငျးစဉျ အိပျယာအောကျ ထားထားသော ငှထေုတျမှ တဈခြို့တဈဝကျကို ဆှဲ၍ ရငျကွားထဲ ထိုးထည့ျသညျကို သူနဲ့ ပကျပငျးမိသညျ။
“ဘာလုပ်တာလဲ”
ခိုငျစိုးလငျး ကွောငျတောငျတောငျလေး ရပျနသေညျ။ မိနျးမဖွဈသူလညျး မရှိ။ ထမငျးခကြျ အဒေါျက ပွနျပွီ။ မာလီက ခွံထဲမှာ။ သညျတော့…
ခိုငျစိုးလငျးက အကုနျခြှတျပွီး ရပျနသေညျ။ စောကျဖုတျ အခွအေနေ တဈခကြျကွည့ျလိုကျသညျ။ လိုးလို့ကောငျးမည့ျ ပုံမဟုတျပါ။ အသားညိုပွီး စောကျဖုတျက မညျးနသေညျ။ သေးတော့ သေးသေးလေး ဖွဈသညျ။ မကြျစိမှိတျလိုးရငျတော့ ကောငျးခငြျကောငျးမည့ျပုံ။ မကြျနှာကွည့ျပွနျတော့ နဖူးက ကဉြျးသည့ျအထဲ အကွောက တှန့ျလိုကျသေးသညျ။ ပါးရိုးကလြညျး မလှ။ နှုတျခမျးက စုတျခြှနျးခြှနျး။ အလကားရမည့ျကိစ်စ ဖွဈသဖွင့ျ တောမီးကို ခြှေးထှကျအောငျ လှုံလိုကျဦးမညျ။ သူ့ခါးပတျကို ဖွုတျခါ လီးကို ဖောျလိုကျသညျ။ ခိုငျစိုးလငျးကို ဒူးထောကျခိုငျးသညျ။ နို့တဈလုံးကို ဆုတျကိုငျကာ နောကျကြောကို ခါးပတျကွိုးခေါကျဖွင့ျ တဈခကြျရိုကျသညျ။
“ဖွနျး”
“အ”
နို့နောကျတဈလုံးကိုငျပွီး ကြောကို ခါးပတျခေါကျဖွင့ျ နောကျတဈခကြျရိုကျသညျ။ သူနို့ကို အကွောငျးမဲ့ ကိုငျနသေညျ မဟုတျ။ ခုထိ စိတျမလာသေးသဖွင့ျ ကိုငျနခွေငျး ဖွဈသညျ။ စောကျကောငျမက စောကျရုပျစောကျရညျကို တဈစကျမှ မရှိ။ တိတျဆိတျသော ကိုယ့ျအခနျးထဲ နှဈယောကျသား ကိုယ့ျစိတျကွိုကျလုပျပိုငျခှင့ျ ရှိသည့ျအတိုငျးအတာထကျ လှနျနသေည့ျတိုငျ လီးက မတောငျ။ တောျတောျစိတျတိုလာသညျ။
“ငါ့ဟာကို ငုံလိုကျ၊ လပွှတျပါ အကုနျငုံ”
ခိုငျစိုးလငျးက အပွဈရှိသူ ပီပီ ခိုငျးသမြှ လုပျသညျ။ လောလောဆယျတော့ သူမငုံနိုငျပါမညျ။ ငပဲကွီးက ဘာမှမှ မထဘဲကိုး။ တောျတောျ ကကြျသရယေုတျမ။ လတံရော လပွှတျပါငုံထားသည့ျ ခိုငျစိုးလငျးခေါငျးကို ခြုပျကိုငျထားပွီး ကြောပွငျကို ခါးပတျဖွင့ျ ရိုကျကစားသညျ။
“ဖွတျ ဖွတျ ဖွတျ ဖွတျ”
နညျးနညျးဖွဈဖွဈ မြားမြားဖွဈဖွဈ စောကျကောငျမခိုငျစိုးလငျးက နာသဖွင့ျ အောျသညျ။ သို့သောျ အောျလို့မရ။ ကိုယ့ျလီးကွီးတဈခြောငျးလုံးနှင့ျအတူ လပွှတျပါ ငုံထားရသညျ မဟုတျလား။ ခိုငျစိုးလငျးပါးစပျထဲရောကျနသေော ကိုယ့ျလီးက ခုမှနညျးနညျး လှုပျလှုပျရှရှဖွဈလာသညျ။ ခိုငျစိုးလငျးမှာလညျး မနကျစာမစားရသေးဘဲ ရှိစဉျ လီးကွီးကို ငုံထားနရေသဖွင့ျ စိတျလညျးညဈ၊ ငိုလညျးငို၊ နာလညျးနာဖွဈလာသညျ။ ငိုသံသဲ့သဲ့ကွားတော့ သူစိတျနညျးနညျးကွှလာသညျ။ ခိုငျစိုးလငျးမှာ တဖွညျးဖွညျးကွီးလာသော လီးကွောင့ျ လပွှတျကို ငုံလို့မရ ဖွဈသှားသညျ။
“စောကျကောငျမ ရသောမခိုနဲ့ အကုနျပွနျငုံစမျး”
ကြောပွငျကို နညျးနညျးပွငျးပွငျးလေး ရိုကျလိုကျသညျ။ ငိုသံသဲ့သဲ့လေး ထှကျလာသညျ။ သို့သောျ လီးကို မရမကငုံသောျလညျး ဘယျလိုမှ လပွှတျကို ငုံလို့မရဖွဈနသေညျ။ သူ့ဟာက နညျးနညျးနောနောမှ မဟုတျတာ။ သို့သောျ ကွောကျနသေူကို ဖွဲခွောကျကွသညျမှာ ဓမ်မတာမဟုတျလား။
“ပိုနာခငြျနလေား၊ ရအောငျငုံ”
ခိုငျစိုးလငျးသညျ သူမအပွဈနဲ့ သူမမို့ သူ့ပေါငျကို ဆုတျကိုငျက အာခေါငျစိုကျနသေော သူ့လီးထိပျကို ဂရုမစိုကျအားဘဲ ကွောကျကွောကျနဲ့ လပွှတျကို ရအောငျငုံသညျ။ လတံက အာခေါငျကို စိုကျဝငျနမှေနျး သူသိသညျ။ ခိုငျစိုးလငျးမှာ တအှတျအှတျနဲ့ အနျသညျ။ မကြျနှာတှငျ မကြျရညျမြား နှာရညျမြား လြှာရညျမြားနှင့ျရှှဲနသေညျ။ ခိုငျစိုးလငျး မနနေိုငျတော့သဖွင့ျ ရုတျတရကျနောကျဆုတျကာ အသကျကို ခပျပွငျးပွငျးရှုသညျ။ သူက ခါးပတျကွိုးဖွင့ျ လညျပငျးကို ဆှဲယူလိုကျသညျ။ ခိုငျစိုးလငျးက လကျအုပျခြီလိုကျသညျ။ သူက လညျပငျးမှ ဆှဲကာ ပေါငျကွားသို့ လီးပွနျစုပျရနျ ဆှဲယူလိုကျခွငျးဖွဈသဖွင့ျ လကျအုပျက သူ့လီးတည့ျတည့ျ ဖွဈနသေညျ။
“ဒီမှာ ခိုငျစိုးလငျး မငျးလို စောကျဆင့ျမရှိတဲ့ စောကျကောငျမကို ငါ့လီးစုပျခိုငျးရတာ ငါ့လီး ဘယျလောကျ သနတယျထငျလဲ၊ ငါ့လီးကို နငျစုပျခှင့ျရတာ ကံကောငျးတယျမှတျ”
“ရှှတျ ရှှတျ ဟင့ျ ဟင့ျ”
ခိုငျစိုးလငျးက သူ့လီးကို လကျအုပျခြီရငျး ငိုနသေညျ။
“ခိုငျစိုးလငျး”
“ရှင်”
“စောကျကောငျမ”
“အဲ အဲလိုတော့ မခေါျပါနဲ့ရှငျ”
“အောငျမာ စောကျကောငျမက ရာရာစစ၊ နင့ျလို ဟာမကို ငါက တကျဆောင့ျတယျဆိုရငျ ငါသိက်ခာကတြယျ ဒီတော့ ငါ အေးဆေးအိပျနမေယျ အပေါျကနေ ဆောင့ျခြ နားလညျလား”
“မ မလုပျပါနဲ့ ကိုကွီးရယျ နော တောငျးပနျပါတယျ”
“မထူးပါဘူး၊ ပထမဆုံးအခြီတော့ ပါးစပျနဲ့ ပွီးလိုကျတာပဲ ကောငျးတယျ၊ ပါးစပျဟ”
သူက ပွောရငျးဆိုရငျး ခိုငျစိုးလငျးမေးစေ့ကို ဆှဲသညျ။ ခိုငျစိုးလငျးမကြျနှာမှာ ကွောကျ၍ရော မကြျရညျမြားတံတှေးမြားကွောင့ျရော တောျတောျရုပျဆိုးနပေါသညျ။ နဂိုရျကမှ ရုပျဆိုးရတဲ့အထဲ ဟု သူတှေးမိသညျ။ ခိုငျစိုးလငျး ပါးစပျကို မသိမသာဟပေးသညျ။
“ကယြျကယြျဟ လြှာထုတျ”
လြှာကို မရဲတရဲ ထုတျပေးသညျ။ သူက ပါးစပျထဲ တံတှေးမြားထှေးထည့ျသညျ။
“ငါ့ တံတှေးကို အရငျမွိုလိုကျ”
“အှတျ ဝေါ့”
ခိုငျစိုးလငျးပထမတော့ ထိနျးကာ မွိုခသြေးသညျ။ နောကျတော့ မရ။ အနျသညျ။ သို့သောျ သူမလကျဝါးပေါျ အနျခခြွငျး ဖွဈသဖွင့ျ တံတှေးမြား လကျဝါးတှငျ ပွည့ျနသေညျ။
“ပွနျထည့ျ”
ခိုငျစိုးလငျးမှာ ကွောကျကွောကျဖွင့ျ တံတှေးကို ပွနျမွိုခသြညျ။ သူ ခိုငျစိုးလငျးလကျကို နောကျပွနျခညြျလိုကျသညျ။ ဒူးထောကျထားခိုငျးပွီး ပါးစပျကို ဟခိုငျးထားသညျ။ သူခေါငျးကိုငျကာ ပါးစပျထဲ လီးကို ထိုးထည့ျလိုကျသညျ။
လီးရညျမြား ပါးစပျထဲ ထည့ျလိုကျသောျလညျး ပွနျထှေးထုတျသဖွင့ျ ရငျတဈဝိုကျဖှေးဖှေးဖွူအောငျ ပကြေံနသေော ခိုငျစိုးလငျး၏ စောကျဖုတျကို သူခွမေနဲ့ ထိုးသညျ။
“နောကျနေ့ နင့ျစောကျဖုတျကို သခြောဆေးထား သှား”
မကြျနှာကို ခွဖေဝါးနဲ့ တော့လိုကျတော့ ခိုငျစိုးလငျး ဘေးတိုကျလဲကသြှားသညျ။ နောကျမှ သတိရကာ နောကျပွနျခညြျထားသော ကွိုးကို ဖွုတျပေးလိုကျသညျ။ ခိုငျစိုးလငျး ကုနျးရုနျးထကာ အဝတျမြားကောကျယူသညျ။ ထမီကို သူမ နငျးထားလိုကျသညျ။ ခိုငျစိုးလငျးဆှဲသညျ။ မရ။ ထို့ကွောင့ျ သူ့ကိုမော့ကွည့ျသညျ။
“သှား ရသှေားခြိုး မွနျမွနျခြိုး နင့ျကို ဒီတိုငျးထားလို့ မဖွဈဘူး”
ရနျနိုငျခဏစောင့ျနတေော့ ထမီအနှမျး အကြႌအနှမျးနဲ့ ခိုငျစိုးလငျး ရောကျလာသညျ။ အလှပွငျမထားဘဲ ပကတိအတိုငျးဆိုတော့ လိုးခငြျစိတျ နညျးနညျးပေါကျသှားသညျ။ သို့နှင့ျ …
“အ… ဟုတျ ဟုတျလို့လားဟငျ”
“ဟုတျတာပေါ့ကှာ သိပျဟုတျတာပေါ့ ငါက ဖငျခရြတာကို Carzy ဖွဈတဲ့ကောငျ”
ခိုငျစိုးလငျးမှာ အဖုတျအလိုးခံရမညျထငျသောျလညျး ဖငျကို စလိုးခံရသဖွင့ျ အောင့ျသှားလောကျသညျ။ သို့သောျ သူကလညျး ခနြျထားလေ့ရှိသူ မဟုတျ။ လီးရညျကိုတော့ ပါးစပျထဲ အကုနျသှငျးသညျ။ အစပိုငျးတော့ ခိုငျစိုးလငျး ရှံသောျလညျး နောကျပိုငျး စောကျကောငျမခိုငျစိုးလငျးက ပါးစပျနဲ့ဘဲ ဇာတျသိမျးခိုငျးတော့သညျ။ သူလညျး အကွိုကျတှေ့ကာ နှုံးကသြှားလောကျအောငျကို ခဏခဏဆှဲဆှဲပေးလိုကျသညျ။
“စောကျကောငျမ”
“ရှင်”
“ဖူးကား လာကွည့ျ၊ ငါ့လီးပေါျ ဖငျနဲ့ ထိုငျဆောင့ျစမျး”
ခိုငျစိုးလငျးက ထမီခြှတျကာ ဖူးကားကွည့ျရငျး သူ့လီးပေါျ ဖငျနဲ့ဆောင့ျခသြညျ။ သူက ဆေးလိပျဖှာရငျး ဖူးကားကွည့ျရငျး မွနျမွနျဆောင့ျကှာ ဟု လောလောပေးသညျ။ ခိုငျစိုးလငျးမှာ တောျတောျဟိုကျသှားသညျအထိ ဆောင့ျသညျ။
“မောရငျ ထိုငျစုပျ”
ခိုငျစိုးလငျးက ကှတတနဲ့ ထိုငျခကြာ လီးကို စုပျသညျ။
“ထှကျတော့မယျ ထှကျတော့မယျ ဟူး ဟူး”
ခိုငျစိုးလငျးက ထိပျကို ငုံထားကာ လကျဖွင့ျ ကှငျးထုသညျ။ လီးရညျမြား ပါးစပျထဲ တဗွဈဗွဈဝငျသညျ။
“ပွစမျး”
ခိုငျစိုးလငျးက လီးရညျပွည့ျနသေော သူ့ပါးစပျကို ဟပွသညျ။
“နငျ ရုပျမလှသလောကျ စုပျအားလညျး ညံ့တယျ၊ င့ါတံတှေးတှေ ထည့ျပေးဦးမယျ”
သူက တံတှေးလေးငါးခကြျ ထှေးထည့ျပေးသညျ။ ပလုပျကငြျးဆိုသဖွင့ျ ခိုငျစိုးလငျး ပလုပျကငြျးသညျ။ မွိုခဆြိုသဖွင့ျ ခိုငျစိုးလငျး မွိုခသြညျ။
“ငါလညျး လရညျတှကေို သိပျမသှငျးဖွဈဘဲနဲ့ ဘယျကနေ ဘယျလို ကိုယျဝနျရသှားမှနျး မသိဘူး၊ အဲဒါ မနညျးဖကြျခိုငျးလိုကျရတယျလေ”
ရနျနိုငျက မိုးမိုးလှငျနှင့ျ စန်ဒီကို ခိုငျစိုးလငျးနှင့ျအကွောငျး ရှငျးပွသညျ။
“စန်ဒီ…”
“ရှင်ကိုကို”
“မငျးရဲ့ နှုတျခမျးအိအိထှေးထှေး အရသာနဲ့ မငျးလြှာရဲ့ နူးအိတဲ့ အရသာလေးကို ငါ့လီးက ဆာနပွေီ လာပွီးပွုစုပေးလိုကျပါဦး”
ရနျနိုငျက သူ့ထိုငျခုံကို အလယျသို့ ဘီးလှိမ့ျသှားသညျ။ စန်ဒီက ထလာကာ သူ့ပေါငျကွားထဲ ဝငျထိုငျသညျ။ ဘောငျးဘီဇဈကို ဖွုတျကာ လီးကိုဆှဲထုတျလိုကျသညျ။ ပွီးတော့ လကျဖွင့ျ အသာလေး ဆုတျကိုငျပေးရာ လီးက ထလာသညျ။ အောကျနှုတျခမျး အိအိဖွင့ျ လီးထိပျကို ဖိလိုကျတော့ ဆိမ့ျနသေညျ။ လီးအောကျပိုငျး အကွောကွီးကို လြှာဖြားဖွင့ျ လကြျလိုကျတော့ “ဝူး” ဟု ရနျနိုငျက ညညျးသညျ။
“မိုးမိုးလွင်”
“ရှငျ မောငျ”
“မရဲ့ ဟိုဇာတျလမျးကို ပွောပွပါလား”
“ဘယျဇာတျလမျးတုနျး”
“ဟို ကလေးအဖနေဲ့လေ”
“ဟငျ သူမြားရဲ့ အတိတျဆိုးကွီးကို ပွောခငြျပါဘူး”
“ပွောပါ၊ တကယ့ျအဖွဈအပကြျဆိုတော့ နားထောငျရတာ ပိုဖီးလျဖွဈတယျ၊ အငျတာနကျပေါျ ဖတျတဲ့ ဝတ်ထုကို နားထောငျရတာ လုပျဇာတျမှနျးသိတော့ ဖီးလျမလာဘူး။ လုပျစမျးပါ”
“အရငျလကလညျး ပွောရသေးတယျနောျ”
“အငျး၊ ခုတလော အသဈကို လိုးခငြျစိတျပေါျနတော၊ အဲဒီလို ဇာတျလမျးလေးနဲ့ ဖွသေိမ့ျနရေတာ”
“ဟွန့်…”
မိုးမိုးလှငျက အတိတျမှ သူမဖွဈရပျကို ပွောပွသညျ။

“သားလေးကော”
“သားလေး နမေကောငျးဘူးဆရာမ၊ အခနျးထဲ သိပျထားတယျ၊ ဝငျကွည့ျသှားပါဦး”
“ဟငျ ဟုတျလား”
မိုးမိုးလှငျက ဘုမသိ ဘမသိ ကလေးငယျ အခနျးထဲသို့ ဝငျလိုကျသညျ။ ကလေးကို စာသငျပေးရငျး သံယောဇဉျတှယျမိသညျ။ ကိုရူပကတော့ သူ့ခှငျထဲ ရောကျလာသော မိုးမိုးလှငျ၏ တငျလုံးကို ကွည့ျရငျး အခနျးထဲ ရောကျအောငျ တောျတောျလေး စောင့ျရသညျ။ တကယျလညျး ကလေးက နမေကောငျးပါ။ သို့သောျ ဘှားအဖွေဈသူက စိတျမခဖြွဈကာ လာခေါျသှားသညျ။ ကလေးက မိတဆိုးလေးမို့ သူ မပွုစုတတျမှာကို စိုးရိမျကာ ခေါျသှားခွငျး ဖွဈသညျ။ ကလေးက သုံးနှဈဆိုတော့ တောျတောျငယျသညျ။ မိနျးမဆုံးတော့ အိမျနီးခငြျးလညျးဖွဈ နဂိုရျလညျး ခငျရငျးစှဲရှိသမို့ မိုးမိုးလှငျက ကလေးကို လာထိုငျးပေးရငျး စာလေးသငျပေးသညျ။ ကလေးကို ငဲ့ညာပွီး နောကျမိနျးမ မယူခဲ့သောျလညျး ကွာတော့ ဟိုဟာကို ဆာလာသညျ။ မိုးမိုးလှငျကလညျး တဈနေ့ထကျတဈနေ့ ဝတျလာသည့ျ အဝတျအစားမြားက စိနျခေါျနသေလို ဖွဈနသေညျ။
“ကလေးက ဘယ်မှာလဲဟင်”
ရူပ အခနျးတံခါးပိတျပွီး Lock ခလြိုကျတော့ မိုးမိုးလှငျက သဘောပေါကျလိုကျသညျ။
“ရှငျ မယုတျမာနဲ့နောျ”
မိုးမိုးလှငျ မကြျနှာက ကြားရဲမ မကြျနှာသှငျ ခကြျခငြျးပွောငျးသှားသညျ။ ကြားရဲမလညျး ကြားရဲထီးနဲ့တှေ့လြှငျ ရှုံးရမညျ မလှဲပဲ မဟုတျလား။
“လှတျနောျ လှတျ”
သူဖကျကာ နမျးတော့ မိုးမိုးလှငျ ရုနျးသညျ။ ခါးကို ပှေ့ထားကာ ပါးကို တရှှတျရှှတျနမျးသညျ။ မိုးမိုးလှငျ ရှောငျသောျလညျး မရ။ တငျနှဈလုံးကို ကွုံးကိုငျဆုတျကာ ပင့ျထားတော့ သူမ အင့ျခနဲကို ဖွဈသှားသညျ။ သူမလညျတိုငျကို ကိုကျထားလိုကျသည့ျပုံမှာ သူမဘယျလိုလုပျလုပျ မရရအောငျ ကာမကို ယူတော့မညျမှနျး သခြောသှားစသေညျ။
“ကိုရူပ”
“………..”
ရူပ ဘာမှ မပွောဘဲ တငျနှဈလုံးကို ဆုတျကာ ပင့ျသညျ။
“ကိုရူပ”
“…………”
“ကြှနျမ ကြှနျမ ရှင့ျဆန်ဒကို လိုကျလြောပေးပါ့မယျ လှတျပါရှငျ လှတျ လှတျပါနောျ”
မရပါ။ ရူပ မလှတျပါ။ သူမကိုယျလုံးကို ဆှဲယူကာ ကုတငျပေါျပဈအိပျသညျ။ ဆိုဖာမြားက အိခနဲ ကိုယျထဲ မွုပျဝငျသှားသညျ။ ရုနျးရငျးဆနျခတျ အနအေထားထဲမှ ရူပက ထမီကို အတငျးဆှဲခြှတျသညျ။ သူမက ထမီကို မွဲအောငျ ဝတျထားသဖွင့ျ တောျတောျခြှတျရခကျသညျ။
“ဖွညျးဖွညျးခြှတျပါ”
အတငျးဆှဲခြှတျသဖွင့ျ တောျတောျနာသညျ။ အကြႌကိုပင့ျပွနျသညျ။ ဘရာက အခိုငျအမာမို့ နို့ကို ကိုငျမရ ဖွဈပွနျသညျ။ ရူပက အတငျးဆှဲပင့ျသဖွင့ျ နို့လညျး တောျတောျနာသညျ။
“ဖယျပါ၊ ရှင့ျစိတျတိုငျးကြ နပေေးပါ့မယျ”
မရပါ။ ရူပက သူကိုယျတိုငျလုပျရမှ ကြနေပျဟနျရှိပါသညျ။ ဘရာကို အတငျးဆှဲခြှတျသညျ။ နို့တဈလုံးပေါျတော့ အတငျးကိုငျသညျ။ တောျတောျဆိုးသည့ျလူ။ စို့သညျ။ ပေါငျကွားကို ဆှဲပှတျသညျ။ ယောကြျားတဈယောကျ၏ အပွုအစုကို မခံဖူးသော မိုးမိုးလှငျမှာ ကွမျးတမျးသော အပွုအမူမြားအောကျ တိမျးမှောကျနပွေီ ဖွဈသောျလညျး ဤအထာကို ရူပက မသိ။ သူသိသညျက ဤအပြိုမခြောခြောလေးထံမှ ကာမကို ခကျခဲစှာ ရယူမှ ရမညျဟုသာ သိထားသညျ။
မိုးမိုးလှငျ။
အပွငျအဆငျကွောင့ျ မဟုတျလညျး သူမဝတျပုံစားပုံက တောျတောျအခြိုးကသြညျ။ ရငျနဲ့တငျက ပွည့ျပွည့ျကပြျကပြျမို့ မွငျတှေ့လိုကျတိုငျး အသညျးယားစသေညျ။ ယနေ့ သူမက ထမီအနကျရောငျတှငျ စိနျပှင့ျလို အပှင့ျသေးသေးလေးမြား ပါသော ပှင့ျရိုကျထမီဝတျလာသညျ။ အကြႌက အတှငျးအကြႌအနကျဖွဈပွီး အပွငျမှ အဖွူရောငျ အကြႌလေး ဖုံးဝတျလာသညျ။ ခုတော့ အကြႌမြား မရှိတော့။ ဘရာအနကျရောငျနှင့ျ အတှငျးခံအနကျရောငျလေးသာ တဈကိုယျလုံးတှငျ ကနြျသညျ။ အရေးထဲ ရူပက သူ့ပုဆိုးသူခြှတျရာတှငျ လှှဲနသေေးသညျ။ အထကျသို့ခြှတျပွီးကာမှ အဆငျမပွသေဖွင့ျ အောကျသို့ဆှဲခြှတျခရြသညျ။ ထိုအခြိနျ သူမရုနျးထလိုကျလြှငျ ရသောျလညျး သူမဟနျဆောငျသာ ရုနျးသညျ။ သူမအတှငျးခံကို တဈဝကျလောကျခြှတျပွီး အပေါျမှ တကျခှသညျ။
“ပြွတ်”
“အွတ်”
သူမ တောျတောျအောင့ျသှားသညျ။ တောျသေးသညျ။ ခုနကတညျးက သူမစိတျလာကာ စောကျရညျမြားစိုနသေောကွောင့ျ ရှောရှောရှုရှုဝငျသှားသညျ။ လူပြိုမဟုတျတော့လညျး အပေါကျကိုတော့ တည့ျအောငျ ထိုးနိုငျသညျလေ။ မိုးမိုးလှငျမှာ အပြိုလညျးဖွဈ ပထမအကွိမျလညျးဖွဈသော ထိုကိစ်စကို ပွီးသှားသည့ျတိုငျ စောကျဖုတျနာသညျကလှှဲ၍ ဘာမှ ကောငျးကောငျး မခံစားလိုကျရ။ တဈခုပဲ ကောငျးကောငျးသိသညျ။ သူမ တောျတောျလေးကို အောျရသညျ။
လိုးလို့ပွီးသည့ျနောကျ တောျတောျနဲ့ မထဘဲ သူမပေါျ မှောကျအိပျနသေော ရူပကို သူမတှနျးထုတျသညျ။
“ဖောက်”
သူမစောကျဖုတျတှငျ စိမျထားသော လီးက ကြှတျထှကျသှားသညျ။ ရူပက ခုမှ ကမနျးကတနျးထသညျ။ မိုးမိုးလှငျက သူမအဝတျကို ကောကျကာ ပွနျဝတျသညျ။ ရူပမှ ဘာစကားမှ မစသဖွင့ျ သူမလညျး ဘာမှ မပွောဘဲ ထှကျလာခဲ့သညျ။ ပေါငျကွားထဲတော့ အောင့ျလကြျ။ ဟနျဆောငျကာ အိမျပွနျခဲ့သညျ။ ရကေို အဝခြိုးပဈသညျ။
“မငျးလာရဲသေးသားပဲ”
နောကျတဈနေ့ သူမရောကျသှားတော့ ရူပက ဆီးကွိုပွောသည့ျစကား။ ပါးနားတှေ လိမ့ျရိုကျပဈခငြျစိတျကို ပေါကျသှားသောျလညျး သူမဟနျဆောငျလိုကျသညျ။
“ပတျဝနျးကငြျက ဘာလဲ ဘာကွောင့ျလဲ ဆိုတာကို အထငျမခံနိုငျဘူး၊ အမေးမခံနိုငျဘူး”
“ကိုယ့ျကို ခစြျလို့ မဟုတျဘူးလား”
“ဝေးသေး ရှင့ျလို အူကွောငျကွောငျကို စိတျကူးထဲတောငျ မထည့ျဘူး၊ မိနျးမ ဘယျလို ရသလဲကို စဉျးစားလို့ကို မရဘူး”
မိုးမိုးလှငျက ဆှပေးသလို ရူပရဲ့ ယောကြျားမာနကို ထိခိုကျလပွေီ။ ရူပ မခိုးမခန့ျလေးပွုံးလိုကျသညျ။ ထိုအပွုံးအောကျတှငျ…
ရူပက မိုးမိုးလှငျကိုယျလုံးကို ပှေ့ခြီလိုကျသညျ။ သူမလကျထဲမှ ပိုကျဆံအိတျကို ယူကာ နရောတကထြားလိုကျသညျ။ အကြႌကို စခြှတျသညျ။ နားသယျစမြားကို မထိတထိနမျးသညျ။ နှုတျခမျးခငြျးနီးနီးကပျကပျထားကာ လကျကို နောကျပို့၍ ဘရာကွိုးကို ဖွုတျသညျ။ မိုးမိုးလှငျက နမျးမညျထငျသောလညျး မနမျးသဖွင့ျ မိုးမိုးလှငျ နရေခကျသှားသညျ။ နို့နှဈလုံးကို ပှတျသညျ။ နောကျ လညျတိုငျမြားကို နမျးသညျ။ သူမ မော့တကျသှားသညျ။ နို့ကို အပေါျယံသာ ပှတျသညျ။ သူမနားရှကျဝနျးကငြျကိုနမျးနသေဖွင့ျ သူမက လှည့ျနမျးသောျလညျး ရူပက ရှောငျကာ နမျးသညျ။ မိုးမိုးလှငျ ဖီးပိုတကျလာသညျ။ ပေါငျပေါျတငျထားသော သူမလကျကို ဆှဲယူပွီးရူပက လီးကို ကိုငျခိုငျးသညျ။ သူမက လကျပွနျကိုငျပေးသညျ။ သူမနို့နှဈလုံးကို ဆှဲယူပွီး စို့သညျ။ သူမခေါငျးကို သိမျးဖကျကာ နှုတျခမျးခငြျးစုပျသညျ။
ရူပက သူမကို ပေါငျကွားထဲထည့ျကာ နောကျမှ ဖကျသညျ။ နို့နှဈလုံးကို ပွိုငျကစားသညျ။ သူမကော့နသေညျ။ မိုးမိုးလှငျက ရူပရငျခှငျထဲကို မှီလိုကျသညျ။ ထမီကိုပင့ျလိုကျသညျ။
“ဒီနေ့တော့ လိမ်မောျရောငျလေးနဲ့ လှလှနျးတယျ”
သူမ ထမီရောငျကို ပွောခငြျးဖွဈသညျ။ သူမအတှငျးခံကို အဖွူရောငျ ဝတျထားသညျ။ နောကျမှဖကျကာ အတှငျးခံထဲ လကျနှိုကျသညျ။ အဖုတျကို လကျခြောငျးမြားဖွင့ျ ပှတျသညျ။ နောကျမှ ပခုံးကို နမျးသညျ။ သူမ ပွနျနမျးခငြျသောျလညျး နမျးမရ ဖွဈနသေညျ။ သူမ ပိုဖီးလျတကျလာသညျ။ လကျခလယျဖွင့ျ စောကျစေ့ကို ဆတျဆတျလေး ကုတျသညျ။ နို့ကိုလညျး ကိုငျဆုတျထားသညျ။ ခုတော့ သူမမောရပွီ။ သူမမကြျနှာကို ဆှဲမော့ကာ နှုတျခမျးခငြျးစုပျသညျ။ စောကျစေ့ကို ကလိနခွေငျးကွောင့ျ ဖီးလျပိုလာသညျ။ သူမကို လှဲအိပျစသေညျ။ ပေါငျတဈဖကျကို မခြီကာ အတှငျးခံမခြှတျသေးဘဲ နှုတျခမျးဖွင့ျ စောကျစေ့ကို စုပျသညျ။ နို့ကိုလညျး လှမျးကိုငျထားသညျ။ သူမလေးဖကျထောကျသညျ။ အဖုတျကို မပွတျနှိုကျသညျ။
သူမထမီရော အတှငျးခံပါ အကုနျခြှတျသညျ။ စောကျပတျထဲ လကျခလယျသှငျးကာ တဆတျဆတျနှင့ျ ထိုးသညျ။ သူမ တဆတျဆတျတုနျနသေညျ။ စောကျဖုတျထဲ လကျခလယျက အကုနျဝငျသညျ မဟုတျဘဲ တဈဆဈကြောျကြောျမြှ သှငျးကာ ကလောျနခွေငျး ဖွဈသညျ။ အောကျမှ စောကျစေ့ကို ကောျတကျပွီး အပေါျမှ နှုတျခမျးဖွင့ျ စုပျကာ တဈဖကျဖွင့ျ နို့ကို ပှတျခြသေညျ။ ကိုရူပက သူမစောကျစေ့ကို စုပျရငျး အကြႌကိုခြှတျသညျ။ သူမခွမြေားက ကိုရူပကြောကို ပှတျမိသညျ။ သူမဖငျပေါကျမှ အပေါျသို့ လကြျတကျသညျ။ သူမ စိတျမထိနျးနိုငျအောငျ ဖွဈရသညျ။ သူမခေါငျးကို ခါယမျးကာ ညညျးနရေသညျ။
“ကြိုက်လား”
“အငျး အငျး”
