ရေးသူ  ..ရတနာဝငျးထိနျ

ကိုစိုးထူး က မကြျလုံး ခပျမှေးမှေး ပွုကာ မယားပါသမီး တငျမခေကျကို ကွညျ့သညျ ။

ငါးသိနျးဆိုတာ အတောျ့ကို မြားသညျ ။

သိုသောျ ကိုစိုးထူး ကွံဖနျမညျ ဆိုလြှငျတော့ ရနိုငျသညျ ။ မမိ ိ လိုခငြျတာတှေ ရမညျဆိုရငျတော့ ကိုစိုးထူးသညျ ငှငေါးသိနျးကို ပေးဖို့ အသငျ့ ..။

“ ငါးသိနျး…မနညျးပါလား ..အေးလေ ..ငါလိုခငြျတာတှေ ရမယျ ဆိုရငျတော့ ငါကွံဖနျရှာပွီး
ပေးနိုငျပါတယျ ..”

အခွအေနကေို ပုံဖေါျစပွုလာသော ကိုစိုးထူးက စကားဖေါကျလိုကျသညျ ။

“ ဦးလေး ဘာလိုခငြျလဲ ပွောပါ ..ဦးလေး စိတျတိုငျးကြ ဖွဈအောငျ…ကနြောျ…ဟို…ကနြောျ …….”

တငျမခေကျမှာ စကား အဆုံးသတျဖို့ ခကျနပွေနျသညျ ။ ပွောလို့ မထှကျ ။

“ နငျ့ကို ငါလိုးခငြျတယျ..ဖွဈမလား ….”

သဘောပေါကျစ ပွုလာသော ကိုစိုးထူးက ခပျရငျ့ရငျ့ မေးသညျ ။ တငျမခေကျ မကြျနှာ ရဲကနဲ ဖွဈသှားသညျ ။ ခေါငျးကိုလညျး အတငျး ငုံ့ထားသညျ ။

“ အပေးအယူ ဖွဈမလား…ပွောလေ ….”

တငျမခေကျသညျ အံတငျးတငျးကွိတျခါ ခေါငျးကို ဆတျကနဲ ညှိတျပွသညျ ။ ပထှေး လိုးတာ ခံပါတော့မညျ ဟု လကျခံသဘောတူလိုကျရသညျ့သဘောမို့ တငျမခေကျ မကြျရညျလညျသညျ ။

အရမျးရှကျသလို အတောျလဲ စိတျလှုပျရှားသညျ ။ ခေါငျးကို ပို ငုံ့ထားသညျ ။

ကိုစိုးထူးကတော့ မမိ ိ အပိုငျလိုးနိုငျတော့မညျ့ မယားပါသမီးကို အားရပါးရပငျ တစိမျ့စိမျ့ ကွညျ့သညျ ။

တငျမခေကျသညျ ခတျေဆနျဆနျ ခပျကော့ကော့ ဝတျစားတတျသော နှဈထောငျ့နှဈခုနှဈ သမီးပြိ
ု ဖွဈသညျ ။ ဒီနေ့ ဝတျစားထားတာကလညျး အတောျ့ကို ခတျေဆနျသညျ ။ ဟော့(တျ ) သညျ ။ ဖေါျထားတာ မဟုတျသောျလညျး ပေါျတော့နသေညျ ။ ကော့နသေညျ ။ ကွိုးတခြောငျး ရငျခံအကြ ႌ အဖွူရောငျပေါျမှာ အညိုရငျ့ရောငျ ခါးတိုအကြ ႌလေး ဝတျထားသညျ ။

အပေါျဝတျ ခါးတို အကြ ႌလေးမှာ လညျပငျး ကွယျသီးတလုံးသာ ပါသညျ ။ထိုကွယျသီး
တပျထားရာ အကြ  ႌရငျဘတျသညျ သာမနျအားဖွငျ့ ခပျစေ့စေ့ ဖွဈနသေောျလညျး ကိုယျလှုပျရှားမှုတို့ကွောငျ့

တခါတခါ မဟတဟ ဖွဈသညျ ။ ခပျဟဟဖွဈသှားသညျ့ အခါပငျ ရှိသညျ ။

ထိုအခါ အကြ  ႌရငျဘတျ အဟကွားမှနပွေီး ဖွူဖှေး အိစှာ ပေါျနသေော ရငျညှနျ့ကို ပွငျရသညျ
။နို့အုံသား နစှ ချ ရု ဲ့ အညှာနရောလေးကလညျး မပေါျ့တပေါျ အကှရဲ ာလေး မွငျနိုငျသညျ။
အောကျဖကျတှငျတော့ ဘေးကှစဲ ကပျထမိနျ ကွပျကွပျကို ဝတျထားသညျ ။

ထိုငျခုံတှငျ ထိုငျနသေော အခါ စကပျထမိနျရဲ့ ဘေးကှကဲ အလိုလိုပငျ ဟသှားသညျ ။ ဘေးကှသဲညျ ပေါငျအလညျနားလောကျ အထိပငျ ရှိလရော အိဖွိုးသော ပေါငျသားဖှေးဖှေး တဝကျသာသာလောကျ

က ပေါျတငျကွီး ဖွဈနသေညျ ။

ကိုစိုးထူးသညြ တငမြခကေနြဲ့ မကွနြှာခငွြးဆိုငြ ထိုငနြရော သာမနအြားဖှငြ့ ဆိုလွှငတြော့ စကပထြမိနြ ဘေးကှအဲဟမှ ပေါနြသေော ပေါငသြားဖှေးဖှေး မွားကို မှငနြိူငစြရာ အကှောငြး မရပှိ ါ ။

သို့သောျ အထကျတနျးစား ဆိုငျရဲ့ သီးသနျ့ခနျးထဲတှငျ ဘေးပတျလညျ မှနျခပြျကွီးမြား တပျဆငျထားလရော ထိုမှနျခပြျကွီးပေါျတှငျ ဘေးတိုကျ အနအေထားဖွငျ့ ပေါျနသေော တငျမခေကျရဲ့ ပရုံ ပိ ျ

ကို ပေါငျတနျတဝကျလောကျ အထိ တှေ့မွငျနရေသညျ ။

“ နငျ လိုခငြျတဲ့ ငှငေါးသိနျး ငါပေးမယျ …နငကျ ငါစိတျကွိုကျ လိုးတာ
ခံရမယျ ..သဘောတူလား ..”

ကောငျမလေးက ခေါငျးညှိတျခဲ့ပွီး ဖွဈသောျလညျး သခြောအောငျ ထပျမေးသညျ ။ တငျမခေကျ
ခေါငျးငုံ့ထားရကျက ခေါငျး ထပျညှိမျ့ပွသညျ ။

“ ခေါငျးခညြျးဘဲ ညှိမျ့ပွမနနေဲ့လေ ..ပွောစရာ ရှိတာကို ပွောစမျးပါအုံး …ကဲ..ပွော…တပတျ ဘယျနှဈရကျလောကျ အလိုးခံမှာလဲ…”

တငျမခေကျ မကြျနှာကွီး ရဲတကျသှားသညျ ။ မယားပါသမီး ရဲ့ ရှကျမကြျနှာကို ကိုစိုးထူး ကောငျးကောငျး မွငျရသညျ ။ ကောငျမလေးအတှကျ အတောျ့ကို အဖွရခကျတဲ့ မေးခှနျးပါ ။ သို့သောျ

မဖွလေို့ကလညျး မဖွဈသောကွောငျ့ တငျမခေကျသညျ ရှေ့မကြျနှာ နောကျထားကာ ရှကျအားပိုပိုနဲ့ပငျ လကျတခြောငျးထောငျပွလိုကျရရှာသညျ ။

“ ဟာ..ငှငေါးသိနျးကွီး ပေးထားပွီး..တပတျတရကျပဲ
လိုးရမှာကိုတော့ ..မဟုတျသေးပါဘူး …ခကျခကျရာ ..လေးရကျလောကျတော့ ခံကှာ….ဟုတျလား…”

လမျးဘေးဈေးသညျ ဆီမှာ ဈေးဆဈသလိုမြိ ုး ငနသဲားက လုပျနသေညျ ။

ပထှေးနဲ့ အလိုးခံရမယျ့ရကျ အတိုးအလြော့ စကားဆိုနရေသညျ့ မယားပါသမီးမှာ မကြျနှာအရမျးပူနသေညျ ။စိတျလဲ လှုပျရှားနသေညျ ။ တငျမခေကျသညျ အားတငျးကာ လကျနှဈခြောငျး ထောငျပွ

လိုက်သည် ။

“ နှဈရကျကတော့ နညျးတယျဟာ..သုံးရကျ ဆိုရငျကော …”

တငျမခေကျ ခေါငျးကို ခါယမျးပွသညျ ။

ကိုစိုးထူးက တခကြျတှကော စဉျးစားလိုကျပွီး ..“ ဒီလို လုပျဟာ ..ယဘေူယအြားဖွငျ့ တပတျကို နှဈရကျ ခဖြို့ ငါလကျခံတယျ ..ဒါပမေယျ့ ငါ့စိတျသိပျထလာပွီး နငျ့ကိုမှ မလိုးရရငျ မနနေိုငျအောငျ

ဖွဈနတေဲ့ အခါတှေ ဆိုရငျတော့ လိုးရမယျ့ရကျ ပွညျ့သှားပမေယျ့ နငကျ လိုကျကုနျးပေးပါ ..ဟုတျလား ….”

