ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…

---

မျက်နှာချင်းဆိုင်းလိုက်မိသည်နှင့်ကိုယ့်ဖက်ကသိမ်ငယ်သ ွားမိ၏ ။ မရယ်မပြုံးသော်လည်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်သည့်မျက်လုံးများနှင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ပာုပဲ — ခံစားလိုက်ရသည်။

‘‘ ဗိုလ်ချူပ်ဈေးသွားချင်လို့ ’
‘’ ဟုတ္ကဲ့ — တက္ပါ ’’
ကားတံခါးကိုဖ ွင့်ပေးပြီး — နောက်ခန်းအတွက်ထုငိ ်ခုံကိုလှန်ပေးလိုက်စဉ် — သူမက — ထုံးစံအတိုင်းမရယ်မပြူံး နှင့်ပင်ပြောသည်။ ‘’ ရပါတယ် — ရှေ့ခုံမှာပဲထိုင်မယ် ‘’
အသံ — အပြောလေးတွေက — ဟိုးတုန်းကလိုပင်ဖြစ်သော်လည်း — မျက်နှာအမူအရာကမူအနည်းငယ်ရင့်ကျက်သ ွားသည်ထင်၏။ ခန ကိုယ်ကတော့ — ယခင်ကထက်နှစ်ဆလောက် — ပွသွားသလိုပင်။

ယခင်ကသူမထံမှ ပြန့်လွင့်လာလေ့ရှိသော ရေမွှေးနံ့မှာ ယခု — ခပ်စူးစူးရေမွှေးနံ့က တစ်ကားလုံးမွှေးကြိုင်သွားအောင်သင်းပျံ့သွားသည်။
‘’ ကားမောင်းနေတာကြာပြီလား — အောင်မင်း ‘’
‘’ ဟုတ်ကဲ့ — ငါးနှစ်လောက်ရှိပါပြီ — မမနွယ် ‘’
‘’ မန်းလေးကိုပြောင်းသွားသေးတယ်ဆို — ဟိုမှာအဆင်မပြေလို့လား — အို — ဆောရီး — မမန ွယ်မှားသွားတယ်။ ‘’
‘’ ရပါတယ်မမန ွယ် — အဆင်မပြေဘူးလို့ပဲဆိုပါတော့ — ကျွန်တော်မောင်းတ ဲ့သုံးဘီးတေ ွကိုမန်းလေးမှာမောင်းခွင့်ရှိတော့ ဟိုကိုပြောင်းရွှေ့သွားတာငါ — ကိုယ်ကနယ်မြေမှမကျ ွမ်းတာ ‘’
သည်အထိ — မိတ်ဆေ ွဟောင်းအဖြစ်တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်အသိအမှတ်ပြု — နေကြဆ ဲဟု – – စကားတွေကသက်သေခံနေခ ဲ့သည်။

‘’ မမတို့အဆင်ပြေတယ်မို့လား – – ကလေးတွေရော – – ‘’
‘’ မင်း – – ဘာပြောလိုက်တယ် ‘’
မမနွယ်က – – ဆတ်ကန ဲတစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားကာ – – အောင်မင်းကိုတအံ့တသြ ပြန်မေးလိုက်သည် ‘’ အဆင်ပြေတယ်မို့လား – – လို့ ‘’
‘’ မဟုတ်ပါဘူး – – နောက်ဆက်တ ွဲမေးခ ွန်း ‘’
‘’ က – -လေးတေ ွရောလို့မေးမိတာ – – ပါ ‘’

‘’ ဟင်း ဟင်း ဟင်း – – မငိးဟာလေအခုထိကိုသတိကြောင် – – အသည်းကြောင်တတ်သေးတာပ ဲ – – မင်းသုံးဆယ်ကျော်ပြီပေါ့ – – ဟုတ်လား ‘’
‘’ ဟုတ်ကဲ့ – – သုံးဆယ့်နှစ်ပါ ‘’
‘’ ပြောင်းလဲဖို့ကောင်းပြီ – – ရင့်ကျက်လာဖို့ကောင်းပြီပေါ့ ‘’
‘’ ကျွန်တော် – – – ‘’
‘’ တော်ပြီ – – အောင်မင်း – – အဲဒီရှေ့မှာပဲရပ် – – ရော့ ‘’
‘’ မယူပါဘူး – – မမနွယ် ‘’
ရာတန်ကိုင်ထားသောမမန ွယ်လက်များက တဆတ်ဆတ်တုံနေသလိုပင် – – ပြီး မပွင့်တပွင့်ပြောကာ ရာတန်ကိုအောင်မင်း ပေါင်ပေါ် – – ချထားခဲ့သည်။ ကားထဲမှဆင်းလိုက်သည်နှင့်
နောက်ကိုတစ်ချက်ကလေးမှလှည့်မကြည့်။
အောင်မင်း – – ရှက်ရွှံ့ကြေကွ ဲစွာ မျက်ရည်ဝ ဲသည်။
‘’ မင်းကလေးတွေ နဲ့မင်းမိသားစုအတွက်ငွေရှာနေတာမလား – – မောင်မောင် – ရော့ယူထားလိုက် ‘’ တဲ့
အောင်မင်းကားကို – – ကြည့်မြင်တိုင်အထက်လမ်းအတိုင်း လေးကွေးစွာ ပြန်မောင်းခဲ့သည်။ သြော်သီတာရုံကြီးကလဲ မပြောင်းလဲသေး – – နောက်ပိုင်းဆေးရုံကြီး အလွန်မှ – – ကုန်းမို့မို့လေးထိပ်တွင် – –
ဗနာပင်ကြီးလ ဲ – – ရှိမြဲ ။
‘’ ဟယ် – – – အစ်ကို – – – အစောကြီးပြန်လာတယ် – – – ဟုတ်လား ‘’
‘’ ပေကြီးကား – – – ကျန်လာပြီ – – – ပေကြီးကား – – – ကျန်လာပြီ – – – ‘’
တစ်ဦးတည်းသောသား နွယ်ဦးက – – – အိမ်ရှေ့သစ်ပင်ရိပ်တွင်ကစားနေရာမှ – – ကားဆီသို့တဟုန်ထိုးပြေးလာသဖြင့် ဘရိတ်ကိုဆောင့်နင်းလိုက်ပါသည်။
‘’ မိသစ် – – တလေးကို – – – ဆွဲထားလေ ‘’
‘’ သား – – – ဟဲ့ – ဟဲ့ — သား – – နွယ်ဦး ‘’
သစ်သစ်က – – နေရာတကာလေးသည်။ သားကပြေးတတ်လွှားတတ်စမို့နေရာတကာမြန်သည်။
သားကိုပွေ့ချီပြီးနောက် – – အောင်မင်းကိုအသနားခံသလိုလေးပြုံးပြသည်။ အောင်မင်း က သစ်သစ်မျက်နှာကိုခက်မာစွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးကားကို – – ထားနေကျအိမ်ဘေးတွင် – – – ထိုးရပ်ပြီး – – – ဒက်

(ရှ်) ဘုတ်ထ ဲမှလိုင်စင်စာအုပ်နှင့်ပိုက်ဆံကိုထုတ်ယူပြီး – – သားဆီလှည့်ခဲ့သည်။
‘’ ဖေကြီး – – မုန့်မုန့် – – မုန့်မုန့်’’
‘’ ဖေကြီး ရေချိူးပြီးရင် – – ညဈေးသွားမယ်လေ – – မုန့်လဲစားမယ် – – ကစားစရာလဲဝယ်မယ် – – ဟုတ်လား – – – သား ‘’ ‘’ အင်းအင်း – – အင်းအင်း – – မုန့်မုန် – – –့ မုန့်မုန့် ‘’
‘’ သားကလဲဖေကြီးက – – ရုပ်ရှင်လဲပြမှာတဲ့ – – – သိလား – – ဖေဖေနဲ့ – – သားသား ရေချိူးမယ် – – အဝတ်လဲမယ် – – – ဟုတ်လား ‘’ ‘’ အင်းအင်း – – မုန့်မုန့် – – – မုန့်မုန့် ‘’
‘’ သစ်သစ် – – ကလေးကိုသာရေချိူးပေးးလိုက် – မင်းအိမ်စောင့်ကျန်ရမှာ ‘’
အောင်မင်း က ပြောပြောဆိုဆိုအိမ်ပေါ်လှည့်တတ်သွားသည်။
‘’ ကိုရယ် – – ‘’ ဟုတိုးတိုးညီးရင်း မျက်ရည်ဝဲကျန်ရစ်သည်။သည့်နှယ် – – မျက်ရည်ကျရသောအကြီမ်ပေါငိးလ ဲ မနည်းပြီ – – ရှည်လျားစွာကျန်ရစ်သောနှစ်ပေါငိးများစ ွာကို – – ကျော်ဖြတ်လာသည့်တိုင်
အောင်မင်း သစ်သစ်အပေါ်အခဲမကြေနိုင်ပါကလား။
‘’ ပွမ် – ပွမ် ‘’
‘’ ဟေ့ – – မပြီးသေးဘူးလား – – ဒရိုင်ဘာ ‘’
‘’ လာပြီ – – မမန ွယ် – – လာပြီ ‘’
ပေါ်တီကိုအောက်မှ – – ဖယ်မလီယာ ဖိုးဒိုးလေး ဟွန်းကိုတပွမ်ပွမ်နှိပ်ခါ – – နွယ်ကကုန်းအော်သည်။
အောင်မင်းကျောင်းလ ွယ်အိတ်လွယ်ရင်း – – ဘောင်းဘီခါးပတ်ကိုအပြေးအလွှားပတ်ထွက်လာသည်။ ‘’ လုပ်လာပြန်ပြီ – – ဗရိုဗရဲ – – မောင်မောင်ရယ် ‘’
‘’ ညက – – ဟုမ်းဝပ်တေ ွ – – မပြီးလို့မမန ွယ်ရ ဲ့ အဲဒါလုပ်နေလို့ ‘’
‘’ ကိုးနာရီထိုးတော့မယ် – – ဒီမှာ – – တွေ့လား ‘’
‘’ ဟုတ်ကဲ့ပါ – – မှီအောင်မောင်းပေးပါမယ် ‘’
‘’ အမလေး အေးအေးဆေးအေးပဲ မောင်းပါ ကိုယ်တော်ကားမောင်းတတ်တာဖြင့်နှစ်ရက်နဲ့တစ်ပိုင်းးပဲရှိသေးတယ် ‘’ ခြံထဲမှကားလေးမောင်းထွက်ခဲ့သည်။ မမန ွယ်ထံမှသင်းပြန့်သော ရေမွှေးနံ့လေးကို အောင်မင်း ရှူရှိက်မိသည်။ ‘’ မနေ့က ဒယဒ် ီက မေးတယ် – – မောင်အောင်မင်းစာလိုက်နိုင်ရဲ့လား တဲ့ ‘’

‘’ အသဲအသန်ပဲလို့မပြောလိုက်ဘူးလား မမန ွယ် ‘’
‘’ ဒီက အကောင်းပြောမလို့ – – အင်း – – လိုက်နိုင်ပါတယ် – – လို့။ ဒါပေမဲ့ကောင်လေးက ပျင်းချင်တယ် – – – စာမကျက်ဘူးလို့ – – မကောင်းတာလေးလ ဲ ထည့်ပြောရတာပေါ့ဟ ဲ့ ‘’
‘’ ဒီ့ပြင်ဟာ ပြောရောပေါ့မမနွယ်ရယ် ‘’
’’ စာမကျက်ဘူး ပျင်းတယ်ဆိုတော့မှတ်ကရော ‘’
‘’ အမယ် – – ဒါပေမယ့်ဖေးဖေးမမတော့ပြောလိုက်ပါတယ် – – စာမေးပ ွဲတော့အောင်မှာပါလို့လေ ‘’ ‘’ ဟေး – – ဒါမှ – – မောင့် – – မမ ‘’
‘’ ဟဲ့ – – – လုပ်ပြန်ပြီ – – – ရှေ့ကြည့်မောင်း ‘’
အောင်မင်း မမန ွယ်တို့အိမ်ရောက်သည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ပ ဲရှိအုံးမည်။ မမန ွယ်နှင့်အောင်မင်း တို့ချစ်သူဘဝရောက်ခဲ့ကြသည်။ မမနွယ်က န ွမ်းပါးသော အားကိုးရာမဲ့အောင်မင်း ဘဝ ကိုသနားရာ မှချစ်ခဲ့
ရသည်။
အောင်မင်းကတော့မမနွယ်၏ ကြင်နာမှုဖေးမမှုနှင့်အထိအတွေ့လေးကြေင့်ချစ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ အသက်ကတော့ကွာသည်။ မမနွယ်က အစိတ်ကျော်နေပြီ။ အောင်မင်း က နှစ်ဆယ်ပင်မပြည့်
တတ်သေး။ သို့သော်အောင်မင်း က ထွားကြိုင်းလှသည်။ ရ ွာမှာနေစဉ်ကတည်းက ဘောလီဘော အမြဲကစားသည်။ မမနွယ်၏ ဖခင် ဦးသော်ကောင်း နှင့်အောင်မင်းဖခင်ဦးတိုက်မောင်း တို့က
အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းတေ ွ ဖြစ်ခ ဲ့ကြသည်။ ဦးတိုက်မောင်း ဆုံးပါးသွားသောအခါ အောင်မင်း ကိုဦးသော်ကောင်း က ကျောင်းထားပေးရန်ခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မမနွယ်ညီမဝမ်းကွဲ သစ်သစ်ကတော့ဆယ့်နှစ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိအုံးမည် – – ဖြစ်သည်။ဦးသော်ကောင်း အစ်မ မှမွှေးသော တူမဖြစ်လင့်ကစား – – သမီးတစ်ယော်နှယ်အလိုလွုက်ခဲ့သည်။ အောင်မင်း ကို
သစ်သစ်က လုံးဝ ကြည့်မရ။ မမနွယ်က သူ့ထက်အောင်မောင်း ကိုအရေးပေးသည်ဟမြငု ်၏။ မမနွယ်နှင့်အောင်မောင်း ချစ်သူဘဝ သန့်စင်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြပြီး အိဒြေ ရရ နေခဲ့ကြသည်မို့
သစ္သစ္မရိပ္မိခဲ ့။
မမနွယ်က – – – အောင်မောင်း တို့အ-ထ-က တွင်ဆရာမဖြစ်၏။ အောင်မောင်းဆယ်တန်းအောင်တော့သစ်သစ်ရှစ်တန်းရောကြပ် ီ။ယခင်ကလိုပင်မမန ွယ်ကိုအောင်သစ်ကျေင်းပို့ပေးမြဲအလုပ်တစ်ခုအပြင်
ကျောင်းမတူသော သစ်သစ်ကိုဆယ်ပို့ပေးရသောအလုပ်တစ်ခုပိုလာသည်။
အောင်မောင်း ဒုတိယနှစ်ရောက်လာသည်အထိဘဝသည်စိုပြေစွာ လှပ သန့်ရှင်း နေခဲ့ကြသည်။

