ကိုစိုးထူး က မကြျလုံး ခပျမှေးမှေး ပွုကာ မယားပါသမီး တငျမခေကျကို ကွညျ့သညျ ။ငါးသိနျးဆိုတာ အတောျ့ကို မြားသညျ ။သိုသောျ ကိုစိုးထူး ကွံဖနျမညျ ဆိုလြှငျတော့ ရနိုငျသညျ ။ မမိ ိ လိုခငြျတာတှေ ရမညျဆိုရငျတော့ ကိုစိုးထူးသညျ ငှငေါးသိနျးကို ပေးဖို့ အသငျ့ ..။
“ ငါးသိနျး…မနညျးပါလား ..အေးလေ ..ငါလိုခငြျတာတှေ ရမယျ ဆိုရငျတော့ ငါကွံဖနျရှာပွီးပေးနိုငျပါတယျ ..”အခွအေနကေို ပုံဖေါျစပွုလာသော ကိုစိုးထူးက စကားဖေါကျလိုကျသညျ ။“ ဦးလေး ဘာလိုခငြျလဲ ပွောပါ ..ဦးလေး စိတျတိုငျးကြ ဖွဈအောငျ…ကနြောျ…ဟို…ကနြောျ …….”တငျမခေကျမှာ စကား အဆုံးသတျဖို့ ခကျနပွေနျသညျ ။ ပွောလို့ မထှကျ ။“ နငျ့ကို ငါလိုးခငြျတယျ..ဖွဈမလား ….”သဘောပေါကျစ ပွုလာသော ကိုစိုးထူးက ခပျရငျ့ရငျ့ မေးသညျ ။ တငျမခေကျ မကြျနှာ ရဲကနဲ ဖွဈသှားသညျ ။ ခေါငျးကိုလညျး အတငျး ငုံ့ထားသညျ ။“ အပေးအယူ ဖွဈမလား…ပွောလေ ….”တငျမခေကျသညျ အံတငျးတငျးကွိတျခါ ခေါငျးကို ဆတျကနဲ ညှိတျပွသညျ ။

ပထှေး လိုးတာ ခံပါတော့မညြ ဟု လကခြံသဘောတူလိုကရြသညြ့သဘောမို့ တငမြခကြေ မကွရြညလြညသြညြ ။အရမြးရှကသြလို အတောလြဲ စိတလြှုပရြှားသညြ ။ ခေါငြးကို ပို ငုံ့ထားသညြ ။ကိုစိုးထူးကတော့ မမိ ိ အပိုငလြိုးနိုငတြော့မညြ့ မယားပါသမီးကို အားရပါးရပငြ တစိမြ့စိမြ့ ကှညြ့သညြ ။တငမြခကေသြညြ ခတြဆေနဆြနြ ခပကြော့ကော့ ဝတစြားတတသြော နှဈထောငြ့နှဈခုနှဈ သမီးပွို ဖှဈသညြ ။
ဒီနေ့ ဝတစြားထားတာကလညြး အတောြ့ကို ခတြဆေနသြညြ ။ ဟော့(တြ ) သညြ ။ ဖေါထြားတာ မဟုတသြောလြညြး ပေါတြော့နသညြေ ။ ကော့နသညြေ ။ ကှိုးတခွောငြး ရငခြံအငြျကွ ီ အဖှူရောငပြေါမြှာ အညိုရငြ့ရောငြ ခါးတိုအငြျကွ ီလေး ဝတထြားသညြ ။အပေါဝြတြ ခါးတို အငြျကွ ီလေးမှာ လညပြငြး ကှယသြီးတလုံးသာ ပါသညြ ။ထိုကှယသြီးတပထြားရာ အကွ ၤ ီရငဘြတသြညြ သာမနအြားဖှငြ့ ခပစြေ့စေ့ ဖှဈနသေောလြညြး ကိုယလြှုပရြှားမှုတို့ကှောငြ့တခါတခါ မဟတဟ ဖှဈသညြ ။ ခပဟြဟဖှဈသှားသညြ့ အခါပငြ ရှိသညြ ။ထိုအခါ အကွ ၤ ီရငဘြတြ အဟကှားမှနပှေီး ဖှူဖေးှ အိစှာ ပေါနြသေော ရငညြှနြ့ကို ပှငရြသညြ။နို့အုံသား နစှ ခြ ရု ဲ့ အညှာနရောလေးကလညြး မပေါြ့တပေါြ အကှရဲ ာလေး မှငနြိုငသြညြ။အောကဖြကတြှငတြော့ ဘေးကှစဲ ကပထြမိနြ ကှပကြှပကြို ဝတထြားသညြ ။
ထိုငခြုံတှငြ ထိုငနြသေော အခါ စကပထြမိနရြဲ့ ဘေးကှကဲ အလိုလိုပငြ ဟသှားသညြ ။ ဘေးကှသဲညြ ပေါငအြလညနြားလောကြ အထိပငြ ရှိလရော အိဖှိုးသော ပေါငသြားဖှေးဖေးှ တဝကသြာသာလောကကြ ပေါတြငကြှီး ဖှဈနသညြေ ။ကိုစိုးထူးသညြ တငမြခကေနြဲ့ မကွနြှာခငွြးဆိုငြ ထိုငနြရော သာမနအြားဖှငြ့ ဆိုလွှငတြော့ စကပထြမိနြ ဘေးကှအဲဟမှ ပေါနြသေော ပေါငသြားဖှေးဖေးှ မွားကို မှငနြိူငစြရာ အကှောငြး မရပှိ ါ ။သို့သောြ အထကတြနြးစား ဆိုငရြဲ့ သီးသနြ့ခနြးထဲတှငြ ဘေးပတလြညြ မှနခြပွကြှီးမွား တပဆြငထြားလရော ထိုမှနခြပွကြှီးပေါတြှငြ ဘေးတိုကြ အနအထေားဖှငြ့ ပေါနြသေော တငမြခကေရြဲ့ ပရုံ ပိ ကြို ပေါငတြနတြဝကလြောကြ အထိ တှေ့မှငနြရသေညြ ။

“ နငျ လိုခငြျတဲ့ ငှငေါးသိနျး ငါပေးမယျ …နငကျ ငါစိတျကွိုကျ လိုးတာခံရမယျ ..သဘောတူလား ..”ကောငျမလေးက ခေါငျးညှိတျခဲ့ပွီး ဖွဈသောျလညျး သခြောအောငျ ထပျမေးသညျ ။ တငျမခေကျခေါငျးငုံ့ထားရကျက ခေါငျး ထပျညှိမျ့ပွသညျ ။“ ခေါငျးခညြျးဘဲ ညှိမျ့ပွမနနေဲ့လေ ..ပွောစရာ ရှိတာကို ပွောစမျးပါအုံး …ကဲ..ပွော…တပတျ ဘယျနှဈရကျလောကျ အလိုးခံမှာလဲ…”တငျမခေကျ မကြျနှာကွီး ရဲတကျသှားသညျ ။ မယားပါသမီး ရဲ့ ရှကျမကြျနှာကို ကိုစိုးထူး ကောငျးကောငျး မွငျရသညျ ။ ကောငျမလေးအတှကျ အတောျ့ကို အဖွရခကျတဲ့ မေးခှနျးပါ ။ သို့သောျမဖွလေို့ကလညျး မဖွဈသောကွောငျ့ တငျမခေကျသညျ ရှေ့မကြျနှာ နောကျထားကာ ရှကျအားပိုပိုနဲ့ပငျ လကျတခြောငျးထောငျပွလိုကျရရှာသညျ ။
“ ဟာ..ငှငေါးသိနျးကွီး ပေးထားပွီး..တပတျတရကျပဲလိုးရမှာကိုတော့ ..မဟုတျသေးပါဘူး …ခကျခကျရာ ..လေးရကျလောကျတော့ ခံကှာ….ဟုတျလား…”လမျးဘေးဈေးသညျ ဆီမှာ ဈေးဆဈသလိုမြိ ုး ငနသဲားက လုပျနသေညျ ။ပထှေးနဲ့ အလိုးခံရမယျ့ရကျ အတိုးအလြော့ စကားဆိုနရေသညျ့ မယားပါသမီးမှာ မကြျနှာအရမျးပူနသေညျ ။စိတျလဲ လှုပျရှားနသေညျ ။ တငျမခေကျသညျ အားတငျးကာ လကျနှဈခြောငျး ထောငျပွလိုကျသညျ ။“ နှဈရကျကတော့ နညျးတယျဟာ..သုံးရကျ ဆိုရငျကော …”တငျမခေကျ ခေါငျးကို ခါယမျးပွသညျ ။ကိုစိုးထူးက တခကြျတှကော စဉျးစားလိုကျပွီး ..