သူမညညျးကာ အဖွပေေးရသညျ။ သူမခေါငျးကို မထူကာ နှုတျခမျးခငြျး စုပျသညျ။ နောကျ အဖုတျကို ပွနျစုပျသညျ။ သူမပေါငျနှဈဖကျကို အထကျသို့ပင့ျကာ ကားအောငျ ဖိထားပွီး စောကျခေါငျးထဲကို လြှာနဲ့ ထိုးထည့ျရာ မိုးမိုးလှငျမှာ မူးမိုကျနအေောငျ ခံစားရ၏။ သူမတငျလုံးကိုလညျး နရောစုံအောငျ နမျးလသေညျ။ စောကျစေ့ကို နှုတျခမျးဖွင့ျ ဆှဲနမျးလရော မိုးမိုးလှငျမှာ ကော့၍ နေ၏။ ရူပက ပေါငျတဈဖကျကို ထမျး၍ စောကျဖုတျကို စုတျသညျ။ သူမက လကျနောကျပွနျထောကျကာ တလောကလုံး မှောငျကနြတေော့၏။ မကြျလုံးမြား မဖှင့ျနိုငျပါ။ နှုတျခမျးလညျး မပိတျနိုငျပါ။ ရူပမကြျနှာပေါျ ခှထိုငျရငျးက သူမမှာ တှန့ျလိမျနသေညျ။ ကော့တကျနသေညျ။ ရူပက ဘေးတှငျ ထိုငျကာ သူမအဖုတျကို နှိုကျကစားသညျ။ တဈဖကျက နို့ကိုငျပွီး ဖိထားသညျ။ သို့သောျ သူမကော့တကျနရေသညျ။
နှုတျခမျးခငြျးစုပျပွီး ကိုရူပက သူမခေါငျးကို အောကျသို့တှနျးခတြော့ လီးစုပျခိုငျးမှနျး သူမသိလိုကျသညျ။ သူမ တဈခါမှ လီးမစုပျဖူးပါ။ အလိုးပငျ မနေ့က တဈခါသာ ခံရဖူးသညျ။ ကွားဖူးရုံပဲ ကွားဖူးသော ကိစ်စ။ ကွားဖူးတာတောငျ သူငယျခငြျးထဲမှ တဈယောကျက ထိုကိစ်စအားသနျပွီး ကွိုကျကုနျးလိုကျလုပျသဖွင့ျ ဘယျဘဲက ဘယျလို စသဖွင့ျ ပွောပွီး ဘယျလိုပုံစံစသဖွင့ျ ပွောပွဖူးသောကွောင့ျသာ ကွားဖူးခွငျးဖွဈသညျ။ သို့သောျ မသငျဘဲ တတျသည့ျ ကိစ်စမြားထဲတှငျ ဤကိစ်စလညျး ပါဝငျသမို့ မိုးမိုးလှငျတဈယောကျ မတျနသေော လီးအရငျးကိုကိုငျကာ ငုံခလြိုကျသညျ။ နှာခေါငျးသို့ ဘာအနံ့မှနျးမသိ တိုးဝငျလာသညျ။ လြှာတှငျလညျး ငံသလိုလို အရသာ ခံစားရသညျ။ သို့သောျ မရှံမိပါ။
“မငျးက ဒါကွောင့ျ ငါ့ကို အူကွောငျကွောငျလို့ ပွောတာကိုး”
သူမကို ကြှမျးကငြျပွီးသားဟု ရူပထငျသညျလေ။ ရပါတယျ။ ကိစ်စမရှိ။ ရူပက သူမတငျလုံးကို ဆှဲလိုကျသညျ။ သူမ၏ တငျလုံးမြားကို စိတျကွိုကျကိုငျကာ ဖွဲလိုကျ ပူးလိုကျလုပျသညျ။ သူမကတော့ လီးကိုသာ တှငျတှငျစုပျပေးသညျ။
ရူပက ပကျလကျအိပျနသေော မိုးမိုးလှငျ၏ ဒူးကို ကှေးကာ မှကျေအိပျပွီး သှငျးထည့ျလိုကျသညျ။ လီးက မလှဲမခြောျ ဝငျသှားသညျ။ မိုးမိုးလှငျမှာ အဆာလှနျနပွေီ ဖွဈသဖွင့ျ နာရကောငျးမှနျး မသိ။ သို့သောျ ညညျးတော့ တောျတောျလေး ညညျးမိသညျ။ နာလို့ ညညျးခွငျး မဟုတျဘဲ ကောငျးလို့ ညညျးခွငျးဖွဈသညျ။ ရူပက သူမကို ဆှဲထူသညျ။ ပွီးတော့ နောကျကို မှီခသြညျ။ သူမက အပေါျက ဖွဈသှားသညျ။ ဒူးတုတျအခှလိုကျဖွဈသှားသညျ။ ကုတငျခေါငျးရငျး ဘားတနျးကို ဆုတျကိုငျလိုကျသညျ။ ရူပက သူမတငျနှဈလုံးကို ဆုတျကိုငျပွီး ပင့ျတငျလိုကျ ဆှဲခလြိုကျ လုပျသညျ။ လီးက ဖွညျးညငျးစှာ သူမစောကျဖုတျထဲ ဝငျလိုကျ ထှကျလိုကျဖွဈနသေညျ။ တငျလုံးကို ပင့ျတငျလိုကျလြှငျ သူမနို့က အပေါျရောကျသှားသဖွင့ျ ရူပက အသင့ျစို့သညျ။
“အားလညျး မရဘူး ညောငျးလညျး ညောငျးလာပွီ”
တကယျ အားမရပါ။ သူမတငျလုံးကို ဖွညျးဖွညျးခငြျး ပင့ျတငျသညျ။ ဆှဲခသြညျ။ လီးလုံးက စောကျဖုတျထဲ ဖွညျးဖွညျးခငြျး ဝငျထှကျသညျ။
“ကိုယျတိုငျ ဆောင့ျခလြေ”
သူမက ရူပပခုံးကိုကိုငျကာ ဆောင့ျခသြညျ။ ရူပကော့ထားပေးသောျလညျး အားမရ။ ရူပက သူမနို့သီးဖြားကို ပှတျခြနေသေညျ။ သူမက အဆာလှနျနေ၍လား မသိ။ အားမရသလို ဖွဈနသေညျ။ သူမ တိတျဆိတျစှာ ဆောင့ျခနြသေညျကို ရူပက ခကြျခငြျးသဘောပေါကျသညျ။
မှနျတငျခုံပေါျ သူမပေါငျတဈဖကျ တငျသညျ။ သူမမကြျနှာကို ဘေးတဈစောငျး တှနျးကပျထားသညျ။ သူမစောကျဖုတျ ဘယျလို နမေညျနညျး။ ရူပက တငျတဈခွမျးကို တှနျးကာ သှငျးထည့ျသညျ။ စောကျပတျလမျးကွောငျး၏ ဘေးသားမြားကို လီးက တောကျလြှောကျထိုးဝငျသဖွင့ျ တဈကိုယျလုံး ကဉြျထှကျသှားသညျ။ ရူပမှ လကျတဈဖကျဖွင့ျ သူမလညျပငျးကို ခြုပျထားသညျ။ သူမပါးပွငျမှာ မှနျတှငျကပျနသေညျ။ ဖတြျခနဲ သူမရုပျကို လှမျးမွငျမွငျနရေသညျ။ တောျတောျနာသဖွင့ျ ရှုံ့မဲ့နသေည့ျပုံစံ။
“အ………………”
လေးငါးခကြျလောကျ ဇောငျးကို ထိုးသဖွင့ျ သူမ တောျတောျကို အောျညညျးမိသညျ။ နောကျ ခပျသှကျသှကျပငျ လိုးသညျ။ ခုမှ အာသာနညျးနညျးပွလောသလို ရှိလာသညျ။ သူမခပျတိုးတိုးညညျးသညျ။ ညညျးသံတိုးသဖွင့ျ ရူပက အားကုနျ လိုးသညျ။
“အား ဟား အား ဟား အှနျး ဟား အိုး ဟား”
“ဝူး ရှီး ဝူး ရှီး”
သညျတဈကွိမျတော့ သူမတကယျ အံကို ကွိတျထားရသညျ။ တောျတောျကွာလာပွီ မဟုတျလား။ စောကျဖုတျလညျး ပူလာလပွေီ။ ရူပက ခါးစောငျးကို ကိုငျကာ တောကျလြှောကျလိုးသညျ။
မိုးမိုးလှငျ ဇကျပုလောကျအောငျ နာသည့ျ ခံနညျးမြိုးဖွင့ျ နောကျတဈကွိမျပွောငျးသညျ။ ရူပက ခုံတှငျထိုငျသညျ။ သူမက နောကျပွနျဖကျကာ ကိုယ့ျဟာထဲ ကိုယျတိုငျ ပွနျကိုငျသှငျးပွီး ဆောင့ျခရြသညျ။ ရူပက သူမ ဗိုကျသားကို တဈဖကျ ပေါငျတဈဖကျကို တဈဖကျ ပှေ့ထားသညျ။ အခကြျကအြောငျ ဆောင့ျစသေညျ။ ခွတေဈဖကျက ရူပပေါငျပေါျ တငျထားသညျ။ ခွနှေဈဖကျတငျလိုကျသညျ။ မိုးမိုးလှငျသညျ ရူပ၏ ပေါငျနှဈဖကျပေါျ တကျထိုငျကာ ဆောင့ျကွောင့ျထိုငျလြှကျ ဆောင့ျခသြညျ။ ဆောင့ျခရြငျး သူမထိနျးထားသည့ျကွားက သူမစောကျရညျထှကျသညျ။

တကယ်တမ်း စောက်ရည်ထွက်နေသူမှာ အမှုသည်များ ဖြစ်ကြသော မိုးမိုးလွင်၊ စုမြတ်နှင့် စန္ဒီတို့၏ ထွက်ဆိုချက်ကို ကွန်ပျူတာဖြင့် မှတ်တမ်းတင်နေသော ရှေ့နေမလေး သီရိဖြစ်သည်။ တစ်ချက် တစ်ချက် သူမစာရိုက်မှားသည်။ မျက်လုံးများ ပြာဝေနေသည် မဟုတ်ပါလား။
“ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါပဲနော်၊ မနက်ဖန်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့”
မိုးမိုးလွင်က ဟုတ်ကဲ့ဟု ခေါင်းညိတ်ကာ တိတ်သွားသည်။ ရဲသားနှစ်ယောက်က မိုးမိုးလွင်နှင့် စန္ဒီကို လက်ထိပ်ခတ်ကာ ခေါ်သွားသည်။ သီရိက ကွန်ပျူတာကို Shutting down လုပ်သည်။ အခန်းထဲတွင် ရဲတစ်ယောက် ကျန်နေသည်။ ထိုရဲက သူမအကျႌပါးပါးလေးကို နောက်မှ လီးဖြင့်လာထောက်သည်။ ထို့နောက် သူမနို့အစုံကို လာကိုင်သည်။ သူမကလည်း ဖီးလ်ကအပြည့်မို့ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ ရဲသားက သူမနို့ကို အတင်းဆုတ်ကိုင်ကာ အထက်အောက် ပွတ်သည်။ တစ်လုံးက အထက် တစ်လုံးကအောက် ပွတ်သည်။ သူမ၏ ရှေ့နေဝတ်စုံမှာ နဂိုရ်က အပေါ်ဆုံးကြယ်သီးတစ်လုံးသာ တပ်ထားသည်မို့ အလိုလို ပြုတ်ထွက်သွားသည်။ အတွင်းအကျႌကြယ်သီးကိုတော့ ရဲသားက ဖြုတ်လိုက်သည်။ ဘရာကြိုးကို ပခုံးမှ ဆွဲချသည်။ သူမနို့ကို ပွတ်ချေသည်။ သူမနှုတ်ခမ်းကို ငုံ့စုပ်သဖြင့် သူမလည်း ပြန်စုပ်သည်။ သူမကို ဆွဲထူသဖြင့် သူမထလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်သို့ သူမလက်ထောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ထမီကို ချွတ်ချသည်။ တင်နှစ်လုံးကို တစ်ဆုပ်ကိုင်ကာ အထက်အောက် တစ်လုံးစီဆွဲပွတ်သည်။

ရဲသားက သူမကို ရုတျတရကျ နောကျသို့ဆှဲလှည့ျသညျ။ သူမ ဒူးတုတျထိုငျခလြိုကျသညျနှင့ျ လီးကွီးက သူမမကြျနှာတှငျ တနျးမတျနသေညျ။ သူမလညျး တနျးခနဲ ငုံပဈသညျ။ သူမ ဆာနပွေီ။ ပါးပွငျတှငျလညျး လီးတနျဖွင့ျ ပုတျကစားသညျ။ နောကျ လီးတဈဝကျလောကျထိ ငုံကာ ပါးစပျဖွင့ျ ကှငျးထုပေးသညျ။
“ကိုသိနျးကလညျး စားစရာရှိတော့ တဈယောကျတညျး ခိုးစားတယျ”
ခုနက ရဲသားနှဈယောကျ ရောကျလာသညျ။
“အဲလို မဟုတျပါဘူး၊ ကိုထှေးနဲ ကိုလငျး လာလေ၊ အတူတူ ဝစေားမြှစားပေါ့”
“ရှေ့နေကြီးက လွယ်ပါ့မလား”
“လှယျလား မလှယျလားတော့ အခွအေနကေိုပဲ ကွည့ျလိုကျလေ”
“ပါးစပျနဲ့စုပျပေးတာကွီးက ငါခံနိုငျပါ့မလား၊ ထှကျသှားမယျထငျတယျ”
“ငါလညျး ရမလားလို့စမျးကွည့ျတာ သူက တကယျစုပျတော့ ငါတောငျ နညျးနညျးအားနာသှားတယျ၊ ကောငျးလညျး ကောငျးတော့ ငွိမျနလေိုကျတယျ၊ မထှကျအောငျတော့ ထိနျးပေါ့ကှာ”
သီရိခမြာ လီးစုပျပေးရငျး လီးအစုပျမခံဖူးသူနဲ့ လာတှေ့နသေဖွင့ျ Roll အောကျသလို ခံစားရသညျ။ သို့သောျ ဘေးတဈဖကျစီတှငျ လီးကိုယျစီ လာထိုးပေးကွသဖွင့ျ သူမကိုငျပေးကာ ကှငျးထုပေးသညျ။ ကိုထှေးဆိုသူက အသားမညျးသညျ။ လီးက နကျပွောငျပွီး ရှညျမြောမြောဖွဈနသေညျ။ နီဂရိုးလီးကို ပွေးမွငျမိသညျ။ ကိုလငျးကလညျး လူပိနျသလောကျ လီးကွီးသညျ။ သူက အသားလတျသညျ။ လီးကတော့ ညိုသညျ။ ထိပျပွဲနသေောျလညျး မရဲဘဲ ညိုသလိုလို ဖွဈနသေညျ။ ကွီးသညျကတော့ အတောျကွီးသညျ။ ကိုသိနျးကတော့ နညျးနညျးဝသဖွင့ျ လီးက သိပျမကွီးပါ။ သုံးယောကျထဲမှာ ကိုသိနျးလီးက အငယျဆုံး ဖွဈသညျ။

ကိုထွေးလီးကို လီးထိပ်တွင် လျှာဖြင့် ဝိုင်းကာ လျက်ပေးသည်။ ကိုထွေးက လီးအစုပ်မခံရဖူးသူ ပီပီ တွန့်သွားသည်။ သူမက လီးထိပ်ကို အကုန်ငုံကာ ပါးစပ်ထဲတွင် လျှာဖြင့် လီးထိပ်ကို ကစားပေးသည်။
“အလှလေးရယ် နှမြောလည်း နှမြောတယ်၊ မင်းဘဝနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးကွာ၊ အိမ်က ဟာမနဲ့ နေရာချင်း လှဲထားချင်လိုက်တာကွာ၊ နေ့တိုင်း ဒီလိုလေး နှစ်ပါးသွားနေရရင် … ဟူး မိုက်လိုက်တာ ဇိမ်ပဲ ဒါပေမယ့် အိမ်က မိန်းမကတော့ ကိုယ်ကချစ်လို့ ယူထားတာဆိုတော့ ဒီလို မလုပ်ခိုင်းရက်ပါဘူး”
“တလောကတော့ မင်းမိန်းမ အရင်ရည်းစားဟောင်းနဲ့ တွဲနေတာကို ငါမိန်းမက တွေ့လိုက်တယ်တဲ့ အဲဒါ မင်းကိုလည်း ငါပြောပြီးသားပါ”
ကိုထွေးစကားကို ကိုသိန်းက ဝင်ထောက်သည်။
“အိုး ဖြစ်ရဲ ဖြစ်ကြည့်လိုက်လေ၊ နှစ်လောင်းပြိုင် လူသတ်မှု ဖြစ်သွားမှာပေါ့၊ ကြားကြားချင်းတုန်းကလည်း ငါရိုက်လိုက် ပြီးသားပါ၊ မိန်းမတွေက အရိုးကွဲမှ အသည်းစွဲတယ် ထင်ပါတယ်ကွာ၊ ငါရိုက်လိုက်တာ နည်းနည်းလွန်သွားလား မသိဘူး တစ်ပတ်တောင် ဖျားယူသွားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါက မလျှော့ဘူးဟေ့ကောင်၊ နောက်တစ်ခါ ကြားရင် ဒီထက်ဆိုးစေရမယ်လို့ ပြောထားတယ်”
“ကိုယ့်မိန်းမကျတော့ မဖောက်ပြန်နဲ့တဲ့၊ ကိုယ်ကျတော့”
ကိုလင်းက ဝင်ပြောသည်။
“ငါက ဘာလုပ်နေလို့လဲ”
“မင်းအခု ဘာလုပ်နေတာလဲ”
တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အပြန်အလှန်ပြောနေကြသည်။ ပြောရင်း ကိုလင်းက သူမခေါင်းကို ဆွဲလှည့်သည်။ သူမလည်း ကြားနေရသည်များကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ကိုလင်းလီးကို စုပ်ပေးလိုက်သည်။ သည်ကြားထဲက သူတို့ ပြောသည့်စကားများက သူမ ဘယ်အဆင့်ရောက်သွားသည် မသိ။ ကြည့်ပါဦး။
“ဟ ဒီကောင်မက ဆာလို့ ငါတို့ဆီ လာဖြဲခံနေတာ၊ သူ့ဆန္ဒကို ငါတို့ မဖြည့်ဆည်းပေးရင် ငါတို့က လူမှုရေး နားမလည်ရာ ကျမှပေါ့ကွ”
ထိုသို့ဖြင့် ရှေ့နေမလေး သီရိသည် လူမှုရေးနားလည်သော ရဲသားသုံးယောက်၏ အပြုအစုကို ကောင်းမွန်ပြည့်ဝစွာ ခံယူပေးလိုက်သည်။ သူမက တပြိုင်တည်း အလိုးခံချင်သည်။ တစ်ယောက်က စောက်ဖုတ်၊ တစ်ယောက်က ဖင်၊ တစ်ယောက်က ပါးစပ် စသဖြင့် ခံချင်သော်လည်း ရဲသားငအူများက တစ်ယောက်စီ တက်လိုးကာ လီးရည်ကို အဖုတ်ထဲ ထည့်ထည့်ခဲ့ကြသည်။

ယနေ့တော့ ရုံးတက်ရန်မလို ရဲစခန်းသို့သွား၍ တရားခံများ၏ ထွက်ဆိုချက်များကို ဝတ္ထုသဖွယ်ရေးရန်သာ ယူရမည်ဖြစ်၍ အပြင်သို့ Shoping Centre ထွက်သကဲ့သို့ သီရိတစ်ယောက် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ အပြင်ရောက်လာမှ သူမကို သူမသတိထားမိသည်မှာ ခရမ်းပြာရောင်ဖြစ်နေသဖြင့် ရဲမေနှင့်ပင် တူနေသေးတော့သည်။ စကဒ်နဲ့လည်းဖြစ်တော့ ပိုဆိုးသွားသည်။ သို့သော် အရေးမကြီး။ သို့နှင့် ရဲစခန်းကို ရောက်လာခဲ့သည်။
“အားတော့ နာပါတယ်ခင်ဗျာ၊ ဒီနေ့ အထက်က ရောက်မှာမို့လို့ ဘယ်အမှုသည်နဲ့မှ မတွေ့ရဘူးတဲ့ခင်ဗျ”
သူမ မနေ့က တွေ့ခဲ့သော ရဲသားများ မဟုတ်။ ဂျူတီပြောင်းသွားပြီထင့်။
“ဗိုလ်ကြီးကတော့ ရှေ့နေမလေးလာရင် သူရုံးခန်းထဲ လာဖို့ မှာထားပါတယ်ခင်ဗျ”
သီရိ တော်တော်စိတ်ညစ်သွားသည်။ ရဲတွေက တော်တော်အရစ်ရှည်သည်။ သည်ကနေ့ အမှုစစ်ပြီးနောက် မနေ့ညလို ဖြစ်ခဲ့ပါက ဘယ်လိုလုပ်ပစ်မည်ဟု စိတ်ကူးထားသမျှ သဲရေကျ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ရောက်ဖူးနေကျမို့ ဗိုလ်ကြီးအခန်းထဲသို့ တန်းဝင်သွားလိုက်သည်။ ဘယ်ရဲဘော်ကမှလည်း မစစ်သည်ကိုတော့ နည်းနည်း အံ့အားသင့်မိသည်။ ခါတိုင်းဆို ဘာကိစ္စလဲဆိုပြီး လေကြောတော်တော်ရှည်သည် မဟုတ်ပါလား။ ခုလို မမေးတော့လည်း ကောင်းပါသည်။

“ဟငျ မနကျစောစောစီးစီး အရကျဝိုငျး”
ဗိုလျကွီးနဲ့အတူ အခွားသူမ မသိသော ဗိုလျနှဈယောကျကို တှေ့ရသညျ။ ဘေးတှငျတော့ ရဲမသေုံးယောကျမှ အရကျငဲ့ပေးနသေညျ။
“ရှေ့နေမလေးဆိုတာ သူလား”
တဈယောကျက မေးတော့ ဗိုလျကွီးက ဖွသေညျ။ ဗိုလျကွီးနာမညျမှာ တောကျထှနျးဖွဈသညျ။
“ဟုတျတယျ သူပဲ၊ ကဲ ရှေ့နမေလေး သီရိ မငျးရဲ့ သတငျးကတော့ ငါတို့ စခနျးတဈခုလုံးမှှေးနတောပဲ၊ ဒါက ဗိုလျမှူးသောျကတဲ့။ ဒါက စခနျးမှူးထူးစိနျ၊ သူတို့က ဒီစခနျးကို လာစဈဆေးတာ၊ ဧည့ျခံစရာက ရာထူးတကျခငြျတဲ့ ရဲမသေုံးယောကျနဲ့ စခနျးထဲကို အမှုသညျလာစဈတဲ့ မငျးရယျပဲရှိတော့…”
စခနျးမှူးထူးစိနျက သူမကို ခွစေခေါငျးဆုံးကွည့ျသညျ။
“ကိုယျလုံးကိုယျဖနျကတော့ မသေနျးနုတို့ ကိုယျလုံးမြိုးပဲ၊ ဒီလိုမိနျးမမြိုး ငါနဲ့ မရတာပဲ စိတျနာသဟေ့”
“ဟာ ဆရာကလညျး ကိုယ့ျမိနျးမ မဟုတျလညျး ဆရာ့စိတျကွိုကျတှခေညြျး ရနတောပါပဲ”
“အေးကှာ မငျးလို တပည့ျမြိုးတှေ ရှိတော့ ဆရာအဆငျပွတေယျ၊ မငျးရာထူးတကျစရေပါမယျ”
သောျကဆိုသူက ရဲမတေဈယောကျ၏ တငျကို ပှတျနသေညျ။ သီရိက ရဲမမေကြျခှကျကို တဈခကြျကွည့ျတော့ ပွည့ျဖူးဖွဈနသေညျ။ အောျ အပွငျတှငျ တောျတောျမောကျမာသည့ျ ရဲမကေ အခုတော့လညျး အဆိပျမရှိ ဖွဈနရှောသညျ။ သောျက ဆိုသူကလညျး ကိုငျခကြျပွငျးလောကျသညျ။ ပွည့ျဖူးမှာ တှန့ျကာ မကြျနှာညိုးညိုးသှားသညျ။ ဖီးတော့တကျမှာပေါ့လေ။ နောကျတဈယောကျကွည့ျတော့ ပိုပိုဆိုသည့ျ ရဲမေ။ ပိုပိုကို ဗိုလျကွီးတောကျထှနျးက ပေါငျမှ သိမျးဖကျထားသညျ။ တောကျထှနျးက သူ၏ အနီးကပျထားသဖွင့ျ နို့ကို ဆှဲဆှဲစုပျသညျ။ ပိုပိုကလညျး စို့ခကြျကောငျးသော ဗိုလျတောကျထှနျး၏ ပါးကို ပှတျသပျနသေညျ။ ရဲမတေဈယောကျမှာ ရှှနျးလဲ့ဖွဈသညျ။ သူမကိုတော့ ထူးစိနျက ပေါငျပေါျတငျဖကျထားသညျ။

“ကောင်မလေးက လေးယောက်ဖြစ်နေတော့ တစ်ယောက်ကို နားခိုင်းလိုက်ရမလား ဆရာ”
“အိုး နိုး ကိုယ်ကတော့ နည်းတောင် နည်းနေသေးတယ်”
“ဟုတ္လားဆရာ”
“အေး… အရင် ဣန္ဒြေရှင်တည်းခိုရိပ်သာကို စစ်ဆေးတုန်းကဆို ကိုယ်တို့က သုံးယောက် ကောင်မလေးက ရှစ်ယောက်တောင်ကွ၊ အဲတုန်းကတောင် စိတ်ထဲနည်းသေးတယ်လို့ ထင်နေတာ၊ ခု ဒီလေးယောက်တည်းဆို ဝပါ့မလားလို့ တွေးနေတာကွ”
“ဟုတ်လားဆရာ ဖြည့်ပေးရဦးမလား ဟင်”
“အဲလို သိတတ်တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီကွာ၊ ဒီတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် မင်းကို တော်တော်ကျေးဇူးတင်တာပါ”
စခန်းမှူးက ဘာမှ မချွတ်ရသေးသော အနေအထားမှ နို့ရှိရာကို တစ်ချက်လျက်တက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“အဲတုန်းက အဖြစ်အပျက်ကိုတောင် ပြန်သတိရလာတယ်ဗျာ”
ဗိုလ်မှူးက ဝင်ပြောခြင်းဖြစ်သည်။
“အွန်း အင်း”
ဗိုလ်မှူးက ပြည့်ဖူး၏ တင်နှစ်လုံးကြားထဲ လက်ချောင်းများသွင်းကာ စောက်ဖုတ်ကို လှမ်းနှိုက်သည်။ ဗိုလ်ကြီးက သားရေတများများကျသည်။
တောက်ထွန်း၊ သော်က နှင့် ထူးစိန်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကြသည်။ သီရိ၊ ပြည့်ဖူး၊ ပိုပိုနှင့် ရွှန်းလဲ့တို့လည်း ကိုယ့်အဖုတ်ရှေ့ရေး ကိုယ်စီတွေးကာ ရင်ခုန်ကြသည်။

တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီဖက်ကြ လှဲကြရင်း နောက်ဆုံး ထူးစိန်ဆိုသူက သီရိနှင့် ရွှန်းလဲ့ကို တစ်ဖက်စီရပ်ခိုင်းကာ ဖက်ထားသည်။ သော်ကက ပြည့်ဖူးကို ဖက်ထားသည်။ တောက်ထွန်းက ပိုပိုကို ဖက်ထားသည်။ ထူးစိန်က ရွှန်းလဲ့ကိုယ်ကို နောက်သို့လှည့်စေသည်။ ရွှန်းလဲ့က အသာလှည့်လိုက်သည်။ အနီတွင် အမည်းစင်းလိုင်းများပါသော ပါတိတ်ထမီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
“နည်းနည်းလေး ကုန်းပေးပါဦး”
ရွှန်းလဲ့က အသာကုန်းလိုက်သည်။ ထူးစိန်က ရွှန်းလဲ့တင်ကို ပွတ်သပ်သည်။
“နည်းနည်းတော့ အိနေပြီ၊ စခန်းထဲမှာတင် မင်းဘယ်နှစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်ရပြီလဲ”
“ဟုတ်… နည်းနည်းပါးပါး ပါရှင့်”
“ပြောပြနိုင်မလား”
“ဟင့် ဟင့်အင်း”
“ဟား ဟား ဟား မင်းတို့ မိန်းကလေးတွေက ဘယ်လောက်ခံရခံရ ခံပစ်လိုက်မယ်၊ ပြောတော့ မပြောနိုင်ဘူး၊ ဆိုတာ များတယ်၊ ဒါပေမယ့် တလောတုန်းက ငါရယ် သော်ကရယ် အဲဒီ တည်းခိုခန်းရှိတဲ့ နယ်ပိုင် သိန်းဦးရယ်ကို တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ဆက်သပူဇော်တဲ့ မိန်းကလေး ခုနှစ်ယောက် မိန်းကလေး ခုနှစ်ယောက်ဆိုတာထက် ကျောင်းသူ ခုနှစ်ယောက်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် နုနုမေကတော့ သူ့တို့ ဖြစ်အင်လေးကို ပြောပြကြတယ်၊ လိုးချင်တဲ့ ကောင်မလေးကို တက်လိုးလိုက်၊ သူတို့ရဲ့ သနားစရာ အားကျစရာ ကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးကို နားထောင်လိုက်နဲ့ သုံးရက် သုံးညလုံးလုံး တကယ့် ငရဲခန်းထဲက သုခဘုံပဲကွ သိလား”
“ပြော ပြောပြကြည့်ပါလားဗျာ၊ စိတ်ကူးလေး ယဉ်ကြည့်ရလဲအောင်”
“ပြောပါ ကျွန်မ စာတွေ ဘာတွေ ရေးပါတယ်၊ သူတို့ ဖြစ်ရပ်လေးကို ဝတ္ထုလေး ဘာလေး ရေးရအောင်”
သီရိက ဝင်ပြောသည်။
“သော်က ဘယ်လိုလဲ”
“စားမြုံပြန်ရတာပေါ့ဗျာ၊ ခင်ဗျားပြောဗျာ၊ခင်ဗျားက အပြောကောင်းတယ်”
“ခင်ဗျားတော့ မြှောက်နေပြန်ပြီ၊ ပြောပါ့မယ်ဗျာ၊ ကျုပ်ကလည်း ပြောချင်နေတာပါ၊ မှားတဲ့အခါ လိုတဲ့အခါ ခင်ဗျား ဖြည့်ပြောဦးဗျ”

ငရဲခနျးသှား သုခဘုံသားမြား
