ရေးသားသူ – ရှှဂြေိုးဖွူ

လှဇောျ သုဝဏ်ဍဘူမိလဆေိပျထဲကို လှမျးဝငျလိုကျသညျ။ ပွီးခဲ့တဲ့ ၁ ပတျကြောျကပငျ ရနျကုနျမှ ဘုနျးခန့ျတို့ အသဈစကျစကျ လငျမယား ဟနျးနီးမှနျးလာမညျ။ ထိုလငျမယားနှင့ျအတူ လှဇောျ၏ ဝမျးကှဲတူမလေး ဆုပိုငျဆှပေါ ကြောငျးပိတျရကျအလညျပါလာမညျ ဆိုတာတှကေို သိထားသညျ။ ဘုနျးခန့ျနှင့ျလှဇောျက ညီအဈကို ဝမျးကှဲတောျသညျ။ ဆုပိုငျဆှဆေိုသညျက ဘုနျးခန့ျ၏အဈကို ကိုဘုနျးသန့ျ ၏သမီး။ ၈ တနျးကြောငျးသူ။ လှဇောျနှင့ျတော့ မဆုံဖူး။ မဆုံဖူးဆို လှဇောျကလညျး ရနျကုနျပွနျမရောကျသညျမှာ ၁၈ နှဈခန့ျရှိပွီ။ ထိုငျးတှငျ အခွကေနြသေညျမှာ ကွာပွီ။ ယခုတော့ သူတို့လာမညျဆို၍ ဘနျကောကျတကျလာကာ ဟိုတယျခနျးစီစဉျပွီး လဆေိပျသို့ ထှကျလာခွငျး ဖွဈသညျ။

အခြိနျကိုကျဟု ဆိုရမညျ။ လှဇောျရောကျခြိနျတှငျ ဘုနျးခန့ျတို့ လယောဉျဆိုကျနခြေပွေီ။ သိပျမစောင့ျရပဲ ခဏနတေော့ တှနျးလှညျးကိုယျစီနှင့ျ ထှကျလာတာ တှေ့လိုကျသညျ။ ဘုနျးခန့ျနှင့ျ သူ့ဇနီးနှယျနီက တဈလှညျး၊ ဆုပိုငျဆှကေ တဈလှညျး၊ ကိုယျစီတှနျးပွီး ထှကျလာသညျ။ လှဇောျကို လှမျးလကျပွသညျ။ လှဇောျ အပေါကျဝနားကနေ စောင့ျနလေိုကျသညျ။ အပေါကျဝရောကျရောကျခငြျး ဘုနျးခန့ျက လှဇောျကို ပွေးဖကျသညျ။

“ကိုဇောျကွီးရေ…. နညျးနညျးဝလာတယျဗြာ”

“အေးကှ.. မငျးလညျး နညျးနညျးဝလာတယျနောျ.. “

ဘုနျးခန့ျက အနားရောကျလာသော နှယျနီကို ကွည့ျရငျး

“ကိုကွီးကို ကြှနျတော့ျဇနီးလေးနဲ့ မိတျဆကျပေးရဦးမယျ။ ကိုဇောျကွီ.. ဒါကြှနျတော့ျဇနီး နှယျနီတဲ့…။ နှယျနီ…. ဒါ အဈကို့ အဈကိုဝမျးကှဲ ကိုလှဇောျတဲ့….။ ဝမျးကှဲသာဆိုတာ ညီအဈကိုလို နကွေတာတှလေေ”

လှဇောျက နှယျနီကိုကွည့ျရငျး ..

“အားပါး.. ငါ့ညီကတော့ တောျခကြျကှာ…။ မိနျးမလှလှလေးကို ရှာယူနိုငျတယျဟေ့… ဟေးဟေး”

ပွီးတော့မှ ဆုပိုငျဆှဖေကျလှည့ျ၍

“ဒါလေးက ကိုဘုနျးသန့ျသမီးလေး ဆုပိုငျဆှေ မဟုတျလား”

“ဟုတျ… ဦးဇောျ…”

“အငျး.. ငါ့တူမလေးလညျး တောျတောျကွီးနပွေီပဲ…။ လာလာ.. ဦးဇောျ… ငါ့တူမလေးကို ဘနျကောကျအနှံ့ လိုကျပို့ပေးမယျ”

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှကေို ခေါငျးကလေးပှတျရငျး

‘ကဲကဲ.. သှားကွရအောငျဟေ့.. အဈကို ကားခေါျထားပွီးပွီ’

ဆုပိုငျဆှေ၏ တှနျးလှညျးလေးကို လှဇောျ ကူတှနျးပေးလိုကျရငျး

‘ငါ့တူမကွီးတောငျ ဘယျနှဈတနျးရောကျပွီလဲ’

‘၈ တနျး..’

‘ဟုတျလား… တောျတောျတောငျ ကွီးနပွေီပဲ.. ဦးလေးကို သိလား’

‘ဟုတျ… ဓာတျပုံထဲမှာမွငျဖူးတယျ…။ ဖဖေတေို့ကပွောတော့ ဦးလေးဝမျးကှဲတဲ့ ’

‘အငျး… ဟုတျတယျ’

‘ဟုတျ.. ဦးဇောျ’

‘အမြိုးတှခေညြျးပဲ.. ဒီမှာ ဘာမှအားမနာနဲ့နောျ…။ သမီးစားခငြျတာ.. သှားခငြျတာ.. ပွောသာပွော…။ အားမနာနဲ့….’

‘ဟုတျ ’

‘ကဲ လောလောဆယျ ညစာအရငျစားကွတာပေါ့…။ ပွီးမှ ဟိုတယျသှားကွမယျလေ…’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှကေို ပုခုံးဖကျရငျး ကားပေါျတကျလိုကျသညျ။ ပွီးမှ တက်ကစီသမားကို စားသောကျဆိုငျသို့ တနျးမောငျးခိုငျးလိုကျသညျ။ လမျးတဈလြှောကျတှငျတော့ ဘုန့ျခန့ျတို့လငျမယားနှင့ျ လှဇောျတို့ စကားဖောငျဖှဲ့နကွေသညျ။

ဆုပိုငျဆှမှော မီးထိနျထိနျညီးလကြျရှိသော ဘနျကောကျမွို့ကို အထူးအဆနျးကွည့ျလိုကျ လှဇောျတို့ကို ကွည့ျလိုကျဖွင့ျ အတောျပြောျနပေုံရသညျ။ နာရီဝကျခန့ျမောငျးပွီးလငြျ ထိုငျးစားသောကျဆိုငျ တဈခုသို့ ရောကျသညျ။ လှဇောျမှဦးဆောငျခေါျကာ ဟငျးပှဲမြား မှာပေးလိုကျသညျ။ ထိုငျးစာပီပီ ခြိုခဉြျငနျစပျပူ အစုံဖွဈသညျ။ လေးယောကျစလုံး ခေါငျးမဖောျတမျး လှေးလိုကျသညျ။ နသောထိုငျသာရှိမှ..

‘ဘုနျးခန့ျ… မငျးတို့က ၅ ရကျထဲနမှောလားဟ.. ကွာကွာလေးနပေါလား.. ငါလညျး မငျးတို့ကို ပတ်တရားတို့ ဘာတို့ လိုကျပို့ပေးဖို့လို့ရတာပေါ့ဟ..’

ဘုနျးခန့ျမှ ရတေကြိုကျမော့လိုကျပွီး

‘အာ.. ကိုဇောျကလညျး… သိတဲ့အတိုငျးပဲကို အလုပျတှကေို ပဈထားလို့မှမရတာ..။ အခုတောငျ ဟနျးနီးမှနျးခငြျလှနျးလို့ပါဗြာ….’

ဆကျ၍ ဆုပိုငျဆှအေား မေ့ငေါ့ပွပွီး

‘အစတုနျးက ကိုဘုနျးသန့ျတို့ လငျမယားတောငျ လိုကျမလို့ လုပျသေးတယျ…။ ပွီးမှ သူတို့လညျး မအားတာနဲ့ ဒီကောငျမလေးလညျး စာမေးပှဲပွီးနတောနဲ့ အကိုကျဆိုပွီး ထည့ျပေးလိုကျတာ….’

‘အငျး.. ဒီကလေးကို ဓာတျပုံထဲမှာပဲ မွငျဖူးတာ… အခုမှ အပွငျမှာမွငျဖူးတာလေ… ဖွူပွီး သန့ျနတောပဲ…။ ကိုဘုနျးသန့ျတို့မြား တောျခကြျကတော့.. ဟငျးဟငျး…’

နှယျနီက ကမနျးကတမျး

‘အဲ့အဲ့.. မောငျတို့ရေ… ဟိုမှာ ကလေးရှိသေးတာလညျး သတိထားဦး… ’

‘အေးပါကှာ… ဘုနျးခန့ျရေ.. မငျးအဈကိုကတော့ တာဝနျကြပွေီနောျ.. မငျးပဲကနြျတော့တယျ.. ဟဲဟဲ ’

တားနရေငျးကွားထဲမှပငျ လှဇောျ စဖွဈအောငျ စလိုကျသေးသညျ။

‘ကဲ… စားပွီးရငျလညျး စောစောနားလို့ရအောငျ ဟိုတယျသှားကွရအောငျ….’

လှဇောျမှ ကသြင့ျငှရှေငျးပွီး ကားပေါျပွနျတကျကွသညျ။ တက်ကစီကားကို လှဇောျ မညျသို့ငှားထားသညျမသိ။ ညစာပွီးသညျအထိ စိတျရှညျလကျရှညျ စောင့ျပေးရှာသညျ။ နာရီဝကျခန့ျမောငျးပွီးမှ ဟိုတယျသို့ရောကျသညျ။

လှဇောျက ကွိုတငျအခနျးငှားထားသညျ။ ၂ ခနျး ၃ ခနျး ငှားခငြျသောျလညျး အခနျးမလှတျဟုဆိုသညျ။ အလှယျတကူပငျ အခနျးခှဲလိုကျသညျ။ ဟနျးနီးမှနျးထှကျလာသော ဇနီးမောငျနှံတဈခနျး၊ လှဇောျနှင့ျ ဆုပိုငျဆှကေ တဈခနျး။ ဆုပိုငျဆှကေလညျး ပြောျရှှငျနသေဖွင့ျ ဘာမှမတှေး။ အလှယျတကူပငျ လကျခံလိုကျသညျ။ ဝမျးသာလုံးဆို့နသေညျက လှဇောျ။ အားလုံးကှကျတိ။ သူ့ဂှငျထဲ အကုနျဝငျသညျ။ တမငျတကာ ၂ ခနျးထဲ ငှားထားခွငျးဖွဈသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေို ဓာတျပုံထဲမှာ တှေ့ကတညျးက စိတျဝငျစားမိသူ ဖွဈသညျ။

ဘုနျးခန့ျတို့လငျမယား ဆုပိုငျဆှတေို့မိသားစု အကုနျလာအောငျ သူပဲခေါျသညျ။ အစတုနျးကတော့ ဒီလောကျမမြှောျလင့ျ။ ဆုပိုငျဆှရေဲ့ အဖအေမပေါလာလြှငျ အခွအေနကွေည့ျ ဂှငျဖနျမညျ။ မရတော့လညျး မတတျနိုငျဟု တှေးထားသညျ။ ယခုတော့ ထငျထားသညျထကျ ပိုအဆငျပွနေသေညျ။ ကလေးမလေး မိဘတှပေါမလာ။ ပါမလာသညျနဲ့ ပလနျကို ပွောငျးလိုကျသညျ။ ၃ ခနျးဘှတျကငျကနေ ဖကြျလိုကျသညျ။ စိတျကွိုကျ ဟိုတယျရှာသညျ။ အခုတငျ ဆငျထားသော ဂှငျအတှငျး တည့ျတည့ျတိုးလာသညျ။

လှဇောျက ကိုယ့ျဖာသာကိုယျတှေးရငျး ပွုံးဖွီးဖွီးကွီး ဖွဈနသေညျ။ သူ့အကွံ မကုနျသေး။ နောကျပိုငျး ဆကျဖတျလငြျ နားလညျလိမ့ျမညျ။

ဝိတျတာက အထုပျတှသေယျ၍ ရှေ့မှ ဦးဆောငျသှားသညျ။ ဘုနျးခန့ျတို့အခနျးနှင့ျ လှဇောျတို့အခနျးက မကြျစောငျးထိုး။ ဆုပိုငျဆှေ အခနျးထဲ လှည့ျပတျကွည့ျရငျ သဘောကနြသေညျ။

‘ဟား.. ဦးဇောျ.. အခနျးကွီးက အကယြျကွီးနောျ….’

ဝိတျတာမှ တီဗှီနှင့ျ အဲကှနျး ဖှင့ျပေးကာ ပွနျထှကျသှားသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ အခနျးထဲ လှည့ျပတျကွည့ျရငျးမှ

‘ဟယျ… ဦးဇောျရေ…’

‘ဟေ.. ဘာတုနျးဟ ကောငျမလေးရ’

‘ဦးဇောျ.. ရခြေိုးခနျးကွီးက မှနျအကွညျကွီး…’

ဟုတျသညျ။ ဟိုတယျမှ အခနျးတညျဆောကျထားပုံမှာ မွနျမာလူမြိုးမြားအတှကျ နညျးနညျးဂှကသြညျ။ အခနျးကွီးမှာ လေးထောင့ျပုံ အခနျးကယြျဖွဈသညျ။ ကုတငျနှဈလုံး တဖကျစီတှငျရှိသညျ။ ခွရေငျးတှငျ မှနျခနျးဖှဲ့ထားသော ရခြေိုးခနျးနှင့ျ အိမျသာရှိသညျ။ မှနျမှာ ခါးလယျပိုငျးခန့ျတှငျ နညျးနညျးနောကျနသေညျမှတပါး လုံးဝအကွညျဖွဈသညျ။

‘အယျ.. ဟုတျပါရဲ့…’

လှဇောျ သံယောငျလိုကျကာ အံ့သွသလို လုပျလိုကျသညျ။ အမှနျတော့ သူ့အကွံပငျဖွဈသညျ။ အငျတာနကျတှငျ ဟိုတယျမြားကို စိတျကွိုကျရှာပွီးမှ အခနျးငှားထားခွငျး ဖွဈသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေို ကွည့ျလိုကျတော့ စိတျပကြျသှားဟနျ တှေ့လိုကျသညျ။ မသိခငြျယောငျဆောငျပွီး အဝတျအိတျကို ကုတငျခွရေငျးတှငျ ထားလိုကျသညျ။

‘ကဲကဲ.. ဆုပိုငျ ရခြေိုးခငြျခြိုးလိုကျလေ..။ ပွီးမှ အိပျပေါ့…’

‘အဲ.. ဟို… သမီး မခြိုးတော့ဘူး ဦးဇောျ…’

ရခြေိုးခနျးကိုကွည့ျပွီး တောျတောျ စိတျဓာတျကနြပေုံရသညျ။

‘ခြိုးလိုကျပါ… ဦးဇောျ ဟိုဖကျခနျး သှားရှောငျပေးပါ့မယျ။ အခနျးတံခါးကို လော့ခထြားလိုကျလေ.. ဟုတျပွီလား…’

ပွောရငျဖွင့ျ အခနျးပွငျထှကျပွီး ဘုနျးခန့ျတို့အခနျးကို ကူးလာလိုကျသညျ။ ဘုနျးခနျတို့ကတော့ ရမေခြိုးရသေး။ အခနျးတံခါးခေါကျတော့ ဘုနျးခန့ျလာဖှင့ျသညျ။

‘ဟားဟား.. ကိုဇောျတို့ကတော့ လုပျပွီဗြာ…။ ရခြေိုးခနျးက မှနျပဲကာထားတယျ….’

‘အေးကှ.. ငါလညျး အဲလိုဖွဈမယျမှနျး မသိလို့ပါကှာ…။ ဘာပဲဖွဈဖွဈ မငျးတို့အတှကျ ပိုအဆငျပွတောပေါ့…’

နှယျနီက မကြျစောငျးလှမျးထိုးသညျ။

‘အငျးကှာ.. ဟိုမှာ ဆုပိုငျဆှေ ရခြေိုးလို့ရအောငျ မငျးတို့အခနျးဖကျ ထှကျလာပေးတာ…’

လှဇောျ ဘုနျးခန့ျတို့လငျမယားနှင့ျ တောငျရောကျမွောကျရောကျပွောရငျး အခြိနျဆှဲနလေိုကျသညျ။ နာရီဝကျလောကျကွာမှ

‘ကဲ… ဟိုကလေးမ ရခြေိုးပွီးလောကျပွီ.. ငါသှားတော့မယျ…။ မနကျဖွနျမနကျ ၇ နာရီလောကျ ထှကျကွမယျနောျ…။ ဟိုတယျမှာပဲ မနကျစာ စားကွမယျလေ…’

ဘုနျးခန့ျတို့ကို နှုတျဆကျပွီး လှဇောျ အခနျးပွနျကူးလာခဲ့သညျ။ ဆုပိုငျဆှကေ တံခါးလော့ခထြားသညျမို့ တံခါးခေါကျလိုကျရသညျ။ ခဏနတေော့ ဆုပိုငျဆှေ တံခါးလာဖှင့ျပေးသညျ။ စုစညျးထားသော ဆံပငျဂုတျဝဲကို စုစညျးမထားတော့။ ညဝတျ အငျ်ကြီဘောငျးဘီနှင့ျ ဖွဈနခြေပွေီ။

‘ရခြေိုးလို့ကောငျးရဲ့လား…’

‘ဟုတျ ဦးဇောျ… အခုမှ လူလညျး လနျးသှားတယျ…’

လှဇောျလညျး ရတေော့ခြိုးခငြျသညျ။ ဒါပမေဲ့ ကိုယ့ျတူမရှေ့ မရဲသညျမို့ ဒီအတိုငျး အိပျရာပေါျတှငျ လှဲခလြိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေို ကွည့ျတော့ ကုတငျပေါျတှငျ ခွဆေငျးရငျး တီဗှီရီမုတျကိုငျကာ ခယြျနယျမြားကို တလိုငျးခငြျး လှည့ျကွည့ျနသေညျ။

‘ဟငျး.. လိုငျးတှကေ ကောငျးတာလညျး တဈခုမှမရှိဘူး…’

တောျတောျကလိပွီးမှ ကိုရီးယား ဇာတျလမျးတှဲတဈခု ပွနသေော ခယြျနယျတှငျ ရပျသှားသညျ။ အမှနျတော့ အရုပျသာကွည့ျနခွေငျး ဖွဈသညျ။ အောကျကထိုးသော စာတနျးမှာ ထိုငျးလို။ လှဇောျကတော့ အိုငျပကျထဲမှ ဖတျလကျစဝတ်တုတဈအုပျကို ဖှင့ျပွီး ဖတျနလေိုကျသညျ။ ဝတ်တုထဲတှငျ အာရုံအပွည့ျထည့ျထားလိုကျသညျ။ ဝတ်တုပွီးတော့ ည ၁ နာရီထိုးပွီ။ ညနကျသညျကတော့ သိပျမထူးဆနျး။ လှဇောျက ပုံမှနျ ညနကျမှအိပျပွီး စောစောထလေ့ရှိသူ ဖွဈသညျ။ လူက နညျးနညျး ပငျပနျးထား၍ အိပျခငြျသညျမှလှဲ၍ ပုံမှနျပငျ။

အိပျမှသင့ျမညျဟု ဆုံးဖွတျမိသဖွင့ျ အိမျသာဝငျလိုကျသညျ။ အိမျသာတှငျအပေါ့သှားရငျး မှနျမှတဆင့ျ ကွည့ျလိုကျတော့ ဆုပိုငျဆှေ အိပျနသေညျကို ရှငျးရှငျးလငျးလငျးပငျ မွငျနရေသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ နိုးမညျစိုး၍ အိမျသာကို ရဆှေဲမခတြော့ပဲ အဖုံးလေးသာ ပိတျခလြိုကျသညျ။ ပွီးမှ အိမျသာခနျးမှထှကျကာ ဆုပိုငျဆှကေုတငျနားသို့ ကပျလာခဲ့သညျ။ ကောငျမလေးမှာ တနကေုနျ ပငျပနျးထားသဖွင့ျ နှဈနှဈခြိုကျခြိုကျကို အိပျမောကနြခြေပွေီ။

‘အောျ.. ကောငျမလေးက တောျတောျလေး ခစြျစရာကောငျးပါလား… မကြျနှာလေးက ရှငျးနတောပဲ’

စိတျထဲမှ ကွိတျပွောလိုကျရငျး အနားကပျလာခဲ့သညျ။ အသားဖွူဖွူ ကိုယျလုံးသှယျသှယျလေး။ ဘေးတစောငျး အိပျနသေဖွင့ျ တငျပါးလုံးလုံးကစြျကစြျလေးမြားက အထငျးသားပေါျနသေညျ။

လှဇောျ မနနေိုငျတော့…။ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပါးဖောငျးဖောငျးလေးကို အသာအယာပငျ နမျးလိုကျသညျ။ နိုးမနိုးသခြောစရေနျ လကျကလေးကို လှုပျကွည့ျလိုကျသညျ။ လုံးဝမနိုး။ သခြောတော့မှ လကျဖဝါးလေးကို ကောငျမလေး၏ တငျပါးလေးပေါျသို့ အသာအယာ အုပျတငျလိုကျသညျ။ အိကနဲဖွဈသှားမှနျး ခံစားလိုကျရသညျ။ ညဝတျဘောငျးဘီက တောျတောျပါးပုံပေါျသညျ။ အောကျခံဘောငျးဘီ သာရကွေိုးလေးပငျ စမျးမိလိုကျသညျ။

အုပျကိုငျထားတာ နညျးနညျးကွာတော့မှ လကျကို အသာအယာလေး ပှတျလိုကျသညျ။ တငျပါးလေးကို လကျနှင့ျ အပွနျပွနျအလှနျလှနျ ပှတျလိုကျသညျ။ အသာအယာလေး ညှဈကွည့ျလိုကျသေးသညျ။ ရငျသားလေးတှကေိုငျရနျ ကွိုးစားလိုကျသညျ။ ဘေးတစောငျးတှငျမှ လကျကပါ ကှယျနသေဖွင့ျ ဘယျလိုမှ မအောငျမွငျ။ မတတျနိုငျ။ ပုခုံးကိုကိုငျပွီး လူကို အသာဆှဲလှနျလိုကျသညျ။

အိပျခငြျမူးတူးဖွင့ျ လူပါ အလိုကျသင့ျလှည့ျပွီး ပကျလကျလေး ဖွဈသှားသညျ။ လှဇောျ ဇှတျမကိုငျရဲသေး။ ကလေးမ နိုးသှားလား အိပျနသေေးလား သခြောအောငျ ခဏစောင့ျကွည့ျလိုကျသညျ။ သခြောသညျ။ လုံးဝမနိုး။ ထိုအခါမှ ညဝတျအငျ်ကြီပေါျမှနေ ရငျသားလေးတှကေို ကိုငျလိုကျသညျ။ အောကျတှငျ ဘာမှခံမထား။ ရငျသားလေးမှာ အသေးစား မာလာကာသီး တဈလုံးစာလောကျလေးတှေ ဖွဈသညျ။ လကျဝါးတဈအုပျစာကလေး။ နညျးနညျးလေး ဖိကွည့ျတော့ စညျးစညျးပိုငျပိုငျလေး။

လကျညှိုးလေးဖွင့ျ နို့သီးခေါငျးလေးအား စမျးသပျရှာဖှလေိုကျသညျ။ နို့သီးခေါငျးကတော့ ဆူထှကျလာပုံမရ။ လကျညိုးလေးဖွင့ျ အသာအယာ ခြပေေးလိုကျသညျ။ လကျကလှုပျရှားနသေလို မကြျလုံးမြားကလညျး ဆုပိုငျဆှမေကြျနှာလေးကို ကွည့ျနရေသေးသညျ။ မကြျနှာကလေးမြား နညျးနညျးတှန့ျသှားလငြျပငျ လကျကလေးကို ခကြျခွငျး ရုတျရုတျပဈရသညျ။

ပတျဝနျးကငြျတှငျ အသံတှေ ဆိတျညိမျနသေလောကျ လှဇောျရငျတှငျးမှာ အရမျးဆူညံနသေညျ။ လှဇောျ အငျ်ကြီအပေါျမှ ကိုငျရသညျကို အားမရတော့။ ကွယျသီးဖွုတျဖို့ ကွံတော့သညျ။ ညဝတျအငျ်ကြီဖွဈသဖွင့ျ ကွယျသီး မြားမြားစားစား မရှိ။ ၄ လုံးသာရှိသညျ။ လှဇောျ အပေါျဆုံး ကွယျသီးကို အသာအယာပငျ ဖွုတျလိုကျသညျ။ ပွီးမှ အငျ်ကြီကို ဟလိုကျရာ ရငျညှန့ျလေးပေါျလာသညျ။ ထိုနရောမှနေ၍ လကျကို အသာလြှိုနှိုကျလိုကျသညျ။ ကောငျမလေး၏ ရငျသားအခွကေိုသာ ထိမိသညျ။ လကျကို ထပျတိုးမရ။ မတတျနိုငျ။

