ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…

---

လဲ့ချို အသက်က ၂၀ကျော်ပြီ ဘော်ဒီ
အချိုးအစားကတော့ ယောက်ျားတို့
အကြိုက်ပဲပေါ့။ သူမက သူမတကိုယ်
လုံးကို ယောက်ျားတွေက ရမ္မက်မီး
တောက်မျက်လုံးနဲ့ ဝိုင်းကြည့်ခံရတာမျိုး
ဆို သူမအရမ်းသဘောကြတယ်။
ယောက်ျားတွေရှေ့ဆိုဖင်ကို လိမ်ပီး
ဖင်တုံးနှစ်တုံး တုန်ခါနေအောင်ကို
ခါပီးကို လမ်းလျှောက်ပြတယ်။ ရည်းစား
အတည်တကျမတွဲဘူး။ ထည်လဲတွဲ
တယ်။ကြိုက်ရင် ကုန်းလိုက်တယ်။ပြီး
ရင်အဆက်ဖြတ်တယ်။ သူမရဲ့ရည်မှန်း
ချက်က ဆက်ဆီမော်ဒယ်ဖြစ်ချင်တာ။
သူမရဲ့ဘောဒီကိုလည်းထိန်းသိမ်းတယ်။
ဂရုစိုက်တယ်။ ခုသူမအလုပ်ကတော့
မိဘပိုက်ဆံနဲ့ ဓာတ်ပုံတွေရိုက်တယ်။
အွန်လိုင်း ပ်ါတင်တယ်။ကြေငြာတွေ
လာအပ်ကြတယ်။ သူမလက်မခံသေး
ဘူး။

“ဟော လဲ့ချိုရောက်လာပီလား”
”အင်း ကိုရဲ….
ဒီနေ့ ရှယ်နော် အလန်းဆုံး အမိုက်ဆုံး
ရိုက်ပေးရမယ် ဆက်ဆီ ဆက်ဆီ ”
“ဟုတ်ပါပြီ လဲ့ချိုရယ် ကိုရဲကို ခုထိ
မယုံသေးဘူးလား”
”ယုံလို့ အားကိုးနေတာပဲ ကြာရင်
အိုးကားမိတော့မယ်”
”အဟေးဟေး လဲ့ချိုနော် ကိုရဲကို
ရင်ခုန်အောင်မလုပ်နဲ့”
“လဲ့ချို အဝတ်စားသွားလဲတော့မယ်”
ဆိုပီး အဝတ်လဲခန်းဘက်ကိုထွက်ခဲ့တယ်။
ကိုရဲအာသာငမ်းငမ်းနဲ့သေချာလိုက်
ကြည့်နေမိတာ သူမဖင်တုံးတွေကိုပါ။
လဲ့ချို ဓာတ်ပုံလာရိုက်တာ အခေါက်
ပေါင်းမနည်းတော့ပါဘူး။ ရိုက်တိုင်း
လည်း ဆက်ဆီပို့စ်တွေပါပဲ။
ကိုရဲ ခုထိကြည့်လို့မရိုးနိုင်ပါဘူး။ကိုရဲ
ကလည်း ခေသူမဟုတ်စားဖားကြီးစား
ပဲ။ လဲ့ချိုကို လည်း သူကြံစည်နေတယ်။
လဲ့ချိုကို သိပ်ပီးချုပ်ဖို့မလိုမှန်းသိတယ်။
လဲ့ချိုကိုယ် တိုင်က ရဲတင်းပွင့်လင်းလွန်း
တယ်။

