“ သား…သား….သားရေ…” “ ဒုနျး…ဒုနျး…ဒုနျး…..သား..သားရေ..” တံခါးကို တဒုနျးဒုနျးထု၍ အောျနှိုးနသေော သူ့အမအေသံကွောငျ့ ထှနျးထှနျး ဖတြျခနဲ လနျ့နိုးလာသညျ။ “ ဗြာ… မမေေ…လာပွီ… လာပွီ….ခဏ ” ထှနျးထှနျး အိပျရာက ဗွုနျးခနဲထလိုကျပွီး မှေ့ယာဘေးတှငျရှိသော အရကျပုလငျးကို ကပြာကယာ ကောကျကိုငျလိုကျပွီး အခနျးထဲက ထှကျမညျအပွု မှေ့ယာခွရေငျးတှငျ အတှငျးခံဘရာစီယာ တဈထညျကို တှေ့လိုကျ၍ ကုနျးကောကျလိုကျပွီး သူ့အိပျခနျးထဲသို့ ခပျသှကျသှကျ ဝငျလာခဲ့သညျ။ အရကျပုလငျးနှငျ့ ဘရာစီယာကို ဘီရိုအောကျ ထိုးသှငျးလိုကျ၏။ ပွီးတော့ မှေ့ယာနား သှားပွီး သိမျးစရာရှိ မရှိ ကွညျ့လိုကျ၏။ စိတျခရြတော့မှ .. တံခါးခကြျကို ဖှငျ့လိုကျ၏။ သူ့အမေ မကြျနှာ မကောငျးသညျကို အကဲခတျမိ၍… “ မမေေ… ဘာ…ဘာဖွဈလို့လဲ ..ဟငျ…” သူ့အမကေ တံတှေးတဈခကြျ မြိုခလြိုကျရငျး… “ တငျရီမ ဆုံးပွီ … သားရေ…” “ ဗြာ… ဘယျ…ဘယျတုနျးကလဲ…မမေေ…” ထှနျးထှနျး တဈကိုယျလုံး မိုးကွိုးပဈခံလိုကျရသလို တုနျလှုပျခွောကျခြား သှားသညျ။ ခေါငျးနပနျးကွီးသှားပွီး ကွကျသီးမှှေးညှငျးတှေ ဖငြျးခနဲ ထသှားသညျ။ “ မနကျ ၆ နာရီလောကျကလို့ ပွောတဘဲ ..မမေလေဲ ကြောငျး အာရုံဆှမျး သှားပို့ရငျး အပွနျ တငျရီမတို့ အိမျဖကျ လှညျ့လာတာ လူတှေ အုံနတောနဲ့ ဘာဖွဈတာလဲ ဆိုပွီး မေးကွညျ့တော့ တငျရီမ ဆုံးပွီ ဆိုတာ သိရတာပဲ သား..။ စိတျမကောငျးလိုကျတာ သားရယျ.. မနေ့ကတောငျမှ အိမျကိုလာသှားသေးတာ… အငျး…နှုတျဆကျသလို ဖွဈသှားတာပါပေါ့လေ…အငျး…သခွေငျးတရား…သခွေငျးတရား….” ထှနျးထှနျး အိမျပေါျက ကဗြာကယာဆငျးပွီး မကြျနှာခပျသှကျသှကျသဈကာ မတငျရီမတို့ အိမျဖကျ ပွေးထှကျခဲ့တော့သညျ။ တဈလမျးလုံးလညျး ဘာကိုမှမမွငျ..။

မတငျရီမ မကြျနှာကိုသာ မွငျယောငျလကြျ ရှိသညျ။ မနေ့ညက သူနှငျ့ မူးမူးမေ့မေ့ အတှေ့ ကာမအရသာကို နှဈဦးသဘောတူ မွူးတူးခံစားခဲ့ကွသော မတငျရီမ…အခု ဆုံးပွီတဲ့…။ ထှနျးထှနျးရငျထဲ ဝမျးနညျးကွကှေဲမှု မီးတောငျကွီး ပေါကျကှဲနသေညျ။ မကြျရညျတှလေညျး စီးကနြေ၏။ ကြောကျခဲနှငျ့ ခလုတျတိုကျကာ သူ့ခွမေတဈခုလုံး ပူခနဲ ဖွဈသှားသညျ။ “ အား……..” မကြျလုံးကို အားယူဖှငျ့ကွညျ့လိုကျ၏။ သူ့နှုတျက ဟာခနဲ အသံထှကျသှား၏။ ဟူးခနဲ သကျပွငျးရှညျကွီး မှုတျထုတျလိုကျ၏။ “ ဟား…တောျပါသေးရဲ့… အိပျမကျ မကျနတောပါလား…” သညျတော့မှ ရငျထဲက အလုံးကွီး ကသြှားသညျ။ အမှနျတော့ အိမျမှာမှေးထားသော ကွောငျလေးနှဈကောငျက အပေါျထပျမှာ သူနှငျ့အိပျ၏။ အောကျဆငျးခငြျ၍ သူ့ခွမေကို ကိုကျ၍နှိုးနခွေငျးဖွဈ၏။ တဈကောငျကမူ တံခါးဝကို ခေါငျးနှငျ့ ဆောငျ့တှနျးနသေညျ။ ထို့ကွောငျ့ တဒုနျးဒုနျး အသံမွညျနခွေငျး ဖွဈသညျ။ အရကျပုလငျးနှငျ့ ဘရာစီယာကို အိပျမကျထဲမှာ စှဲနတောက မတငျရီမနှငျ့ သူတို့ ကာမဆန်ဒလညျးပွညျ့ဝ ၊ လကျဖှဲ့အစီအမံကိစ်စလညျး ပွီးဆုံးခြိနျမှာ အတောျလေး မှောငျနပွေီ ဖွဈသညျ။ မတငျရီမ အန်တရာယျ ကငျးကငျးရှငျးရှငျးနှငျ့ ခွံထဲက ထှကျနိုငျရနျ သူ့အမကေို ဖယောငျးတိုငျဝယျခိုငျးပွီး ပထုတျလိုကျသညျ။ တောဆိုသညျက မွို့လို လပြျစဈမီး ရှိတာမဟုတျ..။ ရနေံဆီမီးခှကျနှငျ့ ဖယောငျးတိုငျကိုသာ အားကိုးရ၏။ တတျနိုငျသူတို့သာ ဘက်ထရီမီးကို သုံးနိုငျသညျ။ ဘက်ထရီမီးကလညျး အိမျတှငျးမှာသာ ထှနျးလေ့ရှိရာ အမှောငျဝငျစပွုပွီမို့ နဝေငျတာနှငျ့ အမှောငျဓါတျက ကွီးစိုးလာတော့၏။ “ မမ….လာလာ…အိုကပွေီ….” “ လဈတော့….” မတငျရီမလညျး ထမီနှငျ့အငျ်ကြီကို ကပြာကယာ ကောကျဝတျရငျး ခပျသှကျသှကျ ဆငျးခဲ့သညျ။ နောကျက ကပျလိုကျလာသညျ့ ဖုတျပူမီးတိုကျ ကမနျးကတနျးမို့ အတှငျးခံဘရာစီယာ မှေ့ယာပေါျ မေ့ကနြျခဲ့သညျ။ နှဈယောကျသား ခွံပေါကျဝရှိ သရကျပငျအုပျအုပျကွီးအောကျမှာ မှောငျရိပျခိုပွီး ဖကျနမျးနကွေ၏။ မတငျရီမလကျနှဈဖကျက ထှနျးထှနျးလညျပငျးကို ယှကျသိုငျး၍ ဟီးလေးခိုထား၏။ ထှနျးထှနျးလကျတဈဖကျက မတငျရီမ ခါးကိုဖကျရငျး ကနြျတဈဖကျက သူ့ဖငျဆုံထှားထှားကွီးကို ခပျဖှဖှလေး ပှတျသပျပေးနေ၏။ “ မမ…ပါးမော့လေ….” “ ပွှတျ…ပွှတျ……ပွှတျ……” “ အိုး…အိုး….တောျ…တောျအုံးကှာ… မပွနျနိုငျဘဲ နအေုံးမယျ….” ထှနျးထှနျးက သူ့အမပွေနျအလာနှငျ့ တိုးမညျစိုး၍ အနမျးရပျ၍ နို့ကွီးနှဈလုံးကို ဆုတျညှဈလိုကျသညျ။ အငျ်ကြီအပါးစမို့ နို့ကိုငျလိုကျရသညျမှာ ပယျပယျနယျနယျ ထိထိမိမိ ရှိလှသညျ။ ပယျပယျနယျနယျ ပှတျရငျး …သညျတော့မှ အတှငျးခံဘရာစီယာ မပါမှနျး သိရတော့သညျ။ “ မမ…အတှငျးခံလဲ ဝတျမလာဘူး….” “ အဲ…တော့……အငျးဟငျး…ဒုက်ခပဲ…” “ ညပဲဗြာ… ဒီအတိုငျးသှားတော့… ပွနျယူနရေငျ မမေနေဲ့ တိုးနလေိမျ့မယျ…၊ ကနြောျ သိမျးထားလိုကျမယျ နောျ….” “ အငျးအငျး… အခုမှ အေးမှနျး သိတော့တယျနောျ… အအေးပတျပွီး သရေငျ သရဲဘဝနဲ့ နငျ့ကို ဂုတျခြိုး သတျပဈမှာ သိလား…” “ အောငျမာ… အဲဒီသရဲမကို ဟောဒီလို လုပျထညျ့လိုကျမှာပေါ့… မမရ…” ထှနျးထှနျးက မတငျရီမ ထမီကို ပငျ့လှနျပွီး စောစောကပငျ ပယျပယျနယျနယျ လိုးထားသော စောကျဖုတျကွီးကို ကုတျထညျ့လိုကျသညျ။