ထူးစိနျကို သူ့တပည့ျမြားက ကှယျရာတှငျ ဘူးစိနျဟု ခေါျကွသညျ။ သူက တမငျယူတာလား၊ တာဝနျကလြာတာလား ဘယျသူမှ မသိသော ကိစ်စကတော့ဖွင့ျ “ပွည့ျတနျဆာ နိုငျနငျးရေး” လုပျငနျးမြားတှငျ သူက ထိပျဆုံးမှ တာဝနျကသြညျ။
“ကြှနျမ မိနျးမပကြျ မဟုတျဘူး၊ ရှငျတို့ လှတျ”
“ဘယျမိနျးမပကြျမှ ကြှနျမ မိနျးမပကြျပါ၊ ကြှနျမကို ဖမျးပါလို့ မပွောဘူးကှ”
“လှတျနောျ မဟုတျဘူးလို့ ကြှနျမ ဘယျနှဈခါ ပွောရမလဲ၊ ကြှနျမမှာ ယောကြျားရှိတယျ၊ ကလေးရှိတယျ၊ လှတျ”
“မငျးတို့ဟာမတှေ ကလိမျစေ့ ငွမျးဆငျတော့ အတောျကြှမျးတယျ ဟုတျလား”
အသကျ ၂၈ နှဈခန့ျရှိ အရပျအမောငျး ကောငျးကောငျးနှင့ျ အမြိုးသမီးတဈဦးသညျ စကျဘီးကို ခြိနျးကွိုးငုံ့ပွငျနစေဉျ ရဲမြားက ဖမျးလိုကျခွငျး ဖွဈသညျ။ အတနျတနျ ငွငျးသည့ျကွားမှ ရဲစခနျးသို့ ပါသှားခဲ့ရသသညျ။
“အမညျ——- နီနီဝငျး”
“အသကျ ——— ၃၂”
“အိမျထောငျ ——- ရှိ”
“သားသမီး——– ၂ ယောက်”
စသဖွင့ျ စဈဆေးပွီးနောကျ “လငျမသိအောငျ သားသမီးစရိတျကို ပွည့ျတနျဆာ ဘဝဖွင့ျ ရှာဖှသေညျ” ဟု စှပျစှဲလိုကျသညျ။ နီနီဝငျးငိုသညျ။ ထူးစိနျက ထလာပွီး နီနီဝငျး ပခုံးကို ကိုငျသညျ။
“တဈခုတော့ ရှိတယျ၊ မငျး ဒီပွဈမှုက လှတျကငျးအောငျ တဈည ငါ့အခနျးထဲ ဝငျအိပျပေးလိုကျရငျပေါ့”
“ရှင်…”
နီနီဝငျး အငိုတိတျသှားသညျ။ သူမ ရငျခုနျလာသညျ။ ဒါ ထောငျခြောကျလား။ သို့သောျ သူမယောကြျားသညျ သူမကို ငုတျတုတျထား၍ တဈနေ့တှငျ ပုရဈဖူးတညျခိုခနျးမှ မိနျးကလေး တဈယောကျနဲ့ ထှကျလာသညျကို သူမ တိုကျရိုကျတှေ့ခဲ့ရသညျ။ ပုရဈဖူး တညျခိုးခနျးဆိုသညျမှာ ညတညျးခိုခနျးမဟုတျ။ တဈခြိနျလြှငျ ဘယျလောကျဆိုပွီး စုံတှဲမြားအား လကျခံသော တညျးခိုခနျး။ ကိုယျပီသည့ျ မိနျးကလေးမြားရှိလြှငျ ခေါျပွီး ဖွုတျသည့ျ နရော။
“အိပျပေးပွီးရငျ လှတျပေးမှာလားဟငျ”
“အိုး ဆယျခါလှတျ ဆယျခါလှတျ”
ထူးစိနျသညျ အငိုတိတျစဖွဈသဖွင့ျ ရှိုကျကာနသေော နီနီဝငျးအား ခါးမှ သိမျးဖကျကာ အခနျးထဲ ခေါျဝငျခဲ့သညျ။
“မငျး အသကျက တကယျ ၃၂ လား”
“ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်”
“မထငျရဘူးကှာ၊ ၂၈ တောငျ ငါက မငျးပါးရလေေးကို ကွည့ျပွီး ခန့ျမှနျးကွည့ျတာ၊ ငါခန့ျမှနျးတာ လှနျမြား သှားမလားလို့ တှကျနတော မငျးက ငါထငျတာထကျတောငျ အသကျကွီးသေးတယျ”
အိပျခနျး တံခါးသော့ကို ခကြျဆိုပိတျလိုကျသညျ။ ထူးစိနျက သိပွီးသား ဖွဈသော ကိစ်စ တဈခုရှိသညျ။ ထိုအရာကား ရဲဘောျမြား သူ့ကို ခြောငျးကွည့ျမည့ျကိစ်စ။ ထို့ကွောင့ျ…
နောကျမှ သိမျးဖကျကာ ပေါငျရငျးကို ဆှဲ၍ တေ့ထားလိုကျပွီး ဗိုကျသားမြား ပှတျသပျကာ နို့ကို ပင့ျကိုငျလိုကျသညျ။ နို့ကို ပင့ျ၍ ပှတျရငျး လညျတိုငျမြား နမျးသညျ။
“ဖူးကား ကွည့ျဖူးလား”
“ရှင်”
“အပွာကားတှေ ကွည့ျဖူးလား”
ထူးစိနျက ခပျတိုးတိုးလေး ကပျမေးသညျ။
“ကွည့ျ ကွည့ျဖူးပါတယျ”
“ကြိုက်သွားပြီ”
ထူးစိနျသညျ တေ့ထားသညျကို တော့ရငျး ပါးမြားကို မှတျသပျစှာ နမျးကာ ဆကျပွောသညျ။
“ကိုယ့ျကို ဖူးကားထဲကအတိုငျး ပေးရမယျနောျ”
“ရှင်…”
“စုပျ အဲ လီးစုပျတတျလား”
“အ. မ.. မလုပျရဲဘူး”
“ကိုယျ အရငျ လကြျပေးမယျနောျ၊ ဖူးကားထဲအတိုငျးပေါ့”
နီနီဝငျးမှာ တံတှေးကို ခဏခဏ မွိုခမြိသညျ။ အကြႌကွယျသီးမြား တဈလုံးခငြျးစီ ပွုတျထှကျသှားသညျ။ ဘောျလီကွိုးကို ဖွုတျကာ ထူးစိနျက အဝေးသို့ လှှင့ျပဈသညျ။ နို့နှဈလုံးကို စုံကိုငျကာ ပူးလိုကျ ခှာလိုကျ ပင့ျလိုကျ ဆုတျလိုကျကိုငျသညျ။ လညျတိုငျမြား ပါးမြားကိုလညျး တရစပျနမျးသညျ။ နီနီဝငျးမှာ ကုတငျပေါျ မှောကျလကြျ အိပျပေးသညျ။ ထူးစိနျက တငျလုံးကို ဆုတျလိုကျရငျး ခါသညျ။ ထမီကို ခြှတျသညျ။ အတှငျးခံ အနီကို ခြှတျသညျ။ သူမကို တဖွညျးဖွညျး ဆှဲလှည့ျပွီး ပကျလကျလှနျသညျ။ ယောကြျားနှင့ျ ညတိုငျး လိုးကွသောျလညျး ဒီလို မခြှတျဖူးသဖွင့ျ နီနီဝငျးနညျးနညျး ရှကျနသေညျ။
“အမှေးတှကေတော့ အထူကွီးပဲ”
သူမ ရခြေိုးရငျး နှိုကျဆေးသညျမှ လှှဲ၍ မကွည့ျခဲ့ဖူးသော စောကျမှေးမြားကို ပွောနသေဖွင့ျ သူမရှကျသညျ။ ထူးစိနျ အပေါျတကျလာကာ သူမလကျကို ဆှဲဖယျကာ
“ကိုယ့ျကို ကွည့ျပါဦးကှ”
ဟုပွောသဖွင့ျ သူမ မကြျလုံးကို မရဲတရဲ ဖှင့ျသညျ။
“ခစြျဖို့ကောငျးလိုကျတာကှာ”
သူမ နဖူးကို စနမျးသညျ။ မကြျခုံးကွားကို နမျးသညျ။ နှာတံကို နမျးသညျ။ ပါးတဈဖကျစီကို နမျးသညျ။ မေးစေ့ကိုငျကာ နှုတျခမျးခငြျး စုပျသညျ။ သူမ မရဲတရဲ ပွနျနမျးသညျ။ တောျတောျကွာ နမျးဖွဈသညျ။ သူမနို့ကို ကိုငျကာ စို့သညျ။ တဈလုံးပွီး တဈလုံးစို့သညျ။ သူမလကျကို ယူကာ ထူးစိနျက ပေါငျကွားကို လှမျးကိုငျခိုငျးသညျ။ သူမ ကွောကျနမေိသညျ။ ဘောငျးဘီ မခြှတျသေးသောျလညျး လီးလုံးကွီးကို ကိုငျမိသဖွင့ျ သူမ တှန့ျသှားသညျ။ ထူးစိနျက ဒူးထောကျကာ အကြႌမြား ခြှတျသညျ။ ဘောငျးဘီခြှတျသညျ။ သူမ တဈဖကျသို့ လှည့ျနမေိသညျ။
“ကွည့ျပါကှ”
သူမ မကြျနှာကို ဆှဲလှည့ျသဖွင့ျ ကွည့ျလိုကျတော့ လီးက ရှညျပွီး တုတျလှသညျ။ ကွည့ျဖူးသည့ျ အပွာကားထဲက လီးလောကျကွီးသညျ။ ခြှနျလညျး ခြှနျသညျ။ သူမ နညျးနညျး ကွောကျသှားသညျ။ သူမလကျကို လှမျးယူပွီး လီးကို ကိုငျခိုငျးသဖွင့ျ သူမ ကိုငျမိသညျ။ နှေးစိစိကွီးက သူမလကျတဈဆုပျစာ လောကျရှိနသေညျ။ သူမလကျကို ရှေ့တိုးနောကျဆုတျ လုပျခိုငျးသညျ။ သူမသိပါသညျ။ ဒါ ဂှငျးထုတာ။ ထူးစိနျက အမှေးမညျးမညျးအုံအုံအောကျက စောကျဖုတျကို လကျခြောငျးဖွင့ျ ပှတျသညျ။ သူမ ကွောကျနသေည့ျကွားက ထူးစိနျမှာ သူမခေါငျးကို ထူပွီး ပေါငျရငျးတှငျ တငျလိုကျသညျ။ လီးထိပျက သူမ ပါးစပျဖြားတှငျ တေ့နသေညျ။ သူမ နှုတျခမျးကို မပှင့ျ တပှင့ျဟပေးသညျ။
“လူဆိုး သူအရငျ လကြျပေးမယျ ပွောပွီး အရငျစုပျခိုငျးတယျ”
နီနီဝငျးက တှေးသညျ။
“မငျးလို အတှေ့အကွုံမရှိတဲ့ ဆောျပေါငျးမြားစှာ ငါနညျးမြိုးစုံနဲ့ ဖွုတျလာခဲ့တာပါကှာ”
ထူးစိနျက တှေးသညျ။
လီးထိပျက သူမနှုတျခမျးကို ထိုးမှရေငျး တဖွညျးဖွညျး ပါးစပျထဲ ဝငျလာသညျ။ အရိပျပွသဖွင့ျ သူမလြှာထုပျ ပေးသညျ။ ထူးစိနျက သူမလြှာပေါျလီးထိပျကို ပုတျကစားသညျ။ နှာခေါငျးထဲ လီးနံ့ကို အစက ရှံသောျလညျး နောကျတော့ ယဉျလာသညျ။ သူမခေါငျးကို တဈစောငျးကိုငျပွီး လီးကို ပါးစပျထဲ တဖွညျးဖွညျး ထိုးသှငျးသညျ။ ပွနျနှုတျသညျ။ ထိုးသှငျးသညျ။ ပွနျနှုတျသညျ။ လကျတဈဖကျကလညျး စောကျဖုတျကို နှိုကျသညျ။ နီနီဝငျးမှာ ဖီးလျတကျလာသဖွင့ျ ဘာမှ သိပျမသိတော့။ ဘာမှလညျး မတှေးခငြျတော့။ ထူးစိနျ ကုတငျအောကျဆငျးကာ မတျတပျရပျသညျ။ နီနီဝငျး လေးဘကျထောကျကာ နပေေးတော့ ထူးစိနျက ခေါငျးကို တဈဖကျကိုငျကာ ပါးစပျကို လိုးသညျ။ လီးတဈဝကျကြောျ ဝငျသညျ။ သူမလညျး တှေ့ဖူးသလောကျ အတတျပညာဖွင့ျ စုပျပေးသညျ။ ပါးမြား ခြိုင့ျဝငျနအေောငျ စုပျပေးသညျ။
နီနီဝငျး လေးဘကျထောကျရငျး လှည့ျသညျ။ ထူးစိနျသညျ စောကျဖုတျကို တံတှေးဆှတျလိုကျသညျ။ တငျတခွမျးကို ပင့ျကာ လီးဖွင့ျ စောကျဖုတျ အကျကွောငျးကို အထကျအောကျ ဆှဲပှတျသညျ။ တဈခကြျ နှဈခကြျ ဆှဲစဉျက သူမတတျနိုငျသောျလညျး စောကျခေါငျးထဲ လီးခေါငျးမွုပျဝငျပွီးနောကျ ဆကျမသှငျးပဲ ထှကျထှကျသှားသညျကို သူမ သညျးမခံနိုငျတော့။
“လိုးပါတော့ရှငျ လိုးပါတော့”
သူမ ဆန်ဒအတိုငျး လီးလုံးကွီးမှာ သူမစောကျခေါငျးပေါကျမှ တဈဆင့ျ သူမ၏ သားအိမျရှိရာသို့ တဖွညျးဖွညျး တိုးဝငျလာပွနျတော့ သူမ အောျရသညျ။ သူမ စောကျဖုတျမြား ပူတကျသှားသညျ။ ဖွညျးဖွညျး ပွနျထုတျပွီး ပွနျသှငျးသညျ။ နောကျတဈခါသှငျးတော့လညျး ပုံစံတမြိုးဖွင့ျ နာသညျ။ သူမ ညညျးရုံဖွင့ျ မရ။ အောျသညျ။ ထူးစိနျက သူမဆံထုံးကို ဆုတျကိုငျကာ ဆောင့ျသှငျးလိုကျတော့ သူမ အမကေို တမျးတမိသညျ။
“အမေ့”
ခဏ စိမျထားသညျ။ ဆကျဆောင့ျသညျ။
“အမေ့”
အခနျး တဈခုလုံး သူမစောကျဖုတျထဲ လီးတပှကျပှကျ ဝငျနသေည့ျ အသံနဲ့ သူမ တအားအား အောျညညျးသံကသာ ပှကျလောရိုကျနသေညျ။ ကွာလာတော့ သူမ လကျထောကျမထားနိုငျတော့။ ထူးစိနျကလညျး အထာသိသညျ။ သူမ ဘေးတဈစောငျး အိပျခိုငျးပွီး ပေါငျတဈဖကျကို ရှေ့ပို့ကာ နောကျမှ ကားယားခှပွီး စိုကျသှငျးခသြညျ။ ဘယျလို သှငျးသှငျး နာသဖွင့ျ နီနီဝငျး အောျသညျ။ ပွီးတော့ ကွည့ျဖူးသာ ကွည့ျဖူးပွီး တဈခါမှ မခံဖူးသော နညျးဖွဈသလို အိမျက ယောကြျားပုံစံဖွင့ျဆိုလြှငျ ပွီးသှားသညျမှာ ကွာလှပွီ ဖွဈသော အနအေထား မဟုတျပါလား။ သူမကိုယျကို တှန့ျလိမျနအေောငျ လှည့ျထားပွီး နောကျမှ ဆောင့ျသှငျးရငျး သူမနို့ကို ပှတျဆှဲကိုငျရမျးသညျ။
ထူးစိနျက လီးကို ဆှဲထုတျလိုကျတော့ သူမ စိတျထဲ ဟာကနဲ ဖွဈသှားသညျ။ သို့သောျ သူမ မထငျသော အကှကျကို နငျးသညျ။ “ထှီ” ဆိုသဖွင့ျ သူမစောကျပတျ တဈဝိုကျ တံတှေးမြား စိုကုနျသညျ။ နောကျ ပူကစြျသော
လြှာကွမျးကွမျး၏ အရသာကို သူမ၏ နုအိနီရဲနသေော စောကျပတျအတှငျးသားမြားက သိလိုကျရသညျ။ အဖုတျကို အလကြျခံရသော အရသာက ဘာနဲ့မှ မတူ။ အကွောမြား အားလုံး ဆိမ့ျတကျသှားသညျ။ လကြျပေးရငျး ထူးစိနျက ပေါငျတဈဖကျ ထမျးသညျ။ လြှာထိပျဖွင့ျ စောကျစေ့ကို ထိုးမှှသေညျ။
“ရဲမှူးရယျ ရှငျကြှနျမကို ခဏခဏ ဖမျးပါ ခဏ ခဏ ဖမျးပေးပါ” သူမ အတှေးထဲမှ တောကျလြှောကျ ပွောနမေိသညျ။ ထူးစိမျက ပေါငျနှဈဖကျကို မခြီကာ ကိုယျကို ဇောကျထိုး အနအေထားရောကျအောငျ ခြီထားသညျ။ စောကျဖုတျကို မပွတျငုံထားသညျ။ နှုတျခမျးဖွင့ျ တေ့ထားပွီး တောကျလြှောကျ လကြျသညျ။
ဖငျပါလကြျပေးသညျ။ ဖငျပေါကျကို လြှာဖြားနဲ့ မှှတေော့ “အားနာလိုကျတာ ရဲမှူးရယျ” ဟု စိတျထဲက ပွောမိသညျ။ အပွငျသို့ မပွောမိပါ။ ကောငျးလှနျးသော အရသာမြား ဆုံးရှုံးရမည့ျအရေးကို ကွောကျသညျ။
“အမှေးတှေ”
ထူးစိနျက သူ့ပါးစပျထဲ ကပျနသေော နီနီဝငျး စောကျမှေးလား ဖငျမှေးလား မသိသော အမှေးကို ဆှဲထုတျလိုကျသညျ။ သူမနှင့ျ နှုတျခမျးခငြျးစုပျသညျ။ နီနီဝငျး အရူးအမှုးစှဲလမျးသှားသညျ။
“ဖငျကို လိုးမယျနောျ”
“ကိုကို့သဘော ကိုကို့သဘော”
ဟုတျပါသညျ။ သညျလောကျ ထူးခွားသော အရသာကို ပေးနိုငျစှမျးသော ကိုကိုအား သူ့စိတျကွိုကျ ခံပေးပဈမညျ။ တကယျပငျ ထပျမံထူးခွားသော အရသာမြားကို သူမ ထပျရမညျဟု ယုံကွညျပါသညျ။
“ဖင်ခံဖူးလား”
“သူနောျ သူမြားက ခုမှ ထူးထူးဆနျးဆနျးတှေ တှေ့ဖူးတာ”
“ဖငျခံရငျ နာမှာ မကွောကျဘူးလား”
“ကိုကို့လီး တိုငျလောကျကွီးလဲ ခံပေးမှာပဲ”
“ဒါဆို ဖငျမလိုးခငျ လီးကို အာခေါငျထိအောငျ စုပျပေး”
“ဟုတျ ကိုကို့သဘော”
ထူးစိနျက နီနီဝငျးခေါငျးကို ကိုငျကာ လီးကို ပါးစပျထဲ မရမက သိပျထည့ျသညျ။ နီနီဝငျးက ထူးစိနျပေါငျကို ဖကျထားပွီး မကြျရညျထှကျသညျအထိ ငုံစုပျပေးသညျ။ ဖငျခတြော့လညျး အဆုံးထိ သှငျးရနျ နီနီဝငျးပငျ ပွောသညျ။ သူမ စှဲလနျးနပွေီ မဟုတျပါလား။ ဇာတျသိမျးတော့ လီးရညျမြား ပါးစပျထဲ သှငျးသညျ။ သူမ အသာအယာပငျ ဟထားပေးသညျ။ လီးရညျမြား အဖိတျအစငျ မရှိစရေ။ နှုတျခမျးတှငျ ပကြေံနသေော လီးရညျကိုပငျ သူမလကျညိုးဖွင့ျ သပျပွီး လကြျကာ မွိုခလြိုကျသညျ။ နီနီဝငျးသညျ ထူးစိနျရငျခှငျထဲတှငျ အခစြျကို ရငျခုနျတတျစ ကလေးငယျလို ပြောျမွူးနသေညျ။ ထူးစိနျကလညျး နောကျတဈခြီထပျဆှဲရနျ အားမှေးနသေညျ။ ဘှားတောျက အသကျ ၃၂ နှဈသာ ဆိုတယျ။ အတောျနု မဟုတျလား။ ပွီးတော့ ဆှဲလို့ကောငျး ပွီး အပေးကွမျးသည့ျ ဆောျဆိုလို့ သူလိုးဖူးသမြှ ဆောျတောျတောျမြားမြားရှိသောျလညျး နညျးသညျ။ မှတျမှတျယယ လေးငါးယောကျသာ ရှိမညျ။ ထိုထဲမှ သိပျမကွာသေးခငျက ကခငြျမလေး တဈယောကျကလညျး ယခု နီနီဝငျးလို ကွမျးခဲ့ ရမျးခဲ့သညျ။
သူမနာမညျ ဆိုငျးဇီ။ ကခငြျတှကေ နာမညျတူမြားသညျ။ သူမနာမညျမေးတော့ ဆိုငျးဇီဟုသာ ဖွသေညျ။ သူမ၏ ကံဆိုးမှုမြားကို သူက ထပျမံကံဆိုးစခေဲ့ပါသညျ။ သူမ အပွောအရ မွဈကွီးနားမှ ရထားဖွင့ျ စီးလာစဉျ ပစ်စညျးအားလုံး အိပျမှေ့ခဆြေးဖွင့ျ အခိုးခံရသညျဟု ဆိုသညျ။ သို့သောျလညျး ဘာဆို ဘာမှ ပါမလာသော ဆိုငျးဇီဆိုသည့ျ သူမအတှကျ ထူးစိနျ ဖွည့ျဆညျးပေးရမညျမှာ တာဝနျ မဟုတျပါလား။
“မငျးကို ရှေးစရာ နှဈခု ပေးမယျ၊ ထောငျထဲမှာ ဆယျနှဈနမေလား၊ ငါနဲ့ တဈပတျ နမေလား၊ စဉျးစားပါ၊ သခြော စဉျးစားပါ၊ ငါပွောလို့ လုပျရတယျလို့ မငျးမဖွဈစနေဲ့”
“နငျနဲ့ တဈပတျနပွေီးရငျ ငါမွဈကွီးနား ပွနျဖို့ မီးရထားခ ပေးမလား”
အပွော အဆို အတောျရိုငျးသည့ျ ဟာမ။
“အိုးပေးမယျ၊ လမျးစရိတျ အပွည့ျအစုံ ထည့ျပေးမယျ”
“ဒါဆို နငျနဲ့ လိုကျနမေယျ”
“နငျ ဘာလုပျရမယျဆိုတာ သိတယျနောျ”
“သိပါတယျ၊ နငျငါ့စောကျပတျကို လိုးခငြျလို့”
“ရှငျးတယျကှာ၊ ကွိုကျသှားပွီ၊ ဒီနေ့တော့ နင့ျစောကျပတျကို ငါမလိုးသေးဘူး၊ ဒီနေ့ အခြုပျကနေ ထောငျထဲပို့ရမယ့ျ ကောငျမလေး တဈယောကျရှိတယျ၊ သူ့ကို ငါကွိုကျတယျ၊ ငါလိုးတယျ၊ သူက ငိုတယျ၊ ငါလိုးပွမယျ၊ နငျမငိုရဘူး၊ ပွီးတော့ နငျဖူးကားတှေ ကွည့ျရမယျ၊ အဲဒီထဲအတိုငျး ငါ့ကို ခံပေးရမယျ နားလညျလား”
“ရတယျလေ၊ နင့ျသဘောပဲ”
“ရဲဘောျ နှေးနှေးစိုးကို ဒီခေါျခဲ့”
ရဲဘောျတဈယောကျမှ နှေးနှေးစိုးဆိုသည့ျ ကောငျမလေးကို ခေါျလာသညျ။ နှေးနှေးစိုးကို ဘာကွောင့ျ ဒီလူကွီး ကွိုကျတာလဲဟု ဆိုငျးဇီတှေးသညျ။ တှေးမရပါ။ ထူးစိနျသညျ မိနျးမစုံလိုးဖူးသောျလညျး ခုလို ဖကျတီးဖွဈလုလု ဝနသေည့ျ ကောငျမလေးမြိုးကို မလိုးဖူး။ ထို့ကွောင့ျ စမျးလိုးကွည့ျသညျ။ ငိုလိုကျသည့ျဖွဈခွငျး။ သူ့လီးကွီးလို့လား။ အလိုးခံရလို့လား မသိ။ သို့သောျ ငိုနသေည့ျ မိနျးကလေးကို လိုးရသညျမှာ အရသာ တမြိုး ရှိသညျ။ စားပှဲဘေးတှငျ လာရပျသော နှေးနှေးစိုးကြောကို တှနျး၍ ကုနျးခိုငျးလိုကျပွီးနောကျ ထမီကို ခြှတျခလြိုကျသညျ။ အတှငျးခံ မပါ။ ခွနှေဈဖကျကို ကားအောငျ လုပျလိုကျသညျ။ ပွီးတော့ ထူးစိနျက အေးဆေး ခြှတျသညျ။ လကျဝါးထဲ တံတှေးထှေးထည့ျပွီး လီးကို ပိုတောငျလာအောငျ ကှငျးထုသညျ။
“ဟင့ျ ရှှတျ ဟင့ျ”
ငိုသံက ကွားရပွီ။ တငျနှင့ျ ရငျ ပွားကပျနသေည့ျ ကောငျမလေးကိုလညျး လိုးဖူးသညျ။ တငျလညျး မရှိ။ ရငျကလညျး ပွားကပျကာ စုပျပါမြားသဖွင့ျ နို့သီးခေါငျးသာ ကွီးလာသော ကောငျမလေးပငျ သူလိုးတုနျးက ကြကြေနေပျနပျဖွင့ျ တအငျးအငျး ညညျးကာ ခံသညျ။ သညျဟာမကွီးကတော့ ဘာကွောင့ျ မသိ။ လီးကို စောကျပတျအထကျအောကျ ပှတျလိုကျသညျ။ တဈဝကျလောကျ ထိုးထည့ျပွီး ပွနျထုတျသညျ။ ခါးကိုငျကာ ခပျဆတျဆတျလေး သှငျးလိုကျသညျ။
“အွန့်”
နှေးနှေးစိုးမှာ စားပှဲစှနျးကို အတငျးအကွပျကိုငျကာ ငိုရငျး ညညျးသညျ။ ခါတိုငျး အခွားရဲဘောျမြားသာ ရှိသညျ။ ခုဆို သညျလူကွီးနောကျလိုးမည့ျ မိနျးကလေးပါ ရှိနသေညျ။ သူမ ရှကျသညျ။ လီးဘယျလောကျကွီးကွီး သူမ မကွောကျပါ။ ခုတော့ တကျလိုးခငြျသည့ျလူ တကျလိုးသည့ျ ဘဝအပွငျ လိုးတိုငျး အမြားရှေ့တှငျ အလိုးခံရသညျ။ နောကျမှ ဖငျပွောငျးလိုးသညျ။ အောကျပေါကျ အပေါျပေါကျ ပွောငျးနသေညျ။ ပွီးခါနီးတော့ မကြျနှာမော့ကာ ကှငျးထုခနြသေညျကို ခံပေးရသညျ။ ဆိုငျးဇီသညျ နညျးနညျးရှံသလို ဖွဈသှားသညျ။ နှေးနှေးစိုးမှ မကြျနှာပေါျ ပနေသေော လီးရညျမြားကို လကျခြောငျးဖွင့ျ သုတျကာ ပွနျစားလိုကျသော ကွောင့ျ ဖွဈသညျ။ ကွည့ျရသညျမှာ သူမလညျး …

အိမျကွကျကို ခကြျမစားမီ တဈရကျအလို
မွဈကွီးနားဆိုသောျလညျး မွို့နဲ့နီး၍သာ ရပျကှကျ အမညျတှငျသှားသော ရပျကှကျတှငျးမှ ဆငျးရဲစှာ နလောခဲ့ဖူးသော ဆိုငျးဇီအတှကျ တိုကျခနျးသညျလညျးကောငျး၊ အိပျရာသညျလညျးကောငျး၊ ဆိုဖာမြားသညျ လညျးကောငျး ခနျးနားလှသလို စားစရာ သောကျစရာမြားကလညျး အကောငျးစားတှေ ဖွဈနသေညျ။
“ဟင်”
သူမကို ဗှီဒီယိုလာပွပေးသော ကောငျမလေးက ပါးကွားကှကျလေးနဲ့ အတောျလှပါသညျ။ ဆံပငျလေးကလညျး အရှညျ။ ဗှီဒီယိုမှ လိုးခနျးမြား တောကျလြှောကျ လာနသေညျ။ ဆိုငျးဇီသညျ အတှေ့အကွုံ မရှိသူ မဟုတျ။ ရှိဖူးပါသညျ။ သူမတို့ နယျဘကျက သညျလိုကိစ်စကို အထှအေထူးလုပျနသေညျ မဟုတျ။ သို့သောျ သူမ၏ သူငယျခငြျးမြားကသာ သညျကိစ်စတှငျ ပှင့ျလငျးခဲ့ကွသညျ။ သူမ အတတျနိုငျဆုံး ရှောငျခဲ့ပါသညျ။ သူငယျခငြျးမြား မိမိရှေ့တှငျ အိပျခနျးထဲဝငျကာ တဆူညံညံလိုးကွသညျကို သူမက ဧည့ျခနျးမှ အနအေထား မပကြျ နခေဲ့သညျ။ သို့သောျ ဘုရားသခငျသညျ သူမကို ရနျကုနျရောကျမှ ပကြျစီးစဟေု ဖနျဆငျးခဲ့လသေညျ။
ထူးစိနျသညျ အမြိုးသမီး အခြုပျခနျးအတှငျး လှည့ျလှညျနသေညျ။ အားလုံး လေးဆယျကြောျရှိသညျ။ အရှယျစုံ ဆိုကျစုံရှိသညျ။ ငယျသားမြားနှင့ျ ဝစေားမြှစား လုပျရငျး သူအရငျရှေးကာ ရယူခဲ့သော မိနျးမမြားက အလနျးတှခေညြျး ဖွဈသညျ။ လောလောဆယျ သူဆှဲထားဖူးသည့ျ အထဲမှ ခပျကဲကဲလေးမြားကို ရှေးမညျ။
“ဗိုလျကွီး ညစာအတှကျ အားလုံးရပျပွီး နံရံမှာ မှီပါ”
အမြိုးသမီးအားလုံး တိတျဆိတျစှာ သကျဆိုငျရာ နံရံတှငျ လကျထောကျကာ နညျးနညျးစီကုနျးပွီး ရပျနကွေသညျ။ ထူးစိနျက သူလိုခငြျသည့ျ အမြိုးသမီးမြားကို ရှာကာ တငျလုံးကို တဈခကြျစီ ဆုပျကိုငျလိုကျသညျ။ ရဲဘောျက မှတျထားသညျ။ ထူးစိနျ ထှကျခဲ့သညျ။ အပွငျရောကျတော့
“ကဲ မေဦး၊ ကသှေယျနှင့ျ မာမာဆှတေို့ ဒီည ဗိုလျကွီးထူးစိနျအတှကျ ကိုယ့ျကိုယျကို အလှဆုံး ပွငျဆငျခှင့ျ ပေးမယျ”
“အားဆေးတှလေညျး ကြှေး၊ အစားအစာတှလေညျး ကောငျးကောငျးကြှေးထားလိုကျ၊ ရုံးဆငျးတော့ ငါ့ကား နောကျခနျးထဲ သိပျလိုကျကှာ”
“ဟုတျ အမိန့ျအတိုငျးပါ အာစိ”
မေဦးက ရခြေိုးရငျး ပွုံးသညျကို ကသှေယျက တှေ့သှားသညျ။
“ဟာမ နငျကတော့ ပွုံးနိုငျတာပေါ့”
ကသှေယျက ငွူစူစူ ပွောသညျ။
“ဟုတျပါဘူးဟာ ဒါပမေယ့ျ အဲဒီဘဲဟာကွီးနဲ့မှ အားရတာ”
“ဟှနျး နငျကတော့ ယောကြျားတကာ လှည့ျခံနတောဆိုတော့ သိတာပေါ့”
“တောျကွပါဟယျ၊ ခု တဈယောကျ ခဏတဈယောကျ လာလာလိုးကွတဲ့ ဘဝက လှတျခငြျပွီ”
မာမာဆှကေ ဝငျပွောသညျ။