“ ဒီလို လုပဟြာ ..ယဘေူယအွားဖှငြ့ တပတကြို နှဈရကြ ခဖွို့ ငါလကခြံတယြ ..ဒါပမယြေ့ ငါ့စိတသြိပထြလာပှီး နငြ့ကိုမှ မလိုးရရငြ မနနေိုငအြောငဖြှဈနတေဲ့ အခါတှေ ဆိုရငတြော့ လိုးရမယြ့ရကြ ပှညြ့သှားပမယြေ့ နငကြ လိုကကြုနြးပေးပါ ..ဟုတလြား ….”ကိုစိုးထူးရဲ့ ဈေးဆဈလာမှု နဲ့ ပတသြကလြို့ တငမြခကြေ အနဖှငြေ့ လကဟြနခြှဟနေမြွှနဲ့ ပှနအြဖှပေေးလို့ မဖှဈနိုငတြော့ ။ ရှငြးအောငြ ပှောရဆိုရဖို့ လိုအပလြာပှီ ။“ ဟို..အဲ….အပတတြိုငြး ..အဲလိုမွိ ုး ..ဟိုဒငြး ….”အတငြး အားခဲကာ ပှောသောလြညြး တိကသွော စကားမွားကို ပှောမထှကြ ။ အထဈထဈ အငေါ့ငေါ့ ဖှဈလကွြ မကွရြညတြှလညြေး ရဈဝဲလာသညြ ။“ ဘာလဲ..ငါက တပတြ သုံးရကြ လိုးဖှဈသှားအောငြ ဖနမြယလြို့ ပှောခငွတြာလား ..”တငမြခကေလြညြး မကွနြှာပူလှပှီ ဖှဈလို့ ခေါငြးကို အမှနညြှိတလြိုကရြသညြ ။
“ ဟုတပြှီ ..ဒီအပေးအယူ ဘယလြောကကြှာတဲ့အထိ အတည ဖြှဈနမှောလဲ..တနှဈလား..နှဈနှဈလား ….”တငမြခကြေ ခွိနဆြ တှကခြကွရြလပှေီ …။“ သုံးလ …”ကိုစိုးထူးမှာ နှာခေါငြး ရုံှ့သှားသညြ ။“ ဟာ…အဲဒီလောကြ အခွိနလြေးက ဘာမွား ရှိမှာလဲဟ ..မဟုတသြေးပါဘူး ….”“ ကဲ..လေးလ…အသားကုနဘြဲ …”တငမြခကြေ ခပပြှတပြှတြ ပှောရသညြ ။မိမိကို ပထှေးက လိုးခငွနြတောကို တငမြခကြေ သိသညြ ။ တငြးထားနိုငလြွှငြ ပထှေး အလွှော့ပေး လကခြံရမညဟြုလညြး တှကမြိသညြ ။“ ကောငြးပှီ ..နငပြှောသလို အခွိနလြေးလဘဲထား ..တပတကြိုတော့ သုံးရကအြလိုးခံရမယြ ..ငါ့စိတကြှိုကြ အစုံ လုပခြငွတြာအားလုံး နငြ လိုကလြွောရမယြ ..ဘယြ့နှယလြဲ..နငလြကမြခံနိုငရြငတြော့ ငါ့ကို ဘာမှ ဆကြ ပှောစရာ မရှိတော့ဘူး …”ကောငမြလေး သဘောတူ လကခြံလိုကပြှီးသညြ့နောကြ ကိုစိုးထူး အသအခွော ပငို နြ ငို အြောငြ တုပခြညွလြိုကလြသေေးသညြ ။ တငမြခကြေ ခေါငြးညှိတရြသညြ ။

ကိုစိုးထူးက စာရကြှတရှကပြေါတြှငအြခွိနြ လေးလ ..တပတြ၃ရကြ..စိတကြှိုကြ အကုနအြစုံ ဟု စာရေးကာ မယားပါသမီးကို လကမြှတထြိုးခိုငြးသညြ ။စရံသတသြညြ့သဘောနဲ့ သူ့ထံတှငြ ပါသော ငှတသေိနြးကို တငမြခကေအြား ပေးသညြ ။ ကနွငြှမွေားကို မနကဖြနပြေးမညြ ဟု ဆိုကာ နှဈယောကသြား လူခငွြးခှလဲိုကကြှသညြ ။ လူခငွြးမခှမဲ ှီ အမှညြးဟုဆိုကာ တငမြခကေကြို ပှေ့ဖကြ နမြးစုတကြာ ဖငပြှတြ နို့ကိုငြ လုပလြိုကသြေးသညြ ။~
နောကတြနေ့ နေ့လညဘြကြ ကှနပြှူတာသငတြနြး အဆငြးတှငြ တငမြခကေသြညြ ခါတိုငြးလို အိမသြို့ မပှနတြော့ဘဲ ပထှေး ကှိုတငြ ခွိနြးထားရာသို့ သှားရလသညြေ ။ လမြးမတောဘြကရြှိတညြးခိုရိပသြာတခုသို့ ဖှဈသညြ ။မမိ ိ အတှကြ အရမြး လိုအပနြတေဲ့ ငှကှေေးအားလုံး ပထှေးထံမှသညနြေ့ရမညကြို သိသလို သူမဘကကြလညြး သူမရဲ့ တကိုယလြုံးကို ပထှေး လိုရာ သုံးရအောငြ “ပုံ” အပရြတော့မညကြိုလညြးတငမြခကြေ နားလညသြညြ ။ တညြးခိုရိပသြာ အခနြးတခနြးတှငြ ခွိနြးဆိုခှငြး သဘောကပငြ ရှငြးနသညြေ မဟုတပြါလား ။ သညနြေ့တှငြ တငမြခကေသြညြ ခါးတိုစပို့ရှပြ ကိုယကြှပနြဲ့ မီနီစကပတြိုလေးဝတထြားသညြ ။

ခါးတို စပို့ရှပျသညျ မီနီစကပျ ခါးစညျးနရောနှငျ့ အံကိုကျ ထိမိရုံသာ ရှိလရော ကိုယျဟနျ အနညျးငယျမြှ လှုပျရှားရုံနှငျ့စပို့ရှပျလေးရဲ့ အောကျစ ခပျလနျလနျ ဖွဈကာ ဘိုကျသားခါးသားမြား ဖှေးကနဲ လကျကနဲ ပေါျသညျ ။ လှုပျရှားမှု မြားရငျတော့ ခါးပေါျ ခကြျပေါျကို ဖွဈသညျ။ မီနီစကပျကလညျး ပေါငျလညျလောကျအထိပငျ မရှညျ ။ပေါငျရငျးသားသာသာလောကျသာ ဖုံးကာထားလရော တုတျဖွိုးသော ပေါငျတနျပေါငျသားမြား ပေါျနသေညျ ။ခွအေမွှောကျတှငျ ဆိုလြှငျ ဝတျထားသော အတှငျးခံပငျတီဘောငျးဘီ အနကျလေးကိုပငျ မွငျနိုငျလသေညျ ။အခနျးကွိုတငျ ငှားရမျးထားသညျ့ စာရကျှကို ဧညျ့ကွိုကောငျတာတှငျ ပွလိုကျရာ ခြိနျးဆိုထားသညျ့နရော ဖွဈသော တညျးခိုခနျးသို့ အလှယျတကူ တကျသှားခှငျ့ ရသညျ ။