“ အယျ….ကြှတျ…. စောကျဖုတျတဈခုလုံး ကြိနျးနရေတဲ့ အထဲ…..” မတငျရီမလညျး ထှနျးထှနျး လီးကို ဆောငျ့ဆှဲလိုကျသညျ။ “ အား….အာ….အ…နာ…နာတယျ ..ဗြ….” ထိုအကွောငျးအရာလေးမြားကို စိတျစှဲ၍ မကျကွောငျး တဖွညျးဖွညျး စဉျးစားမိတော့မှ ရငျထဲမှ အပူငှေ့တှေ ကငျးစငျသှားရတော့သညျ။ အိပျမကျက ထှနျးထှနျးအပေါျ တောျတောျ လှှမျးမိုးသှားသညျ။ မတငျရီမဆီ သှားခငြျစိတျတှေ ပွငျးပွလာ၏။ ထို့ကွောငျ့ အောကျထပျဆငျးပွီး မကြျနှာသဈ ရခြေိုးရနျ တံခါးဖှငျ့လိုကျသညျ။ သညျတော့မှ ထှကျခငြျလှနျး၍ ဒေါပှနသေော ကွောငျနှဈကောငျမှာ အောကျထပျသို့ ပွေးဆငျးသှားတော့သညျ။ မကြျနှာသဈ ရခြေိုးပွီးနောကျ…. “ မမေေ ….. သား မတငျရီမတို့အိမျ… ခဏသှားအုံးမယျ…” “ ထမငျးကွောျ စားသှားလေ သားရဲ့….” ထှနျးထှနျး အမကေ ဟငျးအိုးပွငျရငျး လှမျးပွော၏။ “ တောျပွီ မမေေ… ဗဒေငျဟောခအဖွဈ မမကို ကြှေးခိုငျးရမလား….” ထှနျးထှနျးအမကေ ဘာမှမပွောတော့ပဲ သားကို ပွုံးကွညျ့နသေညျ။ ထှနျးထှနျးတဈယောကျ သူဝတျထားသော အငျ်ကြီအတှငျးဝယျ မတငျရီမ၏ အတှငျးခံဘရာစီယာကို ဝှကျကာ ယူလာခဲ့သညျ။ ထှနျးထှနျးရောကျသှားခြိနျဝယျ မတငျရီမက သူ့တပညျ့မတှကေို ခြုပျရမညျ့ အငျ်ကြီပုံစံမြား အတိုငျးပေးနေ၏။ ထှနျးထှနျး ဝငျလာတာကို မတငျရီမ မမွငျ..။ “ မမ…..” “ ဟငျ….ငါးပိခကြျ….” ထှနျးထှနျးကို မွငျလိုကျတော့ မတငျရီမ မကြျနှာသညျ လပွညျ့ဝနျးကွီးကဲ့သို့ ဝငျးထိနျသှားပွီး ကွညျနူးရိပျတှေ ယှကျသမျးသှားသညျ။ “ မမ…ဒီမှာ ဗဒေငျဟောစာတမျး… ပါလာတယျ.. ပွီးရငျ အပေါျထပျလာခဲ့တော့….” “ အေး…အေး…….” ထှနျးထှနျး သူ့ကို အကှကျဆငျ၍ ခေါျသှားမှနျး သိလိုကျသညျ။ သူ့ဆီမှာ ဘယျတုနျးကမြား ဗဒေငျမေးဘူးတာ ကနြတောဘဲ..။ မတငျရီမ စိတျထဲ ကွိတျပွုံးလိုကျရငျး သူ့တပညျ့မမြားကို ပွစရာရှိတာ ပွ၍ မှာစရာရှိတာ မှာပွီး အိမျပေါျထပျ တကျလာခဲ့သညျ။ ကိုယျတောျခြောက သူ့အခနျးထဲ ဝငျနပေုံရသညျ။ မတငျရီမက အဝငျတံခါးမကွီးကို ဂကြျထိုးပိတျလိုကျသညျ။ ပွီးတော့ ..အခနျးထဲ ဝငျလာသညျ။ ထှနျးထှနျးက မတငျရီမ ကုတငျပေါျတှငျ ခွတှေဲလောငျးခထြိုငျရငျး ပွုံးဖွီးဖွီး မကြျနှာပေးဖွငျ့ လကျနှဈဖကျကို ရှေ့သို့ ဆနျ့တနျးထားလိုကျသညျ။ မတငျရီမက အပွေးတဈပိုငျးဖွငျ့ ဝငျလာရငျး ထှနျးထှနျးရငျခှငျထဲ ရောကျလာသညျ။ နှဈယောကျသား တငျးနအေောငျ ပှေ့ဖကျထားကွသညျ။ “ သိပျခစြျတာပဲ… မမရာ….” “ ဟှနျး….မပိုပါနဲ့…….” ထှနျးထှနျးက မတငျရီမကို လှတျထှကျသှားမှာ စိုးသညျ့အလား တအားကွုံးဖကျထား၏။ “ အငျ့….အှနျ့…..အငျ့….လှှတျစမျးပါအုံး ..မောငျလေးရယျ… ဒီမှာ အရိုးတှေ ကြိုးကုနျပါအုံးမယျ… တကထဲ….” ထှနျးထှနျးက ဖကျထားသော အရှိနျကို လြှော့လိုကျသညျ။ သို့သောျ လုံးဝ မလှှတျသေး..။ “ မမကရော.. မောငျလေးကို ခစြျလား…ဟငျ……” “ ဟငျ့အငျး…ခစြျပါဘူး….” “ ဟာဗြာ… မမကလဲ… ခစြျတယျလို့ ပွောပါ…” “ အို……မခစြျပါဘူး ဆိုမှ……” ထှနျးထှနျး မုနျ့တောငျးသလို ဇှတျခစြျခိုငျးနေ၏။ စောကျဖုတျတဈခုလုံး သူထငျသလို ဖှတျဖှတျကြအေောငျ လိုးလို့အားရမှ ခစြျသလားလို့ မေးနတေဲ့ ထှနျးထှနျးကို စိတျထဲ ခပျခဉြျခဉြျ ဖွဈလာသညျ။ “ မမ… မောငျလေးကို တကယျ မခစြျဘူးလား…ပွော…..” ထှနျးထှနျး မကြျနှာက တကယျတညျနသေညျ။ မကြနေပျရိပျတှေ ယှကျသမျးနသေညျ။ မတငျရီမက ထှနျးထှနျး မကြျလုံးတညျ့တညျ့ကို စိုကျကွညျ့ရငျး…. “ မခစြျဘဲနဲ့ မငျးလိုးခငြျသလို လိုးတာခံရအောငျ ငါက ကွေးစားဖာသညျမှ မဟုတျတာပဲ… တဏှာရူးလေးရဲ့…” “ ဒါဖွငျ့ …. ခစြျတယျပေါ့…” “ မသိဘူးကှာ… ဂပြနျဝကျအူ ကနြတောဘဲ….” ထှနျးထှနျး တအားပြောျသှားပွီး… မတငျရီမကို ခုတငျပေါျ ပှေ့လှဲသိပျလိုကျသညျ..။