နောကျထပျ ကွယျသီးတဈလုံး ဖွုတျလိုကျသညျ။ ဒီတဈခါတော့ တောျတောျကယြျသှားသညျ။ အငျ်ကြီလေးကိုဟ၍ အတှငျးကို လှမျးကွည့ျလိုကျသညျ။ မီးရောငျမရောကျသဖွင့ျ ရငျသားမို့မို့လေးမြားသာ မသဲမကှဲ မွငျရသညျ။ လကျကိုအသာလြှိုလိုကျရာ ရှောရှောရှူရှူပငျ ဝငျသှားသညျ။ ရငျသားလေးမြားမှာ နူးညံ့လှသဖွင့ျ ထိလို့ထိမိမှနျးပငျ မသိရ။ လှဇောျ ကလေးမလေး၏ ရငျသားလေးကို အသာအယာ အုပျကိုငျလိုကျ၊ နို့သီးခေါငျးလေးကို လကျညှိုးလေးဖွင့ျ အသာအယာ တို့ထိလိုကဖွင့ျ ပှဲတောျတညျနသေညျ။ လကျဖွင့ျ ဒီလောကျထိနရေတာ အားမရတော့။ လြှာဖွင့ျပငျ အရသာခံလိုလာသညျ။ကောငျမလေးကလညျး သိုးနအေောငျအိပျသညျ။ လုံးဝမလှုပျ။

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ နောကျဆုံးကနြျသော ကွယျသီးနှဈလုံးကို ဖွုတျလိုကျသညျ။ ထို့နောကျ အငျ်ကြီကို ဘေးတဖကျဆီသို့ လှနျလိုကျရာ မီးရောငျအောကျတှငျ ဖှေးဖှေးဆှတျလှသော ရငျသားလေးနှဈမှာ ပေါျလာတော့သညျ။ ရငျသားလေးမြားမှာ နမေထိ လမေထိမို့လားမသိ ဖှေးဥနသေညျ။ နီရဲရဲ နို့သီးခေါငျးလေးမြားမှာ အထဲသို့ခြိုင့ျဝငျနသေညျ။

လှဇောျ လကျညိုးလေးဖွင့ျ နို့သီးခေါငျးလေးကို အသာပှတျပေးလိုကျသညျ။ နှာခေါငျးလေးကို ရငျသားလေးသို့ကပျပွီး မှှေးလိုကျသညျ။ ကိုယျသငျးနံ့ အီလညျလညျလေးက လှဇောျကို လာဆှဲဆောငျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ နို့သီးခေါငျးလေးကို လှဇောျ လြှာဖြားဖွင့ျ လှမျးတို့လိုကျသညျ။ ထို့နောကျ အသာအယာလေး ကလိလိုကျသညျ။ ပွီးမှ ပါးစပျလေးဖွင့ျ အသာအယာ ငုံလိုကျသညျ။ နူးညံ့မှုက ဘာနှင့ျမြှ နှိုငျးယှဉျမပွနိုငျလောကျအောငျကို ကောငျးလှသညျ။

ဆုပိုငျဆှမှော ပကျလကျကလေး ရငျသားဟငျးလငျးဖွင့ျ လှဇောျကို ဖြောျဖွနေသေညျ။ လှဇောျလကျက အငွိမျမနတေော့။ ရငျသားလေးမှတဆင့ျ ဝမျးဗိုကျသားရှပျရှပျလေးပေါျ လကျကို အသာအယာ ပှတျဆှဲလိုကျသညျ။ ညာဖကျလကျကို ဆုပိုငျဆှေ၏ ညဝတျဘောငျးဘီအောကျသို့ ထိုးထည့ျလိုကျသညျ။ မြော့ကွိုးဘောငျးဘီဖွဈသဖွင့ျ လကျက အသာအယာပငျဝငျသှားသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ အောကျခံဘောငျးဘီပေါျမှပငျ ညီမလေးကို လှမျးထိလိုကျသညျ။ မို့မို့ဖောငျးဖောငျးနှင့ျ အိနသေော အထိအတှေ့က လှဇောျကို အတငျးဖိတျခေါျနသေညျ။

လှဇောျ လကျကိုရုတျ၍ အတှငျးခံဘောငျးဘီအောကျအထိ နှိုကျရနျ လကျကိုတဖနျ ထိုးထည့ျလိုကျသညျ။ အတှငျးခံဘောငျးဘီမှာ အနညျးငယျကွပျသဖွင့ျ အသာအားစိုကျလိုကျသညျ။

‘အငျး……….’

ဆုပိုငျဆှေ၏ ငွီးသံနှင့ျအတူ လူက လူးလှန့ျသှားသဖွင့ျ လကျကို အလငြျအမွနျ ပွနျထုတျလိုကျရသညျ။ ရငျထဲတှငျလညျး ကတုနျကယငျနှင့ျ ဝုနျးဒိုငျးဆနျနသေညျ။ ကောငျမလေး နိုးသှားသလား အသအေခြာ ကွည့ျရသညျ။ အသကျရှူသံကတော့ လေးလေးပငျပငျနှင့ျ မှနျနသေေးသညျ။ သို့သောျ လှဇောျ ဆကျမလုပျရဲတော့။ အလငြျအမွနျပငျ ကွယျသီးမြား ပွနျတပျပေးလိုကျသညျ။ ပွီးတော့မှ အသာအယာ ကိုယ့ျကုတငျဖကျ ကိုယျပွနျလာလိုကျသညျ။ နာရီကွည့ျလိုကျတော့ ညဖကျ ၂ နာရီထိုးခြပွေီ။ မဖွဈတော့… မနကျစောစော ထရဦးမညျ။ မနကျ ၅ နာရီခှဲကို ဖုနျးထဲတှငျ alarm ပေးလိုကျပွီး ကုတငျပေါျ တကျအိပျလိုကျသညျ။

တီ တီ တီ… တီ တီ တီ.. တီ တီ တီ… တီ တီ တီ…. တီ တီ တီ

ဖုနျးထဲမှ alarm သံကွောင့ျ လှဇောျ နိုးလာသညျ။ မနကျ ၅ နာရီခှဲ။ ခေါငျးက ကွညျကွညျလငျလငျပငျ။ရခြေိုးခနျးဖကျဝငျပွီး အပေါ့သှားလိုကျသညျ။ သှားပှတျတံနှင့ျ သှားတိုကျဆေးယူပွီး သှားတိုကျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေို လှမျးကွည့ျတော့ အိပျကောငျးတုနျးပငျ။

‘အငျး.. ဒငျးကလေးအိပျတုနျး ငါရခြေိုးထားမှဖွဈမယျ…’

ကိုယ့ျအတှေးနှင့ျကိုယျ အဝတျအစားမြားကို အလငြျအမွနျ ခြှတျလိုကျပွီး ရပေနျးဖှင့ျလိုကျသညျ။ဆုပိုငျဆှမြေား နိုးလာမလားဟု ရခြေိုးခနျး မှနျအတှငျးမှ လှမျးကွည့ျရတာလညျး အမော။ သို့ပမေဲ့ ဒငျးကလေးက တုပျတုပျမြှမလှုပျ။ ဆုပိုငျဆှကေိုကွည့ျရငျးဖွင့ျ ညဖကျကအကွောငျးတှေ ခေါငျးထဲပွနျဝငျလာသညျ။ မကြျလုံးထဲတှငျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ရငျသားလေးတှေ နရောယူလာသညျ။ မဟုတျမဟတျ အတှေးမြားက အိပျရေးမဝထားသော လူကို ကလူကြီစယျတော့သညျ။ ဘယျလိုမှ မထိနျးနိုငျတော့။ ရခြေိုးနရေငျးမှ ဆုပိုငျဆှကေိုကွည့ျရငျး လှဇောျ တဈကွောငျးဆှဲလိုကျသညျ။ သိပျကွာကွာမဆှဲလိုကျရ။ ပွီးတော့မှ ရသေုတျကာ တဘတျခါးတှငျပတျပွီး ထှကျလာခဲ့သညျ။

အငျ်ကြီဘောငျးဘီ ဝတျပွီးကာမှ ဆုပိုငျဆှကေို နှိုးလိုကျသညျ။ အိပျစုံမှုံမှှားနှင့ျ ထလာသညျ။ ပွီးတော့ ရခြေိုးခနျးထဲဝငျသှားသညျ။ လှဇောျကတော့ ခေါငျးဖီးလိုကျ ရမှေှေးဆှတျလိုကျဖွင့ျ အာရုံမြားနသေညျ။ သတိရလို့ ကွည့ျလိုကျတော့ သကောင့ျသားမလေးက အိမျသာပေါျ ထိုငျနသေညျ။ မှနျဝါးဝါးမြားကွားမှ ဖငျဖွူဖွူလုံးလုံးလေးကို ခပျဝါးဝါး မွငျနရေသညျ။ လှဇောျ မမွငျသလိုနရေငျး ခိုးခိုးကွည့ျနမေိသညျ။ မကွာလိုကျ ဆုပိုငျဆှေ ဘောငျးဘီပွနျဝတျလိုကျသညျ။ လှဇောျကတော့ မသိသလိုပငျ။ လကေလေးတခြှနျခြှနျဖွင့ျ ဟိုယောငျယောငျ ဒီယောငျယောငျ လုပျနလေိုကျသညျ။ ဆကျနရေငျ မသင့ျဟုလညျး ထငျသဖွင့ျ

‘ဆုပိုငျဆှရေေ.. ဦးဇောျ… အပွငျက စောင့ျနမေယျနောျ….’

‘ဟုတျ’

ဘုနျးခန့ျတို့အခနျးကို တံခါးခေါကျတော့ နှဈယောကျသား နိုးနကွေပွီ။ နှယျနီက အလှပွငျတုနျး။

‘ဘုနျးခန့ျ.. ငါ ထမငျးစားခနျးထဲကနေ စောင့ျနမေယျ…။ မငျးတို့ ဆုပိုငျဆှကေိုခေါျပွီး လိုကျခဲ့ကွတော့…’

ဘုနျးခန့ျကိုမှာပွီး ထမငျးစားခနျးထဲ ထှကျလာလိုကျသညျ။ မနကျစာတှေ အဆငျသင့ျဖွဈနပွေီ။ လူတော့သိပျမရှိသေး။ ကိုယျစားခငြျတာလေးယူ၍ ကောျဖီတဈခှကျနှင့ျ စောင့ျနလေိုကျသညျ။ လှဇောျ ညကအဖွဈကိုတှေးပွီး ကိုယ့ျကိုယျကို မကြမေနပျ ဖွဈနသေညျ။ ဒီလောကျဂှငျခပြွီးကာမှ သူရဲဘောကွောငျလှသော မိမိကိုယျမိမိလညျး ဒေါသထှကျနသေညျ။

‘အငျး.. မဖွဈတော့ဘူး ဒီည ဒီထကျပိုငျအောငျ ကွံမှ…။ တခွားလူလညျး သိလို့မဖွဈဘူး… သိသှားရငျမလှယျဘူး..။ ကိုယ့ျတူမတောငျ ကိုယျအလှတျမပေးတဲ့ကောငျဆိုပွီး ဝိုငျးသတျကွလိမ့ျမယျ….’

လှဇောျ ကိုယ့ျအတှေးနှင့ျကိုယျ ကွိတျကွံနတေုနျးပငျ ဘုနျးခန့ျတို့ ဆငျးလာကွသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေိုမွငျတော့ အတူခစြျပှဲဝငျလိုစိတျတှေ တိုးတိုးသာလာတော့သညျ။ ဒီကလေးမ အဖအေမေ လကျအောကျက လှတျသှား၍လားမသိ၊ ဝတျထားသညျက အလနျး၊ ဂငြျးဘောငျးဘီ အတို၊ တိုသညျမှ ပေါငျရငျးနားကပျနသေညျ။ ပှကလညျး ပှသေးသညျ။ ဆုပိုငျဆှခွေရေငျးကို ပွေးပွီး ခေါငျးမော့ကွည့ျခငြျစိတျတောငျ ပေါကျလာသညျ။ ပေါငျတံသှယျသှယျလေးမြားက ဖှေးဥနသေညျ။ ရှူးဖိနပျ ပနျးရောငျဖြော့ဖြော့၊ အငျ်ကြီက angry birds တီရှပျအဖွူလေး၊ ကြောပိုးအိတျတဈလုံးနှင့ျ။

ဘုနျးခန့ျတို့လငျမယားက လှဇောျရှေ့တည့ျတည့ျ၊ ဆုပိုငျ‌ဆှကေ ကြောပိုးအိတျခပြွီး ဘေးနားလာထိုငျသညျ။ ဘူဖေးကွိုကျတာရှေးရနျ ထှကျသှားကွသညျ။ လှဇောျကတော့ ဆုပိုငျဆှကေို လုံးဝအလှတျမပေး။ ဘုနျးခန့ျတို့နောကျမှ ဆကျတောကျဆကျတောကျနှင့ျ လိုကျကာ မုန့ျမြားကို ကွည့ျလိုကျ နှုတျခမျးလေးကို လကျညိုးလေးနဲ့ ထိကာထိကာ စဉျးစားနသေညျမှာ ခစြျစရာကောငျးလှနျးသောကွောင့ျ ဂြူနီယာလှဇောျပငျ ဘောငျးဘီထဲမှ ကွှကွှလာသညျ။ ခဏနမှေ စားစရာ ပနျးကနျနှင့ျ ကောျဖီခှကျကိုကိုငျကာ ပွနျလာသညျ။

လှဇောျ စိတျမထိနျးနိုငျတော့။ လကျထဲမှ သကွားထုပျကို ဆုပိုငျဆှရှေေ့ ပဈခပြွီး ကုနျးကောကျလိုကျသညျ။ မှနျးခကြျနှင့ျနှမျးထှကျ မကိုကျဟုပဲ ပွောရမညျလားမသိ။ ဘာမြှမမွငျလိုကျရ။

‘ဘုနျးခန့ျ.. ဒီနေ့အစီအစဉျပွောပွမယျ..’

‘အငျး…’

ဘုနျးခန့ျ ကောျဖီတဈကွိုကျ သောကျလိုကျရငျ အငျး လိုကျသညျ။

‘မငျးတို့ကို ငါ shopping mall တှေ လိုကျပို့မယျ.. ဝယျတော့မဝယျသေးနဲ့ဦး.. လိုခငြျတာ ကွည့ျထားပေါ့…။ မပွနျခငျတဈရကျ ထပျပို့ပေးမယျလေ…။ ညဖကျကိုတော့ ငါမငျးတို့ကို ဒငျနာပါတီ လုပျပေးမယျ ဘယျလိုလဲ…’

‘ကောငျးတယျ ကောငျးတယျ ကိုလှဇောျ…’

‘ဘာကောငျးရမှာလဲ ’

နှယျနီက ဖွတျပွောသညျ။

‘သူမြားကို ဒုက်ခလိုကျပေးနတေယျ မလုပျပါနဲ့.. အားနာစရာကွီး..။ နှယျနီတို့ကတောငျ ကြှေးရမှာကို..’

‘နှယျရာ… အားနာမနနေဲ့… ကိုတနေ့ ပွနျကြှေးကွမယျလေ…။ ကိုဇောျတို့ဆိုတာ ညီအဈကိုအရငျးတှလေို နကွေတာ.. ကြှေးပါစေ…။ နောကျညမှ အဈကိုတို့”

‘ဟုတျပကှာ ဘုနျးခန့ျရာ.. မငျးမိနျးမကိုလညျး ပွောပါဦးဟ… အားမနာစရာတှေ အားနာနတေယျ… ဟားဟား..’

‘ကဲပါ.. စားစရာရှိတာစား… သှားတာလာတာ နောကျကနြလေိမ့ျမယျ….’

လှဇောျ ရှေ့မှဦးဆောငျက ထှကျလိုကျသညျ။ နီးစပျရာ ရထားဘူတာရုံသို့ သှားလိုကျသညျ။ လကျမှတျမြားဖွတျပေးပွီး အကုနျလုံးကို တဈယောကျတဈစောငျစီ ဝလေိုကျသညျ။ လမျးစဉျအား ခေါငျးထဲတှငျ စဉျးစားပွီးသားမို့ အလှယျတကူပငျ ဦးဆောငျခေါျလိုကျသညျ။ တနကေုနျသှားသော ခရီးတဈလြှောကျ ဘုနျးခန့ျနှင့ျနှယျနီက တဈတှဲဖွဈသဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှမှော အလိုလို လှဇောျနှင့ျတဈတှဲ ဖွဈသှားသညျ။

လှဇောျကလညျး အခှင့ျအရေးရတုနျး ဆုပိုငျဆှလေကျကို စိတျမခသြလိုဖွင့ျ အမွဲတမျးကိုငျသညျ။ ပုခုံးဖကျသညျ။ တခါတလေ ရငျးနှီးဟနျဖွင့ျ ပေါငျကိုကိုငျသညျ။ ဘုနျးခန့ျတို့နှဈယောကျကတော့ သတိထားမိပုံမပေါျ။ လငျမယားအသဈမို့ မှှနျကောငျးတုနျး ဖွဈပုံရသညျ။ ဘာဘဲပွောပွော တနကေုနျ စကားပွောရငျးဖွင့ျ ရငျးရငျးနှီးနှီး ဖွဈသှားကွသညျ။ အခှင့ျအရေးရတိုငျး လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ ဘောငျးဘီအတှငျးသို့ ခြောငျးကွည့ျရနျ ကွိုးစားခဲ့သောျလညျး တခါမှမအောငျမွငျ။ ကံတရားက တနေ့ကုနျ ဖေးမမှုမရှိ။ ညနေ ပွနျခါနီးမှ အခှင့ျအရေးရသညျ။ အခှင့ျအရေးရတော့လညျး တနင့ျတပိုးပငျ။

ဖွဈပုံမှာ – ညစာစားဖို့မပွနျခငျ ဘာတာဖိနပျဆိုငျ ဝငျဖွဈသညျ။ ဘုနျးခန့ျတို့လငျမယားမှာ တှတျထိုးရငျးဖွင့ျ ဖိနပျရှေးသညျ။ ဘုနျးခန့ျက ရှူးဖိနပျကောငျးကောငျးတဈရံ ဝယျခငြျသညျဟုဆိုသညျ။ နှယျနီက သူ့အတှကျ ဖိနပျဝယျပေးရနျ ဘုနျးခန့ျကို ပူဆာနသေညျ။ ဆုပိုငျဆှကေတော့ ဖိနပျတှေ လိုကျကွည့ျနသေညျ။ လိုခငြျပုံတော့ပေါျသညျ။ ထိုကွောင့ျ လှဇောျမှ

‘ဆုပိုငျ.. သမီးကွိုကျတာရှေးလေ..။ ပွနျခါနီးကွရငျ ဦးဇောျ ဝယျပေးမယျ.. လကျဆောငျပေါ့…’

‘ဦးဇောျ တကယျပွောတာလား….’

‘အငျးပေါ့…’

ဆုပိုငျဆှေ ဖိနပျတနျးရှေးတော့သညျ။ ခဏနတေော့ ရှူးဖိနပျတဈရံ လကျထဲပါလာသညျ။

‘ဆုပိုငျက အဲဒါလိုခငြျလို့လား…’

‘ဟုတျ ’

‘အဲဒါဆို အရငျဝတျကွည့ျလေ… မကွိုကျရငျလညျး နောကျတဈမြိုးရှေးပေါ့…’

ဆုပိုငျဆှေ နီးစပျရာ ဆိုဖာခုံပေါျ ထိုငျခလြိုကျသညျ။ ပွီးမှ ခါးကုနျးပွီး ရှူးဖိနပျကွိုးကို ဖွနေသေညျ။ ဒီအခြိနျက ဂှငျ။ လှဇောျ လကျလှတျမခံ။

‘ဖယျဖယျ.. ဦးဇောျ ဖွပေေးမယျ…’

တခါတညျး ဆုပိုငျဆှရှေေ့တှငျ ဒူးထောကျထိုငျလိုကျရငျး ဖိနပျကွိုးကို တနျးကိုငျလိုကျသညျ။ ဒီတခါတော့ တှကျကိနျးမှနျသညျ။ မိမိမကြျနှာနှင့ျ တနျးတနျးမှာ ဆုပိုငျဆှပေေါငျခွံ။ ဘောငျးဘီပှပှမို့ဘယျလိုမှ အကာအကှယျ မပေးနိုငျတော့။ အောကျခံဘောငျးဘီလေးမှာ ပနျးရောငျဖြော့ဖြော့လေး။ အမြားကွီးတော့ မမွငျရသေး။ ပေါငျရငျးနားမှ သာရကွေိုးလေးတှတေော့ မွငျရသညျ။ ဖိနပျခြှတျရငျး ခွထေောကျမွှောကျသောအခါတှငျမှာတော့ တငျပါးအောကျပိုငျးလေးပါ မွငျလိုကျရသညျ။ အောကျခံဘောငျးဘီလေးမှာ အနညျးငယျ အပေါျတကျနသေဖွင့ျ တငျပါးသား ဖှေးဖှေးလေးမြားက လကျကနဲ လကျကနဲပငျ။

ဆုပိုငျဆှေ ဖိနပျ ၂ စုံလောကျ လဲသဖွင့ျ အားပါးတရ ရှုစားလိုကျရသညျ။ သို့သောျ ရှုမဝဖွဈနသေညျ။ မတတျနိုငျ။ ဘုနျးခန့ျတို့ အခုမှ ဗိုကျဆာပွီဆိုသဖွင့ျ ဖိနပျမြားကို ထားခဲ့လိုကျရသညျ။ ဘာပဲဖွဈဖွဈ နောကျထပျတဈကွိမျ ထပျကွုံနိုငျသေးသညျဟုပဲဖွသေိမ့ျလိုကျသညျ။

ဒငျနာပါတီအတှကျ သိပျစီမံစရာမလို။ ဟိုတယျဘေး ကပျရပျရှိ ဆိုငျတဈဆိုငျသို့သာ ခေါျသှားလိုကျသညျ။ထိုဆိုငျတှငျ အစားအသောကျကောငျးကွောငျး လှဇောျ သိပွီးသား။ လှဇောျမှပငျ ဦးဆောငျ၍ စားစရာမြား မှာလိုကျသညျ။ အဓိကမှာ အမွညျး။ လှဇောျ ဘုနျးခန့ျကို အရကျတိုကျမညျ။ နှယျနီနှင့ျ ဆုပိုငျဆှကေို ကော့တေးတိုကျမညျ စီစဉျထားပွီး ဖွဈသညျ။

ပထမဦးစှာ ဘီယာ ၂ ခှကျလာတော့ နှယျနီတို့မှ ဝိုငျနှင့ျ ခြီးယားလိုကျသညျ။ နောကျတော့ မိနျးကလေး နှဈယောကျအတှကျ ကော့တေး မှာပေးလိုကျသညျ။

‘ကိုဇောျတို့ ကလေးကိုပါ ကော့တေးတိုကျမလို့လား…. မူးနပေါဦးမယျ…’

‘အောျ.. မူးတော့လညျး အိပျပေါ့… တခါတလလေေးကို…’

‘ဟုတျပ ဦးဇောျရယျ… ဒီလိုခြိုခြိုမှှေးမှှေးလေးက မမူးပါဘူး…နော့ ’

ဆုပိုငျဆှကေပါ အစောက သောကျထားသော ဝိုငျအရှိနျနှင့ျ ဝငျပွောသညျ။

ဒီလိုနှင့ျ ဘုနျးခန့ျ မူမမှနျခငြျတော့။ နှယျနီနှင့ျ ဆုပိုငျဆှေ ခေါငျးစိုကျသှားသညျ။ ဝိုငျနှင့ျကော့တေး နှဈပငျလိမျသှားပုံရသညျ။ လှဇောျ မူးခငြျယောငျဆောငျကာ ဆုပိုငျဆှရှေေ့က ဟငျးခြိုပနျးကနျလုံးကို တိုကျခလြိုကျသညျ။ ကှကျတိ။ ဆုပိုငျဆှပေေါျကို တောျတောျလေး စိုသှားသညျ။ စားပှဲအား ကိုယျနှင့ျဖိထားသဖွင့ျ အငျ်ကြီတှပေါ စိုကုနျသညျ။ နောကျဆုံး ဆုံးဖွတျခကြျမှာ အားလုံးမူးကုနျပွီ ပွနျအိမျကွမညျ၊ မနကျဖွနျနေ့လညျမှ ထှကျလညျမညျဟု ဆုံးဖွတျခကြျခသြညျ။ စာပှဲထိုးကိုခေါျပွီး ငှရှေငျးပေးလိုကျသညျ။

ဘုနျးခန့ျက နှယျနီကိုတှဲ၊ လှဇောျက ဆုပိုငျဆှကေိုတှဲပွီး ဟိုတယျပွနျလာလိုကျကွသညျ။ ဟိုတယျမှ ဝိတျတာလေးက တံခါးလိုကျဖှင့ျပေးသဖွင့ျ အသီးသီး အခနျးတှငျးသို့ ရောကျသှားကွသညျ။

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှကေို ကုတငျပေါျ တငျပေးလိုကျသညျ။ မိမိလညျး အနညျးငယျမူးနသေဖွင့ျ ရခြေိုးခနျးထဲသှားကာ မကြျနှာသဈလိုကျသညျ။ ရအေေးကွောင့ျ နညျးနညျးတော့ လနျးသှားသညျ။ ပွီးမှ ဆုပိုငျဆှအေိပျနသေော ကုတငျဆီ လှမျးလာလိုကျသညျ။ လှဇောျ၏ဂှငျ အောငျမွငျသညျဟု ဆိုရမညျ။ ဆုပိုငျဆှတေဈယောကျ လုံးဝကို မှောကျနခြေပွေီ။ အီးအဲနှင့ျ ခေါငျးမထောငျနိုငျတော့။

‘သမီး ဆုပိုငျ.. ထဦး… ရခြေိုး အဝတျအစားလဲဦး.. ဟငျးနံ့တှေ နံနပွေီး..’