ထို တညျးခိုရိပျသာကသုံးထပျဖွဈကာ တငျမခေကျ သှားရမညျ့ အခနျးက အပေါျဆုံးတှငျ ရှိလသေညျ ။ တညျးခိုရိပျသာ အပေါျဆုံးထပျသို့ လှကေားမှ တကျလာရငျး တငျမလေတျရဲ့ စိတျအစဉျသညျ ထူးခွားစှာပငျ လှုပျရှားနိုးထနကွေသညျ ။ခြိနျးထားသော တညျးခိုခနျး အရှေ့ကို တငျမလေတျ ရောကျလာသညျ ။ အခနျးတံခါး ပိတျနသေညျ။ အခနျးထဲတှငျ ပထှေးကိုစိုးထူး ရောကျနှငျ့နကော မိမိကို စောငျ့နသေညျကို တငျမလေတျ သိသညျ။ အခနျးတံခါးရှေ့တှငျ တငျမလေတျ ရောကျလာကာ တံခါးကိုခေါကျရနျပငျ ခြီတုံခတြုံ နဲ့ မဝံ့မရဲ ဖွဈနသေညျကိုလညျး ကိုစိုးထူး တှေ့မွငျ သိရှိနသေညျ ။ ထို့ကွောငျ့ တငျမလေတျတံခါး ခေါကျလိုကျသညျ ဆိုသညျနှငျ့ အဆငျသငျ့ ရှိနသေော ကိုစိုးထူးက ခကြျခငြျး တံခါး ဖှငျ့ပေးလိုကျခွငျး ဖွဈပတေော့သညျ ။“ လာ..ဝငျ….”တံခါး ဖှငျ့ပေးပွီးနောကျ ကိုစိုးထူးက ပွောလိုကျသညျ ။ သူ့မကြျလုံးတှကေတော့သူလိုးရတော့မညျ့ မယားပါသမီးရဲ့တကိုယျလုံးကို ပိုငျနိုငျစာှ ကွညျ့သညျ ။
အကွညျ့ရဲရဲမြားသညျတငျမလေတျရဲ့ နိုးထနသေော ရမကျစိတျကို ပမို ို ပွငျးပွလာစသေညျ ။ကောငျမလေးသညျ ပထှေးရှေ့မှ ခေါငျးလေးငုံ့ကာ အခနျးထဲ ဝငျသညျ ။ ကိုစိုးထူးက သူ့ရှေ့မှ ဖွတျသှားသော မယားပါသမီးရဲ့ဖငျဆုံကွီးကို ညာဖကျလကျဝါးဖွငျ့ ခပျဆတျဆတျ တခကြျပုတျသညျ ။“ ဖတျ…အို…အမေ့ …”ဖငျပုတျလိုကျသံနဲ့ အတူ တငျမခေကျရဲ့ ပါးစပျမှ ရရှေတျသံလေး ပေါျထှကျလာသညျ ။ သူလိုးတော့မညျ့ မိနျးမအဖွဈ ပထှေးက အပိုငျ သတျမှတျကာ မိမိကို ဖငျပုတျခွငျး ဖွဈကွောငျး အထာပေါကျနားလညျသညျ့ တငျမခေကျ ရငျတှေ ဖိုမောဟိုကျသှားသညျ ။ ကိုစိုးထူးသညျ မယားပါသမီးရဲ့ ဘယျဖကျ ဖငျသားခွမျးကွီးကိုလညျး ခပျတငျးတငျး ကိုငျညှဈလိုကျသညျ ။“ အို..ဟငျ့…ဦးလေးကလဲ….”“ သှားလေ ခကျခကျရဲ့ …” လို့ ကိုစိုးထူးက ပွောလိုကျသညျ ။ ပွီးတော့ ခုတငျကွီး ရှိရာသို့ အသာပငျ လြှောကျလှမျးသှားသညျ ။ တငျမခေကျမှာတော့ ရငျသိမျ့ဖိုမောစာှ ဖွငျ့ နရောတှငျ ရပျမွဲရပျကနြျခဲ့သညျ ။

ကောငမြလေး စိတအြရမြး လှုပရြှားနသလေောကြ ကိုစိုးထူးကတော့ ခပအြေးအေးပငြ ..။“ ခကခြကြ…လာလေ..ခုတငပြေါြ တကြ…..”ကိုစိုးထူးရဲ့ လှမြးခေါလြိုကသြံသညြ တငမြလတေကြို ဆတကြနဲ တုနသြှားစသညြေ ။ အလိုးခံဖို့ ခေါခြှငြးမို့ ကောငမြလေး ရဲ့ မကွနြှာ ရဲကနဲ ဖှဈသှားသညြ ။“ နငြ့စပို့ရပှ ြ အောကနြားကို ဒီနားလောကအြထိ လိပတြငလြိုကစြမြး…..”ကိုစိုးထူးက ခပပြိုငပြိုငြ အမိနြ့ပေးလိုကသြညြ ။“ ရငှ ြ ….”တငမြခကေသြညြ ပထှေးကို အခနြ့တကှား ကှညြ့မိသညြ ။“ စပို့ရှပြ အောကနြားကို လိပတြငလြိုကလြေ …ခိုငြးတာလုပစြမြး …ငါ့စိတကြှိုကြ အကုနြ လုပပြေးမယလြို့နငကြတိပေးထားတာနောြ …..”ကိုစိုးထူးရဲ့ စကားတှကေ ပငို နြ ငို လြာသညြ ။
တငမြခကေလြညြး အရမြး ရှကနြသညြေ့ကှားကပငြ ပထှေး ခိုငြးသညြ့အတိုငြး လုပပြေးရသညြ။ထိုသို့ လိပတြငလြိုကသြောအခါ ဘိုကသြားလေးလုံးသာသာလောကြ အဖှေးသားပေါသြညြ ။ခကွနြကနြကလြေးကိုလညြး မှငရြသညြ ။ သညလြို ကိုယပြေါြ ခကွပြေါဖြှဈအောငြ လပခြှငြးသညြ ဘာမှ မဟုတလြို့ ထငသြောလြညြး တကိုယလြုံး ခွှတပြှခိုငြးခှငြးသညထြကတြော့ ပိုလို့ သာသှားသညြ။ ပှောငရြှငြးနအေောငြ ခွှတပြှသညကြ တမွိ ုး ရမကထြနစြသလေို သညလြိုမွိ ုး မပေါြ့တပေါြ လှဈပှစမှေုကလညြး တမူဆနြးသော စိတလြှုပရြှားမှုကို ရစသညြေ ။ ထို့ပှငြ ဒီလို လုပဆြောငမြှု သညတြငမြခကေအြား မမိ ိ စခေိုငြးသမွှ နာခံကွိ ုးနှံရနြ ပမာဏပွ ိုး လေ့ကငွြ့သညြ့ အထာလညြး ဖှဈသညြ ။
“ စပို့ရှပြ ခွှတလြိုကြ …ဘရာစီယာ အနကရြောငကြ နင့အသားနဲ့အပှတလြိုကတြာဘဲ ..အောကခြံဘောငြးဘီရော ဝတထြားလား …”တငမြခကြေ ငမို ဲ့မဲ့ ဖှဈလကွြ ခေါငြးလေးညှိမြ့ပှရှာသညြ ။“ အောကခြံဘောငြးဘီကကော ဘာရောငလြဲ…”“ အနကြ..အနကရြောငပြါဘဲ ….”“ ဟုတလြား ..ဒါဆို ပိုမိုကတြာပေါ့….ကဲ…စကပကြို ခွှတလြိုကစြမြး …”တငမြခကေရြဲ့ တကိုယလြုံး ရဲတှတသြှားရပှနသြညြ ။ ပထှေးခိုငြးသညြ့အတိုငြး လုပရြရှာသညြ ။ ခွှတထြားပှီး ဖှဈသော စပို့ရှပကြို နီးရာ ခုတငခြှရငြေးပေါြ ပဈတငလြိုကသြညြ ။ထို့နောကြ အောကပြိုငြးတှငြ ဝတထြားသော မီနီစကပလြေးရဲ့ ခါးးစညြးခွိတကြို ဖှုတသြညြ ။