မတငျရီမ ခန်ဓာကိုယျပေါျ အုပျမိုးပွီး သနပျခါးအဖှေးသားနှငျ့ အလှကွီးလှနသေော မကြျနှာကို ဘယျပွနျညာပွနျ အထပျထပျ အဖနျဖနျ နမျးရှုတျလိုကျ၏။ မတငျရီမတဈယောကျ အသဲတှေ အူတှေ ယားထသှား၏။ သူကလညျး ထှနျးထှနျးကို တငျးနအေောငျ ပွနျဖကျထားပါသညျ။ ထှနျးထှနျးက နမျးရှုတျနရောမှ မကြျနှာခငြျးခှာလိုကျပွီး မတငျရီမကို တစိမျ့စိမျ့ ကွညျ့လိုကျသညျ။ အခစြျနှငျ့ ရမ်မကျ ရောယှကျထားသော မကြျလုံးတို့ဖွငျ့ စိမျးစိမျးကွီး ကွညျ့နသေော ထှနျးထှနျးအကွညျ့ကို မတငျရီမ ရငျမဆိုငျရဲဘဲ ဖွဈနသေညျ။ ရှကျသှေးဖနြျး၍ မကြျနှာတဈခုလုံး နီမွနျးနသေညျ။ အရှကျနှငျ့ ရမ်မကျ ရောယှကျနသေော မကြျနှာနီနီလေးက ထှနျးထှနျးစိတျကို ကွှသထကျကွှအောငျ ကလိဆှနသေညျ။ နှဈယောကျသား ရငျခုနျသံတှေ မွနျဆနျလာပွီး ရမ်မကျသှေးတှေ ပူနှေးလာသညျ။ နှုတျခမျးအစုံကို နမျးစုတျပွီးနောကျ လညျတိုငျကြော့ကြော့ကို လြှာဖွငျ့ယကျပေးလိုကျသညျ။ “ ပွကျ…ပွှတျ…. ပွှတျ….ပွတျ….ပွှတျ…….” “ အဟငျ့…. အငျ့…. အဟငျ့….ယား….ယားတယျ…လို့…….” နို့အုံတငျးတငျးမို့မို့ကွီးကို အငျ်ကြီပေါျမှ အုပျမိုး၍ ဆုပျကိုငျပှတျခြလေိုကျပွနျသညျ။ အတှငျးခံ ဝတျမထားသဖွငျ့ ဆုတျခြရေသညျမှာ ထိထိမိမိ ရှိလှနျးလှပါ၏။ ထှနျးထှနျး စိတျတှကေ ဆငျရိုငျးတဈကောငျလို တဈစတဈစ ရာဂမုနျယိုလာပါသညျ။ သူကိုယျတိုငျ ဖောျစပျထားသော ကာမအားတိုးဆေးနှငျ့လီးကွီးအကွောသနျဆေးတို့က အစှမျးသတ်တိ ပွနပေါပွီ..။ မညျမြှလိုးလိုး အားသဈအငျသဈတှေ တိုးမွဲတိုးနသေညျ။ နဂိုမူလကပငျ ကွီးထှားတုတျရှညျနသေော လီးတနျကွီးမှာ အစှမျးထကျသော လိမျးဆေးကွောငျ့ အကွောအပွိုငျးပွိုငျး ထကာ သံမဏိခြောငျးကွီးကဲ့သို့ တငျးတောငျ့ မာကြောလာနေ၏။ ထှနျးထှနျးက မတငျရီမ၏ စပို့ရှပျအပြော့စား အငျ်ကြီကို မခြှတျလိုကျ၏။ ဝငျးအိပွူးပွောငျ မို့မောကျနသေော နို့အုံဖှေးဖှေးကွီးက ထငျးခနဲ လငျးခနဲ ပေါျလာ၏။ ဝိုငျးဝနျးမို့မောကျ စူတငျးနသေော နို့အုံထိပျဖြားရှိ မစူတစူ နို့သီးခေါငျးလေးကို လကျမလကျညှိုးနှငျ့ ဆှဲညှဈကာ အသာအယာ ပှတျခြေ လှိမျ့ဆှပေးလိုကျသညျ။ နို့သီးခေါငျးနီညိုလေးက ပို၍စူကွှလာပွီး မတငျရီမ ရငျဘတျကွီး ကော့ကော့တကျလာသညျ။ ထှနျးထှနျးက ပွလြေော့နသေော ထမီအောကျစကို ဆှဲခြှတျပဈလိုကျရာ ဖွူဖှေးသော ပေါငျတံတုတျတုတျခဲခဲကွီး နှဈခြောငျး၏ အရငျး ခှအုံကွားရှိ ခုံးမို့ဖောငျးကွှနသေော စောကျဖုတျကွီးမှာ ဘှားခနဲ ပေါျထှကျလာသညျ။ တှနျ့လိမျမဲခြိတျနသေော စောကျမှှေးအုပျအုပျကွီး အောကျရှိ စောကျဖုတျဖောငျးဖောငျးကွီးမှာ အဆီတဝငျးဝငျး ထနသေညျ။ နီညိုရောငျသမျးနသေော စောကျဖုတျနှုတျခမျးသား ထူထူကွီးနှဈလှှာက ဘေးသို့ပွဲလနျနပွေီး နီနုသော အတှငျးသားတှကေ စောကျရညျကွညျတို့ဖွငျ့ စိုလကျတောကျပနသေညျ။ ရမ်မကျသှေးတှေ ပူနှေးပွညျ့လြှံနပွေီဖွဈ၍ နီရောငျသမျးနသေော စောကျဖုတျအတှငျးသားနုနုတှကေ ဖောငျးတငျးဖုကွှနသေညျ။ ထှနျးထှနျးလကျတဈဖကျက နို့တဈလုံးကို ဖစြျညှဈဆုပျကိုငျရငျး ကနြျနို့တဈလုံးကိုမူ ပါးစပျဖွငျ့ ငုံခဲကိုကျဆှဲ၍ တပွှတျပွှတျ စို့ပါတော့သညျ။ မတငျရီမ၏ ဖောငျးကွှစူပှနသေော စောကျဖုတျကွီးမှာ စောကျရညျကွညျတှေ တစိမျ့စိမျ့ထှကျကာ စိုရှှဲအိုငျထှနျးလာ၏။ ရာဂါပိုးတှေ တရှရှတကျလာသညျ့အတှကျ စောကျဖုတျကွီးတဈခုလုံး တလှုပျလှုပျတရှရှဖွဈလာသညျ။ ထှနျးထှနျးက သူ့လကျခလယျဖွငျ့ မတငျရီမ၏ စောကျခေါငျးအတှငျး ထိုးသှငျးကွညျ့ရာ စောကျခေါငျးအတှငျးမှ ပူနှေးစိုစှတျသော အတှေ့ကို ခံစားလိုကျရသညျ။

မတငျရီမကလညျး ပေါငျတံဖှေးဖှေးတုတျတုတျကွီးနှဈခြောငျးကို အစှမျးကုနျကားပေးရငျး ဖငျဆုံထှားထှားကွီးကို အစှမျးကုနျ မွှောကျကော့ပငျ့ထိုးပေးသညျ။ ထှနျးထှနျးစိတျထဲ စောကျဖုတျကွီးကို ယကျပေးခငြျစိတျတှေ ပေါျလာ၏။ ထို့ကွောငျ့ ခုတငျအောကျသို့ ဆငျးလိုကျပွီး မတငျရီမ၏ ပေါငျနှဈလုံးကွားသို့ ဝငျကာ ကွမျးပေါျ ဒူးထောကျလိုကျသညျ။ စောကျဖုတျနှဈခွမျးကို လကျနှငျ့အသာဖွဲကွညျ့သညျ။ နီရဲစိုလကျနသေော အတှငျးသားနုနုတှကေို မွငျလိုကျရသောအခါ ဘယျလိုမှ စိတျမထိနျးနိုငျတော့ဘဲ ပါးစပျဖွငျ့ စုပျထညျ့လိုကျသညျ။ ” ရှူး…..ရှလှတျ….ရှလှတျ….ပွှတျ…ပွှတျ….ပွှတျ… ရှလှတျ…ရှှတျ….ပွှတျ…ပွှတျ….” “ အ…အငျ့……အငျ့ အမေ့…ရှီး…ကြှတျကြှတျ…….” မတငျရီမ နှုတျခမျးလှှာနှဈခုမှာ ပှငျ့သှားတော့သညျ။ လကျနှဈဖကျကို ကစြျကစြျပါအောငျ ဆုပျ၍ မကြျနှာတဈခုလုံး ရှုံ့မဲ့နသေညျ။ ထှနျးထှနျးက ခုတငျစောငျးပေါျတှငျ ကားထှကျနသေော ဖငျဆုံကွီးနှဈမှှာကို လကျနှဈဖကျဖွငျ့ အုပျကိုငျဆုပျနယျရငျး နီရွဲ့ပဲအာနသေော စောကျဖုတျအကျကှဲကွောငျးကွီးထဲသို့ လြှာဖြားထိပျလေးကို ထိုးကော့ပွီး ကုတျတငျလိုကျသညျ။ မတငျရီမတဈကိုယျလုံး လြှပျစဈအတို့ခံလိုကျရသလို သှကျသှကျခါရမျးပွီး ခါးကွီးကော့တကျသှားသညျ..။ “ အ…အား…..အမလေး…အီးဟီး…အငျးအား…..