ဆုပိုငျဆှမှေ အသံလေးလေးဖွင့ျ

‘အငျး…. ဟုတျကယြျ.. ဟငျးနံ့အရမျးနံတယျ…’

‘ဟငျးနံ့နံတယျဆို.. ထ.. ဆုပိုငျ.. အဝတျလဲ.. ရခြေိုး…’

‘အာ… မယဲနိုငျတော့ဘူး အူးဂြောျ… တမီး ခေါငျးထောငျလို့မရဘူး….’

မရတော့။ ဆုပိုငျဆှေ မူးနပွေီ။

‘သမီးဖာသာမလဲရငျ ဦးလဲပေးမယျနောျ…’

‘အာ.. ဦးဂြောျကလညျး.. မရုတျပါနဲ့.. ခကြျရှရာကွီး…’

‘အောျ.. မရှကျပါနဲ့.. ကိုယ့ျဦးလေးပဲကို.. ’

လှဇောျ ရှေ့တိုးပွီး ဆုပိုငျဆှတေီရှပျလေးကို ကိုငျလိုကျသညျ။

‘ဦးဂြောျ… မရုတျနဲ့ရေ. ခကြျရှရာကွီး..’

လှဇောျ ဘာမှပွနျမပွောပါ။ တီရှပျကို ဆှဲခြှတျလိုကျသညျ။ လကျနှဈဖကျက ဟိုရမျးဒီရမျးမို့ တောျတောျခြှတျယူလိုကျရသညျ။ အခုမှ အောကျခံဘရာပနျးရောငျလေးကို တှေ့ရသညျ။ ရငျသားမြား အရမျးမဖှင့ျဖွိုးသေးသညျမို့ ဘရာအောကျမှ ဖွူဖှေးသော အသားဆိုငျလေးမြားကို အနညျးငယျသာ မွငျရသေးသညျ။

‘ကဲ… ဘောငျးဘီခြှတျမယျနောျ.. ငါ့တူမလေး.. မရှကျနဲ့.. ဦးလေးကိုနောျ..’

‘မ.. ရှှတျ… နဲ့…’

ဆုပိုငျဆှေ အသံမထှကျနိုငျတော့။ အရမျးမူးနရှောပွီ။ လှဇောျ ဂငြျးဘောငျးဘီ ကွယျသီးလေးကို ဖွုတျလိုကျသညျ။ ပွီးမှ ဘောငျးဘီဇဈကို အောကျသို့ဆှဲခလြိုကျသညျ။ အောကျမှ အတှငျးခံဘောငျးဘီလေး ပေါျလာသညျ။ ပွီးမှ ဂငြျးဘောငျးဘီကို ခါးမှကိုငျကာ ဆှဲခြှတျလိုကျသညျ။

‘အ.. ကုနျပါဘီ.. အခကြျတှတေော့ ကုနျပါဘီ’

ဆုပိုငျဆှေ ညညျးသံလေး ထှကျလာသေးသညျ။ အခုတော့ ဆုပိုငျဆှမှော ဘရာနှင့ျ အောကျခံဘောငျးဘီတို့သာ ကနြျတော့သညျ။ ဘရာကော ဘောငျးဘီကော ပနျးရောငျဖြော့ဖြော့ ဆငျတူလေးတှေ။ အောကျခံဘောငျးဘီမှာ အစောပိုငျးက ဂငြျးဘောငျးဘီကို ဖိဆှဲခသြဖွင့ျ တငျပါးတှငျ အောကျသို့နညျးနညျးရောကျနရော တငျပါးအပေါျပိုငျးလေး တစှနျးတစ ပေါျနသေညျ။

‘ကဲ ထထ.. ဆုပိုငျ လိမ်မာတယျ.. ရခြေိုးခနျးထဲ သှားကွရအောငျနောျ…’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှကေို ဆှဲထူကာ ရခြေိုးခနျးထဲ ပှေ့ခြီသှားလိုကျသညျ။ ရခြေိုးခနျး ရစေိမျကနျထဲတှငျ ဆုပိုငျဆှကေို ခထြားလိုကျသညျ။ ပွီးမှ ရပေနျးအား ရပေူရအေေး စပျရသညျ။ ရနှေေးစိတျကွိုကျရမှ ဆုပိုငျဆှကေိုယျပေါျသို့ ဖွနျးပေးလိုကျသညျ။ အနညျးငယျဖနြျးပွီးမှ ဘရာလေးကို ခြိတျဖွုတျကာ ခြှတျခလြိုကျသညျ။ ဘရာလေး ပွုတျသှားခြိနျတှငျတော့ ယမနျနေ့ညက တှေ့ခဲ့ရသော ရငျသားမို့မို့လေးမြား ပွနျပေါျလာတော့သညျ။

‘အူးဂြောျ မကောငျးဘူးတှာ… ခကြျရှာကွီး…’

ဆုပိုငျဆှကေတော့ ခေါငျးငိုကျစိုကျ အာလေးရှာလေးနှင့ျ ထပျခါထပျခါ ပွောနသေညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ဘောငျးဘီလေးကို ကိုငျကာ နညျးနညျးခြှတျလိုကျသညျ။

‘အူးဂြောျရယျ.. အဲသာလေးတော့ ခမြျးတာပေးပါ… တမီးခကြျရို့ပါနောျ.. နောျ..…’

ဘောငျဘီးလေးမှာ အောကျသို့ နညျးနညျးလြှောသှားသဖွင့ျ ဆီးစပျလေး ပေါျလာသညျ။ အမှှေးမရှိပဲ ပွောငျရှငျး၍ ခုံးခုံးလေး ဖွဈနသေညျ။ လှဇောျ ဒီအခြိနျရောကျမှ လြှော့ပေးလို့ မဖွဈတော့။ ဆုပိုငျဆှေ၏ အောကျခံဘောငျးဘီလေးကို လုံးဝဆှဲခြှတျလိုကျသညျ။ ခွထေောကျမှ ဆှဲခြှတျက နဘေးတှငျ ပုံထားလိုကျသညျ။

ယခုမှ လှဇောျ အလှနျတောင့ျတ မွငျခငြျလှသော မိမိတူမလေး၏ ပိပိလေးကို မွငျရတော့သညျ။ ခုနက ဆီးစပျအထိ အမှှေးမမွငျရသဖွင့ျ မပေါကျသေးဟု ထငျမိသောျလညျး အမှနျမှာ ပိပိအထကျနားတှငျကပျ၍ စုစုပါးပါးဖွင့ျ အမှှေးနုရေးရေးလေး ပေါကျနခြေပွေီ။ အမှှေးနုလေးမြားမှာ ရစေိုပွီး ဆီးခုံတှငျ ကပျနသေညျ။ ပိပိလေးမှာ မို့မို့ဖောငျးဖောငျးလေး၊ အလယျမှ အဆံလေး တဝကျတပကြျ ပွူထှကျနသေညျ။

ဆုပိုငျဆှကေတော့ ဦးဇောျ မကောငျးဘူးဆိုတာခညြျးပဲ အာလေးလြှာလေးကွီး ရှတျနသေညျ။ လှဇောျ အရမျးကွီး ရှုနလေို့ မဖွဈသဖွင့ျ ဆပျပွာတိုကျပွီး လကျစသပျရနျ ကွိုးစားရတော့သညျ။ ဆပျပွာလေးကိုယူ။ လကျထဲတှငျပှတျပွီးမှ ဆုပိုငျဆှေ၏ ဗိုကျကလေးကို ပှတျပေးလိုကျသညျ။ ပွီးမှ အထကျကို အသာအယာတကျကာ ရငျသားလေးမြားအား ပှတျပေးလိုကျသညျ။ လကျကလေးဖွင့ျ အသာခြလေိုကျသညျ။ လကျညိုးလေးဖွင့ျ နို့သီးခေါငျးလေးအား ပှတျခြပေေးလိုကျသညျ။ ပွီးမှ ပေါငျလေးမြားကို ပှတျတိုကျလိုကျသညျ။ ပေါငျကလေးမြားကို ရှရှလေး ပှတျတိုကျပေးလိုကျရငျး ပိပိလေးဆီ ကူးလာခဲ့သညျ။ ပိပိလေးအား လကျကလေးဖွင့ျ အုပျကိုငျပွီး ရှရှလေး ပှတျပေးလိုကျသညျ။

‘အူးဂြောျ.. ဘာတှလေုပျနတောလဲကှာ… အ.. အ…’

ဆုပိုငျဆှေ ငွီးရုံသာငွီးနိုငျသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိလေးအား အသာအယာ ဆကျပှတျနလေိုကျသညျ။ အလယျမှ အဆံလေးအား လကျကလေးဖွင့ျ အသာအယာ တို့ပေးလိုကျသေးသညျ။ လှဇောျ အတှငျးထဲအထိတော့ မထိုးရဲသေး။ မိမိတူမ ဆိုသည့ျအသိက ရာဂစိတျကို ပိုနှိုးဆှသလို မလုပျသင့ျဟုလညျး အတငျးထိနျးနသေညျ။ စိတျကွိုကျအားရအောငျလုပျပွီးမှ ရပေနျးဖွင့ျ ဆပျပွာဆေးပေးလိုကျသညျ။ ရပေနျးအား ရနှေေးထကျ ရအေေး ပိုစပျပေးလိုကျသညျ။

ရအေေးကွောင့ျထငျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ အမူးနညျးနညျး ပွလောသညျ။ ကိုယျပေါျတှငျ ဘာမြှမရှိပဲ တုံးလုံးဖွဈနမှေနျး သိလာသညျ။ လူကတော့ မဟနျနိုငျသေး။ လှဇောျ ပွနျတှဲပွီး ကုတငျပေါျခေါျလာကာ ထိုငျခိုငျးလိုကျသညျ။ တှဲထားစဉျ ဆုပိုငျဆှနေောကျပိုငျးကိုလညျး စူးစမျးလိုကျသေးသညျ။

ဆုပိုငျဆှေ၏ တငျပါးလေးမြားမှာ လုံးလုံးကစြျကစြျ ကားကားလေး ဖွဈသညျ။ ဖငျနှဈလုံးမှာ တဈလုံးစီ သီးခွားလေးပေါျက အလယျက အမွှောငျးလေးမှာ ရှငျးနသေညျ။ ဖှေးဥနသေော ဖငျနှဈလုံးကို မနနေိုငျတော့သဖွင့ျ မထိတထိ ကိုငျလိုကျသေးသညျ။ ပွီးမှ ကုတငျပေါျ ထိုငျခိုငျးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှော ခေါငျးငိုကျစိုကျကွီးဖွင့ျ ထိုငျရငျး

‘ဦးဇောျ မကောငျးဘူးကှာ… မီးကို တုံးလုံးခြှတျတယျ.. ဘာတှလေုပျမှနျးမသိဘူး… ရှကျလိုကျတာ…’

လှဇောျ ဘာမှဆကျမပွောပဲ တဘတျနဲ့ သုတျပေးလိုကျသညျ။ အသိစိတျဝငျနသေဖွင့ျ မဟုတျမဟတျ ဆကျမလုပျတော့ပဲ လူရိုးလူကောငျးလေး မိမိတူမလေးကို ပွုစုနသေလို လုပျပေးလိုကျသညျ။ ပွီးမှ ဆုပိုငျဆှေ၏ ညဝတျဘောငျးဘီနှင့ျ အငျ်ကြီကို ဝတျပေးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ဘာမှမပွောတော့။ အမူးလညျး တောျတောျပွသှေားပုံရသညျ။ လှဇောျမှ အိမျခိုငျးလိုကျသောအခါ အိပျယာပေါျ သာအယာ လှဲသှားတော့သညျ။

လှဇောျလညျး အခုမှပငျ အသကျရှူဖွဈတော့သညျ။ အစောပိုငျးတုနျးက အသကျပငျ ရှူမိသညျဟုမထငျ။ ခစြျစရာတူမလေးမို့ မဟုတျတရုတျ လုပျခငြျသညျကလညျး တပိုငျးသနေသေညျ။ တူမမို့လညျးကွောကျသညျ။ သူမြားတှသော သိသှားလို့ကတော့ မိမိကိုယျကို သတျသစေရာ တဈလမျးပဲရှိသညျ။ အောကျမှ ဂြူနီယာလှဇောျကလညျး အတငျးကို ရုနျးကွှနသေညျ။ လူလညျး အရကျနံ့ ခြှေးနံ့မြား ရောနသေဖွင့ျ ရခြေိုးခနျးထဲဝငျ ရခြေိုးလိုကျသညျ။

ရခြေိုးရငျး အစောပိုငျးက ခြှတျပုံထားသော ဆုပိုငျဆှေ၏ အောကျခံဘောငျးဘီတှေ့တော့ ဘယျလိုမှမနနေိုငျတော့။ ဘောငျးဘီလေးကို ကိုငျတာ ဂြူနီယာလှဇောျအား စညျးစိမျပေးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိလေးက အထှတျထိပျဆီ ဆှဲခေါျသှားသညျ။ ပနျးရောငျဘောငျးဘီလေးအပေါျတှငျ တဖှားဖှားဖွင့ျ ပကြေံကုနျတော့သညျ။ ဘောငျးဘီလေးကို အောကျတှငျပဈခထြားခဲ့ပွီး တဘတျပတျကာ အပွငျထှကျခဲ့သညျ။ စိတျကြနေပျမှုလညျး ရရှိသှားပွီမို့ အဝတျအစားဝတျကာ အိပျခလြိုကျတော့သညျ။

……………………………………………………

တူ . တူ. တူ . တူ. .တူ . တူ. တူ . တူ. .တူ . တူ. တူ . တူ. .တူ . တူ. တူ . တူ. .တူ . တူ. တူ . တူ. .

ဖုနျးသံမွညျနေ၍ လှဇောျ ဖုနျးထကိုငျလိုကျသညျ။ ဘုနျးခန့ျ တဖကျခနျးမှ လှမျးဆကျခွငျးပငျ။

‘ကိုဇောျရေ နိုးပွီလား… ’

‘အငျး…’

‘အိပျခငြျလညျး ပွနျအိပျပါ…။ ကြှနျတောျတို့တော့ ဗိုကျဆာလို့ ဆကျအိပျလို့မရတော့ဘူး…။ အဲ့ဒါ မနကျစာကို အခနျးထဲပဲ ပို့ခိုငျးတော့မယျ ’

‘အငျး.. ငါတို့လညျး အခနျးထဲမှာပဲ စားကွမယျလေ…။ ဆုပိုငျလေးကတော့ အိပျတုနျး..။ ညက တောျတောျမူးသှားပုံရတယျ…’

‘ဟုတျ ကိုဇောျ..။ ကြှနျတောျ အဈကိုတို့အတှကျပါ ပို့ပေးဖို့ ပွောလိုကျမယျ…’

‘အငျး… အခုမှ ၈ ခှဲဆိုတော့ ပွနျအိပျခငြျအိပျကွလေ…။ နေ့လညျစာစားတော့မှ တခါတညျးထှကျမယျ..။ ဒီနေ့ကတော့ မွဘုရား သှားရုံပဲဆိုတော့ အခြိနျရပါတယျ…’

‘ဟုတျ အဈကိုရေ… ဒါပဲနောျ..’

‘အငျး အငျး…’

လှဇောျ ဖုနျးပွနျခလြိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေတော့ လှဇောျကို ကြောပေး၍ ကှေးကှေးလေး အိပျနသေညျ။ လှဇောျ အိမျသာထဲဝငျ အပေါ့သှားလိုကျသညျ။ သှားတိုကျ မကြျနှာသဈလိုကျသညျ။ မကြျနှာကို တဘတျနှင့ျ သုတျနတေုနျး အခနျးတံခါး လာခေါကျသညျ။ မနကျစာလာပို့ခွငျး ဖွဈသညျ။ ဝိတျတာကို စားပှဲပေါျ တငျခိုငျးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေိုနှိုး၍ မနကျစာစားခိုငျးကာ ပွီးမှ ပွနျအိပျခိုငျးမညျဟု စဉျးစားလိုကျသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှပေုခုံးကို အသာအယာလှုပျပွီး နှိုးလိုကျသညျ။

‘ဆုပိုငျ… တူမလေး… ထထ.. မနကျစာစားကွရအောငျ.. ပွီးမှပွနျအိပျ….’

‘အငျး.. ’

ဆုပိုငျဆှေ မကြျလုံးမဖှင့ျပဲ ငွီးနသေေးသညျ။

‘ထထ.. ဦးဇောျ ကောျဖီဖြောျထားပေးမယျ…’

‘ထဘူး… ဦးဇောျ လာမနှိုးနဲ…’

‘ထပါကှယျ . မနကျဗိုကျဆာနလေိမ့ျမယျ.. ပွီးရငျ ပွနျအိပျရမှာပဲကို…’

‘တောျပွီ.. ဦးဇောျကို စကားမပွောဘူး…’

ကောငျမလေး နှုတျခမျးလေးစူပွီး ခေါငျးအုံးဖွင့ျ မကြျနှာကို ကှယျလိုကျသညျ။ လှဇောျက ခေါငျးအုံးကို အသာအယာဆှဲရငျး

‘ဘာလို့ စိတျဆိုးတာလဲ.. ဦးဇောျ ဘာမြားလုပျမိလို့လဲ’

ဆုပိုငျဆှေ ခေါငျးအုံးကို အတငျးဆှဲထားရငျး…

‘မနေ့ညက ဦးဇောျ ဆုပိုငျကို ဘာလုပျတာလဲ…’

‘ဘာလုပျလို့လဲ.. ဦးဇောျ ဘာလုပျမိလို့လဲ ’

‘ဦးဇောျ လုပျတာလေ…’

‘ရောျ… ဘာလုပျမိလို့လဲဆိုနေ…’

‘ကိုယျလုပျတာ ကိုယျသိမှာပေါ့….’

‘ဘာမှမလုပျပါဘူး… ’

‘ဦးဇောျ မညာနဲ့… ဆုပိုငျသိတယျ…’

‘ကဲ . ဆုပိုငျသိတယျဆိုလညျး ပွောလေ…’

‘အာ….. ဦးဇောျနောျ.. ဆုပိုငျ ငိုမှာနောျ…’

‘ပွောလေ.. ဆုပိုငျ… ဦးဇောျ ဘာလုပျလို့လဲ….’

‘အာ.. ရှကျပါတယျဆိုနမှေ…’

‘ပွောပါဆို…. မပွောရငျ ကလိထိုးမှာနောျ…’

‘မပွောပါဘူး.. ဦးဇောျသိတာပဲကို…’

‘ကဲကှာ.. မပွောခငြျရငျ…’

လှဇောျ ပွောပွောဆိုဆို ဆုပိုငျဆှကေို ကလိထိုးလိုကျသညျ။

‘အာ… ခဈခဈ.. ယားတယျ ဦးဇောျရေ.. ’

‘ကဲ . ပွော… ညက ဦးဇောျဘာလုပျတုနျး…’

‘မပွောဘူး…’

‘ကဲ… မပွောခငြျဦး…’

ကလိထပျထိုးလိုကျသညျ။

‘အားအား.. တောျပွီ.. ပွောမယျ ပွောမယျ… ခဈခဈ.. ဟီးဟီး…’

‘ကဲပွော…’

ဆုပိုငျဆှခေေါငျးအုံးကို မကြျနှာကှယျလကြျနှင့ျ…

‘ညက ဦးဇောျ ဆုပိုငျ အဝတျအစားတှကေို ဘာလို့ခြှတျတာလဲ ’

‘အောျ.. မခြှတျလို့မှမရတာ.. ဆုပိုငျက ဟငျးရညျတှေ ပထေားတာကို…။ ဘာလဲ အဲ့ဒါကို ဆုပိုငျက စိတျဆိုးတယျပေါ့..’

‘ဆုပိုငျ ဦးဇောျကို စိတျမဆိုးပါဘူး… ဒါပမေဲ့…..’

‘ဒါပမေဲ့.. ဘာဖွဈလဲ..’

‘ရှကျတယျ.’

‘အောျ… မရှကျပါနဲ့… ဦးလေးနဲ့တူမပဲကို’

လှဇောျ ပွောပွောဆိုဆို ခေါငျးအုံးကို အတငျးဆှဲဖယျလိုကျသညျ။ ခေါငျးအုံးလှတျသှားတော့ ဆုပိုငျဆှေ မကြျနှာကို လကျနှင့ျ အုပျထားသညျ။

‘အာ.. ရှကျတယျ.. ပွီးတော့ ဦးဇောျ ဆုပိုငျကို ဘာတှမှေနျးမသိဘူး.. လုပျသေးတယျ…’

‘မရှကျပါနဲ့ ဆုပိုငျရယျ… ဦးလေးနဲ့တူမပဲဟာ ရှကျစရာ မလိုပါဘူး…’

ဆုပိုငျဆှအေား အတငျးပှေ့ပွီး ဆှဲထူလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ မကြျနှာအား တဖကျသို့လှည့ျထားဆဲ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ မကြျနှာဖှေးဖှေးလေးက ရဲတှတျနသေညျ။

‘မနေ့ညကကိစ်စ ဦးဇောျ ဘယျသူ့ကိုမှ မပွောရဘူးနောျ..။ ပွောရငျ ဆုပိုငျရှကျလှနျးလို့ သလေိမ့ျမယျ..’

‘အငျးပါ စိတျခြ မပွောဘူး…’

‘ကတိနောျ .’

‘အငျး ကတိ…’

ဆုပိုငျဆှေ လကျသနျးလေး ထောငျပေးသညျ။ လှဇောျ ဒီလောကျတော့ နပျသညျ။ မိမိလကျသနျးလေးနှင့ျ ပွနျခြိတျပေးလိုကျသညျ။

‘ကဲကဲ… မကြျနှာသှားသဈ..။ ပွီးရငျ မနကျစာစားကွမယျ…။ ဦးဇောျ ကောျဖီဖြောျထားနှင့ျမယျ….’

‘အငျး အငျး…’

ဆုပိုငျဆှေ ရခြေိုးခနျးထဲဝငျသှားမှ လှဇောျ မနကျစာတငျထားသော စားပှဲဆီ ဝငျထိုငျလိုကျသညျ။ မနကျစာပွငျဆငျနရေငျးမှ ဆုပိုငျဆှကေို လှမျးခိုးကွည့ျလိုကျသေးသညျ။ မှနျခပျဝါးဝါးကွားမှ ဆုပိုငျဆှေ ညဝတျဘောငျးဘီခြှတျခပြွီး အိမျသာကမုတျပေါျ ထိုငျတာကို လှမျးကွည့ျလိုကျသေးသညျ။ မှနျမှုံဝါးဝါးကွားမှ ဖငျဖွူဖွူလေးက ကွည့ျလို့ပငျမဝ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှအေတှကျ ကောျဖီဖြောျပွီး စောင့ျနလေိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ တဘတျ ပုခုံးပေါျတငျပွီး လာထိုငျသညျ။

‘ကဲလာ… ဆုပိုငျအကွိုကျ ကောျဖီကို နို့မြားမြားနဲ့ ဖြောျထားတယျ…’

‘အလဲ့… ဦးဇောျက ဆုပိုငျအကွိုကျတောငျ သိနပေါ့လား…’

‘သိတာပေါ့.. ဦးဇောျက ဆုပိုငျရောကျတဲ့နေ့ကတညျးက ဂရုစိုကျကွည့ျနတောကို… ’

‘ဟားဟား.. အပိုတှေ…’

လှဇောျ ပွနျမပွောတော့ပဲ ဆုပိုငျဆှကေို စိုကျကွည့ျရငျး ကောျဖီလေး တဈကြိုကျ သောကျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှော ယခုမှ မကြျနှာသဈထားသဖွင့ျ ဘာမှမလိမျးရသေး။ ပါးပွငျလေးက ကွညျစိမျးနသေညျ။ သှေးကွောလေးမြားပါ မွငျနရေသညျ။ မကြျခုံးကောငျးသညျ။ မကြျလုံးဝိုငျးဝိုငျး နှာတံစငျးစငျး နှုတျခမျးလေးက ဖူးနသေညျ။ နုပြိုလှသော မကြျနှာလေးတှငျ အပွဈကငျးစငျမှုက ထငျးကနဲ ပေါျလှငျနသေညျ။

‘ငါ့တူမလေးက တောျတောျလေး ခစြျစရာကောငျးတာပဲနောျ…’

‘အာ.. ဦးဇောျ.. မစားပဲနဲ့ လူကို ဘာလို့ကွည့ျနတောလဲ…’

‘အောျ.. ငါ့တူမလေးက တကယျကို ခစြျစရာကောငျးလို့ပါကှာ… နှုတျခမျးလေးတှမြေား ရဲပွီး ဖူးဖူးလေးဖွဈနတော….’