“လှည့ျခံခငြျတာပေါ့ တောျရေ…၊ ခုက မာမာဆှေ ပွောသလို တဈယောကျပွီး တဈယောကျ လာလာလိုးနတော ခကျတယျ၊ ဟိဟိ ဒါနဲ့ ငါတို့ သုံးယောကျကို ဘာမှုနဲ့ ဖမျးမှနျး ခုထိ မသိသေးဘူး၊ နှဈပတျကြောျလာပွီ၊ ဘာမှသာ မထူးတာ ငါတို့ကို ယောကြျား အယောကျ ၂၀ လောကျတော့ လိုးပွီးပွီနောျ”
မေဦးက ပွောသညျ။ သူမသညျ အသားညိုသညျဆိုသညျထကျ အမညျးဘကျနှယျကာ ပိနျသညျ။ ရငျသား ဆို၍ မရှိသလို တငျကလညျး ဖားဖငျလို့ ပွောရမလိုပငျ။ ဆံပငျကို အရှညျထားသောျလညျး ဆံပငျ မသနျသဖွင့ျ ကြောလောကျသာ ရှညျသညျ။ သို့သောျ မညျမြှရုပျဆိုးဆိုး ကိုးရီးယားခတျေ မဟုတျလား။ ပွငျတတျ ဆငျတတျတော့ ကွည့ျပြောျရှုပြောျရှိသညျ။ ထိုအထဲ နညျးနညျးလေး ကဲတော့ ဘဲတှေ အကွိုကျ ဖွဈသှားသညျလား မပွောတတျပါ။ ဟော့ရှော့ သရီး နာမညျကွီးနသေဖွင့ျ သှားကွည့ျရာမှ အပွနျ ကားဘယျလိုမှ တားမရ။ တဈနရောရောကျတော့ ကောငျလေးတှကေ လိုကျနှောင့ျယှကျသဖွင့ျ အမှောငျထဲ ဝငျနနေလေိုကျကွသညျ။ ကံဆိုးခငြျတော့ ရဲကားမီးအထိုးနဲ့ တည့ျတည့ျတိုးလသေညျ။
“စခနျးရောကျမှ ရှငျး”
ဘယျလိုမှ ပွောမရသဖွင့ျ ရဲစခနျးသို့ပါသှားသညျ။ စခနျးတှငျ စဈစရာ ရှိသညျဟုဆိုကာ တဈယောကျစီ ခေါျထှကျသှားသညျ။
ဗိုလျကွီး ထူးစိနျ၏ အခနျးထဲအရောကျ တံခါးကို ပိတျလိုကျကာ ထူးစိနျက မာမာဆှကေို စိမျးစိမျးကွည့ျကာ ဆံပငျကိုဆုတျကိုငျပွီး ပါးကို နမျးသညျ။
“ကျွန်မ အဲဒီ အစားထဲက မဟုတ်ဘူး”
“ဟား ဟား ဟား၊ မာယာတဈသိနျး အပလိနျး အနန်တတဲ့၊ မငျးတို့ မိနျးမတှေ တတျလညျး တတျနိုငျတယျကှာ၊ မငျး အဲဒီ အစားထဲက ဟုတျ ဟုတျ မဟုတျဟုတျ ဒီညတော့ မငျးဟာ င့ါအတှကျပဲ”
“ကြှနျမ တောငျးပနျပါတယျရှငျ ကြှနျမကို လှတျပေးပါ”
“လှတျစခေငြျရငျ ငါပွောတဲ့အတိုငျး ငါ့အမိန့ျကို တဈဝမေသိမျးလိုကျနာပွီး ငါပွုသမြှ နုရတဲ့ ဘဝမှာ နရေငျတော့ မငျး လှတျမှာပေါ့ကှာ၊ အဲလိုမှ မဟုတျဘဲ ကလနျကဆနျလုပျရငျတော့ သိတယျနောျ ဒါ ရဲစခနျး၊ မငျး ဘယျမှာမှ အမှုသှားဖှင့ျလို့ မရဘူး၊ ကဲ ကဲ မငျးအဝတျလေးတှေ တှန့ျကွကေုနျမှာ စိုးရတဲ့အတှကျ ခြှတျလိုကျပါ။ ဖွညျးဖွညျးခငြျး ခြှတျခလြိုကျပါ၊ ပွီးတော့ ငါသိမျးထားတဲ့ ခှတှေကေို ပွမယျ၊ အဲဒီထဲက အတိုငျးပေါ့၊ တဈပုံစံတညျး တူရမယျ၊ အဲဒါပဲကှ ပုံစံထိုငျတယျဆိုတာ၊ စုပျဆိုရငျ စုပျ၊ ကုနျးဆိုရငျ ကုနျး၊ အဲ ဒါပမေယ့ျ ငါတော့ ငါ့စိတျကူးရမှ မငျးဟာကို လကြျပေးမှာပေါ့ ဟငျး ဟငျး ဟငျး”
ကံကွမ်မာရဟတျ တဈပတျလညျလာပွီလားဟု မာမာဆှေ တှေးမိသညျ။ ဟုတျသညျ။ သူမသညျ နယျက တကျလာကာ ရနျကုနျမွို့ကွီးတှငျ စီးပှားရှာခဲ့သညျ။ ပထမဦးဆုံး လောငျးကစားဒိုငျတှငျ အလုပျရသညျ။ သူမ ဒိုငျနာမညျမှာ ဦးကြောျဝငျးဖွဈသညျ။ ဦးကြောျဝငျးတှငျ မယားရှိပါသညျ။ သို့သောျ သူမညှုခကြျ ကောငျးကောငျးဖွင့ျ ဦးကြောျဝငျးကို မွူဆှယျနိုငျခဲ့သညျ။ မူးနသေော ဦးကြောျဝငျး ခွတေောျတငျသညျကို သူမ ပြောျပြောျကွီး လညျစငျးပေးခဲ့သညျ။ အသကျလေးဆယျ အရှယျမြှသာ ရှိသေးသော ဦးကြောျဝငျးက တောျတောျ သနျပါသညျ။ မူးရငျး ခသြညျကို နှဈခြီခနြိုငျသညျ။ သူမလညျး မငွငျးပါ။ အရူးအမဲသား ကြှေးဆိုသလို ဦးကြောျဝငျးသညျ အခါအခှင့ျကို သိတတျလာပွီ။ မူးအောငျ သောကျတတျလာသညျ။ မူးလြှငျ ခှငျရသညျကိုး။ ဦးကြောျဝငျးက တဈညတှငျ မသိမသာ စမျးကွည့ျသညျ။ အရကျကို ဆေးသဘောလောကျသာ သောကျပွီး မာမာဆှကေို အိပျယာထဲ ဆှဲခေါျသညျ။
“မငျးက ငါ့ကို သကျသကျမဲ့ပေးနတောပဲ၊ မငျးဘဝ ရတေိမျနဈနပွေီနောျ”
“ကြှနျမ ငှေ အရမျးလိုနလေို့ပါ ကိုကွီး”
“ငှေ… ဟုတျလား၊ ဒါဆိုလညျး ရမှာပေါ့ကှာ၊ တနျရာတနျကွေးပေါ့၊ လာ”
ဦးကြောျဝငျးက ကုတငျပေါျ ခွခေထြိုငျရငျး ရပျနသေော မာမာဆှလေကျကို ဆှဲကာ ထိုငျခိုငျးသညျ။ မာမာဆှေ ဒူးထောကျထိုငျခလြိုကျသညျ။ ဦးကြောျဝငျး ပုဆိုးခြှတျလိုကျသညျ။ သူမအလိုကျသိစှာပငျ ကိုငျပေးလိုကျသညျ။ ကှငျးထုတော့ လီးက တောငျလာသညျ။ သူမ အေးဆေးပငျ ထိပျကို လြှာနဲ့ စလကြျသညျ။ ပွီးတော့ ငုံခလြိုကျသညျ။
“အား ကောငျးလိုကျတာ အခစြျရာ ခပျပွငျးပွငျးလေး”
သူမ အားကုနျ ဆှဲစုပျပေးသညျ။ ပါးမြား ခြိုင့ျဝငျနအေောငျ စုပျပေးသညျ။ ဦးကြောျဝငျးက သူမခေါငျးကို ကိုငျကာ နိုကျခသြညျ။ သူမလညျး လီးဆုံးအောငျ ငုံပေးသညျ။
“ကြိုက်သွားပြီ”
သူမကို ကုတငျတှငျ လကျထောကျပွီး အရပျလိုကျ ကုနျးခိုငျးသညျ။ ထမီကို ခြှတျခပြွီး စောကျဖုတျတှငျ လီးကို တေ့ကာ ဆောင့ျသှငျးသညျ။ သူမ ငိုကျကသြှားသညျ။ သူမခါးကို ဆုတျကိုငျကာ သခြော ဆောင့ျထည့ျတော့ အဆုံးထိ ဝငျသှားသညျ။ နောကျတဈနေ့က အလုပျပိတျရကျ ဆိုကာ သူမကို တဈညကုနျ ဆှဲသညျ။ နို့လညျး ကွမှေကုနျသလို စောကျဖုတျလညျး အောင့ျနသေညျ။ ဖငျပေါကျကလညျး ကယြျသှားသညျ။ ည ရှဈနာရီလောကျကတညျးက မနကျ ငါးနာရီခှဲ အာရုဏျကငြျးလုလုမှ အပွီး နားသညျ။ ကွားထဲ နားတော့ နားပါသညျ။ ၁၅ မိနဈ မပွည့ျ။ နားသညျဆိုသောျလညျး ရငျခှငျထဲ သူမကို ထည့ျကာ နို့မြားစုပျလိုကျ၊ ပါးနမျးလိုကျ၊ အဖုတျကို ပှတျလိုကျနဲ့ ပွနျထသညျနှင့ျ စုပျပေးရသညျ။ လီးရညျကိုလညျး စားပွရသညျ။
သူဋ်ဌေးဦးကြောျဝငျးနဲ့ ကွာကွာ မကဲလိုကျရ။ သူဌေးမ သိသှားသဖွင့ျ ဇာတျလမျးက ပွီးသှားသညျ။ သူမကို ငှေ မဖွဈစလောကျပေးကာ အလုပျထုတျသညျ။ လောငျးကစားဒိုငျ တဈဒိုငျပွောငျးသညျ။ အလုပျနားရကျ ဦးကြောျဝငျးနဲ့ ဟိုတယျတဈခုတညျး သှားဆှဲကွသညျကို ကောျမရှငျစားက တှေ့သှားသညျ။ ကောျမရှငျစား၏ မထငျမရှား ဇနီးသညျသို့ ရောကျသညျ။ လကျထောကျက တဈခြီတောငျးဆှဲရာတှငျ ကောျမရှငျစားက သူမကို နှမွောသဖွင့ျ အဝမေတည့ျဖွဈကာ ကောျမရှငျစားဇနီးသိပွီး လမျးခှဲရသညျ။ သို့နှင့ျ အလုပျရှာရငျး အဆောငျတှငျ နစေဉျ မေဦး ကသှေယျနှင့ျပေါငျး၍ ရုပျရှငျသှားကွည့ျအပွနျ ခုလို ကွုံရသညျ။ ဖမျးသှားပွီး သုံးရကျနမှေ သူမတို့ အခငြျးခငြျး ပွနျတှေ့ရသညျ။ တဈယောကျနဲ့ တဈယောကျ ကိုယ့ျအဖွဈနဲ့ကိုယျမို့ စကား မပွောဖွဈကွ။ သူမလညျး မပွောခငြျ။ ဟိုကားထဲကအတိုငျး၊ ဒီကားထဲကအတိုငျးဆိုပွီး သူမမှာ ဖူးမငျးသမီးရှုံးလောကျအောငျ ခံပေးရသညျ။ နောကျညတော့ တဈယောကျဆီ ပွောငျးသညျ။ ငါတော့ သူ့ကို ဘယျလိုဆှဲတာ မိုကျတယျ ဟေ့ကောငျနဲ့ အခငြျးခငြျးလကျတို့ပွီး တခွားတဈယောကျဆီ ပွောငျးအိပျရသညျ။ တတိယညလညျး တဈယောကျ။ တဈညမှ မအိပျရ။ နေ့ဘကျလညျး မအိပျတတျသဖွင့ျ တောျတောျနရေဆိုးပါသညျ။ နို့တှကေလညျး ပိုကွီးလာသညျဟု ထငျရသညျ။ အဖုတျက အောင့ျလှနျးသဖွင့ျ မနာတတျတော့။ ဖငျကလညျး ကြိနျးစပျသှားသညျ။ စားလိုကျရသည့ျ လီးရညျတှေ။ နို့ဆီတဈဗူးစာလောကျ ရှိမညျ။
ကသှေယျက မကြျနှာပကြျနသေောျလညျး မေဦးက ဘာမှ မဖွဈသည့ျဟနျ နနေသေညျ။ မာမာဆှလေညျး မေးမနခေငြျ။ သူမနီးပါး ခံခဲ့ကွရမညျမှာ သခြောသညျ။ တဈည အနားပေးသည့ျ သဘောမြှသာ ရှိသညျ။
“ဒီလောကျဆို မငျးတို့ အခငြျးခငြျး ကိုယ့ျအကွောငျး ကိုယျရငျဖှင့ျပွီးကွပွီ ထငျပါတယျ၊ ကဲ ဒီညတော့ မငျးတို့ကို တာဝနျသိတဲ့ ရဲဘောျတှအေတှကျ ပေးလိုကျပါတယျ”
ရဲဘောျ ငါးယောကျအတှကျ သူမတို့ တဈယောကျနှုနျးဖွင့ျ လိုကျသှားရသညျ။ ထိုညတှငျလညျး မာမာဆှေ မအိပျရ။ သူမပေါျ ဘယျနှဈခြီစီ တကျကွမှနျးလညျး မသိ။ သူမမြော့မြော့လေး ကနြျသညျ။ ပထမခြီပဲ ကောငျးကောငျးမှတျမိသညျ။ ငါးယောကျလုံး သူမကို တဈမြိုးပွီးတဈမြိုး အပေါကျတှေ မကနြျသှငျးကွပွီး လီးရညျကို ပါးစပျထဲ တပွိုငျတညျး လှတျခကြွသညျကိုပဲ ကောငျးကောငျး မှတျမိတော့သညျ။ သူမအထငျ ပါးစပျ ပွည့ျသှားသညျဟု တငျပါသညျ။ ရဲဘောျတှကေလညျး အတှေ့အကွုံရှိကွသူမြားဖွဈသညျ။ လီးလညျး ပေါငျးစုံနသေညျ။ ကွီးသူကကွီး တုတျသူကတုတျ ရှညျသူကရှညျ ခြှနျသူကခြှနျသညျ။ တဈယောကျပွီးတဈယောကျ ပါးစပျထဲ ကှငျးထုထည့ျကွပုံမှာ ကြှမျးကငြျလှသညျ။ နောကျတော့ ခဏနားပွီး တဈယောကျစီ ဘယျလိုပုံစံစသဖွင့ျ အဆနျးထှငျကာ လိုးကွသညျ။ သူမ သတိရလာတော့ ဘေးတှငျ ကသှေယျနဲ့ မေဦးမှာလညျး မြော့နကွေသညျ။ ကသှေယျလေးကိုသာ သနားမိသညျ။ သူမက ဖွူစငျသညျ။ မေဦးကတော့ အစကတညျးက နန့ျတန့ျတန့ျနဲ့ တှေ့ခငြျနသေည့ျပုံ ရသညျ။ နောကျထပျ တဈညနားရမညျ ထငျခဲ့သောျလညျး မနားရခြေ။ တဈယောကျလိုကျ အဖှဲ့လိုကျ လာခေါျသှားပွနျသညျ။ ဆယျရကျပွည့ျတော့ သူမတို့ကို အမြားနဲ့အတူ အခြုပျခနျးထဲထည့ျသညျ။ သူမတို့နှင့ျ မရှေးမနှောငျး အသကျ ၄၀ ကြောျခန့ျရှိသည့ျ ခပျဝဝအမြိုးသမီးတဈယောကျလညျး ရောကျလာသညျ။
“စောကျပတျကို စခနျးထဲ ဖွုတျထားပေးလို့ရရငျ ဖွုတျထားပေးလိုကျပါတယျ တကတညျးတောျ ဖာခနျးတောငျ သူတို့လောကျ ခံရမှာ မဟုတျဘူး”
အမြိုးသမီးက ပှစိပှစိနဲ့ ဝငျလာသညျ။
“အောျ အသဈလေးတှေ ရောကျနတောကိုး၊ အသဈလညျး သူတို့ဝမှ ရောကျလာတာပါပဲလေ၊ ငါ့လို အိုကွီး အိုမကွီးကိုတောငျ သူတို့က လိုးသေးတာ”
မာမာဆှသေညျ စိတျပကြျလကျပကြျစှာ ထိုငျနမေိသညျ။ ဘယျသူမှလညျး တဈယောကျနဲ့ တဈယောကျ သိပျမိတျမဆကျကွ။ လေးရကျလုံးလုံး သူမတို့ကို ဘယျသူမှ မခေါျဘဲ ရှိရာမှ သညျညဇာတျလမျး ပွနျစပွီဟု တှေးမိသညျ။ သညျညတော့ တပွိုငျတညျးပါလား။ ဘာပဲဖွဈဖွဈ ဖွဈသမြှ အကွောငျး အကောငျးပေါ့ဟု တှေးလိုကျသညျ။
ဆိုငျးဇီသညျ ပုံစံအမြိုးမြိုးဖွင့ျ လာနသေော ဖူးကားကို ကွည့ျရငျး စားစရာမြားကို စားရငျး ယားလာသဖွင့ျ ကိုယ့ျအဖုတျကို စမျးနမေိသညျ။ ထူးစိနျက ဝငျလာသညျ။ သူ့နောကျတှငျ ပိနျပိနျသေးသေး ကောငျမလေး တဈယောကျ ပါလာသညျ။ နှံပွညျစုတျကို အမွှောကျနဲ့ ခြိနျသညျဆိုသည့ျ စကားပုံကို သတိရမိသညျ။ ထူးစိနျက
“မေဦး”
ဟုခေါျလိုကျသညျ။ မေဦးဆိုသူက အကြႌခြှတျသညျ။ ထမီခြှတျသညျ။ ကိုယျကို တဈပတျလှည့ျပွသညျ။ ဆိုငျးဇီဘေး လာထိုငျသော ထူးစိနျပေါငျကွားဝငျကာ ဘောငျးဘီခြှတျသညျ။ ဒူးထောကျထားသည့ျ အနအေထားဖွင့ျ တနျးမတျနသေော လီးကို လကျနောကျပဈပွီး လြှာဖွင့ျ တုနျခါရုံ လကြျပေးသညျ။ လီးထိပျက တဆတျဆတျခါသညျ။ ထူးစိနျက ဆံပငျမြားကို သပျကစားပေးသညျ။ မေဦးက လီးကွောမြားကို လိုကျလကြျပေးသညျ။ ထူးစိနျက လီးကို ပါးစောငျသို့ ထိုးသှငျးကာ စိမျထားပွီး ပါးကို ပုတျသညျ။ မေဦး လကျနောကျပဈကာ နနေဆေဲ။ ထူးစိနျက ခေါငျးကို ဖိကာ ကွီးလညျးကွီး ရှညျလညျးရှညျလှသော သူ့လီးကို အဆုံးထိ သှငျးလသေညျ။ ဆိုငျးဇီအဖို့မှာတော့ လညျခြောငျး နငျလသေညျ။ မေဦးက လကျဝါးနှဈဖကျဖွင့ျ သူမတငျနှဈလုံးကို အတငျးပွနျဆုတျကိုငျထားသညျ။ သူမြားတကာတှေ လိုးလို့ကှဲသှားသော စောကျဖုတျကို စိတျမဝငျစားပဲ မိမိနှင့ျ စတှေ့ကတညျးက စုပျဖို့ခညြျးသာ အားသနျသော ထူးစိနျအတှကျ မေဦး ပွငျဆငျ ထားပွီးသား ဖွဈသညျ။ ပါးစပျဖွင့ျ တောျတောျကွာတော့ မပွီးဘဲ ထားကာ နောကျတဈယောကျ ခေါျသညျ။
“ကေသွယ်”
အရပျအမောငျး နညျးနညျးကောငျးသော ကောငျမလေးတဈယောကျ ရောကျလာသညျ။ ကိုယျလုံးကိုယျပေါကျ သှယျလြှသညျ။ မေဦးအဝတျပုံတှငျ သူမလညျး အဝတျခြှတျသညျ။ ကသှေယျလာတော့ မေဦးနရော ဖယျပေးသညျ။ ကသှေယျ ကုနျးတော့ မေဦးက ဖငျကို လကြျပေးသညျ။
“မငျးလေးရဲ့ ဖငျလေးကို တှယျတော့ တှယျခငြျသားကှာ၊ ထူးစိနျက ဖငျကို ခွရော လကျရာ မပကြျ လိုခငြျတယျဆိုလို့၊ သူပွီးမှပဲ စိတျကွိုကျဆှဲတော့မယျ၊ တှငျးဟောငျး ရကွေညျလေးပေါ့”
ဤစခနျးသို့ စရောကျလာကာစ ညက သူမကို ဘယျနှဈကွိမျမှနျး မသိ တကျလိုးသော သူ၏စကား။ နောကျတဈနေ့ သညျလူကွီးဆီ သူမ ရောကျရသညျ။
“ဟေ့ကောငျ ငါမှာထားတဲ့အတိုငျး မငျးရှောငျရဲ့လား”
“စိတ်ချ ဆရာ ကြိုက်သလို မေးနိုင်ပါတယ်ဆရာ”
“အေး အဲဒါကွောင့ျ မငျးကို သဘောကတြာ၊ ငါ့ဟာကို မငျးစိတျကွိုကျဆှဲပတေော့ မောငျရငျ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ”
သို့နှင့ျ သူမအခနျးထဲသို့ ရောကျလာသော ထူးစိနျသညျ သူမကို ကုနျးခိုငျးထားပွီး ဖငျကို စဈလသေညျ။
“မငျးရဲ့ ဒီအပေါကျကို ဟိုကောငျ ဆှဲသေးလား”
“ရှင်”
ထူးစိနျက ဖငျပေါကျကို လကျဖြားဖွင့ျ ကလိရငျး မေးတော့ သူမ ဘာမွရေမှနျး မသိ။
“မငျးဖငျပေါကျကို ဟိုကောငျ သှငျးသှားသေးလား”
“မ… မ..သှငျး မသှငျးပါဘူးရှင့ျ”
“ဟား ဟား ဟား လိမ်မာလိုကျတဲ့ ကောငျလေးတှေ၊ မငျးရဲ့ ဖငျပေါကျကို ဒီည ငါပါဆယျဖောကျမယျ”
နာလိုကျသညျဖွဈခွငျး။ စောကျပတျအလိုးခံရတုနျးက မနာ။ ဖငျကမြှ နာသညျ။ လီးကလညျး ပိုကွီးသညျ မဟုတျပါလား။ ဖငျတောျတောျလိုးသည့ျ ထူးစိနျက ခေါျတော့လညျး ဖငျကိုပဲ ခပြွနျသညျ။ အကငြ့ျရပွီး ဖွဈသောျလညျး မခံရတာ နှဈရကျသုံးရကျကွာတော့ နာသညျ။ မေဦးက ကသှေယျတငျလုံးကို ဖွဲပေးရငျး တံတှေးလေး ထှေးခပြေးသညျ။ တောျတောျကွာတော့ ဆှဲထုတျကာ
“မာမာဆှေ” ဟုခေါျလိုကျတော့ မာမာဆှရေောကျလာသညျ။ သူမနှင့ျအတူ ဗှီဒီယိုပွပေးသော ကောငျမလေးလညျး လိုကျပါလာသညျ။ “စုစုပါ တဈခါတညျး ခြှတျ” ဟုပွောတော့ မာမာဆှနှေင့ျ စုစုတို့ အဝတျခြှတျလိုကျကွသညျ။
ဆိုငျးဇီမှာ လိုးနသေညျမြားကို အသညျးတထိတျထိတျ ကွည့ျရငျး သူမအလှည့ျကို စောင့ျနခေဲ့သညျ။ ထူးစိနျကလညျး အရှုံးမရှိအောငျ လီးနဲ့ ခြှတျသညျ မရှိရလောကျအောငျ အတတျနိုငျဆုံး တှယျလသေညျ။ နညျးမြိုးလညျး စုံလိုကျသညျ ဖွဈခွငျး။
“တီ တီ တီ”
“ဟဲလို”
ထူးစိနျ အတှေးစ ပွတျသှားသညျ။ ဖုနျးလာသဖွင့ျ ဆိုငျဇီနဲ့ ကိစ်စကို ကောငျးကောငျး စိတျကူး မယဉျလိုကျရ။ ရငျခှငျထဲမှ နီနီဝငျးကို ခဏထစကော ဖုနျးကိုငျလိုကျသညျ။ တဈဖကျက စကားကို နီနီဝငျး မကွားရသောျလညျး ခှငျတောျတောျကောငျးသည့ျ ဟနျတှေ့ရသညျ။ အဘယျကွောင့ျဆိုသောျ နီနီဝငျး ဆာနသေေးသောျလညျး ထူးစိနျမှာ သှားအိပျလိုကျပွီ ဖွဈသောကွောင့ျပငျ။
ကြောငျးသူလေးမြားနှင့ျ
“လှဲ မွနျမွနျလေးလုပျကွ”
“ဣန်ဒွရှေငျ” တညျးခိုးခနျးပိုငျရှငျဖွဈသည့ျ မမနု ခေါျ နုနုမေ၏ အမွနျစခေိုငျးခကြျကွောင့ျ တက်ကသိုလျ ကြောငျးသူလေးမြား ဖွဈကွသော ညိုညိုမာ၊ ဂြူလှိုငျခငျ၊ မြိုးရတီနှယျ၊ ဝါဝါကြောျ၊ ဆုရီရီဖွိုး၊ မွတျနိုးကလြာနှင့ျ ရှှရေညျတို့သညျ မဝတျဖူးသညျမှာ ကွာပွီ ဖွဈသော ကြောငျးစိမျး ဝတျစုံကို ပွနျဝတျနကွေသညျ။ လကျရှိ သူမတို့ ဝတျလာသော အဝတျမြား ခြှတျနစေဉျ သူမတို့၏ ပစ်စညျးမြားကို မရောငျးရသေးခငျ ကွိုတငျ သုံးဆောငျမည့ျ လူကွီးလူကောငျး သုံးယောကျ ရောကျလာသညျ။ တဈယောကျက သူမတို့၏ မမနုခါးကို ဖကျပွီး တငျကို ပှတျကာ
“ဆရာမလညျး ကြောငျးစိမျးကို ဝတျလေ”
ဟုပွောသညျ။
“မြားနပွေီလေ”
“ဆရာမရောပါမှပေါ့။ တပြောျတပါးပေါ့”
မမနုက နှုတျခမျးလေးစူလြှကျ သူမအကြႌကွယျသီးကို ဖွုတျသညျ။
“လူဆိုးတှေ လောဘအရမျးကွီးတာပဲ“
မမနုက ပှစိ ပှစိ ပွောသညျ။
“ကိုကိုတို့က လူဆိုးတှေ မဟုတျပါဘူး၊ လူဆိုးတှေ ဖမျးတဲ့ ရဲတှပေါ၊ ပွညျသူတှေ စိတျခမြျးသာမှု အပွည့ျအဝ ပေးမယ့ျ ရဲတှပေါ၊ အထူးသဖွင့ျ မိနျးကလေးတှကေိုဆိုရငျ စိတျခမြျးသာမှု ပိုပွည့ျအောငျလို့ ကိုယျဖိ ရငျဖိ ပွုစုတဲ့ ရဲတှပေါ၊ ကဲ မငျးတို့ကို မငျးတို့ မိတျဆကျ မပေးခငျ ငါတို့ကို အရငျ မိတျဆကျပေးမယျ၊ သူက ဒီနယျပိုငျ သိနျးဦးတဲ့၊ သိပျကွငျနာတတျတဲ့ နယျပိုငျပေါ့၊ ဘယျလောကျထိ ကွငျနာတတျလဲ ဆိုရငျ တလောတုနျးက သူကွငျနာရမယ့ျ မိနျးကလေးတှေ မြားလှနျးလို့ ငါ့ကိုတောငျ မကြျမှနျနဲ့မို့ဆိုပွီး လကျဆောငျပေးပွီး ကွငျနာ ခိုငျးခဲ့သေးတယျ”
သိနျးဦးက ရယျသညျ။
“မကြျမှနျလေးနဲ့က မိုကျလှနျးလို့ လိမ်မာအောငျ ဆရာသမားဆီ ပို့လိုကျတာပါဗြာ”
“အေး ဟုတျတယျ၊ သူက ကွငျနာတတျတဲ့ သူဆိုတော့ အမိုကျမလေးတှနေဲ့ အတူမနဘေူး၊ ခပျမိုကျမိုကျလေး ဆိုရငျ သူ့ရာထူးမွဲအောငျဆိုပွီး အထကျကို ပို့ဆုံးမခိုငျးတော့တာပဲ၊ အထကျက နညျးမြိုးစုံနဲ့ ဆုံးမလှတျလိုကျလို့ လိမ်မာသှားရငျတောငျ သူက ဆကျဆုံးမသေးတာ၊ ကွငျနာတတျပုံ ပွောပါတယျ”
မိနျးကလေးမြားသညျ မိုကျဂုဏျမြား လာဖောျနကွေသော ဗိုလျတှကေို နညျးနညျး လန့ျလာသညျ။
“ဒီတဈယောကျက သောျက တဲ့၊ သောျကပနျးလေးတှကေို သောက မရောကျအောငျ ပွုစုပြိုးထောငျပေးသူပေါ့”
သောျကက သူ့လညျပငျးကောျလံကို ပွငျကာ သူဖွဈကွောငျး ပွသညျ။
“ကြုပျကတော့ ထူးစိနျတဲ့၊ တဈစိနျတညျး ရှိတယျ၊ နှဈစိနျရှိရငျ ရှိတဲ့ စိနျနဲ့ မိနျးမ ထပျယူမယ့ျ ထူးစိနျပေါ့”
မမနုပါ ကြောငျးဝတျစုံ ဝတျပွီးသှားတော့ ဇာတျလမျးစသညျ။ ထူးစိနျက တဈဖကျတှငျ မမနု၊ ဂြူလှိုငျခငျ နှင့ျ တဈဖကျတှငျ ဝါဝါကြောျနှင့ျ ရှှရေညျကို ဖကျထားလိုကျသညျ။ မမနုမှာ စားနကေဖြွဈသဖွင့ျ ယူထားခွငျးဖွဈသညျ။ ဂြူလှိုငျခငျက အိုးတောျတောျတငျးသဖွင့ျ ယူထားသညျ။ ဝါဝါကြောျက ရိုးရိုးအေးအေး ဖွဈနသေဖွင့ျ ယူလိုကျသညျ။ ရှှရေညျက သေးသေးလေးဖွဈနသေဖွင့ျ ယူလိုကျသညျ။
“မောင့ျကို အရငျ မှှေးမှှေး ဝိုငျးပေးကွပါဦး”
မမနုကစ၍ သူ့ပါးကို တရှှတျရှှတျနဲ့ ဝိုငျးနမျးကွသညညျ။ နောကျတော့ ခါးကော့နအေောငျ တငျကောငျးသည့ျ ဂြူလှိုငျခငျက နမျးသညျ။ ဝါဝါကြောျက မရဲတရဲ နမျးသညျ။ ရှှရေညျမှာ အရပျပုသဖွင့ျ ခွဖြေားထောကျကာ နမျးသညျ။ ကြောငျးစိမျးဝတျစုံလေးမြားနှင့ျ ဖွဈကွသဖွင့ျ တမြိုးခံစားရသညျ။ နုနုမခေေါျ မမနုမှလှှဲ၍ ကနြျကောငျမလေးမြားမှာ ကလေးသာသာ မြားသာ ဖွဈကွသည့ျအတှကျ သူတို့ဘာသာ သူတို့ ဘယျလို ဖွဈနနေေ အသဈကလေးမြားကို ဖဲ့ရမည့ျ ပုံစံလေး ဖွဈနသေညျ။ ကြောငျးသူ ဝတျစုံလေးမြားက အသကျ ၃၆ ဆိုသော မမနုပငျ ၂၅ လောကျ ကနြျလောကျအောငျ နုသှားသညျ။ တကယျကောငျးသည့ျ အစီအစဉျလေး ဖွဈသညျ။ သူက မမနုနှင့ျ ဂြူလှိုငျခငျတို့၏ တငျကို ပှတျသပျသညျ။ ဝါဝါကြောျက သူ့ဘောငျးဘီကို ပှတျသပျသညျ။ ရှှရေညျက ဝါဝါကြောျဘေးတှငျ ဘာလိုကျလုပျရမညျလဲ ဆိုသည့ျပုံဖွင့ျ ဒူးထောကျကာ ထိုငျနသေညျ။ မမနုက ရှှရေညျခေါငျးကို သူ့ပေါငျကွားထဲ ဆှဲထည့ျသညျ။ ရှှရေညျက အလိုကျသိစှာပငျ ဘောငျးဘီကို ခြှတျပေးသညျ။
“အကြီးကြီး”
ရှှရေညျပွောလညျး ပွောခငြျစရာပငျ။ လိုးရမညျဆိုသည့ျ အသိက သူ့လီးကို တောငျနစေသေညျ။ သူ့လီးကို ကိုငျ၍ ဝါဝါကြောျက လြှာဖွင့ျ တဈခကြျခငြျးစီ လကြျသညျ။ ထိပျကိုလညျး တဈဖကျစီ သခြောလကြျသညျ။ ရှှရေညျကလညျး အားကမြခံကာ မီရာ လီးအရငျးကို နှုတျခမျးဖွင့ျ စုပျသညျ။ သူကတော့ မမနုနှင့ျ လြှာခငြျး