‘’ ဟေ့ကောင်အောင်မင်း လာအုံးပြောစရာရှိလို့ ‘’
ခင်မောင်ဝင်း က အောင်မင်း နှင့်အတန်းမတူသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံအောင်မင်း ကားနှင့်ပင်ပြန်လိုက်တတ်သည်။ ခင်မောင်ဝင်း က ပြောစရာရှိလို့ဆိုလျင်အနည်းငယ်ကြောက်ရသည်။ ဒီကောင်က
လက်ဖက်ရည်သောက်ချင်လျင်လည်း ‘’ ခန လာအုံးပြောစရာရှိလို့ ‘’ဆိုကာ ကင်တင်းဝင်တတ်သည်။ ‘’ မင်း – – -ဒီကိုလာ – – ပြောစရာ ရှိရင်ဒီမှာပဲပြော ‘’
‘’ ဟေ့ကောင် – – မင်းအတွက် – – သတင်းထူးကွ မထူးရင်ဆေးပေါလိပ်တောင်ဝယ်မတိုက်န ဲ့‘’
ခင်မောင်ဝင်း က အာမခံရဲရ ဲကြီးပေးနေပြန်သောကြောင့်အောင်မောင်း ခင်မောင်ဝင်း ခေါ်ရာလက်ဘက်ရည်ဆိုင်ထဲ သို့ဝင်လိုက်သွားရလေသည်။
‘’ လက်ဖက်ရည် – – ဟေ့ – – နှစ်ခွက် ‘’
‘’ နေအုံးလေ – – မင်းသတင်း က ထူးမှန်းမသိမထူးမှန်းမသိန ဲ့ ‘’ အောင်မောင်း က တားသည်။
‘’ ဟာကွာ – – မထူးရင် – – ကိုယ့်ဖာသာရှင်းမယ် ‘’
စားပွ ဲထိုးလေး လာချပေးသော – export ဒူးယားကိုကောက်ကိုင်လိုက်ရင်း – – စီးကရက်ကလေး ထောင်ကာ။ ‘’ မင်း – – ညီမ – -သစ်သစ် – – ရည်းစားထားပြီ – – ကိုယ့်လူ ‘’
‘’ ဘာ – – သစ်သစ် – – ရည်းစားထားနေပြီ – – ဟုတ်လား ‘’
အောင်မောင်း တအံ့တသြသာဖြစ်သည်။ သည်ထက်တော့ – – ထွေထွေထူးထူး မခံစားရချေ။ တကယ်တော့ – -လဲ သစ်သစ်နှင့်အောင်မင်း တို့ကသေ ွးဝေးလ ွန်း၏။
ဘယ်နှဲ့လဲသတင်း မထူးဘူးလား
ဟာ သစ်သစ်ရည်းစားထားတာ ကြာလှပြီဒါသတင်းထူးလားကွ – – – မထူးဘူး – – – သွားမယ်
ဟေ – – မထူးဘူးလား – – ဟ – – ဟေ့ကောင်နေအုံးလေ
ခင်မောင်ဝင်း လက်ဘတ်ရည်နှစ်ခွက်ဆေးလိပ်တစ်ပွဲ နင့်ကန့်လန့်ကန့်လန့်ကျန်ခ ဲ့သည်။
သည်မှာ အောင်မောင်း သစ်သစ်ကိုလူရာသ ွင်းပြီး စကားပြောဖြစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
တကယ်တော့လဲ သစ်သစ်အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုသည်ကိုတစ်အိမ်တည်း အတူတူနေသော အောင်မောင်းတို့ကသာ သတိမထားမိခ ဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သစ်သစ်တင်ရင်ခါးလေးများက အချိုးကျကျ နင့်ပူရိသတို့မျက်စိကျစရာ အနေအထားလေးထ ဲ ရောက်လာ၏

အပြောအဆိုလေးတေ ွက အစ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းအမူအရာလေးများက အပျိုရိုင်းဟန်အပြည့်ဖြစ်လာသည် ယခင်က ဆိုလျင်အောင်မောင်းရှေ့မှာပင်ထမီဖြန့်ဝတ်နေတတ်သူ
” မိသစ် – – ”
” ရှင် – – – ”
ကားတံခါးကိုဖ ွင့်ပြီး တတ်လိုက်သည် နှင့်အောင်မောင်းက ခပ်မာမာခေါ်လိုက်မိသည်။
သစ်သစ်က လန့်ထူးလေးထူး ရင်း အောင်မောင်းကို ကြည့်သည်။ အောင်မောင်း သူ့ကိုလိုက်ကြည့်နေသောအခါ သစ်သစ် ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ရွှေရင်လေး အစုံတဖျတ်ဖျတ်တုန်သည်။ ဘာများပြောမလဲဟု
နားထောင်နေစဉ်ကားကိုမောင်းထွက်ခဲ့သဖြင့်သစ်သစ်နားမလည်စွာ အောင်မောင်းကိုခိုးကြည့်မိသည်။
မမနွယ်ကိုဝင်ခေါ်ရအုံးမည်ဖြစ်၍လည်း ကားကိုမောင်းနေကျအတိုင်း သမိုင်းလမ်းဆုံအရောက်အရှေ့ဖက်သို့ထောင်ပြီး မောင်းခဲ့လေသည်။
အောင်မောင်းနာရီကြည့်သည် – – မမနွယ်ကျောင်းလွှတ်ဖို့ – – နာရီဝက်ခန့်လိုသေးသည်။
” နင့်ကို – – – ငါစကားတစ်ခွန်း ပြောချင်လို့ ”
” ရှန် – – – အော် – -အင်း ”
နှစ်မိုင်ခန့်အတွင်ကျမှစကားကိုပြန်ဆက်၏ ။
သစ်သစ် – – ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုံနေဝသည်။ ကျားကျားယားယား တကသိုလ်ကျောင်းသား အောင်မောင်းကိုသစ်သစ် သူငယ်ချင်းတွေက အမြဲလိုမိတ်ဆက်ခိုင်းကြသည်။ သစ်သစ်ကလဲ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနှင့်
ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်လုပ်ကာ ရှောင်ဖယ်နေမိခ ဲ့သည်။ ကြာတော့သစ်သစ်သူငယ်ချင်းတွေ လက်လျှောခဲ့ကြသည်။
အောင်မောင်း ရုပ်ရည်က ကုလားမင်းသား အမီတာဘာဂျမ်း နှင့်အတော်တူသည်။ မျတ်လုံးမျက်ခုံးတွေက ထူထဲတောက်ပြောင်ကြသည်။ နှာတံက ထူးထူးခြားခြား ချွန်မြနေပြီး ဆံပင်ပုံစံက အမီတာဘာဂျမ်း ပုံ။
လက်မောင်း၌ – – အမွေးအမြင်တွေကလည်း မည်းနေအောင်ထူ၏ ။ ရင်ဘတ်မွေးများက ဘာကြောင့်မှန်းမသိသစ်သစ်ရင်ကို ခုန်စေခဲ့သည်၊ ဟိုနေရာမှာဆိုရင်ဗျစ်ခ ဲမှောင်မဲနေမှာပဲ ဟုတေ ွးရင်း မိမိဖာသာလဲ
ရှက်ဖူးသည်။
‘
‘ နင်ရည်းစားထားနေပြီလား မိသစ် ”
ကားလေးကိုရ ဲဘော်ဟောင်းရိပ်သာလမ်းဘေးတွင်ရပ်ခါ – – ထိုစကားကိုနိဒါန်းမပါပဲ မေးသည်။ သစ်သစ် – – – ဆတ်ကနဲ သူ့မျက်နှာကိုကြည့်သည်။

သူ့မျက်လုံးညိုကြီးများ နှင့်သစ်သစ်တစ်ကိုယ်လုံး ကိုခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်သောအခါ သစ်သစ်မနေတတ်။ ” မထားပါဘူး – – – ဘာဖြစ်လို့လဲ – – အစ်ကို ”
” ငါ သတင်းကြားလို့မေးတာပါ – – ရှစ်တန်းဆိုတာ ဝိဇာ သိပံခ ွဲတ ဲ့နေရာ – – – မိသစ်အရေးကြီးတယ်။ ” ငါတို့က ဘဝတူတွေလေ – – ဦးလေး သော်ကောင်းကျေးဇူး ကိုအမြဲသတိရနေရမှာ ”
သစ်သစ်ကိုဆယ်တန်းမှ မြင့်မောင်ဆိုသော တရုတ်ကပြားကလိုက်နေသည်မှာကတော့အမှန်ဖြစ်သည်။မြင့်မောင်သာမက ခင်ထွန်း – – စံရွှေတို့ကလ ဲ လိုက်နေကြသည်။ သစ်သစ်ရင်ကခုန်ပဲ
ဘုချည်းပြန်တောခဲ့သည်သာ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ – -သူဟာပထမဆုံး အကြိမ်မိသစ်ကိုအရေးတယူစိုးရိမ်တကြီး သတိပေးဆုံးမသည့် အတွက်ကြည်နူးကျေနပ်သည်။
” အစ်ကို့စကားကို – – မိသစ်နားထောင်မှာပါ ”
အောင်မောင်းမျှော်လင့်မထားသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့်စကားကြောင့် – – မိသစ်ကိုအောင်မောင်းသနားသ ွားမိ၏။
” မိသစ် – – အရင်ကနဲ့မတူဘူး ” ဟုပြောရင်း မိသစ်ခေါင်းလေးကို – – ချစ်စနိုးလေး ကိုငဖွပြစ ် ်လိုက်မိသည်။ မိသစ်ရင်ထ ဲတလှပ်လှပ်ဖြစ်သ ွားကာ သူ့ကိုခပ်စွေစွေလေးကြည့်လျက် – – ရှက်ကိုးရှက်ကန်းလေး
ပြုံးမိသည်။
ကြည့်ပါအုံး – – ဒီဟာမလေးအပြုံးက အရင်နဲ့ဘာဆိုင်သတုံး – – ညို့ငင်အား လေးတွေန ဲ့ပါလား – – – အင်းလေ ဒါကြောင့်လည်း ယောကျ်ားလေးတွေ – – – စိတ်ဝင်စားကြတာပေါ့ – – –
ခေါင်းကလေးငုံ့ထားသော သစ်သစ်လည်ဂုတ်သားလေးများတ ွင်မွှေးညင်းနုလေးများက – – ဗွေနှစ်လုံးဖြင့်ရင်ခုန်ဖ ွယ်။
လည်ဆံမွေးနုလေးတွေ ပေါက်ခါစ – – – မြင်းရိုင်းမလေးတစ်ကောင်ပမာ – – နုသစ်ပျိုမျစ်ခြင်းလကဏာ ကိုအနီးကပ်တွေ့ရ၏။ လက်ဖျံလေး၌လည်း – – – စိမ်းစိမ်းစိုစိုမေ ွးနုလေးတွေ စိုးမိုးစပြုနေပြီပဲ – – –
ကောင်မလေး မငယ်တော့။
အောင်မောင်း သက်ပြင်းချမိသည်။ အောင်မောင်း၏ သက်ပြင်းချသံကိုသစ်သစ်က – – – ခပ်ပြုံးပြုံးလေးမျက်လုံးစွေကြည့်ကာ – – – ဇက်ကလေးစောင်းပြီး ပြန်ငုံ့သွားသည်။
အောင်မောင်း ခေါင်းကိုခါရမ်းပြစ်လိုက်မိသည်။
မမနွယ်ထံမှ ရသော ကိုယ်နံ့နှင့်သစ်သစ်ထံမှဆွတ်ပျံ့သော ကိုယ်နံ့တို့ကက ွာခြားလွန်းလှသည်။ မမနွယ်ထံမှပင်ကိုယ်ရနံ့တို့က – – – ဖုံးက ွယ်လျက်ရေမွှေးနံ့ကသာ – – -ပြန့်လ ွင့်နေလေရှိသည်။
သစ်သစ်ထံမှမူ – – – အောင်သစ်တခါမှမခံစားဘူးသော အီလည်လည်အပျိုစစ်ရနံ့လေးကိုရှူရှိုက်နေရသည်မို့ရင်ထဲ၌ – – – တစ်မျိုးခံစားရ၏။ လက်ဝဲဘတ်ပေါင်ကိုကားကူရှင်ပေါ်တင်ကာ – –