‘ဦးဇောျရေ… ဆုပိုငျရှကျလာပွီနောျ.. လူကို စေ့စေ့လာကွည့ျနတေယျ…’

ဆုပိုငျဆှေ ရှကျနသေောျလညျး မိမိအလှကို ခြီးကြူးနသေဖွင့ျ မိနျးကလေးပီပီ သဘောကနြသေညျ။

‘ဦးဇောျက ဆုပိုငျကို စေ့စေ့ကွည့ျတာ အခုမှမဟုတျတာ…. မနေ့ညကတညျးက…’

‘ဟား…. တောျပွီ.. အဲဒါကို ထပျမပွောနဲ့တော့…’

‘ဪ.. ပွောပွတာပါ.. ဦးဇောျ ဘယျလောကျစေ့စေ့ကွည့ျသလဲဆိုတာကို ပွောပွတာပါ။ စေ့စေ့ကွည့ျသလား မမေးနဲ့။ မှဲ့နကျနကျလေးတဈလုံး ဘယျနားမှာရှိလဲတောငျ သခြောသိတယျ….’

ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိလေး ဘယျဖကျကပျရပျတှငျရှိသော မှဲ့ကလေးကို ရညျညှှနျးပွောလိုကျသညျ။

‘အား…… သပွေီ သပွေီ”

‘အငျး.. တှေ့တာပေါ့…’

‘ဦးဇောျ အဲ့ဒါပါတှေ့တယျ ဟုတျလား….။ အာ…. ဦးဇောျရေ… ဆုပိုငျရှကျလို့ သတေော့မယျ…။ ဦးဇောျ.. အဲ့ဒါ ဘယျသူ့ကိုမှ မပွောပါနဲ့နောျ…’

‘‌ဪကှယျ.. မပွောပါဘူးဆိုနေ..။ ကိုယ့ျတူမလေး အရှကျကှဲမဲ့ကိစ်စ ဘယျပွောပါ့မလဲ….’

‘ဦးခန့ျကိုလညျး မပွောရဘူးနောျ…’

‘မပွောဘူး…’

‘ဖဖေတေို့ကိုလညျး မပွောရဘူ။ ဖဖေတေို့သာ သိသှားလို့ကတော့ ညဖကျမူးတာပါသိမှာ..။ အဲဒါဆို နောကျကွရငျ ဘယျမှပေးထှကျမှာ မဟုတျတော့ဘူး….’

‘အငျးပါ… ဦးဇောျတို့ နှဈယောကျတညျးကလှဲလို့ ဘယျသူမှမသိစရေဘူး…’

‘ကတိပေးနောျ…’

‘ကတိပေးပါတယျဆိုနေ…’

‘ကဲ ကဲ စားပွီးရငျ ဟိုနားဒီနား သှားခငြျသေးလား.. ဦးဇောျလိုကျပို့မယျ…။ ဒါမှမဟုတျ ပွနျအိပျခငြျလညျး အိပျ…’

‘မအိပျတော့ဘူး… အပွငျထှကျခငြျတယျ…’

‘အငျး.. အဲဒါဆိုလညျး ဦးဇောျတို့ ဟိုနားဒီနား သှားကွမယျလေ..။ နေ့လညျစာစားခါနီး ပွနျလာမယျ…။ ဘုနျးခန့ျတို့ကိုခေါျပွီး အပွငျထှကျစားမယျ…။ ပွီးရငျ ဦးဇောျ မွဘုရားလိုကျပို့မယျ…’

‘ဟုတျ…’

‘ကဲ… မွနျမွနျစား… ဦးဇောျ.. ဘုနျးခန့ျတို့ကို ဖုနျးပွနျဆကျလိုကျဦးမယျ..’

လှဇောျ ဘုနျးခန့ျတို့ဆီ ဖုနျးပွနျခေါျလိုကျသညျ။ အပွငျခဏသှားမညျ ပွောလိုကျသညျ။ လှဇောျ ဖုနျးပွောပွီးခြိနျတှငျ ဆုပိုငျဆှေ စားသောကျပွီးသှားခြပွေီ။

‘ဦးခန့ျတို့က မလိုကျတော့ဘူးတဲ့…။ ဦဇောျနဲ့ ဆုပိုငျပဲပေါ့…။ ဒါဆိုရငျ ရသှေားခြိုး…’

‘အမျ… ဆုပိုငျမခြိုးသေးဘူး.. ဦးဇောျအရငျခြိုး….’

‘ဆုပိုငျခြိုးလေ.. ဆုပိုငျက အလှပွငျရဦးမှာ..။ ဦးဇောျတို့က မွနျတယျလေ…’

‘ဟင့ျအငျး.. ရဘူးကှာ.. ဦးဇောျအရငျခြိုး…’

‘ကဲပါ မမလေးရယျ.. အရငျခြိုးဆိုလညျး ခြိုးပါ့မယျ…။ အဲဒါဆိုလညျး အခနျးပွငျထှကျပေးဦး’

‘အောငျမာ.. မထှကျပေးပါဘူး.. ကိုယ့ျဖာသာကိုယျခြိုးပေါ့…’

‘အာ.. ဦးဇောျရခြေိုးတာ ဆုပိုငျ ခြောငျးကွည့ျနရေငျ ဘယျလိုလုပျမလဲ…’

‘ဟှန့ျ.. သူ့တုနျးကကွတော့ ဆုပိုငျကို အကုနျကွည့ျပွီး.. အခု သူ့အလှည့ျကွမှ သိတတျနလေိုကျတာ.. ထှကျပေးဘူး…’

‘အာ… မတူဘူးလေ.. လူကွီးနဲ့ ကလေး…’

‘မသိဘူး မသိဘူး.. မထှကျပေးဘူး… လုံးဝကို မထှကျပေးဘူး.. ဒါပဲ….’

ပွောပွောဆိုဆိုဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ ကုတငျပေါျတှငျ ထိုငျခလြိုကျသညျ။

‘ကဲ… ပွောမရရငျလညျးနတေော့… ဦးဇောျကို ခိုးတော့မကွည့ျနဲ့နောျ..’

‘အောငျမာ.. ကွည့ျစရာလား.. မကွည့ျဘူး…’

လှဇောျ ရခြေိုးခနျးထဲ ဝငျလာလိုကျသညျ။ အငျ်ကြီခြှတျလိုကျရငျး ဆုပိုငျဆှကေို တခကြျလှမျးကွည့ျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှော တီဗှီခယြျနယျမြားအား ရီမုတျဖွင့ျ ကလိသလိုဖွင့ျ လှဇောျဖကျ ခိုးခိုးကွည့ျနသေညျ။ လှဇောျ ဘောငျးဘီပါခြှတျကာ ရပေနျးဖှင့ျခြိုးလိုကျသညျ။ မှနျမှာ ခပျဝါးဝါးသာရှိသဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ ရိုးတိုးရိတျတိ မွငျရမွငျမှာ ယုံမှားစရာမရှိ။ ဆုပိုငျဆှေ ရီမုတျနှိပျနသေလိုဖွင့ျ ခိုးကွည့ျနဆေဲ။

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှဖေကျလှည့ျပွီး ခြိုးလိုကျသညျ။ သခြောမမွငျရတောငျ အမှေးမြားကွားမှ မညျးမညျးဖှံ့ဖှံ့ရှိသော ဂြူနီယာလှဇောျ၏ အလုံးအထညျကတော့ သခြောမွငျရမညျ ဖွဈသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေား ရီမုတျကိုငျလကြျ ကှကျကွည့ျကှကျကွည့ျ လုပျနသေညျ။ လှဇောျ စခငြျလာသဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှကွေားအောငျ လှမျးအောျလိုကျသညျ။

‘ဆုပိုငျ.. ရီမုတျနှိပျနတောလညျး မပွီးတော့ပါလား… ဟားဟား..’

ထိုအခါမှ ရှကျကိုးရှကျကနျးဖွင့ျ ရီမုတျကို လှှတျခသြညျ။

‘ဟားဟား.. ငါ့တူမလေးရယျ.. ကွည့ျခငြျလညျး သခြောသာလာကွည့ျ.. ခိုးကွည့ျမနနေဲ့…’

‘အောငျမာ.. လူကိုမြား…’

ဆုပိုငျဆှေ ခါးထောကျပွီး လှဇောျကို ဘုကွည့ျပွနျကွည့ျသညျ။ ဘုကွည့ျကွည့ျရငျးဖွင့ျပငျ မကြျနှာကို မလှှဲတော့။ လှဇောျ ဆကျမပွောတော့။ ဆုပိုငျဆှေ ကွည့ျနမှေနျးသိတော့ ဂြူနီယာလှဇောျ ထကွှလာသညျ။ ဒီအတိုငျးပငျ လှှတျထားလိုကျသညျ။ ခဏနမှေ ဆုပိုငျဆှေ မကြျနှာပွနျလှည့ျသှားသညျ။ ဒါတောငျ မကွာမကွာ ခိုးကွည့ျနသေေးသညျ။

လှဇောျ ရခြေိုးပွီးမှ တဘတျကို ခါးတှငျပတျရငျး ထှကျလာလိုကျသညျ။ ဂြူနီယာလှဇောျ၏ ရုနျးကွှမှုကွောင့ျ ရှေ့တှငျ ဖုဖုဖောငျးဖောငျးတော့ ဖွဈနသေညျ။ ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျကိုကွည့ျရငျး…

‘ဦးဇောျက ဗလတောင့ျတယျနောျ…’

‘အငျး.. ဦးဇောျက ရကေူးတယျလကှော…’

‘ဟုတျလား.. ကွှကျသားကွီးတှဆေို အသညျးယားစရာကွီး…’

‘ကဲကဲ… နှာဘူးမလေး.. သူမြားကို အဲ့လောကျကွည့ျမနနေဲ့တော့… ရသှေားခြိုးတော့…’

‘ဟာ.. ဦးဇောျ… လူကိုမြား.. နှာဘူးမလေးတဲ့… ’

ဆုပိုငျဆှပေါးစပျမှ ပှစိပှစိပွောရငျး ရခြေိုးခနျးဖကျ ထှကျသှားသညျ။ လှဇောျကတော့ တဟားဟား အောျရယျရငျး ရသေုတျနလေိုကျသညျ။ ဒီတဈခါ လှဇောျအလှည့ျ။ အဝတျပငျမဝတျသေးဘဲ ဆုပိုငျဆှကေို လှမျးကွည့ျနလေိုကျသညျ။ ညက လှဇောျဝတျပေးထားသညျမှာ ညဝတျအငျ်ကြီနှင့ျ ဘောငျးဘီသာဖွဈသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ခြှတျစရာ မြားမြားစားစားမရှိ။ အငျ်ကြီခြှတျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ ရငျသားလေးမြားကို ရိုးတိုးရိတျတိတျ လှမျးမွငျနရေသညျ။ ညဝတျဘောငျးဘီကို ခြှတျခလြိုကျသညျ။ လှဇောျအား ကြောပေးထားသဖွင့ျ ဖငျလုံးဖှေးဖှေးလေးမြားကိုသာ မွငျနရေသညျ။

ဘောငျးဘီနှင့ျအငျ်ကြီကို တနျးတှငျလှမျးတငျလိုကျရာ ဆုပိုငျဆှေ၏ ဘေးတစောငျးကောကျကွောငျးကို လှမျးမွငျလိုကျပွနျသညျ။ ပွီးမှ ရပေနျးဖှင့ျပွီး ရခြေိုးတော့သညျ။ မှနျမှာ အလယျတှငျသာ ကှကျ၍မှုနျအောငျ လုပျထားသဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ခွတေံလေးမြားကို ပေါငျရငျးနီးပါး ကွညျကွညျလငျလငျကို မွငျနရေသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှော ရပေနျးအောကျတှငျ လှည့ျပတျခြိုးနသေညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ဆပျပွာတိုကျရငျး လှဇောျကို လှမျးနောကျသညျ။

‘ဦးဇောျ နှာဘူး… ကွည့ျနတောမြား မကြျလုံးတောငျ ကြှတျကတြော့မယျ..’

‘ဪ… ဆုပိုငျက လှတာကိုး…’

လှဇောျ စကားတဈလုံး လှမျးထည့ျလိုကျသညျ။

‘တောျပါ…’

ဆုပိုငျဆှေ ဆကျမပွောတော့ပဲ ဆပျပွာတိုကျနသေညျ။ ပိပိလေးပါ ဆပျပွာဖွင့ျ တိုကျလိုကျသေးသညျ။ ပွီးမှခွထေောကျကို တိုကျရနျ ငုတျတုပျထိုငျခလြိုကျသညျ။ မှနျအကွည့ျဘေးတှငျ ဆောင့ျကွောင့ျလေး။ ဆုပိုငျဆှေ၏မကြျနှာက မှနျအနောကျနှင့ျတနျးတနျး။ ပုခုံးလောကျမှစ၍ အောကျအထိက မှနျအကွညျတှငျ ပွတျပွတျသားသားကို မွငျနရေသညျ။ လှဇောျနှင့ျ ဘေးတိုကျအနအေထား ဖွဈသညျ။ ပေါငျတံစငျးစငျး၊ ဖငျလုံးဖှေးဖှေး၊ ကြောကုနျးဖှေးဖှေးဖွင့ျ တခါတခါ ရငျသားလေးတှပေါ မွငျရသေးသညျ။ နို့သီးခေါငျးရဲရဲလေးမြားက အထငျးသား။ခွထေောကျကို ခြေးတှနျးနသေဖွင့ျ လကျနှင့ျဖိတှနျးလိုကျတိုငျး တငျပါးလေးမြားက ကွှကွှသှားသညျ။ ပွီးမှ သတိဝငျလာက

‘အဲတော့.. ကုနျပါပွီ ကုနျပါပွီ.. မှနျအကွညျဆိုတာ မေ့သှားတာ…’

ဆုပိုငျဆှေ ကမနျးကတနျး ပွနျထသညျ။

‘ဟားဟား… အပြိုကွီး မဆုပိုငျဆှရေေ…။ အကုနျကို မွငျရတာဗြ… ဟားဟား..’

လှဇောျ တဟားဟားရယျရငျး လှမျးစသညျ။ ဂြူနီယာလှဇောျမှာတော့ ပေါကျကှဲထှကျမတတျ တငျးမာနသေညျ။

‘ဦးဇောျ… နှာဘူး…’

ရပေနျးအောကျတှငျ ဆပျပွာမြား ဆေးခသြညျ။ သိပျမကွာလိုကျ။ ရပေနျးကို ပိတျလိုကျသညျ။ ပွီးမှ ကိုယျပေါျမှ ရမြေားကို ခါခနြသေညျ။ တငျပါးလေးမြား တုနျတုနျသှားသညျကို ခပျဝါးဝါး လှမျးမွငျနရေသညျ။ လကျဖွင့ျ တဈကိုယျလုံး သပျခသြညျ။ ပွီးမှ တဘတျယူရနျ လကျလှမျးလိုကျရငျး

‘အဲတော့.. တဘတျလညျး မရှိပါလား…’

လှဇောျဆီ လှမျးအောျသညျ။

‘ဦးဇောျ တဘတျလညျး မရှိပါလား…’

‘ဟုတျလား… ဘယျရောကျသှားတာလဲ…’

လှဇောျ အကွောငျလှမျးရိုကျသညျ။

‘မသိဘူး…’

ဆုပိုငျဆှေ လှည့ျပတျရှာနသေညျ။ ပွီးမှ

‘အောျ.. သိပွီ.. ဦးဇောျ ခုနက ယူသှားတာမလား…’

‘ဟား.. ယူပါဘူးဗြာ…’

‘ဟုတျပါတယျ… ဦးဇောျယူသှားတာ…။ ခုနက ဦးဇောျ ခါးမှာပတျထားတာ တဈခု၊ ပုခုံးပေါျတငျထားတာ တဈခု…။ အခုဒီမှာ မကြျနှာသုတျတဲ့ အသေးလေး ၂ ခုပဲ ကနြျတော့တယျ….’

‘ဟဲဟဲ… ဟဲဟဲ ’

လှဇောျ မကြျနှာစပျဖွီးဖွီးဖွင့ျ အရူးကှကျနငျးနလေိုကျသညျ။

‘ဦးဇောျ.. ပွနျလာပေးကှာ….’

‘အာ.. ခုနက ဦးဇောျ သုတျထားပွီးသားကွီး ဖွဈသှားပွီ.. မကောငျးတော့ဘူး.. မယူနဲ့တော့နောျ..’

‘ဟား… မယူလို့ မရဘူးလေး.. အခု ဆုပိုငျပတျစရာ ဘာတဘတျမှ မရှိတော့ဘူး…’

‘မရှိတော့လညျး ဒီအတိုငျးပဲ တုံးလုံးလေး ထှကျလာပေါ့…’

‘ဟာ.. ထှကျစရာလား… ဦးဇောျ.. မညဈပတျနဲ့ကှာ… ပေးပါ…’

‘မပေးပါဘူး… ဒီအတိုငျးပဲထှကျခဲ့…။ ဦးဇောျ အကုနျမွငျပွီးသားကို.. မှဲ့လေးတောငျ သိနမှေတော့…’

‘အား.. ဦးဇောျရေ တောျတော့…’

ဆုပိုငျဆှေ ဆကျတောငျးလို့လညျး ရမညျမဟုတျမှနျး သိသဖွင့ျ မိမိဖာသာ အကွံထုတျလြှကျရှိသညျ။ တဘတျအသေးကို ခါးတှငျပတျရနျ ကွိုးစားနသေညျ။ တဘတျမှာ အတောျသေးသဖွင့ျ ခါးတှငျ လုံးဝမမွဲ။ပွနျပွပွေကေနြသေညျ။ လှဇောျမှာ ဆုပိုငျဆှေ တဘတျပတျနသေညျကို မှနျဝါးဝါးကွားမှ အပီအပွငျ စူးစိုကျကွည့ျနသေညျ။ တဆကျတညျး မိမိတှငျရှိသော တဘတျကို စောငျအောကျထဲထိုးပွီး ဖှကျလိုကျသညျ။

ဆုပိုငျဆှေ တဘတျကိုခညြျရငျးဖွင့ျ ရသှားသညျ။ ရငျဘတျကတော့ နောကျတဈထညျဖွင့ျ လုံးဝစညျးမရသဖွင့ျ တဘတျလေးဖွင့ျ ရငျသားလေးတှကေို ကှယျပွီး ထှကျလာသညျ။ နှုတျမှလညျး ဦးဇောျနှာဘူးဆိုတာကို ဂါထာတဈခုလို ပှစိပှစိရရှေတျရငျး ထှကျလာသညျ။

ရခြေိုးခနျးပေါကျဝ ရောကျသညျနှင့ျ လှဇောျဆီသို့ မကြျစောငျးဒိုငျးခနဲ လှမျးထိုးသညျ။ လှဇောျကတော့ ရယျကြဲကြဲ။ ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျဆီ လှမျးလာသညျ။ အောကျကတဘတျမှာ အရမျးသေးသဖွင့ျ ပေါငျတခွမျးက အလိုလိုပေါျနသေညျ။ အနံလညျးတိုသဖွင့ျ ဖငျအောကျမှာလညျး မလုံ။ ခွလှေမျးနညျးနညျးဟလြှငျပငျ ပိပိလေးက လှဈခနဲ ပေါျပေါျလာသညျ။ လှဇောျရှေ့ မတျတပျရပျရငျး

‘ဦးဇောျ.. တဘတျပေးကှာ….’

‘ဦးဇောျမှာ မရှိဘူးလေ.. ဒီတဘတျတဈခုတညျးကိုး…’

လှဇောျက ဆုပိုငျဆှကေို ခွအေဆုံးခေါငျးအဆုံး ကွည့ျရငျ ရယျကြဲကြဲလုပျနသေညျ။

‘မဟုတျဘူး.. ဆုပိုငျသိတယျ… ဦးဇောျဆီမှာ ရှိတယျ… ဦးဇောျ ညဈပတျထားတာ…’

‘ရောျ.. မမလေးရယျ.. မဟုတျရပါဘူးဆိုနေ…’

‘မဟုတျဘူးဆိုလဲ… အခု ဦးဇောျဝတျထားတာ ဆုပိုငျကိုပေး…’

‘အငျ.. ညညျးကိုပေးရငျ ကြုပျက တုံးလုံးဖွဈသှားမှာပေါ့.. ‘

‘သိဘူးကှာ.. ပေး.. အခုခြှတျပေး…’

‘ဟား….’

‘မပေးဘူးလား.. မပေးရငျ ဆုပိုငျခြှတျယူမှာနောျ…’

‘အာ.. ဒီကောငျမလေးတှေ ခကျနပေါပွီ….’

‘ဆုပိုငျ တဈကနေ သုံးအထိရမေယျ… မပေးရငျ တကယျခြှတျယူတော့မှာနောျ..’

‘နေ.. နပေါဦး…’

‘တဈ………….’

‘ဟား………….. တယျခကျတာပဲ…’

‘နှဈ……………….’

‘တကယျခြှတျမလို့

‘သုံး……..’

ဆုပိုငျဆှေ အောျရငျးတနျးလနျးဖွင့ျ လှဇောျခါးတှငျ ပတျထားသော တဘတျကို ဆှဲလုတော့သညျ။ လှဇောျက လကျတဈဖကျဖွင့ျ တဘတျကို ထိနျးထားသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှော လကျတဖကျက ရငျသားပေါျတှငျရှိသော တဘတျကို ပွုတျမကအြောငျကိုငျရငျး ဆှဲရသညျမို့ အားမပါ။ ထို့ပွငျ တဘတျမှာလညျး လှဇောျခါးတှငျ မွဲမွံစှာ ပတျထားသဖွင့ျ မကြှတျ။ အားနဲ့ဆှဲဆောင့ျသညျ။ လုံးဝမကြှတျ။ အားမရတော့ ရငျသားတှငျကာထားသော တဘတျကိုလှှတျပွီး လကျနှဈဖကျဖွင့ျ ဆှဲဆောင့ျတော့သညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ ရငျသားလေးနှဈမှှာမှာ လှဇောျရှေ့တှငျ အကာအကှယျမဲ့စှာဖွင့ျ လှုပျရှားနသေညျ။ သို့သောျ အရှယျအစားမကွီးသဖွင့ျ သိပျမလှုပျ။ အားနှင့ျ ဆောင့ျဆောင့ျလှုပျမှ တုနျခနဲ ဖွဈဖွဈသှားသညျ။ လှဇောျကလညျး တဘတျမကြှတျစရေငျ လကျနှဈဖကျဖွင့ျထိနျးထားသညျ။

‘ဟဲ့.. ဟဲ့.. အို… ကောငျမလေး… ဘယျနှယျ… တအားဆှဲနရေတာလဲ…’

‘ပေးကှာ.. ပေးကှာ…’

ဆုပိုငျဆှေ အားပိုရအောငျ ခွထေောကျအား စုရပျထားရာမှ အသာကားလိုကျသညျ။ ကားလိုကျကာမှ ခါးတှငျ မရမကခညြျထားသော တဘတျလေးပါ ကြှတျကပြွီး ခွရေငျးတှငျ ပုံကသြှားသညျ။

‘အို…. ဟဲ့… ဟဲ့… မမလေးရေ… ဖငျတုံးလုံး ဖွဈနပွေီနောျ…’

လှဇောျ ရယျရငျး လှမျးစသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ပွနျဝတျမနတေော့။ လိုရငျးမှာ လှဇောျ၏ ခါးတှငျပတျထားသော တဘတျကိုရရေး ဖွဈနသေညျ။ လှဇောျကတော့…. လကျနှဈဖကျက မိမိခါးမှ တဘတျမပွုတျစရေနျကိုငျပွီး ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိလေးကို ကွည့ျနမေိသညျ။ ညကသာ ရဖွေင့ျကပျနသေဖွင့ျ အမှှေးစိမျးဖန့ျဖန့ျလေးကို မွငျရသောျလညျး ယခုမူ အမှှေးပငျပေါကျပါလစေဟု ထငျရသညျ။ ပေါငျကလေးကားထားသညျကို အပေါျစီးမှ မွငျရခွငျးဖွဈသဖွင့ျ ပိပိအောကျပိုငျးကိုတော့ မမွငျရ။ အကှဲကွောငျးလေးသာ မွငျရခွငျးဖွဈသညျ။

လှဇောျ မနနေိုငျသဖွင့ျ လကျတဈဖကျလှှတျပွီး စသလိုလိုဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှတေငျပါးလေးကို အသာအယာ လှမျးရိုကျသညျ။ နူးနူးညံ့ဖွင့ျ အိကနဲ အထိအတှေ့ကို ရလိုကျသညျ။ ထိုအထိအတှေ့နှင့ျ တပွိုငျနကျတညျး မိမိအောကျပိုငျးမှာလညျး အေးကနဲ ခံစားလိုကျရသညျ။ ဆုပိုငျဆှဆေီမှ ဟငျကနဲ အာမဋေိတျသံ ထှကျလာသညျ။ လကျတဈဖကျတညျးဖွင့ျ အထိနျး၊ ဆုပိုငျဆှကေလညျး အားဖွင့ျအဆှဲ၊ တဘတျ ကြှတျသှားခွငျးပငျ။ ဂြူနီယာလှဇောျမှာကား အတားအဆီးမရှိ အပေါျသို့ထောငျတတျကာ တဆတျဆတျ တုနျလြှကျရှိသညျ။

ဆုပိုငျဆှမှော ဂြူနီယာလှဇောျကို မွငျပွီး ကွကျသသေသှေားကား လကျတှငျကိုငျတားသော တဘကျကို လှှတျလိုကျသညျ။ လှဇောျက အလငြျအမွနျ ပွနျဖုံးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ဆကျမလုတော့ပဲ ကိုယျလုံးတီးဖွင့ျ ခြာကနဲ လှည့ျသှားသညျ။ တိုးတိုး တိုးတိုးဖွင့ျလညျး ‘ဦးဇောျ နှာဘူးကွီး’ ဟု တတှတျတှတျ ရှတျနသေညျ။ အသံတှတေော့ တုနျနမှေနျး လှဇောျ သတိထားမိလိုကျသညျ။ ပွီးတော့ သူ့ဖာသာသူ ဖငျအပွောငျသားနှင့ျပငျ သတေ်တာဖှင့ျကာ အဝတျတှေ ရှေးထုတျနသေညျ။

လှဇောျမှာလညျး အသင့ျပွငျထားသော ဘောငျးဘီနှင့ျ အငျ်ကြီကို ကောကျစှပျလိုကျသညျ။ လှဇောျ ဝတျလို့ပွီးလောကျမှ ဆုပိုငျဆှေ အဝတျရှေးလို့ ပွီးသညျ။ လှဇောျကို မကြျစောငျးတဈခကြျ လှမျးထိုးရငျး အောကျခံဘောငျးဘီကို စှပျလိုကျသညျ။ အောကျခံဘောငျးဘီလေးမှာ ပနျးရောငျလေး။ ကာတှနျးရုပျကလေးမြားဖွင့ျ။ ပွီးမှ ဘရာစီယာပနျးရောငျကို ဝတျသညျ။ ဘောငျးဘီတို အဝါ။ တီရှပျ အနီလေး၊ ဖားရုပျကလေးနှင့ျ။

လှဇောျ အဆငျသင့ျပွငျပွီး ဆုပိုငျဆှကေို စောင့ျနလေိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ မကြျနှာကို အနညျးငယျပွငျဆငျပွီးသညျနှင့ျ နှဈယောကျသား အခနျးပွငျ ထှကျလာခဲ့သညျ။ အခနျးပွငျရောကျသညျအထိ ရငျခုနျုသံမငွိမျသေး။ ဆုပိုငျဆှလေညျး ရငျခုနျနပေုံရသညျ။ ဘာစကားမှမပွောပဲ ခေါငျးငုံ့နသေညျ။ တညျးခိုသော ၈ လှှာမှ အောကျဆငျးရနျ ဓာတျလှကေားထဲ ဝငျလိုကျသညျ။ နှဈယောကျတညျး။ ဓာတျလှကေားတှငျးရှိ လေးဖကျလေးတနျ မှနျမြားမှ နှဈယောကျစလုံး အခငြျးခငြျး မွငျနရေသညျ။ လှဇောျမှ လသေံလေးဖွင့ျ

‘ဆုပိုငျ… ရှကျနတောလား……’

‘…..’