ဒါပေမယ့် ကိုရဲ ဒီတယောက်ကိုတော့
လက်နှေးနေတယ်။ ရေကူးဝတ်စုံနဲ့
ဘော်ဒီအလှကိုရှယ်ပြထားတဲ့ လဲ့ချိုကို
ဓာတ်ပုံစရိုက်နေပါပီ။ ဖင်ကိုအစွမ်း
ကုန်ကော့တယ် ရင်မော့တယ် ဘော်ဒီ
ကောက်ကြောင်းဖော်တယ်။ကုန်းတယ်
ကွတယ်။
ဆက်ဆီပုံစံ မပေးပဲနဲ့တောင် လဲ့ချိုက
လိုးချင်စရာပါ။ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ကိုရဲ
ရစ်တော့မယ်။ဇာတ်လမ်းစပါတော့မယ်။
“လဲ့ချို စိတ်သိပ်မပါသလိုပဲ အပေါ်နဲ့
အောက်က ဖုံးယုံလေးယုံထားတယ်ဆို
ပေမယ့် ဆွဲဆောင်မှုမရှိဘူးဖြစ်နေတယ်”
“ဟင် ဟုတ်လား ကိုရဲ ဘယ်လိုလုပ်ရ
မလဲ ပြောအုံးလေ”
“လဲ့ချို မျက်လုံးတွေ မျက်နှာ အမူအရာ
တွေလိုနေသေးတယ် လဲ့ချိုကိုကြည့်နေ
တဲ့သူတွေကို လဲ့ချိုကို ပစ်မှားချင်စိတ်
ဖြစ်အောင်လုပ်ရမယ် လဲ့ချိုကလည်း
တကယ်လိုအပ်တောင့်တနေတဲ့ပုံ”
”အာ ကိုရဲနော် ဘာလဲ လဲ့ချိုက အလိုး
ခံချင်နေတဲ့အမူအရာလုပ်ရမှာလား”
”အင်း ဟုတ်တယ် လဲ့ချိုကတော့ဒဲ့ပဲ
ဟေ့”
၂ယောက်တည်းရှိတာဆိုတဲ့ အသိနဲ့
ရော အစကတည်းကရဲတင်းတာကြောင့်
လဲ့ချိုပြောထွက်နေတာ။
“လဲ့ချို ခံချင်စိတ် ဘယ်လို စိတ်ထည့်ရ
မလဲ ကိုရဲ လဲ့ချိုမှ မခံချင်တာ”
”ကိုရဲလည်း မပြောတတ်တော့ဘူး
လဲ့ချိုရေ ဇာတ်ကားကြည့်မလား”
“တော်ပါပီ ကြည့်ချင်ပါဘူး ရင်လည်း
မခုန်ဘူး”
“လဲ့ချို အမွှေးရိတ်ထားသလား”
“ရိတ်တယ်”
“အဲ့ဒါဆို အမွှေငုပ်တိုလေးတွေထိ
ဘောင်းဘီကိုဖော်လိုက်”
“ကိုရဲနော် လဲ့ချို အဲ့လိုကြီးတော့ မရိုက်
ချင်ဘူး အဖုတ်ပြမှ ဆက်ဆီဖြစ်တာမျိုး
မလိုချင်ဘူး”
“အင်းပါ မပေါ်တပေါ်လေးက ရင်ခုန်
ရမှာ ပေါင်ကား ဒူးထောင် ခါးကော့
လှဲချလိုက် လက်တဖက်က ဘောင်းဘီ
ကို ဆွဲချွတ်တော့မလိုလုပ် လက်တဖက်
က နို့ကိုကိုင်ထား”
ဆိုပီး ကိုရဲ အပေါ်စီးက ရိုက်တယ်။
”မျက်နှာ အမူအရာလေးလုပ် အံကြိတ်
နှုတ်ခမ်းလေးကိုက် ကင်မရာကို မ
ကြည့်နဲ့”
ကိုရဲပြောသလို လဲ့ချိုလိုက်လုပ်ပေးပါ
တယ်။

မိုကျတာကမိုကျနပေီ။
“လဲ့ခြိုသိပျမမိုကျသေးဘူး ဘောငျးဘီ
ကို မကိုငျထားနဲ့တော့၊ အမှှေးငုပျတို
လေးတှထေိဖောထြားလိုကတြော့ လဲ့ခွို
ဘောငြးဘီပေါကြို လကခြွောငြးလေး
တှတေငျလိုကျ၊ လဲ့ခြို ကငျမရာနဲ့ကိုရဲကို
ရှိတယျသဘောမထားနဲ့၊ ကိုရဲဆကျတို
ကျရိုကျသှားမယျ၊ လဲ့ခြို လှတျလှတျလ
ပျလပျလုပျ”
လဲ့ခြိုတယောကျ စိတျထညျ့နရေငျ
အဖုတျလေးကို ထိယုံကနေ ဖီးဝငျလာ
ပီး စိတျပါသှားပီး လကျနဲ့ဖိပှတျနမေိ
တယျ။ ပှတျကောငျးကောငျးနဲ့ကိုပှတျနေ
ရငျး အားမရလို့ ဘောငျးဘီခြှတျမယျ
အလုပျမှာ…
”ကောငျးတယျ မိုကျတယျ လဲ့ခြိုရေ
မိုကျသှားပီ ရှယျပဲ”
“ဟာ လနျ့သှားတာပဲကိုရဲရယျ”
ကိုရဲ သိသိနဲ့ တမငျလုပျလိုကျတာပါ။
“တခွား ပုံစံ တှပွေောငျးပါအုံး။ လဲ့ခြို့ရဲ့
အလှဆုံး ဖငျတုံး၂တုံးအလှအပကို ပွ
လိုကျ လဲ့ခြို”
“ခှေးကုနြးပါ့ ဟုတလြား ကိုရဲ၊ ကိုရဲနောြ
လဲ့ခြို စိတျလှနျသှားရငျ ကိုရဲတာဝနျယူရ
မှာ”
“အဲ့လို တာဝနျမြိုးဆို အစှမျးကုနျတာဝနျ
ယူပါရစေ”
လဲ့ခြို ဖငျကို အစှမျးကုနျစှငျ့ကားပီးကို
အားရပါးရကုနျးပီး ဖငျကို ထောငျလိုကျ
တယျ။ အတှငျးခံအောကျက ပွူးဖောငျး
နတေဲ့ အဖုတျလေး အကှဲလေးပါထငျး
လို့ အရညျတှကေ စို့နသေေးတယျ။
မကွနြှာအမူအရာကလညြး တကယကြို
စိတျပါပီး လဲ့ခိြုတယောကျ ဖီးတတျနပေါ
ပွီ။