သဈသဈဘကသြို့တစောငြးလှည့လြကွတြတောငဆြဈကိုကားကွောပေါြ တငထြားခှငြးဖှဈသညမြို့ – – သကပြှငြးရှိုကပြှီး သညနြှငြ့ခှထေောကကြိုကလပလြီဗာ ပေါပြှနခြွ လကကြို ဂီယာတံပေါြ
ပှနအြုပလြိုကရြငြး – – ။
” သှားကှစို့ – – – မိသဈ – – – မမနှယြ – – ကွောငြးလှှတတြော့မယြ ”
” ဟုတျကဲ့ – – အဈကု ” ိ
သဈသဈ – – ဘယနြှယ့ကြှောင့ထြူးထူးခှားခှားကှီး ယဉကြွေးနပေါလိမ့ဟြု အောငသြဈဇဝဇဝေါ တှေးရငြး ကားကိုမောငြးထ ှကခြ ဲ့မိသညြ။ နှဈယောကစြလုံးရငမြှာမူအတှေးကိုယစြီနှင့ပြဲဖှဈသညြ။
သဈသဈက လညြးတခွိနလြုံး – – ဖုတလြသညေ့ငြပိရှိသညမြွှမအောင့မြေ့ပ ဲ ဂရုမစိုကသြလိုနလောခဲ့သော အောငမြောငြး ၏ နှလုံးသားရေးရာ ဘာရေးရာ နှင့စြပလြငွြးသိစကားလေးမွားကှားရမှုကှောင့ြ
ကှညနြူးနတော – – အောငမြောငြး သကပြှငြးရှိုကသြံလေးကိုပငမြိသဈရငခြုနနြမေိသေးသညြ။
ဪ – – သညအြရှယကြလညြး – – သဈရှကကြှေ ှသညကြိုပငလြကခြုပလြကဝြါးလေးတီးကာ – – ရယမြောတတသြော အရှယြ – – ။
” မငြးညီမ – – လိုကလြာတယြ – – ဟေ့ကောငြ – – – ဘာအရေးကှီးလို့လဲမသိဘးူ – – – ခငမြောငဝြငြးက – – စာသငခြနြးမှ ထှကဆြီးကှိုပှောပှီးသော ကှောင့အြောငမြငြး အပှငကြို ကှည့ြ၏ ။ ကွောငြးအကွီ
အဖှူလကရြှညထြမီအစိမြး နှင့ကြွောငြးလ ှယအြိတမြပါသော သဈသဈကိုတအံ့တဩတေ ှ့ရသညြ။
ခငမြောငဝြငြးကို ကွောဖြှတပြှီး – – မိသဈဆီလာခဲ့၏။
” ဘာဖှဈလို့လဲဟငြ – – သဈသဈ ”
” ဖကှေီး – – – အသဲအသနဖြှဈလို့ – – ကိုကို ”’
” ဟာ – – – – – ”
အောငမြငြး ခငမြောငဝြငြးကိုအကွိုးအကှောငြးပှောပှီး – – အိမသြို့အပှေးသှားရနကြားဆီသို့ဦးတညခြ ဲ့သညြ။ သဈသဈက မမှီမကမြးလေး လိုကလြာသညြ။
” မမနှယရြော – – အကှောငြးကှားပှီး ပှီလားဟငြ ”
” မမနှယကြ အိမကြိုအရငရြောကတြာ – – – မမနှယကြှောင့ြ – – မိသဈသိတာ – -မမနှယကြိုဒေါကြှးလီ ှ – ဖုနြးဆကခြေါတြယလြို့ပှောတယြ ”
ကားကူရှငပြေါြ ပှဈထိုငလြိုကပြှီး – – – တဈဖကတြံခါးကိုဖှင့ပြေးလိုကသြညြ။ မိသဈဝငြ – – ထိုငကြာတံခါးပိတသြညြ။ တံခါးက ဂကွမြကွ – – ကားကို – -တလှိမ့နြှဈလှိမ့မြောငြးပှီးမှ – – သဈသဈဖကမြှ
တံခါးကိုလှမြးဆှ ဲဆောင့ပြိတြ၏။ ထိုအခါ အောငမြောငြး ၏ ကှီးမားသော လကမြောငြးကှီးက မိသဈနို့လေး နှဈလုံးကိုအိကနဲ

ဖိကပ်မိကြသည်။ မိသစ် – – မျက်နှာလေး ရ ဲ ပြီးနောက်ကိုတ ွန့်သည်။
အောင်မောင်း ရင်ထဲ – – ဒိတ်ကန ဲ ပူသွားကာ သစ်သစ်ကိုအားနာသလိုကြီးဖြစ်သွားမိသည်။
” ဆောရီး – – – မိသစ် – -တံခါးမကျလို့ ”
” အင်း – – – ပါ ”
သည်စကား နှစ်လုံးအနောက်၌ နှစ်ယောက်ထဲသာ သိသာသော အတွေးလေးများက ပြန့်လွင့်သ ွားကြသည။် ကားက ဒေသကောလိပ်အတွင်း မှ ဖြတ်ထွက်လာရာ အရှိန်ပြင်းပြင်း နှင့်တွေ့လိုက်လေတိုင်း
သစ်သစ်ကိုယ်လုံးလေးက အောင်မောင်းဘက်သို့ယိမ်းထိုးသ ွားသည်။
မဟာစည်ကွေ့နားရှိ – – – ဂျိုင့်ကြီးတစ်ခုကိုအရှောင် – – – ” ဂျိုင်း – -ဒုံး ”
” အေမ့ – -အို – – – ”
ကားရှေ့ ဘီး တစ်ဖက်ကဂျုငိ့်ထ ဲကျပြီး – – ရှေ့အိပ်စယ်တန်နှင့်ဒုံကနဲ – – ဆောင့်လိုက်ရာ သစ်သစ်မဟန်နိုင်ပ ဲ အောင်မောင်း ပေါင်ကြား သို့လက်ထောက်မိပြီး အောင်မောင်း ရင်ခွင်လေးထဲသို့
ပြိုဆင်းတိုးဝင်သ ွားသည်။ ဤမျှလောက်နှင့်ဆိုပြသနာမရှိ – – ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ကြီး ဆုပ်လိုက်မိသော သစ်သစ်လက်ကလေးက အောင်မောင်း ၏ ရှည်ရှည်လီးအတန်ကြီးကို
မိမိရရကြီးကိုင်လိုက်မိခြင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်သည်။
တဒဂ လေးပါ – -တခဏလေးရယ် – – ကြာလှမှနှစ်စကန့် – – သုံးစကန့်ပဲပေါ့ – -အဲလိုကိုင်လိုက်မိသည်နှင့်သဘာဝဆန့်ကျင်ဖက်လိင် သဘောအရ လီးကြီးက ဒိုင်းကန ဲ သစ်သစ်လက်ကလေးကို
”တော့” လိုက်သလိုရုန်းထွက်လိုက်တာကြောင့်သစ်သစ်မျက်လုံးတေ ွပြာသ ွား၏။ အောင်မောင်းက သစ်သစ်ပခုံးလေးကို အသာဖက်ပြီး ပွေ့ထူ၏။
” ငါ – – – စိတ်လောနေလို့ဟ – – မိသစ် ”
အောင်မောင်း အသံက တစ်စုံတစ်ရာ ကိုဖုံးဖိရန်ကြိုးစား၏။ မိသစ်ကလဲ ရင်ခုန်နွေးထွေးစွာ လှုပ်ရှားနေသော အသံနငှ့်။ ” ဟုတ်တယ် – – ဖေကြီး – – – အတော်ဖြစ်နေတာ”
မိသစ်သူမနေရာလေး၌ နေသားတကျ ပြန်ထိုင်မိချိန်ကားလေးက ဘုရားလမ်း လမ်းဆုံမှကွေ့ထ ွက်သည်။ မိသစ်သူ့လက်ဖဝါးလေးကို မသိမသာ ဆုပ်နယ်နေမိ၏။ ရင်ထဲမှတဒိန်းဒိန်းခုန်နေရင်း
အောင်မောင်းကိုခိုးကြည့်၏။ ယောကျားပ် ီသချောမောခန့်ငြားသော အောင်မောင်း မျက်နှာကရှေ့ကိုမူထားလင့်ကစား မျက်လုံးစေ ွအကြည့်နှင့်သစ်သစ်တို့အကြည့်ချင်းဆုံကြသည်။
” ဒိတ် ” ကနဲ ရင်တွေခုန်ကာ မျက်နှာကိုကားရှေ့သို့ ပြန်လှည့်လိုက်မိကြသည်။ စကားမူမပြောဖြစ်တော့ – – – ။

ဦးသော်ကောင်းက – – လူကြီးရောဂါဖြစ်ပြီး တရှောင်ရှောင်ဖြစ်နေသည်မှာလည်း ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကားလေး ပေါ်တီကို အောက်သို့ ထိုးလိုက်မိသည်နှင့်တံခါးဖွင့်ကာ အိမ်ပေါ်အပြေးအလွှားတတ်ကြသည်။
အိမ်ရှေ့ခန်း တွင်အိမ်နီးချင်းများရောက်နေ၏။
” အဲဒါ ဦးသော်ကောင်း သား နဲ့သမီးတွေပေါ့အကြီးကောင်က တကသိုလ်ကျောင်းသား။ ”
တစ်စုံတစ်ယောက်အသံကိုသဲ့သဲ့ကြားသည်။
” မောင်မောင် – – – ”
မမနွယ်အခန်းဝ၌ အောင်မောင်း နှင့်ဆုံ၏။ မမန ွယ်ငိုထားသဖြင့်မျက်နှာတွေနီရဲကာ မို့အစ်နေသည်။ ” ဖေဖေ – – – ဆုံးပြီ ”
” ဗျာ – – – ”
”ရှင် – – – ”
သစ်သစ်ရော အောင်မောင်းပါ ငိုင်တွေသွားစဉ်သစ်သစ်က အောင်မောင်းလက်မောင်းကိုစုံကိုင်ပြီးရင်ဘတ်၌ မျက်နှာလေးဝှက်ကာ ကြူကြူပါအောင်ငိုလေတော့သည်။
မမနွယ်က – – – သစ်သစ်ပုခုံးလေးကိုဖ ွဖ ွဆုပ်နှယ်ပေး၏။
” တိတ်ပါညီမရယ် – – – တို့မောင်နှမ သုံးယောက်စည်းစည်းလုံးလုံး – – ချစ်ချစ်ခင်ခင်နေသွားကြဖို့ပဲလိုတာ ” ” မိသစ် – – – အသက်တောင်မမှီဘူး – – မမနွယ် ”
ဝမ်းနည်းဆို့နစ်သံလေးဖြင့်ပြောရင်း – – -ရင်ခ ွငထ ဲခ ် ိုဝင်ငိုရှိုက်ပြန်သည်။ နွယ်နှင့်အောင်မောင်းက သစ်သစ်ကိုချော့မော့နှစ်သိမ့်ရင်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်အားကိုးစ ွာ ကြေကွဲစွာ ကြည့်ဖြစ်ကြသည်။
ဈာပန ကိတ်စ အဝဝကိုအောင်မောင်းဦးစီး ဆောင်ရွက်ရ၏။ မမန ွယ်က အောင်မောင်းကိုသာ အလုံးစုံပုံအပ်ထား၏။
ဒေါ်လှ (ထမင်းချက်) အဖွားကြီးက တမှောင့် ” သူ့သားသမီးတေ ွကို စိတ်မချလို့လားမသိဘူး မနေ့ညက စာကြည့်ခန်းဝမှာ ကျောပေးပြီးထိုင်နေတာတွေ့လိုက်တယ် – – သိလား – –
ငါဖြင့်ခေါင်းကိုဒီလောက်ကြီးသွားတာ ”
သစ်သစ်က သူရဲဆိုလျင်တော့အသေကြောက်သည်။ နွယ်က – – ဒေါ်လှကိုခပ်စူးစူးလေးကြည့်ရင်း ” တကယ်တွေ့တာနော် – – – ဒေါ်လှ ”
” အမလေး – – – မဟုတ်ပ ဲန ဲ့မပြောရဲပါဘူး – -ဆရာမရယ် – – ဘုရားပေးပေးကျမ်းပေးပေး ကျ ွန်မ လိမ်မပြောပါဘူး ”

ဒေါ်လှစကားနည်းသလောက်ဆုံး – -တစေ – – ဆိုလဲ သေးပါအောင်ကြောက်တတ်သော အဖွားကြီး ဖြစ်သည်။ ကြိုးစားရိုးသားသူ ဖြစ်သောကြောင့် – – နွယ့်မေမေရှိစဉ်ကတည်းက နွယ်တို့မိသားစုနှင့်
နေလာခ ဲ့သည်မှာ သားသမီး များရှိသော ကျုံမငေး သို့ပင်မပြန်တော့ပဲ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်။
ကြောက်သည်ဆိုကာ – – ရက်လည်ပြီး နောက်နေ့တွေ၌ – – – မမနွယ်နှင့်အတူသစ်သစ်ဝင်ဝင်အိပ်တော့သည်။ နွယ်နွယ်နှင့်အောင်မောင်း တို့မှာ ကိုးလိုးကန့်လန့်ဖြစ်ကြရသည်။ ဖေဖေ
ဆုံးပြီးသည့်နောက် – – နွယ်နှင့်အောင်မောင်း ညတိုင်းလိုလိုန ွယ့်အခန်းမှာ – – ဆုံကြသည်။
နွယ်ကတစ်ခုတော့စည်းခြားထားပါသည်။
မင်ဂလာ မဆောင်သေးခင်ဘာမှ မလုပ်ရ ဟုအောင်မောင်း ကလည်း နွယ့်စကားအတိုင်း အပွတ်အသပ်လေးများ မှလွဲ၍ပိုပြီး အခွင့်အရေးမယူခဲ့ရှာပါ။ ထိုကြောင့်လည်း နွယ် – – – အောင်မောင်းအခန်းကို
သစ်သစ်အိပ်ချိန်၌ အောင်မောင်း အလိုကျ တိတ်တဆိတ်ကူးလာခ ဲ့ရသည်။
” မိန်းကလေး က အဆောင်ကူးရတယ် – – – မောင်မောင်ရယ် – – – ရှက်စရာ ကောင်းနေပြီ – -တကယ်ပဲ ”
နွယ်က – – မောင့်အခန်းထ ဲဝင်မိသည်နှင့်ရှက်စရာ မျက်နှာလေး နှင့်ပြောလိုက်သည်။ အောင်မင်း က နွယ့်ကို မပြုံးမရယ် – – – လေးစိုက်ကြည့်နေရင်းတံတေ ွး မျိုချသည်။ စ ွပ်ကျယ်ဂျိုင်းပြတ်လေးသာ
ဝတ်ထားသောကြောင့်အောင်မောင်း ရင်ဘတ်မှအမွှေးများကိုအသည်းယားစဖ ွယ်မြင်ရ၏။
အောင်မောင်းက အမွှေးထူပြောသော သူ့ရင်ဘတ်ကြီး နှင့်န ွယ့်ပါးပြင်လေးဖိကပ်မိသည်အထိသိမ်းဖက်လိုက်သည်။ သင်းပျံ့သော ရေမွှေးနံ့က စူးဝင်သွား၏။
နွယ်က အလိုက်သင့်လေး သူ့ရင်ခွင်ထ ဲတိုးဝင်လိုက်ရင်း – – –
” ကောင်မလေး နိုးလာအုံးမယ်မောင – – – ” ်
” နိုးနိုး – – မမန ွယ်ရယ် – – ဒီလိုညလေးပဲ တွေ့ရတဲ့ဟာကို – – မမနွယ်က – – မောင့်ကိုရှောင်ဖယ်ရှောင်ဖယ်န ဲ့ ”
” အဲလိုမပြောနဲ့ – – မောင်မောင် – – မမန ွယ်ကလူကြီး သိလား – – တွဲတွ ဲသွားသွား လျှောက်သွားလို့ကောင်းတ ဲ့အရွယ်မဟုတ်ဘူး – – ဆရာမ ဆိုတ ဲ့ဂုဏ်သိကာလဲ ရှိသေး ”
” အဲဒါကြောင့်ပြောတာ – – ဒီမှာမနေချင်တော့ဘူးလို့တောင်ကြီးဖြစ်ဖြစ် – – မေမြို့ဖြစ်ဖြစ်ပြောင်းပြီး လက်ထပ်ကြရအောင်ဆိုလ ဲ ”
” အလုပ်က ဒီမှာအခြေကျနေတာ မောင်မောင် – – ဖေဖေ့ရှယ်ယာလုပ်ငန်းတေ ွလဲ – – မမပဲ ဆက်လုပ်နေရတာ – – ဒါတောင် အန်ကယ်စိုးရှိနေလို့ ”
” အဲဒီဦးတင်စိုး ဆိုတဲ့လူကြီးက မမနွယ်ကိုကြည့်တဲ့အကြည့်ဟာ မရိုးသားဘူးလို့ထင်တယ်သိလား ”

