နောက်ထပ် ကြယ်သီးတစ်လုံး ဖြုတ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော်ကျယ်သွားသည်။ အင်္ကျီလေးကိုဟ၍ အတွင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မီးရောင်မရောက်သဖြင့် ရင်သားမို့မို့လေးများသာ မသဲမကွဲ မြင်ရသည်။ လက်ကိုအသာလျှိုလိုက်ရာ ရှောရှောရှူရှူပင် ဝင်သွားသည်။ ရင်သားလေးများမှာ နူးညံ့လှသဖြင့် ထိလို့ထိမိမှန်းပင် မသိရ။ လှဇော် ကလေးမလေး၏ ရင်သားလေးကို အသာအယာ အုပ်ကိုင်လိုက်၊ နို့သီးခေါင်းလေးကို လက်ညှိုးလေးဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုကဖြင့် ပွဲတော်တည်နေသည်။ လက်ဖြင့် ဒီလောက်ထိနေရတာ အားမရတော့။ လျှာဖြင့်ပင် အရသာခံလိုလာသည်။ကောင်မလေးကလည်း သိုးနေအောင်အိပ်သည်။ လုံးဝမလှုပ်။

လှဇော် မြူခိုးဖြူ၏ နောက်ဆုံးကျန်သော ကြယ်သီးနှစ်လုံးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အင်္ကျီကို ဘေးတဖက်ဆီသို့ လှန်လိုက်ရာ မီးရောင်အောက်တွင် ဖွေးဖွေးဆွတ်လှသော ရင်သားလေးနှစ်မွာ ပေါ်လာတော့သည်။ ရင်သားလေးများမှာ နေမထိ လေမထိမို့လားမသိ ဖွေးဥနေသည်။ နီရဲရဲ နို့သီးခေါင်းလေးများမှာ အထဲသို့ချိုင့်ဝင်နေသည်။

လှဇော် လက်ညိုးလေးဖြင့် နို့သီးခေါင်းလေးကို အသာပွတ်ပေးလိုက်သည်။ နှာခေါင်းလေးကို ရင်သားလေးသို့ကပ်ပြီး မွှေးလိုက်သည်။ ကိုယ်သင်းနံ့ အီလည်လည်လေးက လှဇော်ကို လာဆွဲဆောင်သည်။ မြူခိုးဖြူ၏ နို့သီးခေါင်းလေးကို လှဇော် လျှာဖျားဖြင့် လှမ်းတို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသာအယာလေး ကလိလိုက်သည်။ ပြီးမှ ပါးစပ်လေးဖြင့် အသာအယာ ငုံလိုက်သည်။ နူးညံ့မှုက ဘာနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်မပြနိုင်လောက်အောင်ကို ကောင်းလှသည်။

မြူခိုးဖြူမှာ ပက်လက်ကလေး ရင်သားဟင်းလင်းဖြင့် လှဇော်ကို ဖျော်ဖြေနေသည်။ လှဇော်လက်က အငြိမ်မနေတော့။ ရင်သားလေးမှတဆင့် ဝမ်းဗိုက်သားရှပ်ရှပ်လေးပေါ် လက်ကို အသာအယာ ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ ညာဖက်လက်ကို မြူခိုးဖြူ၏ ညဝတ်ဘောင်းဘီအောက်သို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ မျော့ကြိုးဘောင်းဘီဖြစ်သဖြင့် လက်က အသာအယာပင်ဝင်သွားသည်။ လှဇော် မြူခိုးဖြူ၏ အောက်ခံဘောင်းဘီပေါ်မှပင် ညီမလေးကို လှမ်းထိလိုက်သည်။ မို့မို့ဖောင်းဖောင်းနှင့် အိနေသော အထိအတွေ့က လှဇော်ကို အတင်းဖိတ်ခေါ်နေသည်။

လှဇော် လက်ကိုရုတ်၍ အတွင်းခံဘောင်းဘီအောက်အထိ နှိုက်ရန် လက်ကိုတဖန် ထိုးထည့်လိုက်သည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီမှာ အနည်းငယ်ကြပ်သဖြင့် အသာအားစိုက်လိုက်သည်။

‘အင်း……….’