ကိုရဲလညွး သခှော ရှူထောငွ့မှိုးစုံက
သခှောရိုကပွီးတဲ့အခါ..
“လဲ့ခှိုရယွ အရမွးလှတာပဲကှယွ ကိုရဲ
တောငွ စိတတွှတမှေိုးဖှဈလာပီ”
လဲ့ခှိုလညွး ကနှဲ့ကလလှေး ဒူးထောကွ
ပီးထိုငခှရှငှး
“ဟငွး ဟငွး ကိုရဲကှာ ကိုရဲပေါငကွှား
က ဖောငွးနတော အသညွးယားတယွ”
“လဲ့ခှိုရော ဘာထူးလဲ ရှှဲနပေီမဟုတလွား”
“အငွး သိရဲ့သားနဲ့ကှာ လာခဲ့တော့
တာဝနယွူတော့”
ဆိုပီး လဲ့ခှို မှေ့ယာပေါလှှဲခပှီး အတှငှး
ခံခှှတှ ပေါငကှား အပေါဘှောလှီပါ
ခှှတပွီး အဖူတလွေးကို ပှတသွပနွေ
တယွ။ အမှှေးကပှောငရွှငွးရိတထွား
တယွ။ကိုရဲလညွး မှနမွှနွ လဲ့ခှို ပေါငွ
ကှား ခေါငှးစိုကှ မကှနှှာ အပပှီး လဲ့ခှို
အဖုတကွို လှှာကှှေးတော့တာပဲ။
“အား ဟငွး ဟငွး ကိုရဲကတော့ လုပွ
တတတွယကွှာ လဲ့ခှို အသညွးပါခိုကွ
တယွ”
ကိုရဲလှှာက လဲ့ခှိုရဲ့ အဖုတွ အစိ အဖုတွ
အတှငွးသားတှကေိုပါ စုပလွိုကွ ယကွ
လိုကွ မှှနှေောကနွတေော့တယွ။ ကိုရဲ
လကခွလယနွဲ့ပါ လဲ့ခှို အဖုတကွို နှိုကွ
လိုကရွငွး ယကပွေးတော့….
“အမယလွေး ကိုရဲရယွ ကောငွးလိုကွ
တာ ကောငွးတယကွှာ လုပပွေး ယကွ
ပေး နှိုကပွေး စုပပွေးကှာ ”
လဲ့ခှို လကနွှဈဖကနွဲ့ ကိုရဲခေါငွးကို
ကိုငပွီး ခါးကိုကော့ကော့ပေးနတယွေ။
ခဏအကှာမှာ….
“အူးးး အားး ဟငွး ဟငွး ကောငွးတယွ
ကောငွးတယွ အရမွးကောငွးတယကွှာ”
ဆိုပီး လဲ့ခှိုပီးသှားတယွ။
ကိုရဲလညွး သူ့အဝတစွားတှေ အကုနွ
ခှှတလွိုကတွယွ။ ပီးတော့ လီးကို စှပီး
လကနွဲ့ ကိုငပွီး မှိမွးနတေဲ့ လဲ့ခှို ပါးစပွ
ရှေ့တေ့ပေးပီး..
“လဲ့ခှို ကိုရဲလီးကိုစုပပှေးနောှ ခနပဲ
တံတှေးစှတယွုံပဲ”
”အငွး ပလှတွ ပှှတွ ပှှတွ”
”ဟူးး အူးး ကောငွးတယွ အေးသှား
တာပဲ စုပစွုပွ”
လဲ့ခှို ကိုရဲလီးကို အခကှှ ၂၀လောကှ
စုပပွေးပီးတော့..
“လဲ့ခှို လိုးကှစို့နောှ ”
“အငွး လိုးမယလွေ ကိုရဲ ဘယလွို
လိုးခငှလှဲ”
“လေးဖကထွောကွ ဖငကွုနွးပေါ့ လဲ့ခှို ရယွ”
လဲ့ခှို သှကသွှကလွကလွကနွဲ့ထပီး ဖငွ
ကုနွးပေးတယွ။
ကိုရဲနောကကွနတေေ့ပီးသှငွးလိုကွ
တယှ။ ဒဈကှောယှုံပဲဝငသှေးတာကို
လဲ့ခှို တှနွ့ခနဲ့ဖှဈသှားတယွ။ ကိုရဲ လီး