ကိုစိုးထူးရဲ့ ဈေးဆဈလာမှု နဲ့ ပတျသကျလို့ တငျမခေကျ အနဖွေငျ့ လကျဟနျခွဟေနျမြှနဲ့ ပွနျအဖွပေေးလို့ မဖွဈနိုငျတော့ ။ ရှငျးအောငျ ပွောရဆိုရဖို့ လိုအပျလာပွီ ။

“  ဟို..အဲ….အပတျတိုငျး ..အဲလိုမြိ ုး ..ဟိုဒငျး ….”

အတငျး အားခဲကာ ပွောသောျလညျး တိကသြော စကားမြားကို ပွောမထှကျ ။ အထဈထဈ အငေါ့ငေါ့ ဖွဈလကြျ မကြျရညျတှလေညျး ရဈဝဲလာသညျ ။

“ ဘာလဲ..ငါက တပတျ သုံးရကျ လိုးဖွဈသှားအောငျ ဖနျမယျလို့ ပွောခငြျတာလား ..”

တငျမခေကျလညျး မကြျနှာပူလှပွီ ဖွဈလို့ ခေါငျးကို အမွနျညှိတျလိုကျရသညျ ။

“ ဟုတျပွီ ..ဒီအပေးအယူ ဘယျလောကျကွာတဲ့အထိ အတည ျ
ဖွဈနမှောလဲ..တနှဈလား..နှဈနှဈလား ….”

တငျမခေကျ ခြိနျဆ တှကျခကြျရလပွေီ …။

“ သုံးလ …”

ကိုစိုးထူးမှာ နှာခေါငျး ရုံှ့သှားသညျ ။

“ ဟာ…အဲဒီလောကျ အခြိနျလေးက ဘာမြား ရှိမှာလဲဟ ..မဟုတျသေးပါဘူး ….”

“ ကဲ..လေးလ…အသားကုနျဘဲ …”

တငျမခေကျ ခပျပွတျပွတျ ပွောရသညျ ။

မိမိကို ပထှေးက လိုးခငြျနတောကို တငျမခေကျ သိသညျ ။ တငျးထားနိုငျလြှငျ ပထှေး အလြှော့ပေး လကျခံရမညျဟုလညျး တှကျမိသညျ ။

“ ကောငျးပွီ ..နငျပွောသလို အခြိနျလေးလဘဲထား ..တပတျကိုတော့ သုံးရကျ
အလိုးခံရမယျ ..ငါ့စိတျကွိုကျ အစုံ လုပျခငြျတာအားလုံး နငျ လိုကျလြောရမယျ ..ဘယျ့နှယျလဲ..နငျ

လကျမခံနိုငျရငျတော့ ငါ့ကို ဘာမှ ဆကျ ပွောစရာ မရှိတော့ဘူး …”

ကောငမြလေး သဘောတူ လကခြံလိုကပြှီးသညြ့နောကြ ကိုစိုးထူး အသအခွော ပငို နြ ငို အြောငြ တုပခြညွလြိုကလြသေေးသညြ ။ တငမြခကြေ ခေါငြးညှိတရြသညြ ။ ကိုစိုးထူးက စာရကြှတရှကပြေါတြှငြ

အခြိနျ လေးလ ..တပတျ၃ရကျ..စိတျကွိုကျ အကုနျအစုံ ဟု စာရေးကာ မယားပါသမီးကို လကျမှတျထိုးခိုငျးသညျ ။

စရံသတသြညြ့သဘောနဲ့ သူ့ထံတှငြ ပါသော ငှတသေိနြးကို တငမြခကေအြား ပေးသညြ ။ ကနွငြှမွေားကို မနကဖြနပြေးမညြ ဟု ဆိုကာ နှဈယောကသြား လူခငွြးခှလဲိုကကြှသညြ ။ လူခငွြးမခှမဲ ှီ အမှညြး

ဟုဆိုကာ တငျမခေကျကို ပှေ့ဖကျ နမျးစုတျကာ ဖငျပှတျ နို့ကိုငျ လုပျလိုကျသေးသညျ ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
နောကျတနေ့ နေ့လညျဘကျ ကှနျပွူတာသငျတနျး အဆငျးတှငျ တငျမခေကျသညျ ခါတိုငျးလို အိမျသို့ မပွနျတော့ဘဲ ပထှေး ကွိုတငျ ခြိနျးထားရာသို့ သှားရလသေညျ ။ လမျးမတောျဘကျရှိ

တညျးခိုရိပျသာတခုသို့ ဖွဈသညျ ။

မမိ ိ အတှကျ အရမျး လိုအပျနတေဲ့ ငှကွေေးအားလုံး ပထှေးထံမှသညျနေ့ရမညျကို သိသလို သူမဘကျကလညျး သူမရဲ့ တကိုယျလုံးကို ပထှေး လိုရာ သုံးရအောငျ “ပုံ” အပျရတော့မညျကိုလညျး

တငျမခေကျ နားလညျသညျ ။ တညျးခိုရိပျသာ အခနျးတခနျးတှငျ ခြိနျးဆိုခွငျး သဘောကပငျ ရှငျးနသေညျ မဟုတျပါလား ။ သညျနေ့တှငျ တငျမခေကျသညျ ခါးတိုစပို့ရှပျ ကိုယျကွပျနဲ့ မီနီစကပျတိုလေး

ဝတျထားသညျ ။ ခါးတို စပို့ရှပျသညျ မီနီစကပျ ခါးစညျးနရောနှငျ့ အံကိုကျ ထိမိရုံသာ ရှိလရော ကိုယျဟနျ အနညျးငယျမြှ လှုပျရှားရုံနှငျ့စပို့ရှပျလေးရဲ့ အောကျစ ခပျလနျလနျ ဖွဈကာ ဘိုကျသား

ခါးသားမြား ဖှေးကနဲ လကျကနဲ ပေါျသညျ ။ လှုပျရှားမှု မြားရငျတော့ ခါးပေါျ ခကြျပေါျကို ဖွဈသညျ
။ မီနီစကပျကလညျး ပေါငျလညျလောကျအထိပငျ မရှညျ ။ပေါငျရငျးသားသာသာလောကျသာ ဖုံးကာ

ထားလရော တုတျဖွိုးသော ပေါငျတနျပေါငျသားမြား ပေါျနသေညျ ။

ခွအေမွှောကျတှငျ ဆိုလြှငျ ဝတျထားသော အတှငျးခံပငျတီဘောငျးဘီ အနကျလေးကိုပငျ မွငျနိုငျလသေညျ ။

အခနျးကွိုတငျ ငှားရမျးထားသညျ့ စာရကျှကို ဧညျ့ကွိုကောငျတာတှငျ ပွလိုကျရာ ခြိနျးဆိုထားသညျ့နရော ဖွဈသော တညျးခိုခနျးသို့ အလှယျတကူ တကျသှားခှငျ့ ရသညျ ။ထို တညျးခိုရိပျသာက