မြူခိုးဖြူ၏ ငြီးသံနှင့်အတူ လူက လူးလွန့်သွားသဖြင့် လက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ ရင်ထဲတွင်လည်း ကတုန်ကယင်နှင့် ဝုန်းဒိုင်းဆန်နေသည်။ ကောင်မလေး နိုးသွားသလား အသေအချာ ကြည့်ရသည်။ အသက်ရှူသံကတော့ လေးလေးပင်ပင်နှင့် မှန်နေသေးသည်။ သို့သော် လှဇော် ဆက်မလုပ်ရဲတော့။ အလျင်အမြန်ပင် ကြယ်သီးများ ပြန်တပ်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ အသာအယာ ကိုယ့်ကုတင်ဖက် ကိုယ်ပြန်လာလိုက်သည်။ နာရီကြည့်လိုက်တော့ ညဖက် ၂ နာရီထိုးချေပြီ။ မဖြစ်တော့… မနက်စောစော ထရဦးမည်။ မနက် ၅ နာရီခွဲကို ဖုန်းထဲတွင် alarm ပေးလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် တက်အိပ်လိုက်သည်။

တီ တီ တီ… တီ တီ တီ.. တီ တီ တီ… တီ တီ တီ…. တီ တီ တီ

ဖုန်းထဲမှ alarm သံကြောင့် လှဇော် နိုးလာသည်။ မနက် ၅ နာရီခွဲ။ ခေါင်းက ကြည်ကြည်လင်လင်ပင်။ရေချိုးခန်းဖက်ဝင်ပြီး အပေါ့သွားလိုက်သည်။ သွားပွတ်တံနှင့် သွားတိုက်ဆေးယူပြီး သွားတိုက်လိုက်သည်။ မြူခိုးဖြူကို လှမ်းကြည့်တော့ အိပ်ကောင်းတုန်းပင်။

‘အင်း.. ဒင်းကလေးအိပ်တုန်း ငါရေချိုးထားမှဖြစ်မယ်…’

ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် ချွတ်လိုက်ပြီး ရေပန်းဖွင့်လိုက်သည်။မြူခိုးဖြူများ နိုးလာမလားဟု ရေချိုးခန်း မှန်အတွင်းမှ လှမ်းကြည့်ရတာလည်း အမော။ သို့ပေမဲ့ ဒင်းကလေးက တုပ်တုပ်မျှမလှုပ်။ မြူခိုးဖြူကိုကြည့်ရင်းဖြင့် ညဖက်ကအကြောင်းတွေ ခေါင်းထဲပြန်ဝင်လာသည်။ မျက်လုံးထဲတွင် မြူခိုးဖြူ၏ ရင်သားလေးတွေ နေရာယူလာသည်။ မဟုတ်မဟတ် အတွေးများက အိပ်ရေးမဝထားသော လူကို ကလူကျီစယ်တော့သည်။ ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်တော့။ ရေချိုးနေရင်းမှ မြူခိုးဖြူကိုကြည့်ရင်း လှဇော် တစ်ကြောင်းဆွဲလိုက်သည်။ သိပ်ကြာကြာမဆွဲလိုက်ရ။ ပြီးတော့မှ ရေသုတ်ကာ တဘတ်ခါးတွင်ပတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

အင်္ကျီဘောင်းဘီ ဝတ်ပြီးကာမှ မြူခိုးဖြူကို နှိုးလိုက်သည်။ အိပ်စုံမှုံမွှားနှင့် ထလာသည်။ ပြီးတော့ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားသည်။ လှဇော်ကတော့ ခေါင်းဖီးလိုက် ရေမွှေးဆွတ်လိုက်ဖြင့် အာရုံများနေသည်။ သတိရလို့ ကြည့်လိုက်တော့ သကောင့်သားမလေးက အိမ်သာပေါ် ထိုင်နေသည်။ မှန်ဝါးဝါးများကြားမှ ဖင်ဖြူဖြူလုံးလုံးလေးကို ခပ်ဝါးဝါး မြင်နေရသည်။ လှဇော် မမြင်သလိုနေရင်း ခိုးခိုးကြည့်နေမိသည်။ မကြာလိုက် မြူခိုးဖြူ ဘောင်းဘီပြန်ဝတ်လိုက်သည်။ လှဇော်ကတော့ မသိသလိုပင်။ လေကလေးတချွန်ချွန်ဖြင့် ဟိုယောင်ယောင် ဒီယောင်ယောင် လုပ်နေလိုက်သည်။ ဆက်နေရင် မသင့်ဟုလည်း ထင်သဖြင့်