ဘေးဇဈကို ဖှငြ့သညြ ။ ပှီးတော့ အောကကြို တှနြးခွ ခွှတသြညြ ။မီနီစကပလြေး သညြ တိုတိုကှပကြှပလြေးဖှဈပရော ခွိတဖြှုတဇြဈဖငြှ့ထားပှီးသညတြိုငြ အတောပြငြ တှနြးခခွှတရြသညြ ။ ထိုစကပလြေးကိုလဲ ခုတငခြှရငြေးတှငပြငြ တငထြားလိုကသြညြ ။ဘရာစီယာနဲ့ အောကခြံဘောငြးဘီကို ခွှတခြိုငြး အုံးမှာလား ဟု တှေးနရငြေး မကွနြှာ အထားရ ခကနြသညြေ ။ခွှတခြိုငြးရငြ ငှငြးရနြ မဖှဈ ..။ခွှတပြေးရမညကြို သိသညြ ။ ပထှးရဲ့ စူးစူးရဲရဲ ကှညြ့နသေော မကွလြုံးအောကတြှငဗြလာကိုယလြုံးတီး ဖှဈအောငြ ခွှတပြှရမညကြိုတော့ ကောငမြလေးမှာ အရမြးကိုရှကကြှောကလြှပသညြေ ။
“ ဟို စားပှေဲ ပါမြှာ ရှိနတေဲ့ ပုလငြးထဲက ဖွောရြညတြှကေို ဖနခြကြှတခှကမြှာ ထညြ့ပှီး ယူလာခဲ့…”“ အဲဒါ မှူးကှှဖွောရြညလြို့ ခေါတြယြ ..သောကလြိုကရြငြ ရှကသြလိုလို တှနြ့တှနြ့သလို ဖှဈနတောတှေ ပွောကပြှီး စိတတြှေ ညမူးကှှပွောရြှှငလြာမယြ..သောကလြိုကြ…”ဖနခြကြှထဲရှိ ဖွောရြညအြားလုံး ကုနအြောငြ သောကခြလွိုကပြှီးသောအခါတှငတြော့ မမိ ရိ ဲ့ တကိုယလြုံး ဖှိုးကနဲ ဖနွြးကနဲ ဖှဈသှားသယောငယြောငြ တငမြလေ=ခကခြံစားလိုကရြသညြ ။စိတလြကပြေါ့ပါးလာသလိုလိုလညြး ရှိသညြ ။“ လာ..ခုတငပြေါတြကလြေ …”ကိုစိုးထူး က ခုတငပြေါြ တကလြာသော မယားပါသမီးကို ဆီးလို့ ပှေ့ကာဖကသြညြ ။ ညာလကဖြှငြ့ နို့တှကေို ဆုပနြယသြညြ ။ ဘယလြကကြ တငပြါးကို ပှေ့သညြ ။
တငမြခကြေ ရငတြှေ တဒိနြးဒိနြး ခုံနသညြေ ။“ ပါးစပဟြထား ..လွာလေးလဲ တဈလဈထုတထြား….”ကိုစိုးထူး ငခုံ ဲ စုတနြမှေုကို ခဏရပကြာ ပါးစပခြငွြးလညြး အသာခာှ ပှီး ပှောသညြ ။ ကိုစိုးထူး စစေားသမွှကွိ ုးနှံနာခံနရလေပှေီ ဖှဈသော တငမြခကေသြညြ ပထှေး ခိုငြးတဲ့အတိုငြး လုပသြညြ ။ပါးစပြ ဟကာ လွာလေး ထုတသြညြ ။ တဈလဈလေး ထှကလြာသော တငမြခကေရြဲ့ လွာနီနီလေးကို ပထှေးက ဆတကြနဲ စုတသြညြ ။ ပှီးတော့ လွာခငွြး ဖိပတြှသညြ ။ ထို့နောကြ သူ့လွာကှီးကိုမယားပါသမီးရဲ့ပါးစပလြေးထဲကို ထိုးထညြ့ကာ မှှကလေိလတေော့သညြ ။ ကောငမြလေးမှာ အားပှငြးပှီး ရမကထြနသြော လွာသရမြးမှု အစုတအြနမြး တှငြ ကှကသြီးဖနွြးဖနွြးထနရလေသညြေ။
“ နငြ့နို့ကှီးတှကေ တကယထြှားတာကိုး..နငြ့ရငတြိုငြး ဘယလြောကရြှိလဲ….”လွာနှငြ့အပှတထြိုးကလိ စုတနြမြးပှီးနောကြ ကိုစိုးထူးက ပါးစပခြငွြးခှာကာ ပှောသညြ ။ လကနြှဈဖကကြတော့ မယားပါသမီးရဲ့စနနှဈေခိုငြ အသားစိုငကြှီးမွားကို ဆုပနြယနြသညြေ ။“ ခစခြ ဈ..သုံးဆယြ့ငါး ရှိတယြ..ဦးလေးရ …”တငမြခကေကြ ရယသြံလေး ပှုကာ ပှောသညြ ။ရှကရြယရြယမြှုလို့ ဆိုနိုငသြလို ပထှေးရဲ့ အစုတအြနမြး အကိုငြ အပှတတြို့ ခံရပှီးသညမြို့ ရဲတငြးလာကာ ရယသြံထှကလြာသညဟြုဆိုလညြး ပှောနိုငပြါသညြ ။
“ ဆုံကှီးကကော….”“ သုံးဆယြ့ခှောကြ….”“ ဒါဆိုရငြ နငြ့ခါးက နှဈဆယြ့နစှ ြ ရှိလိမြ့မယြ..ဟုတလြား ….”ကိုစိုးထူးသညြ မယားပါသမီး အကှီးမ ရဲ့ လုံးကှီးပေါကလြှ ကိုယလြုံး ကိုယထြညကြှီးကို ( ၃၅-၂၂၃၆ ) ရှိလိမြ့မညဟြု ခနြ့မှနြးထားခဲ့သညြ ။ ရငနြဲ့ တငတြို့ကသူခနြ့မှနြးသညနြှငြ့ကှကတြိဖှဈနရောခါးအတိုငြးအတာကိုလညြး အပိုငပြှောခလွိုကသြညြ ။“ ဟာ..မဟုတဘြူး…နှဈဆယြ့သုံး ရှိတာ…”“ နငြ..အလိုးခံဘူးလား …..”“ ဟာ..ဦးလေးကလဲ..ဘာတှေ လာမေးနတောလဲ မသိပါဘူး ….”“ နငြ့ကို လိုးတဲ့အခါ အဆငပြှရအေောငြ ကှိုမေးထားတာပါ ….နငအြလိုးခံဘူးပှီးသားဆိုရငြ တမွိုးလိုးမှာ….အလိုးမခံဘူးသေးဘူး..အခုမှ ပထမဦးဆုံး အကှိမြ စအလိုးခံရတာ ဆိုရငတြော့ တမွိ ုး လိုးပေးရမယြ..ကဲပှောစမြး..အလိုးခံဘူးလား…မခံဖူးဘူးလား…..”“ အို..ရှကစြရာကှီး….”