သုံးထပျဖွဈကာ တငျမခေကျ သှားရမညျ့ အခနျးက အပေါျဆုံးတှငျ ရှိလသေညျ ။ တညျးခိုရိပျသာ အပေါျဆုံးထပျသို့ လှကေားမှ တကျလာရငျး တငျမလေတျရဲ့ စိတျအစဉျသညျ ထူးခွားစှာပငျ လှုပျရှား

နိုးထနေကြသည် ။

ခြိနျးထားသော တညျးခိုခနျး အရှေ့ကို တငျမလေတျ ရောကျလာသညျ ။ အခနျးတံခါး ပိတျနသေညျ
။ အခနျးထဲတှငျ ပထှေးကိုစိုးထူး ရောကျနှငျ့နကော မိမိကို စောငျ့နသေညျကို တငျမလေတျ သိသညျ

 ။ အခနျးတံခါးရှေ့တှငျ တငျမလေတျ ရောကျလာကာ တံခါးကိုခေါကျရနျပငျ ခြီတုံခတြုံ နဲ့ မဝံ့မရဲ ဖွဈနသေညျကိုလညျး ကိုစိုးထူး တှေ့မွငျ သိရှိနသေညျ ။ ထို့ကွောငျ့ တငျမလေတျ

တံခါး ခေါကျလိုကျသညျ ဆိုသညျနှငျ့ အဆငျသငျ့ ရှိနသေော ကိုစိုးထူးက ခကြျခငြျး တံခါး ဖှငျ့ပေးလိုကျခွငျး ဖွဈပတေော့သညျ ။

“ လာ..ဝင်….”

တံခါး ဖှငျ့ပေးပွီးနောကျ ကိုစိုးထူးက ပွောလိုကျသညျ ။ သူ့မကြျလုံးတှကေတော့
သူလိုးရတော့မညျ့ မယားပါသမီးရဲ့တကိုယျလုံးကို ပိုငျနိုငျစာှ ကွညျ့သညျ ။ အကွညျ့ရဲရဲမြားသညျ

တငျမလေတျရဲ့ နိုးထနသေော ရမကျစိတျကို ပမို ို ပွငျးပွလာစသေညျ ။ကောငျမလေးသညျ ပထှေးရှေ့မှ ခေါငျးလေးငုံ့ကာ အခနျးထဲ ဝငျသညျ ။ ကိုစိုးထူးက သူ့ရှေ့မှ ဖွတျသှားသော မယားပါသမီးရဲ့

ဖငျဆုံကွီးကို ညာဖကျလကျဝါးဖွငျ့ ခပျဆတျဆတျ တခကြျပုတျသညျ ။

“ ဖတ်…အို…အမေ့ …”

ဖငျပုတျလိုကျသံနဲ့ အတူ တငျမခေကျရဲ့ ပါးစပျမှ ရရှေတျသံလေး ပေါျထှကျလာသညျ ။ သူလိုးတော့မညျ့ မိနျးမအဖွဈ ပထှေးက အပိုငျ သတျမှတျကာ မိမိကို ဖငျပုတျခွငျး ဖွဈကွောငျး အထာပေါကျ

နားလညျသညျ့ တငျမခေကျ ရငျတှေ ဖိုမောဟိုကျသှားသညျ ။ ကိုစိုးထူးသညျ မယားပါသမီးရဲ့ ဘယျဖကျ ဖငျသားခွမျးကွီးကိုလညျး ခပျတငျးတငျး ကိုငျညှဈလိုကျသညျ ။

“ အို..ဟငျ့…ဦးလေးကလဲ….”

“ သှားလေ ခကျခကျရဲ့ …” လို့ ကိုစိုးထူးက ပွောလိုကျသညျ ။ ပွီးတော့ ခုတငျကွီး ရှိရာသို့ အသာပငျ လြှောကျလှမျးသှားသညျ ။ တငျမခေကျမှာတော့ ရငျသိမျ့ဖိုမောစာှ ဖွငျ့ နရောတှငျ ရပျမွဲ

ရပ်ကျန်ခဲ့သည် ။

ကောငျမလေး စိတျအရမျး လှုပျရှားနသေလောကျ ကိုစိုးထူးကတော့ ခပျအေးအေးပငျ ..။

“ ခကျခကျ…လာလေ..ခုတငျပေါျ တကျ…..”

ကိုစိုးထူးရဲ့ လှမျးခေါျလိုကျသံသညျ တငျမလေတျကို ဆတျကနဲ တုနျသှားစသေညျ ။ အလိုးခံဖို့ ခေါျခွငျးမို့ ကောငျမလေး ရဲ့ မကြျနှာ ရဲကနဲ ဖွဈသှားသညျ ။

“ နငျ့စပို့ရပှ ျ အောကျနားကို ဒီနားလောကျအထိ လိပျတငျလိုကျစမျး…..”

ကိုစိုးထူးက ခပျပိုငျပိုငျ အမိနျ့ပေးလိုကျသညျ ။

“ ရငှ ် ….”

တငျမခေကျသညျ ပထှေးကို အခနျ့တကွား ကွညျ့မိသညျ ။

“ စပို့ရှပျ အောကျနားကို လိပျတငျလိုကျလေ …ခိုငျးတာလုပျစမျး …ငါ့စိတျကွိုကျ အကုနျ လုပျပေးမယျလို့နငျကတိပေးထားတာနောျ …..”

ကိုစိုးထူးရဲ့ စကားတှကေ ပငို နြ ငို လြာသညြ ။

တငျမခေကျလညျး အရမျး ရှကျနသေညျ့ကွားကပငျ ပထှေး ခိုငျးသညျ့အတိုငျး လုပျပေးရသညျ
။ထိုသို့ လိပျတငျလိုကျသောအခါ ဘိုကျသားလေးလုံးသာသာလောကျ အဖှေးသားပေါျသညျ ။

ခကြျနကျနကျလေးကိုလညျး မွငျရသညျ ။ သညျလို ကိုယျပေါျ ခကြျပေါျဖွဈအောငျ လပျခွငျးသညျ ဘာမှ မဟုတျလို့ ထငျသောျလညျး တကိုယျလုံး ခြှတျပွခိုငျးခွငျးသညျထကျတော့ ပိုလို့ သာသှားသညျ

 ။ ပွောငျရှငျးနအေောငျ ခြှတျပွသညျက တမြိ ုး ရမကျထနျစသေလို သညျလိုမြိ ုး မပေါျ့တပေါျ လှဈပွစမှေုကလညျး တမူဆနျးသော စိတျလှုပျရှားမှုကို ရစသေညျ ။  ထို့ပွငျ ဒီလို လုပျဆောငျမှု သညျ

တငျမခေကျအား မမိ ိ စခေိုငျးသမြှ နာခံကြိ ုးနှံရနျ ပမာဏပြ ိုး လေ့ကငြျ့သညျ့ အထာလညျး ဖွဈသညျ ။

“ စပို့ရှပျ ခြှတျလိုကျ …ဘရာစီယာ အနကျရောငျက နင့အသားနဲ့
အပွတျလိုကျတာဘဲ ..အောကျခံဘောငျးဘီရော ဝတျထားလား …”

တငျမခေကျ ငမို ဲ့မဲ့ ဖွဈလကြျ ခေါငျးလေးညှိမျ့ပွရှာသညျ ။

“ အောကျခံဘောငျးဘီကကော ဘာရောငျလဲ…”

“ အနကျ..အနကျရောငျပါဘဲ ….”