‘မြူခိုးဖြူရေ.. ဦးဇော်… အပြင်က စောင့်နေမယ်နော်….’

‘ဟုတ်’

ဘုန်းခန့်တို့အခန်းကို တံခါးခေါက်တော့ နှစ်ယောက်သား နိုးနေကြပြီ။ နွယ်နီက အလှပြင်တုန်း။

‘ဘုန်းခန့်.. ငါ ထမင်းစားခန်းထဲကနေ စောင့်နေမယ်…။ မင်းတို့ မြူခိုးဖြူကိုခေါ်ပြီး လိုက်ခဲ့ကြတော့…’

ဘုန်းခန့်ကိုမှာပြီး ထမင်းစားခန်းထဲ ထွက်လာလိုက်သည်။ မနက်စာတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ လူတော့သိပ်မရှိသေး။ ကိုယ်စားချင်တာလေးယူ၍ ကော်ဖီတစ်ခွက်နှင့် စောင့်နေလိုက်သည်။ လှဇော် ညကအဖြစ်ကိုတွေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ ဒီလောက်ဂွင်ချပြီးကာမှ သူရဲဘောကြောင်လှသော မိမိကိုယ်မိမိလည်း ဒေါသထွက်နေသည်။

‘အင်း.. မဖြစ်တော့ဘူး ဒီည ဒီထက်ပိုင်အောင် ကြံမှ…။ တခြားလူလည်း သိလို့မဖြစ်ဘူး… သိသွားရင်မလွယ်ဘူး..။ ကိုယ့်တူမဝမ်းကွဲတောင် ကိုယ်အလွတ်မပေးတဲ့ကောင်ဆိုပြီး ဝိုင်းသတ်ကြလိမ့်မယ်….’

လှဇော် ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ကြိတ်ကြံနေတုန်းပင် ဘုန်းခန့်တို့ ဆင်းလာကြသည်။ မြူခိုးဖြူကိုမြင်တော့ အတူချစ်ပွဲဝင်လိုစိတ်တွေ တိုးတိုးသာလာတော့သည်။ ဒီကလေးမ အဖေအမေ လက်အောက်က လွတ်သွား၍လားမသိ၊ ဝတ်ထားသည်က အလန်း၊ ဂျင်းဘောင်းဘီ အတို၊ တိုသည်မှ ပေါင်ရင်းနားကပ်နေသည်။ ပွကလည်း ပွသေးသည်။ မြူခိုးဖြူခြေရင်းကို ပြေးပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာသည်။ ပေါင်တံသွယ်သွယ်လေးများက ဖွေးဥနေသည်။ ရှူးဖိနပ် ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့၊ အင်္ကျီက angry birds တီရှပ်အဖြူလေး၊ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးနှင့်။

ဘုန်းခန့်တို့လင်မယားက လှဇော်ရှေ့တည့်တည့်၊ မြူခိုး‌ဖြူက ကျောပိုးအိတ်ချပြီး ဘေးနားလာထိုင်သည်။ ဘူဖေးကြိုက်တာရွေးရန် ထွက်သွားကြသည်။ လှဇော်ကတော့ မြူခိုးဖြူကို လုံးဝအလွတ်မပေး။ ဘုန်းခန့်တို့နောက်မှ ဆက်တောက်ဆက်တောက်နှင့် လိုက်ကာ မုန့်များကို ကြည့်လိုက် နှုတ်ခမ်းလေးကို လက်ညိုးလေးနဲ့ ထိကာထိကာ စဉ်းစားနေသည်မှာ ချစ်စရာကောင်းလွန်းသောကြောင့် ဂျူနီယာလှဇော်ပင် ဘောင်းဘီထဲမှ ကြွကြွလာသည်။ ခဏနေမှ စားစရာ ပန်းကန်နှင့် ကော်ဖီခွက်ကိုကိုင်ကာ ပြန်လာသည်။