ထိပွီး လကြျကွသညျ။ လာလိုးသူမြားနှင့ျ ခံပေးနသေူမြားကွားတှငျ နရေသော မမနုမှာ ဘာသားနဲ့ ထုထားတာ မို့လို့လဲ။ သူမလညျး ဆာသညျ။ သို့သောျ စြေးဝယျသူမြားက သူမကို ဘယျတော့မှ မမွငျ။ “အသဈလေး မရှိဘူးလား အဈမ” ဆိုပွီးတော့သာ လာကွသညျ။ အသဈလေးမြားတှေ့လြှငျ ပခုံးဖကျပွီး ဝငျသှားကွသညျ။ သူမကလညျး လိုကျပွီးတော့ အဆငျပွမေပွေ ပုံစံဖွင့ျ ခြောငျးကွည့ျပေါကျမှ လိုကျခြောငျးကွည့ျရသညျ။ တခြို့ကောငျလေးတှေ မွငျတော့ သူမလညျး ဆာသညျ။ ခုလို သူမကို တကူးတက လာပွီး ပွုစုသူတှေ့တော့ သူမလညျး ဆာဆာနဲ့ လြှာခငြျးပွနျလကြျသညျ။ ထူးစိနျက တငျလုံးကို ကုတျပေးတော့ ပိုလို့ ဖီးလျရှိသညျ။ ထူးစိနျကလညျး ရှှရေညျက လပွှတျကို စုပျ၍ ဝါဝါကြောျက ထိပျကို လြှာဖွင့ျ ဝိုငျးကာ ဝိုကျကာ လြှကျပေးနသေဖွင့ျ ဖီးလျလာနသေညျ။ ငုံကွည့ျလိုကျတော့ ကြောငျးစိမျးလေးမြားဖွင့ျ မွငျတော့ ပို၍ စိတျလာသညျ။ ဂြူလှိုငျခငျကို ပွောငျးနမျးသညျ။
ထူးစိနျသညျ ကုတငျစှနျးတှငျ ရပျကာ မမနုကို ကုတငျပေါျ အိပျစပွေီး ခေါငျးကို ကုတငျအောကျ ခထြားစသေညျ။ မမနုသညျ ပကျလကျကလေး ကုတငျပေါျ အိပျကာ ခေါငျးကို လှနျ၍ ကုတငျအောကျ ခထြားသညျ။ ထူးစိနျက မမနုကို ခှကာ လီးကို ပါးစပျထဲ သှငျးလိုကျသညျ။ မမနုကလညျး ခေါငျးကို နောကျလှနျကာ ပါးစပျကို ဟထားပေးသညျ။ ထူးစိနျက ဘေးတှငျ ကုနျးနသေော ဂြူလှိုငျခငျ၏ စောကျဖုတျကို လကျခြောငျးမြားဖွင့ျ ကစားရငျး မမနုပါးစပျထဲသို့ လီးကို ပုံမှနျလေး သှငျးထုတျ ကစားပေးသညျ။ ဂြူလှိုငျခငျက ဘေးတှငျ ကုနျးကာ အဖုတျကို ကိုငျကောငျးအောငျ ဟထားပေးပွီး မမနု စောကျဖုတျအပေါျမှ ဆီးခုံကို လကြျပေးသညျ။ မမနု စောကျဖုတျကို ဝါဝါကြောျက လကြျနသေညျ။ သူမက ပွဲရောျနသေော စောကျစေ့မြားကို နှုတျခမျးဖွင့ျ ဆှဲဆှဲစုပျသညျ။ စောကျစေ့အရှဲမြားက ဖတျကနဲ ဖတျခနဲ ပါပါလာသညျ။ နောကျ စောကျပတျ စီးကွောငျးထဲသို့ လြှာကို အလုံးလိုကျ ထိုးသှငျးသညျ။ ရှှရေညျက တှဲကနြသော မမနုနို့ကို ကိုငျကစားရငျး စုပျပေးသညျ။ ထူးစိနျက သူမနောကျစေ့မှ ဆံပငျမြားကို ဆှဲကိုငျပွီး နှုတျခမျးခငြျး စုပျသညျ။ ထူးစိနျက လီးကို မမနုပါးစပျထဲ စိုကျခရြငျး ဂြူလှိုငျခငျအဖုတျကို နှိုကျကာ ရှှရေညျနှုတျခမျးကို ကွာရှညျစှာ ဆှဲနမျးသညျ။
ဝါဝါကြောျက မမနု စောကျပတျ စီးကွောငျးနဲ့ တည့ျအောငျ တံတှေး ထှေးခပြေးလိုကျသညျ။ ထူးစိနျက ယိုကလြာသော တံတှေးကို သူ့လီးဖွင့ျ သပျတငျရငျး မမနုစောကျခေါငျးကို သူ့လီးခေါငျးဖွင့ျ ထိုးမှှသေညျ။ မမနုက တအငျး အငျးနဲ့ညညျးသညျ။ ဝါဝါကြောျနှင့ျ ဂြူလှိုငျခငျက ပကျလကျအိပျကာ ပေါငျကားထားသော မမနုဘေးတှငျ ထူးစိနျလီး ဝငျပုံထှကျပုံကို စောင့ျကွည့ျနသေညျ။ ရှှရေညျက မမနုနှင့ျ နှုတျခမျးခငြျး စုပျပေးသညျ။ ထူးစိနျသညျ ခွခေငြျးဝတျမှ ကိုငျ၍ မမနုခွထေောကျကို မိုးပေါျထောငျအောငျ မွှောကျထားရငျး လီးကို တဈဆုံးသှငျးထည့ျလိုကျသညျ။
“အွတ်…”
မမနုမှာ အလိုးမခံရသညျမှာ ကွာပွီ ဖွဈသဖွင့ျ နာကငြျစှာ အောျမိသညျ။ လီးကလညျး ကွီးသညျ။ အဆုံးထိအောငျ တဖတျဖတျမွညျအောငျ ဆောင့ျခကြျ ပွငျးပွငျးဖွင့ျလိုးသညျ။ မမနုမှာ မအောင့ျနိုငျဘဲ ညညျးရသညျ။ ရှှရေညျနှင့ျ နှုတျခမျးခငြျး မစုပျနှိုငျတော့။ ဂြူလှိုငျခငျက မမနုနို့အစုံကို စုကိုငျကာ နို့သီးခေါငျးလေးမြားအား စို့ပေးသညျ။ ဝါဝါကြောျက သူမစောကျဖုတျကို သူမပွနျပှတျနသေညျ။ ရှှရေညျကလညျး မမနုစောကျဖုတျထဲ ဝငျနသေော လီး၏ ပွောငျလကျနသေော အဆီမြားကို ကွည့ျကာ နို့ကို တဈဖကျ အဖုတျကို တဈဖကျ ပှတျနသေညျ။ မမနုကို တဈစောငျးဆှဲလှည့ျသညျ။ ခကြျခငြျးပငျ ဆောင့ျသှငျးသညျ။ ထူးစိနျကလညျး လိုးခကြျ ပွငျးပွငျးဖွင့ျ မလြှော့ဘဲလိုးသညျ။ မမနုလညျး အတတျပညာ မြိုးစုံသုံး၍ စှဲသှားအောငျ ခံပေးသညျ။ ထူးစိနျက လီးကို ခြှတျလိုကျသညျ။ မမနုကို ပကျလကျဆှဲလှည့ျသညျ။ စောကျဖုတျကို လြှာအပွားလိုကျ ထားကာ လေးငါးခကြျ လကြျသညျ။ မမနုမှာ ဖီးလျတကျလှနျးသဖွင့ျ တအားအားနဲ့ အောျသညျ။ ထူးစိနျ ပွနျသှငျးထည့ျကာ ဆကျလိုးသညျ။ မမနုဂြိူငျးကွား လကျထောကျကာ အပေါျမှ ခါးကော့ပွီး ဆောင့ျခသြညျ။ မမနုကလညျး ကော့တကျပေးထားသညျ။
ဂြူလှိုငျခငျအလှည့ျ ရောကျလာသညျ။ ထူးစိနျက သစ်စာရှိစှာပငျ သူလိုးမည့ျ စောကျဖုတျကို သူလကြျပေးသညျ။ ဂြူလှိုငျခငျမှာ ကိုယ့ျကို လိုးတော့မညျလညျး သိတော့ နညျးနညျးကွောကျသလို ဖွဈလာသညျ။ လကျခြောငျးဖွင့ျ သူမစောကျခေါငျးကို ထိုးမှှပွေီး စောကျဖုတျကို လြှာကွမျးဖွင့ျ တဈခကြျခငြျးစီ လကြျလကြျပေးသောအခါ သူမမှာ ကော့ကာ ကော့ကာ ညညျးမိသညျ။ ထူးစိနျ ဂြူလှိုငျခငျစောကျဖုတျကို လကြျနပေုံမှာ ဖငျကို ဖကျကာ ကိုယျကို တဈစောငျးအိပျ၍ စိတျတိုငျးကြ လကြျပေးနသေဖွင့ျ အောကျဘကျမှ ထူးစိနျလီးကို ဝါဝါကြောျက လီးလုံးတောကျလြှောကျပနေသေော မမနုစောကျရညျမြားကို ပွောငျနအေောငျ လကြျပေးသညျ။ မမနုမှာ စောကျရညျမြားစှာ ထှကျသှားသဖွင့ျ တုနျကာ နသေညျ။ ရှှရေညျက မမနုစောကျဖုတျကို အနာသကျသာအောငျ လကြျပေးသညျ။ ထူးစိနျ ဂြူလှိုငျခငျကို လိုးသညျ။ ထငျထားသညျထကျ ပိုနာသဖွင့ျ ဂြူလှိုငျခငျက အောျသညျ။ ထူးစိနျကလညျး မရမက ထိုးသိပျသညျ။ ခြောငျခြငျေလညျလညျလိုးပွီး ခုလို ခပျကွပျကွပျလေး ဆကျလိုးရတော့ ထူးစိနျက အားမလို အားမရဖွဈကာ ပေါငျနှဈဖကျကို ဆှဲဖကျပွီး ခါးကို အသားကုနျ ညှတျကာ ပွငျးပွငျးလေး ဆောင့ျသှငျးသညျ။ ဂြူလှိုငျခငျမှာ နရောမှ ရှေ့ရှှေ့သှားသညျ။ သို့သောျ ထူးစိနျက ပွနျပွနျဆှဲထားကာ ဆကျဆကျ လိုးသညျ။ ဂြူလှိုငျခငျနှုတျခမျးကို ကိုကျထားသညျ။ စောကျဖုတျမြား ပူစပျနသေညျ။ လီးလုံးကွီးက သူမသားအိမျကို လာထိုးနသေညျ။ အသညျးမြား ကလီစာမြား ကွှသှေားပွီဟု ထငျရသညျ။ ထူးစိနျလီးကို ရုတျတရကျဆှဲဖွုတျပွီး သူမကို တဈစောငျးဆှဲလှည့ျကာ နောကျမှ အဖုတျထဲသို့ လီးကို နှိုကျသှငျးထည့ျကာ တငျလုံးမြား တဆတျဆတျခါနအေောငျ လိုးပွနျသညျ။ ဂြူလှိုငျခငျမှာ အိပျယာခငျးမြားကို တှန့ျကွနေအေောငျ ဆှဲဆုတျထားမိသညျ။
မိနျးကလေး နှဈယောကျပွီးသှားသောျလညျး ထူးစိနျမှာ ဘာမှ မဖွဈသေး။ သနျလိုကျသညျ ဖွဈခွငျး။ ဝါဝါကြောျကို ပုံစံအတိုငျး ဆကျလိုးသညျ။ ဝါဝါကြောျမှာလညျး ထူးစိနျ၏ လီးကွီးအောကျ မြော့နအေောငျ ခံလိုကျရသညျ။ နောကျ ရှှရေညျကို ဆကျလိုးသညျ။ ရှှရေညျလညျး မထူး။ မမနု၊ ဂြူလှိုငျခငျ၊ ဝါဝါကြောျနှင့ျ ရှှရေညျတို့ ပွိုငျတူလြှာထုတျထားကွသညျ။ သိနျးဦးက ညိုညိုမာနှင့ျ မြိုးရတီနှယျကို တဈဖကျတဈယောကျ ဖကျကာ နောကျမှ ရပျကွည့ျနသေညျ။ သောျကလညျး ဆုရီရီဖွိုးနှင့ျ မွတျနိုးကလြာကို တဈဖကျ တဈယောကျစီ ဖကျကာ ကွည့ျနသေညျ။ ထူးစိနျလီးရညျထှကျတော့ အလုအယကျပငျ ပါးစပျဖွင့ျ ခံကွသညျ။ တဈယောကျ နညျးနညျးစီဆိုသောျလညျး တောျတောျမြားသညျ။ မမနုနှင့ျ ဂြူလှိုငျခငျက လီးရညျခငြျး ပါးစပျဖွင့ျ ဖလှယျသညျ။ ဝါဝါကြောျနှင့ျ ရှှရေညျက ကိုယျဟာကိုယျ မွိုခသြညျ။
“ဟူး ဟူး ဟူး”
ထူးစိနျ ပကျလကျကုလားထိုငျပေါျ ထိုငျခသြညျ။
“ဖွောငျး ဖွောငျး ဖွောငျး ဖွောငျး”
သိနျးဦးနှင့ျ သောျကတို့အဖှဲ့လိုကျ လကျခုပျတီး အားပေးကွသညျ။
“ကနြျသေးတယျ ပွောငျအောငျ သှားလကြျပေးလိုကျ”
သောျက ကဆိုသဖွင့ျ ဝါဝါကြောျနှင့ျ ရှှရေညျတို့ ထလာကာ တဆတျဆတျတုနျခါနသေော လီးကို လာလကြျပေးကွသညျ။ ဝါဝါကြောျက လီးထိပျမှာ ကပျနသေော လီးရညျကို ပွောငျအောငျ လကြျသညျ။
“မငျးတို့က မွနျလှခညြျလား”
ထူးစိနျက သောျကနှင့ျ သိနျးဦးကို လှမျးပွောသညျ။
“ဆရာ့လောကျ ဇ မကောငျးသေးဘူး ဆရာရေ…”
စားပှဲပေါျတှငျ ဘီယာမြား၊ သဈသီးမြားခထြားသညျ။ အားလုံး ဝငျထိုငျကွသညျ။ ထူးစိနျက သူ့ကောငျမလေး လေးယောကျကို တဈဖကျနှဈစီ ဖကျထားသညျ။ ကနြျသည့ျ သိနျးဦးနှင့ျ သောျကလညျး ကိုယ့ျကောငျမလေး ကိုယျစီနှင့ျ ဖကျထားကွသညျ။ သောကျကွစားကွ စကားမြား ပွောကွရငျး ဘာကွောင့ျ ဒီလို လုပျဖွဈကွလဲ စသဖွင့ျ မိနျးကလေးမြားကို စနညျးနာကွရာမှ ငှကွေေးကွောင့ျ တဈမြိုးတညျး အဓိပ်ပါယျထှကျလာသညျ။ မိနျးကလေးမြားကို အရငျက ခံဖူး မခံဖူး မေးကွည့ျတော့ အစပိုငျး ငွငျးကွသောျလညျး နောကျပိုငျးတော့ ဝနျခံကွသညျ။ သူတို့အကွောငျးလေးမြားကို မေးကွည့ျတော့ မပွောခငြျကွ။ သို့သောျ တိုကျတှနျးဖနျမြားတော့ နုနုမကေ စ၍ ပွောသညျ။
သရဖူဆု၏ နောကျကှယျ
“ဖွောငျး ဖွောငျး ဖွောငျး ဖွောငျး”
ပရိသတျမြား၏ လကျခုပျသံသညျ နုနုမေ၏ ခေါငျးပေါျသို့ လှယဉျကြေးမယျ သရဖူလေး ဆောငျးပေးလိုကျခြိနျတှငျ တဝေါဝေါဆူညံနသေညျ။ နုနုမလေညျး အလှဆုံးပွုံးကာ မိဘ မကြျနှာကို လှမျးကွည့ျသညျ။ မိဘမြားကလညျး ပီတိ မကြျရညျမြား ဝဲ၍ လကျခုပျတီး အားပေးနသေညျ။ ကြောငျးမှ ဆရာမြား၏ မကြျနှာမြားကို လှမျးကွည့ျတော့လညျး ဝမျးသာအားရပငျ လကျခုပျတီးပေးနကွေသညျ။ နုနုမကေကော သူမလညျး အတတျနိုငျဆုံး အောငျနိုငျသူ အပွုံးဖွင့ျ ပွုံးပွသညျ။ သို့သောျ သူမရငျထဲ တခကြျခကြျ ဆို့နင့ျလာသညျ။ သညျလိုမှနျးသိလြှငျ သညျသရဖူကို သူမ၏ ပွိုငျဘကျ လဲ့လဲ့အား ပေးလိုကျပါသညျ။ ခုမှတော့ဖွင့ျ မထူးတော့။ ဒီဇငျဘာ ကြောငျးပိတျသည့ျ အားကစားရကျအတှငျး ဆယျတနျးကြောငျးသားမြားက မောငျပွိုငျပှဲ ဝငျသညျ။ ကြောငျးသူလေးမြားက မယျပွိုငျပှဲ ဝငျသညျ။ ဆုကို လှတျလပျရေးနေ့တှငျ ပေးသညျ။ အခွား အားကစားမြားလညျး ကငြျးပခဲ့ပါသေးသညျ။ သူမကတော့ ကိုးတနျးနှဈကတညျးက မယျဘှဲ့ရဖူးသူမို့ ဆယျတနျးတှငျလညျး မယျသာ ဝငျပွိုငျသညျ။ ပွိုငျပှဲအပွီးတှငျ သူမကသာ ရရမညျဟု သူမယုံကွညျပါသညျ။ နောကျမှ ရောကျလာသော လဲ့လဲ့က အနညျးငယျ သာနသေောျလညျး သူမသညျ ဤနယျခံ ကြောငျးသူ ဖွဈသညျ မဟုတျပါလား။
ဆရာ ဆရာမမြား နားနဆေောငျသို့ နုနုမဝေငျသှားတော့ သူမပွိုငျပှဲတှငျ အကဲဖွတျခဲ့သော ဒိုငျမြားဖွဈသည့ျ ဆရာဦးမြိုးမငျး၊ ဆရာဇောျထကျ၊ ဆရာလှကြောျ၊ ဆရာမသှယျသှယျအောငျနှင့ျ ဆရာမစိမျးစိမျးနှယျတို့ ထိုငျနကွေသညျ။
“သမီးကိုခေါျရတဲ့ ကိစ်စကတော့ လှယဉျကြေးမယျ ပထမဆုနဲ့ ပတျသကျနတောပေါ့ကှယျ”
ဆရာမ သှယျသှယျအောငျက စကားစသညျ။ သှယျသှယျအောငျသညျ အစိမျးရောငျ ဝမျးဆကျဝတျထားသညျ။ ဝမျးဆကျဆိုသောျလညျး အပေါျပိုငျးမှ အဝတျမှာ ရငျသား တခွမျးပေါျနသေညျ။ ပခုံးလကျပွတျနှင့ျ ဖွဈသညျ။ သူမအထငျအရ အတှငျးဘောျလီ ပါမညျ မထငျပါ။ ကြောငျးလာသညျကို သူ့ယောကြာျးက သညျလို ဝတျလာဖို့ ခှင့ျပွုတာ အံ့ရော ဟု သူမတှေးနသေညျ။
“ဒီလို သမီးရဲ့ သမီးနဲ့ လဲ့လဲ့က အမှတျတူနတေယျ၊ အဲဒါ သမီးကို ပေးရမလား၊ လဲ့လဲ့ကို ပေးရမလားဆိုပွီး ဆရာမတို့ တိုငျပငျဖွဈကွတယျ”
ဆရာမ စိမျးစိမျးနှယျက ပွောသညျ။ စိမျးစိမျးနှယျလညျး မထူး။ ဘယျလို ဝတျထားကွပါလိမ့ျဟု သူမတှေးနသေညျ။ ဝတျထားပုံက ကပိုကယိုနိုငျလှသညျ။ ပွီးတော့ သညျလို အဝတျအစားမြိုးက အိမျထောငျရှငျ ကြောငျးဆရာမမြား ဝတျသည့ျ အဝတျအစားမြိုး မဟုတျပါ။ နို့နှဈလုံးက ပွူးထှကျနသေညျ။
“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမ”
သှယျသှယျအောငျက ထလာကာ သူမနားကပျ၍ တိုးတိုးလေး ပွောသညျ။
“ရှင်”
နုနုမေ ကိုယ့ျနား ကိုယျမယုံနိုငျအောငျ ဖွဈနသေညျ။
“သမီးကို အတငျးကွီး မတိုကျတှနျးပါဘူး၊ စဉျးစားခှင့ျပေးပါတယျ”
“ကို..”
ဦးမြိုးမငျးက ထလာပွီး စိမျးစိမျးနှယျက ဖကျနမျးသဖွင့ျ စိမျးစိမျးနှယျက ခေါျလိုကျခွငျး ဖွဈသညျ။ ဆရာ့ကို “ကို” တဲ့လား။
“စိတျကူး မလှဲနဲ့နောျ ခြာတိတျ”
ဦးမြိုးမငျးက သူမနားသို့ ကပျပွောသညျ။ သူမပွနျမော့ကွည့ျတော့ စိမျးစိမျးနှယျကို ပွနျနမျးနသေညျ။ စိမျးစိမျးနှယျကလညျး မရှောငျပါ။ ဆရာလှကြောျက ထသှားသညျ။ တကယျတော့ တံခါးကို ခကြျခဖြို့ ထသှားခွငျး ဖွဈသညျ။ တံခါးခကြျခပြွီးနောကျ ဆရာဇောျထကျက သှယျသှယျအောငျကို ဖကျလသေညျ။
“လာပါ အစီအစဉျအတိုငျးပေါ့”
အခနျး တဈခနျး အတှငျး ထူးဆနျးစှာ ရောကျနသေော ကုတငျပေါျသို့ နုနုမေ ထိုငျခလြိုကျသညျ။ သှယျသှယျအောငျနှင့ျ စိမျးစိမျးနှယျက ကိုယျလုံးတီးလေး ဖွဈနကွေပွီ။ တဈဖကျတဈယောကျစီ ဝငျထိုငျကာ
“သမီးကို ကောငျးစခေငြျတဲ့ စတေနာနဲ့ပါကှယျ၊ ခြှတျလိုကျနောျ”
ဟု ပွောသညျ။ ခုထိ ဆရာမြားတော့ ဝငျမလာသေး။ အခနျးထဲတှငျ မိနျးမမြားသာ ရှိသေးသညျ။ အံ့အားသင့ျတာရော ကွောကျတာရော ပေါငျးကာ သူမဆှံ့အနသေညျ။ ဒါကို သှယျသှယျအောငျက အလိုတူသညျဟု ထငျနသေညျ။ သူမအကြႌကွယျသီးမြားဖွုတျသညျ။
“ဟင့ျအငျး”
သူမ နှုတျကလား ဘယျကလား မသိ ထှကျကလြာသညျ။
“ပှင့ျပှင့ျလငျးလငျးပေါ့ သမီးရယျ၊ ဆရာမတို့တောငျ အကုနျခြှတျပွီးပွီပဲနောျ”
“ကြောက်တယ်”
နုနုမေ ဘာတှေ ပွောနမေိမှနျး မသိ။
“ဒီမှာကွည့ျ သမီး”
သှယျသှယျအောငျက ထရပျကာ သူမ၏ အဖုတျကို ပွနျဖွဲပွသညျ။ အဖုတျမှာ ထူထဲသော စောကျမှေးနကျနကျမြားအောကျမှ စူပွီး မို့အဈနသေညျ။
“ဆရာမယောကြာျးကိုရော သူတို့ကိုရော အခွားအခွားသကျဆိုငျသူကိုရော ဆရာမသဘောကတြဲ့သူတှကေိုရော ဆရာမဆန်ဒရှိသလောကျ ပေးလာခဲ့တာ ခုပုံစံမပကြျဘူး၊ အရာမယှငျးဘူး၊ တကယျတော့ ဘာမှ သိပျထူးခွားသှားတာ မဟုတျဘဲ ကိုယျကောငျးကောငျးခံစားရတဲ့ ကိစ်စကို သူမြားစကားတှေ နားယောငျပွီးတော့ ကငြ့ျဝတျတှေ သိက်ခာတှနေဲ့ မရှုံးစနေဲ့ သမီးရေ၊ စိမျးစိမျးနှယျကိုကွည့ျ၊ သူလညျး အသိနောကျကလြို့ ဆိုပွီး နောငျတတှရေနတော”
စိမျးစိမျးနှယျက သူမအဖုတျကို နုနုမအေား စမျးစသေညျ။ နုနုမမှော ရှံသလိုလို ဖွဈမိသောျလညျး မငွငျးမိ။
သှယျသှယျအောငျက သူမအကွောငျးပွောပွသညျ။ တဈနေ့သ၌ သူမကြူရှငျခြိနျအပွီး နောကျဖေးထဲအဝငျ ကြောငျးသား တဈယောကျသညျ သူမထမီဖွင့ျ လီးတဈဝိုကျကို ပှတျသပျကာ မကြျလုံးလေးမှိတျပွီး စိတျကူးယဉျနသေညျ။ သူမကလညျး ကလေးနှဈယောကျသာ ရသှားသညျ။ လီးကို မမွငျဖူး။ ကြောငျးသားကွီး၏ လီးမှာလညျး တောျတောျထှားသဖွင့ျ သူမငေးနမေိသညျ။ ကြောငျးသားက တဈခုခုကို သံသယဝငျလာပုံရှိကာ မကြျလုံးဖှင့ျကွည့ျသညျ။
“ဟိုက်”
ပုဆိုးစကို အတငျးဆှဲဖုံးသညျ။ ထမီကို လှနျးထားသောတနျးပေါျ အမွနျပွနျတငျသညျ။
“ဘာလုပ်တာလဲ”
ကြောငျးသားမှာ ယောငျနနဖွင့ျ ဖွသေညျ။
“ဆရာမ စာသငျနတေုနျး ဆရာမအိုးကို ကွည့ျပွီး မနနေိုငျတော့လို့”
“ဘာ”
“ကြှနျတောျ သှားတော့မယျ”
ကြောငျးသားက သူမဘေးမှ ဖွတျသညျ။
“နေဦး”
လကျကို ဆန့ျတနျးကာ သူမ တားလိုကျသညျ။
“ငါစာသငျနတေော့ မငျးက ငါ့ဖငျကို ကွည့ျနတောပေါ့လေ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာမ”
“ငါ့ဖငျနဲ့ ငါ့ထမီ ဘာဆိုငျလို့တုနျး”
ကြောငျးသားမှာ ကွောကျလာသဖွင့ျ ထမီကို ပွနျယူကာ ပွောသညျ။
“ကြှနျတောျ ပွနျလြှောျပေးပါ့မယျ ဆရာမ”
“မလိုပါဘူး”
သှယျသှယျအောငျသညျ ထိုနေ့က ပထမဆုံး ဖောကျပွနျဖွဈသညျ။ ဖငျကို ကွည့ျကာ လီးတောငျသော ကြောငျးသားကို “ငါ့ဖငျက မငျးကို ဘယျလောကျဆှဲဆောငျမှု ရှိနလေဲဆိုတာ လကျတှေ့ကွည့ျကွတာပေါ့” ဟုဆိုကာ ကြောငျးသားလကျကို ဆှဲခေါျပွီး ဝှိုကျဘုတျတှငျ လကျထောကျကာ “လာလေ” ဟုခေါျလိုကျသညျ။
“ကြှနျတောျ ဘာ ဘာလုပျပေးရမလဲ ဆရာမ”
“ငါ့ဖငျက တကယျကွည့ျလို့ကောငျးလား”
“ဟုတျကဲ့ ကွည့ျ ကွည့ျလို့ကောငျးပါတယျ ဆရာမ”
သူမက ထမီကို ခြှတျခလြိုကျသညျ။
“ဘယျလိုလဲ၊ ကွည့ျလို့ကောငျးသေးလား”
“ကြှနျတောျ မနနေိုငျတော့ဘူး”
“မနနေိုငျတော့ မငျးက ဘာလုပျခငြျလဲ”
“လိုး လိုးချင်လာပြီ”
“လိုးခငြျရငျ လိုးပေါ့”
“ခငျဗြာ”
မရဲတရဲလိုးနသေော ကြောငျးသား၏ လိုးခကြျမြားအောကျတှငျ သူမစောကျဖုတျမှ ရသော အသိသညျ “နောငျတ” ဖွဈသညျ။ သညျလို ကောငျးသည့ျ အရသာကို ငါ့ယောကြာျးဆီက ဘာလို့ မရခဲ့တာလဲဟု ဖွဈသညျ။
“ကောငျးလိုကျတာ ကလေးရယျ”
ဝှိုကျဘုတျက လှုပျနသေဖွင့ျ ကြောငျးသားလေး ဆောင့ျလိုးလိုကျတိုငျး တဒုနျးဒုနျး မွညျနသေဖွင့ျ သူမက နရောပွောငျးရနျ ပွောသညျ။
“ဆရာမ ဒီဘကျ ခဏလောကျ လှည့ျပေးပါ”
“ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ဆရာမရဲ့ အဖုတျကို ကြှနျတောျ လကြျပေးမယျ”
“လုပျလိုကျလေ”
ကြောငျးသားလေးက သူမပေါငျကို လကြျတကျသညျ။ နောကျ အဖုတျကို လကျခြောငျးမြားဖွင့ျ ပှတျသညျ။ စောကျစေ့ကို ကလိသညျ။
“ငါ မနတေတျတော့ဘူးကှာ”
“ပိုကောငျးသှားအောငျပါ ဆရာမ”
ကြောငျးသားက စောကျစေ့ကို လြှာဖြားဖွင့ျ ထိုးကလိသညျ။ လြှာကို အလုံးလိုကျလုပျကာ စောကျပတျအကျကွောငျးကို အထကျအောကျ ထိုးသညျ။ စောကျပတျပွငျတဈခုလုံးကို လကြျသညျ။ စောကျစေ့ကို သှားဖွင့ျကိုကျသညျ။
“ရက်စက်လိုက်တာ ကလေးရယ်”
ကြောငျးသားက မတျတပျရပျပွီး သူမအကြႌကို ခြှတျသညျ။ ပါးမြားကို နမျးသညျ။ သညျအနမျးလောကျ အဓိပ်ပါယျပွည့ျစုံ တာမရှိ။ နို့အစုံကို ပူးကိုငျပွီး နို့သီးခေါငျးကို စို့သညျ။
“ချစ်လိုက်တာ ကလေးရယ်”
ကြောငျးသားက သူ့လီးကို ကိုငျပွီး သူမစောကျခေါငျးထဲ ထိုးမှှသေညျ။ အထကျအောကျ ထိုးကစားနသေညျ။ သှယျသှယျအောငျမှာ မနတေတျတော့။ ကြောငျးသားလေး ပခုံးကို ဖကျထားသညျ။ ကြောငျးသားလေးက ဖွညျးဖွညျးခငြျးသှငျးသညျ။ သူမ၏ တငျနှဈလုံးကို ဆုတျကိုငျကာ ဆောင့ျသညျ။ အိုးကို တငျးတငျးကွပျကွပျကိုငျပွီး အဖုတျကို အားပါးတရဆောင့ျလိုးခံရငျး သှယျသှယျအောငျမှာ သညျအရသာကို အလှနျအမငျး သဘောကသြှားသညျ။
“မငျးကို အရမျးခစြျသှားပွီကှာ”
“အစပဲ ရှိသေးတယျဆရာမ”
“အို”
ကြောငျးသားသညျ သူမအိုးကို ဆုပျကိုငျကာ ပူးလိုကျ ခှာလိုကျလုပျသညျ။ တငျကို ဆတျဆတျခါအောငျ လုပျသညျ။ အလိုးက မပကြျ။
“မငျးက ငါ့ရဲ့ အခစြျဦးပဲကှ”
ဟုတျပါသညျ။ ယူထားသည့ျ ယောကြာျးမှာ တာဝနျတဈခုမြှသာ ဖွဈသညျ။ ခုမှ သူမအခစြျကို စတငျတှေ့ရှိသညျ။ သူမ အရမျးခစြျပါသညျ။ ထို့ကွောင့ျ ကြောငျးသားလေးကို သူမက “အခစြျ” ဟုခေါျသညျ။
“အချစ်”
“ဗြာ မ”
“ဒီနေ့ ဘာနညျးနဲ့လဲ ဟငျ”