“ ဟုတျလား ..ဒါဆို ပိုမိုကျတာပေါ့….ကဲ…စကပျကို ခြှတျလိုကျစမျး …”

တငျမခေကျရဲ့ တကိုယျလုံး ရဲတှတျသှားရပွနျသညျ ။ ပထှေးခိုငျးသညျ့အတိုငျး လုပျရရှာသညျ ။ ခြှတျထားပွီး ဖွဈသော စပို့ရှပျကို နီးရာ ခုတငျခွရေငျးပေါျ ပဈတငျလိုကျသညျ ။

ထို့နောကျ အောကျပိုငျးတှငျ ဝတျထားသော မီနီစကပျလေးရဲ့ ခါးးစညျးခြိတျကို ဖွုတျသညျ ။ ဘေးဇဈကို ဖှငျ့သညျ ။ ပွီးတော့ အောကျကို တှနျးခြ ခြှတျသညျ ။မီနီစကပျလေး သညျ တိုတိုကွပျကွပျလေး

ဖွဈပရော ခြိတျဖွုတျဇဈဖငျှ့ထားပွီးသညျတိုငျ အတောျပငျ တှနျးခခြြှတျရသညျ ။ ထိုစကပျလေးကိုလဲ ခုတငျခွရေငျးတှငျပငျ တငျထားလိုကျသညျ ။

ဘရာစီယာနဲ့ အောကျခံဘောငျးဘီကို ခြှတျခိုငျး အုံးမှာလား ဟု တှေးနရေငျး မကြျနှာ အထားရ ခကျနသေညျ ။

ခြှတျခိုငျးရငျ ငွငျးရနျ မဖွဈ ..။ခြှတျပေးရမညျကို သိသညျ ။ ပထှးရဲ့ စူးစူးရဲရဲ ကွညျ့နသေော မကြျလုံးအောကျတှငျဗလာကိုယျလုံးတီး ဖွဈအောငျ ခြှတျပွရမညျကိုတော့ ကောငျမလေးမှာ အရမျးကို

ရှကျကွောကျလှပသေညျ ။

“ ဟို စားပှေဲ ပါျမှာ ရှိနတေဲ့ ပုလငျးထဲက ဖြောျရညျတှကေို ဖနျခကျှတခှကျမှာ ထညျ့ပွီး ယူလာခဲ့…”

“ အဲဒါ မွူးကွှဖြောျရညျလို့ ခေါျတယျ ..သောကျလိုကျရငျ ရှကျသလိုလို တှနျ့တှနျ့သလို ဖွဈနတောတှေ ပြောကျပွီး စိတျတှေ ညမူးကွှပြောျရှှငျလာမယျ..သောကျလိုကျ…”

ဖနျခကျှထဲရှိ ဖြောျရညျအားလုံး ကုနျအောငျ သောကျခလြိုကျပွီးသောအခါတှငျတော့ မမိ ရိ ဲ့ တကိုယျလုံး ဖွိုးကနဲ ဖနြျးကနဲ ဖွဈသှားသယောငျယောငျ တငျမလေ=ခကျခံစားလိုကျရသညျ ။

စိတျလကျပေါ့ပါးလာသလိုလိုလညျး ရှိသညျ ။

“ လာ..ခုတငျပေါျတကျလေ …”

ကိုစိုးထူး က ခုတငျပေါျ တကျလာသော မယားပါသမီးကို ဆီးလို့ ပှေ့ကာဖကျသညျ ။ ညာလကျဖွငျ့ နို့တှကေို ဆုပျနယျသညျ ။ ဘယျလကျက တငျပါးကို ပှေ့သညျ ။

တငျမခေကျ ရငျတှေ တဒိနျးဒိနျး ခုံနသေညျ ။

“ ပါးစပျဟထား ..လြာလေးလဲ တဈလဈထုတျထား….”

ကိုစိုးထူး ငခုံ ဲ စုတျနမှေုကို ခဏရပျကာ ပါးစပျခငြျးလညျး အသာခာှ ပွီး ပွောသညျ ။ ကိုစိုးထူး စစေားသမြှကြိ ုးနှံနာခံနရေလပွေီ ဖွဈသော တငျမခေကျသညျ ပထှေး ခိုငျးတဲ့အတိုငျး လုပျသညျ ။

ပါးစပျ ဟကာ လြာလေး ထုတျသညျ ။ တဈလဈလေး ထှကျလာသော တငျမခေကျရဲ့ လြာနီနီလေးကို ပထှေးက ဆတျကနဲ စုတျသညျ ။ ပွီးတော့ လြာခငြျး ဖိပတျှသညျ ။ ထို့နောကျ သူ့လြာကွီးကို

 မယားပါသမီးရဲ့ပါးစပျလေးထဲကို ထိုးထညျ့ကာ မှှကေလိလတေော့သညျ ။ ကောငျမလေးမှာ အားပွငျးပွီး ရမကျထနျသော လြာသရမျးမှု အစုတျအနမျး တှငျ ကွကျသီးဖနြျးဖနြျးထနရေလသေညျ
။

“ နငျ့နို့ကွီးတှကေ တကယျထှားတာကိုး..နငျ့ရငျတိုငျး ဘယျလောကျရှိလဲ….”

လြာနှငျ့အပွတျထိုးကလိ စုတျနမျးပွီးနောကျ ကိုစိုးထူးက ပါးစပျခငြျးခှာကာ ပွောသညျ ။ လကျနှဈဖကျကတော့ မယားပါသမီးရဲ့စနနှေဈခိုငျ အသားစိုငျကွီးမြားကို ဆုပျနယျနသေညျ ။

“ ခစချ ဈ..သုံးဆယျ့ငါး ရှိတယျ..ဦးလေးရ …”

တငျမခေကျက ရယျသံလေး ပွုကာ ပွောသညျ ။ရှကျရယျရယျမှုလို့ ဆိုနိုငျသလို ပထှေးရဲ့ အစုတျအနမျး အကိုငျ အပှတျတို့ ခံရပွီးသညျမို့ ရဲတငျးလာကာ ရယျသံထှကျလာသညျဟုဆိုလညျး ပွော

နိုင်ပါသည် ။

“ ဆုံကွီးကကော….”
“ သုံးဆယျ့ခွောကျ….”

“ ဒါဆိုရငျ နငျ့ခါးက နှဈဆယျ့နစှ ျ ရှိလိမျ့မယျ..ဟုတျလား ….”

ကိုစိုးထူးသညျ မယားပါသမီး အကွီးမ ရဲ့ လုံးကွီးပေါကျလှ ကိုယျလုံး ကိုယျထညျကွီးကို ( ၃၅-၂၂၃၆ ) ရှိလိမျ့မညျဟု ခနျ့မှနျးထားခဲ့သညျ ။ ရငျနဲ့ တငျတို့က

သူခနျ့မှနျးသညျနှငျ့ကှကျတိဖွဈနရော

ခါးအတိုငျးအတာကိုလညျး အပိုငျပွောခလြိုကျသညျ ။

“ ဟာ..မဟုတျဘူး…နှဈဆယျ့သုံး ရှိတာ…”

“ နင်..အလိုးခံဘူးလား …..”

“ ဟာ..ဦးလေးကလဲ..ဘာတှေ လာမေးနတောလဲ မသိပါဘူး ….”

“ နငျ့ကို လိုးတဲ့အခါ အဆငျပွရေအောငျ ကွိုမေးထားတာပါ ….နငျအလိုးခံဘူးပွီးသားဆိုရငျ တမြိ
ုးလိုးမှာ….အလိုးမခံဘူးသေးဘူး..အခုမှ ပထမဦးဆုံး အကွိမျ စအလိုးခံရတာ ဆိုရငျတော့ တမြိ ုး လိုး

ပေးရမယျ..ကဲပွောစမျး..အလိုးခံဘူးလား…မခံဖူးဘူးလား…..”

“ အို..ရှက်စရာကြီး….”

“ နငနျ ဲ့ ငါနဲ့ အခုဆို လိုးကွတော့မှာ..ငါ့ကိုမြား ဘာရှကျနစေရာ လိုသေးလဲ….”

“ ဟို…ပါးစပျက ပွောမထှကျဘူး…ဦးလေးရ…တကယျဘဲ….”

“ ပါးစပျက ပွောမထှကျရငျ ခေါငျးငွှိမျ့ ခေါငျးခါ လုပျပွ …..”

တငျမခေကျမှာ ခေါငျးလေး ခါရမျးပွသညျ ။

“ အလိုးခံဘူးပွီးသား ဆိုရငျ ငါအကုနျခိုငျးပွီး တနျးလိုးပဈမလို့….အခု နငျက အလိုးမခံဘူးသေးတဲ့ အပြိုစဈစဈလေး ဆိုတော့ နငျ့ကို အလိုးခံခငြျတဲ့ စိတျတှေ ပေါျလာအောငျ အရငျ လုပျမယျ…ပွီးမှ

တဆငျ့ခငြျးသှားပွီး လိုးမယျ..ကွိုကျလား….”