” အဟင်း – – ဟုတ်မှာပေါ့ ”
နွယ်က မောင့်ကို – – စ – လိုစိတ်နှင့်ခပ်ပေါ့ပေါ့လေး ပြော၏။ အောင်မောင်းက – – နွယ့်ပုခုံးအရိုးကျိုးမတတ်ဖျစ်ညှစ်ရင်း- – ။ ” မမနွယ်နော် – – ကျွန်တော့စိတ်ကိုမဆ ွ နဲ့သိလား ”
ကျွန်တော်အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ – – ဘာမှမလုပ်ပ ဲ အလှကြည့်နေတဲ့ပန်းကိုကျွန်တော့အရင်ခူးလို့ကတော့လား – – မယုံမရှိနဲ့ ဓားနဲ့ထိုးမှာ – – အဲဒါ – – အပြီးပြောတာ ”
အောင်မောင်း က – – ကတုံကရီပြောရင်း န ွယ့်ပါးပြင်မို့မို့လေးကို – – – နွေးကနဲ – – မွှေးလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်က နွယ့်ရင်သားတစ်လုံးကိုဖိညှစ်ရင်း မချင့်မရဲ သက်ပြင်းချ၏။
” မောင့်ကို – – မမနွယ်ကတိပေးထားတာပဲ မောင်ရယ် – – နွယ်အပျ့ ိုဘဝ ကိုမောင့်ကိုပဲ ပေးမှာပါ ”
” မမနွယ်က ပါးစပ်ကပဲပြော သိလား ဟိုလူက အံတိုနေပြီမမန ွယ်လိုလူလောက်တော့ဖြုတ်တောင်စားသွားအုံးမယ် ” ” ကဲပါ လွှတ်ပါအုံး အသက်ရှူလို့မရတော့ဘူး
နွယ်က အောင်မောင်း ပေါင်ကိုလက်ကလေး ထောက်ကာ ရုန်းရင်းနှုတ်ခမ်းလေးစူပြီး ပြောလိုက်၏။ အောင်မောင်းက မချင့်မရ ဲ နွယ့်နှုတ်ခမ်းလေးကို ပြွတ်ခနဲ စုပ်ပြီးမှလွှတ်လိုက်ရင်း။
” မမနွယ်ကို ဒီစာအုပ်ပြမလို့ – – ဒီမှာ ”
စာအုပ်ကလက်နှစ်လုံးလောက်ထူသည်။ ဒေါက်တာ ” အီဆာမက်သရူး ” ရေးသားသော ” အနရယ်ကင်းသိကာမဖြေပျောက်နည်း ” စာအုပ်လေးကိုနွယ်ကခပ်တည်တည်ယူဖတ်လိုက်၏။
” ဒါက အမနောက်နိုင်ငံက ဆေးပညာအယူအစတွေပဲ – – ဒီထဲမှာ ” ဖတ်ကင်း ” ကိုမမနွယ်လေ့လာဖူးလား ” ” ဟင့်အင်း – – လိင်စာအုပ်တွေမှ မဖတ်ဖူးတာ ”
” ဒါကြောင့်အပျိုကြီး ဖြစ်နေတာ ဒီမှာကြည့်ပုံပါတယ် – – တွေ့လား မမနွယ် – – ဒါက ယောကျ်ားလေးရော မိန်းကလေးရော အနရယ် ကင်းတဲ့နည်းပ ဲ ”
” ဟင် – – မောင်ကလဲ – – – ဘာတွေပြမှန်းမသိဘူး ”
” မမနွယ်လ ဲ – – ဆရာမတစ်ယောက်ပဲဗျာ ဒါလေးတောင်မှအတွေ့အကြုံမရှိဘူးဆိုရင် – – ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ” ” အို – – – မဆိုင်တာ – – ဆရာမက – – ဒါတွေသိရမှာလား ”
” ဟာ – – သိပ်သိရတာပေါ့ – – -ဒါမှကိုယ့်ကျောင်းသား ကျောင်းသူတပည့်လေးတွေကိုထိန်းသိမ်းနိုင်မှာ ” ” ပေးစမ်းပါ – – တစ်ခါထ ဲ လက်ချာတွေပေးနေပြန်ပြီ ”
နွယ်က ရင့်ကျက်ဟန်လေး ဖြင့်စာအုပ်ကိုဆွ ဲယူကြည့်၏။ ယောကျ်ားလိင်တန်ကိုမိန်းမက ဂွင်းတိုက်ပေးနေသက ဲ့သို့

မိနြးမစောကပြတကြိုယောကွြားက လီးသဏနပြစညြး တဈခုနှင့ထြိုးသ ှငြးပေးနပေုံဖှဈသညြ။
” အဲဒါ – – သမီးရညြးစားတှလေေ – – မမန ှယရြ ဲ့ ”
” သိပါတယသြူပ ဲ ဖတတြတတြာကနွတောပ ဲ မကွစြိရှကဖြို့ကောငြးလိုကတြာ ”
နှယကြ မကွစြိရှကတြယဟြုပါးစပကြ ပှောရငြး နောကစြာမကွနြှာမွားကိုလွှောကလြှနပြှီးကှည့လြိုကပြှနသြညြ။ သုံးလေးရ ှကြ လှနပြှီးနောကသြရုပဖြောပြှံတဈပုံပေါလြာ၏၊
” ဟငြး – – ဒီပုံကတော့ – – အတောဆြိုးတာ ”
အောငမြောငြးက နှယ့ပြုခုံးမှ ကွောကြာလကကြိုန ှယ့နြို့ကှီးတဈလုံးအား – – ညှဈကစားရငြး – – စာအုပကြိုကှည့သြညြ။
” ဒါက ညားပှီထငတြယမြမနှယရြ ဲ့ကွှနတြောလြဲ အဆုံးထိမဖတရြသေးဘူး – – တဈခွို့ဝေါဟာရ တေ ှကတွော့ဆေးပညာ အခေါအြဝေါတြှလေား မသိဘူး – – နအေုံး – – အဲ – -အဲဒီမှာတှေ့လား ”
နှယကြ အသံလေးမပ ှင့တြဈပ ှင့နြှင့ဖြတပြှီးရယြ၏။
” အလကား – – – ဘာတှမှနြေးလဲ မသိဘူး ”
” ပှောစမြးပါ မမနှယရြ ဲ့သိရငလြ ဲ ဘာသာပှနပြေးစမြးပါ ”
” ကှယြ – – – ညဈတီးညဈပတတြှပေါ – – ကလေးမရအောငလြုပတြဲ့နညးပေါ ြ့ – – မိနြးမအဂါ ထဲကို ပလတစြတဈစှပပြှီးလုပတြဲ့ဟာကို – – ယောကွြားဆိုလဲ – – ဟိုဒငြးစှပပြှီးလုပပြေါ့ – – အဲဒါ – –
ဘာမှမထူးဘူး ဒီမှာ ကှာလှပှီ – – အိမထြောငရြှငတြှေ သုံးနတော ”
” ကွှနတြောတြို့လဲ အဲဒီလိုလုပလြို့မရဘူးလားဟငြ – – – မမ ”
အောငမြောငြး က အရဲစှန့ပြှီး မမ နားကပပြှော၏။
” ကွှတြ – – မဟုတတြာတေ ှ ကှယြ – – – ရှကစြရာကှီး ”
” ဘာရှကစြရာရှိလဲ မမရယြ – – မောင့ဟြာကိုစ ှပပြှီးလုပကြှမယလြေ – – – မကောငြးဘူးလား ဟငြ ”
”ဟေ့အေးကှယြ – – မကောငြးပါဘူး – – – မတောတြဆ ကွောမြကောငြးကှားမကောငြးဖှဈကုနရြငမြမပဲ အရှကရြမှာ ပှီးတော့လဲ ပတဝြနြးကငွကြ မောငနြှမ လို့သိကှတာ ”
တဖှဖ ှ – – ဆုပနြယနသေော ြ – – နှယ့နြို့ကှီးပေါမြှလကကြိုရုပသြိမြးလိုကသြလို ပူးကပထြားသော ခနာကိုယနြှဈခုကိုလ ဲ ဆတကြန ဲ ခှါပှဈလိုကပြှီး ကုတငပြေါသြို့ဝကကြှီးတဈကောငပြဈခွ လိုကသြလို
ပကလြကကြှီးလှဲခရွငြး ဟငြးကန ဲ – – – ညီးတ ှားလိုကသြညြ။
နှယ့ြ- – ရငထြဲထိတကြန ဲဖှဈသညြ။ နှယ့ကြိုခစွရသော ြ မောင့အြဖှဈကလညြး စိတညြဈစရာတော့ကောငြးသညြ။ ခစွသြူတို့သဘာဝ

တွဲသွားတွ ဲလာလဲ မလုပ်ရ – – ။ လက်ပွန်းတတီး နေဖို့ကလည်း
မသင့်တော် – – ဟုတ်တော့လဲ ဟုတ်သည်။ သူ့ခမျာသနားစရာ – – ပုဆိုးအောက်မှ မတ်တောင်နေသော လီးတန်ထိပ်ကြီးက နွယ့်ရင်ကိုသိမ့်ကန ဲ တုန်လှုပ်စေသည်။ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် ကန့်လန့်လေးမှေးကာ –