တဝကကွ လဲ့ခှို အဖုတထွဲမှာပှညွ့နေ
တာ ကိုရဲခံစားမိတယွ။
”အမယလွေး ကှှတဈွ ကှှတဈွ ကိုရဲရယွ
အကှီးကှီးပါလား ဖှေးဖှေးခငှှးပဲသှငှး
လိုးနောှ”
“အငွးပါ လဲ့ခှိုရယွ အငွ့ အငွ့ “
လကကွ ဖငကွို ရိုကလွိုကသွေးတယွ။
ဖှေးဖှေးခငှှး လီးကို လဲ့ခှိုအဖုတထှဲ လိုး
သှငွးရငွး ညှောငွ့လိုးပေးနတယွေ။ လီး
တခှောငွးလုံး ဝငသွှားတော့..
“အူးးး ဖှေးဖှေးခငှှး စောငှ့လိုးပေး ကိုရဲ ”
“အငွး လဲ့ခှို လဲ့ခှို အဖုတကွ စီးပိုးပီး
ကှပနှတောပဲ ကိုရဲ တခကှလှိုးတိုငှးကို
ဖီးရှိတယွ အငွ့ အငွ့ ”
“ဟငွးဟငွး လဲ့ခှိုလညွး အဲ့လိုပဲ ခံရတာ
ကောငွးတယွ လိူးလိုး နာနာလေးစောငွ့လိုး ”
“အငွ့ အငွ့ လဲ့ခှိုရယွ”
“အား ဟငွး ဟငွး ကောငွးတယွ
ကိုရဲ လိုးလိုး”
စညှးခကှကှကှနှဲ့ အရှိနမှှနမှှနှ မှနမှှနှ
လိုးရငှး အခကှှ ၅၀ခနှ့ စောငှ့လိူးအပီး
ကိုရဲက..
“လဲ့ခှို အပေါကှ စိတကှှိုကတှကစှောငှ့
ပေး”
“အငွး စောငွ့မယွ စောငွ့မယွ”
ဆိုပီး လဲ့ခှို လညွး ကိုရဲ ပကလွကလွှနွ
လီးထောငထှားတာကို အပေါကှနေ
ခှပီး အဖူတထွဲတေ့ သခှောစောငွ့ခပှီး
စိတရွှိလကရွှိကို စောငွ့တော့တယွ။
ညညွးသံတှေ ၂ယောကလွုံး ဆူညံနပေီး
အခကှှ ၇၀လောကှ စောငှ့အပီး လဲ့ခှို
တယောကပွီးသှားတယွ။
”ဟူးး ကောငွးလိုကတွာ ကောငွးလိုကွ
တာ ကိုရဲရယွ လဲ့ခှိုပီးပီ”
”အငွး ကိုရဲလညွး ပီးတော့မယွ ကဲ
ပကလွကလွှနွ ပေါငွးကား”
ဆိုပီး ကိုရဲ လီးကိုကိုငပွီး လဲ့ခှိုအဖုတွ
ထဲတေ့ပီး အားနဲ့ကို စောငွ့လိုးခလှိုကွ
တယွ။

“အားးး အမယ်လေး ကိုရဲရယ် “
”အင့် အင့် အင့် ဟူးး အူးး “
ကိုရဲ မညှာမတာကို အားရပါးရစောင့်
လိုးနေတာ အချက် ၄၀လောက်လဲ
ရောက်ရော သုတ်ရေတွေ လဲ့ချိုအဖုတ်
ထဲ ပန်းထည့်ပီး ပီးလိုက်တယ်။၂ယောက်
လုံး ဖက်လျက်ငြိမ်သက်သွားကြတယ်။
မီးလည်း ရုတ်တရက်ပျက်ပီး အမှောင်
ကျသွားတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ မီးနီလေး
လင်းနေတာကို လဲ့ချို သတိမထားမိဘူး။
အဲ့မီးနီလေးကတော့ ကိုရဲရဲ့ကင်မရာက
ရိုက်ယူထားလို့ လင်းနေတာဖြစ်ပါတယ်။
ပြီးပါပြီ။….