ကောငျမလေး ယောငျပေါငျပွီး ခေါငျးညှိမျ့လိုကျမိပွနျသညျ ။ ကိုစိုးထူးက ဘယျလိုလုပျမညျ ဘယျလို အဆငျ့ဆငျ့တကျမညျ ဆိုခွငျးကို တငျမခေကျ ကောငျးကောငျး နားမလညျပါ ။ ကွိုကျသညျ

မကွိုကျသညျ ဝခှေဲ ဆုံးဖွတျရနျကား ဝေးလေ သညျ ။

“ ပွစမျး..နငျ့စောကျဖုတျ စမျးကွညျ့ရအောငျ …”
ပွောပွောဆဆို ညာလကျက မယားပါသမီးရဲ့ ပေါငျကွားကို နှိုကျလာသညျ ။

“ ဟိတျ..မကိုငျနဲ့…အို…ကွညျ့ပါလား…ဖယျ…….”

တငျမခေကျသညျ သူမရဲ့ ပေါငျကွားကို ကိုငျစမျးလာသော ကိုစိုးထူးရဲ့ ညာလကျကို ဆှဖဲ ယျတှနျးသညျ ။ အလိုးခံရနျ သဘောတူလို့ခုတငျပေါျအတူ ရောကျနလေပွေီ ဖွဈရာ လိုးမညျ့စောကျပတျ

ကိုငျစမျးတာလောကျကို တှနျ့တို ပွငျးဆနျရနျ အကွောငျးတော့ မရပှိ ါ ။ သညျလိုမြိ ုး မတှေ့ကွုံဘူးသေးသညျ့ အပြိ ု ရိုငျးစိတျကွောငျ့ အလိုလို ငွငျးမိ ဖယျမိခွငျး ဖွဈသညျ ။

ပွောရမညျ ဆိုရငျ တငျမခေကျရဲ့ စောကျပတျမှာ ကိုစိုးထူးရဲ့ လကျနှငျ့ “ အစိမျးသကျသကျ ” လို့
ပွောလို့ မရပါ ။ ဟိုနေ့က ဘတျ(ဈ )ကားပေါျတှငျ နှိုကျကိုငျဘူးခဲ့ပွီ မဟုတျလား …။

ကောငျမလေး ဆှဖဲ ယျ တှနျးသောျလညျး ကိုစိုးထူးရဲ့ လကျက ပေါငျကွားက ခှာမသှား ။ တငျမခေကျရဲ့ စောကျပတျကို အတှငျးခံဘောငျးဘီအပေါျက နပွေီး ကကြနြန အုပျကိုငျမိပါသညျ ။

အောကျခံဘောငျးဘီ ကွားခံရှိနသေောျလညျး စောကျပတျမို့ဖေါငျးဖေါငျး အရညျရှှမျးနသေညျ့ အထိအတှေ့ကိုတော့ကိုစိုးထူး သိရှိလိုကျသညျ ။

“နငျ့စောကျပတျက ဖေါငျးပွီး စောကျရကွေညျတှေ တောျတောျ စိုနပေါလား..ဒါဆို နငျ့ကို အလိုးခံခငြျစိတျတှေ ထလာအောငျ လုပျဖို့ မခကျတော့ပါဘူး ….ကဲ ပကျလကျလှနျလိုကျ ….”

ပါးစပျကလညျးပွော လကျကလညျး ကောငျမလေးကို ကိုငျကာ ခုတငျပေါျ ဆှလှဲခသြညျ ။ တငျမခေကျတယောကျ ကုတငျကွီးပေါျမှာ ပကျလကျကလေး ဖွဈသှားရလသေညျ ။

မမိ ိ အပေါျက တကျခှ လိုးတော့မှာမို့ ပကျလကျလှနျ အိပျခိုငျးခွငျးလား ဟု တငျမခေကျ တှေးသညျ ။ ရငျတလှပျလှပျ ဖွဈနသေညျ ။

“ နငျ့ပေါငျကွီးနှဈခြောငျးကို ကားလိုကျ..ခပျကားကား ထုတျလိုကျစမျးပါ ..ဟောဒီလို မြိ ုး . .”

မယားပါသမီး က မရဲတရဲနှငျ့ ပေါငျတနျနှဈခြောငျးကို ခပျဖွညျးဖွညျး မရတဲရဲ ကားပေးရာ ပထှေးက ကောငျမလေးရဲ့ ခွကေငြျးဝတျနှဈခုကို ပိုငျပိုငျနိုငျနိုငျ ကိုငျကာ ရကျရကျရောရော ဆွှဲဖဲကား

ထုတျလိုကျသညျ ။ တငျမခေကျရဲ့ ပေါငျကွီး နှဈခြောငျး အသားကုနျ ဆိုသလို ကားထှကျနသေညျ ။ အတှငျးခံဘောငျးဘီ အောကျက စောကျဖုတျကွီးသညျ ဖထဈလိုက ဖေါငျးတကျနသေညျ ။ အတှငျးခံဘောငျးဘီရဲ့ ခှကွားနရော ( စောကျဖုတျအပေါျတညျ့တညျ့ )တှငျ အရညျကွညျမြား စို့နသေညျမှာ အပီကို မွငျသာ သညျ ။

အတှငျးခံဘောငျးဘီ ရှိနသေေးသောျလညျး ပေါငျကွီးတှေ ကားထှကျအောငျ အဖွဲခံရသောအခါ တငျမခေကျသညျ လကျဝါးနှဈခု ဖွနျ့လကြျ ပေါငျရငျး ခှကွားတှငျ အုပျကာလိုကျမိသညျ ။

“ ဟာ..လကျက ဘာကွောငျ့ စောကျပတျအပေါျမှာ လာအုပျထားရတာလဲ …ရော့ ..ဒီပေါငျကွီး
နှဈခုကို ကားထှကျနအေောငျ ကိုငျထိနျး ထား ….”
ကိုစိုးထူးသညျ ဖွဲထုတျထားသော တငျမခေကျရဲ့ခွထေောကျနှဈခြောငျးကို ကှေးလကြျ တှနျးတငျသညျ ။ ဒူးခေါငျးမြားကို ကောငျမလေးရဲ့
ရငျဘတျတဖကျတခကြျလောကျထိသို့ရောကျအောငျ

ဖိတှနျးတငျလိုကျခွငျး ဖွဈသညျ ။ တငျမခေကျလညျး မမိ ရိ ဲ့ ဒူးခေါကျကှေးမြားကွားမှ လကျနှဈဖကျကို လြှိ ုသှငျးကာ ကိုယျ့ခွဖေဝါးနှဈဖကျအပေါျ ကိုယျ့လကျဝါးမြားဖွငျ့ ဆုပျကိုငျထိနျးပေး

ထားလိုကျရသညျ ။ ကိုစိုးထူး က တငျမခေကျရဲ့ လကျမြားကို အလိုကျသငျ့ ဆှယဲူ ပွုပွငျပေးသညျ
။

ပွီးတော့ မယားပါ သမီးရဲ့ ခွရေငျးမှာ ဝမျးလြားမှောကျခကြာ သူ့မကြျနှာကို ပေါငျရငျးခှပေါျ အပျခသြညျ ။

“ ဟာ…ဦးလေး ….မလုပနြဲ့….အဲဒါ မလုပနြဲ့ ……ဟာ…..ပှောလို့လဲ မရဘူး …..အိုး..အမေ့ ……မလုပပြါနဲ့ဦးရာ….ကမွ ငရှဲကီးကုနတြော့မှာဘဲ …အို…အို….အို …ရှံလဲ မရှံဘူး …..
ဒုကျခပါဘဲ ……အား…..အား…..အီး….အီး….အီး……”

တငျမခေကျသညျ ကာမကိစ်စပိုငျးမှာ အတှေ့အကွုံ မရှိလှသာျလညျး သူမရဲ့ မိခငျနဲ့ ပထှေးတို့ ကာမမှု ပွုကွရငျး အပွနျအလှနျပွောဆိုသညျ့စကားမြား…ကွားရသော အသံမြားကွောငျ့

စောကပြတြ ယကပြေးသညြ့ အထာကို သိနသညြေ ။ ယခု ပထှေးက မမိ ေိ စာကပြ တကို ယကတြော့မညဟြု နားလညသြညနြှငြ့ ကမနြးကတနြးပငြ ကနြ့ကှကစြကား ဆိုလိုကရြှာသေးသညြ
။