‘ဒါမှမဟုတျ… ဦးဇောျကို စိတျဆိုးနတောလား…’

‘မဆိုးပါဘူး….’

ဆုပိုငျဆှေ မပှင့ျတပှင့ျဖွင့ျ အသံထှကျလာသညျ။

‘ဒါပမေဲ့.. ဦးဇောျ ဆုပိုငျကို အထငျမသေးပါနဲ့နောျ…’

‘ဘာကိစ်စသေးရမှာလဲ ဆုပိုငျရယျ…’

‘ဆုပိုငျ… ဒီလိုမြိုးတခါမှ မဖွဈဖူးပါဘူး…။ ဦးဇောျကို ဆုပိုငျစိတျထဲမှာ အရမျးရငျးနှီးသလို ခံစားရလို့ပါ…။ ဆုပိုငျ သူမြားတှနေဲ့လညျး အဲလိုမြိုး မနဖေူးပါဘူး….’

‘အငျးပါ.. ဦးဇောျ ဆုပိုငျကို ယုံပါတယျ…’

‘ဦးဇောျ.. ဒီကိစ်စကို ဘယျသူ့ကိုမှ မပွောပါနဲ့နောျ.. ။ ဆုပိုငျ တောငျးပနျပါတယျ…’

‘စိတျခပြါ.. ဆုပိုငျရယျ..။ ဦးဇောျ ဘယျသူ့ကိုမှ မပွောဘူး…။ ဒါတှဟော ဦးဇောျနဲ့ဆုပိုငျ နှဈယောကျတညျးသိတဲ့ကိစ်စ ဖွဈစရေမယျ… နောျ…’

လှဇောျ ပွောရငျးဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှပေုခုံးလေးကို လှမျးဖကျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ အလိုကျသင့ျလေး မှီခလြိုကျကာ လှဇောျအား ပွနျဖကျလာသညျ။ ဓာတျလှကေား တံခါးပှင့ျသှားသညျမို့ နှဈဦးသား ပွနျခှာလိုကျသညျ။ ဘာပဲဖွဈဖွဈ လှဇောျရငျတှငျ ကွညျနူးနသေညျ။ ရငျခုနျနှုနျးကလညျး မကသြေး။ အရငျကထကျ ပိုရငျးနှီးသှားကွကွောငျးကိုတော့ နှဈဦးသား နားလညျလိုကျသညျ။

ဆုပိုငျဆှမှော လှဇောျလကျကို ကစြျကစြျပါအောငျဆုပျရငျး ပြောျရှှငျမွူးထူးလကြျရှိသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှအေား အနီးနားရှိ shopping mall တဈခုသို့ ခေါျသှားသညျ။ ရခေဲမုန့ျကြှေးသညျ။ ကလဈလေး ဝယျပေးသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ လိုခငြျသညျဆိုသော သူ့တဈကိုယျစာနီးပါးရှိ တတျဒီဘဲမှှေးပှအရုပျကွီး ဝယျပေးလိုကျပွီး ပွနျလာခဲ့သညျ။

နေ့လညျစာစားခါနီး ဘုနျးခန့ျတို့ ဖုနျးလှမျးဆကျသဖွင့ျ ဟိုတယျပွနျလာခဲ့သညျ။ ဆုပိုငျဆှေ အရုပျကွီး အခနျးတှငျး ပွနျထားသညျ။ နေ့လညျစာ အပွငျထှကျစားကွသညျ။ ပွီးမှ မွဘုရားသို့ လှဇောျ လိုကျပို့လိုကျသညျ။ ခရီးလမျးတဈလြှောကျလုံး ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျလကျကို မလှှတျတမျး ဆုပျထားသညျ။

………………………………………………………….

လညျပတျနစေဉျအတှငျးပငျ ဘနျကောကျတှငျ နထေိုငျနသေော ဘုနျးခန့ျသူငယျခငြျးတဈယောကျဆီက ဖုနျးလာသညျ။ ဘုနျးခန့ျတို့ကို ညစာဖိတျကြှေးမညျဟု။ ဆုပိုငျဆှကေ မလိုကျလို။ လှဇောျမှလညျး မိမိသူငယျခငြျးမဟုတျ သိလညျးမသိသဖွင့ျ မလိုကျလို။ နောကျဆုံး ဆုံးဖွတျခကြျအရ ဘုနျးခန့ျတို့က ညစာသှားစားမညျ။ လှဇောျနှင့ျ ဆုပိုငျဆှကေ ဟောျတယျတှငျ ညစာစားမညျ။ ညဖကျ အနီးအနား လညျဖွဈခငြျ လညျဖွဈမညျဟု ဆုံးဖွတျလိုကျကွသညျ။

ဟောျတယျရောကျရောကျခငြျးပငျ ဘုနျးခန့ျသူငယျခငြျးက ဘုနျးခန့ျတို့လငျမယားကို ခေါျသှားသညျ။ လှဇောျက ဆုပိုငျဆှနှေင့ျ တိုငျပငျကာ ညစာကို အခနျးတှငျသာ စားသောကျရနျ ဆုံးဖွတျလိုကျသညျ။ ထို့ကွောင့ျ ကောငျတာသို့သှားကာ စားသောကျမည့ျ စာရငျးကိုမှာ၍ အပေါျတကျခဲ့ကွတော့သညျ။ အခနျးတှငျးရောကျသညျနှင့ျ ဆုပိုငျဆှကေ ကုတငျပေါျသို့သှားကာ ခွပေဈလကျပဈ လှဲခလြိုကျသညျ။

ဆုပိုငျဆှမှော ကုတငျပေါျတှငျ ကန့ျလန့ျ။ ခွထေောကျနှဈခြောငျးမှာ ကွမျးပေါျတှငျထောကျရကျ ပကျလကျလှနျထားခွငျး ဖွဈသညျ။ ခွထေောကျအား လှဇောျဖကျလှည့ျကာ ကားထားသလို ဖွဈနသေညျ။ မနကျကတညျးက ဝတျထားသော ဘောငျးဘီမှာ တိုတိုပှပှဖွဈသဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ၏ အောကျခံဘောငျးဘီ ပနျးရောငျကလေးမှာ အထငျးသားပေါျနသေညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှဘေေးတှငျ ကပျထိုငျလိုကျသညျ။

‘ငါ့တူမလေးလညျး တောျတောျမောသှားပွီနဲ့တူတယျ…’

‘မောတာပေါ့ ဦးဇောျရယျ .’

လှဇောျ လကျတဈဖကျကို ဆုပိုငျဆှေ ဒူးခေါငျးလေးပေါျ အုပျကိုငျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ဘာမှမပွောသဖွင့ျ အသာအယာပငျ ပှတျနလေိုကျသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှမေကြျနှာကို စေ့စေ့ကွည့ျရငျး…

‘ငါ့တူမလေးက ပိုပိုခြောလာတယျ… ရောကျတဲ့နေ့ကနဲ့တောငျ မတူတော့ဘူး..’

‘ဟား… ဦးဇောျ.. လုပျပွနျပွီ.. လူကိုကွည့ျပွီး ပွောနပွေနျပွီ….’

လှဇောျ ပွောပွောဆိုဆိုပငျ ခေါငျးကိုငုံ့ကာ ဆုပိုငျဆှပေါးလေးကို ရှှတျခနဲ နမျးလိုကျသညျ။

‘ဟော့တော့.. ဦးဇောျ ဘာလုပျတာလဲ…’

ဆုပိုငျဆှေ လကျဝါးလေးဖွင့ျ ပါးကို ယောငျရမျးကိုငျလိုကျသညျ။

‘ငါ့တူမက အရမျးလှတော့… ဦးဇောျ.. မနနေိုငျလို့ပါကှာ.. စိတျမဆိုးပါနဲ့… ’

‘ဟား.. ဟား.. အပိုတှေ… ခဈခဈခဈ..

‘ဘာရယျတာလဲ.. ဦးဇောျကို လှောငျတာလား…’

‘ခဈခဈခဈ..’

ဆုပိုငျဆှမှော ပွနျမဖွပေဲ ဆကျရယျနသေဖွင့ျ လှဇောျ အူယားလာသညျ။

‘ကဲကှာ.. ကဲကှာ.. ရယျခငြျဦး…’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပါးနှဈဖကျအား ဘယျပွနျညာပွနျ နမျးပဈလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေ ရယျနဆေဲ။ လှဇောျ နှုတျခမျးလေးဖွင့ျ ပါးလေးကို ထိကပျထားလိုကျတော့ ရယျသံတှေ တိတျသှားသညျ။ ရယျသံပြောကျသည့ျနောကျတှငျ အသကျရှူသံပွငျးပွငျးလေးက နားနားကပျကွားနရေသညျ။ သကျပွငျးမှုတျသံလေးက လှဇောျပါးနားမှ ကပျထှကျသှားသညျ။

လှဇောျ စိတျမထိနျးနိုငျတော့။ မိမိနှုတျခမျးလေးဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ၏နှုတျခမျးလေးကို ရှရှလေး ထိလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ဘာမှမပွော။ မကြျလုံးအစုံကို မှိတျထားသညျ။ လှဇောျ နှုတျခမျးခငြျး ဖိကပျလိုကျသညျ။ ပွီးမှ ပါးစပျကို အသာဟကာ ဆုပိုငျဆှေ၏ အောကျနှုတျခမျးလေးကို ငုံလိုကျသညျ။ ထိုမှတဆင့ျ အပေါျနှုတျခမျးလေး။ ပွီးမှ နှုတျခမျးနှဈလှှာကို ငုံစုပျလိုကျသညျ။ လှဇောျ၏ လကျတဈဖကျက ဆုပိုငျဆှေ၏ ပေါငျတံလေးပေါျတှငျ စုံခညြျဆနျခညြျ ရှရှလေး ပွေးနသေညျ။ ခြောမှတျလှသော ပေါငျတံမှာ ကွကျသီးဖုကလေးမြား ထနသေဖွင့ျ ကွမျးကွမျးလေး ဖွဈနသေညျ။

လကျကလေးဖွင့ျ ပေါငျတှငျးသားလေးမြားကို ပှတျပေးလိုကျသညျ။ အသာအယာပှတျရငျး တဖွညျးဖွညျး အပေါျတကျလာခဲ့သညျ။ ဘောငျးဘီအနားသပျလေးသို့ လကျရောကျလာသညျ။ အသာအယာ ပှတျရငျးနှင့ျပငျ ဘောငျးဘီ ခွထေောကျပေါကျမှ အထကျသို့ ဆကျတကျလိုကျသညျ။ မြားမြားမတကျလိုကျရ။ အောကျခံဘောငျးဘီ သားရကွေိုးလေးကို စမျးမိသညျ။ သားရကွေိုးလေးတလြှောာကျ လကျညိုးလေးဖွင့ျ အသာအယာ ပှတျစမျးနလေိုကျသညျ။ ပွီးမှ လကျကလေးကို ပိပိလေးပေါျသို့ အောကျခံဘောငျးဘီပေါျမှနေ၍ အသာအယာ တို့ထိလိုကျသညျ။

ဆုပိုငျဆှေ တှန့ျခနဲ ဖွဈသှားသညျ။ အသံတော့ ထှကျမလာ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိအထကျပိုငျး ဆီးခုံမို့မို့လေးပေါျသို့ လကျခြောငျးကလေးဖွင့ျ အသာအယာ ပှတျပေးလိုကျသညျ။ ထို့နောကျမှ ပိပိအကှဲကွောငျးလေးအတိုငျး လကျညိုးလေးဖွင့ျ အထကျအောကျ စုနျဆနျပေးလိုကျသညျ။ ပါးလှှာလှသော အောကျခံဘောငျးဘီလေးမှတဆင့ျ ပူနှေးသော အထိအတှေ့ကို ရနသေညျ။ တခါတရံ အဆံဖုဖုလေးကို စမျးမိသညျ။ ဘောငျးဘီလေးမှာလညျး အနညျးငယျ စိုစှတျနရောမှ ရှှဲလာသညျ။ လှဇောျ၏ လြှာသညျလညျး ဆုပိုငျဆှပေါးစပျထဲသို့ ရောကျရှိမှှနှေောကျနပွေီ ဖွဈသညျ။ ဆုပိုငျဆှထေံမှ ငွီးသံသဲ့သဲ့နှင့ျ အသကျရှူသံပွငျးပွငျးသာ ထှကျပေါျလာနိုငျသညျ။ အနညျးငယျကွာမှ ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျရငျဘတျကို တှနျးထုတျသညျ။

‘အား.. အင့ျ.. ဦးဇောျ… ဆုပိုငျ အသကျရှူလို့မဝတော့ဘူး.. မှနျးနပွေီ….’

ထိုအခါမှ လှဇောျ နှုတျခမျးကို ခှာလိုကျသညျ။ လကျကိုတော့ ပိပိအပေါျမှ မခှာသေး။ အကှဲကွောငျးလေးအတိုငျး လကျညိုးလေးကို ကစားလြှကျရှိသေးသညျ။

‘ဦးဇောျရယျ.. ရပျပါတော့.. ဆုပိုငျ မနတေတျတော့ဘူး… နောျ..’

လှဇောျလကျကို ဆုပိုငျဆှေ တှနျးထုတျနသေညျ။ အားတော့မပါ။

‘ဦးဇောျ.. တောျပါတော့ဆိုနကှော.. လူလညျး ညဈပတျနပွေီ.. ရခြေိုးရဦးမှာမို့လို့

‘ဒါဆိုလညျး တူတူခြိုးမယျလေ…’

‘အာ.. မလုပျပါနဲ့… ဆုပိုငျရှကျတယျ..… နောျ….’

‘ဦးဇောျကို မရှကျပါနဲ့ ဆုပိုငျရယျ..။ ဦးဇောျလညျး ဆုပိုငျကို မွငျဖူးသလို ဆုပိုငျလညျး ဦးဇောျဟာကို မွငျဖူးတာပဲကိုနောျ…’

ဆုပိုငျဆှထေံမှ တုန့ျပွနျသံ ထှကျမလာသဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ လကျခံလိုကျပွီဟု လှဇောျ ယူဆလိုကျသညျ။

‘ကဲ.. ဆုပိုငျ သဘောတူတယျဆိုရငျ ဦးဇောျ ဆုပိုငျအဝတျတှကေို ခြှတျပေးမယျနောျ…’

‘ဦးဇောျတို့ကတော့ ပွောရဆိုရ တအားခကျတာပဲ….’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ တီရှပျလေးကို အောကျခွမှေမကာ ခေါငျးမှဆှဲခြှတျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှေ အလိုကျသင့ျကလေး လကျမွှောကျပေးလိုကျသညျ။ အငျ်ကြီကြှတျသှားသညျနှင့ျ ပနျးရောငျဘရာစီယာလေး ပေါျလာသညျ။ ဗိုကျသားကလေးမြားမှာ အဆီမရှိပဲ ခပြျခပြျလေး ဖွဈနသေညျ။

‘ဘောငျးဘီလညျး ခြှတျလိုကျမယျနောျ….’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ဘောငျးဘီကွယျသီးကို ဖွုတျလိုကျသညျ။ ပွီးမှ ဘောငျးဘီဇဈလေးကို အသာအယာ အောကျသို့ ဆှဲခလြိုကျသညျ။ အတှငျးခံပနျးရောငျလေးနှင့ျ ဆီးခုံမို့မို့လေး ပေါျလာသညျ။

‘ဆုပိုငျက ပနျးရောငျ တောျတောျကွိုကျတယျနောျ…’

‘ဟုတျ ဘာလို့လဲ ’

‘ဪ… ဆုပိုငျ ရောကျတဲ့နကေလညျး အောကျခံက ပနျးရောငျလေ..။ အရကျမူးတဲ့နေ့ကလညျး ပနျးရောငျလေးပဲလေ…’

‘အာ……. ဦးဇောျ.. ဆုပိုငျရောကျတဲ့နေ့က ဝတျတာကိုလညျး သိတာပဲလား…’

‘သိတာပေါ့… ဆုပိုငျက ဘောငျးဘီတိုဝတျမှတော့ ဦးဇောျက ခြောငျးခြောငျးကွည့ျနတောလေ…’

‘ဟာ.. ရှကျစရာကွီးကှာ.. ဦးဇောျ တောျတောျဆိုးတာပဲ…’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ဘောငျးဘီလေးကို ခွထေောကျမှ အသာအယာဆှဲခြှတျကာ အောကျတှငျ ပုံထားလိုကျသညျ။ ပွီးမှ ဘရာစီယာလေးကို ဖွုတျလိုကျသညျ။ ဘရာစီယာ ကြှတျသှားသညျတှငျတော့ ဆုပိုငျဆှေ၏ လုံးဝနျးနုနယျလှသော ရငျသားဖှေးဖှေးလေးမြား ထငျးခနဲ ပေါျလာတော့သညျ။

‘ဆုပိုငျနို့လေးတှကေ လှတယျနောျ…။ နို့သီးခေါငျးလေးတှကေ နီရဲနတောပဲ….’

‘အာ.. ဦးဇောျ… ခြှတျမှာသာခြှတျ.. လြှောကျပွောမနနေဲ့ ဆုပိုငျရှကျတယျ…’

‘အငျး.. အဲဒါဆို ဆုပိုငျရဲ့ အောကျခံဘောငျးဘီကိုပါ ဦးဇောျ ခြှတျလိုကျတော့မယျနောျ…’

‘အငျး…’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ အောကျခံဘောငျးဘီလေးကို ခါးသာရကွေိုးမှ ကိုငျလိုကျသညျ။ ထို့နောကျ အသာအယာပငျ အောကျကို ဆှဲခလြိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှေလညျး ခြှတျရလှယျကူစရေနျ တငျပါးလေး အသာကွှပေးသညျ။ ဘောငျးဘီလေးကို ပေါငျလယျလောကျ ဆှဲခပြွီးခြိနျတှငျ ဆုပိုငျဆှေ၏ တငျပါးဖှေးဖှေးလေးကို ရငျခုနျစဖှယျ မွငျနရေသညျ။ ပေါငျလေးနှဈဖကျကို စိထားသဖွင့ျ ပိပိလေးကိုတော့ မမွငျရသေး။ ဘောငျးဘီကို ခွထေောကျအောကျအထိ ဆှဲခြှတျလိုကျသညျ။ ပေါငျတံလေးမြားနှင့ျ ခွသေလုံးလေးမြားကား သှယျသှယျလေး။ ပေါငျတံလေးမြားပေါျတှငျ အကွောစိမျးကလေးမြား ရှကျဖွာနကွေသညျ။

လှဇောျသညျ မိမှေးတိုငျးဖမှေးတိုငျး ကိုယျတုံးလုံးလေးနှင့ျ လှနသေော ဆုပိုငျဆှကေို တကိုယျလုံး ခေါငျးမှခွဖြေားအထိ အပွနျပွနျအလှနျလှနျ ကွည့ျနမေိသညျ။

‘အားပါး.. လှလိုကျတာကှာ…. အပွဈပွောစရာ တဈကှကျမှမရှိဘူး…’

‘ဦးဇောျ.. အရမျးစိုကျကွည့ျမနနေဲ့ကှာ…’

‘လှလှနျးလို့ပါကှာ….’

ဆုပိုငျဆှပေါးနှဈဖကျမှာ ရဲရဲနီနသေညျ။ မိမိအတှငျးအငျ်ဂါမြားကို ယောကြျားသားတဈယောကျအား အတားအဆီးမရှိ ပွသရသဖွင့ျ ရှကျစိတျ၊ မိမိကိုယျကို အလှနျလှသညျဟု အမှှနျးတငျခံရသဖွင့ျ ပီတိဖွဈစိတျ၊ ယောကြျားတဈယောကျဖွင့ျ လိငျပိုငျးဆိုငျရာ ထိတှေ့ဆကျဆံမှုမြားကွောင့ျ ရငျခုနျနသေောစိတျစသညျဖွင့ျ အမြိုးအမညျ မတပျနိုငျလောကျအောငျ ခံစားခကြျမြား ပွငျးထနျလှနျးနသေညျ။

‘ဦးဇောျလညျး ခြှတျလေ…။ ဆုပိုငျကွတော့ ကိုယျတုံးလုံးကွီးဖွဈပွီး သူကွတော့ ဘာမှလညျး မခြှတျဘူး…’

‘ဆုပိုငျလာခြှတျလေ…’

‘အမျ.. ခြှတျရဲပါဘူး… ကိုယ့ျဖာသာကိုယျ ခြှတျပါလား…’

‘အငျး.. အဲဒါဆိုလညျး ပွီးရော…’

လှဇောျ တီရှပျကို ခြှတျလိုကျသညျ။ ကယြျပွန့ျသော ရငျအုပျကွီးနှင့ျ ကွှကျသားအမွှောငျးမြားမှာ အိမျထောငျရှိ မိနျးမသားမြားကိုပငျ အလှနျတရာ ဆှဲဆောငျလရေကား.. အပြိုပေါကျမလေး ဆုပိုငျဆှမှောမူ ပါးစပျအဟောငျးသားဖွင့ျ ကွကျသသေလေကြျ ရှိတော့သညျ။ ထို့နောကျ ခါးပတျကိုဖွုတျကာ ဂငြျးဘောငျးဘီကို ခြှတျခလြိုကျသညျ။

လှဇောျ၏ အောကျခံဘောငျးဘီအတှငျးမှာ ဖောငျးကွှနခြေပွေီ။ ဆုပိုငျဆှမှောကား နှုတျခမျးတို့ ခွောကျနသေဖွင့ျ လြှာဖွင့ျသပျလကြျရှိသညျ။ မကြျလုံးမြားမှာ ရီဝဝေဖွေင့ျ လှဇောျ၏ပေါငျခွံသို့ စူးစိုကျကွည့ျလြှကျရှိသညျ။ လှဇောျ အောကျခံဘောငျးဘီကို အလငြျအမွနျပငျ ခြှတျခလြိုကျသညျ။ အခြိနျအတောျအကွာ ခြုပျနှောငျခံထားရသော ဂြူနီယာလှဇောျ ဖြောငျးကနဲ ကနျထှကျလာသညျ။

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှရှေေ့တှငျ မတျမတျရပျနလေိုကျသညျ။ လှဇောျ၏ တနျဆာကွီးမှာ ဆုပိုငျဆှမေကြျနှာနားတှငျ ဝဲပြံနသေညျ။ ကှမျးသီးလုံးနီရဲရဲ၊ မဲမဲထူနသေော အမှှေးမြား၊ အကွောအပွိုငျးပွိုငျးထနသေော ကိုယျထညျ၊ သှေးတိုးတိုငျး တဇတျဇတျ တုနျနပေုံမြားက ဆုပိုငျဆှကေို အသကျရှူမှားသှားစသေညျ။

‘ဦးဇောျဟာကွီးက အကွီးကွီးပဲနောျ… ပွီးတော့ မာမာကွီးနဲ့တူတယျ… ’

‘အငျးပေါ့.. အရငျကမွငျဖူးလား….’