ရှီး..ကြှတျကြှတျ… အား…အမေ့…” မကြျလုံးစုံမှိတျလြှကျ အံကိုတငျးတငျးကွိတျကာ ငိုသံပါကွီးဖွငျ့ ညညျးနပေါသညျ။ တဈကိုယျလုံးလညျး တဆတျဆတျ တုနျနေ၏။ မတငျရီမ၏ စောကျဖုတျအတှငျးမှ လှိုကျကနဲ လှိုကျခနဲ ထကွှလာသညျ့ ကာမဆန်ဒသညျ တဖွိုးဖွိုး တဖငြျးဖငြျးနှငျ့ တဈကိုယျလုံးမှာရှိသော အကွောပေါငျးစုံထဲသို့ ပွနျ့နှံ့စိမျ့ဝငျကုနျသညျ။ ထှနျးထှနျးက စောကျဖုတျအကျကှဲကွောငျးထိပျရှိ စောကျစိငုတျပွူးပွူးကွီးကို ပါးစပျဖွငျ့ စုတျ၍ လြှာဖြားထိပျဖွငျ့ တို့ထိကလိပေးလိုကျသညျ။ “ အားလား..လား… အီးဟီး…ဟီး……အီး အငျ့… အငျး…ရှီးကြှတျ..ကြှတျ… အမလေး…အီး……အား……” မတငျရီမတဈယောကျ ခါးကော့ရငျမော့လာပွီး တဈကိုယျလုံး ပေါကျကှဲလှငျ့စငျထှကျမတတျ ကောငျးလှနျးလှသော ကာမအရသာ ကွီးကို အီခနဲဆိမျ့ခနဲ ရှိနျးခနဲ ဖိနျးခနဲ ခံစားလိုကျရပွီး ရမ်မကျညညျးသံကွီး ပှငျ့ကနျလာပါတော့သညျ။ ထှနျးထှနျးက သူ့လြှာနှေးနှေးကွီးကို စောကျဖုတျအခေါငျးထဲသို့ ရောကျအောငျထိုးသှငျး မှှနှေောကျလိုကျပွနျသညျ။ မတငျရီမ ဖငျဆုံကွီးမှာ တရမျးရမျးတခါခါဖွငျ့ မွောကျကွှကော့တကျလာပွီး ပေါငျတှငျးသားတှေ တဆတျဆတျတုနျကာ ကာမဖီလငျတှေ တရှိနျရှိနျ တငွီးငွီး တကျနပေါတော့၏။ “ အား….အား…အမလေး… အမေ့…အီး….အငျ့း….အား..ရှီးကြှတျ..ကြှတျ… တောျ..တောျပါတော့ မောငျလေးရယျ… ..အငျ့…အမလေး… မမကောငျးလှနျးလို့ သေ ..သတေော့မယျ… အငျး…အငျ့…ဟငျး…. ဟငျး….လိုး…လိုး ပါတော့….နောျ…” မတငျရီမက အသဲအသနျ တောငျးပနျရှာ၏။ မတငျရီမအသံတှေ ုတုနျခါလှိုငျးထနသေညျ။ ကွာလြှငျ သညျးခွပေကြျ၍ ရူးသှပျသှားနိုငျ၏။ သညျတော့မှ ထှနျးထှနျးက စောကျဖုတျကွီးကို စိတျတိုငျးကြ ယကျစုတျ မှုတျနရောမှ ရပျနားလိုကျတော့၏။ သူ့ပါးစပျထဲတှငျ ခြှဲကြိကြိ ..ငံပပြြ စောကျရညျတှကေ ပလေူး ကပျတှယျနသေညျ။

အားလုံးကို လြှာဖွငျ့ သိမျးကြုံး၍ မွိုခလြိုကျတော့သညျ။ ဒူးထောကျထိုငျနရောမှ ထှနျးထှနျး မတျတတျရပျလိုကျသညျ။ အနအေထားပကြျနသေော မတငျရီမ ခန်ဓာကိုယျကို ပွနျလညျပွုပွငျပေးလိုကျသညျ။ မတငျရီမ၏ ခွထေောကျနှဈခြောငျးကို သူ့ပခုံးပေါျ ခြိတျတငျလိုကျ၏။ သူ့ခန်ဓာကိုယျကို စောကျဖုတျကွီးနား တိုးကပျလိုကျသညျ။ ယခုအခြိနျထိ စောကျဖုတျနှငျ့ မတှေ့ရသေးသော လီးတနျကွီးမှာ ဒေါသူပုနျထနသေော တောကွီးမွှဟေောကျလို မတျလကြျမတျလကြျ မာနျကွှနေ၏။ အပေါျသို့ ကော့ထိုးတောငျမတျနသေော လီးတနျတုတျတုတျကွီးကို လကျနှငျ့ ဖိနှိပျဆုပျကိုငျလြှကျ အောကျနှုတျခမျးဝသို့ တေ့မွှုတျလိုကျသညျ။ မနေ့ညနကေ လိုးစဉျ မတငျရီမ စောကျခေါငျးနကျကွောငျး သတိပွုမိ၏။ လီးသိမျလီးမှှားမြိုးကို လုံးဝမဖွုံသော စောကျဖုတျအမြိုးအစားဖွဈသညျ။ ဘူတာကအပွနျ လှညျးပေါျမှာလိုးကွစဉျက အပြိုကွီးသိက်ခာကမြညျစိုး၍လား မသိ..။ စောကျဖုတျကွီးတုနျ့ပွနျလှုပျရှားမှုမှာ အငျအား မပွငျးထနျလှ..။ ယခုမူ ထိုသို့မဟုတျတော့..။ မနေ့ညနကေလိုးကွစဉျ အပေးကွမျး အခံကွမျးဖွငျ့ တုနျ့ပွနျမှုတှကေ အံ့မခနျးလောကျအောငျ ရဲတငျးလာသညျ။ ထှနျးထှနျးက အိစကျပူနှေးသော စောကျဖုတျနှုတျခမျးအဝတှငျ တေ့မွှုပျထားသော သူ့လီးတနျတုတျတုတျကွီးကို ဖောငျးအာရှကွှနသေော စောကျဖုတျအခေါငျးကွီးထဲသို့ တဈရဈခငြျး တဈရဈခငြျး ဖိသှငျးလိုကျသညျ။ “ ဇှိ…ဗွိ….ဗွဈ….ဗြိ…..ဗွဈ……..ဖှဈ…စှိ…ဖှတျ….ဗွဈ…ဗွဈ……..” လီးတနျတုတျတုတျကွီးက တဈရဈခငြျး တဈရဈခငြျး အဆုံးထိ နဈဝငျသှားပါသညျ။ ဆီးခုံခငြျး ကပျမနသေညျ့တိုငျ ထှနျးထှနျးလီးထိပျဖူးကွီးက သားအိမျဝကို တငျးနအေောငျ ဖိထောကျထားပွီး ဖွဈနသေညျ။ ထှနျးထှနျးက ခါးကို အနညျးငယျ ကုနျးလြှကျ မတငျရီမ၏ လကျမောငျနှဈဖကျအောကျသို့ သူ့လကျကို လြှိုသှငျးလိုကျပွီး ပွညျ့ပွညျ့တငျးတငျး ပခုံးသားနုနုဝငျးဝငျးကို တငျးနအေောငျ ကုတျဖကျဆှဲတှယျထားလိုကျသညျ။ အပြိုကွီးဟူသော ဂုဏျပုဒျဖွငျ့ မတငျရီမတဈယောကျ ရှာတှငျ ဂုဏျယူဝငျ့ကွှားခဲ့၏။ အသကျ ၂၀ လောကျက မစို့မပို့ အလိုးခံရဘူးပွီး မဆိုစလောကျ ကာမအရသာကို မထမေဲ့မွငျ ပွုနိုငျခဲ့သညျ။ လီးအရသာကို ထိထိမိမိ ပီပီပွငျပွငျ မခံစားဖူး၍ အပြိုကွီးဟူသော သိက်ခာမာနတှကေို ထှနျးထှနျး၏လီးကွီးအောကျတှငျ ခဝါခလြိုကျရပါတော့သညျ။ ထှနျးထှနျးအပွုအမူက မီးကုနျယမျးကုနျ ကွမျးတော့မညျ့ပုံ ဖွဈနပေါသညျ။ ထို့ကွောငျ့ ရငျတှခေုနျပွီး ဖငျဆုံသားတှေ တဆတျဆတျ တုနျနပေါသညျ။ ထှနျးထှနျးက အဆုံးထိနဈဝငျနသေော လီးတနျကွီးကို တဈဝကျကြောျကြောျ ပွနျနှုတျလိုကျသညျ။ ထိုစဉျ… “မောငျ….မောငျလေး… ဟို..ဟို…..