ထိုသို့ စကား အဆိုမှာပငျ ပထှေးရဲ့ ပါးစပျက သူမ စောကျပတျအပေါျ ကရြောကျလာသညျ ။

ကိုစိုးထူးက အတှငျးခံဘောငျးဘီလေးကို လစြျကနဲ တိုးထိုးလိုကျရာ ဘောငျးဘီခှဆုံအသားလိပျမှာ ညာပေါငျရငျးအနား ကပျသညျ ။ စောကျပတျသညျ အကာအကှယျ လုံးမ မရှိဘဲ အပွူ း
သား ပေါျလာကာ ထိုအဖုတျပေါျသို့ သူ့ပါးစပျက ကကြနြန အပျကခြွငျး ဖွဈလသေညျ ။ လြာကိုလဲ ဆနျ့ထုတျလိုကျလရော အဖုတျနဲ့ ပါးစပျ မထိတထိကပငျ လြာဖြားက အရငျထိသညျ ။

တံတှေးမြား စိုနသေော လြာနှငျ့ စောကျရရှေှမျးနသေော စောကျပတျတို့ ထိတှေ့လိုကျသောအခါ တငျမခေကျ ခမွာ တကိုယျလုံးရှိ အကွော အသှေးအသားတှေ အီဆိမျ့ကုနျအောငျပငျ

ထူးခွားပွငျးထနျသော ဖီလငျကို ရငျလှိုကျမောဘှယျရာ ခံစားရလရော ကနျ့ကှကျငွငျးဆနျသညျ့ စကားမြားနဲ့ အတူ ရမကျဇော ဝုနျးကနဲ တကျလာမှုရဲ့ ရရေတျှမွညျတမျးသံမြားကလညျး

ရောယှကျပါဝငျသှားသညျ ။

ကိုစိုးထူးသညျ မယားပါသမီးရဲ့ စောကျပတျနှုတျခမျးသားနှဈခုကို ကကြနြန ဆွှဲဖဲကာ လြာကို
စောကျပတျအကှေဲ ကွာငျးပေါျထိ အပျကာ တဆတျဆတျ လှုပျရှားရငျ ယကျပေးသညျ ။

တငျမခေကျ ခမွာမာှ တော့ပြံလနျနသေညျ ။ဖငျကွီးဆိုလြှငျမှေ့ယာပေါျမှ ကွှတကျခကြျ ကော့ကော့ ပငျ့ပေးသညျ ။စောကျစေ့ဆိုလြှငျ အကျကှေဲ ပါကျထှကျလုမတတျ ကော့ထောငျတကျ

သညျ ။ ကိုစိုးထူးက ထောငျတကျလာသော စကျေစေ့ကို  နှုတျခမျးကွီးတှနေဲ့ ညှပျခါ စုတျသညျ ။

“ အားပါးပါး . . .အီး….အား…..ဘယျလိုလပျနတောလဲ
ဦးလေးရဲ့ …ယားတယျရှငျ့…ယားတယျ …..အိုး…ကွညျ့ပါလား…ယားပါတယျလို့

 ဆို…အဟငျ့ဟငျ့….အား….အား….အား…..”

အပြိ ုစဈစဈ စောကျပတျလေးမို့ နုသဈကာ သနျ့နသေညျ ။

ထပျ ထှကျလာသော စောကျရကွေညျ အနံ့ကလညျး ညှီတိတိ..မှှေးတေးတေး ….။

စောကျပတျနှုတျခမျးကွီးမြားသညျ ဖုထဈလို့ ဖေါငျးနကွေသညျ ။ ထိုစောကျပတျနှုတျခမျးသား ဖုဖုထဈထဈမြားကို ကိုစိုးထူး က ပါးစပျ ဖညငျ့ ငခုံ ဲ စုတျပေးလိုကျ လြာဖွငျ့ လှညျ့မှှယေကျလိုကျ

လုပျပေးနသေညျ ။

“ အမယျလေးလေး…ကောငျးလိုကျတာ….ယကျ..ယကျ…အိုး…အမေ့..ယကျပါ…ယကျပါ……”

မကွာပါ…တငျမခေကျတယောကျ..ပထှေးရဲ့ စောကျပတျ ယကျပေးမှု အောကျတှငျ အရှကျအကွောကျ ကငျးမဲ့စှာ ဖီလငျမြား တကျလာလတေော့သညျ ။ ကောငျမလေး ထှနျ့ထှနျ့လူး ကော့ပြံလသေောအခါ ကိုစိုးထူးက စောကျပတျ ယကျနသေော လြာကို အောကျသို့ အသာ လြောခကြာ စူတူတူ စအိုပေါကျကို ပပြျကနဲ မွညျအောငျ

ထိုးယကျပေးလိုကျသညျ ။

“ အို..အ….အဲဒါ ဖငျကွီး…..ဦးလေးရ…….ဟာ….ဟာ………..”

စအိုကို အယကျခံလိုကျရသောအခါ တငျမခေကျ ဖငျကွှရငျး ကော့တကျပွီး အလနျ့တကွား
ပွောသညျ ။ ကိုစိုးထူးက လြာကို ဆနျ့ထုတျကာ စအိုပေါကျထဲကို လြာ ထိုးသှငျးပွနျထုတျ အပွတျ

ထိုးကလိပေးလရော တငျမခေကျ မခံနိုငျတော့ ။ ခေါငျး ဘယျညာ ခါယမျးကာ လူးလှိမျ့
နလေတေော့သညျ ။

ပါးစပျမှလညျး ရမကျပွငျးပွငျးနဲ့ မွညျတမျးသံတှေ တရစပျ ပေါျထှကျနသေညျ ။

တငျမခေကျ ပွီးလုလုပငျ ဖွဈလာသညျ ။ ကိုစိုးထူးက မယားပါသမီးကို “ ပွီး ”သှားအောငျအထိ အဖုတျယကျ ဖငျယကျ လုပျမပေး….။ ဖငျပေါကျကို ထိုးမှှေ ယကျနရောမှ

ခကြျခငြျးရပျကာ ပေါငျကွားမှ မကြျနှာ ခှာထုတျသညျ ။

“ ယကျပေးပါအုံး ဦးလေးရဲ့…ဘာလို့
ရပျလိုကျတာလဲ …ယကျပါ…ယကျပါရှငျ့…ယကျပေးစမျးပါအုံး…..ကငျေးလှနျးလို့ပါ …..”

တငျမခေကျ အငမျးမရ ပွောသညျ ။

ကိုစိုးထူးရဲ့ ခေါငျးကို လှမျးကိုငျကာ သူ့ပေါငျကွားထဲ ပွနျသှငျးဖို့ပငျ ကွိုးစားသညျ ။ ကိုစိုးထူးက
ကောငျမလေး ဆှယဲူရာသို့ မလိုကျ ..။ လကျကို အသာ ပငျ့ဖယျသညျ ။

တငျမခေကျ က လြော့တိလြော့ရဲ ဖွဈနသေော အောကျခံဘောငျးဘီကို သှကျလကျစှာ ခှတျပဈလိုကျပါသညျ ။

“ ဟေ့..ဘာဖွဈလို့ အောကျခံဘောငျးဘီကို ခှတျပဈလိုကျတာလဲ….”

ကိုစိုးထူးက စပျဖွဲဖွဲနဲ့ မေးသညျ ။

“ ဟာ..ဦးလေးဘဲ…ဟိုဒငျး တော့မယျဆို …..”
“ ဘာ ဟိုဒငျးလဲ ကှ…လိုးတော့မယျ လို့ ပွောစမျးပါ ….”

“ အိုး..အဲလိုမြိ ုးကွီး မပွောရဲပါဘူး ….”

“ ငါလိုးတော့မယျ ဆိုလို့ အောကျခံဘောငျးဘီ ခြှတျလိုကျတာလား ….”