“ နငနြ ဲ့ ငါနဲ့ အခုဆို လိုးကှတော့မှာ..ငါ့ကိုမွား ဘာရှကနြစရော လိုသေးလဲ….”“ ဟို…ပါးစပကြ ပှောမထှကဘြူး…ဦးလေးရ…တကယဘြဲ….”“ ပါးစပကြ ပှောမထှကရြငြ ခေါငြးငှှိမြ့ ခေါငြးခါ လုပပြှ …..”တငမြခကေမြှာ ခေါငြးလေး ခါရမြးပှသညြ ။“ အလိုးခံဘူးပှီးသား ဆိုရငြ ငါအကုနခြိုငြးပှီး တနြးလိုးပဈမလို့….အခု နငကြ အလိုးမခံဘူးသေးတဲ့ အပွိုစဈစဈလေး ဆိုတော့ နငြ့ကို အလိုးခံခငွတြဲ့ စိတတြှေ ပေါလြာအောငြ အရငြ လုပမြယြ…ပှီးမှတဆငြ့ခငွြးသှားပှီး လိုးမယြ..ကှိုကလြား….”ကောငမြလေး ယောငပြေါငပြှီး ခေါငြးညှိမြ့လိုကမြိပှနသြညြ ။ ကိုစိုးထူးက ဘယလြိုလုပမြညြ ဘယလြို အဆငြ့ဆငြ့တကမြညြ ဆိုခှငြးကို တငမြခကြေ ကောငြးကောငြး နားမလညပြါ ။
ကှိုကသြညမြကှိုကသြညြ ဝခှေဲ ဆုံးဖှတရြနကြား ဝေးလေ သညြ ။“ ပှစမြး..နငြ့စောကဖြုတြ စမြးကှညြ့ရအောငြ …”ပှောပှောဆဆို ညာလကကြ မယားပါသမီးရဲ့ ပေါငကြှားကို နှိုကလြာသညြ ။“ ဟိတြ..မကိုငနြဲ့…အို…ကှညြ့ပါလား…ဖယြ…….”တငမြခကေသြညြ သူမရဲ့ ပေါငကြှားကို ကိုငစြမြးလာသော ကိုစိုးထူးရဲ့ ညာလကကြို ဆှဖဲ ယတြှနြးသညြ ။ အလိုးခံရနြ သဘောတူလို့ခုတငပြေါအြတူ ရောကနြလပှေေီ ဖှဈရာ လိုးမညြ့စောကပြတကြိုငစြမြးတာလောကကြို တှနြ့တို ပှငြးဆနရြနြ အကှောငြးတော့ မရပှိ ါ ။ သညလြိုမွိ ုး မတှေ့ကှုံဘူးသေးသညြ့ အပွိ ု ရိုငြးစိတကြှောငြ့ အလိုလို ငှငြးမိ ဖယမြိခှငြး ဖှဈသညြ ။ပှောရမညြ ဆိုရငြ တငမြခကေရြဲ့ စောကပြတမြှာ ကိုစိုးထူးရဲ့ လကနြှငြ့ “ အစိမြးသကသြကြ ” လို့ပှောလို့ မရပါ ။ ဟိုနေ့က ဘတြ(ဈ )ကားပေါတြှငြ နှိုကကြိုငဘြူးခဲ့ပှီ မဟုတလြား …။
ကောငမြလေး ဆှဖဲ ယြ တှနြးသောလြညြး ကိုစိုးထူးရဲ့ လကကြ ပေါငကြှားက ခှာမသှား ။ တငမြခကေရြဲ့ စောကပြတကြို အတှငြးခံဘောငြးဘီအပေါကြ နပှေီး ကကွနွန အုပကြိုငမြိပါသညြ ။အောကခြံဘောငြးဘီ ကှားခံရှိနသေောလြညြး စောကပြတမြို့ဖေါငြးဖေါငြး အရညရြှှမြးနသညြေ့ အထိအတှေ့ကိုတော့ကိုစိုးထူး သိရှိလိုကသြညြ ။“နငြ့စောကပြတကြ ဖေါငြးပှီး စောကရြကှညေတြှေ တောတြောြ စိုနပေါလား..ဒါဆို နငြ့ကို အလိုးခံခငွစြိတတြှေ ထလာအောငြ လုပဖြို့ မခကတြော့ပါဘူး ….ကဲ ပကလြကလြှနလြိုကြ ….”ပါးစပကြလညြးပှော လကကြလညြး ကောငမြလေးကို ကိုငကြာ ခုတငပြေါြ ဆှလဲှဲခသွညြ ။ တငမြခကေတြယောကြ ကုတငကြှီးပေါမြှာ ပကလြကကြလေး ဖှဈသှားရလသညြေ ။
မမိ ိ အပေါကြ တကခြှ လိုးတော့မှာမို့ ပကလြကလြှနြ အိပခြိုငြးခှငြးလား ဟု တငမြခကြေ တှေးသညြ ။ ရငတြလှပလြှပြ ဖှဈနသညြေ ။“ နငြ့ပေါငကြှီးနှဈခွောငြးကို ကားလိုကြ..ခပကြားကား ထုတလြိုကစြမြးပါ ..ဟောဒီလို မွိ ုး . .”မယားပါသမီး က မရဲတရဲနှငြ့ ပေါငတြနနြှဈခွောငြးကို ခပဖြှညြးဖှညြး မရတဲရဲ ကားပေးရာ ပထှေးက ကောငမြလေးရဲ့ ခှကငွြေးဝတနြှဈခုကို ပိုငပြိုငနြိုငနြိုငြ ကိုငကြာ ရကရြကရြောရော ဆှှဲဖဲကားထုတလြိုကသြညြ ။ တငမြခကေရြဲ့ ပေါငကြှီး နှဈခွောငြး အသားကုနြ ဆိုသလို ကားထှကနြသညြေ ။ အတှငြးခံဘောငြးဘီ အောကကြ စောကဖြုတကြှီးသညြ ဖထဈလိုက ဖေါငြးတကနြသညြေ ။ အတှငြးခံဘောငြးဘီရဲ့ ခှကှားနရော ( စောကဖြုတအြပေါတြညြ့တညြ့ )တှငြ အရညကြှညမြွား စို့နသညေမြှာ အပီကို မှငသြာ သညြ ။အတှငြးခံဘောငြးဘီ ရှိနသေေးသောလြညြး ပေါငကြှီးတှေ ကားထှကအြောငြ အဖှဲခံရသောအခါ တငမြခကေသြညြ လကဝြါးနှဈခု ဖှနြ့လကွြ ပေါငရြငြး ခှကှားတှငြ အုပကြာလိုကမြိသညြ ။