မမခွထေောကျကို ပွနျခပြေးစမျးပါ…” ထှနျးထှနျးက မကွားသလိုပုံစံဖွငျ့ လီးတနျကွီးကို ပွနျသှငျးပွနျနှုတျ လုပျနသေညျ။ “ ကစြျ…..ကွညျ့ပါလား… ခွထေောကျ ခပြေးပါလို့ ဆိုနေ…..” မတငျရီမက မကြျစောငျးထိုးရငျး ပွောသညျ။ “ ဘာဖွဈလို့လဲ ….မမရ…” “ အားရပါးရ ခံခငြျလို့…ဟေ့….သိပလား…” “ ဟား ဟား… ငါ့မိနျးမ သဘောပါကှာ….” “ အောငျမယျ… ဘာငါ့မိနျးမလဲ….ကဲ…ကဲ….” မတငျရီမက ထှနျးထှနျး လကျမောငျးကို ဆှဲဆိတျရငျးပွော၏။ “ အောျ….မမပဲ ခေါကျဆှဲဆိုငျက တရုတျမကို ငါ့ယောကျြားလို့ ပွောခဲ့ပွီး….” “ ကွညျ့စမျး….ကွညျ့စမျး…သူ့မယားကို သတိရနတော…..” မနာလိုစိတျနှငျ့ ရမ်မကျစိတျတို့ ရောထှေးကာ မတငျရီမမှာ ကာမဇောတှေ ပို၍ပို၍ ပွငျးထနျ ထကွှလာ၏။

မတငျရီမက ဒူးနှဈဖကျကို သူမလကျဖွငျ့ ဆှဲဖိထားလိုကျသညျ။ ထိုအခါ စောကျဖုတျဖောငျးဖောငျးကွီးမှာ ပွူးအဈကနျထှကျလာပွီး လီးတနျကွီးကို တငျးနအေောငျ ဖိညှဈထားသလို ဖွဈနပေါတော့သညျ။ ပကျပကျစကျစကျ အသားကုနျ ကွုံးခံတော့မညျ့ အနအေထားဖွဈ၏။ တဈနညျးအားဖွငျ့ ဆိုရလြှငျ ထှနျးထှနျးကို စိနျခေါျလိုကျခွငျး ဖွဈပါတော့သညျ။ ကွပျသပျနသေော စောကျဖုတျကွီးထဲမှ ထှနျးထှနျးက သူ့လီးတနျကွီးကို တဈဝကျကြောျကြောျမက ပွနျနှုတျလိုကျသညျ။ လီးတနျကွီးတှငျ ယှကျသိုငျးထားသော အရဈအရဈထနသေညျ့ အရပွေားထူထူတှကေ စောကျဖုတျအတှငျးသားနုနုမြားကို တှနျးထိုး၍ အရှိနျနှငျ့ထှကျလာရသညျဖွဈရာ တဈကိုယျလုံး တဖွိုးဖွိုးတဖငြျးဖငြျး ဖွဈသှားရသညျအထိ ကောငျးလှနျးလှတော့သညျ။ ထှနျးထှနျးက လီးတနျကွီးကို ပွနျ၍နှဈသှငျးလိုကျသညျ။ “ ဇှိ….ဗွဈ….ဗွဈ….ဖှတျ…..ဗွိ…..ဇှဈ……ဗွဈ…….” စောကျရညျတှကေ အိုငျထှနျးပှကျလနျနပွေီမို့ သံစဉျတေးလေးက တဈမြိုးထှကျလာသညျ။ လီးကွီးအဆုံးထိ မွုပျဝငျသှားသောအခါ တဈဝကျကြောျကြောျ ပွနျနှုတျ၏။ နောကျတဈခါ အဆုံးထိ ပွနျသှငျး၏။ တဈခါ တဈဝကျကြောျကြောျ ပွနျနှုတျ၏။ ဤသို့ ဖွေးဖွေးမှနျမှနျ အသှငျးအနှုတျ အခကြျ ၃၀ ကြောျလောကျ ပွုလုပျပွီးသောအခါ တဈရှိနျထိုး ဆောငျ့ဆောငျ့လိုးဖို့ အသကျကိုပွငျးပွငျးရှူလိုကျသညျ။ မတငျရီမက တဈကိုယျလုံး ငှကျဖြားတကျလာသလို တဆတျဆတျတုနျခါလြှကျ တဟငျးဟငျး တဟီးဟီး ညညျးညူကာ ထှနျးထှနျးခါးကို တငျးနအေောငျ ကုတျဖကျထားလိုကျသညျ။ ထို့နောကျတှငျမူ ခပျမွနျမွနျ ခပျကွမျးကွမျး ခပျရမျးရမျးဆောငျ့၍ မနားတမျး လိုးပါတော့သညျ။ ရှီး…ကြှတျကြှတျ… အ…အမေ့… အား… အ….အငျ့…အမေ့….အ……အမေ့..ဒုတျ…အငျ့…..အေ့….အမေ့…..” လီးဝငျလီးထှကျ အသှငျးအနှုတျမှာ တကယျပငျ အံ့မခနျးလောကျအောငျ ကွမျးရမျးလှနျးလှသညျ။

စောကျဖုတျအုံကွီးတဈခုလုံး ထုံကငြျအီစိမျ့နပွေီး ဘာကိုမှ ထိနျးခြုပျ ဆုတျကိုငျမရတော့ဘဲ အာကာဝဟေငျ ကောငျးကငျပွငျထဲ၌ ထငျသလို လှငျ့မြောနသေညျ့နှယျ ခံစားနရေသညျ။ ကာမအရသာက မီးပှငျ့မတတျ ကောငျးလှနျးလှတော့သညျ။ အခကြျပေါငျးတဈရာကြောျလောကျ ဆောငျ့လိုးပွီးသောအခါ ထှနျးထှနျးလခြောငျးထဲ ယားယံဆိမျ့တကျလာ၏။ တငျးထားသမြှ စိတျဓါတျကို လြှော့ခလြိုကျသညျ။ အငျ့ခနဲ အငျ့ခနဲ တုနျခါသှားပွီး စောကျခေါငျးထဲသို့ လရပေူတှေ ဖငြျးခနဲ ဖငြျးခနဲ ပနျးထညျ့လိုကျတော့သညျ။ ပူနှေးသော လရတှေကေ စောကျခေါငျးအတှငျး ပြံ့နှံ့သှားစဉျမှာပငျ မတငျရီမက အီးခနဲ အသံမွညျဟီးကာ စောကျဖုတျအုံကွီးတဈခုလုံး ပှငျ့ကနျထှကျသှားသလို ခံစားလိုကျရပွီး စောကျရညျပူတှေ ပနျးထုတျလိုကျပါတော့သညျ။ ထှနျးထှနျးတဈယောကျလညျး မတငျရီမ၏ နို့အုံတငျးတငျးကွီးတှအေပေါျ မကြျနှာမှောကျ၍ ပွဈခနဲ ပွဈခနဲ ထှကျနသေေးသော လကျကနြျလရမြေား ထှကျတိုငျးထှကျတိုငျး အီစိမျ့ရှိနျးဖိနျးသော ကာမအရသာထူးကွီးကို တဝကွီး ခံစားလြှကျ ရှိပါတော့သတညျး….။ မတငျရီမနှငျ့ နောကျဆုံး ကာမဆကျဆံပွီးကတညျးက ထှနျးထှနျးတဈယောကျ ၄၅ ရကျတိုငျတိုငျ မညျသညျ့မိနျးမနှငျ့မှ ကာမဆကျဆံခွငျး မပွုတော့ပေ..။ သူ၏ဖှားဖကျတောျ မောျတာကွီးကို အနားပေးထားလိုကျသညျ။ မကွညျရှိနျနှငျ့ မဝငျးခငျတို့မှာလညျး ထှနျးထှနျး လာနိုးလာနိုး နှငျ့ တိတျတခိုး မြှောျကိုးလကြျ ရှိကွသညျ။ ထိုသို့ ၄၅ ရကျတိုငျတိုငျ ကာမဆကျဆံခွငျးအလုပျကို လုံးဝမပွုလုပျဘဲနစေဉျ ကာလအတှငျး ပီယမန်တာနျတှကေို တဈနေ့လငြျ အခေါကျရပေေါငျး ၁၅၀၀ ရအောငျ ရှတျဆိုလကြျရှိသညျ။ သူ့မိဘတှကေမူ သူတို့သား အဓိဋ်ဌာနျ ပုတီး စိပျနသေညျဟု ထငျမှတျကာ ဂုဏျယူဝမျးသာနကွေ၏။ မတဈထောငျ တဈကောငျဘှား ထှနျးတောကျမညျ့သားဟု အလှနျအမငျး ကြနေပျနကွေသညျ။ နေ့စဉျမှနျမှနျ ကာမအားတိုးဆေးကို စား၍ ကာမအာရုံကွောတှေ စုဝေးပေါငျးဆုံရာ လိငျတနျကွီးကိုလညျး အကွောသနျဆေးတှေ နေ့စဉျ လိမျးပေးသညျ။ ဂဝံရုပျတုကိုလညျး အထူးတငျသထား၏။ မိနျးမတို့နှငျ့သကျဆိုငျသော သနပျခါး၊ ကြောကျပွငျ၊ ဘီး၊ မှနျ၊ ရမှေှေး၊ မိတျကပျပါ မကနြျ တငျသထား၏။ မန်တာနျသကျလညျး နေ့စဉျသှငျးပေး၏။ ၄၅ ရကျမပွညျ့မီ တဈညအလိုတှငျ အိပျမကျပေးတော့၏။ အိပျမကျထဲတှငျ အသားအရကေ ကွေးနီရောငျတောကျနသေော ယက်ခဒဝေီတဈပါးက သူ့ကို တောနကျကွီးထဲ ခေါျသှား၏။