ကောငျမလေးရဲ့ မကြျနှာ ရဲကနဲ ဖွဈသှားသညျ ။ ရမကျဇောတှေ ထနျပွငျးကာ အလိုးခံရနျ အသငျ့ ရှိနသေောျလညျး အပြိ ု ရိုငျးမို့ တဈတဈခှခှ စကားကွမျးကွမျးတှကွေောငျ့ ရှကျစနိုးတော့

ဖွဈနသေညျ ။

“ နငျ့ဖငျအောကျမှာ ခေါငျးအုံး ထိုးခုရအောငျ …ဖငျကွီးကို အသာကွှလိုကျ ……

 ဖငျအောကျမှာ ခေါငျးအုံး ခုတော့ …စောကျပတျပိုပွူးပွီး စောကျစိလဲ ပိုပေါျတယျ ….လိုးရတာ ပိုကောငျးတာပေါ့ ….နငျလဲ အပွတျဖီလငျ ရမှာ  . . .     ”

ကိုစိုးထူးလဲ မယားပါသမီးရဲ့ ပေါငျကွားမှာ စောကျဖုတျကို ကုနျးကွညျ့ရငျး ပွောလိုကျသညျ ။

“ ကှာ..ဦးလေး…အဲလိုတှေ မပွောနဲ့ ….”

“ ငါက နငျသိရအောငျ ပွောတာပါကှယျ ..ကဲ..နငျ့စောကျပတျမှာ ငါ့လီးကို တေ့ပေးလေ …”

ကိုစိုးထူးက မယားပါသမီးရဲ့ ဗိုကျအပေါျ တကျခှရငျး ပွောသညျ ။

တငျမခေကျ လညျး ပထှေးရဲ့ လီးကို လှမျးကိုငျကာသူမရဲ့
စောကျပတျအဝတှငျတေ့ပေးလိုကျသညျ ..။

စောကျပတျတှငျ စောကျရကွေညျတှေ စိုရှှေဲ နကာ လီးရဲ့ ထိပျဖကျ အကှဟဲဟနရော တဝိုကျတှငျ လညျး ကာမရှေ့ပွေး အရကွေညျလေးမြား စို့နလေရော

လီးနဲ့ စောကျပတျ တေ့ထောကျမိသညျနှငျ့ စိုတိုတို အထိအတှေ့ကို နှဈယောကျစလုံး ခံစားရသညျ ။ ပထှေးကော မယားပါသမီးပါ ရငျသိမျ့တုနျသညျ ။ ပူထူ ရှိနျူးဖိနျး ကုနျသညျ ။

အပြိ ုစဈစဈ ပါကငျပိတျလေးမို့ ပါကငျဖှငျ့ လိုဖူးတာတော့ မရှိသေးပါဘူး …။

ယခု သူ့လီးတေ့ထောကျလိုကျမိသညျ့ စောကျပတျသညျ ယငျဖိုမှ မသနျးသေးဘူးသော အပြ ုျစဈစဈ အဖုတျ နုနုထှဋျထှဋျလေး ဖွဈပရော အပြိ ုစဈစဈ အဖုတျရဲ့ နုသဈသောထိတှေ့မှုသညျ ငနသဲားကို ကောငျးကောငျး ဖမျးစားနသေညျ ။

ထို့ပွငျ မိမိလိုးခငြျလှလို့ ဂှငျဖနျကာ အရကွံထားရတဲ့ မယားပါသမီးရဲ့ စောကျပတျလဲ ဖွဈနပွေနျရာ..ကိုစိုးထူးအဖို့ အတိုငျးမသိအောငျဘဲ အတှေ့ထူးကာ အရသာတှေ့ ဖီလငျတကျလို့

နလေသေညျ ။

ထို့ကွောငျ့လညျး လီးတေ့မိတာနဲ့ အားထညျ့ကာ ဖိစိုကျခသြှငျးလိုကျရာ နုနုထှတျထှတျ စောကျခေါငျးပေါကျ ကဉြျးကဉြျးလေးထဲသို့ ဒဈပွဲလနျကွီး သညျ တထဈထဈ တိုးဝငျသညျ ။

ဒဈဖူးကွီး တိုးဝငျလာမှုနဲ့ အတူ ကာမစပျရှကျရာ စောကျခေါငျးပေါကျဝသညျ အာပှငျ့ပွီး ဒဈပွဲကွီး တဝကျသာသာ လောကျ ဝငျသှားသညျ ။ တငျမခေကျသညျ စောကျပတျတှငျ စဈကနဲ ကငြျ

သလိုလို စပျသလိုလို ဖွဈသညျ ။

ယောကြျားတနျဆာ လိငျတနျ ဒဈဖြားပိုငျး တိုးဝငျလာလြှငျ ဖီလငျအရသာကတော့ကာမမှု အတှေ့အကွုံ မရှိသေးသော အစိမျးသကျသကျ အပြိ ုမလေးကို တခိုကျခိုကျ ဖွဈသှားစပေါသညျ ။

“ အား..ကြှတျ…ကြှတျ………အငျ့ …..”

ကိုစိုးထူးရဲ့ လီးက ကွီးမား တုတျခိုငျလှနျးသညျ ။

ဒဈပွဲလနျကွီးကပငျ သုံးလကျမသာသာလောကျ ရှိသညျ ။ လုံးပတျကလညျး ဖငျတကျစီ အခြိ ုရညျပုလငျး ရဲ့ ဖငျပိုငျးလောကျပငျ တုတျလရော ထို ဒဈပွဲလနျကွီး ထိုးသှငျးခံရမှုကွောငျ့
တငျမခေကျရဲ့ စောကျခေါငျးပေါကျသညျ အသားကုနျနီးပါးပွဲအာထှကျလကြျ အရမျးလဲ နာသညျ ။
ကောငျမလေး ငွိမျပွီး မှိနျးမခံနိုငျတော့ …။

“ အား…..အား..နာလိုကျတာ ….သပေါပွီ
ဦးလေးရာ….နာတယျ..သိပျနာတယျ ….မရဘူး…မဖွဈဘူး ….မသှငျးနဲ့တော့….နာ…နာတယျ..နာ တယျ…….”

အပြိ ုမလေးမှာ လီးဒဈကွီး ဝငျလာသညျ့ဒါဏျကို မခြိမဆနျ့ခံလကြျ အောျဟဈညညျးညူ ကာ ပထှေးရဲ့ ရငျဘတျကွီးကို လကျနှဈဖကျဖွငျ့ ဆီးကာ တှနျးသညျ ။

လီးကိုလညျး ဆကျကိုငျပေးမထားတော့ ။ မကြျနှာမှာလညျး ရုံှ့မဲ့လကြျရှိသညျ ။

“ ဟငျ့အငျး…မလုပျပါနဲ့တော့ ဦးလေးရယျ …နာလှနျးလို့ပါ ..ကမြ
မခံနိုငျတော့ဘူးရှငျ …အရမျးနာလို့ပါ ..တောငျးပနျတာပါ ….ဆကျမသှငျးပါနဲ့တော့ …ဆကျသှငျး ရငျ ကမြ ဥစ်စာ

ကွှဲပဲကုနျပါလိမျ့မယျ ….”

တငျမခေကျသညျ ပထှေးကို ဆကျမသှငျးဖို့ တောငျးပနျရှာသညျ ။

နာလဲနာ ကွောကျလဲ ကွောကျ ဖွဈနသေော တငျမခေကျမှာ ထိုဖီလငျ အရသာကို မခံစားတတျသေး ..။ သှေးသားတှကေတော့ လီးရဲ့ အရသာကို ခံစားခွေ ရရှေိ နကွလပွေီ ။

“ ဟေ့..ဘာကွောငျ့ ပေါငျကွီးတှကေို လိမျထား ရတာလဲ..ပေါငျနှဈခြောငျး ကားပေးထားမှ
စောကျပတျပွဲလာပွီး အသှငျးရ အဆငျပွတောပေါ့ ..ကဲ ပေါငျကွီးတှေ ကားလိုကျစမျးပါဟာ..”