အုပမြိုးလိုကရြငြး ။
” မောငြ – – – ”
ခပတြိုးတိုးလေးခေါသြညြ။
မောငကြစိတပြကွလြကပြကွြ – – – မကွနြှာဖှင့မြကွနြှာကကွကြိုသာ မော့ကှည့နြပှေီး လကနြှဈဖကကြို ခေါငြးအောကသြို့သှငြးထားသညြ။ ဂွိုငြးမှှေး မ ဲမဲကှီးမွားက ရှေးလွားလှသညြ။
” မောငြ – – လို့ဆို – – ထူးလေ ”
” မမပှနခြငွပြှီမို့လား – – ပှနတြော့ ”
အောငမြောငြး အသံက တကယ့ကြိုစိတတြိုနသေံ။
” မောငကြကှယြ – – – ကလေးလေးလိုပ ဲ – – မတောတြာတှေ ဖှဈကုနမြှာစိုးလို့ – – မ – – တောငြးပနနြတော ကနွတြာတှကေိုမောငြ ကှိုကသြလိုလုပနြတောပ ဲမို့လား – ဟငြ ”
နှယ့အြသံလေးက ဖှောငြးဖနွှဈသိမ့ရြငြး ဝမြးနညြးဆို့နင့သြံလေးဝ ဲလာသညြ။ မောငနြှယ့ကြိုဤနယစြိမြးစိမြးကားကား ဆကဆြံလငွြ နှယအြငမတန ြ ဝြမြးနညြးလ ှယသြညြ။ မကွရြညခြကွခြှငြး ဝဲသညြ။
အောငမြောငြး က နှယ့မြကွနြှာကို ဝကနေ ဲကှည့ပြှီး သကပြှငြးခကွာ – – ခှခေါငြးအုံးကှီးကို – – လှည့ခြှပှဈလိုကကြာ – – သိမြးဖကလြိုကသြညြ။ ပှီးတော့ – – နှယ့ကြိုမကှည့ပြဲလညြး ပှောသညြ။
” ဟုတပြါပှီ – – မယမြငြးကှီးမရယြ – – ကှှပါတော့ကှာရငကြွှနတြောမြွိုး – – ဆးအောင ီ့ပြှီးသတေော့မှာ မို့ပါ ” ရကစြကလြှနြး ဥပခေါပှုလှနြးပှီး – – အလှနတြရာမလေးမစားနိုငလြှနြးလခှငြေး ဟုတှေးရငြး ဒေါသထှကြ၏။ ” မငြး – – -ဘယလြိုသုံးနှုနြးလိုကတြာလဲ – – မောငမြောငြ – – ဟငြ ”
” မမနှယကြွ ှနတြော့ကိုလာသတနြတောန ဲ့မတူဘူးလားဗွ ”
ဆတကြန ဲ – – လှည့ပြှောလိုကသြော အောငမြောငြး မကွလြုံးအိမမြှမကွရညြ ပြူမွားဒလဟော စီးဆငြးလာနသညေကြို တှေ့လိုကရြသော နှယအြရညပြွောသြှားသညြ။
” ကောငလြေး ကလညြးလေ – – အရမြး – – ဆိုး ”
နှယကြ – – အောငမြောငြးပုခုံးကိုဆှဲလှည့ပြှီး အောငမြောငြး ပေါငကြှားမှလီးကှီးကိုဆုပကြိုငဆြှ ဲဖှ ဲ ပေးရငြးပှော၏။ အောငမြောငြး ဒိတကြနဲ ဝမြးသာသှားကာ ထ ထိုငသြညြ။ ပှီးနောကနြှယ့နြှုတခြမြးလေးကို
စုပသြညြ။ နှယကြ အလိုကတြင့လြေး မော့ပေးထားကာ မကွတြောငကြှီးမွားမှေးထား၏။
အောငမြောငြး က နှုတခြမြးကို စုပယြူနရငြေး ပုဆိုးကိုခွှတပြှီး မမန ှယလြကကြိုသူ့လီးပေါြ အုပကြိုငစြကော ဂှငြးတိုကသြလို စပေးလိုကသြညြ။ အရှိနရြလာ ပှီးသောအခါ လှှတပြေးလိုကသြညြ။ မမနှယြ
လကကြလေးက လီးကှီးကိုမှနမြှနဆြုပကြိုငလြကွြ – – ဂှငြးတိုကပြေးနသညြေ။
နှုတခြမြးနှဈလှှာကမူ – – သံဂဟဆကေသြလို မှဲနေ၏။
အောငမြောငြးက လီးကှီးကိုကော့ကော့ပေးရငြး မမနှယြ၏ ပူးကပထြားသော ပေါငကြှားထဲသို့လကကြိုသွှိုသှငြး၏။ နှယကြ နှုတခြမြးအစုံကိုကမနြးကတနြးခ ှါရငြး – – – ။
” ဟေ့အေးကှာ – – မ – – ကိုမလုပပြေးနဲ့ – – နပလေေ့စေ – ဟင့အြငြး ”
” ဟာ – – အတူတူပေါ့ – – လုပပြါ – – မမနှယရြဲ့လှနပြါ ”
” ဟင့အြငြး – – – ဟင့အြငြး – – အဲဒါတော့ – – မရဘူးဆရာ – – ဒီမှာသူ့ဟာကှီးကိုလုပပြေးနပှေီပဲ ဟာကို – – – တဈခါထဲ ”
မမနှယမြကွနြှာက ရှကသြှေးတို့ဖှင့နြီရ ဲနပှေီး နှုတခြမြးလေးတေ ှ – – မသိမသာတုနနြသညြေ။ လကကြ လီးကှီးကိုကိုငထြားသောလြညြး မကွနြှာလှှဲထားသညြ။
” ဒါဆိုမမဟာကို ကှည့ရြုံပ ဲကှည့မြယြ – – – ဘယ့နြှယ့လြဲ ”
” ဟာ မဟုတတြာ – – – ကလေးကလား ”
” စောကပြတမြမှငဘြူးသေးလို့ပါ – – မမနှယရြဲ့ – – – လုပပြါ ”
” မောငနြောြ – – အပှောအဆိုအရမြးရိုငြးတာပဲ ”
” ဒါဖှင့မြောငဘြယလြိုပှောရမှာလဲ ”
”သှား – – – ဘယလြိုမှ – – မပှောနဲ့ ”
နှယကြ လီးကှီးကိုလှည့ကြှည့ရြငြး – – –
” မပှီးသေးဘူးလား – – လကညြောငြးလာပှီ – – – ”
ဟုကလေးလေးတဈယောကလြို နှုတခြမြးလေးစူကာပှောလိုကသြညြ။
‘’ ခပတြငြးကငြး – – အငြး – – ဆုတြ – – ဆုတထြား – – မှနမြှနလြေး – – – ဆောင့ြ – – ဆောင့ြ – – ဆောင့ြ – – အ – -အင့ြ ‘’ နှယ့လြကပြေါမြှ – – သူ့လကကြိုအုပခါ ြ ခပကြှမြးကှမြးကှီး ကိုငဆြောင့ခြိုငြးလိုကသြညြ။

‘’ မောင် – – မနာဘူးလား – – ဟင် ‘’
‘’ ဟင့်အင်း – – မနာဘူး – – မမနွယ်ရဲ့ – – ကောင်းတာ ‘’
လီးတန်ကြီး က ပူနေသည်။ လီးထိပ်မှယိုစီးကျလာသော အရည်ကြည်များ က မမနွယ်လက်ချောင်းလေးများ ကိုစေးကပ်ကုန်သည်။ ‘’ အရေတွေ – – ထွက်တယ်နော် – – ဘယ်လိုလဲမသိဘူး – – အဲဒါ မပြီးသေးဘူး – -ဟုတ်လား – မောင် ‘’ ‘’ ဟင့်အင်း – – မပြီးသေးဘူး – – မမနွယ်ရ ဲ့သုက်ထွက်မှ ပြီးမှာ ‘’
‘’ မလွယ်ဘူး နော် – – တော်တော်ကြာနေပြီ – – မ – – လက်ညောင်းလာပြီ ‘’
‘’ မမနွယ် – – ကျွန်တော်ပြောသလိုလုပ်မလား ‘’
‘’ မမနွယ် – – စောက်ပတ်ကိုကျ ွန်တော့်ကို ပြရုံလေးပြ ပြီး – – ခပ်မြန်မြန်ဂွင်းတိုက်ကြည့်- – အဲဒါ သုံးလေးချက်နဲ့ထွက်ရော ‘’ ‘’ အမလေး သူ့ဆေးနည်း က လ ဲတစ်မျိူး ‘’
နွယ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းလေးပြောပြီး အောင်မင်း နဖူးကိုလက်သီးဆုပ်လေး နှင့်ဖွဖ ွထုလိုက်သည်။အောင်မင်း က နွယ့်ထမီကို ဆွဲလှန်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ခပ်ပျက်ပျက်မျက်နှာလေးဖြင့်သူမ ဖင်ကို ပြန်ငုံ့
ကြည့်လိုက်သည်။အောင်မင်း လီး ကြီးကိုကိုင်ထားသောလက်က အမှတ်တမ ဲ့ရပ်နေ၏ ။
‘’ မမနွယ်က – – စောက်မွှေး သိပ်မပေါက်ဘူးနော် ‘’
‘’ အင်း – – ဆယ့်ကိုးနှစ်ကျော်မှပေါက်တာ – – ပါးပါးလေး ‘’
အောင်မင်း က ထမီကိုခါးအထိဆွဲတင်ပြီးကြည့်သည်။ စောက်ပတ်ကြီး က ဖူးဖူးပြည့်ပြည့်ကြီးဖြစ်ကာ ဖောင်းကားလုံးထစ်နေပြီး – – အစိကြီးက တော်တော်ရှည်သည်။
ရှည်သည်ဟုဆိုသည်က အပေါ်ဘက်သို့ရှည်ထွက်လာခြင်း မဟုတ်ပဲ – – စောက်ပတ်နှစ်မွှာကြား ဍ်အောက်ဖက်သို့- – တစ်လစ်ကြီးတန်းဆင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။အောင်မင်း က စောက်ပတ်နှစ်ခြမ်း တို
လက်ညှိူးလက်မဖြင့်အသာဖြဲကြည့်ရင်း
‘’ ဆောင့် – – မမနွယ် – – ဆောင့် – – မမနွယ်စောက်ပတ်ကြီး ကို မြင်လိုက်တာ န ဲ့ကျွန်တော့်လီးကြီး က အလိုလိုတောင်သ ွားတာ – – အား – – – ဆောင့် – — ဆောင့် – – – ဆောင့် – –
နာနာလေးဆောင့်မမန ွယ်ပေါင်ကားထားပေးလေ – – အား – အင်း – – မမန ွယ်ရယ် – – ဒီစောက်ပတ်ကြီး ကိုတကယ်လိုးရရင် – – ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ နော် ‘’
‘’ လုပ်ပြန်ပြီ – – တဆင့်က ဲမလာနဲ့- – သိလား ‘’
‘’ အင်းပါ – – မ – – ရယ် – – အား – – – ထွက်ပြီထွက်ပြီ – – အိုးအိုး ‘’

နွယ်က လီးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြောင်းကနဲ ကန်ထွက်သွားသော သုက်ရည်များ က ခြင်ထောင်အမိုးကိုပင်ထိ၏။ ပထမဆုံးအချက်သည်အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ရေပြွှတ်နှင့်ပန်းထုတ်လိုက်သက ဲ့
သို့မြန်သည်။ လီးကိုဆုပ်ကိုင်ထားသော န ွယ့်လက်ကလေးထ ဲဍ်သံချောင်းကြီးလို မာတောင်သ ွားသော အထိအတွေ့နှင့်အကြောကြီးများ ထစ်ထစ်သွားသည်ကိုစမ်းသပ်ကိုင်မိရာ ရင်တစ်ခုလုံး လှုပ်ခါနေမိသည်။
ယောကျ်ားလီးကြီး ကိုပထမဆုံး ကိုင်ဖူးခြင်းမို့လ ဲ ပူနွေးသော အထိအတွေ့က လက်ဖဝါး ဍ်ချွဲကျန်နေသည်။ ‘’ ဟွန့် – – – ပေကနု ်ပြီ ‘’
နွယ်က – – အောင်မင်းပုဆိုး နှင့်လက်ကိုသုတ်သည်။ အောင်မင်း က ပက်လက်အနေအထား – – အောင်မင်း ဘေးတွင် ကုတင်အောက်ခြေတစ်ဖက်ချ ကာ ဖင်ဘက်က ကုတင်ပေါ် တင်ပေးထားပြီး
ထမိန်ကိုလှန်ပြထားသည်မို့ – – စောက်ပတ်ကြီး က ပြဲအာပြီး လိုးချင်စရာ အရည်လဲ့စိုစ ွတ်နေသည်။
နွယ့်အသားလေး က ပယင်းရောင်ထကာ ကြည်လ ဲ့နေသည်။ စောက်ပတ်ဘေး နှစ်ခြမ်းမှာ စပျစ်သီး စိမ်းညိုလေးတွေ လိုတင်းလျက် အရည်စိုနေသည့်အတွက်လည်း စားချင်စဖွယ်ကြီး လို ဖြစ်နေ၏။
အောင်မင်း လီးတန်ကြီး ကို – – ဒစ်ကြီးအား ဖြဲလိုက်စုလိုက်နှင့်လေ့လာနေသော အပျိုကြီး မမနွယ်ခမျာ – – သူ့စောက်ပတ်ကြီး ကို အသေအချာဖြဲ ကာ ကြည့်ရင်း ဆင်ကြံကြံနေသော အောင်မင်းကို –