လှဇော် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့။ လက်ထဲမှ သကြားထုပ်ကို မြူခိုးဖြူရှေ့ ပစ်ချပြီး ကုန်းကောက်လိုက်သည်။ မှန်းချက်နှင့်နှမ်းထွက် မကိုက်ဟုပဲ ပြောရမည်လားမသိ။ ဘာမျှမမြင်လိုက်ရ။

‘ဘုန်းခန့်.. ဒီနေ့အစီအစဉ်ပြောပြမယ်..’

‘အင်း…’

ဘုန်းခန့် ကော်ဖီတစ်ကြိုက် သောက်လိုက်ရင် အင်း လိုက်သည်။

‘မင်းတို့ကို ငါ shopping mall တွေ လိုက်ပို့မယ်.. ဝယ်တော့မဝယ်သေးနဲ့ဦး.. လိုချင်တာ ကြည့်ထားပေါ့…။ မပြန်ခင်တစ်ရက် ထပ်ပို့ပေးမယ်လေ…။ ညဖက်ကိုတော့ ငါမင်းတို့ကို ဒင်နာပါတီ လုပ်ပေးမယ် ဘယ်လိုလဲ…’

‘ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ကိုလှဇော်…’

‘ဘာကောင်းရမှာလဲ ’

နွယ်နီက ဖြတ်ပြောသည်။

‘သူများကို ဒုက္ခလိုက်ပေးနေတယ် မလုပ်ပါနဲ့.. အားနာစရာကြီး..။ နွယ်နီတို့ကတောင် ကျွေးရမှာကို..’

‘နွယ်ရာ… အားနာမနေနဲ့… ကိုတနေ့ ပြန်ကျွေးကြမယ်လေ…။ ကိုဇော်တို့ဆိုတာ ညီအစ်ကိုအရင်းတွေလို နေကြတာ.. ကျွေးပါစေ…။ နောက်ညမှ အစ်ကိုတို့”

‘ဟုတ်ပကွာ ဘုန်းခန့်ရာ.. မင်းမိန်းမကိုလည်း ပြောပါဦးဟ… အားမနာစရာတွေ အားနာနေတယ်… ဟားဟား..’

‘ကဲပါ.. စားစရာရှိတာစား… သွားတာလာတာ နောက်ကျနေလိမ့်မယ်….’

လှဇော် ရှေ့မှဦးဆောင်က ထွက်လိုက်သည်။ နီးစပ်ရာ ရထားဘူတာရုံသို့ သွားလိုက်သည်။ လက်မှတ်များဖြတ်ပေးပြီး အကုန်လုံးကို တစ်ယောက်တစ်စောင်စီ ဝေလိုက်သည်။ လမ်းစဉ်အား ခေါင်းထဲတွင် စဉ်းစားပြီးသားမို့ အလွယ်တကူပင် ဦးဆောင်ခေါ်လိုက်သည်။ တနေကုန်သွားသော ခရီးတစ်လျှောက် ဘုန်းခန့်နှင့်နွယ်နီက တစ်တွဲဖြစ်သဖြင့် မြူခိုးဖြူမှာ အလိုလို လှဇော်နှင့်တစ်တွဲ ဖြစ်သွားသည်။