‘ဟင့ျအငျး.. မမွငျဖူးဘူး….။ အရငျကမွငျဖူးတာ အိမျက မောငျလေးဟာပဲ မွငျဖူးတယျ..။ သေးသေးဖွူဖွူလေး..။ ပွီးတော့ အခုလို မာမာတနျးတနျးကွီးလညျး မဟုတျဘူး.. ပြော့ပြော့လေး…’

‘အောျ.. အခုက ဆုပိုငျကိုမွငျလို့ မာသှားတာလေ..။ ဆုပိုငျက အရမျးလှတာကို.. ’

လှဇောျ ပွောရငျးဖွင့ျ တခကြျညှဈပွလိုကျသညျ။

‘အမေ့…’

ဇတျကနဲ အပေါျသို့ မတျလာသော ဂြူနီယာလှဇောျကိုကွည့ျရငျး ဆုပိုငျဆှေ လန့ျအောျသညျ။

‘ကဲလာ.. ရသှေားခြိုးရအောငျ..’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှကေို ဆကျကနဲ ပှေ့ခြီလိုကျသညျ။ လှဇောျ၏ လကျနှဈဖကျအတှငျး ဆုပိုငျဆှေ ကှေးကှေးလေး ပါသှားသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ တငျပါးဘေးဖကျမှာ လှဇောျ၏ရငျအုပျနှင့ျ ပှတျသပျရငျး ရခြေိုးခနျးအတှငျးသို့ ပါသှားလသေညျ။ ရခြေိုးခနျးထဲရောကျမှ ဆုပိုငျဆှကေို အောကျသို့ ခပြေးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှအေား မိမိရငျခှငျအတှငျး ထားရငျးနှင့ျပငျ ရပေနျးကို ဖှင့ျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှော လှဇောျကို ကြောပေးထားသဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ၏ခါးကို ဂြူနီယာလှဇောျမှ ထောကျလကြျရှိသညျ။

ရပေနျးအောကျသို့ နှဈယောကျသား ဝငျရပျလိုကျရငျး ဆုပိုငျဆှေ၏ နောကျမှနေ၍ လှဇောျ သိုငျးဖကျလိုကျသညျ။ ရစေိုစပွုနသေော ပါးကလေးမြားကို နမျးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမေကြျနှာလေးကို အလိုကျသင့ျလေး မော့ပေးထားသညျ။ လှဇောျ၏ လကျနှဈဖကျကမူ ဆုပိုငျဆှေ၏ ရငျသားလေးမြားကို အသာအယာ နယျလကြျရှိသညျ။ ပွီးမှ ဆုပိုငျဆှေ၏ လကျတဈဖကျကိုကိုငျကာ လှဇောျ၏ လိငျတံကွီးပေါျသို့ တငျပေးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေား လိငျတံကို လကျဖွင့ျ အသာအယာ ကိုငျထားသညျ။

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ညီမလေးဆီသို့ လကျကိုလှမျးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှော လှဇောျထကျ အရပျပုသဖွင့ျ ဒူးနညျးနညျး ကှေးလိုကျရသညျ။ ရစေိုနသေော ပိပိလေးမှာ မို့မို့ဖောငျးဖောငျးလေး။ လှဇောျ လကျညိုးလေးဖွင့ျ အကှဲကွောငျးလေးအတိုငျး အသာအယာ ဆှဲလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ တဈခကြျတှန့ျခနဲ့ ဖွဈသှားသလို လကျမှလညျး လှဇောျ၏လိငျတံကွီးကို လကျဖွင့ျ ညှဈမိလိုကျသညျ။

“ကဲ… ဦးဇောျ.. ဆုပိုငျကို ဆပျပွာတိုကျပေးမယျ..”

လှဇောျ ဆပျပွာရညျကို လကျထဲသို့ လောငျးထည့ျလိုကျသညျ။ ပွီးမှ ဆုပိုငျဆှကေိုယျပေါျသို့ အသာအယာ ပှတျပေးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှအေား မိမိဖကျသို့လှည့ျလိုကျပွီး ရငျသားလေးမြားကို အသာအယာ နှိပျနယျပေးလိုကျသညျ။ နို့သီးခေါငျးလေးအား လကျညိုးထိပျလေးဖွင့ျ ဆှလိုကျတော့ အငျးကနဲ အသံထှကျလာသညျ။

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှကေို ဆှဲဖကျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှေ အလိုကျသင့ျလေး လှဇောျကို ပွနျဖကျသညျ။ လှဇောျ၏ လိငျတနျကွီးမှာကား ဆုပိုငျဆှေ၏ ဗိုကျသားလေးကို တဇတျဇတျဖွင့ျ ထိုးလကြျရှိလသေညျ။ ဆုပိုငျဆှအေား ဖကျလကြျနှင့ျပငျ လကျထဲမှ ဆပျပွာဖွင့ျ ကြောလေးတှကေို ပှတျတိုကျပေးလိုကျသညျ။ ထို့နောကျမှ လကျကို အောကျသို့ဆငျးကာ တငျပါးလေးမြားကို ပှတျလိုကျသညျ။ တခါတရံ လကျကလေးဖွင့ျ ညှဈလိုကျသညျ။ လကျညိုးလေးဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ခရပှေင့ျကလေးကို ဆှပေးလိုကျရာ ဆုပိုငျဆှမှော လှဇောျအား တငျးတငျးကွပျကွပျကို ဖကျထားလတေော့သညျ။

မကြျနှာမူလကြျနှင့ျပငျ လကျနှဈဖကျကို ဆုပိုငျဆှေ၏ တငျပါးပေါျမှ မခှာပဲ ပေါငျရငျးကလေးမြားဆီသို့ စုနျဆငျးလိုကျရငျး လှဇောျ ထိုငျခလြိုကျသညျ။ လှဇောျ ထိုငျခလြိုကျသညျနှင့ျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိခုံးခုံးလေးမှာ လှဇောျ၏ မကြျနှာတည့ျတည့ျသို့ ရောကျလာတော့သညျ။ ပိပိလေးမှာ မို့မို့ခုံးခုံးလေး။ ပေါကျသညျဆိုယုံမြှသော အမှေးနုနုလေးမြားမှာ ရဖွေင့ျကပျနသေဖွင့ျ စိမျးစိမျးလေး ဖွဈနသေညျ။ ပိပိကွားထဲမှ အဆံလေးက အပွငျသို့ ပွူလုပွူခငျလေး ဖွဈနသေညျ။ ဆီးစပျတဝိုကျ၊ ပေါငျတံတဝိုကျနှင့ျ ပိပိလေးမှာ ရစေကျကလေးမြား သီးနသေညျ။

လှဇောျ မနနေိုငျတော့။ နှာခေါငျးလေးဖွင့ျ အသာအသာ နမျးလိုကျသညျ။

‘အို… ဦးဇောျ ဘာလုပျတာလဲ.. ငရဲတှတေော့ ကွီးကုနျတော့မှာပဲ…’

‘ဦးဇောျ မနနေိုငျတော့ဘူးကှာ…။ ဆုပိုငျဟာလေးကို နမျးခငြျလို့ နမျးလိုကျတာပါ…။ အားပါး… မှေးနတောပဲကှာ…’

လှဇောျ တဈခကြျသာ နမျးလိုကျပွီး မကြျနှာကို ခှာလိုကျသညျ။ လကျနှဈဖကျကိုလညျး ပေါငျအနောကျမှ အရှေ့သို့ဆှဲယူကာ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိအောကျ ဒူးအထကျကို ဆပျပွာမြားဖွင့ျ ပှတျသပျပေးလိုကျသညျ။ ပွီးမှ လကျနှဈဖကျကို အပေါျဖကျသို့ အသာအယာတကျကာ ပေါငျခွံ တဈဖကျတဈခကြျဆီကို ရှရှလေး ပှတျပေးလိုကျသညျ။

‘အ.. အ.. ဦးဇောျရေ.. ယားတယျကှာ… ’

လှဇောျ ပိပိလေး၏ ဘေးတဈဖကျတဈခကြျဆီကို ပှတျပေးလိုကျသညျ။ ပွီးမှ ပိပိလေးပေါျကို လကျဖဝါးလေးဖွင့ျ အသာအယာအုပျပွီး ပှတျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှသေညျကား လှဇောျခေါငျးမှ ဆံပငျမြားကို ဆုပျကိုငျရငျး မကြျတောငျကလေးစငျးလကြျ ရှိနပွေီဖွဈသညျ။ အနညျးငယျ ပှတျသပျပွီးနောကျ လှဇောျ မတျတပျထရပျလိုကျသညျ။ ပွီးမှ ဆုပိုငျဆှအေား တဖကျသို့ လှည့ျခိုငျးလိုကျပွီး ရငျခှငျထဲ ဆှဲသှငျးလိုကျသညျ။

ဆုပိုငျဆှမှော လှဇောျအား ကြောမှီပွီး မတျတပျအနအေထား ဖွဈသှားသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျ၏ လိငျတံကို လာကိုငျသညျ။ လှဇောျပငျ ပွောစရာမလို။ လှဇောျ မိမိလိငျတံကိုငျထားသော ဆုပိုငျဆှေ၏ လကျပေါျမှအုပျကိုငျကာ လကျကို ရှေ့တိုးနောကျငငျ လုပျပေးလိုကျသညျ။ ကွာကွာလုပျပေးစရာမလို။ ဆုပိုငျဆှေ လုပျတတျသှားသညျ။ ထိုအခါမှ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိကို ပွနျပှတျပေးသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ နားနားသို့ကပျကာ

’ကောငျးလား… ဆုပိုငျ…’

‘အငျး….’

ဆုပိုငျဆှေ မရှကျနိုငျတော့။ ပိုမိုသခြောစရေနျ လှဇောျ ထပျစမျးလိုကျသညျ။

‘ပေါငျလေး နညျးနညျးကားပေးပါလား….’

ဆုပိုငျဆှေ ခကြျခငြျးပငျ ပေါငျလေးကို အနညျးငယျကားပေးသညျ။ အပြိုပေါကျလေးတှမြေား ရှကျတုနျးက နှဈယောကျမရှိသလို သူတို့လိုခငြျသည့ျ အခါတှငျမြား ပွောသမြှ လုပျပေးနိုငျသညျ။ ပေါငျကားပေးလိုကျသဖွင့ျ လကျလှုပျရ ပိုလှယျသှားသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပုခုံးပေါျမှ အရှေ့ကို ကြောျကွည့ျရငျး ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိလေးကို ပှတျပေးနလေိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ အသကျရှူထုတျသည့ျလကေ လှဇောျ၏ မကြျနှာဘေးကို နှေးနှေးလေး လာထိနသေညျ။ ရငျအုံမှာ မို့လာလိုကျ ပွနျကသြှားလိုကျဖွဈနသေညျ။ လှဇောျ လကျညိုးကစားမှုကွောင့ျ တခါတခါ တှန့ျတှန့ျသှားသညျ။ လကျတဈဖကျအား ဆုပိုငျဆှေ၏ တငျပါးလေးပေါျတငျထားသဖွင့ျ တငျပါးလေး ကြုံ့ကြုံ့သှားသညျကိုပငျ လှဇောျ သိရှိနသေညျ။

မညျမြှပငျ တှန့ျနစေကောမူ ဆုပိုငျဆှေ၏ လကျကလေးမှာ လှဇောျ၏ လိငျတံပေါျတှငျ ပုံမှနျလှုပျရှားလကြျပငျ ရှိနသေညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ အသကျရှူသံ ပွငျးလာသညျ။ ရငျအုံနိမ့ျခညြျ မွင့ျခညြျ ဖွဈသည့ျနှုနျး မွနျလာသညျ။ ဆုပိုငျဆှထေံမှ ငွီးသံသဲ့သဲ့ ထှကျလာသညျ။ လှဇောျ၏ လိငျတံပေါျတှငျ ကစားနသေော လကျမှာ ညှဈအားပိုတငျးလာသညျ။ လကျလှုပျရှားမှု ပိုမွနျလာသညျ။

‘ဦးဇောျ.. အင့ျ.. အင့ျ.. ခဏ.. ခဏ… ဆုပိုငျ ရှူးပေါကျခငြျလာလို့…..’

‘အဲ့ဒါ ရှူးပေါကျခငြျတာ မဟုတျဘူး…’

ဆုပိုငျဆှေ ရှူးပေါကျခငြျလာသညျ ထငျသဖွင့ျ လှဇောျလကျထဲမှ အတငျးရုနျးသညျ။ လှဇောျမှ ဆုပိုငျဆှအေား တငျးတငျးကွပျကွပျ ဖကျထားရငျး ပိပိလေးပေါျ ပှတျနသေောလကျကို ပိုမွနျလိုကျသညျ။

‘ဦးဇောျ.. အား.. အ…. လှှတျပေးပါ.. ဆုပိုငျ အရမျးရှူးပေါကျခငြျနပွေီ.. ထှကျကုနျတော့မယျ…’

‘စိတျမပူနဲ့.. ပေါကျခငြျလညျး ဒီမှာပဲ ပေါကျခလြိုကျ…’

‘အာ….’

ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျလကျမှ ထပျရုနျးသညျ။ လှဇောျကလညျး တငျးတငျးကွပျကွပျ ဖကျထားရငျး လကျကိုသှကျသှကျလေး လှုပျပေးသညျ။

‘အား.. ဦးဇောျ.. လှှတျ… ဆုပိုငျ ထှကျတော့မယျ… အား.. အ… ဆုပိုငျ.. ဆုပိုငျ မရတော့ဘူး…. အ… အ… အား…… သှားပွီ.. ထှကျကုနျပွီနဲ့တူတယျ.. အ.. အ… အင့ျ….အား…’

ဆုပိုငျ တှန့ျခနဲ တှန့ျခနဲ ဖွဈသှားသညျ။ လှဇောျ၏လိငျတံကို ကစားနရောမှ ရပျသှားပွီး တငျးနအေောငျ ညှဈထားသညျ။ တငျပါးလေးမြား ဆတျကနဲ ဆတျကနဲ ကွုံ့သှားသညျ။ အနညျးငယျနမှေ ဟငျးကနဲ သကျပွငျးရှညျကွီး ခလြိုကျသညျ။

‘ဦးဇောျရာ.. ရှူးတှေ ထှကျကုနျပွီနဲ့ တူတယျကှာ…’

‘မထှကျပါဘူး ဆုပိုငျရ.. မယုံရငျ ကိုငျကွည့ျပါလား…’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ လှတျနသေော လကျတဈဖကျကိုယူပွီး ပိပိလေးပေါျ တငျပေးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ မိမိပိပိလေးပေါျ အသာအယာ ပှတျကွည့ျနသေညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ နားနားသို့ကပျ၍ ထပျမေးလိုကျသညျ။

‘ဆုပိုငျ.. ဘယျလိုနလေဲ..’

‘မသိဘူး.. ရငျထဲမှာ ကတုနျကယငျကွီး… လှိုကျခနဲ လှိုကျခနဲပဲ….’

‘ကောငျးကော ကောငျးလား…’

‘အငျး… ‘

‘အဲဒါဆို ဦးဇောျကို ဆကျလုပျပေး….’

လှဇောျ၏လိငျတံပေါျမှ ရပျထားသော လကျကို ရှေ့တိုးနောကျဆုတျ ပွနျလုပျပေးလိုကျသညျ။ လှဇောျမှာ ဆုပိုငျဆှအေား လုပျပေးနတေုနျးကပငျ အတောျထနျနသေဖွင့ျ ကွာကွာတောင့ျခံမထားနိုငျတော့။

‘အား.. အား… ဆုပိုငျ.. မွနျမွနျလေးလုပျ.. အား…’

ဆုပိုငျဆှလေညျး တတျနိုငျသ၍ မွနျမွနျလေး လုပျပေးလိုကျသညျ။

‘အား… ပွီးတော့မယျ.. အား…..’

‘အား…………….’

လှဇောျ လိငျတံကွီး ဆုပိုငျဆှေ၏လကျထဲတှငျ ထခုနျသညျ။ အရညျမြား ဖှားခနဲ လှင့ျစငျထှကျလာပွီး ဆုပိုငျဆှေ၏ တငျပါးပေါျလာတငျသညျ။

‘အ..အ.. ဦးဇောျ.. ဘာတှထှေကျလာတာလဲ.. ဒီမှာပကေုနျပွီ…’

‘အ.. အာ.. မရပျနဲ့ ဆုပိုငျ မရပျလိုကျနဲ့…’

စစထှကျခငြျးတှငျသာ ဆုပိုငျဆှေ လန့ျသလိုရှိပမေဲ့ ကွည့ျကောငျးသဖွင့ျ လကျကိုမရပျပဲ ဆကျလုပျပေးလိုကျသညျ။ လှဇောျ၏ သုတျရညျမြားက ဆုပိုငျဆှေ၏ ကိုယျပေါျတှငျ စီးကပြကြေံလကြျရှိသညျ။ လှဇောျ၏ လိငျတံကွီးမှာလညျး တဖွညျးဖွညျး ပြော့ကလြာသညျ။ လှဇောျ မိမိလိငျတံပေါျရှိ ဆုပိုငျဆှေ၏ လကျကိုကိုငျပွီး ရပျခိုငျးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ လကျကိုကိုငျကာ မိမိလိငျတံထိပျကို အုပျပွီးပှတျလိုကျသညျ။

‘ဟာ.. ဦးဇောျမကောငျးဘူး… ဦးဇောျဟာတှေ ဆုပိုငျလကျမှာပါ ပကေုနျပွီ….’

‘အားပါး.. ကောငျးလိုကျတာ တူမလေးရာ….’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ပါးကို ရှှတျခနဲ နမျးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှထေံမှ မကြျစောငျးတဈခကြျ ဒိုငျးခနဲ ပဈလိုကျသညျ။

‘ကဲပါ.. ဆုပိုငျကို ဆပျပွာတှကေော အခုပနေတောကော ဦးဇောျ ဆေးပေးပါမယျ…’

လှဇောျ ရပေနျးပွနျဖှင့ျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှအေား မိမိရှေ့တှငျထားကာ တဈကိုယျလုံးကို ပှတျတိုကျဆေးကွောပေးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျ၏ လိငျတံအား ကွည့ျရငျး

‘ဦးဇောျ.. ဦးဇောျဟာကွီးက ခုနကလို မာမာတနျးတနျးကွီး မဟုတျတော့ဘူးနောျ….’

‘အငျး… ခုနက အရညျတှေ ထှကျသှားလို့လေ…’

‘ဪ… အဲဒါကွောင့ျ အခု ပြော့ပြော့နဲ့ တနျးလနျးကွီး ဖွဈနတောလား….’

‘အငျးပေါ့…’

‘တီ’

‘တီ’

‘တီ’

‘တီ’

……………………………’

လှဇောျတို့ ရခြေိုးလို့ မပွီးသေးခငျပငျ အခနျးတံခါးမှ ဘဲလျသံမွညျလာသညျ။

‘ဟိုကျ ညစာလာပို့တာနဲ့တူတယျ…’

‘ဦးဇောျ.. သှားမဖှင့ျနဲ့လေ.. ဆုပိုငျ ဒီမှာ တုံးလုံးကွီးဖွဈနတော…’

‘အာ… မဖှင့ျလို့မရဘူးလေ…’

‘မဖှင့ျနဲ့…. ဖှင့ျရငျ ဆုပိုငျကို မွငျသှားကွမှာပေါ့.’

‘မွငျမွငျပေါ့.. ဘာဖွဈလဲ.. ကလေးပဲဟာ…’

‘အာ.. မဖှင့ျနဲ့ကှာ…’

‘တီ’

‘တီ’

‘တီ’

……………………………’

……………………………’

တံခါးဘဲလျကလညျး အဆကျမပွတျ မွညျနသေညျ။

‘ကဲကဲ…. အဲဒါဆိုလညျး ဦးဇောျ သူ့ကို အထဲမဝငျခိုငျးတော့ဘူး…။ ဦးဇောျပဲ ပနျကနျတှေ အထဲ သယျလိုကျတော့မယျ…’

လှဇောျ ပွောပွောဆိုဆို တဘတျတဈထညျကို ခါးမှာပတျပွီး အခနျးတံခါး သှားဖှင့ျလိုကျသညျ။ ထငျသည့ျအတိုငျးပငျ ညစာလာပို့ခငြျးပငျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှအေား နောကျခငြျသဖွင့ျ ဝိတျတာအား အခနျးထဲ အနညျးငယျဝငျခိုငျးပွီးမှ ဟငျးပနျးကနျမြားကို လှမျးယူလိုကျသညျ။

အခနျးထဲသို့ဝငျသောလမျးမှာ ကုတငျနှင့ျ ရခြေိုးခနျးကွားတှငျ ရှိသည့ျအပွငျ ရခြေိုးခနျးတံခါးအား ဟငျးလင့ျဖှင့ျထားသဖွင့ျ ကြောပေးပွီး ကိုယျတုံးလုံးနှင့ျ ရခြေိုးနသေော ဆုပိုငျဆှကေို ညစာလာပို့သော ဝိတျတာမှ ရှငျးရှငျးလငျးလငျး မွငျရလသေညျ။ ဟငျးပနျးကနျမှာ အနညျးငယျမြားသဖွင့ျ ၃ ခေါကျ ခှဲသယျရသညျ။ ဝိတျတာမှာ ဟငျးထည့ျသော လငျပနျးလေးအားကိုငျရငျး ဆုပိုငျဆှအေား မကြျလုံးကြှတျကမြတတျ ငေးလတေော့သညျ။

‘အား……….. ’

မိမိအား စူးစိုကျကွည့ျနသေော ဝိတျတာကို တှေ့သဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ စူးစူးဝါးဝါးအောျပွီး နီးစပျရာ တဘတျဖွင့ျ မိမိကိုယျကို ပတျလိုကျသညျ။ ညစာပို့ပွီးသှားသဖွင့ျ ဝိတျတာအပွငျသို့ ပွနျလှည့ျထှကျသှားသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျအား ရခြေိုးခနျးထဲမှပငျ လှမျးအောျသညျ။

‘ဦးဇောျရာ… အထဲကို မခေါျပါနဲ့ဆို.. ’

‘မဟုတျပါဘူး.. ပနျကနျတှမြေားနတေော့… ဦးဇောျလညျး မနိုငျတာနဲ့.. သူ့ကို အထဲနညျးနညျးလေး ခေါျတာပါ… အခနျးဝလေးတငျကို.. ’

‘အာ.. အဲဒီအခနျးဝက ဆုပိုငျရခြေိုးနတောကို တနျးနတောပဲ…။ ကုနျပါပွီ.. ကုနျပါပွီ.. ဦးဇောျနဲ့ကွမှပဲ ဆုပိုငျ အရှကျတှလေညျး ဘာမှမကနြျတော့ဘူး…’

‘ကဲ… ကောငျမလေး.. ပှစိပှစိနဲ့ ပွောမနနေဲ့… ထှကျလာခဲ့တော့…။ ရခြေိုးတာ အရမျးကွာနပွေီ အအေးမိမယျ…။ ညစာလညျး စားရဦးမယျ…’

ဆုပိုငျဆှေ တဘတျတဈထညျအား ခါးတှငျ ဖရိုဖရဲပတျပွီး ထှကျလာသညျ။ လှဇောျအား မွငျမွငျခငြျး မကြျစောငျးတဈခကြျ လှမျးပဈသညျ။ လှဇောျ ရယျကြဲကြဲ လုပျနလေိုကျသညျ။ လှဇောျ မိမိကုတငျနားလာကာ ခါးတှငျပတျထားသော တဘတျကို ဖွခေပြွီး ကိုယျတုံးလုံးဖွင့ျ ရသေုတျလိုကျသညျ။ သူ့ကုတငျနားတှငျပငျ တဘတျကို ခြှတျခလြိုကျပွီး ရသေုတျနသေညျ။ ဆုပိုငျဆှအေား ပွနျမွငျတော့ လှဇောျ၏လိငျတံ ပွနျကွှလာပွနျသညျ။

‘အယျ… ဦးဇောျဟာကွီး ပွနျထောငျလာပွနျပွီ…’

‘အငျး.. ဆုပိုငျက တပတျခြှတျပွတာကိုး…’

‘ဟမျ.. ခုနက ကိုယျတုံးလုံးနဲ့ တဈခြိနျလုံး မွငျတာတောငျ ဦးဇောျက အားမရသေးဘူးပေါ့…’

‘အငျးပေါ့…’

ဆုပိုငျဆှေ ညဝတျဘောငျးဘီကို ဝတျလိုကျသညျ။ အောကျတှငျ ဘာမှမခံ။ တီရှပျအဖွူ ပှပှတဈထညျ စှပျလိုကျသညျ။ လှဇောျလညျး ဘောကနျဘောငျးဘီတို တဈထညျနှင့ျ တီရှပျတဈထညျ စှပျလိုကျသညျ။

‘ကဲ ကဲ… ဟငျးတှေ မအေးခငျ စားလိုကျကွရအောငျ…’