“ဒီနေ့ မမှာ ဘယျသူမှ မဖောကျရသေးတဲ့ ပါကငျလေး တဈခုရှိတယျ၊ အဲဒီ ပါကငျလေးကို ကြှနျတော့ျကို ဖောကျခှင့ျပွုပါ”
“အို ဘာမြားလဲ အခစြျရယျ၊ မထိတျသာ မလန့ျသာ”
ကြောငျးသားသညျ ဆရာမအား ဖကျကာ နမျးရငျး တငျကိုပှတျနသေညျ။ သှယျသှယျအောငျမှာ သိပျမနနေိုငျဘဲ ဆာနသေဖွင့ျ ကြောငျးသား၏ ပေါငျကွားကို ပှတျပေးသညျ။ ကြောငျးသားက တိုးတိုးလေး ကပျပွောသညျ။
“မရဲ့ ဖငျကို ဘယျသူမှ မဖောကျရသေးဘူး မဟုတျလား”
“အို ရလို့လားကွယ်”
“မ မယုံမှာစိုးလို့ ကြှနျတောျ ဖုနျးထဲဗှီဒီယိုကလဈတှေ ထည့ျလာတယျ”
“မကွည့ျတော့ပါဘူး၊ မဆာနပွေီ၊ ရတယျဆို ပွီးတာပဲ အခစြျအတှကျ အသကျပငျ သသေပေါ အခစြျရယျ”
ကြောငျးသားလေး ဖငျကို တကယျလိုးတော့ သူမသမေတတျအောျ မိသညျ။ တောျတောျဆိုးသည့ျ ခစြျသူ။ ဖငျတှေ ကှဲထှကျအောငျ လုပျရကျတယျဟု သူမညညျးညူမိသောျလညျး သူမစှဲလနျးသှားသညျ။ ကြောငျးသားက သူမဖငျထဲ လီးကို စိုကျထည့ျထားသညျ။
“မ ဘယ်လို အရသာရှိလဲ”
“အစကတော့ ရပါ့မလားဆိုပွီးကွောကျတယျ၊ တကယျလိုးတော့ နာတယျ၊ ကွာလာတော့ ဘာကွောင့ျ သူ ဒီလို ထူးခွားတဲ့ အရသာကို နောကျကမြှပေးလဲဆိုပွီး စိတျဆိုးတယျ”
“မောငျလညျး မရဲ့ အိုးကွီးထဲ မောင့ျဟာလေး စိမျထားခငြျနတော ကွာလှပွီ၊ မကို မပွောရဲလို့”
“သှား လူဆိုး၊ အခစြျအရငျ အားရအောငျလိုးနောျ၊ အခစြျမောရငျ မက အပေါျကနေ ဖငျနဲ့ ဆောင့ျခပြေးမယျ”
“ကွိုကျပွီဗြား”
ကြောငျးသားသညျ သူမဖငျကို ဆောင့ျလိုးသညျ။ ခါးကို ဆုတျကိုငျပွီး တငျလုံးမြား တုနျတကျနအေောငျ ဆောင့ျသညျ။ သူမအိုး တဆတျဆတျခါနသေညျ။ ကြောငျးသားလေး မောတော့ ထိုငျခုံတှငျ ထိုငျခိုငျးပွီး ပေါငျကွားထဲ လကျလြို၍ လီးကို ပွနျကိုငျကာ ဖငျထဲသိပျထည့ျသညျ။
“မရဲ့ ဖငျထဲ လီးဝငျတဲ့အရသာလေးကို ပွနျခံစားမယျနောျ အခစြျ”
သှယျသှယျအောငျသညျ လီးကို ဖငျပေါကျတှငျ ပှတျဆှဲပွီး လီးခေါငျးကို သိပျထည့ျသညျ။ ပွနျထုတျကာ ဖငျပေါကျတဈဝိုကျ ပှတျသညျ။ လီးခေါငျးကို ပွနျသှငျးသညျ။ လီးခေါငျးက သူမဖငျပေါကျထဲ ပွှတျဆို ဝငျသှားသညျ။ သူမ ဖွညျးဖွညျးခငြျး ထိုငျခသြညျ။
“သူမြားကို ဘာလို့ စိုကျကွည့ျနတောလဲလို့”
ကြောငျးသားလေးက သူမကို စိုကျကွည့ျနသေဖွင့ျ ရှကျသှားသညျ။ ကြောငျးသားမှာ ငယျသာငယျသောျလညျး အတှေ့အကွုံက မငယျ။ သူမကသာ အသကျကွီးပွီး ဘာမှ မသိ။ သူမနို့မှာလညျး ကြောငျးသားစို့လို့ တငျးကုနျပွီ။ ကြောငျးသားသညျ နို့ကို လီးနဲ့လညျး ထိုးသညျ။ စို့လညျးစို့သညျ။ တငျးနအေောငျလညျး ကိုငျသညျ။
“မ ထိုငျခုံကို သခြောကိုငျပွီး ကုနျးထား၊ မောငျကိုယျတိုငျ ဆောင့ျခငြျသေးတယျ”
“သဘော သဘော”
သူမ ကုနျးပေးလိုကျတော့ ကြောငျးသားလေး တောကျလြှောကျဖငျကို ဆောင့ျလိုးလိုကျသညျမှာ သူမခှကေသြှားသည့ျ အထိ ဖွဈသညျ။ သူမကွမျးပွငျပေါျ လေးဖကျထောကျမရတော့မှ ကြောငျးသားက ပွီးသညျ။ သူမကို ပကျလကျဆှဲလှနျကာ လီးထိပျကို နှုတျခမျးတှငျ တေ့ပွီး ကှငျးထုသညျ။ သူမမောနသေဖွင့ျ ပါးစပျမပိတျနိုငျသောျလညျး ကောငျးကောငျး မဟပေးနိုငျသဖွင့ျ နှုတျခမျးတဝိုကျအပွငျ အခြို့မှာ ကြောျပွီးပါးပေါျသို့ ကဆြငျးသှားသညျ။ တဗစြျဗစြျနဲ့ ထှကျနသေော လီးရညျသညျ လီးက မငွိမျဘဲ ခါနရော မေးရော နှာခေါငျးတှငျရောပကေုနျပွနျသညျ။ ကြောငျးသားက သူ့လီးထိပျတှငျ ပကြေံနသေော လီးရညျကို လကျညိုးဖွင့ျ သုတျလိုကျသညျ။ သူမဘေးတှငျ ထိုငျခကြာ သူမကို ရငျခှငျထဲဆှဲမှီစသေညျ။ ပကြေံနသေော လီးရညျမြားကို လကျခြောငျးဖွင့ျ သပျကာ သူမပါးစပျထဲ သှငျးသညျ။ ကနြျနသေော လီးရညျကို လကြျကာ နှုတျခမျးခငြျးတေ့ပွီး သူမပါးစပျထဲ ထှေးထည့ျပေးသညျ။ သှယျသှယျအောငျသညျ ကောငျလေးကြောပွငျကို အတငျးဖကျထားကာ နှုတျခမျးခငြျး နမျးသညျ။
“အရမျးခစြျတယျ”
သူမ ကပျပွောသညျ။
“မောငျလညျး မကိုခစြျတယျ”
ကြူရှငျပွီးတိုငျး လိုးရသညျကို အားမရသဖွင့ျ သူမကပငျ ကြောငျးသားလေးကို တဈနရော ခြိနျးကာ ခံသညျ။ ဘယျလိုလိုးလိုး လိုးအားမကသြော ကြောငျးသားလေးကို သူမ အခစြျကွီး ခစြျမိသညျ။ သို့သောျ စာမေးပှဲကွီးပွီးသှားတော့ ကြောငျးသား၏ မိဘမြားက နယျပွောငျးသှားသညျ။
လူဆိုးမြားနှင့ျ ကခုနျခွငျး
သှယျသှယျအောငျသညျ ထမီစကို အနညျးငယျပွငျကာ ခွကေို ရှေ့သို့ဆန့ျထုတျလိုကျသညျ။ ဦးမြိုးမငျးသညျ သူ့ပေါငျကွားကို တဈခုခုလာထိသလို ဖွဈသဖွင့ျ ငုံ့ကွည့ျလိုကျရာ သှယျသှယျအောငျ၏ ခွထေောကျကို တှေ့လိုကျရသညျ။
“ကြှနျမ ဒီအတနျးပိုငျရာထူး ရမှ ဖွဈမှာမို့လို့ပါဆရာ”
“ပေးတော့ ပေးခငြျတယျ ဒါပမေယ့ျ…”
“ခဏ ဆရာ…”
သှယျသှယျအောငျ ထလာသညျ။ ဦးမြိုးမငျးထိုငျခုံကို ဆှဲလှည့ျကာ ရှေ့တည့ျတည့ျ ကွမျးပွငျတှငျ ဒူးထောကျ ထိုငျခသြညျ။ ဦးမြိုးမငျးက ဘာမှနျးမသိ ကွောငျနသေညျ။ သှယျသှယျအောငျက ပုဆိုးစဆှဲခြှတျသညျ။
“ဆော ဆောရီးနောျ”
“ရပါတယ်”
ဦးမြိုးမငျးသညျ လီးအစုပျမခံဖူး။ စုပျပေးသောအခါမှာတော့လညျး လီးရညျကို မထိနျးနိုငျဘဲ လှတျထည့ျမိသညျ။ သှယျသှယျအောငျက ကွိုသိပွီးသားမို့ မွိုခပြေးသညျ။ အလကားရသည့ျ ကိစ်စကို မူးတငျးပဲတငျး ဘယျသူမှ မငွငျးသည့ျ ထုံးစံအတိုငျး အလှနျလှယျသော သှယျသှယျအောငျကို ဦးမြိုးမငျးက အခှင့ျသာတိုငျး ဆောျသညျ။ အတနျးပိုငျ ဖွဈတော့လညျး ဆောျသညျ။ သညျကိစ်စကို သူငယျခငြျးအား ဖှင့ျပွောမိကွောငျး သှယျသှယျအောငျအား ပွောတော့ သှယျသှယျအောငျက
“ဆရာကလညျး တုံးလိုကျတာ၊ ကြှနျမက အပေါကျစုံအောငျ ပေးနတောပဲ၊ သုံးယောကျဆိုတော့ ပိုကောငျးတာပေ့ါ၊ တဈယောကျက ရှေ့ပေါကျ၊ တဈယောကျက နောကျပေါကျ၊ ဟော နောကျတဈယောကျက ပါးစပျပေါ့၊ ဒါပမေယ့ျ တဈခုတော့ ရှိတယျ”
“ဘာ ဘာလဲဟင်”
“ဒီလို…. ဒီလို…”
သူမစကားကို မြိုးမငျးက လကျခံသညျ။
“အိမျက ဟာနဲ့ တခွားစီ”
သညျစကားကို ဒငျးတို့သုံးယောကျကမှ ပွောတတျသညျ မဟုတျ။ သူမလညျး ပွောတတျပါကွောငျး သှယျသှယျအောငျ မောငျးခတျလိုကျခငြျသေးသညျ။ သူမကမှ ထိုအခှင့ျအရေးကို ပိုရခဲ့သေးကွောငျး ကွှားခငြျပါသေးသညျ။ ဟုတျပါသညျ။ ကြောငျးသားလေးနဲ့ တှေ့ပွီးနောကျပိုငျး အိမျကဟာကွီးကို ပေးရသညျမှာ ဆားမပါသည့ျဟငျးကို စားနရေသလိုပငျ။ တခါခါ ယောငျပွီးတော့ပငျ “ကလေးရယျ” ဟု တမျးတမိသေးသညျ။ အိမျကဟာကွီးက သူ့ဘာသာသူ အားရအောငျ တကျဆောင့ျပွီး ပွီးသှားသောအခါ “ကလေးတော့ မရတော့ပါဘူးကှာ၊ သားကွောဖွတျထားတာပဲ” ဟုပွောပွီး အိပျပြောျသှားသညျ။ သူမ မကြျစောငျးထိုးကာ လိုးပွီး နားမလညျသည့ျလူ။ ကိုယ့ျထမီကို ပွနျဆှဲခကြာ အိပျလိုကျသညျ။ သညျစကားမြားကို သူမပေးမှ ရဖူးသော ဦးမြိုးမငျးတို့အုပျစုက ပွောသညျတဲ့။ ပွောမှာပေါ့လေ။ သူမ ကြောငျးသားလေး ထံမှ ရလိုကျသော ပညာက နညျးမှ မနညျးဘဲကိုး။ ဒီပညာကို သှယျသှယျအောငျက လှယျလှယျနဲ့ တော့ ပွနျမပေး။ မွနျမာတို့ မညျသညျ ပညာကို လြိုတတျသညျ မဟုတျလား။ ဒီတော့ …
မြိုးမငျးသညျ ကွမျးပွငျတှငျ ဒူးထောကျက ထိုငျနသေညျ။ သှယျသှယျအောငျက မြိုးမငျးခေါငျးကို ကိုငျကာ သူမပေါငျကွားထဲ သှငျးထားပွီး ပေါငျတဈဖကျကို ပခုံးပေါျ တငျထားသညျ။ မြိုးမငျးက သူမစောကျဖုတျကို နှုတျခမျးခငြျး တေ့စုပျသလို စုပျပေးနခြေိနျ ဇောျထကျနှင့ျ လှကြောျ ရောကျလာသညျ။
“အား အခစြျရယျ ကောငျးလိုကျတာ၊ မောငျ မောင့ျသူငယျခငြျးတှေ ထငျတယျ”
“ဝူး အူး ဝူး”
မြိုးမငျးက တဈဖကျလှည့ျကွည့ျခငြျသောျလညျး လှည့ျမကွည့ျအားဘဲ ဖွသေညျ။ ဇောျထကျနှင့ျလှကြောျမှာ မမွငျဖူးသည့ျ မွငျကှငျး မထငျမှတျသည့ျ မွငျကှငျးကွောင့ျ ရှံသှားသညျ။
“ငါတို့ ပွနျတော့မယျ ဟေ့ကောငျ”
သှယျသှယျအောငျက အမွနျလေးပငျ သူတို့ပေါငျကွားကို ဆှဲဖမျးလိုကျသညျ။
“နေကြပါဦး”
မြိုးမငျးကလညျး ထပွီး သူမနောကျမှနေ၍ လိုးသညျ။
“အွတ်”
သှယျသှယျအောငျ ရှေ့သို့ ထိုးယိုငျသညျ။ မြိုးမငျးက နောကျမှ ဆကျတိုကျလိုးသညျ။
“ခဏ နေဦးကှာ ဟေ့ကောငျတှေ”
မြိုးမငျးက သှယျသှယျအောငျ ခါးကိုဖကျကာ ကုနျးပွီးဆောျသညျ။
“ခဏပါကှာ၊ သူ့နောကျပေါကျကို ဆောျလိုကျဦးမယျ”
မြိုးမငျးက ပွောပွောဆိုဆို သူမဖငျကို လိုးသညျ။
“အ.. အအ.မလေး”
သှယျသှယျအောငျက နာ၍ အောျသောျလညျး ကိုငျထားသော ဇောျထကျနှင့ျ လှကြောျပေါငျကွားကို မလှတျ။ သူတို့က မလှတျပေးသဖွင့ျ မသှားသလိုလိုနဲ့ လကျတှေ့ဖူးကားဆနျဆနျ လိုးနသေညျကိုလညျး ကွည့ျခငြျကာ မတိုငျပငျရဘဲ ရပျနကွေသညျ။ မြိုးမငျးက ဖငျကို ကွုံးလိုးနသေညျ။ သူငယျခငြျးရှေ့မို့ထငျသညျ။ လိုးခကြျက ပွငျးသညျ။
“အ.. အ.. အှတျ အု အ အ…”
သှယျသှယျအောငျပငျ တောျတောျ နာလာသဖွင့ျ ညညျးမိသညျ။ ဇောျထကျက စကာ သူမကြောကို ပှတျသညျ။ သူမက မသိခငြျယောငျဆောငျနလေိုကျသညျ။ မြိုးမငျးက ဖငျကို အားပါးတရ လိုးနသေညျ။ မြိုးမငျးက ခပျသှကျသှကျလိုးသဖွင့ျ ပွီးလုနီးပါး ဖွဈသှားတော့ သူမကို ထိုငျခိုငျးကာ ပါးစပျကို လိုးသညျ။ သူမငွိမျနပေေးသညျ။ နောကျမြိုးမငျးက ကှငျးထုတော့ သှယျသှယျအောငျ ပါးစပျကို ဟထားပေးလိုကျသညျ။ လီးရညျမြား တဗစြျဗစြျဝငျလာသညျ။ သူမက လီးရညျမြားကို ငုံထားသညျ။ နောကျ လကျဝါးထဲ ပွနျထှေးထုတျကာ အကုနျ ပွနျမြိုခလြိုကျသညျ။ ဇောျထကျနှင့ျ လှကြောျက စိတျဝငျစားနသေညျ။ သူတို့က သှယျသှယျအောငျကို ဖိုကျလို့ရသညျဟု မြိုးမငျးဆီမှ ကွားထားဖူးသောျလညျး ဤနညျးဤဖုံ ဖိုကျလို့ရလိမ့ျမညျဟု ထငျမထား။ ကိုယ့ျဟာကို ငုံပေးမည့ျအပွငျ လီးရညျလညျး မွိုခပြေးမည့ျ ဆောျမြိုးကို ဖာသညျမမြားကပငျ သိပျလုပျပေးလေ့ မရှိ။ ခုလို တငျကောငျးကောငျး ရငျကောငျးကောငျးနှင့ျ လှတီးလှတ ဣန်ဒွတေခှဲသားနဲ့ နကော ကကြျသရရှေိလှသည့ျ ရုပျရညျဖွင့ျ နာမညျကွီးလှသော ဆရာမ၏ အပွုအစုကို သူတို့လညျး ခမျးနားစှာ ပါဝငျခငြျလာသညျ။ စောကျဖုတျနှင့ျ ဖငျကို တရှုးဖွင့ျ သုတျပွီး နှုတျခမျးကိုလညျး သုတျလိုကျသညျ။ ပွီးနောကျ နှုတျခမျးနီဆိုးသညျ။
“အိုးကတော့ ရှယ်ပဲ”
ဇောျထကျက သူမတငျကို လာပှတျသညျ။
“ကြှနျတော့ျကိုလညျး မြိုးမငျးလို သဘောထားပေးပါနောျ”
သှယျသှယျအောငျ ဘာမှ မပွောဘဲ ကိုယ့ျနှုတျခမျးနီကိုသာ ညီအောငျ မှနျကွည့ျဆှဲနသေညျ။ ဇောျထကျက သူမခါးကို ဖကျသညျ။
“ကိုယျ မနနေိုငျတော့ဘူး”
သှယျသှယျအောငျ ဘာမှ မပွောပါ။ ဇောျထကျက ပခုံးမြားကို နမျးသညျ။ နှုတျခမျးအထိအတှေ့အရ ဇောျထကျ တောျတောျဆာနပွေီမှနျး သှယျသှယျအောငျ သိပါသညျ။ သို့သောျ သိပျလှယျလို့ မဖွဈ။ ကြောမြားကို နမျးဆငျးသညျ။ လှကြောျကလညျး ဘာသားနဲ့ ထုထားတာမို့လဲ။ သူမရှေ့ ဒူးထောကျထိုငျခသြညျ။ သူမခကြျလကြျလသေညျ။
“ဘာပဲ လုပျပေးရ လုပျပေးရ ကြှနျတောျ မနတေတျတော့ဘူး”
သူမ စိတျထဲ ကွိတျပွုံးရလပွေီ။ သို့သောျ သူမ မသိခငြျယောငျဆောငျမွဲ။ ဇောျထကျက ခါးမှအောကျသို့လြှောကာ တငျကို နမျးစုပျလသေညျ။ လှကြောျက စောကျဖုတျကို လကြျပေးခငြျပုံရသောျလညျး သိက်ခာထိနျးက စောကျအုံတဈဝိုကျနှင့ျ ဆီးခုံကို စုပျသညျ။ သူမလညျး ရငျခုနျလာသညျ။
“ရှငျတို့က ကြှနျမကို တကယျစိတျဝငျစားလို့လား”
သူမက အနညျးငယျရှောငျကာ ဒငျးတို့မေးစေ့ကိုငျပွီး မေးလိုကျသညျ။ အံမာ နှားကွီးတှကေ အပွိုငျအဆိုငျ ခေါငျးညိတျကွသညျ။ အလကားလိုးရမည့ျ ကိစ်စကို သိပျငွငျးခငြျနပေုံရသညျ။ သူမကလညျး ဝါရင့ျ သမ်ဘာရင့ျပီပီ သိက်ခာကို ထိနျးလိုကျသညျ။
“ကြှနျမက ပွီးနပွေီ၊ ကြှနျမစိတျပွနျလာအောငျ ရှငျတို့ ပွနျလုပျနိုငျရငျတော့ ရှငျတို့သဘောပေါ့”
“ဘာလုပျပေးရငျ မငျးစိတျလာလဲ”
“ကြှနျမကတော့ အဖုတျကို ကောငျးကောငျးလကြျပေးနိုငျရငျ စိတျလာတတျတာပဲ”
သှယျသှယျအောငျ နညျးနညျးကားပေးလိုကျတော့ သကောင့ျသားနှဈယောကျက တဈယောကျမကြျနှာ တဈယောကျကွည့ျသညျ။
“ကောငျးကောငျး လကြျပေးနိုငျတဲ့သူကို ကြှနျမ ပွနျစုပျပေးမယျ”
“ဒုတ်”
အမလေး လီးစုပျသိပျမခံခငြျကွ။ ခေါငျးခငြျးတောငျ တိုကျမိသေးသတဲ့။ တကယျတမျးကွပွနျတော့ မလကြျရဲကွပွနျ။
“တောျပွီကှာ”
“နေ နေပါဦးကွာ”
ဇောျထကျက သူမပေါငျကို ကိုငျထားသညျ။
“ရှငျတို့ အကုနျခြှတျပွီး ကွမျးပွငျပေါျ ပကျလကျလေး အိပျနကွေစမျးပါ”
မွနျလိုကျသညျ ဖွဈခွငျး။
သူမက ခွမေဖွင့ျ ဇောျထကျလီးကို ကစားသညျ။ နောကျ လှကြောျလီးကို ကစားသညျ။ လီးတှကေတော့ စံခြိနျမီကွသညျ။ ငယျကအခစြျ အနှဈတဈရာ မမေ့သာဟု ဆိုထားကွသည့ျစကားကွောင့ျလား မသိ။ ကြောငျးသားလေး လီးကိုတော့ မမီဟု သူမထငျသညျ။ ထငျတာ မဟုတျ။ လုံးဝကို မမီကွပါ။ သို့သောျ ဒါကလညျး ဖွသောသညျ။ ဇောျထကျကို ခှရပျကာ ရှေ့သို့တိုးသညျ။ အသာလေး ကားပွီးထိုငျခသြညျ။ စောကျခှကျကို ဇောျထကျ မကြျနှာရှေ့ အပျထားသညျ။ ဇောျထကျ လြှာထုတျသညျ။ သူမက လြှာပေါျ စောကျပတျဖွင့ျ ပှတျသညျ။ ရှံသလိုလို ဇောျထကျ၏ အပွုအမူ အထိအတှေ့ကွောင့ျ အရသာက တမြိုးရသညျ။ ဇောျထကျက မထူးဆိုသည့ျ သဘောကို ပိုကျလိုကျသလား မသိ။ သူမတငျနှဈလုံးကို ပင့ျကိုငျကာ အဖုတျကို စုပျလသေညျ။ တပွှတျပွှတျမွညျနသေညျ။ စောကျစေ့ကို ဆှဲစုပျသဖွင့ျ စောကျကွောမှတဈဆင့ျ ကိုယျခန်ဓာအပွည့ျဆီသို့ ဆိမ့ျတကျသှားသညျ။ သူမက လှကြောျကို ပွောငျးခှသညျ။ လှကြောျလညျး ဇောျထကျကို အားကမြခံ စောကျစေ့ကို စုပျသညျ။
ဇောျထကျနှင့ျ လှကြောျ မတျတပျရပျလိုကျသညျ။ သူမက ကွားထဲ ဒူးထောကျထိုငျခသြညျ။ တနျးနသေော လီးနှဈခြောငျးကို သူမတပွိုငျနကျကိုငျကာ ကှငျးထုသညျ။ ဇောျထကျနှင့ျ လှကြောျမှာ ဖီးလျတကျနသေညျ။ ဇောျထကျလီးကို အရငျစုပျပေးလိုကျသညျ။ စတိသဘောစုပျပွီး လှကြောျလီးကို စုပျသညျ။ ဇောျထကျလီးက မညျးရှညျရှညျကွီး ဖွဈပွီးပြော့သညျ။ လှကြောျလီးက တုတျခိုငျခိုငျဖွဈပွီး မာသညျ။ ဇောျထကျလီးက ထိပျခေါငျးပိုကွီးသညျ။ လှကြောျလီးက တပွေးညီကွီးသညျ။ ဇောျထကျကို အာရုံလာသဖွင့ျ ဇောျထကျလီးကို ဆှဲကာ ကုတငျပေါျတကျပွီး ကားထားပေးလိုကျသညျ။ ဇောျထကျက ဝမျးသာအားရ တကျလိုးသဖွင့ျ လီးမှာ တဈခကြျတညျး မွုပျဝငျသှားသညျ။ တပွှတျပွှတျနဲ့ ဆောင့ျလိုးသညျ။ လကျညိုးဖွင့ျ ထှကျခိုငျးပွီး လှကြောျကို ဝငျစသေညျ။ လှကြောျလညျး ဇှတျသှငျးသညျ။ သှယျသှယျအောငျသညျ လီးအမြိုးမြိုး၏ အရသာကို ရလိုကျသဖွင့ျ ပီတိဖွဈသညျ။ ဖီးလျလညျး ပိုတကျလာသညျ။ တဈယောကျစီ တဈယောကျစီ တကျခိုငျးသညျ။ တဈယောကျတဈလှည့ျစီ နှဈကွိမျလောကျသာ ခသြညျ။ သုံးကွိမျရောကျလာတော့ ဇောျထကျက အားကုနျလိုးသညျ။ ကုတငျတောငျ ကြိုးကတြော့မည့ျ အတိုငျး။ သှယျသှယျအောငျလညျး အားရသဖွင့ျ ခွထေောကျမြားဖွင့ျ ကြောပွငျကို လှမျးဖကျကာ ကော့ပေးလိုကျသညျ။ ဇောျထကျခန်ဓာကိုယျက ညိုညိုတုတျတုတျခိုငျခိုငျ ရှိလှသဖွင့ျ ဖိအားကောငျးသညျ။
“သုတျကို အထဲမသှငျးနဲ့နောျ”
သူမက တပွှတျပွှတျလိုးနသေည့ျကွားမှ လှမျးသတိပေးလိုကျသညျ။ ထငျသည့ျအတိုငျးပငျ လီးကို ရုတျတရကျဆှဲထုတျကာ ဗိုကျပေါျ လှတျခသြညျ။ လှကြောျက သှယျသှယျအောငျ ပေါငျနှဈဖကျကို ထောငျကားလိုကျသညျ။ ပွီးတော့ ကုတငျအောကျမှ လိုးသညျ။ မှောကျမလိုး။ တောျကွာ သှယျသှယျအောငျ ဗိုကျသားပေါျ ပပှေနသေော လီးရညျနဲ့ သူ့ကိုယျထိမိမှာစိုးသညျ။ လီးရညျမြားက နညျးနညျးနှောနှော မဟုတျ။ သူမခွကေို ထောငျကားပွီး ဇှတျလိုးနသေော လှကြောျလိုးခကြျမြားကလညျး ပွငျးထနျသညျ။ တဖှတျဖှတျနဲ့ မွညျနသေညျ။ ပွီးတော့ လှကြောျက စောကျဖုတျပေါျ လီးရညျကို လှတျခသြညျ။ မြိုးမငျးယူလာပေးသော တဈရှုးဖွင့ျ လီးရညျမြားကို သုတျလိုကျသညျ။
အမြိုးကောငျးသားမြားသညျ သှယျသှယျအောငျအား တဈယောကျပွီးတဈယောကျ ဖကျကွသညျ။ ရငျခှငျထဲထည့ျကာ ပါးကိုနမျးသညျ။ နို့ကိုကိုငျသညျ။ အဖုတျနှိုကျသညျ။ အိုးကို ပုတျကစားသညျ။ တဈယောကျပွီးတဈယောကျ ပွောငျးရငျး ဇောျထကျရငျခှငျထဲရောကျတော့ မြိုးမငျးက လှမျးဆှဲကာ လီးကို စုပျခိုငျးသညျ။ သှယျသှယျအောငျ မြိုးမငျးလီးစုပျနခေိုကျ ဇောျထကျက သူမအိုးကို ဆုပျကိုငျကစားရငျး ဖငျကွားထဲ စတောျဘယျရီသီးကို ထည့ျကာ ညဈသညျ။ စတောျဘယျရီသီး ကှဲသှားတော့ လှကြောျက လကြျပေးသညျ။ စနေ တနငျ်ဂနှကြေောငျးပိတျရကျတိုငျး ခြိနျးကာ စိတျကွိုကျလိုးခဲ့ဖူးသော အပတျပေါငျး ရှဈပတျရှိခဲ့ပွီးနောကျ သူတို့အားလုံး ပှင့ျပှင့ျလငျးလငျးပငျ ခစြျကွသညျ။ သှယျသှယျအောငျကပဲ ဏှာကွီးလို့လား ယောကြာျးသုံးယောကျကပဲ အားနညျးလို့လားမသိ။ သှယျသှယျအောငျမှာ ပငျပနျးသှားသညျ မရှိဘဲ သူတို့ကသာ မလုပျနိုငျတော့သာ ရှိသညျ။ အလိုးကွမျးသလို အပေးလညျးကွမျးသညျ။ သူမကို စိတျကွိုကျလိုးပွီးနောကျ “အိမျက ဟာနဲ့ တခွားစီဘဲကှာ” ဟု လီးရညျကို ပါးစပျထဲ သှငျးပွီး ပွောကွသညျ။
ခံနညျးပေါငျးစုံဖွင့ျ သူမခံပေးပွီးနောကျ သူမတဈယောကျတညျးကို လိုးရတာ အားမရဟု ဆိုလာသဖွင့ျ သှယျသှယျအောငျက စိမျးစိမျးနှယျကို မွူဆှယျလိုကျရသညျ။ ကလေးအမခေငြျးမို့ သိပျမမွူဆှယျလိုကျရ။ ခကျသညျက စိမျးစိမျးနှယျက ဖငျကို တောျတောျနဲ့ အလိုးမခံ။ လီးကို စုပျတာတောငျမှ သူမစောကျပတျကို လကြျပေးသဖွင့ျ အားနာကို စုပျပေးသညျ။ နို့ကွားကိုလညျး တောျတောကွာမှ လီးနဲ့ အထိုးခံသညျ။ ဖငျကိုတောငျ သူမခံပွပါမြားမှ နာရငျ မပေးဘူးနောျဆိုကာ အစမျးအလိုးခံသညျ။ လိုးသူက ကွည့ျဦး။ လီးအကွီးဆုံး မြိုးမငျး။ မြိုးမငျးကလညျး အခှင့ျအရေး အလှတျမခံ။ မရရအောငျ လိုးသညျ။ ရုနျးမရအောငျ ခြုပျလိုးသညျ။ ရသှားတော့ ငနဲနှဈကောငျက စိမျးစိမျးနှယျဖငျကို တမြှောျမြှောျဖွဈနကွေသညျ။ စိမျးစိမျးနှယျကလညျး နာသညျဟုဆိုကာ မပေးပွနျ။ အဖုတျလကြျပေးရငျး ဖငျကိုလကြျပေးကာ “ဖငျခံပေးမယျ မဟုတျလားဟငျ” ဟုစကားစသညျ။
“လိုးချင်လား”
“လိုးခငြျတာပေါ့”
“ကိုယ့ျမိနျးမဖငျ ကိုယျပွနျလိုးလိုကျ”
“ဟာ အကနျခံရမှာပေါ့”
“ကြှနျမဖငျလိုးရငျလညျး ကြှနျမကနျမှာပဲ”
“ခစြျကလညျးကှာ မြိုးမငျးကခြံပွီးတော့”
“အဲလောကျ နာမယျမှနျး မသိလို့နောျ”
“ဒါဆို ပါးစပ်ကို လိုးမယ်”
“လိုးပေါ့ ပါးစပျကို ရှငျတို့ ခဏခဏ လိုးနတောပဲ”
“နောကျပိုငျးတော့ ဖငျခံခငြျတယျ လာမပွောနဲ့နောျ”
“ဝေးသေး”