“ ဟာ..လကကြ ဘာကှောငြ့ စောကပြတအြပေါမြှာ လာအုပထြားရတာလဲ …ရော့ ..ဒီပေါငကြှီးနှဈခုကို ကားထှကနြအေောငြ ကိုငထြိနြး ထား ….”ကိုစိုးထူးသညြ ဖှဲထုတထြားသော တငမြခကေရြဲ့ခှထေောကနြှဈခွောငြးကို ကှေးလကွြ တှနြးတငသြညြ ။ ဒူးခေါငြးမွားကို ကောငမြလေးရဲ့ရငဘြတတြဖကတြခကွလြောကထြိသို့ရောကအြောငဖြိတှနြးတငလြိုကခြှငြး ဖှဈသညြ ။ တငမြခကေလြညြး မမိ ရိ ဲ့ ဒူးခေါကကြှေးမွားကှားမှ လကနြှဈဖကကြို လွှိ ုသှငြးကာ ကိုယြ့ခှဖဝေါးနှဈဖကအြပေါြ ကိုယြ့လကဝြါးမွားဖှငြ့ ဆုပကြိုငထြိနြးပေးထားလိုကရြသညြ ။ ကိုစိုးထူး က တငမြခကေရြဲ့ လကမြွားကို အလိုကသြငြ့ ဆှယဲူ ပှုပှငပြေးသညြ။ပှီးတော့ မယားပါ သမီးရဲ့ ခှရငြေးမှာ ဝမြးလွားမှောကခြကွာ သူ့မကွနြှာကို ပေါငရြငြးခှပေါြ အပခြသွညြ ။
“ ဟာ…ဦးလေး ….မလုပနြဲ့….အဲဒါ မလုပနြဲ့ ……ဟာ…..ပှောလို့လဲ မရဘူး …..အိုး..အမေ့ ……မလုပပြါနဲ့ဦးရာ….ကမွ ငရှဲကီးကုနတြော့မှာဘဲ …အို…အို….အို …ရှံလဲ မရှံဘူး …..ဒုကျခပါဘဲ ……အား…..အား…..အီး….အီး….အီး……”တငမြခကေသြညြ ကာမကိဈစပိုငြးမှာ အတှေ့အကှုံ မရှိလှသာလြညြး သူမရဲ့ မိခငနြဲ့ ပထှေးတို့ ကာမမှု ပှုကှရငြး အပှနအြလှနပြှောဆိုသညြ့စကားမွား…ကှားရသော အသံမွားကှောငြ့စောကပြတြ ယကပြေးသညြ့ အထာကို သိနသညြေ ။ ယခု ပထှေးက မမိ ေိ စာကပြ တကို ယကတြော့မညဟြု နားလညသြညနြှငြ့ ကမနြးကတနြးပငြ ကနြ့ကှကစြကား ဆိုလိုကရြှာသေးသညြ။ထိုသို့ စကား အဆိုမှာပငြ ပထှေးရဲ့ ပါးစပကြ သူမ စောကပြတအြပေါြ ကရွောကလြာသညြ ။
ကိုစိုးထူးက အတှငြးခံဘောငြးဘီလေးကို လစွကြနဲ တိုးထိုးလိုကရြာ ဘောငြးဘီခှဆုံအသားလိပမြှာ ညာပေါငရြငြးအနား ကပသြညြ ။ စောကပြတသြညြ အကာအကှယြ လုံးမ မရှိဘဲ အပှူ းသား ပေါလြာကာ ထိုအဖုတပြေါသြို့ သူ့ပါးစပကြ ကကွနွန အပကြခွှငြး ဖှဈလသညြေ ။ လွာကိုလဲ ဆနြ့ထုတလြိုကလြရော အဖုတနြဲ့ ပါးစပြ မထိတထိကပငြ လွာဖွားက အရငထြိသညြ ။တံတှေးမွား စိုနသေော လွာနှငြ့ စောကရြရှေှမြးနသေော စောကပြတတြို့ ထိတှေ့လိုကသြောအခါ တငမြခကြေ ခမှာ တကိုယလြုံးရှိ အကှော အသှေးအသားတှေ အီဆိမြ့ကုနအြောငပြငထြူးခှားပှငြးထနသြော ဖီလငကြို ရငလြှိုကမြောဘှယရြာ ခံစားရလရော ကနြ့ကှကငြှငြးဆနသြညြ့ စကားမွားနဲ့ အတူ ရမကဇြော ဝုနြးကနဲ တကလြာမှုရဲ့ ရရတြှေမှညတြမြးသံမွားကလညြးရောယှကပြါဝငသြှားသညြ ။
ကိုစိုးထူးသညြ မယားပါသမီးရဲ့ စောကပြတနြှုတခြမြးသားနှဈခုကို ကကွနွန ဆှှဲဖဲကာ လွာကိုစောကပြတအြကှေဲ ကှာငြးပေါထြိ အပကြာ တဆတဆြတြ လှုပရြှားရငြ ယကပြေးသညြ ။တငမြခကြေ ခမှာမာှ တော့ပွံလနနြသညြေ ။ဖငကြှီးဆိုလွှငမြှေ့ယာပေါမြှ ကှှတကခြကွြ ကော့ကော့ ပငြ့ပေးသညြ ။စောကစြေ့ဆိုလွှငြ အကကြှေဲ ပါကထြှကလြုမတတြ ကော့ထောငတြကသြညြ ။ ကိုစိုးထူးက ထောငတြကလြာသော စကြစေေ့ကို နှုတခြမြးကှီးတှနေဲ့ ညှပခြါ စုတသြညြ ။“ အားပါးပါး . . .အီး….အား…..ဘယလြိုလပနြတောလဲဦးလေးရဲ့ …ယားတယရြှငြ့…ယားတယြ …..အိုး…ကှညြ့ပါလား…ယားပါတယလြို့ဆို…အဟငြ့ဟငြ့….အား….အား….အား…..”အပွိ ုစဈစဈ စောကပြတလြေးမို့ နုသဈကာ သနြ့နသညြေ ။ထပြ ထှကလြာသော စောကရြကှညြေ အနံ့ကလညြး ညှီတိတိ..မှှေးတေးတေး ….။
စောကပြတနြှုတခြမြးကှီးမွားသညြ ဖုထဈလို့ ဖေါငြးနကှသေညြ ။ ထိုစောကပြတနြှုတခြမြးသား ဖုဖုထဈထဈမွားကို ကိုစိုးထူး က ပါးစပြ ဖညငြ့ ငခုံ ဲ စုတပြေးလိုကြ လွာဖှငြ့ လှညြ့မှှယကေလြိုကလြုပပြေးနသညြေ ။“ အမယလြေးလေး…ကောငြးလိုကတြာ….ယကြ..ယကြ…အိုး…အမေ့..ယကပြါ…ယကပြါ……”မကှာပါ…တငမြခကေတြယောကြ..ပထှေးရဲ့ စောကပြတြ ယကပြေးမှု အောကတြှငြ အရှကအြကှောကြ ကငြးမဲ့စှာ ဖီလငမြွား တကလြာလတေော့သညြ ။ ကောငမြလေး ထှနြ့ထှနြ့လူး ကော့ပွံလသေောအခါ ကိုစိုးထူးက စောကပြတြ ယကနြသေော လွာကို အောကသြို့ အသာ လွောခကွာ စူတူတူ စအိုပေါကကြို ပပွကြနဲ မှညအြောငထြိုးယကပြေးလိုကသြညြ ။