လှဇော်ကလည်း အခွင့်အရေးရတုန်း မြူခိုးဖြူလက်ကို စိတ်မချသလိုဖြင့် အမြဲတမ်းကိုင်သည်။ ပုခုံးဖက်သည်။ တခါတလေ ရင်းနှီးဟန်ဖြင့် ပေါင်ကိုကိုင်သည်။ ဘုန်းခန့်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ သတိထားမိပုံမပေါ်။ လင်မယားအသစ်မို့ မွှန်ကောင်းတုန်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ဘာဘဲပြောပြော တနေကုန် စကားပြောရင်းဖြင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး ဖြစ်သွားကြသည်။ အခွင့်အရေးရတိုင်း လှဇော် မြူခိုးဖြူ ဘောင်းဘီအတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း တခါမှမအောင်မြင်။ ကံတရားက တနေ့ကုန် ဖေးမမှုမရှိ။ ညနေ ပြန်ခါနီးမှ အခွင့်အရေးရသည်။ အခွင့်အရေးရတော့လည်း တနင့်တပိုးပင်။

ဖြစ်ပုံမှာ – ညစာစားဖို့မပြန်ခင် ဘာတာဖိနပ်ဆိုင် ဝင်ဖြစ်သည်။ ဘုန်းခန့်တို့လင်မယားမှာ တွတ်ထိုးရင်းဖြင့် ဖိနပ်ရွေးသည်။ ဘုန်းခန့်က ရှူးဖိနပ်ကောင်းကောင်းတစ်ရံ ဝယ်ချင်သည်ဟုဆိုသည်။ နွယ်နီက သူ့အတွက် ဖိနပ်ဝယ်ပေးရန် ဘုန်းခန့်ကို ပူဆာနေသည်။ မြူခိုးဖြူကတော့ ဖိနပ်တွေ လိုက်ကြည့်နေသည်။ လိုချင်ပုံတော့ပေါ်သည်။ ထိုကြောင့် လှဇော်မှ

‘မြူခိုး.. သမီးကြိုက်တာရွေးလေ..။ ပြန်ခါနီးကြရင် ဦးဇော် ဝယ်ပေးမယ်.. လက်ဆောင်ပေါ့…’

‘ဦးဇော် တကယ်ပြောတာလား….’

‘အင်းပေါ့…’

မြူခိုးဖြူ ဖိနပ်တန်းရွေးတော့သည်။ ခဏနေတော့ ရှူးဖိနပ်တစ်ရံ လက်ထဲပါလာသည်။

‘မြူခိုးက အဲဒါလိုချင်လို့လား…’

‘ဟုတ် ’

‘အဲဒါဆို အရင်ဝတ်ကြည့်လေ… မကြိုက်ရင်လည်း နောက်တစ်မျိုးရွေးပေါ့…’

မြူခိုးဖြူ နီးစပ်ရာ ဆိုဖာခုံပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ပြီးမှ ခါးကုန်းပြီး ရှူးဖိနပ်ကြိုးကို ဖြေနေသည်။ ဒီအချိန်က ဂွင်။ လှဇော် လက်လွတ်မခံ။

‘ဖယ်ဖယ်.. ဦးဇော် ဖြေပေးမယ်…’

တခါတည်း မြူခိုးဖြူရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ရင်း ဖိနပ်ကြိုးကို တန်းကိုင်လိုက်သည်။ ဒီတခါတော့ တွက်ကိန်းမှန်သည်။ မိမိမျက်နှာနှင့် တန်းတန်းမှာ မြူခိုးဖြူပေါင်ခြံ။ ဘောင်းဘီပွပွမို့ဘယ်လိုမှ အကာအကွယ် မပေးနိုင်တော့။ အောက်ခံဘောင်းဘီလေးမှာ ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့လေး။ အများကြီးတော့ မမြင်ရသေး။ ပေါင်ရင်းနားမှ သာရေကြိုးလေးတွေတော့ မြင်ရသည်။ ဖိနပ်ချွတ်ရင်း ခြေထောက်မြှောက်သောအခါတွင်မှာတော့ တင်ပါးအောက်ပိုင်းလေးပါ မြင်လိုက်ရသည်။ အောက်ခံဘောင်းဘီလေးမှာ အနည်းငယ် အပေါ်တက်နေသဖြင့် တင်ပါးသား ဖွေးဖွေးလေးများက လက်ကနဲ လက်ကနဲပင်။