တောနကျကွီးအလယျတှငျ တဈထှာခနျ့ရှိ ဆူးပငျကွီးတှေ ဆူးနကျခွုံကွီးတှေ ကာရံထားသော ရုက်ခဗိမာနျခေါျ ဧရာမ သဈပငျခွုံပုတျကွီးထဲဝငျကာ ယက်ခဒဝေီက ကာမဆကျဆံခိုငျးသညျ။ သဈပငျခွုံပုတျကွီးက လုံခွုံလှသညျ။ အတှငျးအထကျဝဲယာ ပတျပတျလညျတှငျ အနကျရောငျ ကတ်တီပါ အကောငျးစား တှေ မိုးကာထားပွီး အောကျခွတှေငျ သားမှှေးကောျဇောတှေ ခငျးထားသညျ။ ပေ ၄ဝ ပတျလညျခနျ့လောကျရှိသညျ။ ရတနာ ၇ ပါး စီခွယျထားသော ၆ပေ ခနျ့ရှိ ရှှသေလှနျကွီးပေါျဝယျ တဈထှာကြောျကြောျရှိ ကတ်တီပါမှေ့ယာကွီး ခငျးထား၏။ ထိုရှှသေလှနျကွီးပေါျဝယျ ယက်ခဒဝေီနှငျ့ ထှနျးထှနျးတို့ ကာမဂုဏျ ခံစား၊ မွူးထူး ပြောျပါးကွသညျ။ ၃ ကွိမျ ၃ခါ ဆကျဆံမွူးထူး ပြောျပါးပွီးသောအခါ ယက်ခဒဝေီက ထှနျးထှနျးကို သဘောကြ ကြနေပျလှသဖွငျ့ ရတနာအိုးမြား မွှုပျနှံထားသော နရောကို လမျးညှှနျသညျ။ ထှနျးထှနျးတို့ပိုငျ ယာမွတေဈခြို့မှာ တောငျခွရေငျးအစပျတှငျ ရှိ၏။ ထိုတောငျခွရေငျးရှိ ယာမွမြေားထဲမှ သဈပုတျပငျကွီး၏ အရှေ့ဘကျ ၉ ပခေနျ့အကှာတှငျ ရတနာအို မွှုပျနှံထားကွောငျး…။ ထိုရတနာမြားကို ထုခှဲရောငျးခြ၍ ကာမသိဒ်ဓိ စခနျးကို ပွီးမွောကျပေါကျရောကျအောငျ ကွိုးစားရမှာ ဖွဈကွောငျး…။ ယခုလညျး ကာမသိဒ်ဓိ ပထမအဆငျ့ ပွီးမွောကျအောငျမွငျပွီ ဖွဈ၍ သူမနှငျ့ ကာမ ဆကျဆံခှငျ့ ရခွငျးဖွဈကွောငျး ပွောပွ၏။ ယက်ခဒဝေီ ရုက်ခဗိမာနျကွီးထဲက သူ့ကိုလိုကျပို့ခြိနျမှာ…ထှနျးထှနျးတဈယောကျ အိပျမကျက လနျ့နိုးလာသညျ။ ဝတျထားသော ပုဆိုး၏ လီးတနျတဈဝိုကျနရောတှငျ သုတျရပေစြျပစြျတှကေ စိုရှှဲစေးကပျနပေါတော့သညျ။ အိပျမကျထဲမှာ ထှကျသောသုတျသညျ ပီယဆေးဖောျစပျရာ၌ အသုံးပွုရကွောငျး သိထားသဖွငျ့ သုတျရညျတှေ စိုရှှဲကှကျထနသေော နရောကို ကပျကွေးဖွငျ့ ကိုကျဖွတျယူထားလိုကျသညျ။ သူအိပျရာက နိုးလာခြိနျမှာ… နံနကျ ၅ နာရီထိုးပွီး မိနဈလေးဆယျခနျ့ဖွဈသညျ။ သူ့အမကေ မီးဖိုထဲဝငျကာ ထမငျးခကြျနသေညျ။ ထမငျးရညျငှဲ့၍ ထမငျးအိုးကို ဖိုပေါျမှာ နှပျထားခြိနျ ဖွဈသညျ။ ထှနျးထှနျး အိမျပေါျထပျက ဆငျးလာခဲ့ပွီး…. “ မေ…မေ……..မမေေ…မမေေ……..” “ လာ…ဘာ…ဘာလဲ သား……..” “ ဖဖေေ နိုးပလား….” “ ဟငျ့အငျး… အိပျနတေုနျး…ဘာဖွဈလို့လဲ…သားရဲ့… အလနျ့တကွားနဲ့…” “ လာပါ..မမေရေဲ့… သားပွောပွပါမယျ…” ထှနျးထှနျးအမကေ ထမငျးခကြျနရောမှ ထလိုကျလာသညျ။ အိမျအောကျထပျ အရှေ့ခနျးထဲတှငျ အိပျပြောျနသေော သူ့အဖကေို နှိုးပွီး အိပျမကျအကွောငျး ပွောပွသညျ။ နောကျကပါလာသော သူ့အမကေလညျး ရပျနားထောငျနသေညျ။ “ ဖဖေေ… သားအိပျမကျ မကျတယျ… တောငျခွရေငျးက သားတို့ပိုငျတဲ့ ယာကှကျထဲက သဈပုတျပငျကွီးရဲ့ အရှေ့ဘကျတညျ့တညျ့ ၉ ပလေောကျအကှာမှာ ရတနာအိုး မွှုပျထားတယျလို့ ယက်ခဒဝေီလို့ခေါျတဲ့ မိနျးမတဈယောကျက အိပျမကျပေးတယျ ဖဖေေ…။ အဲဒါ… ဖဖေရေော မမေရေော .. လိုကျခဲ့ကွဗြာ… သှားတူးကွညျ့ကွရအောငျ…” ငယျငယျကလညျး အခုလိုကိစ်စမြိုး ပေါျပေါကျခဲ့သဖွငျ့ သူ့မိဘမြားမှာ ထှနျးထှနျးစကားကို ပကြျရယျ မပွုရဲကွ..။ တဈနာရီခနျ့ကွာသောအခါ သဈပုတျပငျယာကှကျသို့ ရောကျကွ၏။ သဈပုတျပငျရငျးတှငျ လှညျးရပျပွီး ထှနျးထှနျးတို့ သားအဖနှဈယောကျ သဈပုတျပငျကွီးကနေ အရှေ့ဘကျတညျ့တညျ့ ပကွေိုးဖွငျ့ တိုငျးကာ ၉ ပခေနျ့ နရောတှငျ ပေါကျပွားဖွငျ့ စတငျတူးကွသညျ။ ယာကှကျနှငျ့ လှတျသောနရောမို့ မွကေ သိပျသညျးမာကြောပွီး ခကျခကျခဲခဲ တူးကွရသညျ။ တဈပခှေဲ ကြောျကြောျခနျ့ အရောကျတှငျ ပေါကျပွားက မာကြောသော အရာတဈခုကို ခြှငျးခနဲ ထိခတျမိသညျ။ သားအဖနှဈယောကျ အားတကျသှားကွရသညျ။