“ အို..အ….အဲဒါ ဖငကြှီး…..ဦးလေးရ…….ဟာ….ဟာ………..”စအိုကို အယကခြံလိုကရြသောအခါ တငမြခကြေ ဖငကြှှရငြး ကော့တကပြှီး အလနြ့တကှားပှောသညြ ။ ကိုစိုးထူးက လွာကို ဆနြ့ထုတကြာ စအိုပေါကထြဲကို လွာ ထိုးသှငြးပှနထြုတြ အပှတထြိုးကလိပေးလရော တငမြခကြေ မခံနိုငတြော့ ။ ခေါငြး ဘယညြာ ခါယမြးကာ လူးလှိမြ့နလတေေော့သညြ ။ပါးစပမြှလညြး ရမကပြှငြးပှငြးနဲ့ မှညတြမြးသံတှေ တရစပြ ပေါထြှကနြသညြေ ။တငမြခကြေ ပှီးလုလုပငြ ဖှဈလာသညြ ။ ကိုစိုးထူးက မယားပါသမီးကို “ ပှီး ”သှားအောငအြထိ အဖုတယြကြ ဖငယြကြ လုပမြပေး….။ ဖငပြေါကကြို ထိုးမှှေ ယကနြရောမှခကွခြငွြးရပကြာ ပေါငကြှားမှ မကွနြှာ ခှာထုတသြညြ ။“ ယကပြေးပါအုံး ဦးလေးရဲ့…ဘာလို့ရပလြိုကတြာလဲ …ယကပြါ…ယကပြါရှငြ့…ယကပြေးစမြးပါအုံး…..ကငြေးလှနြးလို့ပါ …..”တငမြခကြေ အငမြးမရ ပှောသညြ ။ကိုစိုးထူးရဲ့ ခေါငြးကို လှမြးကိုငကြာ သူ့ပေါငကြှားထဲ ပှနသြှငြးဖို့ပငြ ကှိုးစားသညြ ။
ကိုစိုးထူးကကောငမြလေး ဆှယဲူရာသို့ မလိုကြ ..။ လကကြို အသာ ပငြ့ဖယသြညြ ။တငမြခကြေ က လွော့တိလွော့ရဲ ဖှဈနသေော အောကခြံဘောငြးဘီကို သှကလြကစြှာ ခှတပြဈလိုကပြါသညြ ။“ ဟေ့..ဘာဖှဈလို့ အောကခြံဘောငြးဘီကို ခှတပြဈလိုကတြာလဲ….”ကိုစိုးထူးက စပဖြှဲဖှဲနဲ့ မေးသညြ ။“ ဟာ..ဦးလေးဘဲ…ဟိုဒငြး တော့မယဆြို …..”“ ဘာ ဟိုဒငြးလဲ ကှ…လိုးတော့မယြ လို့ ပှောစမြးပါ ….”“ အိုး..အဲလိုမွိ ုးကှီး မပှောရဲပါဘူး ….”“ ငါလိုးတော့မယြ ဆိုလို့ အောကခြံဘောငြးဘီ ခွှတလြိုကတြာလား ….”ကောငမြလေးရဲ့ မကွနြှာ ရဲကနဲ ဖှဈသှားသညြ ။ ရမကဇြောတှေ ထနပြှငြးကာ အလိုးခံရနြ အသငြ့ ရှိနသေောလြညြး အပွိ ု ရိုငြးမို့ တဈတဈခှခှ စကားကှမြးကှမြးတှကှေောငြ့ ရှကစြနိုးတော့ဖှဈနသညြေ ။
“ နငြ့ဖငအြောကမြှာ ခေါငြးအုံး ထိုးခုရအောငြ …ဖငကြှီးကို အသာကှှလိုကြ ……ဖငအြောကမြှာ ခေါငြးအုံး ခုတော့ …စောကပြတပြိုပှူးပှီး စောကစြိလဲ ပိုပေါတြယြ ….လိုးရတာ ပိုကောငြးတာပေါ့ ….နငလြဲ အပှတဖြီလငြ ရမှာ . . . ”ကိုစိုးထူးလဲ မယားပါသမီးရဲ့ ပေါငကြှားမှာ စောကဖြုတကြို ကုနြးကှညြ့ရငြး ပှောလိုကသြညြ ။“ ကှာ..ဦးလေး…အဲလိုတှေ မပှောနဲ့ ….”“ ငါက နငသြိရအောငြ ပှောတာပါကှယြ ..ကဲ..နငြ့စောကပြတမြှာ ငါ့လီးကို တေ့ပေးလေ …”ကိုစိုးထူးက မယားပါသမီးရဲ့ ဗိုကအြပေါြ တကခြှရငြး ပှောသညြ ။တငမြခကြေ လညြး ပထှေးရဲ့ လီးကို လှမြးကိုငကြာသူမရဲ့စောကပြတအြဝတှငတြေ့ပေးလိုကသြညြ ..။
စောကပြတတြှငြ စောကရြကှညေတြှေ စိုရှှေဲ နကာ လီးရဲ့ ထိပဖြကြ အကှဟဲဟနရော တဝိုကတြှငြ လညြး ကာမရှေ့ပှေး အရကှညေလြေးမွား စို့နလရေောလီးနဲ့ စောကပြတြ တေ့ထောကမြိသညနြှငြ့ စိုတိုတို အထိအတှေ့ကို နှဈယောကစြလုံး ခံစားရသညြ ။ ပထှေးကော မယားပါသမီးပါ ရငသြိမြ့တုနသြညြ ။ ပူထူ ရှိနြူးဖိနြး ကုနသြညြ ။အပွိ ုစဈစဈ ပါကငပြိတလြေးမို့ ပါကငဖြှငြ့ လိုဖူးတာတော့ မရှိသေးပါဘူး …။ယခု သူ့လီးတေ့ထောကလြိုကမြိသညြ့ စောကပြတသြညြ ယငဖြိုမှ မသနြးသေးဘူးသော အပွ ုစြဈစဈ အဖုတြ နုနုထှဋထြှဋလြေး ဖှဈပရော အပွိ ုစဈစဈ အဖုတရြဲ့ နုသဈသောထိတှေ့မှုသညြ ငနသဲားကို ကောငြးကောငြး ဖမြးစားနသညြေ ။