မြူခိုးဖြူ ဖိနပ် ၂ စုံလောက် လဲသဖြင့် အားပါးတရ ရှုစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ရှုမဝဖြစ်နေသည်။ မတတ်နိုင်။ ဘုန်းခန့်တို့ အခုမှ ဗိုက်ဆာပြီဆိုသဖြင့် ဖိနပ်များကို ထားခဲ့လိုက်ရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြုံနိုင်သေးသည်ဟုပဲဖြေသိမ့်လိုက်သည်။

ဒင်နာပါတီအတွက် သိပ်စီမံစရာမလို။ ဟိုတယ်ဘေး ကပ်ရပ်ရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့သာ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ထိုဆိုင်တွင် အစားအသောက်ကောင်းကြောင်း လှဇော် သိပြီးသား။ လှဇော်မှပင် ဦးဆောင်၍ စားစရာများ မှာလိုက်သည်။ အဓိကမှာ အမြည်း။ လှဇော် ဘုန်းခန့်ကို အရက်တိုက်မည်။ နွယ်နီနှင့် မြူခိုးဖြူကို ကော့တေးတိုက်မည် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ပထမဦးစွာ ဘီယာ ၂ ခွက်လာတော့ နွယ်နီတို့မှ ဝိုင်နှင့် ချီးယားလိုက်သည်။ နောက်တော့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်အတွက် ကော့တေး မှာပေးလိုက်သည်။

‘ကိုဇော်တို့ ကလေးကိုပါ ကော့တေးတိုက်မလို့လား…. မူးနေပါဦးမယ်…’

‘အော်.. မူးတော့လည်း အိပ်ပေါ့… တခါတလေလေးကို…’

‘ဟုတ်ပ ဦးဇော်ရယ်… ဒီလိုချိုချိုမွှေးမွှေးလေးက မမူးပါဘူး…နော့ ’

မြူခိုးဖြူကပါ အစောက သောက်ထားသော ဝိုင်အရှိန်နှင့် ဝင်ပြောသည်။

ဒီလိုနှင့် ဘုန်းခန့် မူမမှန်ချင်တော့။ နွယ်နီနှင့် မြူခိုးဖြူ ခေါင်းစိုက်သွားသည်။ ဝိုင်နှင့်ကော့တေး နှစ်ပင်လိမ်သွားပုံရသည်။ လှဇော် မူးချင်ယောင်ဆောင်ကာ မြူခိုးဖြူရှေ့က ဟင်းချိုပန်းကန်လုံးကို တိုက်ချလိုက်သည်။ ကွက်တိ။ မြူခိုးဖြူပေါ်ကို တော်တော်လေး စိုသွားသည်။ စားပွဲအား ကိုယ်နှင့်ဖိထားသဖြင့် အင်္ကျီတွေပါ စိုကုန်သည်။ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အားလုံးမူးကုန်ပြီ ပြန်အိမ်ကြမည်၊ မနက်ဖြန်နေ့လည်မှ ထွက်လည်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချသည်။ စာပွဲထိုးကိုခေါ်ပြီး ငွေရှင်းပေးလိုက်သည်။

ဘုန်းခန့်က နွယ်နီကိုတွဲ၊ လှဇော်က မြူခိုးဖြူကိုတွဲပြီး ဟိုတယ်ပြန်လာလိုက်ကြသည်။ ဟိုတယ်မှ ဝိတ်တာလေးက တံခါးလိုက်ဖွင့်ပေးသဖြင့် အသီးသီး အခန်းတွင်းသို့ ရောက်သွားကြသည်။

လှဇော် မြူခိုးဖြူကို ကုတင်ပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ မိမိလည်း အနည်းငယ်မူးနေသဖြင့် ရေချိုးခန်းထဲသွားကာ မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ ရေအေးကြောင့် နည်းနည်းတော့ လန်းသွားသည်။ ပြီးမှ မြူခိုးဖြူအိပ်နေသော ကုတင်ဆီ လှမ်းလာလိုက်သည်။ လှဇော်၏ဂွင် အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုရမည်။ မြူခိုးဖြူတစ်ယောက် လုံးဝကို မှောက်နေချေပြီ။ အီးအဲနှင့် ခေါင်းမထောင်နိုင်တော့။

‘သမီး မြူခိုး.. ထဦး… ရေချိုး အဝတ်အစားလဲဦး.. ဟင်းနံ့တွေ နံနေပြီး..’