ပေါကျပွားနှငျ့ မပေါကျတော့ဘဲ တူရှငျးနှငျ့ အသအေခြာ တူးဆှလိုကျရာ.. အခငြျး ၂ ပပေတျလညျရှိ အဖုံးပါသော ကွေးအိုးကွီးတဈလုံး ပေါျလာသညျ။ အိုးကွီး ပတျပတျလညျကို တူးဖွိုယကျဆှ၍ မယူလိုကျသညျ။ အိုးကွီးက အတောျလေး အခြိနျစီးလှနျးသဖွငျ့ သားအဖနှဈယောကျ ခကျခကျခဲခဲ မယူရသညျ။ “ ဝိုငျးမပါအုံးဟ…မိနျးမရ… အတောျလေးသဟေ့….” သုံးယောကျသား ကွေးအိုးကွီးကို မ၍ လှညျးဆီ သယျလာကွသညျ။ အဖုံးက တောျတောျနှငျ့ ဖှငျ့မရဘဲဖွဈနသေညျ။ ထှနျးထှနျးက စိတျမရှညျတော့သဖွငျ့ တူရှငျးပွားနှငျ့ ထိုးပွီး ကလနျ့ခလြိုကျရာ ခြှငျခနဲ အသံမွညျပွီး ကွေးအိုးကွီး ပှငျ့ထှကျသှားတော့သညျ။ ထှနျးထှနျးက ပွေး၍နှိုကျမညျအပွု၊ သူ့အဖကေ လကျကို လှမျးဆှဲထားသညျ။ “ အရမျးမလုပျနဲ့ သားရဲ့… အတှငျးမှာ အဆိပျပွငျးတဲ့ သတ်တဝါတှေ ရှိနတေတျတယျ…” သူ့အဖကေ လှညျးပေါျတှငျပါလာသော ခကျရငျးခှဖွငျ့ အိုးနှုတျခမျးဝကို ထိုးပွီး မွကွေီးပေါျ မှောကျခလြိုကျပွီးတော့မှ ပွနျလှနျသညျ။ ကွေးအိုးထဲ ခကျရငျးခှ ထိုး လှညျ့မှှကွေညျ့သညျ။ ရှှတေုံးရှှခေဲမြားနှငျ့ ဥသြှဈသီးခနျ့ ကြောကျရိုငျး ၃ လုံး ထှကျလာသညျ။ ရှှတေုံးရှှခေဲတှကေ ဝငျးအိနသေညျ။ အနညျးဆုံး အခြိနျတဈဆယျလောကျ ရှိမညျ။ ဘာအကောငျပလောငျမှ မရှိမှနျး သခြောပွီဆိုတော့မှ ရှှတေုံးရှှခေဲမြားကို အိုးထဲ ပွနျထညျ့သညျ။ လှညျးပေါျက တောငျးထဲတှငျ ကွေးအိုးကွီးထညျ့ပွီး အပေါျက ဂုံနီအိတျမြား အုပျကာ လှညျးမောငျး ရှာပွနျခဲ့ကွသညျ။ “ မိနျးမ… မငျးနှုတျ လုံပစနေောျ… ကွားလား…” “ သိပါတယျတောျ… ကြုပျမြား အ အမှတျနေ….” ထှနျးထှနျးအမကေ ထှနျးထှနျးကိုဖကျထားရငျး ပွုံးရှှငျစှာ ပွနျပွောလိုကျ၏။ “ ဟ….ဟေ့ကောငျကွီးတှေ …သှကျသှကျသှားကွ စမျး…” ထှနျးထှနျးအဖကေ နှားနှဈကောငျကို တံဖြာနှငျ့ တို့လိုကျရာ နှားနှဈကောငျမှာ ရှာဆီသို့ ဒုနျးစိုငျးလြှကျ….။ ဖိုမတို့ရဲ့ သဘာဝကို စူးစမျးခငြျ၍ သူ့အဖနှေငျ့ အမတေို့ အိပျပြောျနစေဉျ ည ၁၀ နာရီခနျ့လောကျ ထှနျးထှနျး အိမျက ထှကျလာခဲ့သညျ။ ခေါငျးစှပျပါသော အနှေးထညျ အနကျရောငျနှငျ့ ဘောငျးဘီအနကျကို ဝတျခဲ့သညျ။ ဆောငျးရာသီမို့ တံခါးပိတျ၍ စောစောအိပျကုနျကွပွီ..။ အရကျသောကျသူမြားမှာ အိမျရဲ့ အဖီအောကျမှာ သောကျနကွေသညျ။ ထှနျးထှနျးက မရငျမိတို့ အိမျထဲသို့ မှောငျရိပျခို ပွီးဝငျလာတော့ အဖီအောကျတှငျ ရနေံဆီမီးအိမျ ထှနျးထားသဖွငျ့ အလငျးရောငျက ခပျမှိနျမှိနျ ခပျပပြသြာ လငျးနသေညျ။ အဖီအောကျတှငျ မရငျမိယောကျြား ကိုတငျဦးနှငျ့ ဦးမွ၊ ဦးထှနျးစိနျတို့ သုံးယောကျသား အရကျသောကျရငျး စကားပွောနကွေသညျ။ ထှနျးထှနျးက အသာကပျ၍ နားထောငျလိုကျသညျ။ အသကျ ၆၀ ကြောျဝနျးကငြျရှိ ဦးမွနှငျ့ ဦးထှနျးစိနျတို့မှာ မန်တလေး၊ဧရာဝတီ ဆိပျကမျးဝနျးကငြျမှာ ကကြျစားလေ့ရှိသော ဖာအကွောငျးကို ပွောနကွေခွငျး ဖွဈသညျ။ ကိုတငျဦးက တဟဲဟဲသဘောကရြငျး စကားထောကျပေးသညျ။ တဈခါ စိနျပနျး ဂှမျးရုံဈေးရှိ ဖာအိမျတဈအိမျမှာ ဖာခနြစေဉျ ရဲတှရေောကျလာ၍ အပေါကျကကြောျလှှားပွီး ထှကျပွေးခဲ့ရပုံကို ဦးထှနျးစိနျက ပွော၏။ ဦးမွကလညျး အားကမြခံ ၃၅ လမျး၊ ရှှတေံခါးထိပျတှငျ အမွဲတမျး ကကြျစားလေ့ရှိသော အသကျ ၄၀ ခနျ့ရှိ ဖာတဈယောကျအကွောငျး ပွောပွနပွေနျသညျ။

ထိုဖာသယျက ခေါငျးမလို..၊ သှားလာနသေော လူမြားကို အခွအေနကွေညျ့၍ ပေါျတငျကွီး ဈေးစကားပွောပွီး စာသငျကြောငျးဘေးရှိ သံလမျးပေါျတှငျ အလုပျဖွဈကွကွောငျး၊ တဈလြှော့ ၃ ကပြျ ပေးရကွောငျး ပွောပွနေ၏။ ထှနျးထှနျး မှောငျရိပျခိုရငျး အရကျခကြျသော တဲဖကျဆီသို့ ထှကျလာခဲ့သညျ။ အရကျခကြျသော တဲမှာ အိမျမကွီးနှငျ့ ပေ ၅၀ ခနျ့အကှာ စနထေောငျ့ရှိ သကျတမျးကွာညောငျးလှပွီဖွဈသော သရကျပငျနှငျ့ မနျကညြျးပငျအုပျအုပျကွီး အောကျမှာ ဖွဈသညျ။ မီးဘေးအန်တရာယျကွောငျ့ အိမျမကွီးနှငျ့ ဝေးသောနရောတှငျ ထားပုံရသညျ။ ထနျးလကျမိုး မွစေိုကျတဲမို့ ခေါငျအရှေ့တညျ့တညျ့ကသာ အတှငျးဝငျလို့ရသညျ။ တဲက ခေါငျစောကျဖွဈပွီး အမိုးက မွကွေီး ကပျနသေဖွငျ့ အတှငျးကို ဘေးက ခြောငျးကွညျ့ရနျ မလှယျကူပေ..။ ထို့ကွောငျ့ တဲခွရေငျး ဘကျသို့ အသာလေး ကပျလာခဲ့သညျ။ စဈခွနေငျးကို စီးလာသဖွငျ့ သူ့ခွသေံက လုံသညျ။ ပိုးမှှားအန်တရာယျကို ကာကှယျပွီး ဖွဈသညျ။ ပို၍သခြောအောငျ နဂါးပတျကြော့ကှငျးကိုပါ ဆောငျလာခဲ့သေးသညျ။ မရငျမိက ကုနျးကုနျးကှကှနှငျ့ အရကျပေါငျးအိုးကို မီးထိုးနသေညျ။ ထငျးမီးတောကျ အရှိနျကွောငျ့ အရကျခကြျတဲတှငျ ဘာမီးမှ ထှနျးမထား..။ မီးရှိနျမပွတျအောငျ ထိုးနရေသဖွငျ့ အလငျးရောငျက အလိုလို ရနပွေီး ဖွဈသညျ။ ထှနျးထှနျးတဈယောကျ တဲမွောကျဘကျက ပတျ၍ တဲခွရေငျးဘကျသို့ အသာလေး ကပျလာသညျ။ ထရံပေါကျကနေ ခြောငျးကွညျ့လိုကျသညျ။ ယောကျြားတဈယောကျ သူ့ကို ကြောပေးပွီး အရကျသောကျနသေညျ။ မီးအလငျးရောငျ ခပျမှိနျမှိနျမို့ ဘယျသူဘယျဝါမှနျး မသဲကှဲပါ..။ မရငျမိယောကျြား မဟုတျတာတော့ သခြော၏။ ကိုတငျဦးက ဦးထှနျးစိနျတို့နှငျ့ လပေနျးနသေညျ။ သှေးရိုးသားရိုး မဟုတျတာတော့ သခြောနပွေီ..