“ မကားပါရစနေဲ့..ဦးလေးရာ ..မဖွဈဘူး ထငျတယျရှငျ ..ဆကျသှငျးရငျ ကမြ
သလေိမျ့မယျ ..တကယျပွောတာပါ …”

“ လီး အဝငျခြောပွီး အနာသကျသာအောငျ ဆီရှှဲရှှဲ ဆှတျပေးမယျလေ ….ဒီ အဆီ ဆှတျပွီး သှငျးရငျ ရပါတယျ …”

ကိုစိုးထူးသညျ ကဝေိုငျ ဂယြျလီဘူးကို ဖှငျ့ကာ ညာလကျဝါးပေါျတှငျဆီမြားညှဈခကြာ သူ့တောငျမာနသေော လီးခြောငျးကွီးတှငျ သုတျလိမျးသညျ ။ တငျမခေကျသညျ သူမရဲ့စောကျပတျထဲ

 ထိုးသှငျးရ လှယျကူခြောမှေ့စရေနျ လီးခြောငျးကို ဆီဆှတျနပေုံကို ကှကျကွညျ့ကှကျကွညျ့ လုပျနသေညျ ။

လီးကွီးက အကွီးကွီး…ဆီသုတျပမေယျ့ ငါ့ဟာထဲ သှငျးလို့ ရပါ့မလား …ဒါကွီးကို ထိုးသှငျးလိုကျတာ ခံရပွီးရငျ ငါ့ဥစ်စာ စုတျပွဲသှားမှာဘဲ ….လမျးတောငျမှ ကောငျးကောငျး လြှောကျလို့

ရပါတော့မလား ….စသဖွငျ့ အမြိ ုးမြိ ုး တှေးတောနမေိသညျ ။

ထို့ပွငျ ကွီးမားတုတျခိုငျလှသညျ့ လီးခြောငျးကွီးရဲ့ ညှို့ယူဖမျးစားမှု ကိုလညျး ခံနရေလရော ကောငျမလေးရဲ့ ကာမ ရမကျဇော သှေးသားတို့ကတော့ ပူနှေး ထကွှနကွေလပွေီ .

ဆီသုတျလိုကျသညျ့အတှကျ ငပေဲ ခြာငျးကွီးမှာ အကွောကွီးမြား ပိုပွိုငျးပွိုငျး တအားပီပွငျ ထငျရှားလာလရော သှေးဆူသော အပြိ ုမအတှကျ ရငျဖိုပွီးရငျးဖိမောနရေသညျ ။ ဆီသုတျပွီးပါက ထိုအတနျကွီးသညျ မိမိရဲ့ မိနျးမကိုယျထဲ အဆုံးဝငျအောငျ ထိုးသှငျူစပျယှကျတော့မှာကို သိနမှေုကလညျး တမြိ ုး စိတျလှုပျရှားစရာ ဖွဈသညျ ။

“ နငျ့ စောကျပတျထဲ ငါ့လီးကို သှငျးတော့မယျ ..ဒီ ဆီရှှဲရှှဲ သုတျထားတာ ဆိုတော့အဝငျခြောမှာပါ …နငျလဲ ကောငျးကောငျး ငွိမျ့မာှ ပါ ….”

ကိုစိုးထူးသညျ ဝငျနသေော လီးဒဈကိုတပွူတပွု လုပျပေးသညျ ။ ဖဖိ ိ ထပျထိုးထညျ့ရာ လီးက စောကျပတျထဲ ပပို ို တိုးဝငျသညျ ။ တငျမခေကျ အံကို ကွိတျခါ မအောျမိရနျ အတငျး ထိနျး

ထားသည် ။

သို့နငျှ့ လီးဒဈထိပျဖူးသညျ တငျမခေကျရဲ့ စောကျခေါငျးပေါကျထဲတှငျ အုပျကာထားလသေော အပြိ ုအမှေးပါးကို ထိမိထောကျမိ သှားလသေညျ ။

ကိုစိုးထူးသညျ ထိမိထောကျမိသှားသော အပြိ ုအမှေးပါးကို လီးထိပျဖွငျ့ အသာ ဖိဖိကွညျ့သညျ ။ အပြိ ုအမှေးပါးရဲ့ တငျးရငျးသော ထိတှေ့မှုကို ဖီလငျယူခွငျး ဖွဈသညျ ။

လီးတနျကလညျး အဖုတျလေးထဲ လေးလကျမကြောျကြောျလောကျ တိုးဝငျနရော တငျမခေကျအဖို့ ကာမစပျယှကျမှု ဖီလငျကိုလညျး ရရှိ ခံစားရစပွုသညျ ။ တဟငျ့ဟငျ့ တအငျ့အငျ့ နငျှ့

ဖြစ်လာသည် ။

“ ဟငျ့….အငျ့….အငျ့ …အ…..အ….ဝငျအောငျ သှငျးပွီးရငျလဲ ဦးလေးကိစ်စ မွနျမွနျ ပွီးအောငျ ဆကျလုပျပါ ..ကိစ်စပွီးရငျ ကမြ ပွနျတော့မယျ ….”

“ အေး ..စောကျပတျထဲ လီး အဆုံးဝငျအောငျ သှငျးပွီးရငျ
ဆောငျ့လိုးရတော့မှာပေါ့ ….ဆောငျ့မယျနောျ..ရလား …”

“ အငျး…သိပျတော့ မကွမျးနဲ့နောျ …”

“ ဘွပ်..ဘု..ဘု…..ဘွပ် …..”

“ အားပါးပါး …ကွညျ့ပါလား …ဘာလို့ တအားဖိရတာလဲ…နာတယျ…သိလား ….”

ကိုစိုးထူး က လီးကို တဝကျလောကျ ဆှထဲုတျက အားအပွညျ့ဖွငျ့ ဖိဆောငျ့ခြ လိုကျရာ ကောငျမလေး ကော့တကျသှားပွီး ကိုစိုးထူးရဲ့ ရငျဘတျကွီးကို လကျနှဈဖကျဖွငျ့ ဆီးတှနျးကာ ပွောသညျ ။

“ အမလေး…နာလိုကျတာ …သိပျမကွမျးပါနဲ့ ရငှ ျ …”

“ ဘွတ် ဖွတ် ဘွတ် ….”

“ အား…နာတယျ………..ညှာညှာတာတာလေး လုပျပါဦး ..ကမြဥစ်စာလေး ကွှဲပဲသှားလိမျ့မယျရှငျ …”

ကိုစိုးထူးသညျ မယားပါသမီးရဲ့ ခွကေငြျးဝတျနှဈခုကို ဘယျညာ လကျနှဈဖကျဖွငျ့ အပိုငျအနိုငျ ကိုငျကာ ပေါငျတနျကွီးမြား အသားကုနျ ကားသှားအောငျ ဆွှဲဖဲသညျ ။ ပွီးတော့ ဒူးကှေးခကြာ

ကားအိသော တငျပါးဆုံကွီးနှဈခုကို အိနအေောငျ ဖိညှပျလကြျ လီးကို
ကော့ပငျ့တငျလိုကျ..ဘယျညာလှုပျခါရမျးလိုကျ တပတျမှှပေေးလိုကျနှငျ့ပညာသားအပွညျ့သုံးကာ လိုးသညျ ။

ထိမိသော လိုးခကြျမြားကွောငျ့ တငျမခေကျ ကွကျသီး ဖွနျးဖွနျး ထရသညျ ။ နာတာတှေ
ပြောကျကုနျကာ ဖီလငျတှေ အပွတျ တကျသညျ ။ လူးလှနျ့ လှုပျခါလာသညျ ။

အခကြျနှဈဆယျကြောျ ဆောငျ့လိုးခံရပွီးသော အခါတှငျတော့ တငျမခေကျတယောကျ ဖီလငျတှေ အပွတျတကျကာ တခြီ ပွီးသှားရလတေော့သညျ ။

ရမကျကွှယျသော မိနျးကလေးမို့ အပွီးလညျး ကွမျးသညျ ။

ပထှေးကို တငျးကွပျနအေောငျ ဖကျသညျ ။ ကြောပွငျကို ကုတျခွဈဆှသဲညျ ။လကျသီးမြားနှငျ့လဲ ထုသညျ ။ စောကျပတျသညျ ပှစိပစှ ိနှငျ့ လှုပျသညျ ။ ကိုစိုးထူးကလညျး သူ့လီးကွီးကို

စောကျပတျထဲ ဖိတပျထိုးသိပျပေးထားသညျ ။ ကောငျမလေးရဲ့ နို့သီးခေါငျးနှဈခုကိုလညျး လကျညှိုး လကျမမြားဖွငျ့ ညှပျကာ ခပျတငျးတငျး ညှဈပေးထားသညျ ။

ခဏကွာတော့ တငျမခေကျ ငွိမျကသြှားသညျ ။ ခွပေဈလကျပဈ ဆိုသလိုလညျး ဖွဈသှားတော့သညျ ။
                                        ~~~~           ပွီးပါပွီ      ~~~~