မြူခိုးဖြူမှ အသံလေးလေးဖြင့်

‘အင်း…. ဟုတ်ကျယ်.. ဟင်းနံ့အရမ်းနံတယ်…’

‘ဟင်းနံ့နံတယ်ဆို.. ထ.. မြူခိုး.. အဝတ်လဲ.. ရေချိုး…’

‘အာ… မယဲနိုင်တော့ဘူး အူးဂျော်… တမီး ခေါင်းထောင်လို့မရဘူး….’

မရတော့။ မြူခိုးဖြူ မူးနေပြီ။

‘သမီးဖာသာမလဲရင် ဦးလဲပေးမယ်နော်…’

‘အာ.. ဦးဂျော်ကလည်း.. မရုတ်ပါနဲ့.. ချက်ရှရာကြီး…’

‘အော်.. မရှက်ပါနဲ့.. ကိုယ့်ဦးလေးပဲကို.. ’

လှဇော် ရှေ့တိုးပြီး မြူခိုးဖြူတီရှပ်လေးကို ကိုင်လိုက်သည်။

‘ဦးဂျော်… မရုတ်နဲ့ရေ. ချက်ရှရာကြီး..’

လှဇော် ဘာမှပြန်မပြောပါ။ တီရှပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်က ဟိုရမ်းဒီရမ်းမို့ တော်တော်ချွတ်ယူလိုက်ရသည်။ အခုမှ အောက်ခံဘရာပန်းရောင်လေးကို တွေ့ရသည်။ ရင်သားများ အရမ်းမဖွင့်ဖြိုးသေးသည်မို့ ဘရာအောက်မှ ဖြူဖွေးသော အသားဆိုင်လေးများကို အနည်းငယ်သာ မြင်ရသေးသည်။

‘ကဲ… ဘောင်းဘီချွတ်မယ်နော်.. ငါ့တူမလေး.. မရှက်နဲ့.. ဦးလေးကိုနော်..’

‘မ.. ရွှတ်… နဲ့…’

မြူခိုးဖြူ အသံမထွက်နိုင်တော့။ အရမ်းမူးနေရှာပြီ။ လှဇော် ဂျင်းဘောင်းဘီ ကြယ်သီးလေးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ ဘောင်းဘီဇစ်ကို အောက်သို့ဆွဲချလိုက်သည်။ အောက်မှ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး ပေါ်လာသည်။ ပြီးမှ ဂျင်းဘောင်းဘီကို ခါးမှကိုင်ကာ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။

‘အ.. ကုန်ပါဘီ.. အချက်တွေတော့ ကုန်ပါဘီ’

မြူခိုးဖြူ ညည်းသံလေး ထွက်လာသေးသည်။ အခုတော့ မြူခိုးဖြူမှာ ဘရာနှင့် အောက်ခံဘောင်းဘီတို့သာ ကျန်တော့သည်။ ဘရာကော ဘောင်းဘီကော ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ဆင်တူလေးတွေ။ အောက်ခံဘောင်းဘီမှာ အစောပိုင်းက ဂျင်းဘောင်းဘီကို ဖိဆွဲချသဖြင့် တင်ပါးတွင် အောက်သို့နည်းနည်းရောက်နေရာ တင်ပါးအပေါ်ပိုင်းလေး တစွန်းတစ ပေါ်နေသည်။

‘ကဲ ထထ.. မြူခိုး လိမ္မာတယ်.. ရေချိုးခန်းထဲ သွားကြရအောင်နော်…’