။ ဇာတျလမျးတဈပုဒျတော့ ကွညျ့ရအုံးမညျ..။ ထှနျးထှနျး အူမွူး ကြနေပျသှား၏။ မရငျမိ ဂြိုးကငျကို လှမျးအပေး.. အရကျသောကျနသေော လူက မရငျမိလကျကို လှမျးဆှဲလိုကျပွီး သူနှငျ့ ကပျထိုငျစသေညျ။ ပွီးတော့ မရငျမိကို ဖကျနမျးသညျ။ ဖကျနမျးရုံမြှမက နို့ကွီးနှဈလုံးကိုလညျး ဆုတျခြပေေးပွနျသညျ။ နို့တှကေို ဆုတျခြလေို့အပွီး ထမီအောကျစကို လှနျ၍ စောကျဖုတျကို နှိုကျမညျ အပွု…။ “ ခဏနအေုံး… ကိုဘညိုရဲ့… ဟိုသနောကောငျကွီး မပွနျသေးဘူး..၊ ကိုတငျဦး အရကျလာယူနရေငျ ကှဲခနဲ မိနေဦးမယျ…” ကိုဘညိုက မရငျမိစကားကို အလေးမထားပါ..။ စောကျဖုတျကွီးကိုသာ မိမိရရ နှိုကျဆှနပေုံရသညျ။ “ ဟှနျ့………ကွညျ့ပါလား…လို့…….” မရငျမိက တဏှာသံခြိုခြိုနှငျ့ ပွော၏။ “ အငျ့…ဟငျ့….ခဏနပေါအုံးဆို…. အို့……ကြှတျ…ကြှတျ…. အား ရှိအောငျ ဂြိုးကငျစားထားအုံးနောျ…. ကြုပျ မီးထပျထိုးလိုကျအုံးမယျ… ” “ အားက ရှိပွီးသား ပါကှ… နငျ့ယောကျြားလိုမြား မှတျနသေလား…ဒီမယျ ကွညျ့…” ကိုဘညိုက မရငျမိ လကျကိုဆှဲ၍ ပေါငျကွားထဲက တောငျမတျနသေော သူ့လီးတနျကွီးဆီ ကပျပေးလိုကျသညျ။

မရငျမိက တောငျမတျနသေော လီးကွီးကို ပုဆိုးပေါျမှ ဆုပျကိုငျ၍ ဂှငျးတိုကျသလို သုံးလေးခကြျ ဆောငျ့ပေးသညျ။ “ အား…..အ…အ………. သိပျမလုပျနဲ့ ကှ… လရတှေေ ပနျးထှကျကုနျလိမျ့မယျ…” “ ဟှနျး… လီးသာကွီးတာ… လရလေဲ မထိနျးနိုငျပဲ နဲ့….” “ ဒါမို့..မငျးစောကျပတျကွီးကို ဆှပေးနရေတာပေါ့…” “ အငျးပါ…ဆှ…ဆှ… ပွီး မှ အားရအောငျ ဆှ….” ထှနျးထှနျးနှငျ့ သူတို့မှာ ၂ ပခေနျ့မြှသာ ကှာ၏။ ကိုဘညိုက ထိုငျနလြှေကျကပငျ မရငျမိ စောကျဖုတျကွီးကို လကျညှိုးနှငျ့ ထိုး၍ အသှငျးအနှုတျ သှကျသှကျကလေး လုပျပေးနရော စောကျရညျတှကေ စိုရှှဲအိုငျထှနျးနပွေီမို့ ပွှတျ ပွှတျ အသံလေးတှေ ခပျသဲ့သဲ့ ထှကျနေ၏။ မရငျမိလညျး ရမ်မကျဇောတှေ ထနျလာပုံရသညျ။ ပေါငျကွီးနှဈခြောငျးကို ဘေးသို့ အနညျးငယျ ကားပေးလိုကျ၏။ မရငျမိက ခန်ဓာကိုယျကွီးကို ကွှ၍ကွှ၍ ကှ ကှ ခံရငျး ညညျးသံလေး ထှကျနေ၏။ မရငျမိ ကိုယျလုံးက ဆူဆူဖွိုးဖွိုး တုတျတုတျခိုငျခိုငျကွီးမို့ သှေးသားရော အတှငျးအား ပါ ကောငျးပုံရသညျ။ အသကျ ၃၀ ကြောျရုံမြှ ရှိသေးတာမို့ သနျတုနျးမွနျတုနျး ခံလို့အကောငျးဆုံးအရှယျ ဖွဈသညျ။ အလုပျနဲ့ လကျ မပွတျသူမို့ အထူးလေ့ကငြျ့စရာမလိုပဲ ကနြျးမာသနျစှမျးနသေူ ဖွဈ၏။ “ နေ…….နေ အုံး……..တော့…” ကိုဘညိုက စောကျဖုတျထဲက သူ့လကျကို ထုတျလိုကျပွီး အရကျလကျကနြျအားလုံးကို တဈခါတညျး မော့ခလြိုကျသညျ။ ဂြိုးကငျကိုမူ လုံးဝ မထိသေး။ ဂြိုးကငျမှာ စိမျရအေိုးတှငျ ကပျထောငျထားသညျ။ မရငျမိက ကိုဘညိုဘေးတှငျ ပကျလကျအိပျလိုကျရငျး ဒူးထောငျ ပေါငျကားပေးလိုကျ၏။ “ ကဲ…ဒီလောကျတောငျ နံ့နတော …လုပျတော့……” “ မိလေးက ခံခငြျလာပွီလား….” “ အို…..တောျက ဒီလောကျတောငျ နှိုကျဆှနမှေတော့ ခံခငြျလာပွီပေါ့ တော့…” ကိုဘညိုက မရငျမိကို မိလေး ဟု ခေါျလိုကျသဖွငျ့ ထှနျးထှနျး ရယျခငြျသှား၏။ ကိုဘညို ပုဆိုးကို ပဈလှနျ၍ မရငျမိပေါငျကွီးနှဈခြောငျးကွားတှငျ ဒူးထောကျလိုကျသညျ။ သူ့လီးကွီးကို လကျနှငျ့ကိုငျ၍ စောကျဖုတျအတှငျးသို့ ထိုးသှငျးလိုကျပွီး မရငျမိကိုယျပေါျ လကျနှဈဖကျဖွငျ့ ခှထောကျလြှကျ တဈခကြျခငြျး ဆောငျ့ပါတော့သညျ။ ဆောငျ့ခကြျတှကေ သိပျမပွငျးထနျပဲ ခပျမှနျမှနျလေးသာ ဖွဈပါသညျ။ “ ဖှတျ….ဖှတျ….ပွှတျ…..စှပျ……ဖပျ….ဖပျ………..” ထှနျးထှနျးတဈယောကျ ခြောငျးကွညျ့နရေငျးက လီးကွီး မတျထောငျလာသညျ။ စိတျတှကေလညျး ထကွှလာ၏။ လီးက ဘောငျးဘီကို ထိုး၍ထိုး၍ ထှကျပေါကျရှာနသေညျ။ “ အမလေး….အား…….အငျ့….အမလေး…ကြှတျ ကြှတျ… ကောငျးလိုကျတာ ဆောငျ့ ဆောငျ့… အငျး…အငျ့…..ဟုတျပီ….အား…….” ထိုစဉျ… ဟေ့ ရငျမိရေ… တဈလုံး ယူခဲ့အုံးဟေ့…. ဟူသော မရငျမိယောကျြား ကိုတငျဦးအသံကွားသညျနှငျ့ တဈပွိုငျနကျ ကုနျးကုနျးကှကှနှငျ့ ဆောငျ့လိုးနသေော ကိုဘညိုမှာ သူ့လီးကွီးကို ဗွုနျးခနဲ ဆှဲနှုတျလိုကျသညျ။ ကိုဘညိုက ထိုငျလြှကျကပငျ ပုဆိုးကို ခပျတငျးတငျးဝတျလြှကျ တဲအမိုးအောကျက ငုံ့ထှကျသှားပါတော့သညျ။ မရငျမိလညျး ကပြာကယာ ထလြှကျ ကိုဘညိုသောကျထားသော ပုလငျးကို ဆှဲယူပွီး အရကျအိုးဆီ သှားမညျအပွု….. “ ဟော တော့……..” မွကွေီးပေါျတှငျ ပုံကနြသေော သူ့ထမီကို ကမနျးကတနျး ကောကျဝတျလိုကျရပါတော့သညျ။ အောျ……….လောက…လောက…. တယျလဲ ရီရပါလား နောျ…. ဟု ထှနျးထှနျးတဈယောကျထဲ ကြိတျပွုံးနမေိပါတော့သညျ..ပွီး။