ထို့ပှငြ မိမိလိုးခငွလြှလို့ ဂှငဖြနကြာ အရကှံထားရတဲ့ မယားပါသမီးရဲ့ စောကပြတလြဲ ဖှဈနပှနေရြာ..ကိုစိုးထူးအဖို့ အတိုငြးမသိအောငဘြဲ အတှေ့ထူးကာ အရသာတှေ့ ဖီလငတြကလြို့နလသေညြေ ။ထို့ကှောငြ့လညြး လီးတေ့မိတာနဲ့ အားထညြ့ကာ ဖိစိုကခြသွှငြးလိုကရြာ နုနုထှတထြှတြ စောကခြေါငြးပေါကြ ကဉွြးကဉွြးလေးထဲသို့ ဒဈပှဲလနကြှီး သညြ တထဈထဈ တိုးဝငသြညြ ။ဒဈဖူးကှီး တိုးဝငလြာမှုနဲ့ အတူ ကာမစပရြှကရြာ စောကခြေါငြးပေါကဝြသညြ အာပှငြ့ပှီး ဒဈပှဲကှီး တဝကသြာသာ လောကြ ဝငသြှားသညြ ။ တငမြခကေသြညြ စောကပြတတြှငြ စဈကနဲ ကငွသြလိုလို စပသြလိုလို ဖှဈသညြ ။
ယောကွြားတနဆြာ လိငတြနြ ဒဈဖွားပိုငြး တိုးဝငလြာလွှငြ ဖီလငအြရသာကတော့ကာမမှု အတှေ့အကှုံ မရှိသေးသော အစိမြးသကသြကြ အပွိ ုမလေးကို တခိုကခြိုကြ ဖှဈသှားစပေါသညြ ။“ အား..ကွှတြ…ကွှတြ………အငြ့ …..”ကိုစိုးထူးရဲ့ လီးက ကှီးမား တုတခြိုငလြှနြးသညြ ။ဒဈပှဲလနကြှီးကပငြ သုံးလကမြသာသာလောကြ ရှိသညြ ။ လုံးပတကြလညြး ဖငတြကစြီ အခွိ ုရညပြုလငြး ရဲ့ ဖငပြိုငြးလောကပြငြ တုတလြရော ထို ဒဈပှဲလနကြှီး ထိုးသှငြးခံရမှုကှောငြ့တငမြခကေရြဲ့ စောကခြေါငြးပေါကသြညြ အသားကုနနြီးပါးပှဲအာထှကလြကွြ အရမြးလဲ နာသညြ ။ကောငမြလေး ငှိမပြှီး မှိနြးမခံနိုငတြော့ …။“ အား…..အား..နာလိုကတြာ ….သပေါပှီဦးလေးရာ….နာတယြ..သိပနြာတယြ ….မရဘူး…မဖှဈဘူး ….မသှငြးနဲ့တော့….နာ…နာတယြ..နာ တယြ…….”အပွိ ုမလေးမှာ လီးဒဈကှီး ဝငလြာသညြ့ဒါဏကြို မခွိမဆနြ့ခံလကွြ အောဟြဈညညြးညူ ကာ ပထှေးရဲ့ ရငဘြတကြှီးကို လကနြှဈဖကဖြှငြ့ ဆီးကာ တှနြးသညြ ။လီးကိုလညြး ဆကကြိုငပြေးမထားတော့ ။
မကွနြှာမှာလညြး ရုံှ့မဲ့လကွရြှိသညြ ။“ ဟငြ့အငြး…မလုပပြါနဲ့တော့ ဦးလေးရယြ …နာလှနြးလို့ပါ ..ကမွမခံနိုငတြော့ဘူးရှငြ …အရမြးနာလို့ပါ ..တောငြးပနတြာပါ ….ဆကမြသှငြးပါနဲ့တော့ …ဆကသြှငြး ရငြ ကမွ ဥဈစာကှှဲပဲကုနပြါလိမြ့မယြ ….”တငမြခကေသြညြ ပထှေးကို ဆကမြသှငြးဖို့ တောငြးပနရြှာသညြ ။နာလဲနာ ကှောကလြဲ ကှောကြ ဖှဈနသေော တငမြခကေမြှာ ထိုဖီလငြ အရသာကို မခံစားတတသြေး ..။ သှေးသားတှကတေော့ လီးရဲ့ အရသာကို ခံစားခှေ ရရှေိ နကှလပှေီ ။
“ ဟေ့..ဘာကှောငြ့ ပေါငကြှီးတှကေို လိမထြား ရတာလဲ..ပေါငနြှဈခွောငြး ကားပေးထားမှစောကပြတပြှဲလာပှီး အသှငြးရ အဆငပြှတောပေါ့ ..ကဲ ပေါငကြှီးတှေ ကားလိုကစြမြးပါဟာ..”“ မကားပါရစနေဲ့..ဦးလေးရာ ..မဖှဈဘူး ထငတြယရြှငြ ..ဆကသြှငြးရငြ ကမွသလေိမြ့မယြ ..တကယပြှောတာပါ …”“ လီး အဝငခြွောပှီး အနာသကသြာအောငြ ဆီရှှဲရှှဲ ဆှတပြေးမယလြေ ….ဒီ အဆီ ဆှတပြှီး သှငြးရငြ ရပါတယြ …”ကိုစိုးထူးသညြ ကဝေိုငြ ဂယွလြီဘူးကို ဖှငြ့ကာ ညာလကဝြါးပေါတြှငဆြီမွားညှဈခကွာ သူ့တောငမြာနသေော လီးခွောငြးကှီးတှငြ သုတလြိမြးသညြ ။ တငမြခကေသြညြ သူမရဲ့စောကပြတထြဲထိုးသှငြးရ လှယကြူခွောမှေ့စရနြေ လီးခွောငြးကို ဆီဆှတနြပေုံကို ကှကကြှညြ့ကှကကြှညြ့ လုပနြသညြေ ။လီးကှီးက အကှီးကှီး…ဆီသုတပြမယြေ့ ငါ့ဟာထဲ သှငြးလို့ ရပါ့မလား …ဒါကှီးကို ထိုးသှငြးလိုကတြာ ခံရပှီးရငြ ငါ့ဥဈစာ စုတပြှဲသှားမှာဘဲ .
…လမြးတောငမြှ ကောငြးကောငြး လွှောကလြို့ရပါတော့မလား ….စသဖှငြ့ အမွိ ုးမွိ ုး တှေးတောနမေိသညြ ။ထို့ပှငြ ကှီးမားတုတခြိုငလြှသညြ့ လီးခွောငြးကှီးရဲ့ ညှို့ယူဖမြးစားမှု ကိုလညြး ခံနရလေရော ကောငမြလေးရဲ့ ကာမ ရမကဇြော သှေးသားတိ?