သတိမထားလိုကမြိခွေ။
ထိုအခွိနကြှားကာလလေး ကိုအမိအရ အသုံးပှုကာ နှယ့စြောကဖြုတကြှီး ကိုထမီကှားသို့ခေါငြးကိုထိုးသှငြးပှီး စောကဖြုတကြှီး အလယရြှိစုအိ ိနသေော အစိရှညကြှီး ကိုထိထိမိမိကှီး လွှာစောငြးထိုးကာ
ဖိစုပပြှဈလိုကလြေ၏။
‘’ ဟဲ့ – – အို ‘’ အင့အြင့ြ – – ရှီး – – ကွှှတကြွှှတြ ’’
နှယြ – – အလဈအငိုကခြံလိုကရြခှငြးဖှဈသညြ။ ထို့ကှောင့လြညြးကုတငပြေါတြငထြားသောခှထေောကကြ ရုတတြရကြ – – ညှပလြိုကြ – – စေ့လိုကမြသညိ ဖြှဈရာ – အောငမြငြးခေါငြး ကိုထမီနှင့အြုပပြှီး
ပေါငနြှဈဖကနြှင့ညြှပထြားသလို ကှီးဖှဈသှားလသညြေ။
ဗိုကကြှောမှစိမ့ဝြငသြှားသော ကာမ အရသာထူးကှီး က အပွိုကှီး စဈစဈဖှဈသော နှယ့ခြမွာ အကှာအခဉွတြှေ တှန့ကြှေး နုံးခွိကာ ခှယေိုငပြွော့နှဲ့သှားမိလသညြေ။ ‘’ ပှှှတြ ‘’ ကနဲ ‘’ ပှှှတြ ‘’ ကနဲ
နှဈခကွဆြင့စြုပလြိုကခြှငြးကှောင့ကြာမ အရသာထူးကှီး မှာ တဈကိုယလြုံး ကိုလှှမြးမိုးလကွမြေ့မွောသှားမတတခြံစားလိုကရြသညြ။
ထိုကဲ့သို့သတိလကလြ ှတဖြှဈသှားသညနြှင့အြောငမြငြး က နှယ့ကြိုယလြုံး အိအိလေးကိုတှနြးလှဲပှီး နှယ့ပြါးစပဝြလေးသို့လီးကှီးကိုတေ့လိုကသြက ဲ့သို့သူကလညြး နှယ့စြောကပြတကြှီး ကို
မလှုပနြိုငမြယှကနြိုငဖြှဈအောငဆြကခြါဆကခြါ ယကလြိုကလြေ၏။
‘’ အှနြး – – -အှနြး ‘’ ဆါုသော အသံလေး နှင့အြတူနှယ့ပြါးစပလြေးထ ဲသို့အောငမြငြး လီးကှီးကတနြးဝငသြှားလေ၏။ ထိုသို့ – – မမွှောလြင့ပြဲ ဆနြးပှားသော ထူးထှခနြေးနားလှသည့အြတှေ့
ထူးထူးကှီးကှောင့နြှဈယောကသား ြ မှာ လောကကှီး ကိုမေ့သှားမိကှသညြ။
‘’ မမ – – ‘’
‘’ မမနှယြ – – ‘’
အိပယြာမှနိုးနိုးခှငြး သဈသဈန ှယ့ကြိုစမြးကှည့ရြာမတှေ့သဖှင့ြ – – ခပတြိုးတိုးခေါကြှည့မြိသညြ။မမနှယထြူးသံကို ပှနမြကှားရသောအခါ ကှောကစြိတနြှင့ငြေါကကြနဲ ထထိုငလြိုကမြိသညြ။
ဖကှေီးသောကြောငြး မကွှတသြေးဘးဆူ ိုသော ဒေါကြှီးလှစကား က နားထဲပှနဝြငလြာပှီး ကှောကစြိတကြ တဈကိုယလြုံး ကိုတောငြ့တငြးသှားစကော ဆီးသှားခငွသြလိုလိုဘာလိုလိုဖှဈလာသောကှောင့ြ
ထမီဘိုသီဘတသြီနှင့ထြ ှကလြာခဲ့မိသညြ။
မမနှယသြညလြညြး အိမသြာသို့သှားသညပြဲဖှဈမညဟြုထငကြာ အိမသြာဘကသြို့ခှေဦးလှည့လြိုကြ၏။ သို့သောနြှဈခနြးကွောရြှိ အဈကိုအောငမြောငြး အခနြးထဲမှလကတြဈလုံးခန့တြံခါးဟနပှေီး
လေးပမေီးခွောငြးရောငကြ အပှငသြို့စူးရှစှာ ထိုးထှကနြသညေကြိုတှေ့လိုကရြသဖှင့ကြှောကစြိတိအနညြးငယပြှကော အဈကို အောငမြောငြး အခနြးသို့ကပလြာခဲ့လသညြေ။
လောကဍဖြှဈလိမ့မြညဟြ ုထငမြထားသော လူနှဈဦးကိုမမွှောလြင့ပြဲ တေ ှ့လိုကသြူတိုငြးမှာ ရုတတြရကြ ‘’ ရှော့ ‘’ ဟုခေါသြော သှေးလညပြတမြှုတှရပေတြန့သြှားတတကြှလသညြေ။ သဈသစသမြှာ ‘’ ရှော့ ‘’
ဖှဈခှငြးကို မိမိရရ ခံစားလိုကရြသညြ။ တံခါးကှား မှအထဲသို့ကှည့လြိုကမြိသညနြှင့နြှဈယောကစြလုံး အဝတအြစားမရှိကှတော့ပဲ မမနှယစြောကဖြုတကြှီး ကိုအဈကိုအောငမြောငြး က ယကပြေးနသကေဲ့သို့
အဈကိုအောငမြောငြး လီးကှီး ကိုလညြး မမနှယကြ ခုံမငနြှဈခှိုကစြှာ စုပနြခှငြေး တို့ကိုမှငလြိုကသြညနြှင့သြဈသဈတဈကိုယလြုံး ကွောကရြ ုပကြှီးလိုတောင့တြငြးသှားသညြ။
အဈကိုအောငမြောငြး လမေ ှးကှီးတှကေ မ ဲနကမြှောငမြဲနပှေီး အရငြးတှငကြောကရြိုးပုံကှီးအလား ဟီးထနေ၏။ မမန ှယကြ သူမ၏ ဖှူလှှသော လကခြွောငြးလေးမွားဖှင့လြမှေးမွား ကိုဖိကိုငထြားပှီး
လကတြဈဖကကြ လီးတနကြှီး ကို ဖှဲခထွား ကာ ရဲရဲကှီး ပှဲနသေော ဒဈဖှဲကှီး ကို မမနှယြ၏ နီစှေးပါးလှှာသော နှုတခြမြးလေးဖှငြ့စုပယြူနသညြေ။
တဈခါတဈရံလီးကှီးကိုရခေဲခွောငြး တဈခွောငြး နှယပြါးစပထြဲ စုပသြှငြးပှီး အပှငသြို့ဆှဲထုတလြိုကတြတြ၏။ ကှောကှီးတေ ှအှဝိုငြးအရိုငြး ထကာ ကှောကခြမနြးလိလိကှီးထှားလှသော အောငမြငြး လီးကှီး

မျိုးကိုသစ်သစ်မမြင်ဖူးချေ။ အဖျားကြီး က မှိုပွင့်ကြီးသဏ္ဍန်စွင့်ကားနေပြီး ကိုယ်ထည်ကြီး က အလုံးထ ွားထ ွား နှင့်မို့အလိုးခံရသူမိန်းကလေး အဖို့တော့ – – မသက်သာလှဟုတွေးမိ၏။
သို့သော်ထိုလီးတန်ကြီးကိုမမနွယ်က ပါးစပ်လေးအပြည့်စုပ်ခါစုပ်ခါ ကလိနေပြန်သော အခါ သစ်သစ်မှာ ထိုလီးကြီး အလိုးကို ခံချင်စိတ်တေ ွ တဖွားဖ ွားပေါ်ပေါက်လာပြီး စောက်ပတ်ထဲမှအရေများ ပင်ယိုစိမ့်
ကျဆင်းလာလေတော့သည်။
‘’ နွယ် – – မောလား- – ဟင် ‘’
‘’ မောတယ် – – မောင်ရယ် – – နားကြဦးစို့ ‘’
နွယ်က ဒယီးဒယိုင်လေးထရင်း မောင့်ခေါင်းကိုခွထားသော ပေါင်တန်ကြီးကိုကားပြီးကျော်ကာချ၏။ ထိုသို့ကားလိုက်စဉ် စောက်ပတ်ကြီး ရဲခန ဲ ဖြစ်သွားသည်ကိုသစ်သစ်မြင်လိုက်ပြန်သည်။ မမန ွယ်
စောက်ပတ်ကြီး ဒီလောက်ကြီးလိမ့်မည်ဟုသစ်သစ်မထင်ခဲ့ချေ။
မမနွယ်စောက်ပတ်ကြီး မှာ အလျား အနံသာမက ဖောက်ပါ နက်ရှိင်းလေမည်ဟု မြင်ရုံနှင့်သိနိုင်သည်။ ဘေးသို့ကားထွက်နေသော စောက်ပတ်ဧရိယာ အသားတစ်ကြီးများ က လက်နှစ်လုံးမက
ထူအမ်းနေသည်။
လက်သီးဆုပ်ကြီး တင်ထားသလို မို့မောက်ကာ ခုံးထနေခြင်းကြောင့်လည်း စောက်ပတ်ကြီး မှာ အဟန့်ကောင်းလ ွန်းသည်ဟုဆိုရမည် ထင်သည်။
မမနွယ်က ထမီကိုလျှောချပြီး ဝတ်သည်။ ပြေကျနေသော ဆံပင်များ ကိုထုံးဖ ွဲ့သည်။ လက်နှစ်ဖက်မြှောက်ကာ ဆံပင်ထုံးနေစဉ် အောင်မင်း က မမနွယ်နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုတပြွှတ်ပြွှတ်စို့သည်။
‘’ ဟိတ် – – – နို့မပြတ်သေးတ ဲ့ကလေးလား – – ခိခိ – – – ခိခိ ‘’
မမနွယ်က အောင်မင်း နဖူးကိုလက်သီးလေးနှင့်ဖွဖ ွလေးထုရင်း ရယ်သည်။ နို့အုံကြီး ကိုလည်း နို့ညှစ်သလိုအရင်းမှကိုင်ကာ ညှစ်ပေးနေသည်။အောင်မင်း လီးကြီးကမူ – – အောင်မင်းတံတေ ွးများ နှင့်
စိုစွတ်တောက်ပလျက်မီးချောင်းအရာင်အောက်တွင်တဖိတ်ဖိတ်အရာင်များ လက်ထနေသည်ကိုသစ်သစ်တေ ွ့နေရ၏။ ‘’ တော်တော့မောင်ရယ် – – နို့သီးခေါင်းလေးတေ ွလဲ ကျိမ်းစပ်နေပြီ – – အလကား – – ဟုတ်တာလဲ မဟုတ်ဘူး – – တော်တော့ ‘’ နွယ်တ မောင့်ခေါင်းကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ညှပ်ယူကာ ဆွဲမော့ရင်း မျက်နှာချင်းကပ်ခါ တိုးပြောသည်။
‘’ နွယ် – – မောင့်လီးကိုစုပ်တာ ကောင်းလားဟင် ‘’
‘’ အာ – – – သွား – – မသိဘူး – – သွား – – – မမေးနဲ့ ‘’
မမနွယ်က ခေါင်းလေးငဲ့စောင်းကာ ရှောင်တိမ်းပြီး ရှက်ပြုံးလေး နှင့်မောင့်ကိုတ ွန်းလွှတ်သည်။

‘’ မောင်တော့နွယ့်စောက်ပတ်ကြီး ကိုယက်ရတာ အရသာကို ရှိသွားတာပဲ – – သိလား ‘’
‘’ မောင် – – မရွံ့ဘူးလား – – – ဟင် ‘’
နွယ်က မျက်နှာလေး ရှုံရင်း – – မောင့်ကိုကြည့်ကာမေး၏။
‘’ ချစ်တာကို – – မရွံပါဘူး ‘’
‘’ တို့တော့ရ ွံတယ် – – သူအတင်း ထိုးထည့်လို့စုပ်ရတာ ‘’
နွယ်က ဆင်ဝေ့ရန်ရှောင်လေးပြောရင်း မောင့်ပခုံးကိုထုပြန်၏။။
‘’ အဲဒီလိုမှုတ်ပြီးရင လိုးလို့အကောင်းဆုံးပဲ နွယ် ‘’
‘’ ဟေ့အေး – – မလိုးချင်ဘူးကွယ် – – နွယ်ရှက်တယ် – – – ပြီးတော့မောင့်ဟာကြီးက နည်းတာကြီး မဟုတ်ဘူး – – နွယ်ကြောက်တယ် ‘’
နွယ်တ မူနွ ဲ့တဲ့အိုက်တင်လေး နှင့်ပြောပြန်သည်။ သစ်သစ် – – ရင်ထဲ – – တဒိန်းဒိန်း ခုံကာမောနေသည်။ သူတို့လိုးမှ မလိုးရသေးပဲ ဟုသိလိုက်သဖြင့်လည်း – – စိတ်ထဲကျေနပ်သလိုလိုဘာလိုလို
ဖြစ်ရသည်။
‘’ ဒါဆို – – နွယ့်အဖုတ်ထဲ – – ကိုတေ့ရုံလေးတေ့မယ်လေ ‘’
‘’ သွားစမ်းပါ – – ယုံမယ် – – အားကြီးကြီး တေ့ပြီးတစ်ခါထ ဲ ဆောင့်သွင်းလိုက်မှာ မလား – – ဟွန့်မသိတာလိုက်လို့’’ မောင်က ကျေနပ်ကြည်နုးစွာ ရယ်သည်။
‘’ နွယ့်ကိုမေးမလို့ – – သိလား ‘’
‘’ ဘာလဲ ပေါက်ကရ တေ ွ မမေးန ဲ့နော် – – – ဟွန့် ‘’
‘’ အင်းပါ – – နွယ်ရဲ့- – မောင်တကယ်မသိလို့မေးမှာပါ ‘’
‘’ မေးလေ – – ဘာသိချင်လို့လ ဲ ‘’
‘’ ဟိုလေ – – အခုန – – နွယ်စောက့ ်ပတ်ကို ဖြဲကြည့်တော့အစိနှစ်ခုတောင်တွေ့တယ် – – အဲဒါကြီး က မိန်းမတိုင်း အဲလိုပဲ အရှည်ကြီးလား – – – နွယ် – -ဟင် ‘’
‘’ ဟင့်အင်း – – အရပ်ပုတ ဲ့သူတွေကျတော့တိုတယ်မောင်ရဲ့ – – နွယ်က အရပ်ရှည်တာကိုး – – ပြီးတော့အစိအောက်မှာ အသားပိုလေးလို တွေ့မိလား – – ဟိုဒင်း – – – အင်း – -ခပ်မဲမ ဲလေး – – လေ ‘’
‘’ အင်း – – အင်း – – တွေ့တယ် – – – အဲဒါ က ဘာခေါ်လဲ ‘’