လှဇော် မြူခိုးဖြူကို ဆွဲထူကာ ရေချိုးခန်းထဲ ပွေ့ချီသွားလိုက်သည်။ ရေချိုးခန်း ရေစိမ်ကန်ထဲတွင် မြူခိုးဖြူကို ချထားလိုက်သည်။ ပြီးမှ ရေပန်းအား ရေပူရေအေး စပ်ရသည်။ ရေနွေးစိတ်ကြိုက်ရမှ မြူခိုးဖြူကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြန်းပေးလိုက်သည်။ အနည်းငယ်ဖျန်းပြီးမှ ဘရာလေးကို ချိတ်ဖြုတ်ကာ ချွတ်ချလိုက်သည်။ ဘရာလေး ပြုတ်သွားချိန်တွင်တော့ ယမန်နေ့ညက တွေ့ခဲ့ရသော ရင်သားမို့မို့လေးများ ပြန်ပေါ်လာတော့သည်။

‘အူးဂျော် မကောင်းဘူးတွာ… ချက်ရှာကြီး…’

မြူခိုးဖြူကတော့ ခေါင်းငိုက်စိုက် အာလေးရှာလေးနှင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေသည်။ လှဇော် မြူခိုးဖြူ၏ ဘောင်းဘီလေးကို ကိုင်ကာ နည်းနည်းချွတ်လိုက်သည်။

‘အူးဂျော်ရယ်.. အဲသာလေးတော့ ချမ်းတာပေးပါ… တမီးချက်ရို့ပါနော်.. နော်..…’

ဘောင်ဘီးလေးမှာ အောက်သို့ နည်းနည်းလျှောသွားသဖြင့် ဆီးစပ်လေး ပေါ်လာသည်။ အမွှေးမရှိပဲ ပြောင်ရှင်း၍ ခုံးခုံးလေး ဖြစ်နေသည်။ လှဇော် ဒီအချိန်ရောက်မှ လျှော့ပေးလို့ မဖြစ်တော့။ မြူခိုးဖြူ၏ အောက်ခံဘောင်းဘီလေးကို လုံးဝဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ခြေထောက်မှ ဆွဲချွတ်က နဘေးတွင် ပုံထားလိုက်သည်။

ယခုမှ လှဇော် အလွန်တောင့်တ မြင်ချင်လှသော မိမိတူမဝမ်းကွဲလေး၏ ပိပိလေးကို မြင်ရတော့သည်။ ခုနက ဆီးစပ်အထိ အမွှေးမမြင်ရသဖြင့် မပေါက်သေးဟု ထင်မိသော်လည်း အမှန်မှာ ပိပိအထက်နားတွင်ကပ်၍ စုစုပါးပါးဖြင့် အမွှေးနုရေးရေးလေး ပေါက်နေချေပြီ။ အမွှေးနုလေးများမှာ ရေစိုပြီး ဆီးခုံတွင် ကပ်နေသည်။ ပိပိလေးမှာ မို့မို့ဖောင်းဖောင်းလေး၊ အလယ်မှ အဆံလေး တဝက်တပျက် ပြူထွက်နေသည်။

မြူခိုးဖြူကတော့ ဦးဇော် မကောင်းဘူးဆိုတာချည်းပဲ အာလေးလျှာလေးကြီး ရွတ်နေသည်။ လှဇော် အရမ်းကြီး ရှုနေလို့ မဖြစ်သဖြင့် ဆပ်ပြာတိုက်ပြီး လက်စသပ်ရန် ကြိုးစားရတော့သည်။ ဆပ်ပြာလေးကိုယူ။ လက်ထဲတွင်ပွတ်ပြီးမှ မြူခိုးဖြူ၏ ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

အပိုင်း (၃) ဆက်လက်ဖတ်ရှု့ရန် နှိပ်ပါ 👉 ဖြည်းဖြည်းနှင့်မှန်မှန် အရမ်းကောင်းသောလမ်း (အပိုင်း ၃)

Previous

ဖြည်းဖြည်းနှင့်မှန်မှန် အရမ်းကောင်းသောလမ်း

ဖြည်းဖြည်းနှင့်မှန်မှန် အရမ်းကောင်းသောလမ်း (အပိုင်း ၃)

Copyright © 2026 Yeah Celeb [အပြာစာပေ] | Powered by Astra WordPress Theme

ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် ကျွန်တော်တို့ဆိုဒ်လေးမှာနေ့စဉ် ဝင်ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။ အားပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။