လေးငါးခြီ ပါးစပျကို လိုးပွီးနောကျ စိမျးစိမျးနှယျ မနနေိုငျတော့ဘဲ ဖငျခံပေးသညျ။ ထိုနေ့ သူတို့ ဖငျကိုခညြျး လိုးပဈသညျ။ စိမျးစိမျးနှယျလညျး အမွငျကပျကပျနဲ့ ဖငျခညြျးတောကျလြှောကျလိုးခိုငျးသညျ။ ဖငျပဲပေးသညျ။ ဖငျပဲ လြှကျခိုငျးသညျ။ လေးငါးခြီကွာပွနျတော့ “အဖုတျကို မပေးတော့ဘူးလားဟငျ” ဟု မေးပွနျသညျ။ သူမလညျး ဆာပွီ ဖွဈသဖွင့ျ “ရှငျတို့က အမွဲတမျး တမြိုးလိုနတောပဲနောျ” ဟု မာယာမြားသညျ။
“အဖုတ်ကို လိုးလို့ရမလားဟင်”
“ဘလော သဘော”
“အဲဒါဆို သုံးယောကျတှဲကော”
“လောဘကြီးလိုက်တာ”
“မငျးကို သုံးယောကျတှဲ ဖိုကျကွည့ျခငြျလို့”
“တဈယောကျစီပဲ လုပျပါ”
“တဈခါတညျးပါ”
“ဖငျတောငျးလိုးတုနျးကလညျး အဲလိုပွောတာပဲ၊ တဈခါတညျးဆိုပွီး ဟှနျး”
အခွအေနပေေးသဖွင့ျ သုံးယောကျသား အပေါကျစုံအောငျ ဝိုငျးပလေးကွသညျ။ ပါးစပျ၊ စောကျဖုတျနှင့ျ ဖငျသုံးပေါကျလုံးကို မလှတျတမျး လီးကွီးမြားဖွင့ျ သိပျထည့ျကာ ပလေးပွီးနောကျ လီးရညျကို ပါးစပျထဲ ဝိုငျးသှငျးသညျ။ အားလုံး အဆငျပွစှော မိနျးကလေးနှဈယောကျနှင့ျ ယောကြျားသုံးယောကျတို့ စိတျတိုငျးကြ ပလေးနကွေစဉျ မယျရှေးပှဲကွီး ရောကျလာခဲ့သညျ။ ထိုပှဲတှငျ ပထမဆုလညျးပေး လူလညျးယူလုပျကွလိုကျရာ နုနုမဆေိုသည့ျ ကောငျမလေးတဈယောကျ သူတို့၏ ပဈကှငျးထဲ အလူးအလဲခံလိုကျရသညျ။
နုနုမသေညျ ထိုစဉျကအသကျမှာ ၁၆ နှဈစှနျးစှနျးသာ ရှိသညျ။ သှယျသှယျအောငျနှင့ျ စိမျးစိမျးနှယျကတော့ တဈယောကျမှာ ၃၂ ဖွဈပွီး တဈယောကျမှာ ၂၈ ဖွဈသညျ။ မိနျးမသားခငြျး မညှာတာသည့ျအပွငျ သူတို့ကပါ ဝငျကဲသညျ။ သို့ဖွင့ျ နုနုမေ၏ အပြိုစငျနိဂုံးမှာ စောကျဖုတျရော ဖငျပါ ပှင့ျခဲ့ရသညျ။ ရှံသောျလညျး လီးရညျကို မြိုခခြဲ့ရသညျ။ နှဈရကျသုံးရကျမြှ သူမ အစားပကြျခဲ့ရသညျ။ မမနု၏ဇာတျလမျးကို မမနုက ထိုနရောတှငျသာ အဆုံးသတျလိုကျသညျ။ အဆုံးမသတျလို့လညျး မရ။ ထူးစိနျ၊ သောျကနှင့ျ သိနျးဦးတို့က ဆောျခငြျးပွောငျးကာ ဇာတျလမျးက စနကွေပွီ ဖွဈသညျ။ ထူးစိနျက ညိုညိုမာ၊ မြိုးရတီနှယျနှင့ျ ဆုရီရီဖွိုးခေါျလိုကျပွီး မမနုကို သိနျးဦးရော သောျကပါ တှဲယူသညျ။ ကနြျသည့ျ ဂြူလှိုငျခငျ၊ ဝါဝါကြောျ၊ ရှှရေညျနှင့ျ မြိုးရတီနှယျတို့မှာလညျး မမနုနှင့ျ ကပျနကွေသညျ။ သနားသဖွင့ျ နုနုမကေို နှဈပေါကျလုံး ဆှဲပေးပွီး ကနြျကောငျမလေးမြားနှင့ျ စိတျတိုငျးကြ တဈခြီဆှဲပွီးနောကျ တဈယောကျယောကျ၏ ဇာတျလမျးကို နားဆငျလိုကွောငျး ပွောတော့ ဝါဝါကြောျနှင့ျ ညိုညိုမာက သူမတို့ အဖွဈအပကြျကို ပွောပွသညျ။ သူမတို့က နှဈယောကျသား ပွိုငျကာ ပနျးဦးအခွှခေံရသညျ။

လူကွီးလူကောငျး
“နငျ ဟိုကောငျနဲ့ ပွတျသှားပွီဆို”
“ဟုတျတယျ၊ နငျဘယျကကွားလဲ”
“ကွားစရာ မလိုဘူးလေ၊ ဒီလောကျ နာမညျကွီးနတော၊ ဒါနဲ့ ဘာကွောင့ျ ပွတျသှားတာလဲ”
“ပြောချင်ပါဘူးဟာ”
“မိနျးမ ငါသိတယျ”
“အံမာ ဘာသိတာလဲ နင်မသိပါဘူး”
“အဲကောငျ အကွောငျး ငါသိတယျဆိုတာနဲ့ ဘာကွောင့ျ ပွတျတယျဆိုတာ ငါသိပါတယျဟာ”
“ဟား ဟား နင်မသိပါဘူး ညိညိုရာ”
“ညိုညိုမာတဲ့ တဈညိုမာတညျးရှိတယျ၊ ဒီမှာ ဝါဝါကြောျ နင့ျဘဲက နင့ျဟိုဟာကို တောငျးလို့ နငျဖွတျလိုကျတာ မဟုတျလား”
“ဘာဟိုဟာလဲ”
“မိနျးမ ရှကျမနနေဲ့၊ နငျနဲ့ ငါပဲရှိတယျ ဟောဒီတဈအိမျလုံးမှာ မှနျမှနျပွောစမျး၊ အဲဒီဘဲ နင့ျဟိုဟာကို တောငျးတယျ မဟုတျလား”
“တောျပါဟာ စိတျပကြျပါတယျ၊ မပွောပါနဲ့”
“အံမာ ခုမှ ရှကျခငြျဟနျဆောငျနပွေနျပွီ”
“အပေါျပိုငျး ငါအကုနျ ခှင့ျလှတျတယျဟာ၊ ငါတော့ မွနျမာမိနျးကလေးပီပီ အပြိုစငျဂုဏျလေးကို ထိနျးထားခငြျသေးတယျ”
“ဟိ ငါတော့ ထိနျးမနခေငြျပါဘူး၊ ငါ့ဘဲက အဲလိုကိစ်စ သိပျစိတျမဝငျစားလို့ ခကျနတော”
“နငျ အထာ မပေးတတျလို့ နမှောပါ၊ ဘဲတှကေ ရညျးစားထားတာ အဓိကတော့ ဟိုကိစ်စလိုခငြျလို့ပါပဲ”
“ထငျမနနေဲ့ မိနျးမရေ..၊ ငါ့ဘဲလေ ငါပေးခငြျတာ သူနမျးတိုငျး ငါ့မှာ ရှစိစိနဲ့ သူ့လကျယူပွီး ငါ့ခါးကို ဖကျခိုငျးတာတောငျ သူက အငျတငျတငျရယျ”
“အေးနောျ တို့နှဈယောကျက လိုတာမရ၊ ရတာမလို ဖွဈနသေလိုပဲ၊ ငါ့ဘဲကတြော့လေ တှေ့ပွီဆို နမျးဖို့ပဲ ခြောငျးနတော၊ ငါ့နို့တှတေောငျ သူကိုငျလို့ ကွီးကုနျတာ”
“ငါထငျတော့ ထငျသား၊ နင့ျရငျသားတှေ တဖွညျးဖွညျးထှားလာတယျလို့”
“အေးဟာ ငါ့မှာ သူမြားတှေ သတိမထားမိအောငျ ဘရာကို ကွပျကွပျလေး ဝတျဝတျနရေတာ၊ ရငျသား ကငျဆာတောငျ ဖွဈမှာစိုးရသေးတယျ”
“ဘယျမှာလဲ ပွကွည့ျ ငါကွည့ျကွည့ျမယျ”
“တောျပါ ရှကျတယျ”
“လုပျပါ၊ အိမျမှာ ဘယျသူမှ မရှိဘူး၊ အခုဆို ည ကိုးနာရီတောငျ ခှဲနပွေီ၊ ဘယျသူမှလဲ လာတော့မှာ မဟုတျဘူး”
သို့ဖွဈပါသောကွောင့ျ ဝါဝါကြောျသညျ သိပျရှကျမနဘေဲ အကြႌကို ခြှတျလိုကျသညျ။ ညိုညိုမာက ကူခြှတျပေးသညျ။ လမျးမပေါျမှ ကားသံမြားက တဈခါခါမှသာ ကွားရတော့သညျ။ အိမျသညျလညျး အကုနျလုံး ခရီးထှကျသှားကွသဖွင့ျ ဘယျသူမှ မရှိကွဘဲ သူမတို့ နှဈယောကျသာ ရှိကွတော့သညျ။ ဒါတောငျ ဝါဝါကြောျက ညိုညိုမာအိမျတှငျ လာအိပျခွငျး ဖွဈသညျ။ သူမတို့မှာ သူငယျခငြျးမြား ဖွဈကွသဖွင့ျ ညိညိုမာမိဘမောငျနှမမြား ခရီးထှကျသှားသဖွင့ျ အဖောျလာစောင့ျအိပျ ပေးခွငျးဖွဈသညျ။ မညျသူမှ မရှိသဖွင့ျ ဘဲအကွောငျးပွောရငျး ရောကျမိရောကျရာ ရောကျသှား ကွသညျ။
“အေး တောျတော့ကို ကွီးသှားတာပဲ၊ အကိုငျကွမျးပုံရတယျ၊ ဒါပမေယ့ျ နငျထှားတာလညျး ပါမှာပါဟာ”
“ထှားတယျပွောရအောငျ နငျနဲ့ငါ့ဘောျဒီ ဘာကှာတာမှတျလို့၊ ပွပါဦး နင့ျဟာ”
မိနျးကလေးခငြျးကပြွနျတော့ ခြှတျတာ လှယျလိုကျတာ။ ညိုညိုမာရငျသားက သိပျမထှား။
“လာ တိုငျးကွည့ျမယျ”
ညိုညိုမာက နို့အုံကို အောကျမှ ပင့ျကိုငျကာ ဝါဝါကြောျနို့နှင့ျ တိုငျးရနျပွငျသညျ။ ဝါဝါကြောျလညျး ပင့ျကိုငျကာ တိုငျးသညျ။ ဝါဝါကြောျနို့က ပိုထှားသညျ။
“တှေ့လား၊ ငါ့နို့သီးခေါငျးတောငျ ဟိုဘဲနာဆော့လှနျးလို့ မညျးတောငျနပွေီ”
“အဟိ အခုတော့ ဘဲနာ ဖွဈပွီပေါ့လေ”
“စကတညျးက ငါမကွိုကျပါဘူးဟာ၊ ခွသေလုံး ဖကျမတတျဖွဈနလေို့ သနားလို့ ပွနျခစြျပေးတာ အဟုတျမှတျနတေယျ”
“ယောကြျားတှကေ ဘာလို့ အဲဒါကို မကျမကျမောမော ဖွဈနကွေမှနျး မသိဘူးနောျ”
“အေးလေ”
“အဟိ လာနင့ျနို့သီးခေါငျးနဲ့ ငါ့နို့သီးခေါငျး ထိကွည့ျရအောငျ”
“တောျပါဟာ နငျကလညျး”
“ပငြျးလို့ပါဟာ လာပါ”
“လုပျခငြျပါဘူးဟာ၊ ငါအကြႌပွနျဝတျတော့မယျ”
“လာပါဟာ ငါတို့ အကုနျလုံး ခြှတျကွည့ျရအောငျ”
“အို.. နငျကလညျး ရှကျစရာ”
“လာပါ မိနျးကလေးခငြျး”
အဝတျမြား အကုနျလုံး ခြှတျဖွဈတော့လညျး စိတျမြား ပွောငျးသလိုလို ဖွဈလာသညျ။ ညိုညိုမာက ဝါဝါကြောျခေါငျးကို ဖကျကာ နှုတျခမျးခငြျး စုပျလိုကျသညျ။ ဝါဝါကြောျလညျး ဘယျလိုဖွဈမှနျး မသိ ပွနျစုပျမိသညျ။
“နငျနောျ”
ဝါဝါကြောျက ပွောသညျ။
“လုပျစမျးပါ”
ညိုညိုမာက ဝါဝါကြောျခါးကို ဖကျလိုကျပွီး နှုတျခမျးခငြျး ဆကျနမျးသညျ။ သူမတို့နှဈယောကျ တဈယောကျကို တဈယောကျ အလိုလို နားလညျသှားသညျ။ နို့ခငြျးကိုငျဖွဈကွသညျ။ ညိုညိုမာက ဝါဝါကြောျပေါငျကွားကို စကိုငျသညျ။
“လုပျပါနဲ့ဟာ”
“နငျကလညျး လာပါဟ”
ညိုညိုမာက ဝါဝါကြောျ၏ နားသယျစမြားကို နမျးကာ ပေါငျကွားကို ဆကျကိုငျသညျ။ နောကျ ပေါငျကွားခငြျး သှငျးလိုကျသညျ။ သူ့ပေါငျကွား ကိုယ့ျပေါငျကွား ပှတျသညျ။ ဝါဝါကြောျလညျး စိတျပါလာသညျ။ ညိုညိုမာက တဖွညျးဖွညျး နမျးဆငျးသညျ။ နို့မြားကို စို့သညျ။
“အငျး”
ဝါဝါကြောျထံမှ ညညျးသံလေး ထှကျလာသညျ။ ကုတငျပေါျ လဲအိပျလိုကျကွသညျ။ ညိုညိုမာက ဝါဝါကြောျဗိုကျသားမြားကို နမျးသညျ။ နို့ကို ကိုငျထားသညျ။ နို့အုံကို ကိုငျထားသောျလညျး လကျခြောငျးဖွင့ျ နို့သီးခေါငျးကို မှှသေညျ။ ဆီးခုံကို နမျးသညျ။
“အမှေးတှတေောငျ တောျတောျပေါကျနပွေီ”
“ရှကျပါတယျဆိုမှ လာပွောနေ”
ဝါဝါကြောျက သူမအဖုတျကို လှမျးအုပျရငျး ပွောသညျ။
“ဖယ်ပါ”
ညိုညိုမာက ဝါဝါကြောျလကျကို ဆှဲဖယျကာ စောကျပတျနှုတျခမျးသားကို လကြျပေးသညျ။ စောကျပတျက လကြျပေးရငျး မို့မို့တကျလာသညျ။ စောကျစေ့လညျး ပိုနီလာသညျ။ ညိုညိုမာက လကျခြောငျးဖြားဖွင့ျ စောကျစေ့ကို ကလိပေးသညျ။ ဝါဝါကြောျမှာ ခါးကော့လာသညျ။ ညိုညိုမာကလညျး လြှာဖြားဖွင့ျ ထိုးပေးသညျ။
“အား အှနျး အား”
“အတုရှိတယျ ထိုးပေးရမလား”
“ဟာ အဲဒါတော့ မလုပျနဲ့နောျ၊ ငါမကွိုကျဘူး”
“အစစ်မှလား”
“နငျနောျ”
ညိုညိုမာက စောကျခေါငျးကို လကျနှဈခြောငျးဖွင့ျ ကလိရငျး စောကျပတျအကျကွောငျး အစကို လြှာဖွင့ျ ထိုးပေးသညျ။ ဝါဝါကြောျမှာ ကော့နသေညျ။ ခေါငျးအုံးကို လကျပွနျကိုငျကာ တှန့ျလာသညျ။ ညိုညိုမာက ဝါဝါကြောျ ပေါငျတဈဖကျကို မယူကာ သူမပေါငျကိုလညျး ဝါဝါကြောျပေါငျကွားထဲသှငျးလိုကျပွီး အဖုတျခငြျးကပျလိုကျသညျ။ ကောငျးကောငျး သိပျမထိသောျလညျး အဖုတျခငြျးကတော့ ကပျနသေညျ။ အဖုတျခငြျး ပှတျသညျ။ ညိုညိုမာအဖုတျလညျး ဖူးယောငျလာသညျ။
“ကလငျ ကလငျ ကလငျ ကလငျ”
စူးရှသော အသံက သူမတို့နှဈယောကျကို ရုတျတရကျ ရပျတန့ျသှားစသေညျ။
“ကလငျ ကလငျ ကလငျ ကလငျ”
အသံက ဆကျတိုကျ မွညျနသေညျ။
“ခွံထိပျက ဘဲလျမွညျသံ”
“နင်တို့အဖေ ပြန်လာပြီထင်တယ်”
ညိုညိုမာက ရုတျတရကျ အဝတျမြား အမွနျကောကျဝတျသညျ။ ပွီးတော့ ခကြျခငြျး ထှကျပွေးခဲ့သညျ။ ဝါဝါကြောျ တားခြိနျမရလိုကျ။ ခွံရှေ့တှငျ ဧည့ျစာရငျး စဈမြားဖွဈနသေညျ။
“အိမျမှာ ဧည့ျသညျရှိလား”
ညိုညိုမာက ရုတျတရကျမို့ ဆှံ့အနသေညျ။
“မ မရှိပါဘူး”
“ဒီကလေးမ ကွည့ျရတာ တမြိုးပဲ ဆရာ၊ ဝငျစဈမှ ထငျတယျ”
“ဟို ဘယျသူမှ မရှိပါဘူးရှငျ၊ အဖေ အမလေညျး မရှိဘူး၊ ခရီးသှားပါတယျ”
“အေး ခွံတခါး ခဏဖှင့ျ”
ညိုညိုမာလညျး ယူလာမိသော သော့ဖွင့ျ ခွံတံခါးကို ယောငျ၍ ဖှင့ျမိသညျ။
“မငျး ဝတျထားတာ အကြႌလညျး ပွောငျးပွနျ၊ စကဒျလညျး ပွောငျးပွနျ၊ ဘယျလို ဖွဈတာတုနျး”
“ဟို အိပျပြောျသှားလို့ပါ”
ရဲနှဈယောကျ၊ ရပျကှကျလူကွီးနှဈယောကျနှင့ျ ရာအိမျမှုးနှဈယောကျပေါငျး ခွောကျယောကျသညျ သူမအိမျထဲ ရောကျလာသညျ။
“မငျးရဲ့ အိမျထောငျစုစာရငျးနှင့ျ မှတျပုံတငျ ခဏပွပါ”
“ဘယျနားထားမှနျး မသိဘူးရှင့ျ”
ထိုအခြိနျတှငျ ဝါဝါကြောျ၏ လှမျးအောျသံသညျ သူမတို့အတှကျ ကွမ်မာဆိုး ဝငျရောကျဖို့ လမျးစ ဖွဈခဲ့သညျ။
“ညိုညို ဘယျသူတုနျး”
လူကွီးမြား တဈယောကျနှင့ျ တဈယောကျ မကြျစပဈကာ အပေါျထပျသို့ တကျခဲ့ကွသညျ။ အခနျးတံခါးကို ဖှင့ျလိုကျတော့ ဝါဝါကြောျ၏ အဖုတျကို ပှတျနရေငျး တနျးလနျးကို မိသညျ။
“လကျစသတျတော့ မငျးတို့က လူလိုနတောကိုး၊ ဆရာရေ.. လမျးမှာ ကွကျတဈကောငျကောငျလောကျ ဖမျးမိရငျ စပါယျရှယျတှယျပဈမယျဆို၊ အခြိုရှာ သကာတော့တှေ့ပွီ”
ဝါဝါကြောျက စောငျကို လုံး၍ ကိုယ့ျကိုယျကို ကာကှယျသညျ။ ညိုညိုမာလညျး ဘာလုပျလို့ ဘာကိုငျရမှနျး မသိဖွဈနသေညျ။ ယောကြျားခွောကျယောကျက အဆငျပွစှော သုံးယောကျစီ ခှဲထှကျကာ သူမတို့ တဈယောကျစီ ဆီသို့ လာနကွေသညျ။
“မလုပျပါနဲ့”
ဝါဝါကြောျ၏ ခွုံထားသောစောငျကို တဈယောကျက ဆှဲယူလှင့ျပဈလိုကျသညျ။ အားလုံး မမှတျမိသောျလညျး ဝါဝါကြောျထံသို ရောကျလာသောယောကြျားတို့မှာ ကိုသကျ၊ ကိုအောငျနှင့ျ ကိုဝငျးဟု အတိုကောကျ ခေါျကွသညျကို မှတျမိပွီး ညိုညိုမာဆီ လာသောသူတို့က ကိုလငျး၊ ကိုနိုငျနှင့ျ ကိုဆှဟေု မှတျမိသညျ။
ကိုသကျမှာ ပိနျပိနျပါးပါး အသားဖွူဖွူဖွဈသညျ။ ကိုအောငျမှာ အရပျထှားပွီး ခန်ဓာကိုယျ ထှားသည့ျလူမြိုး ဖွဈသညျ။ ကိုအောငျမှာ ထှားသလောကျ အသားညိုကာ ကွောကျစရာကောငျးသော ရုပျကို ပိုငျဆိုငျသညျ။ ကိုဝငျးကတော့ ခပျအူအူ ရုပျဖွဈသညျ။ ဘာအခွအေနေ ဘာကို သိပျမသိလှသောျလညျး အခှင့ျအရေးကိုတော့ ရအောငျ ယူမည့ျသူပုံ။ ကိုအောငျက သူမအနား ဝငျထိုငျသညျ။ သူမနရော အမွနျရှှေ့သောျလညျး ခါးကို လှမျးဖကျမိသညျ။
“နို့ကတော့ အယျနတောပဲ”
ဝါဝါကြောျနို့မှာ တကယျလညျး ကွီးပါသညျ။
“အသားတောျ ညိုပွာညကျကယျနဲ့ဆိုတာ သူလေးပေါ့ဗြာ”
ကိုသကျကလညျး ဘေးတှငျ ဝငျထိုငျသညျ။
“ကိုကွီးတို့ ကောငျးကောငျးမှနျမှနျလေး အကွငျနာပေးမှာပါ မပွေးပါနဲ့ ကလေးရယျ”
ဝါဝါကြောျနောကျကို ဆုတျသောျလညျး မရ။ အတငျးဖကျထားကွသညျ။
“ဟင့ျအငျး ဟင့ျအငျး”
သူမ ခေါငျးကို ဇှတျခါ၍ ငွငျးသညျ။
“ချစ်လို့ပါ ကလေးရယ်”
“ကြှနျမ ကြှနျမ မိကောငျးဖခငျ သားသမီးပါရှငျ”
“အေး ငါတို့ကလညျး လမျးဘေးက ဖာသယျမတှကေို ခေါျခရြတာ ရိုးနပွေီဆိုတော့ မငျးတို့လို မိကောငျးဖခငျ သားသမီးကို ခခြငြျနတော ကွာပွီကှ ဟီးဟီး ဟီး စားရကံကွုံခငြျတော့ မောငျသကျတို့မြား ကံကောငျးလိုကျပုံ”
သူမကို အတငျးဝိုငျးနမျးကွသညျ။ အနမျးမြားက ကွမျးတမျးသညျ။ အရကျနံ့က ပိုဆိုးသညျ။ သူမရုနျးသောျလညျး လကျကိုခြုပျထားကွသညျ။ တဈယောကျတမြိုးကိုငျကွသညျ။
“အားးးးးးးးးးး”
သူမ နားပိတျကာ အသံကုနျအောျလိုကျသညျ။ သူတို့ အနညျးငယျ လန့ျသလို ဖွဈသှားသညျ။ သို့သောျ ဘယျသူမှ ဘာမှ သိပျမှုဟနျ မပေါျ။ သူတို့အားလုံးကို အဝတျခြှတျရနျ အခကြျပေးလိုကျသလိုပငျ ဖွဈသှားသေးသညျ။ သူမ တရှုံ့ရှုံ့ငိုသညျ။ တဈယောကျကို သူမ၏ လကျတဈဖကျစီကို ဆှဲကွသညျ။ လကျစသတျတော့ လီးကိုငျခိုငျးခွငျး ဖွဈသညျ။ သူမလကျသီးကို တငျးတငျးဆုတျကိုငျထားသညျ။ သူမလကျသီးကိုပငျ လီးနဲ့ ထိုးပွီးကစားကွသညျ။ သူမလကျကောကျဝတျကို ကိုငျထားပွီး “ကိုငျလိုကျပါ ကလေးရဲ့” ဟုပွောကာ လကျခြောငျးကို ဖွကော လီးကို အတငျးကိုငျခိုငျးသညျ။ တဈယောကျက သူမ၏ ပေါငျကို ပှတျသပျသညျ။ သူမက ဒူးကို စေ့ထားသညျ။ ကိုဝငျး ဖွဈသညျ။ နောကျ ခွကေို ဆှဲထုတျပွီး ဖွဝေါးကို လီးဖွင့ျ ထိုးကစားသညျ။ သူမ ဆကျငိုသောျလညျး ဤလူမြားမှာ သနားမည့ျပုံ မပေါျ။ သို့သောျ ဝမျးနညျးသညျ။ သူမ၏ အပြိုစငျဘဝကို အရကျမူးနသေော မညျသူမှနျးမသိသော သူမြားထံ အပျနှငျးရမည့ျ အဖွဈ။ သူမစိတျကို လြှော့ကာ လီးကိုကိုငျပေးလိုကျသညျ။ လီးက သူမလကျတဈဆုပျစာ ကွီးကွသညျ။
“ကှငျးထုပေးလေ”
“ဒီကောငျမ နညျးနညျးရိုငျးသေးတယျကှ”
ဝါဝါကြောျမှာ စိတျအပကြျကွီး ပကြျမိသညျ။ ခေါျလိုကျပုံက ကောငျမ တဲ့။ ကိုဝငျးဆိုသူသညျ လီးကွီးသလောကျ အတှေးအခေါျက ခပျတုံးတုံး ဖွဈပုံရသညျ။ သူမခေါငျးငုံ့ကာ တတျသလောကျ လီးကို ကှငျးထုပေးသညျ။
“ညညျးနာမညျ ဘယျလို ခေါျလဲ”
ကိုအောငျက မေးသညျ။
“ဖာသယျမလကျသဈလေးပေါ့ကှာ”
ကိုဝငျးက ပွနျဖွသေညျ။
ဝမျးနညျးစှာ ငိုနမေိသည့ျ ကွားမှ ကိုဝငျးဆိုသူကို မီးတောကျအကွည့ျဖွင့ျ ပွနျကွည့ျမိသညျ။
“ကောငျမက ငါ့ဟာ အရငျစုပျပေးခငြျလို့လား”
ကိုဝငျးက သူမခေါငျးကို တှနျးကာ ပွောသညျ။
“ကွည့ျ ဟိုကောငျမ တောျတောျလိမ်မာတယျ”
သို့နှင့ျ ဝါဝါကြောျက ညိုညိုမာကို လှမျးကွည့ျမိသညျ။
ကိုလငျး၊ ကိုနိုငျနှင့ျ ကိုဆှတေို့သညျ ညိုညိုမာထံ လြှောကျလာသညျ။ ညိုညိုမာက နောကျသို့ ဆုတျသညျ။ ဆုတျရငျး နံရံကို ကပျမိသညျ။
“အိုး”
ကိုလငျးက ရုတျတရကျ သူမစကဒျကို ဆှဲခြှတျလိုကျသညျ။ သူမက ပေါငျခငြျးကပျကာ အဖုတျကို လကျနှဈဖကျဖွင့ျ အုပျထားမိသညျ။ ညိုညိုမာက ခန်ဓာကိုယျသေးသညျ။ ကိုနိုငျက ဆှဲခြုပျကာ အကြႌကို ခြှတျတော့ သူမမရုနျးနိုငျ ဖွဈရသညျ။ သူမရုနျးသဖွင့ျ လှတျပေးသညျ။ သူမလညျး ငိုမိသညျ။ ထိုအခြိနျအတှငျး ယောကြျားမြားက အဝတျကိုယျစီ ခြှတျကွသညျ။ နောကျ သူမကို ဆှဲထူသညျ။ တဈယောကျစီ နမျးကွသညျ။ နမျးကွစဉျ သူတို့လီးမြားက သူမကို လာလာထောကျသညျ။ သူမမှာ ပုလညျးပုသဖွင့ျ ဗိုကျသားကို လီးက လာလာထောကျသညျ။ သူမ ကွကျသီးတှေ ထမိသညျ။ နို့ကိုလညျး ကွမျးတမျးစှာ ကိုငျကွသညျ။ သူမနို့က သေးသေးလေးသာ ရှိသေးသညျ။ ယောကြျားကွီးမြား လကျဝါးဖွင့ျ အုပျထားလိုကျကာမြှဖွင့ျ နို့အုံတဈခုလုံး ပြောကျသှားသညျ။ ဆိုးသညျက လီးတှေ လာလာထောကျနသေည့ျ ကိစ်စ။ သူမ ကွောကျလာသဖွင့ျ ရုနျးကာ ဆုတျသညျ။ သို့သောျ ဆုတျစရာ မရှိ။ သူမ ထိုငျခြ ပွနျတော့ တောငျနသေော လီးမြားက မကြျနှာနှင့ျ တနျးလကြျ။ တဈယောကျက ဆံပငျဆှဲကာ သူမခေါငျးကို ခြုပျလိုကျပွီး လီးထိပျဖွင့ျ ပါးစပျကို ထိုးသညျ။ သူမရုနျးက ခေါငျးခါသောျလညျး မရ။
“ထွီ”
ညိုညိုမှာသညျ နှေးစိစိနဲ့ ဘာအနံ့နံမှနျး မသိသော လီးအနံ့နှင့ျ အထိအတှေ့ကွောင့ျ တောျတောျရှံမိသညျ။
“တံတှေးစိုနမှေ စုပျလို့ကောငျးတာပေါ့၊ မငျးသိပျတောျတယျ”
ကိုနိုငျက သူမခေါငျးကို ခြုပျကာပါးစပျထဲ လီးကို အတငျးထိုးထည့ျသညျ။ သူမခေါငျးယမျး ရှောငျသောျလညျး မရပါ။
“ဝူး အု အု အု ဝု”
သူမ ငိုမိသညျ။ သို့သောျလီးက ပါးစပျထဲကို ရောကျလပွေီ။ ပွည့ျသိပျနသေညျ။
“မငိုနဲ့ တိတျတိတျ ခြောကလကျလေးငုံထားနောျ လိမ်မာတယျ”
ခေါငျးကိုကိုငျကာ လီးကို ပါးစပျထဲ မရမက သိပျထည့ျသညျ။ ကနြျသည့ျ နှဈယောကျကလညျး ခေါငျးကို ခြုပျထားသဖွင့ျ သူမ ဘာမှ မတတျနိုငျ။
“ဒီခြောကလကျက ပိုကောငျးတယျ”
ကိုလငျးက သူမခေါငျးကို လှည့ျ၍ ပါးစပျထဲ လီးကို ထိုးထည့ျပွနျသညျ။ ရိုးရိုးလညျး မဟုတျ။ ထိုးထည့ျကာ ဆောင့ျသညျ။
“ဝူး အု အူး ဝ ဝု”
ညိုညိုမာ ဝမျးနညျးစှာ ငိုမိသညျ။ ဘဝတဈခုတှငျ ကိုယ့ျပါးစပျကို သူမြားတှေ လီးနဲ့ ဝိုငျးထိုးလိမ့ျမညျဟု ဘယျတော့မှ ထငျမထားဘူး။ တှေးမထားဖူး။ ထားခဲ့ဖူးသော ရညျးစားမြား ပါးစပျကို စုပျသညျကိုပငျ ရှံတှနျတှနျဖွဈခဲ့ဖူးသော အနအေထားမှ လီးကွီးတှကေို စုပျနရေပွီ။ ကိုဆှကေ ဆှဲလှည့ျကာ သူ့လီးကို ပါးစပျထဲ သိပျထည့ျပွနျသညျ။ လီးတှကေ ကွီးလှနျးကွသညျ။ ကိုဆှလေီးမှာ တိုသောျလညျး တောျတောျတုတျသညျ။ ဖီးကွမျးငှကျပြောသီးနှင့ျ တူသညျ။ ကိုလငျးလီးကတြော့ ရှညျမြောမြောဖွဈသညျ။ ကိုနိုငျလီးကတော့ စံခြိနျမီလီး ဖွဈသညျ။ ရှညျလညျးရှညျ တုတျလညျးတုတျကာ ထိပျကလညျး ခြှနျလိုကျသေးသညျ။
“အငျး ဟငျး အှနျး အငျး ဟငျး ဟငျး အငျး အူး ဝူး အငျး”
“ကားပါဦး ကလေးရဲ့”
ကိုသကျက ဝါဝါကြောျပေါငျကို ထပျကားခိုငျးသညျ။ မတတျနိုငျတော့သည့ျ အထိ ကားပေးထားသညျ။ ကိုသကျသညျ သူမအဖုတျကို လကြျပေးနသေညျ။