‘’ အစိပဲလေ – – ဒါပေမယ့်သူက အသားပိုပေါ့- – သူ့ရဲ့အောက်ကမှ – – – သေးပေါက်တဲ့အပေါက်လေးရှိတာ – – မောင်ကလဲ ကြံကြံဖန်ဖန်သိပ်မေးတာပဲ ‘’
‘’ ဘာဖြစ်လဲ အချင်းချင်း သိထားရတာပေါ့ ‘’
နွယ်က သူမနို့ကြီးနှစ်လုံး တွင်စိုစွတ်နေသော မောင့်တံတေ ွးများ ကိုအဝတ်စ နှင့်ဖိသုတ်လိုက်ပြီး မှဘရာစီယာလေး ကိုရင်ဘတ်ရှေ့တွင်ကြယ်သီးတပ်ပြီး မှနောက်သို့ဆွဲလှည့်သည်။တင်းအိနေသော နို့
များကိုဘရာစီယာ ပုံစံခွက်အတွင်းသို့နောက်မှအသားကျအောင်သွင်းပြီး ပခုံးသိုင်းကြိုးလေးကို မ တင်လိုက်သည်။ ‘’ မောင့်ကိုလဲ မေးမယ်နော် ‘’
‘’ မေး – – – ‘’
‘’ မောငတ် ို့ကိုအခုလိုမှုတ်ပေးတော့ဘယ်လိုနေလဲ – – ပြီးတော့ပါးစပ်ထဲရောက်သွားရင်ကော ဘယ်လိုခံစားရလ ဲဟင် ‘’ နွယ်က မောင့်ရင်ဘတ်မွှေးကြီးများကိုဖွကစားရင်း မောင့်မျက်နှာကိုမကြည့်ရ ဲ ကြည့်ရဲ လေး နှင့်မေးသည်။
‘’ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပန်းသေနေရင်တောင်ဒီနည်း နဲ့ကုရင်တစ်ပတ်အတွင်းသက်သာတယ်တဲ့နွယ်ရဲ့- – ဟုတ်တာ မဟုတ်တာ တော့မောင်မသိဘူးနော်ကြားဖူးတာ – – ပြီးတော့နွယ့်ပါးစပ်ထဲ
လီးဝင်သွားပြီဆိုတာနဲ့ – – ဟို – – အင်း – – စောက်ပတ်ကိုလိုးရသလိုပဲနေမှာပေါ့ – – – မသိဘူး – – ဘာလို့လဲဆိုတော့မောင်က နွယ့်ကိုလိုးမှမလိုးရသေးတာ ‘’
‘’ အင်း – – မောင်ကလဲ – – မင်ဂလာဆောင်ပြီးရင်လိုးပေါ့လို့- – အခုဟာက နွယ်ကြောက်လွန်းလို့ပါဆို ‘’
နွယ်က မောင့်နားဝ တွင်ကပ်ပြီး တီတီတာတာလေးချ ွဲ၏။ မောင်က သက်ပြင်း ကိုတွင်တ ွင်ချရင်း နွယ့်စောက်ပတ်ကြီးကိုလက်နှင့်ထိုးမွှေနေပြန်သည်။
‘’ တော်တော့ကွယ် – – မောင်ကလဲ – – အရေတွေထပ်ကျလာလို့ – – တစ်ခါထပ်သုတ်နေရအုံးမယ် – – အာ – လတွှ ်တော့လို့ဆို ‘’ နွယ့်ထမီအောက်မှလျှိုနှိုက်နေသော မောင့်လက်ကြီးကိုခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးဆွ ဲဖယ်ပြီး ရပ်လိုက်သည်။ ’ နွယ့်အပေါ် အကျီရော – – အော်ဒီမှာတွေ့ပြီ – – တစ်ခါထ ဲအဝတ်အစားတွေလဲ – – – ပေပ ွကုန်တာပဲ – – သွား ‘’
မောင့်မျက်နှာ ကိုတီရှပ်အကျီစလေးဖြင့်ပုတ်ခတ်ဆော့ကစားပြီး မှအကျီကိုဝတ်သည်။အောင်မင်း က ပုဆိုးမဝတ်သေးပဲ – – ငူငူကြီးထိုင်ကာ။
‘’ တောက် – – – စောက်ဖုတ်ကြီး ကိုအသေအချာ မှုတ်ပြီး မှမလိုးရဘူးဆိုတာ တစ်လောကလုံးမှာ ငါ တစ်ယောက်ပဲ ရှိမယ်ထင်တယ် – – တောက် – – ဟင်းဟင်း
လက်သီးတစ်ဖက်လက်ဝါးတစ်ဖက်နှင့်ဖြောင်းကနဲ ထုကာ ကြိတ်မနိုင်ခဲမရကြီးပြောချလိုက်လေသည်။ န ွယ်က သူ့ကိုယ်လုံးလေးကို ရှေ့တိုးနောက်ငင်ဖြစ်သ ွားအောင်ပင်တခစ်ခစ်ရယ်သည်။

ပါးစပ်ကလေးကိုလက်ဝါးလေးနှင့်ပိတ်ထားပြီး ရယ်ပြန်သည်။
‘’ မောင်ပဲ ပတ်တင်း သဘောကျတယ်ဆို ‘’
‘’ အင်း – – ပတ်တင်း မလုပ်ပ ဲ – – ဆင်နင်းသွားရင်တောင်ဒီလောက်ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး သိလား ‘’
မျက်နှာထားတင်းတင်း နှင့်နွယ့်ကိုတစ်ချက်မော့ကြည့်ပြီးပြောလိုက်ရာ – – နွယ်က မောင့်ပခုံးကိုကိုင်လှုပ်ရင်း ‘’ လုပ်ပြီ – – ခုနက တစ်မျိုး – – အခုတစ်မျိုး ‘’
‘’ ဘာ – – – ခုနက တစ်မျိုးလဲ ‘’
မောင်က ကလေးဆိုးကြီးလို ပါးကြီးဖောင်းကာ မျက်နှာညိုညို နှင့်စိတ်ကောက်ပြပြန်လေသည်။
‘’ မောင်ပဲ – – -ခုနက မမအဖုတ်ကြီးကို ကြည့်ပြီးဂွင်းတိုက်ရရင်ကျေနပ်ပါပြီဆို – – – အခုကိစ ပြီးပြန်တော့တစ်မျိုး – – တစ်ခါထဲ သူ့အလိုကြီး လိုက်နေရတာပ ဲ – – တကယ် ‘’
‘’ ဒီမှာ – – မမ – – ဟိုလေ – – ဒီလိုဗျာ – – မမ စောက်ပတ်ထ ဲတိုမောင့်လီးကြီး နဲ့စွတ်ကန ဲ – – တစ်ချက်ပဲ လိုးမယ်မမရယ် – – အရေမထ ွက်စေရပါဘူးနော်မမ ‘’
‘’ အလယ်လယ် – – လူလည်လေး – – ဝါးနုက ဝါးရင့်ကိုပတ်ချင်နေပြန်ပြီ – – တော်စမ်းပါကွယ် – ဟင်း-ဟင်း ‘’
တေ့ရုံလေးဆိုတစ်မျိုး – – သွင်းရုံလေးဆိုတာတစ်မျိုး နွယ်က မောင့်ပါးကိုလိမ်ဆွ ဲရင်းရယ်သည်။ အောင်မောင်း နဲ့တွေ့မှနွယ့်အရှက် – – နွယ့်ဂုဏ်သိကာ တွေ တစ်ပြားသား မှမရှိတော့အောင်ခဝါကျခ ဲ့
ရတာပါလား မောင်ရယ်။
‘’ တကယ်ပါ – – မရယ် – – တစ်ချက်ပဲလိုးမှာ – – တစ်ချက်ထက်ပိုသွားရင် – – မမမောင့်ကိုပါးရိုက် ‘’ တဲ့
မောင်က ပြောပြောဆိုဆိုနွယ့်ထမီကိုဆွ ဲလှန်သည်။ မောင်သည်တကယ့်ကလေးဆိုးဖြစ်သည်။ မောင်ကပုဆိုးမဝတ်သေးသဖြင့်မောင့်လီးကြီးက ဆင်နှာမောင်းကြီး လိုယမ်းခါနေသည်။
‘’ ကွယ် – – လုပ်ပြီ – – – မဟုတ်တာ – – ဟိတ် – – – မောင်နော် ‘’
တကယ်တော့လဲ နွယ်လ ဲ အသွေးအသား နဲ့ဖ ွဲ့စည်းထားတ ဲ့သာမန် – – မနုသ – -လူတစ်ဦးပါ
‘’ မောင် – – – ဟေ့အေးက ွယ် – – ဟင့်အင်း ‘’
နဲ့ပဲမောင်က ရင်ချင်းဆ ွဲအပ်ပြီး – – နွယ့်စောက်ပတ်ကိုလီးကြီးဆ ွဲသွင်းပြီး လိုးခဲ့တာပ ဲ မလား မောင့်လီးတန်ကြီး နင့်နင့်နဲန ဲစောက်ခေါင်းထဲကိုဝင်သ ွားကတည်းက မောင်ကတိမတည်ဘူးဆိုတာ
သိပြီးသားပါမောင်။

ဗြစ်ကန ဲ – – ထိုးခွဲဝင်သွားတဲ့မောင့်လီးရဲ့ဒဏ်ဟာ နွယ့်မေ့ကြောတွေကိုအကုန်ပိတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲလေ။ နွယ်မျက်တောင်လေးများမှေးစင်းကာ မောင့်ကြောပြင်ကြီးကိုတစ်ဖက်ကျစ်နေအောင်
ဖက်ထားမိလိုက်သည်။ ‘’ တစ်ချက်ထဲလိုးမှာ ‘’ ဆိုတဲ့မောင်ဟာဖင်ကြီးကိုခ ွာခွာပြီး ဆောင့်လိုးနေတော့တယ်လေ။
နွယ့်ဖင်တေ ွဆုပ်ဆွဲထားသလိုပါ ပဲကွယ်။ လီးကြီး က အလုံးအထည်ထွား အလျားကလဲရှည်ဆိုတော့လေ နွယ့်မှာရုန်းနိုင်တဲ့ ခွန်အားတွေမရှိပါဘူး – – မောင်က နွယ့်ကိုတွန်းလျက် – –
စားပွ ဲစောင်းတ ွင်တင်ပြီး ခြေနှစ်ဖက်ကိုသူ့ခါးတွင်ညှပ်ထားစေကာ – – ဆောင့်၏။
စားပွ ဲက စာရေးစားပွဲ။ စားပွဲပေါ် ရှိအထပ်လိုက်အစီအရီတငထားတဲ ့်စာအုပ်များ ပြိုကြသည်။ စားပွ ဲထောင့်စွန်းတ ွင် တင်ထားသောဂက် (စ်) မီးခြစ်ကလေး ဒေါက်ကန ဲ ကြမ်းပြင်သို့ကျသည်။
မောင်က ခ ွန်အားနှင့်ပြည့်စုံသော ယောကျာ်းကြီးဖြစ်၏။ နွယ့်မှာသာ ကြီးမားအိစက်သော တင်ပါးသားကြီးတွေ မရှိခဲ့ပါလျင် – – နွယ့်ဖင်အရိုးတွေကြေမွကျိုးအက်ကုန်ပေလိမ့်မည်။
‘’ ပြွတ် – – ဖွပ် – – ပြွတ်ဖပ် – – ‘’ ဆါုတဲ့အသံတွေကလဲ တိုးတိတ်နေတဲ့ညဉ့်ဦးယံမှာ – – ပီပီသသကြီး။ ‘’ အား – – မောင် – – ဖြည်းဖြည်း – – – နာတယ် – – – အ – – ‘’
‘’ ခဏလေး – – အောင့်ခံပါမမရယ် – – မစောက်ပတ်ကကျဉ်းနေသေးတော့နယတာပါ – – အင် – -အင့် – အား ‘’
မောင်က ဒရောသောပါကြီး အလုအယက်လိုး၏။ နွယ်ကလ ဲလေ အဲဒီ့လိုအကြမ်းပတမ်းလေးလုပ်တာကိုပဲ သာယာတတ်တဲ့မနိ ်းမမျိုးပဲလား မပြာတတ်တော့ပါဘူးမောင် – – ပခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်ကို
ခြေနှစ်ချောင်းစလုံး တင်လိုက်ပြီး ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်တော့ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ခနာ ကိုယ်ကို စားပွ ဲပေါ် လှန်ချလိုက်မိသည်။
ခေါင်းကအနေတော်ပြိုကျနေသော စာအုပ်ပုံပေါ်ရောက်သ ွားသည်။ဖင်နှစ်ခြမ်း က လွတ်လွတ်လပ်လပ်ကြီး ဖြဲပေးထားသည့်အတွက် စောက်ပတ်ကြီး က ပြူးထွက်နေ၏။ တံခါးဘက်သို့ခပ်စောင်းစောင်း
အနေအထားမျိုး လေးလှန်ပေးထားသည့်အတွက် – – သစ်သစ်ရင်သပ်ရှုမောရပြီ။
အစ်ကိုအောင်မောင်းလီးကြီး က ရှည်လျားကြီးထွားလှသည်မို့စောက်ပတ်ကြီး ထ ဲ ထိုးစိုက်ချလိုက်တိုင်း မမနွယ်ခမျာ ခါးလေးကော့ကော့သွားသည်မှာ စားပွ ဲနှင့်ခါးလေးကြားတွင – – ်
ခေါင်းအုံးတစ်လုံးစာလောက်ကိုလွတ်လွတ်သွား၏။
ယောကျာ်းတွေ ဒါကြောင့်မို့လို့လဲ ဖင်ကြီးတာ ကို နှစ်သက်ကြတာပါလားဟု – – သစ်သစ် – – မျက်မြင်ကိုယ်တေ ွ့သင်ခန်းစာရမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်အစ်ကိုအောင်မောင်း လီးတန်ကြီး ကမမန ွယ်
စောက်ခေါင်းထဲ ‘’ဇွတ် ‘’ ကနဲတိုးဝင်သွားတိုင်း မမန ွယ်ဖင်ကြီးက စားပွဲပေါ်တွင်ပြားကျသွားပြီး ဘေးသို့ကားကားသွားသော်လည်း – – အိကနဲ – – နိမ့်ဆင်းပြီး တင်းကနဲ – – တင်းကန ဲ ကန်တတ်လာကာ
အရှိန်နှင့်လွှဲရိုက်လိုက်သောဂွေးစိကြီး နှင့်ဖောက်ကနဲ ရင်ဆိုင်မိကြ၏။