စားသောကျပွီးတာနှင့ျ ဝိတျတာကိုခေါျပွီး ပနျကနျမြားကို သိမျးခိုငျးလိုကျသညျ။ ဝိတျတာထှကျသှားသညျနှင့ျ လှဇောျ အခနျးတံခါးကိုပိတျပွီး ခကြျပါ သခြောခလြိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေတော့ ကုတငျပေါျ ရောကျနခြေပွေီ။ မှောကျရပျကလေးဖွင့ျ ခွထေောကျနှဈခြောငျးထောငျကာ လှဇောျ၏ Ipad ကို ပယျပယျနယျနယျ ကလိလကြျရှိသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ဘေးတှငျပငျ ဝငျမှောကျလိုကျသညျ။

‘ဘယျလိုလဲ တူမလေး.. ဦးဇောျ အိုငျပကျကို ကွိုကျလို့လား…’

‘အငျး…’

ဆုပိုငျဆှေ ဂိမျးတဈခုကို ဆော့နရေငျးမှ ပွနျလှည့ျမကွည့ျပဲ ဖွသေညျ။

‘အငျး.. ဆုပိုငျလိုခငြျရငျ မနကျဖွနျ တဈလုံးဝယျပေးလိုကျမယျလေ…’

‘ဦးဇောျ တကယျပွောတာလား…’

‘အငျးပေါ့…. ယူမလား…’

‘ယူမှာပေါ့… ဦးဇောျရ…’

…………………………………………………………

ဆုပိုငျဆှေ ပါးစပျက ပွောနသေောျလညျး လကျက အဆော့မပွတျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှအေား ခါးမှဖကျထားလိုကျရငျး ဆုပိုငျဆှေ ဆော့နသေော ဂိမျးကို ဘေးမှ ကွည့ျနလေိုကျသညျ။ ခါးမှတဖနျ ကြောလေးအား အငျ်ကြီပေါျမှ အသာအယာ ပှတျပေးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ကစားနသေညျကိုလညျး တခကြျတခကြျ လှမျးပွောလိုကျသေးသညျ။ အားမရသဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ညဝတျအငျ်ကြီထဲသို့ လကျထိုးထည့ျကာ ကြောပွောငျပွောငျလေးကို ပှတျလိုကျသညျ။ ကြောတပွငျလုံးပှတျရငျးမှ လကျကို အရှေ့သို့ဆှဲယူကာ နို့အုံလေးကို အသာအယာ ထိလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ တှန့ျခနဲဖွဈသှားရငျး

‘အ.. ဦးဇောျ.. ယားတယျ… ဘာတှလြှေောကျလုပျနတောလဲ…’

ပါးစပျကပွောသောျလညျး မကြျနှာက Ipad မှမခှာ။ လှဇောျ လကျကို ပွနျမရုပျပဲ ဆုပိုငျဆှေ၏ ရငျသားလေးမြားကို အသာအယာ ပှတျခြပေေးလိုကျသညျ။ နို့သီးခေါငျးလေးကို လကျညှိုးလေးဖွင့ျ ကစားပေးလိုကျသညျ။

‘အ.. ဟာကှာ.. ဦးဇောျလုပျတာနဲ့ ဒီမှာသသှေားပွီ… ထပျဆော့လိုကျဦးမယျ..’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ အငျ်ကြီအောကျမှ လကျကိုပွနျထုတျကာ တငျပါးကို ပွောငျးကိုငျလိုကျသညျ။ တငျပါးတဈခွမျးအား လကျဝါးဖွင့ျ အုပျကိုငျရငျး အသာအယာ ဖွဈညှဈလိုကျသညျ။

‘အို့.. အမေ့.. အာ.. ဒီမှာသတေော့မှာပဲ…’

လှဇောျ လကျအား ဆုပိုငျဆှေ၏ ညဝတျဘောငျးဘီကွားထဲသို့ ထိုးသှငျးလိုကျသညျ။ ဘောငျးဘီခါးမှ သားရကွေိုးခြောငျသဖွင့ျ အလှယျတကူပငျ လကျဝငျသှားလသေညျ။ အောကျခံဘောငျးဘီ ခံဝတျမထားသဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ၏ နူးညံ့လှသော ဖငျသားလုံးလုံးလေးမြားကို ထိတှေ့နရေသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ဖငျအကှဲကွောငျးလေးအတိုငျး လကျညိုးလေးဖွင့ျ အသှားအပွနျ လုပျနလေိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ခရပှေင့ျလေးကိုလညျး တခါတရံ ပှတျပေးလိုကျသညျ။

ဆုပိုငျဆှမှော ဂိမျးအတှငျးတှငျ အာရုံမရတော့။သို့သောျ ipad ထံမှ မကြျနှာကိုမခှာ။ လှဇောျ အားမရသဖွင့ျ လကျကို အပွငျထုတျကာ အငျ်ကြီကို အပေါျသို့ ပင့ျတငျလိုကျသညျ။ ထို့နောကျမှ ဆုပိုငျဆှေ၏ ဘောငျးဘီကို တငျပါးမှ ဆှဲခလြိုကျသညျ။ ဘောငျးဘီနောကျပိုငျးမှာ ဆုပိုငျဆှေ၏ တငျပါးလုံးလုံးဖှေးဖှေးလေး ပေါျသှားသညျအထိ အောကျလြှောကသြှားသောျလညျး အရှေ့မှာ ကိုယျလုံးနှင့ျ ပိနသေဖွင့ျ ကြှတျမသှားသေးခြေ။

‘တူမလေး.. ခါးနညျးနညျး ကွှပေးဦးလေ…’

‘အာ.. ဦးဇောျ ဘာလုပျဦးမလို့လဲကှာ…’

ပါးစပျမှသာ မူနသေောျလညျး ဆုပိုငျဆှခေါးလေးကို ကွှပေးလိုကျသညျ။ လှဇောျ ဘောငျးဘီကိုခွထေောကျမှ လုံးဝကြှတျသှားသညျအထိ ဆှဲခြှတျလိုကျပွီး ကွမျးပွငျပေါျသို့ ပဈခလြိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှော ipad ကို မကြျနှာမူ တံတောငျနှဈဖကျ ထောကျရကျ၊ ခါးတှငျ ဘာမြှမရှိ၊ ဖငျပွောငျလေးနှင့ျ ခွထေောကျမြားကိုမူ လှဇောျ ဘောငျးဘီခြှတျခဲ့စဉျကအတိုငျး ပူး၍ဆန့ျတနျးထားသဖွင့ျ ရသေူမလေးနှင့ျပငျ တူနခြေသေေးသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ခွသေလုံးလေးကို အသာအယာ ပှတျသပျလိုကျသညျ။ ခွသေလုံးလေးမြားက ဖွောင့ျစငျးနသေညျ။ အမာရှတျမရှိ။ ပေါငျတံလေးမြားကို ဆကျပှတျသပျလိုကျတော့ ဆုပိုငျဆှေ တှန့ျခနဲ ဖွဈသှားသညျ။

လှဇောျ မနနေိုငျတော့။ ဆုပိုငျဆှေ၏ ခွသေလုံးလေးကို နှုတျခမျးလေးဖွင့ျ ထိကပျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှရှေေ့တှငျ Ipad မရှိတော့။ ခေါငျးလေးကို ဘေးတစောင့ျလှည့ျရငျး လှဇောျလုပျသမြှကို ငေးကွည့ျနသေညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ခွသေလုံးသားလေးမြားကို နှုတျခမျးလေးနှင့ျ အသာငုံခဲလိုကျသညျ။

‘အင့ျ… ’

ဆုပိုငျဆှထေံမှ ငွီးသံတိုးတိုးလေး ထှကျလာသညျ။ လှဇောျ နှုတျခမျးမြားကို ဆုပိုငျဆှေ၏ ဒူးခေါကျကှေးလေးဆီ ရှေ့လာခဲ့လိုကျသညျ။ ဒူးခေါကျခှကျကလေးကို လြှာဖြားလေးဖွင့ျ တို့ထိလိုကျသညျ။ နှုတျခမျးသားမြားဖွင့ျ ပေါငျတံလေးကို ဖိကိုကျလိုကျသညျ။ နှုတျခမျးက ပေါငျတှငျရှိနဆေဲမှာပငျ လကျက တငျပါးလုံးလုံးလေးပေါျတှငျ ဖစြျညှဈနခြေပွေီ။ ဆုပိုငျဆှထေံမှ အသကျရှူသံ ပွငျးပွငျးလေး ကွားနရေသညျ။ လှဇောျ လြှာဖြားလေးဖွင့ျ တို့ရငျးထိရငျးပငျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ဖငျဖှေးဖှေးလေးပေါျ တကျလာခဲ့သညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ ဖငျလုံးလေးကို လြှာဖွင့ျလကြျသညျ။ နှုတျခမျးဖွင့ျ နမျးသညျ။ သှားဖွင့ျ ဖှဖှလေး ကိုကျလိုကျသညျ။

‘အမေ့.. ဦးဇောျ မကိုကျနဲ့လေ’

‘ဆုပိုငျဖငျလေးက ခစြျစရာလေးကိုး… အားရပါးရကို ကိုကျပဈလိုကျခငြျတာ… ‘

‘ခဈခဈ.. အဲဒါဆိုလညျး အားရပါးရသာကိုကျ… ခဈခဈ…’

လှဇောျ နှာခေါငျးကို ဆုပိုငျဆှေ ဖငျကွားလေးထဲ မွုပျလိုကျသညျ။ ဖငျအကှဲကွောငျးလေးမှတဆင့ျ ခရပှေင့ျလေးကို နမျးလိုကျသညျ။ ရခြေိုးထားပွီးသားဖွဈသဖွင့ျ ဆပျပွာနံမှေးမှေးလေး သငျးနသေညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ခွထေောကျတဖကျကို မ၍ ဘေးသို့ကားလိုကျရာ အလိုကျသင့ျလေး ကားသှားသညျ။ အခုမှ ဆုပိုငျဆှေ၏ ခရပှေင့ျအပွငျ ပိပိလေးမှ ထှကျပွူစပွုနသေော အဆံလေးကိုပါ မွငျရတော့သညျ။

ဖငျလေးနှဈလုံးကိုကိုငျပွီး တဖကျဆီ ဆှဲလိုကျတော့ ခရပှေင့ျလေး ပေါျလာသညျ။ လှဇောျ ခေါငျးကိုငုံ့၍ ခရပှေင့ျလေးကို လြှာဖြားလေးဖွင့ျ ထိုးလိုကျသညျ။ လှဇောျလြှာဖြားဖွင့ျ ထိုးမိသညျကွောင့ျ ခရပှေင့ျလေးမှာ ပှရှုံ့ပှရှုံ့ ဖွဈနသေညျ။ လကျကိုတငျပါးပေါျမှ ပေါငျခှကွားသို့ ပွောငျးလိုကျသညျ။ ပိပိလေး၏ အကှဲကွောငျးလေးထဲမှ ထှကျပွူစပွုနသေော အဆံလေးအား လကျညိုးလေးဖွင့ျ အသာအယာ တို့လိုကျသညျ။ ပွီးမှ လကျညိုးလေးနှင့ျပငျ တဆတျဆတျ ပှတျပေးလိုကျရာ ဆုပိုငျဆှေ မှောကျရကျလေး ကော့ထိုးသှားသညျ။ လကျညိုးလေးမှ ခြောကြိကြိခြှဲခြှဲလေးကို လှဇောျ ခံစားလိုကျရသညျ။

လကျညိုးလေးကို အထဲသို့မသှငျးပဲ လှဇောျ အစေ့လေးကိုသာ ကလိနလေိုကျသညျ။ အတောျကွာမှ လှဇောျ မိမိမကြျနှာကို ဆုပိုငျဆှေ၏ ဖငျနှဈလုံးကွားမှ ခှာလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ ခရပှေင့ျလေးမှာ တံတှေးမြားဖွင့ျ စိုစှတျနသေလို ပိပိလေးမှာလညျး အရညျမြား အတောျအတနျ ရှှဲလကြျရှိခြပွေီ။

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှကေို တှနျးပွီး ပကျလကျလှနျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ အလိုကျသင့ျကလေး ပကျလကျလနျသှားသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ အငျ်ကြီလေးကို လှနျတငျလိုကျပွီး ရငျညှန့ျလေးကို နမျးလိုကျသညျ။ ပွီးမှ အဆီကငျးသော ဗိုကျသားရှပျရှပျလေးပေါျသို့ လြှာဖြားဖွင့ျ ကစားလိုကျသညျ။ ခကြျတိုငျလေးကို လြှာဖြားလေးဖွင့ျ ဆကျမှှပေေးလိုကျသောအခါတှငျ ဝမျးဗိုကျသားလေးမှာ နိမ့ျခညြျမွင့ျခညြျ ဖွဈသှားသညျ။ အနညျးငယျကွာမှ လြှာဖွင့ျ ဆီးခုံလေးအား အပွားလိုကျ လကြျလိုကျသဖွင့ျ မှေးညငျးနုလေးမြား ကပျသှားသညျ။

ပိပိလေးပေါျသို့ လြှာကိုကပျလိုကျလငြျ ဆုပိုငျဆှေ တဈခကြျတှန့ျသှားသညျ။ ပေါငျကားရကျသားလေးဖွဈအောငျ လှဇောျ ခွထေောကျကို အနအေထား ပွငျပေးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိလေးမှာ ခုံးမို့လကြျရှိခြပွေီ။ ရှိသညျဆိုယုံမြှသော မှေးညှငျးနုကလေးမြားမှာ မီးရောငျအောကျတှငျ ငှရေောငျတောကျနသေညျ။ နှုတျခမျးသားလေးမြားမှာ တငျးတငျးစေ့နသေညျ။ ပနျးရောငျအဖူးလေးမှာ တလကျလကျ တောကျနသေညျ။

လှဇောျ လြှာဖွင့ျ အစေ့လေးကို ပှတျဆှဲလိုကျရာ ဆုပိုငျဆှေ ကော့တကျလာသညျ။ ခဏတာ အခြိနျအတှငျးပငျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ခွထေောကျနှဈခြောငျးလုံး လှဇောျ ပုခုံးပေါျတှငျ ရောကျနယေုံမြှမက လှဇောျ၏ လညျပငျးကိုပါ ခှထားလြှကျရှိခြပွေီ။ လကျနှဈဖကျက လှဇောျ၏ ခေါငျးကိုကိုငျရငျ ဆံပငျမြားကို ဆောင့ျဆောင့ျဆှဲသညျ။ လှဇောျကလညျး ပါးစပျဖွင့ျပညာပွသညျ။ လြှာဖွင့ျ အပွားလိုကျ ပိပိလေးပေါျ ပှတျဆှဲသညျ။ ထှကျပွူနသေော အဖူးလေးကို လြှာဖြားဖွင့ျ မှှသေညျ။ နှုတျခမျးဖွင့ျ ပှတျသညျ။ အကှဲကွောငျးလေးဘေးမှ ခပျထူထူ ကွှကျသားမွောငျးလေးအား လြှာဖွင့ျလကြျသညျ။ လြှာကိုခြှနျနအေောငျလုပျပွီး အကှဲကွောငျးအတှငျး ထိုးထည့ျသညျ။ အဖူးလေးကို ပါးစပျဖွင့ျ စုပျဆှဲသညျ။ အစေ့လေးကို လြှာဖွင့ျ တဆတျဆတျ လုပျပေးသညျ။

လုပျပေးနရေငျး ဆုပိုငျဆှေ၏ အသကျရှူသံ ပွငျးလာသညျကို လှဇောျ သတိပွုမိလိုကျသညျ။ ရငျအုံမှာ နိမ့ျခညြျမွင့ျခညြျ ဖွဈလာသညျ။ လှဇောျ၏ဆံပငျကို တငျးတငျးကွပျကွပျ ဆှဲလာသညျ။ မိမိ၏ပိပိလေးကို လှဇောျ၏ပါးစပျနှင့ျ မပွတျထိရနျ ခါးကို ကော့ကော့ပေးလာသညျ။ လှဇောျ ခေါငျးငုံ့စရာမလိုပဲ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိလေးက လှဇောျပါးစပျရှေ့ ဝဲဝဲလာသညျမှာ တငျပါးပငျ အိပျရာခငျးနှင့ျ မထိတော့။

လှဇောျ လြှာလေးကို သှကျသှကျလေး ကစားပေးလိုကျရာ

‘အ.. အ… အ.. အငျး…’

ဆုပိုငျဆှေ ဆတျခနဲ ဆတျခနဲ တှန့ျသှားသညျ။ လှဇောျ၏ ဆံပငျကို နှဈခကြျလောကျ ဆောင့ျဆှဲလိုကျသညျ။ လညျပငျးကို ဖကျထားသော ခွထေောကျမြားကို ပိုတငျးကာ ပိပိလေးနဲ့ လှဇောျ၏ပါးစပျကို ဖိကပျထားတော့သညျ။ ထို့နောကျမှ ဟငျးကနဲ သံရှညျဆှဲကာ အိပျရာပေါျသို့ ပွနျကသြှားသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ တခြီပွီးသှားပွီ။ လှဇောျပါးစပျလညျး တောျတောျညောငျးသှားသညျ။ ပိပိလေးထံမှ ခေါငျးကိုခှာလိုကျသညျ။ ပိပိလေးမှာ လှဇောျ၏ တံတှေးနှင့ျ အခစြျရညျကွညျလေးမြား ရောနှောကာ မီးရောငျအောကျတှငျ ပွောငျလကျလြှကျရှိသညျ။ အဲယားကှနျးဖှင့ျထားသော အခနျးထဲတှငျ ဖွဈသောျလညျး ဆုပိုငျဆှမေကြျနှာတှငျ ခြှေးကလေးမြား စို့နသေညျ။ ရငျဘတျမှာ နိမ့ျခညြျမွင့ျခညြျ ဖွဈနဆေဲ။

‘ဘယျလိုလဲ… ကောငျးလား…’

‘အငျး.. မသိဘူး.. တဈမြိုးကွီးပဲ.. အရမျးမောတယျ…’

လှဇောျ စကားပွောရငျး ဆုပိုငျဆှေ၏ ပေါငျတံလေးမြား ဗိုကျသားလေးမြားကို ဆကျလကျပှတျသပျနသေညျ။ ပှတျသပျနရေငျး လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏လကျကိုယူကာ အားကစားဘောငျးဘီပေါျတှငျ ငေါငေါကွီးထောငျနသေော လိငျတံပေါျ တငျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှေ အလိုကျသင့ျပငျ လှဇောျ၏လိငျတံကွီးကို ဘောငျးဘီပေါျမှ အုပျကိုငျကာ ဖွဈညှဈလိုကျသညျ။

‘မာမာကွီးနောျ….’

ဆုပိုငျဆှေ တိုးတိုးလေး လှဇောျကို ပွောလိုကျသညျ။

‘အငျးပေါ့… ဆုပိုငျဆှကေလှတာကို… ’

‘သှားပါ… အပိုတှပွေောပွနျပွီ….’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ မခြှတျရသေးသော ညဝတျအငျ်ကြီလေးကိုပါ ခြှတျပဈလိုကျသညျ။

‘ဦးဇောျလညျး ခြှတျလကှော.. ဆုပိုငျတဈယောကျတညျး ရှကျတယျ…’

‘ဘာလဲ… ဆုပိုငျက ဦးဇောျဟာကွီးကို ကွည့ျခငြျလို့လား…’

လှဇောျ သိသိကွီးနှင့ျ မေးလိုကျသညျ။

‘အာ.. ဦးဇောျကလညျးကှာ ဘာတှမေေးနမှေနျး မသိဘူး…’

‘ဖွလေေ.. မဖွရေငျ ဦးဇောျ မခြှတျဘူး…’

‘ဟာ… ဟုတျတယျကှာ.. ဟုတျတယျ….’

လှဇောျ သဘောကသြှားသညျ။ တဟဲဟဲရယျရငျး အငျ်ကြီနှင့ျဘောငျးဘီကို ခကြျခငြျးခြှတျလိုကျသညျ။ တဇတျဇတျ တုနျလကြျရှိသော လှဇောျ၏လိငျတံကို ဆုပိုငျဆှေ လှမျးကိုငျလိုကျသညျ။ လိငျတံ၏ထိပျတှငျ အရညျကွညျမြား တရှဲရှဲ ထှကျလကြျရှိသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှရှေေ့တှငျ ပကျလကျလှနျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေိုငျထားသော လှဇောျ၏လိငျတံကွီးမှာ ဆုပိုငျဆှေ၏ မကြျနှာရှေ့တည့ျတည့ျ ဖွဈသှားသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျ၏လိငျတံကွီးကို ကိုငျရငျး သသေခြောခြာ ကွည့ျရှုနသေညျ။ လကျဝါးဖွင့ျ ဆုပျကွည့ျသညျ။

‘ဟိဟိ.. အကွီးကွီးပဲ.. ဆုပိုငျလကျဖဝါးနဲ့တောငျ မဆန့ျဘူး… ခဈခဈ…’

လှဇောျ သငျပေးထားသလို ရှေ့တိုးနောကျဆုပျ လုပျနသေညျ။ လကျတဈဖကျမှလညျး လှဇောျ၏ လိငျတံအရငျးမှ အမှေးအုံကို ဖှလကြျရှိသညျ။

‘အမှေးတှကေလညျး အမြားကွီးပဲ…’

‘တူမလေး.. ဦးဇောျကို အကွငျနာပေးလေ….’

‘ဘာလဲ… အကွငျနာပေးတယျဆိုတာ…’

လှဇောျ နှုတျခမျးလေးကို စုပွီး နမျးသည့ျပုံ လုပျပွလိုကျသညျ။

‘အောျ… နမျးရမှာလား…’

ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျနှုတျခမျးကို နမျးရနျ ရှေ့တိုးလာသညျ။

‘မဟုတျဘူး တူမလေး.. ဦးဇောျနှုတျခမျးကို မဟုတျဘူး…’

‘ဟမျ.. ဒါကို ဘာကိုနမျးရမှာလဲ….’

လှဇောျ မိမိ၏လိငျတံကို မကြျစပဈပွလိုကျသညျ။

‘အမျ.. အဲဒါကွီးကိုလား..’

‘အငျးလေ….’

ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျ၏ လိငျတံနားသို့ တိုးကပျပွီး ရပျသှားသညျ။

‘အမလေး.. ကွောကျစရာကွီး… မဲမဲတူးတူးနဲ့ အကွောအပွိုငျးပွိုငျးထနတော…. တဇတျဇတျကလညျး ခုနျနသေေးတယျ…’

‘လုပျပါ.. မကွောကျပါနဲ့… သူပဲ ကွည့ျခငြျတုနျးကဖွင့ျ ကွည့ျခငြျပွီးတော့….’

ဆုပိုငျဆှေ ဘာမှမပွောတော့ပဲ လှဇောျ၏ လိငျတံထိပျဖြားလေးကို နှုတျခမျးလေးဖွင့ျ အသာ တို့ထိလိုကျသညျ။

‘ကဲ.. . ရပွီလား…’

‘နောကျတဈခေါကျ ထပျလုပျ…’

ဆုပိုငျဆှေ ထပျနမျးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှအေနမျး လှဇောျမှ ခါးကိုပင့ျတိုးလိုကျရာ လိငျတံကွီးမှာ ဆုပိုငျဆှေ၏ နှုတျခမျးကို ထိထိမိမိ ထိသှားလရော လိငျတံထိပျမှ အရညျကွညျမြား ပကေုနျလသေညျ။

‘အာ.. ဦးဇောျ ဆိုးတယျကှာ.. နှုတျခမျးမှာ ပကေုနျပွီ…’

‘ဆုပိုငျလေး… စုပျပေးပါလား…’

‘အာ… ’

‘လုပျပါ တူမလေးရ… ကိုယ့ျဦးလေးပဲကို.. ရှံမနပေါနဲ့….’

ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျ၏လိငျတံကွီးကို မဝံ့မရဲ ကွည့ျလိုကျရငျး နှုတျခမျးလေး ပွငျလိုကျသညျ။ ပွီးမှ မရဲတရဲဖွင့ျ လှဇောျ၏ လိငျတံကို ပါးစပျနှင့ျ ငုံလိုကျသညျ။ အမြားကွီးမဝငျ ။ လိငျတံ၏ ထိပျပိုငျးမြှသာ ဝငျသညျ။

‘ဆုပိုငျလေး.. ငုံရုံငုံမထားနဲ့လေ စုပျပေး…. ’

ဘယျလိုမြိုးလဲဆိုသော အကွည့ျဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျကို မောျကွည့ျသညျ။

‘ဆုပိုငျ သကွားလုံး စုပျသလိုမြိုးပေါ့…’

ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျပွောသည့ျအတိုငျး စုပျလိုကျသညျ။ လှဇောျ၏လိငျတံထိပျဖူးက ဆုပိုငျဆှေ၏ ပါးစပျအပွည့ျ နရောယူထားသညျ။

‘လြှာနဲ့လညျး လကြျလေ…’

ဆုပိုငျဆှေ လြှာနဲ့လကြျပေးသညျ။ လြှာထိပျနှင့ျပါ ထိုးပေးလိုကျသေးသညျ။ လှဇောျမှာ ဆုပိုငျဆှေ၏ အစုပျကိုခံရငျး လကျတဈဖကျမှလညျး ပိပိလေးကို ဆှပေးထားရာ ပိပိလေးမှ အရညျမြား ပွနျလညျစိုရှဲလာတော့သညျ။ ဆုပိုငျဆှကေို လိငျတံစုပျနရောမှ ရပျခိုငျးလိုကျပွီး လှဇောျနှင့ျအတူ ဘေးခငြျးယှဉျ လှဲခိုငျးလိုကျသညျ။ ပွီးမှ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ နှုတျခမျးအား မိမိနှုတျခမျးဖွင့ျ စုပျယူပွီး ခပျကွမျးကွမျး နမျးပေးလိုကျရာ ဆုပိုငျဆှခေငျမြာ ကော့တကျလာသညျ။

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှအေား နမျးရငျးဖွင့ျ မိမိ၏လိငျတံကို ပိပိလေးနှင့ျ ထိကပျထားလိုကျသညျ။ လိငျတံဖွင့ျပငျ ပိပိလေးကို ပှတျပှတျဆှဲပေးသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ခွထေောကျလေးကို ကားလိုကျပွီး အလယျတှငျ နရောဝငျယူလိုကျသညျ။ လှဇောျ ဘာလုပျတော့မညျကို ဆုပိုငျဆှေ သိသညျ။ အရသာသဈ ခံစားရတော့မညျမို့ စမျးကွည့ျခငြျစိတျလညျး ရှိသညျ၊ ကွောကျလညျးကွောကျသညျ။

‘ဦးဇောျ… ဆုပိုငျဟာလေးနဲ့ ဆန့ျပါ့မလား… ဦးဇောျဟာက အကွီးကွီးနောျ…’

‘အငျးပါ… မဆန့ျဘူးဆိုရငျ ဦးဇောျ မလုပျပါဘူးနောျ.. ’

လှဇောျ အခြိုသပျလိုကျသညျ။ လိငျတံကို ခကြျခငြျး ထိုးမထည့ျသေးပဲ ပိပိအဝလေးတှငျ ပှတျဆှဲနလေိုကျသညျ။ ပိပိလေးတှငျ အရညျမြား ရှှဲနဈလကြျရှိခြပွေီ။ လိငျတံကို ပိပိအဝတှငျ တေ့လိုကျသညျ။ ပွီးမှ အသာအယာ ထိုးလိုကျသညျ။ ထိပျဖြားပငျ မဝငျသေး။

‘အား.. အ… ဦးဇောျရေ… နာတယျ…’

ဆုပိုငျဆှေ ငွီးငွူရငျးဖွင့ျ လှဇောျ၏ရငျဘတျကို လကျဖွင့ျ တှနျးထုတျသညျ။

‘အငျး အငျး.. နာရငျမလုပျတော့ဘူး….’

မလုပျတော့ဘူး ပွောရငျးနှင့ျပငျ အားနညျးနညျးထည့ျကာ ညှောင့ျလိုကျသညျ။

‘အ..အား… ’

ဆုပိုငျဆှေ၏ လကျတဈဖကျက လှဇောျ ရငျဘတျပေါျသို့ ဝုနျးခနဲ့ ကလြာသညျ။

‘အား… ကွပျနတေယျ မရလောကျဘူး နာတယျ… ဦးဇောျ မလုပျတော့နဲ့နောျ… ’

လှဇောျ လိငျတံကို ပိပိအဝမှမခှာပဲ ခဏရပျနားလိုကျသညျ။ ရပျနားနဆေဲမှာပငျ ဆုပိုငျဆှေ၏ အဆံလေးကို ပှတျခြကေစားပေးနလေိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ကော့ကော့တကျလာသညျ။ အစောပိုငျးက နာသညျကိုလညျး မေ့သှားပုံရသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ကော့အတကျကိုစောင့ျပွီး အားထည့ျကာ ထိုးခလြိုကျသညျ။

‘အား… သပေါပွီ… ’

ဆုပိုငျဆှေ မကြျလုံးထောင့ျစှနျးမှ မကြျရညျလေးမြား လိမ့ျဆငျးလာသညျ။ လှဇောျ၏ ရငျဘတျကို လကျဖွင့ျ သုံးခကြျလောကျ ထုလိုကျသညျ။ ရငျဘတျကို အားဖွင့ျ ဆောင့ျတှနျးထားသညျ။

‘အား… သပွေီ ဦးဇောျ.. သပေါပွီ… အရမျးနာတယျ… မဆန့ျဘူး… ကွပျနပွေီ.. ပွနျထုတျလိုကျပါ ဦးဇောျရယျ…’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှနှေုတျခမျးလေးမြားကို အတငျးစုပျနမျးသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ အတငျးရုနျးသညျ။ လှဇောျ အားအခြိနျအဆ မှနျသှားသညျ ပွောရမညျ။ ပိပိထဲသို့ လိငျတံ၏ ဒဈတဈခုလုံး ဝငျသှားသညျ။

‘ဦးဇောျရယျ.. ဆုပိုငျကို သနားရငျ ဦးဇောျဟာကွီး ပွနျထုတျပေးပါနောျ…’

‘အငျး အငျး… ဆုပိုငျနာရငျ ဦးဇောျ ပွနျထုတျပေးပါမယျ…။ အခုတော့ ထုတျလို့မရဘူး…။ ထုတျလိုကျရငျ ဆုပိုငျ ပိုနာလိမ့ျမယျ….။ ဦးဇောျဟာရဲ့ ထိပျက အထဈကွီးက ဆုပိုငျဟာလေးထဲမှာ ခြိတျနပွေီ…။ ဆှဲထုတျလိုကျရငျ ဆုပိုငျဟာလေး ကှဲသှားလိမ့ျမယျ….။ မလှုပျနဲ့ဦး ငွိမျငွိမျနေ…’

လှဇောျ အတညျပေါကျနှင့ျ လှိမ့ျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ပိပိလေး ကှဲသှားမညျစိုးသဖွင့ျ လှုပျလညျးမလှုပျရဲတော့။ လှဇောျ ငွိမျငွိမျလေးထားရငျး ဆုပိုငျဆှေ၏ နို့လေးမြားကို ခြပေေးနလေိုကျသညျ။ အနညျးငယျကွာတော့ လှဇောျအား တှနျးထားသော လကျကလေးမြား အားပြော့ကသြှားသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ နှုတျခမျးမြားကို ဖိနမျးသညျ။ လြှာအား ဆုပိုငျဆှေ၏ ပါးစပျထဲထည့ျကာ ထိုးမှှသေညျ။ ပါးစပျကမှှသေလို လကျက နို့လေးမြားကို ခြပေေးသညျ။ လိငျတံက ပိပိလေးထဲတှငျ ဝငျသလောကျ နှဲ့ပေးသညျ။ နို့လေးမြားအား ခြရေငျးမှ ပိပိဆီသို့ပွနျကူးကာ အဆံလေးကို ဆှပေးသညျ။

ခဏအကွာ ဆုပိုငျဆှေ၏လြှာက လှဇောျ၏လြှာကို ပွနျရဈလာသညျ။ ငွီးသံလေး မသဲမကှဲ ပွနျထှကျလာသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ခံစားခကြျ ပွနျတကျလာပွီ ဖွဈသညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပါးစပျအတှငျးမှ မိမိလြှာကို ပွနျထုတျကာ နှုတျခမျးနှဈလှှာကို တငျးကွပျစှာ စုပျထားလိုကျသညျ။ စုပျထားရငျးမှ အားသုံးကာ လိငျတံကို ထပျဖိခလြိုကျသညျ။

‘အု……အာဝု…..အု… အင့ျ…’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှအေား နှုတျခမျးအတငျးစုပျထားသဖွင့ျ အသံမထှကျနိုငျ။ ဗလုံးဗထှေးသာ ထှကျလာသညျ။ လိငျတံလညျး တဝကျနီးပါး ဝငျသှားခြပွေီ။ ရှေ့တှငျ အမှေးပါးခံနပေုံရသညျ။ အမှေးပါးအားဖွတျသနျးရနျ ထပျကွိုးစားရဦးမညျ။ အဲယားကှနျးခနျးထဲတှငျ လှဇောျရော ဆုပိုငျဆှပေါ ခြှေးဒီးဒီးကနြသေညျ။

‘ဦးဇောျရယျ တောျပါတော့နောျ…. ဆုပိုငျသတေော့မယျ…’

‘အငျးပါ.. ခုနက ဦးဇောျဟာကို ပွနျထုတျတာလေ.. မရဘူး ညိနသေေးတုနျးပဲ…’

လှဇောျ ခပျတညျတညျဖွင့ျ ထပျလှိမ့ျသညျ။

‘ဦးဇောျကသာ ထုတျတယျပွောနတော.. ဆုပိုငျဟာထဲမှာတော့ ပိုကွပျလာသလိုပဲ….’

လှဇောျ ဘာမှပွနျမပွောတော့ပဲ ဆုပိုငျဆှအေား ပွနျနှူးသညျ။ အရငျအတိုငျး နှုတျခမျးကို ပွနျနမျးသညျ။ နို့ကိုပွနျခြသေညျ။ အစေ့လေးကို ပွနျဆှသညျ။ လိငျတံကို ပိပိအတှငျး မသိမသာ မှှမှေှပေေးသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေလညျး လှဇောျ၏ အပွုအစုတှငျ ပွနျမြောသှားပွနျသညျ။ ပထမတဈခါလိုပငျ ဆုပိုငျဆှေ ကော့အတကျတှငျ အားကုနျသုံး၍ လှဇောျ ဖိခလြိုကျသညျ။ လိငျတံထိပျတှငျ ‘ထုတျ’ခနဲ ခံစားလိုကျရသညျ။

အမှေးပါးပေါကျသှားမှနျး လှဇောျ သိလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ အားကုနျရုနျးသညျ။ လှဇောျအား ကုပျဖဲ့ဆှဲသညျ။ လှဇောျ လိငျတံကို ပွနျမထုတျတော့။ ဆုပိုငျဆှအေား မိမိအားဖွင့ျ မလှုပျသာအောငျ ဖိထားလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏မကြျနှာတှငျ မကြျရညျမြားရှှဲနသေညျ။ လှဇောျ လိငျတံကိုမလှုပျပဲ ဆုပိုငျဆှအေား နမျးပေးသညျ။ ပါးရလြှငျ ပါးနမျးသညျ။ နှုတျခမျးရလြှငျ နှုတျခမျးကိုနမျးသညျ။ လကျကလညျး နို့လေးကို ပွနျခြပေေးသညျ။ အနညျးငယျအကွာတှငျ အနာသကျသာသှားသညျမို့ ဆုပိုငျဆှေ ငွိမျသှားသညျ။ လှဇောျအနမျးမြားကို တခကြျတခကြျ ပွနျတုန့ျပွနျလာသညျ။ လိငျတံမှာ အဆုံးအထိ မဝငျသေး။ သို့သောျ သုံးပုံနှဈပုံခန့ျ ဝငျထားပွီးပွီမို့ လှဇောျ ဆကျမသှငျးတော့။

လှဇောျ လိငျတံကို အနညျးငယျကွှလိုကျတော့ စိုးရိပျစိတျဖွင့ျ ဆုပိုငျဆှေ ရငျဘတျကို လာတှနျးသညျ။ လှဇောျ ပွနျငွိမျလိုကျသညျ။ ပွီးမှ အသာအယာ နှဲ့နှဲ့ပေးသညျ။ အစပိုငျး ဆုပိုငျဆှမှေ ပွနျပွနျတှနျးသောျလညျး နောကျပိုငျးမတှနျးတော့။ အနာသကျသာသှားသည့ျနောကျ အရသာ တကျလာပုံရသညျ။

လှဇောျ ဝငျသလောကျလေး ရှေ့တိုးနောကျငငျ မသိမသာလေး လုပျပေးသညျ။ ဆုပိုငျဆှကေိုလညျး အာရုံပွောငျးနစေရေနျ နို့လေးခြလေိုကျ နှုတျခမျးလေးမြားကို ခပျကွမျးကွမျး စုပျနမျးလိုကျ နားရှကျဖြားလေးမြားအား နမျးလိုကျ လုပျနရေသညျ။ အနညျးငယျကွာသောအခါ လိငျတံ မသိမသာ ဝငျထှကျနသေညျကိုပငျ ဆုပိုငျ အားမရတော့။ ခါးလေးမှာ အမှတျတမဲ့ ကော့ကော့ပေးလာသညျ။

လှဇောျလညျး မသိမသာမှ သိသိသာသာ အဝငျအထှကျ လုပျပေးလိုကျသညျ။ ၅ ခကြျလောကျ အဝငျအထှကျလုပျရငျးမှ တခကြျတလေ နညျးနညျးလေး ဖိဖိဆောင့ျသညျ။ လှဇောျ၏ ဖိဆောင့ျခကြျမြားကွောင့ျ လိငျတံမှာ ၃ ပုံ ၂ ပုံ မှ ၄ ပုံ ၃ ပုံ လောကျအထိ ဝငျလာသညျ။ ရှေ့လညျး ဆကျတိုးမရတော့။ သားအိမျခံနပေုံရသညျ။ လှဇောျ၏ လိငျတံမှာလညျး ပိပိအတှငျး တငျးကွပျနသေညျ။ လိငျတံကို ဝငျသလောကျနှင့ျပငျ အသာအယာ အသှငျးအထုတျ လုပျပေးလိုကျသညျ။

ဆုပိုငျဆှထေံမှ ငွီးသံလေးမြား ထှကျလာသညျ။ မကြျလုံးကလေးပိတျ၊ နှုတျခမျးလေးကိုကျရငျး ခါးကို အပေါျသို့ ကောကော့ပေးလာသညျ။ အသကျရှူသံတှပေါ ပွငျးလာသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ နောကျတဈခြီ ပွီးတော့မညျဖွဈကွောငျး လှဇောျ ရိပျမိလိုကျသညျ။ မွနျမွနျလေး အသှငျးအထုတျ လုပျပေးလိုကျသညျ။

‘အင့ျ.. အင့ျ… အင့ျ…’

အသှငျးအထုတျနှင့ျ စညျးခကြျညီညီ ဆုပိုငျဆှထေံမှ အသံထှကျလြှကျရှိသညျ။ မွနျမွနျလေး ဆောင့ျနဆေဲမှာပငျ လှဇောျ၏ လကျကောကျဝတျကို ကိုငျထားသော ဆုပိုငျဆှေ၏လကျမြား တငျးကွပျသှားသညျ။လကျကောကျဝတျအတှငျးပငျ လကျသညျးမြား မွုပျသှားသညျ။ ခန်ဓာကိုယျမှာ တဆတျဆတျ တုနျသှားသညျ။

‘အင့ျ…အား….. အ… အား….’

ခဏနတေော့ လကျမြားပွကေသြှားသညျ။ တငျးထားသော အကွောမြား လြော့ကသြှားသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ နောကျတဈခြီ ပွီးသှားပပွေီ။ ဆုပိုငျဆှေ ပွီးသှားခါမှ မိမိလညျး ပွီးခငြျခငြျဖွဈလာသဖွင့ျ လှဇောျ မွနျမွနျလေး ဆကျဆောင့ျလိုကျသညျ။ ဆယျခကြျပငျမပွည့ျ။ လှဇောျ ခပျပွငျးပွငျး တဈခကြျ ဆောင့ျထိုးလိုကျရငျး တှန့ျသှားသညျ။ လူမှာ တုနျခနဲ တုနျခနဲ ဖွဈသှားသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိလေးထဲမှာ နှေးကနဲ ဖွဈသှားကာ သုတျရညျမြား အပွငျသို့ပါ လြှံကလြာတော့သညျ။

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ၏ကိုယျပေါျသို့ မှောကျကသြှားသညျ။ နှဈယောကျစလုံး အသကျရှူသံ ပုံမှနျပွနျမဖွဈကွသေး။ ရခြေိုးထားသလို ခြှေးမြားရှှဲနဈနသေညျ။ ဆုပိုငျဆှမှော လှုပျပငျမလှုပျခငြျတော့။ မွော့မွော့လေး ဖွဈသှားသညျ။ အရမျးနာသညျ၊ အရမျးမောသညျ၊ သို့သောျ အရမျးလညျးကောငျးသညျ။ မကြျလုံးပငျ မဖှင့ျနိုငျပဲ မှိနျးနလေိုကျသညျ။

လှဇောျ အမောဖွပွေီးမှ ဆုပိုငျဆှေ၏ ပိပိလေးထဲမှ မိမိ၏လိငျတံကို ပွနျထုတျလိုကျသညျ။ လိငျတံအထုတျတှငျ သုတျရညျမြားက ပှကျခနဲ ထပျကလြာသေးသညျ။ သုတျရညျမြားနှင့ျအတူ သှေးစမြားလညျး ရောထှေးပါလာသညျ။ အိပျရာခငျးအဖွူတှငျလညျး သှေးစမြား ပကြေံနသေညျ။ လှဇောျ ဆုပိုငျဆှအေားပှေ့ခြီကာ မိမိကုတငျပေါျသို့ ပွောငျးလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမေကြျလုံးမဖှင့ျပဲ လှဇောျကိုမေးသညျ။

‘ဘာလို့ပွောငျးတာလဲ.. မောရတဲ့အထဲ ဦးဇောျရာ…’

‘အောျ.. အိပျရာခငျးက အရညျတှနေဲ့ ရှဲနပွေီလေ… အဲဒါကွောင့ျ လဲမလို့’

လှဇောျ အိပျရာခငျးကိုဆှဲယူပွီး လုံးထှေးကာ ရခြေိုးခနျးထဲ ပဈထားလိုကျသညျ။ အိပျရာခငျးအောကျမှ မှေ့ရာမှာ သားရအေုပျထားသဖွင့ျ တောျသေးသညျ။ ဘီဒိုထဲမှ ဟိုတယျမှ အရနျထားသော အိပျရာခငျးကိုထုတျကာ ကုတငျပေါျ ပွနျလှှမျးထားလိုကျသညျ။ လှဇောျ တဈရှူးဘူးမှ တဈရှူးမြားယူကာ ဆုပိုငျဆှေ၏ပေါငျခွံကို သုတျပေးလိုကျသညျ။ ပွီးမှ အိမျသာခနျးမှ အမှိုကျပုံးထဲ သှားပဈထည့ျလိုကျသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှော မကြျလုံးလေးဖှင့ျကာ လှဇောျလုပျသမြှ လိုကျကွည့ျနသေညျ။

‘ဦးဇောျ ဟာကွီးက အခုကွတော့လညျး ပြော့တှဲတှဲနဲ့ ခစြျစရာကွီး ဖွဈသှားရောလား.. ခဈခဈ… ခုဏမြားကတော့ ကွောကျစရာကွီး…. ဟိဟိ ’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှအေား ပွနျလှည့ျကာ ပွုံးပွရငျး အိတျထဲမှဆေးထုတျကာ ရခှေကျထဲရထေည့ျပွီး ဆုပိုငျဆှရှေိရာ ကုတငျသို့ ပွနျလာလိုကျသညျ။

‘ကဲ မမလေး.. ခဏလေးထ… ဆေးလေးသောကျလိုကျဦး…. နို့မို့ဆို နာနလေိမ့ျမယျ…’

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှအေား တားဆေးအပွငျ အကိုကျအခဲပြောကျဆေးပါ တှဲတိုကျလိုကျသညျ။ နောကျရကျ လမျးလြှောကျလို့ကှနလေငြျ ပွူနာရှိနိုငျသညျ။

‘ဟှန့ျ.. လုပျတုနျးကကွတော့ အသလေုပျပွီး… အခုမှ ဆေးလာတိုကျနတေယျ…’

ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျကို မကြျစောငျးတဈခကြျ ထိုးလိုကျပွီး ဆေးကို ရနှေင့ျ မြောခလြိုကျလတေော့သညျ။

——————————————-

နောကျတဈရကျမနကျ အားလုံး စောစောထကွရသညျ။ မနကျပိုငျးလယောဉျ ဖွဈသဖွင့ျ check in မှီရနျ စောစောထကွရခွငျး ဖွဈသညျ။ မနကျပိုငျး ၄ နာရီ alarm ပေးထားပွီး လှဇောျ နိုးနိုးခငြျး ဆုပိုငျဆှကေို နှိုးရသညျ။ ဆုပိုငျဆှမှော တောျတောျနှင့ျ မထနိုငျ။ ၃ ခါလောကျ နှိုးလိုကျရသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ တဈကိုယျလုံး ကိုငျရိုကျထားသလို နာနသေညျဟု ပွောသညျ။ နိုးနိုးခငြျး မကြျနှာသဈပွီး မနကျစာကို အခနျးထဲ ပို့ခိုငျးလိုကျသညျ။

မနကျစာစောင့ျစဉျ ဆုပိုငျဆှေ အထုပျပွငျရသညျ။ လှဇောျပါ ကူညီပွီး အဝတျတှေ ထည့ျပေးလိုကျသညျ။ မနကျစာစားသောကျပွီး ဆုပိုငျဆှကေို အကိုကျအခဲပြောကျဆေး ထပျတိုကျလိုကျသညျ။ ပွနျရတော့မညျမို့ ဆုပိုငျဆှေ မကြျနှာမကောငျး။ ရခြေိုးတော့ အတူတူခြိုးဖွဈကွသညျ။ ဆုပိုငျဆှေ ပိပိမှာ နာနသေေးသဖွင့ျ လှဇောျ ထပျမလုပျတော့။ ဆုပိုငျဆှကေတော့ လှဇောျကို လကျနှင့ျ စိတျပါလကျပါ လုပျပေးလိုကျသေးသညျ။

လှဇောျ ဆုပိုငျဆှေ ကိုယျပေါျတှငျ ပွီးလိုကျသညျ။ ရခြေိုးပွငျဆငျပွီးမှ အထုပျဆှဲကာ ဟိုတယျ check out လုပျလိုကျသညျ။ မနေ့ကပသှေားသော အိပျယာခငျးအတှကျ လြှောျလိုကျရသညျ။ မိမိကိစ်စမြားပွီးမှ ဘုနျးခန့ျတို့လငျမယား အထုပျကိုယျစီနှင့ျ ဆငျးလာသညျ။ ပွီးမှ taxi ဖွင့ျ လဆေိပျသို့ ထှကျလာခဲ့သညျ။ ဆုပိုငျဆှမေကြျနှာမှာ ပွိုတော့မည့ျမိုးလို မှိုငျးအုံ့နသေညျ။ လဆေိပျရောကျတော့ ဆုပိုငျဆှေ မကြျရညျဝဲလာသညျ။

‘ဦးဇောျကို ဆုပိုငျတော့ လှမျးနရေတော့မှာပဲ….’

ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျ၏ရငျခှငျထဲ ခေါငျးတိုးဝငျလာသညျ။

‘တူမလေးရယျ ဝမျးနညျးမနပေါနဲ့.. ဦးဇောျတို့ နောကျလညျး တှေ့လို့ရတာပဲကို….’

ဆုပိုငျဆှထေံမှ ရှိုကျသံသဲ့သဲ့လေး ထှကျလာသညျ။

‘နောကျနှဈနှရောသီ လာခဲ့လေ…။ တူမလေး မလာနိုငျရငျ ဦးဇောျ လာခဲ့မယျလေ…’

‘ဦးဇောျ မညာရဘူးနောျ.. ’

‘အောျ… မညာပါဘူး ဆုပိုငျရယျ…။ ပွီးတော့ ဦးဇောျနဲ့ ဆုပိုငျ အငျတာနကျကနေ တဆင့ျ တှေ့ကွမယျလေ.. နောျ..’

‘ဟုတျ ’

အလှမျးသယျတုနျး ဘုနျးခန့ျ ရောကျလာသညျ။

‘ကဲကဲ တူရီးတှေ အခုမှ အလှမျးသင့ျမနကွေနဲ့ ..။ အထဲဝငျကွရတော့မယျ…’

ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျ၏လကျကို မလှှတျခငြျ လှှတျခငြျဖွင့ျ လှှတျလိုကျသညျ။ ပါးပေါျမှာ မကြျရညျစလေးမြားနှင့ျ။ လှဇောျ မကြျနှာကို မွနျမွနျလှှဲလိုကျသညျ။ မကြျရညျက ကလြုနီးနီး ဖွဈနပွေီ။ ဆုပိုငျဆှေ လှဇောျကို ကွည့ျရငျးဖွင့ျ အခနျးထဲ ဝငျသှားသညျ။ ထောငျးခြိုးလေး ကှေ့ခါနီး လှဇောျကို လကျလှမျးပွသညျ။ လှဇောျ ကွည့ျရငျးဖွင့ျ မကြျလုံးမြား ဝဝေါးလာသညျ။ ပါးပွငျတှငျ စိုစိုစှတျစှတျဖွင့ျ နှေးခနဲ ဖွဈသှားသညျ။

‘သှားဦးတော့ တူမလေးရယျ… နောကျမြားမှ တှေ့ကွဦးမှာပေါ့…….’

ဘနျကောကျခရီးစဥျမြား ပွီးပါပွီ။

Previous

ဆံနွယ်ရှည်မလေးရဲ့ ငရဲခန်းည

တောင့်တခဲ့ရသည်မှာ – အပြာစာပေ

Copyright © 2026 ညကဗျာ – အပြာစာအုပ် အောစာအုပ်များ စုစည်းမှု | Powered by Astra WordPress Theme

---

ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် ကျွန်တော်တို့ဆိုဒ်လေးမှာနေ့စဉ် ဝင်ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။ အားပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။