“ကွည့ျစမျး ဖူးငုံ ဖူးငုံ ခစြျပနျးလေးငုံ ဆိုတာ ဒီအစိမြိုးကို ပွောတာပေါ့”
ဝါဝါကြောျသညျ သူမအဖုတျကို ဖွဲကာ အစိကို လကျကလိထိုးပွီး ပွောသညျ။
“အေးကှာ၊ မခူးရကျစရာလေးပေါ့”
“အငျး ဟင့ျ အငျး”
သူမနို့ကို ကိုဝငျးနှင့ျ ကိုအောငျက တဈလုံးစီ ကိုငျကာ ပှတျသပျနကွေသညျ။ လီးကို ကိုငျခိုငျးထားသဖွင့ျ ဝါဝါကြောျက လီးကိုကိုငျထားပေးသညျ။ ကှငျးလညျး ထုပေးရသညျ။ ပါးကို တရှှတျရှှတျ နမျးကွသညျ။ ပါးစပျကိုလညျး စုပျကွသညျ။ ကိုသကျကတော့ သူမစောကျဖုတျကို စောကျဖုတျစီးကွောငျးအတိုငျး လကျညိုးဖွင့ျ ထိုးကစားကာ လြှာဖွင့ျလညျး အကျကွောငျးအတိုငျ ထိုးမှှသေညျ။
“အငျးး ဟငျးးးးးးး”
ဝါဝါကြောျ ကော့နအေောငျ ခံစားရသညျ။ စောကျခေါငျးထဲ ပြော့အိစှာ တိုးဝငျလာသော လြှာလိပျကွောင့ျ မိုးမမွငျ လမေမွငျ ဖွဈသှားရသညျ။ လီးမြားလညျး ကိုငျလို့ ကောငျးလာသညျ။ ဘဲမြားက အထာနပျပွီးသားတှေ ဖွဈနသေညျ။ နို့မြားတငျးလာသညျ။ မကြျခှံမြားစငျးလာသညျ။ အာခေါငျမှ ညညျးသံမြား တားမနိုငျ ဆီးမရ ထှကျကလြာသညျ။ မကြျနှာမြား မဲ့လာသညျ။ ဝါဝါကြောျအဖွဈက လိုးလို့ရပွီဆိုသည့ျ အနအေထားတှငျ ရှိနပွေီ ဖွဈသညျ။ သို့သောျ သူတို့သညျ ဖာသယျမပေါငျးမြားစှာကို လိုးခဲ့ဖူးသူမြား ဖွဈကွသညျ။ ဧည့ျစာရငျးလိုလို လှည့ျကငျးလိုလိုနှင့ျ လုပျပွီး ညစြေးထှကျနသေော လမျးဘေး ဖာသယျမမြားကို ဖမျးကာ သူတဈခြီ ငါတဈလှည့ျဖွင့ျ ဆာတိုငျး ဝိုငျးဆှဲခဲ့ကွသညျခညြျး ဖွဈသညျ။ ညစာက မခကျပါ။ လမျးဘေး အလေ့ကြ ဖာသယျမခညြျးပဲ မဟုတျ။ ဝငျစားနကြေ အိမျမြားလညျး ရှိသညျ။ သို့အတှကျ စားရပါမြားလာသောအခါ ကြားမြား သားကောငျကို ကစားသလို ကစားတတျလာခဲ့သညျ။ ရိုးရိုးလေး ထမီလှနျလိုးသည့ျ အဖွဈမြိုးကို မလုပျတော့ဘဲ ရှယျလိုးတတျလာသညျ။ သညျလို ရှယျလိုးတတျခဲ့ခွငျး အစကတော့ ကိုသကျက စခဲ့သညျ။ အရငျတုနျးက သူတို့အဖှဲ့ထဲ ကိုသကျမပါ။ ကိုသကျလညျး ပါလာရော သူတို့မှာ ညစာအတှကျ ခိုငျမာခဲ့သညျ။

သရဲမလေးမြားအတှကျ မိစ်ဆာကောငျမြား
“ရပျလိုကျစမျး”
ကိုသကျသညျ ခှေးတိုးပေါကျမှ ခိုးဝငျရနျ ကွံစညျနစေဉျ နောကျမှ ဓာတျမီးမြားနှင့ျ ပွငျးထနျသော အသံကွောင့ျ ရပျလိုကျမိသညျ။ ထို့အတူ ဂုတျဆှဲခံလိုကျရသညျ။
“သူခိုး မငျး ဘာခိုးမလို့လဲ”
“ကြှနျတောျ သူခိုးမဟုတျပါဘူးခငျဗြာ”
“အံမာ လကျပူးလကျကွပျမိနတောတောငျ သူခိုးက သူခိုး မဟုတျပါဘူးဆိုပါလားကှ”
“မဟုတျဘူးခငျဗြ၊ ကြှနျတောျ ရှငျးပွပါရစေ”
“စခနျးရောကျမှရှငျး၊ ဒီကောင့ျကို လကျထိပျခတျလိုကျစမျးကှာ”
“ဆရာ ဆရာ့ကို ကြှနျတောျ တဈခု ပွောပွလို့ရမလား”
“ဟေ့ မလိုဘူးကွ”
“တိုးတိုးပွောလို့ မရရငျ ကယြျကယြျပွောတော့မယျဗြာ၊ ကြှနျတောျ ခိုးမလို့ မဟုတျဘူး ခြောငျးမလို့ဗြ”
“ဘာ ဒီအိမျက အပြိုကွီးတှေ နတေဲ့အိမျပါကှ”
“ဟုတျတယျလဗြော၊ ဟို သူတို့လေ ဒီအခြိနျဆို”
“ဟငျ သူတို့က ဘဲတှနေဲ့ တဈခုခု လုပျတာလား”
“သိခငြျ ကြှနျတော့ျလကျထိပျဖွုတျပေးပါလား၊ ကြှနျတောျ လိုကျပွပေးမယျ”
“အိုကေ”
ကိုသကျနောကျ ရဲနှင့ျ ရ.ယ.က တို့အဖှဲ့သား ငါးယောကျတို့ ခှေးတိုးပေါကျမှ တိတျတိတျလေး ခိုးဝငျခဲ့ကွသညျ။
ဇာခွညျဇောျ၊ သီတာစိုးနှင့ျ မွတျနိုးဝတေို့သညျ အရှယျတောျ တဈစိတျဟိုငျးလို့ အပြိုကွီးတဈပိုငျး ဖွဈနသေူမြား ဖွဈသညျ။ သူမတို့သညျ ရတုနျးက မယူခဲ့မိသည့ျအတှကျ အသကျကွီးလာသညျနှင့ျ အမြှ ဒုက်ခလှလှ တှေ့ကွရတော့သညျ။ သူမတို့ မလှ၍ မဟုတျ။ လှလှနျး၍သာ ဖွဈကွရသညျ။ သူမတို့သညျ တက်ကသိုလျတှငျ ပြိုတိုငျးကွိုကျသည့ျ နှငျးဆီခိုငျမြား ဖွဈခဲ့ကွသဖွင့ျ ကောငျလေးတှေ ဝိုငျးဝိုငျးလညျနခေဲ့သညျ။ သို့သောျ သူမတို့အကွား ဘယျသူက စလိုကျသညျ မသိ။ ရညျးစား မထားရေး ကမြျးသစ်စာမြား ကြိနျဆိုသည့ျ အထိ ကိစ်စရပျတဈခု ဖွဈပှားခဲ့သညျ။ အစက အပြောျလိုလို ဘာလိုလို ဖွဈသောျလညျး တဈယောကျနှင့ျ တဈယောကျ မကြျခွမေပွတျ စောင့ျကွည့ျလာခဲ့ရာမှ ပညာရေးသာ ဦးစားပေးခဲ့ကွသဖွင့ျ မဟာတနျးအောငျသညျအထိ ဘာရညျးစား တဈယောကျမှ မရခဲ့။ နောကျတော့ အလုပျလုပျရငျး ရညျးစားရမညျ စိုးကွသဖွင့ျ အလုပျကိုလညျး ပူးတှဲလုပျကိုငျခဲ့ကွသညျ။ အစပိုငျးတော့ ဟုတျတုတျတုတျ နိုငျသောျလညျး သူမတို့ ယောကြာျးမြား လိုအပျပွီဟု ဆုံးဖွတျခကြျခခြြိနျတှငျ အသကျမှာ ၃၂ ကြောျလပွေီ။
“ ငါခရမျးသီး ဝယျလာတာ ၂၁ လုံးပါ။ ခုဘာလို့ ၂၀ ထဲဖွဈနရေတာလဲ”
သီတာစိုးက သူ့ခရမျးသီးကို ပွနျတှကျကာ အသားလှီးနသေော မွတျနိုးဝကေို လှမျးပွောသညျ။
“အမလေး ခရမျးသီး တဈလုံးလြော့တာ နင့ျမှာလညျး ကမ်ဘာပကြျတာ ကနြတောပဲ”
မွတျနိုးဝကေ ကွောငျတောငျတောငျ ပွနျပွောသညျ။ သီတာစိုးက ဇာခွညျဇောျကို လှမျးကွည့ျသညျ။
“နငျ ယူလား”
“ဟဲ့ ခရမျးသီးကို ငါက ဘာလုပျရမှာလဲ၊ ပေါကျပေါကျရှာရှာ ခရမျးသီးဝယျလာတာမြိုး အလုံးရေ တှကျထားရတယျလို့ ကွားကွားဖူးပေါငျ”
ထိုကိစ်စက ထိုတှငျ မပွီးဘဲ ပြောကျနသေော ခရမျးသီးတဈလုံးကို အိမျသာထဲ ပွနျတှေ့ခြိနျတှငျ ပွနျစသညျ။
“မှနျမှနျပွောစမျး၊ ခရမျးသီးကို ဘယျသူသုံးတာလဲ”
“ဟဲ့ ဘာသုံးတာလဲ”
မွတျနိုးဝကေ ပွနျအောျသညျ။
“နင်လား”
“အာ ငါနဲ့ ဘာဆိုငျလို့လဲ”
“မှနျမှနျပွောနောျ မိဇာခွညျ ငါသိတယျ”
“ကြှတျ နငျကလညျးဟာ ထားလိုကျစမျးပါ”
မွတျနိုးဝကေ ကွောငျတောငျတောငျ ထလာကာ ဘာပွောနကွေတာလဲဟု မေးငေါ့သညျ။ သီတာစိုးက ဇာခွညျဇောျကို မေးငေါ့ပွသညျ။
“ဟုတျတယျ ငါဆာလာပွီ၊ နငျတို့ကော မဆာဘူးလား၊ နငျတို့ အဖုတျတှေ မယားဘူးလား၊ ငါ မနနေိုငျတော့ဘူး၊ ယောကြာျးနဲ့ တဈခေါကျလောကျတော့ အိပျကွည့ျခငြျပွီ”
မွတျနိုးဝကေ ရယျသညျ။ ပွီးနောကျ အခနျးတဈခုတညျး ခေါျသှားသညျ။ အခနျးက ကှနျပြူတာ အခနျး။ ထိုအခနျးထဲမှ အံဝှကျတဈခုကို မွတျနိုးဝေ ဆှဲထုတျသညျ။ ထိုအံဆှဲထဲတှငျ ရှိသော အရာမြားကို မွငျတော့ သီတာစိုးနှင့ျ ဇာခွညျဇောျ အံ့အားသင့ျသှားသညျ။
“ငါလညျးလေ ယောကြာျးရခငြျတယျ၊ ယောကြျားတှနေဲ့ အတူ အိပျကွည့ျခငြျတယျ၊ ဒါတှကေို ငါနိုငျငံခွား ခိုးမှာထားတာ၊ ဗှီဒီယိုခှတှေကေတော့ ငါတို့ဆိုငျက ကောငျမလေးတဈယောကျကနေ ယူခိုငျးတယျ”
အပြိုကွီး မမမြား တဈယောကျမကြျနှာ တဈယောကျကွည့ျကာ လီးတုအမြိုးမြိုးနှင့ျ အယားဖွကေိရိယာအမြိုးမြိုးကို တဈခုခငြျးစီကိုငျကွည့ျကာ အမြိုးမြိုး သုံးသပျခကြျပေးကွ မေးကွ မွနျးကွ ရယျကွ မောကွ ဖွဈနသေညျ။
တဈည တဈလှည့ျထားသညျ။ ဇာခွညျဇောျက ထိုငျးဖူးကား ကွိုကျသညျ။ သီတာစိုးက တရုတျသရဲဖူးကား ကွိုကျသညျ။ မွတျနိုးဝကေတော့ ကောငျးနိုးရာရာကို ကွိုကျသညျ။ အမရေိကားလညျး ကွိုကျခငြျ ကွိုကျလိုကျသညျ။ ကိုးရီယားလညျး ကွိုကျခငြျ ကွိုကျလိုကျသညျ။ ဂပြနျလညျး ကွိုကျခငြျကွိုကျလိုကျသညျ။ သိပျမရှေး။ ကိုယ့ျညတှငျ ကိုယျက မိနျးကလေး နရော နရေသညျ။ ကနြျနှဈယောကျက ယောကြျားလေးလုပျကာ ပွုစုပေးပွီး လီးတုဝတျကာ ကိုယ့ျစိတျကွိုကျ ခံပေးသညျ။ ထိုည သူမတို့ တရုတျသရဲဖူးကား ကွည့ျဖွဈကွသညျ။ သီတာစိုးက စကားစသညျ။
“ကွည့ျလို့ကို မဝဘူးဟာ”
“အေးနောျ၊ အဲကားထဲကလို ပညာနဲ့ လုပျလိုကျလို့ ယောကြျားတှေ ရောကျလာရငျ ကောငျးမှာပဲ”
ကိုသကျနှင့ျ အဖှဲ့သညျ လသာဆောငျမှ လှကေားထောငျကာ တကျလာပွီး သူတို့နောကျတှငျ ရောကျနပွေီ ဖွဈသညျ။
“ပညာနဲ့ မလိုပါဘူးကှာ၊ လာဆို လာပါတယျ”
“အား”
“အမလေး လူ လူ”
“သ သရဲ”
အပြိုကွီးသုံးယောကျ အလန့ျတကွားဖွဈကာ ခြှတျထားသော အဝတျမြားကို အမွနျအဆနျကောကျယူပွီး ကိုယ့ျဟာကိုယျ ဖုံးကွသညျ။ သီတာစိုးက တဈခုသတိထားမိလိုကျသညျ။ ရပျကှကျထဲမှာ ကိုသကျ ပါနခွေငျး ဖွဈသညျ။ သီတာစိုးက ဒေါသထှကျလာကာ ကိုသကျထံသှား၍ ပါးရိုကျလိုကျသညျ။
“အယုတျတမာကောငျ”
သီတာစိုး၏ လကျဝါးက ကိုသကျပါးပွငျပေါျ မရောကျ။ ကိုသကျက လကျကောကျဝတျမှ ဖမျးကာ လူကိုပါ ခြုပျထားသညျ။
“ဒါ လမျးလယျခေါငျ ခငျဗြားကို ရညျးစားစကား လိုကျပွောခနျး မဟုတျဘူး မသီတာစိုး”
ကိုသကျသညျ သီတာစိုးကို ရညျးစားစကား လိုကျပွောဖူးသညျ။ ထိုစဉျက အပြိုကွီးမမတို့ သုံးယောကျသား သူ့ကို ဝိုငျးပွောလိုကျသညျမှာ ရစရာ မရှိ။ သီတာစိုးက သညျအငွိုးကွောင့ျ ကိုသကျ ဂလှဲ့စား ခြခွေငျးဟု နားလညျလိုကျသညျ။ တကယျတမျးတော့ ကိုသကျက အခှင့ျအရေးရ၍ အခှင့ျအရေးကို အမိအရ ဆုတျကိုငျလိုကျခွငျး ဖွဈသညျ။
“ဆရာတို့ထဲက တဈယောကျနဲ့ ကြှနျတောျနဲ့ သူ့ဆန်ဒကို ဖွည့ျပေးကွတာပေါ့၊ ခှဲတမျးခလြိုကျရငျ နှဈယောကျ တဈယောကျရမယျဆိုတော့ ကနြျတဲ့ ဆရာလေးယောကျ ကိုယ့ျဘာသာကိုယျ ဝစေုတည့ျအောငျ ဝကွေပေါ့၊ ဆရာ ကြှနျတောျတို့ သူ့အခနျးထဲ သှားမယျ”
“မငျးက သူ့အခနျး ဘယျမှာ ရှိတယျဆိုတာ သိလို့လား”
“ဟာ သူတို့အိမျ အပျကတြာကအစ ကြှနျတောျ သိတယျဆရာ”
သီတာစိုးသညျ ခြုပျကိုငျခံထားရကာ မိမိအခနျးသို့ မိမိကို ဇှတျဆှဲခေါျသှားနသေဖွင့ျ အတငျးရုနျးသညျ။ သို့သောျ ယောကြျားအားနဲ့ မိနျးမအားကှာသညျ။
“လှတျ လူယုတျမာ လှတျ”
သီတာစိုး အတငျးရုနျးသောျလညျး သူမလကျနှင့ျ ခွကေို ကုတငျတိုငျတှငျ ခညြျလိုကျကွသညျ။ သူမသညျ ကုတငျပေါျတှငျ ပါးစပျကို အဝတျဖွင့ျ အပိတျခံရကာ ကားကားကွီး ဖွဈနသေညျ။ အားလုံးပွီးသညျနှင့ျ ကိုသကျလုပျလိုကျသော အလုပျမှာ သူမစောကျဖုတျကို လြှာအပွားလိုကျထားကာ အောကျမှ အထကျသို့ လကြျတကျခွငျး ဖွဈသညျ။ သီတာစိုးပငျ အံ့အားသင့ျသှားသညျ။
“မောငျ အလုပျခငြျဆုံး အလုပျက မရဲ့ အဖုတျကို ဟောဒီလို ဟောဒီလို လကြျတဲ့ အလုပျပဲ”
ပွောပွောဆိုဆို ကိုသကျက သူမအဖုတျကို လကြျပွနျသညျ။
“ကောငျလေး မငျးကတော့ကှာ”
သီတာစိုးကို ဖွုတျရနျ လိုကျပါလာသော ကိုအောငျက ကိုသကျကို ထူးဆနျးစှာကွည့ျကာ ပွောသညျ။ နောကျ သီတာစိုးကို ကွည့ျသညျ။
“အေးကှာ၊ ကောငျမလေးက အရမျးလှတော့ သူ့အဖုတျကို လီးနဲ့ မထိုးခငျ လကြျပေးရတာ တနျသကှ၊ ငါတောငျ လကြျပေးခငြျလာပွီ၊ ဒါပမေယ့ျ စောကျမှေးတှကေ မညျးနကျနတောပဲ”
“ပကတိအတိုငျးပဲ ပိုကောငျးတယျဆရာ”
“အေးငါတော့ သူ့နို့လေးတှကေို ခြိုခြိုစို့ပေးလိုကျဦးမယျ၊ ပကတိ အရသာလေးပေါ့”
ကိုအောငျက သူမနို့ကို ပူးကိုငျကာ ကစားပွီး စို့သညျ။ ကိုသကျက စောကျစိကို လြှာဖွင့ျ ခလောကျတော့ သီတာစိုးမှာ ပါးစပျကို အဝတျဖွင့ျ အပိတျခံထားရသည့ျကွားမှ ညညျးဖွဈသညျ။ တကယ့ျလြှာအရသာက အကွောမြားကို ဆိမ့ျဝငျနစေသေညျ။
“ရော့ ခေါငျးအုံး သူ့ဖငျမှာခုပွီး မငျးအရငျဖွုတျလိုကျ”
ကိုအေောငျက ခေါငျးအုံးကို ယူပေးသညျ။ ကိုသကျက သူမအောကျကို ခေါငျးအုံးခုလိုကျသညျ။ စောကျမှေး ထောငျထောငျအောကျမှ ဖောငျးအိနသေော စောကျဖုတျက ဟကျတကျကှဲကာ စောကျစေ့ နီတြာရဲလေးက ကိုသကျလီးကို ဖိတျခေါျနလေပွေီ။ ကိုသကျက လကျခုပျထဲ တံတှေးထှေးထည့ျကာ လီးထိပျကို သုတျလိုကျသညျ။ လီးကို ကိုငျကာ သီတာစိုး စောကျဖုတျတှငျ တေ့သညျ။ တဈခကြျခြောျထိုးသညျ။ သီတာစိုးမှာ မကြျလုံးကို ပွူးထားသညျ။ သီတာစိုးသညျ သူမစောကျဖုတျထဲ လီးခေါငျးဝငျလာတော့ ဇှတျရုနျးသညျ။ ကိုသကျက ပွနျထုတျကာ ပွနျတေ့ထားပွီး သီတာစိုးကို ကွည့ျ၍ ပွနျနှိပျထည့ျသညျ။ လီးလုံးက တဖွညျးဖွညျး တိုးဝငျလာသညျ။
“အူးဝူး”
သီတာစိုးက နာသဖွင့ျ အောျသညျ။ လီးဆုံးတော့ ဆကျဆကျဆောင့ျထည့ျသညျ။ လေးငါးခကြျ ဆောင့ျသညျ။ နံကွား လကျထောကျကာ ခပျပွငျးပွငျးလိုးသညျ။ စောကျဖုတျထဲ လီးဝငျသံမြား ဆူညံနသေညျ။ သီတာစိုးမှာ ကွောကျလညျးကွောကျ ရှကျလညျးရှကျ ဖွဈနသေဖွင့ျ အရသာကို သိသလိုလို မသိသလိုလိုဖွဈနသေညျ။ ကိုသကျ ဖယျတော့ ကိုအောငျဝငျသညျ။ ကိုအောငျကလညျး ခပျပွငျးပွငျးပငျ လိုးသညျ။ တဈယောကျပွီး တဈယောကျ တကျဆောင့ျကွရာ သူမလညျး မောလာသညျ။ ဖီးလျလညျး တကျလာသညျ။ လီးရညျကို ဗိုကျသားပေါျ လှတျခကြာ နှဈယောကျသား နားနတေော့ သူမက ရုနျး၍ ကွိုးဖွပေေးရနျ ပွောတော့ ကိုသကျက ပါးစပျစညျးထားသညျကို ဖွုတျကာ ကွိုးဖွပေေးသညျ။
“ရှင်တို့ မောပြီလား”
“မောတော့ မောတာပေါ့ ဒါပမေယ့ျ မမောဘူး”
သီတာစိုးက ဗိုကျသားပေါျတှငျ ပနေသေော လီးရညျကို လကျခြောငျးဖွင့ျ သပျကာ ပါးစပျထဲ ထည့ျပွသညျ။ ပွီးနောကျ ကုတငျတှငျ ခွခေထြိုငျနသေော ကိုအောငျနှင့ျ ကိုသကျလီးကို ကိုငျပွီး ဒူးထောကျ ထိုငျခသြညျ။
“မမောသေးရငျ ဆကျဆှဲကွစို့”
သီတာစိုးက ကိုငျပေးထားသဖွင့ျ လီးက တောငျလာကွပွနျသညျ။
“ရှငျက အရငျလကြျပေးသူဆိုတော့ ရှင့ျကို စုပျပေးမယျ”
သီတာစိုး စုပျခကြျမြားနှင့ျအတူ အမြိုးမြိုးနပေေးသော ပုံစံအတိုငျး သူတို့ နောကျတဈခြီ ထပျဆှဲကွသညျ။
မနကျလငျးအားကွီးတော့ အားလုံး အခနျးကိုယျစီက ပွနျခဲ့ကွသညျ။ လကျဘကျရညျဆိုငျတှငျ ပွော၍ မကောငျးသဖွင့ျသာ တိတျနကွေသညျ။ အားလုံး၏ မကြျနှာတှငျ ပီတိမြား ပွည့ျနကွေသညျ။ အပြိုစငျ အပြိုကွီးတို့၏ ဆာလောငျမှုနှင့ျ သူတို့၏ အားကောငျးမှုကို သူတို့ သဘောကနြကွေသညျ။ တကယျတော့ အပြိုကွီးလညျး အပြိုကွီး၊ အပြိုစဈလညျး အပြိုစဈ ဖွဈသလို အပေးလညျးကောငျးကွပွီး အစုပျလညျး ကောငျးကွသဖွင့ျ အားမြား ပိုရှိသှားကွခွငျး ဖွဈသညျ။ သူ့မကြျနှာ ကိုယျကွည့ျ ကိုယ့ျမကြျနှာ သူကွည့ျနှင့ျ ပွနျအိပျကွရနျပွောကာ လမျးခှဲပွနျလာကွသညျ။ ကိုဝငျးနှင့ျ ကိုလငျးက ဇာခွညျဇောျ၊ ကိုနိုငျနှင့ျ ကိုဆှကေ မွတျနိုးဝတှေဲအိပျဖွဈကွသညျ။ ည ခုနှဈနာရီထိုးတော့ အရကျဆိုငျတှငျ ဆုံကွသညျ။ အရကျထဲတှငျ အားဆေးမြား ထည့ျသောကျကွသညျ။
“ငါတို့ကောငျမ ကောငျးခကြျကတော့ကှာ”
မနနေိုငျတော့သော ကိုလငျးက စကားစသညျ။ မနေ့ညက ကိုသကျက သီတာစိုးကို ခြုပျကာ ထှကျသှားတော့ ဇာခွညျဇောျနှင့ျ မွတျနိုးဝကေ ကနြျခဲ့သညျ။ သူတို့ လေးယောကျသား ခဉြျးကပျသှားတော့ ဇာခွညျဇောျက ပွောသညျ။
“ကြှနျမတို့တော့ အေးဆေးပဲနောျ၊ ရှငျတို့ အတငျးအကွပျမလုပျနဲ့”
မွတျနိုးဝကေ ထောကျခံသညျ။
“ဟုတျတယျ၊ ရှငျတို့ထဲက နှဈယောကျ ကြှနျမနောကျလိုကျခဲ့”
သူတို့မှာ မှိုရသည့ျမကြျနှာမြားဖွင့ျ အနီးဆုံးကောငျမလေးတှကေို ဆှဲခေါျလိုကျကွသညျ။ မွတျနိုးဝနေောကျ ကိုနိုငျနှင့ျ ကိုဆှေ ပါသှားသညျ။ အခနျးထဲတှငျ တရုတျသရဲဖူးကားနှင့ျ သူတို့ကနြျခဲ့သညျ။ ဇာခွညျဇောျကလညျး ခြှတျထားပွီးသား။ ကိုလငျးက ဆိုဖာပေါျ ဇာခွညျဇောျကို တှနျးခသြညျ။ ဇာခွညျဇောျက ပေါငျကိုကားကာ ထိုငျခသြညျ။ မဲနကျသော စောကျမှေးမြားကွားမှ ဖွူဝငျးသော စောကျပတျနှုတျခမျးသားနှင့ျ ရဲတှတျနသေော စောကျစေ့တို့ကို တှေ့ရသညျ။ ကိုဝငျးက သူ့အဝတျမြားကို အမွနျခြှတျသညျ။ ကိုလငျးကတော့ လီးကို ဆှဲဖောျက ဇာခွညျဇောျပေါငျနှဈဖကျကို ဆှဲကား လိုကျပွီး သူ့လီးကို တံတှေးဆှတျလိုကျသညျ။ ဇာခွညျဇောျက ငုံ့ကွည့ျနသေညျ။ ကိုလငျးက သူ့လီးခေါငျးကို စောကျဖုတျထဲ သိပျထည့ျသညျ။
“အွန့်”
လီးတု ခဏခဏ ထိုးထည့ျဖူးသောျလညျး နှေးခနဲ သကျဝငျလှုပျရှားမှုရှိသော ယောကြျားတဈယောကျ၏ လီးကွီး တကယျဝငျလာတော့ တှန့ျသှားမိသညျမှာ အမှနျ။ ကိုယ့ျစောကျဖုတျကို လိုးနသေော သူ၏ မကြျနှာကိုလညျး မော့ကွည့ျမိသညျ။ အကွည့ျခငြျးဆုံတော့ ရှကျသညျ။ ကိုလငျးလညျး နညျးနညျးတော့ ရှကျသညျ။ သညျအပြိုကွီးကို လိုးသာလိုးနသေညျ သူမသိ။ ထို့ကွောင့ျ တဝကျတပကြျနှင့ျ ရပျကာ မလိုးဘဲ ခဏကွည့ျနမေိသညျ။ အို ဘာဖွဈဖွဈလေ ဆိုပွီး ထိုးထည့ျသညျ။ မကြျနှာဝိုငျးဝိုငျးနှင့ျ မညျးနကျသော ဆံနှယျစမြား ပခုံးမှ ရှေ့သို့ရော နောကျသို့ပါ ခထြားသညျ။ နို့က သိပျအကိုငျ မခံထားရသဖွင့ျ သိပျမကွီးသောျလညျး အခငြျးခငြျး ခဏခဏစို့ထားကွသဖွင့ျ နို့သီး ညိုနသေညျ။ ဆကျသိပျထည့ျလိုကျတော့ နာသဖွင့ျ မကြျနှာလေး ညိုးသှားသညျ။ လီးက ကွီးလညျးကွီးပွီး ကောကျတကျနသေညျ။ ထိပျက ညိုနသေညျ။ တဝကျကြောျကြောျမှာပငျ တောျတောျနာသညျ။
“ငါ ငါ မနနေိုငျတော့ဘူး”
ဆိုကာ ကိုဝငျးက ကိုလငျးကို ထခိုငျးသဖွင့ျ ကိုလငျးထလိုကျသညျ။ ပွှတျဆို လီးက သူမစောကျပတျထဲမှ ဆှဲထုတျလိုကျသောအခါ ဟာတာတာ ကနြျခဲ့သညျ။ ကိုဝငျးက ဖီးကွမျးငှကျပြောသီးလို တုတျခိုငျသော လီးဖွင့ျ ထိုးထည့ျ ပွနျသညျ။ စောကျခေါငျးတဈခုလုံး ပွည့ျသိပျသှားသညျ။ ကိုဝငျးက သူမကို မကွည့ျ။ စောကျဖုတျကိုသာ ကွည့ျပွီး ဇှတျထိုးထည့ျသညျ။ သူမလညျး ကိုလငျးက လီးကို ပါးစပျတှငျ လာတေ့ပေးသဖွင့ျ ပါးစပျဟကာ စုပျပေးမညျ လုပျပေးပွီးမှ ရှံသလိုလို ဖွဈလာသဖွင့ျ တဈဖကျလှည့ျလိုကျသညျ။ ကိုလငျးက သူမမကြျနှာကို ဆှဲလှည့ျပွီး လီးကို တေ့ပေးသညျ။ သူမ မကြျလုံးကို ဝင့ျကွည့ျသညျ။ ကိုလငျးက မကြျလုံးပင့ျပွသညျ။ သူမပါးစပျကို မပှင့ျတပှင့ျ ဟသညျ။ နှုတျခမျးတှငျ နှေးခနဲ လာထိသော လီးထိပျအရသာနှင့ျ အနံ့က သူမ၏ အသိစိတျကို ဖုံးသှားသညျ။ ကိုလငျးက သူမနှုတျခမျးထူထူကို လီးထိပျဖွင့ျ ပှတျသပျသညျ။ သူမ ဆာလောငျလာသညျ။ စောကျဖုတျကို ကိုဝငျးက ဆောင့ျထည့ျသညျ။ နှုတျခမျးကို ကိုလငျးက လီးထိပျဖွင့ျ ပှတျနသေညျ။ သူမလြှာထုတျကာ လကြျပေးသညျ။ ကိုလငျးက လီးထိပျဖွင့ျ လြှာကို ပုတျသညျ။ ကိုဝငျးကတော့ လေးငါးခကြျ ဆကျတိုကျ ဆောင့ျသညျ။ ကိုလငျးလီးကို သူမ စုပျဖွဈသညျ။ လီးခေါငျးစစုပျပေးသညျ။ နောကျတော့ ကိုလငျးက ထပျထိုးထည့ျသဖွင့ျ စုပျပေးသညျ။ ကိုဝငျးလညျး လိုးခကြျမြား မွနျလာသညျ။ ကိုလငျးက ပါးစပျထဲ လီးမဆုံးဆုံးအောငျ ထိုးထည့ျမှုလညျး အဆငျပွလောသညျ။ ဇာခွညျဇောျသညျ အာခေါငျလာစိုကျနလေောကျအောငျ ဝငျလာငွား မကွောကျတော့ဘဲ ပါးစပျကို ဟပေးသညျ။ ကိုလငျးကလညျး ဆှဲထုတျကာ ပါးစောငျကို ထိုးသညျ။ လီးထိပျဖွင့ျ ပါးစောငျ ထိုးထားပွီး ပါးကို ဇာခွညျဇောျလကျယူကာ ပုတျခိုငျးသညျ။ ကိုဝငျးလညျး သူ့လီးကို စုပျခိုငျးခငြျလာသညျ။ ဇာခွညျဇောျ တစောငျး အိပျပေးသညျ။ ကိုလငျးက နောကျမှနေ၍ စောကျဖုတျထဲ ထိုးထည့ျသညျ။ ကိုဝငျးက ရှေ့မှနကော ပါးစပျနဲ့ လီးကို တေ့လိုကျသညျ။ သို့ဖွင့ျ ဧည့ျခနျးထဲတှငျ ကိုလငျးနဲ့ ကိုဝငျးတို့ ဇာခွညျဇောျကို သုံးခြီစီ ဆောျဖွဈသညျ။