ထိုနညြးအတိုငြး အိကနဲ ဖောကကြနဲ ရငဆြိုငလြှုပရြှားနကှလေရော အောငမြောငြးဆီးခုံမဲမဲကှီးက မမနှယဖြငကြှီးနှင့ဗြှဲကန ဲ ဗှိကနဲ ပှတကြှိတသြံကှီးမှာ မှငတြေ ှ့ကှားသိနရသေော သဈသဈ၏ အသညြးဆိုငကြို
အညှာမှကိုငလြှုပနြသလေိုတလှပလြှပတြသိမ့သြိမ့ဆြတဆြတတြုနနြမေိပရော – – ကာယကံရှငနြှဈယောကြ၏ ခံစားမှုမှာ ဆိုဖှယရြာမရှိအောငအြရသာအထူးကှီး ထူးနကှပေတေော့သညြ။
‘’ မ – – ပေါငတြဈခွောငြးကို – – ဒီဘကပြှောငြး – အငြး ‘’
မမနှယကြ ခှထေောကတြဈဖကကြိုအဈကိုအောငမြောငြးခေါငြးပေါမြှကွှမြးဘားမယမြွားပမာ ဖှောင့တြနြးစ ှာကောယြူလိုကြ၏။ အဈကိူအောငမြောငြး က ခှထေောကတြဈဖကကြိုဂွိုငြးအောကထြား တဈဖကကြို
ပခုံးပေါမြှေးထားပှီး စောကပြတကြှီးထ ဲ သို့ဒေါငလြိုကလြိုးပှနလြသညြေ။ သဈသဈမှာ လီးတနကြှီးအဝငအြထှကကြိုမမှိတမြသုနလြေး ကှည့နြမေိရာ ဇောခွှေးမွားပငပြှနနြသညေကြိုသတိမမူမိနိုငအြောငြ
ခံစားနမေိသညမြို့သရဲကိုလဲ မေ့နမေိသညြ။
တဈစောငြးကှီး လိုးနသေောအခါ – – အခုလောကထြိမိပုံမပေါပြ ဲ မမနှယကြ ငုံ့ကှည့ရြုံလေးကှည့ကြာ သိပနြာကငွဟြနမြပေါပြေ။ ’ ညောငြးတယြ – – ခှထေောကမြှှောကထြား ရတာ ‘’
‘’ ဒါဆို – – ခလွိုကလြေ – – မမ – – ကုနြးပှီးလိုးမယြ ‘’
အံ့သှစရာပငြ – – မမနှယကြ – – အဈကိုအောငမြောငြးစကား ကိုကလေးငယတြဈယောကနြှယတြသှမသေမိ ြး လိုကနြာရငြးစားပှ ဲကို လကနြှဈဖကဖြှင့ထြောကပြှီး ဖငကြှီးကိုအနောကသြို့ခပကြော့ကော့
လေးကုနြးပေးလိုကသြညြ။
သညပြုံစံသညလြညြး သဈသဈဖကမြှ မှငကြ ှငြးကောငြးသော ပုံစံဖှဈနကော ဘေးတိုကအြနအထေားမှငရြ၏။ အဈကိုအောငမြောငြး က လီးကှီးကိုလကဖြှင့ကြိုငပြှးီ စောကပြတအြဝကိုတေ့လကွမြမနှယပြခုံးကို
ကွောမှလှမြးဆ ှဲပှီး ထိုးသ ှငြးလိုကစြဉလြီးကှီးက ဝါးရငြးတုတကြှီးတဈခွောငြးလိုပငကြှေးကနဲ ဖှဈပှီးမှတနြးဝငသြ ှား၏။
‘’ ဗှှှတြ ‘’ ကနဲ အသံကိသဈသဈနား နဲ့ဆတဆြတကြှားလိုကသြညြ။ မမနှယတြော့ဘယလြိုခံရမယမြသိ၊ သဈသဈရငထြဲမှာမူအောငြ့သကသြကဖြှဈသှား၏။
‘’ အိုး – – အိုး – – အိုး – – – မောငရြယြ – – ရှီး – – အား – – – ကွှတကြွှတြ ‘’
စားပှ ဲစောငြးလေးကိုကိုငထြားသော မမနှယလြကကြလေးမွား ကစွလြစွမြှဲမှံစ ှာ ကိုငထြားရငြး ညီး ရှာသညြ။ ဗိုကသြားအောကမြှ ပှယောငြးယောငြးလေး အဖုတလြိုကခြွှနနြကှသေော အမှှေးစုလေးမှာ
ဇောငးသှားသည ြ ြ။ ဖငကြုနြးပှီး အလိုးခံရသော အလုပသြညအြတောထြိသညထြသသြညြ။ မမန ှယနြှာသီးဖွားလေးတှငြ ခွှေးလေးတေ ှပငသြီးလာကှ၏။

အစ်ကိုအောင်မင်းကလည်း ပခုံးကိုမဆ ွဲတော့ပဲ ခါးလေးကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်စုံကိုင်ကာ တပြွတ်ပြွှတ်ဆောင့်တော့၏။ ‘’ ပြွှတ် – ပြွှတ် – ¬ ပြွှတ် – ဖတ် – – ဖတ် – ပြွှတ် – – – စွိ ‘’
‘’ အင့် – အင့်- အ – အ – အ – အင့် – – အားလားလားလား ‘’
အခန်းတစ်ခုလုံး လိုးသံညီးသံသက်ပြင်းချသံ – – တအင့်အင့်လည်ချောင်းထဲမှညီးတွားသံတို့နှင့်သာစိုးမိုးနေရာ ချောင်းကြည့်နေသော သစ်သစ်ခမျာ သူမ စောက်ဖုတ်လေး ကိုလက်ဖြင့်
အုပ်ပွတ်နေမိရာမှအားမရတော့ပဲ ထမီလေးကိုလှန်ကာ စောက်ပတ်ထဲသို့လက်ခလယ်လေးဖြင့်ထိုးမွှေကလိနေမိလေတော့သည်။
အိစိုသော စောက်ခေါင်းအတွင်းမှစောက်ရည်ကြည်များ စိမ့်ထလာကြသည်။ စောက်ပတ်အောက်ဖက်ထောင့်ချ ွန်းလေးမှနေကာ စောက်ရည်များက ဖင်ကြားမှတဆင့်ပေါင်သို့စေးကပ်စေးကပ်နှင့်
လျောတိုက်ဆင်းသည်။
တံတေ ွးကို မကြာခဏ မျိုချနေရသော လည်ချောင်းအတွင်းမှအစ်တစ်တစ်ကြီး ခံစားလိုက်ရသလိုစောက်မွေး ပါးပါးနုနုလေးများ ပေါက်ရောက်ရာ စိမ်းစိုစ ဆီးခုံမို့မို့လေးမှာလည်း အောင့်သက်နာကျင်စွာ
ဆီးကျင်သော ဝေဒနာကိုခံစားလာမိရသည်။စက်သေနတ်ပစ်သလို ဒလစပ်ဆောင့်လိုးလိုက်ပြီးမှအစ်ကိုအောင်မောင်း က မမနွယ် ကျောပြင်လေးပေါ်ဝမ်းလျားမှောက်ဖိကပ်ကာ ရင်ဘတ်မွှေးကြီးများနှင့်
ပွတ်နေပြီး
‘’ ခ်စ္လိုက္တာ မမ ရာ ‘’
ဟုမောသံကြီး နှင့်ပြောကာ မမ ဂုတ်သား နုနုလေးကိုသွားဖြင့်မနာ့တနာလေးကိုက်ရင်း – – သုက်ရည်ပူပူနေ ွးနွေး ချွ ဲချ ွဲပစ်ပစ်များကို မမနွယ်စောက်ပတ်ထဲရှိသားအိမ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အတွင်းကျဆုံး
နေရာလေးထ ဲသို့ဒလဟော ဗျစ်ကနဲ ဗျစ်ကန ဲ နေအောင်ပန်းထုတ်လိုက်လေတော့သည်။
ဖင်ကြီးမှာလည်း ငလျင်ပြင်းထန်စွာ လှုပ်သလိုဘယ်ညာခါရမ်းသွားပြီး ကော့ကော့ဆောင့်လျက်စောက်ပတ်အတွင်း မှ စောက်ရေများ ကိုညှစ်ထုတ်ပေးနေမိ၏။
‘’ မောတယ် – – ‘’ မမက လီးကြီးကိုဖြုတ်ကနဲ ဆ ွဲချ ွတ်လိုက်သည်နှင့်မောတယ်ဟုဆိုကာ ကုတင်ပေါ်ခြေပစ်လက်ပစ် လေးလှဲချလိုက်လေသည်။အစ်ကိုအောင်မောင်း က မမနွယ်ဘေး တွင်ယှဉ်အိပ်လိုက်ပြီး
မမနွယ်ကို မြတ်မြတ်နိုးနိုးလေး ဖက်ထားရင်း။
‘’ အား – – – ကောင်းလိုက်တာ မမနွယ်ရယ် ‘’
ဟုဆိုတာ့မမနွယ်က အစ်ကိုအောင်မောင်း နဖူးကိုလက်ညိုးလေး အသာထောက်ကာ – – –

‘’ သွား – – – သေနာလေး – – လူငယ်သလောက်လီးကြီးတဲ့အကောင် – ဟွန်း – – ပြောတော့သွင်းရုံလေးဆို – – တစ်ချက်တည်း ဆို – – – တစ်ချက်ထက်ပိုရင်ပါးရိုက်ဆို – လူပါးလေး – – ဟင်းဟင်း ‘’
အောင်မင်း တသိမ့်သိမ့်ရယ်သည်။
‘’ မမ – က မောင့်ကိုသိပ်အလိုလိုက်တာပါနော် ‘’ ခံချင်မိတော့လည်းဒီလိုပဲပေါ့နော်၊
‘’ အဟင်း မ- က မောင့်ကိုတကယ်ချစ်တာပ ဲ ‘’
‘’ အလိုတော် – – မင်းကိုအပျော်တမ်းချစ်တယ်လို့များ မင်းထင်ခ ဲ့လို့လားဟင် ‘’
‘’ မဟုတ်ပါဘူး မ အခုလို – -အင်း – – လိုးလိုက်ရတော့- မောင့်ဘက်ကပိုချစ်သွားတာပေါ့ ‘’
အစ်ကိုအောင်မောင်း မျက်နှာ သည်တစ်ခါမှမမြင်ဘူးလောက်အောင်ပင် – ကလေးဆန်စွာ ပြောနေခြင်းကြောင့်မမနွယ်မျက်နှာလေး မှာ ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ မနူးမနပ်
မျက်နှာပေးလေးဖြစ်နေရသည်။
မမနွယ်က အစ်ကိုအောင်မောင်းလည်ပင်းကြီး ကိုဟီးလေးခိုပြီး တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး မှတီးတိုးလေးပြောလိုက်၏။ ‘’ မောင် မောပြီလားဟင် ‘’
‘’ ဟင့်အင်း – – – ဘာလဲ မကထပ်ပေးမလို့လား ‘’
‘’ မောင့်သဘောလေ – – ဟုတ်ပြီလား ‘’
သစ်သစ်မမန ွယ်အစားရှက်လိုက်တာ တော်ပြီပေါ့ဟုတ်ဘူးလား ကိုယ်က မိန်းကလေး ပဲ ဟာ. အို – – အခုတော့မမန ွယ်ကိုကြည့်ရတာ ဆပ်ဆလူးကိုခါနေတော့တာပဲ၊ လက်ကလ ဲ အစ်ကိုအောင်မောင်း
လီးကြီးကိုကောက်ညှင်းပေါင်းဆုပ်သလိုတင်းကနဲ တင်းကနဲ ဆုပ်နေလေရ ဲ့။ အောင်မောင်း ဆိုသော သူကလည်း အစကတည်းက မောင်းတင်ထားတာ – – သိတယ်မို့လား။ စိန်ခေါ်ရင်တိမ်ပေါ်အထိလိုက်မ ဲ့
လူစား – – – ဗလကလည်း တော်ရုံမိန်းမဆိုဆ ွဲညှစ်လိုက်တာ န ဲ့အရိုးအက်သွားလောက်တဲ့သူ – -ဒီလိုလူစားကိုမမန ွယ်မဖြုံဘူး ထပ်ပြီးတော့တောင်စိန်ခေါ်နေသေး ၊ အံ့လည်းအံ့ပါရဲ့အရှက်တွေလဲ
မရှိကြတော့ဘူး၊ အို – – – သစ်သစ်သူတို့ကိုကြည့်ရင်းလှုပ်ရှားနေတဲ့စိတ်တေ ွကိုမနိုင်မနင်း စုစည်းသိမ်းဆည်းနေရင်းက – – မမနွယ် က ပက်လက်လှန်ပြီး ကုတင်ပေါ်အိပ်ချလိုက်တ ဲ့
အောင်မင်းလီးတန်ကြီးပေါ်ကိုကားယားခ ွပြီး လီးတန်ကြီးကိုကိုင်ပြီး စောက်ပတ်ထဲထည့်နေတ ဲ့အချိန်။ သူတို့ကိုကျောခိုင်းလိုက်မိသည်။
မောင်နှမ – – မောင်နှမ – – နဲ့ဘာ မောင်နှမတွေလည်း – – ဘယ်မလဲ သိကာ – – အရှက် – -စည်းကမ်း – – – ဟင်းဟင်းဟင်း။ ဖြစ်ပါတယ် – – မိသစ်ဆိုတာကလည်း မေ ွးကတည်းက တစ်ကောင်ကြွက်

တစ်မျက်နှာ တစ်ကိုယ်တည်း ။
ကိုယ်ထင်ရာလုပ်ကြစတမ်း ဟေ့ဆိုရင်အစ်ကိုအောင်မောင်းလိုပဲ မိသစ်မိုက်ရဲတာပေါ့။
စဉ်းစားကြည့်လေ အစ်ကိုအောင်မောင်းပေါ် ရင်ခုံစိတ်ဝင်စားခ ဲ့မိတာက မိသစ်ပါ – – အခုတော့ဘယ်အချိန်က – – ခြေပုန်းခုတ်နေကြမှန်းမသိတဲ သ့ ူတို့နှစ်ယောက်ရ ဲ့အရှုပ်ထုပ်ကို မိသစ်အသိနောက်ကျခဲ့ပြီး
ကိုယ့်ဖာသာပ ဲ တစ်ယောက်ထဲရှက်ရတယ်။
လူတကာသာ ဒီအကြောင်း သိကုန်ရင် – – မိသစ်တို့တစ်အိမ်သားလုံး အိမ်အပြင်တောင်ထွက်ရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး မဟုတ်လား။ အခှတော့အထီးကျန်ဘဝလမ်းမှာ မိသစ်တစ်ကောင်ကြွက်မ – – အဖော်မဲ့စ ွာ – – လျှောက်ရပြီပေါ့ ——။
ကျန်နေသေးသော အပိုင်းများမှာ မိသစ်၏ဇာတ်လမ်းများဖြစ်နေသော ကြောင့်ဤနေရာတွင်အဆုံးသတ်လိုက်ပါသည်။ – – – – – – ပြီးပါပြီ – – – – –