“ရှူး……..ဟား” လယောဉျပေါျက အဆငျးတှငျ အေးမွပွီး လတျဆတျသော ရနျကုနျဧ။ျ ဒီဇငျဘာလကေို တဝ ရှူပွဈလိုကျသညျ။ ဖှံ့ဖွိုးတိုးတကျမှု နှောငျ့နှေးသော နိုငျငံတှငျ ဖွဈလေ့ရှိသော လူငယျသဘာဝ အတိုငျး အမြားနညျးတူ စှနျ့စားကာ မွို့ပွလူနမှေု စနဈ ရှေ့ရောကျနသေော ဂပြနျတှငျ ကြောငျးတကျရငျး အလုပျလုပျနသေညျမှာ ၃ နှဈကြောျလပွေီ။ အခုဆို နောငျရဲ အသကျ ၂၇ ပငျ ပွညျ့တော့မညျ။ မိဘမြား ဆုံးပါးပွီးနောကျ တဈကောငျကွှကျ ဖွဈနသေော နောငျရဲအဖို့ လူငယျပီပီ တဇှတျတိုး ထိုးထှကျကာ ဂပြနျတှငျ စကားပွောသငျတနျး တကျရငျး အခြိနျပိုငျး အလုပျ လုပျဖွဈသညျ။ သငျတနျးကာလ တဈနှဈပွီးသောအခါ work permit visa ဝယျပွီး ဆကျနဖွေဈသညျ။ လူငယျ သဘာဝ ပြောျပြောျပါးပါး သောကျသောကျစားစား ဆိုသောျငွားလညျး မိနျးမ ကိစ်စတော့ ရှငျးသညျ။ မမွငျရသော ရောဂါတှေ အတှကျ ကွုံရာ မိနျးမနှငျ့လညျး မဖွဈလိုသောကွောငျ့ပငျ။ လှနျခဲ့သော ၆ လ လောကျကမှ facebook မှ တဆငျ့ ကောငျမလေး တဈယောကျနှငျ့ သိကြှမျးခဲ့သညျ။ ကောငျမလေးကတော့ သူ့ထကျ ငယျသညျ။ ၂၃ နှဈ၊ သူမသညျလညျး လကျရှိ မွနျမာနိုငျငံတှငျ ဂပြနျစာကို လေ့လာနကော ဂပြနျသို့ လာရနျ ကွိုးပမျးနသေော သူ ဖွဈသောကွောငျ့ သိလိုသညျမြားကို နောငျရဲအား မေးမွနျးရမှ တဆငျ့ ခငျမငျရငျးနှီးခွငျးသာ။ အတိုခြုပျဆိုသောျ ခစြျသူရညျးစား ဖွဈပွီးနောကျ လူခငြျးတှေ့ဆုံရနျ ရနျကုနျသို့ ရောကျလာခွငျး ဖွဈသညျ။ လယောဉျပေါျမှ ဆငျးကာ လူဝငျမှုကွီးကွပျရေး ဌာန ရှိသော ပထမထပျသို့ အဆငျးတှငျ အရှေ့တညျ့တညျ့တှငျ ရှိသော မှနျခပြျကာထားသညျ့ နံရံကွီးမှ တဆငျ့ အကွညျ့တှေ ထိုးဖောကျကာ လူအုပျကွီးကွားထဲမှ ခစြျသူကို ရှာဖှကွေညျ့လိုကျသညျ။ ဖတြျကနဲ တှေ့လိုကျရသညျ့ ခစြျသူကောငျမလေးက အလှနျလှပလှနျးနသေညျ။ ဝမျးပိဈ  အကြီလကျပွတျ အမညျးရောငျလေးကို ဝတျဆငျကာ လညျပငျးတှငျ သူ လကျဆောငျအနနှေငျ့ ပေးထားသော ပုလဲပုတီး ဆှဲကွိုးကို ဝတျဆငျထားသညျ။

မကြျနှာတှငျ မိတျကပျကို ခပျပါးပါးလေး လိမျးကြံကာ ခါးလောကျရှိသော ဆံပငျအမညျးရောငျကို ဒီအတိုငျးလေး ခထြားကာ ဆံပငျခှဲကွောငျး ညာဘကျတှငျမှ ညာဘကျနားတှငျ အနီရငျ့ရငျ့ နှငျးဆီပနျးပှငျ့ကွီးကွီးကို ပနျဆငျထားသညျ။ အလှနျလှပသော ခစြျသူကို လကျပွကာ နှုတျဆကျလိုကျသညျ။ သူမကတော့ ခေါငျးလေးအသာငွိမျ့ကာ ပွုံးပွသညျ။ သို့နှငျ့ အရှေ့တှငျ တနျးစီနသေော လူတနျးကွီးနောကျတှငျ ရပျကာ ကိုယျ့အလှညျ့စောငျ့နလေိုကျသညျ။ “နောကျတဈယောကျ” ခေါျသံအပွီးတှငျ နောငျရဲ ကောငျတာသို့ သှားလိုကျသညျ။ ကိုယျ့မှာရှိသော ပတျဈပို့ဈစာအုပျ၊ စာရှကျစာတမျးမြားကို ကောငျတာပေါျ တငျပေးလိုကျသညျ။ အခကြျအလကျမြားကို စဈဆေးနသေော ကောငျတာမှ အရာရှိကို ကွညျ့ကာ စိတျထဲမှ ခြီးကြူးလိုကျသညျ။ တို့ မွနျမာနိုငျငံ တိုးတကျလာတာပဲ။ ထိုသို့ တှေးနစေဉျမှာပငျ “ညီလေး ဂပြနျမှာ အလုပျလုပျရတာ အဆငျပွရေဲ့လား” “ပွပေါတယျ အကို” “အေးကှာ ဝမျးသာပါတယျ.. အကိုတို့လညျး ဒီမှာ အလုပျလုပျရတာ ညီလေးတို့လောကျ အဆငျမပွဘေူးကှ.. လကျဖကျရညျ မတိုကျခငြျဘူးလား ညီလေး” စောစောက အတှေးနှငျ့ တကျတကျစငျအောငျ လှဲနသေညျ။ အကငြျ့တှကေတော့ မပြောကျသေးပါလား။ အဆငျပွအေောငျတော့ ပွောလိုကျရသညျ။ “တိုကျခငြျပါတယျ..အကိုရာ.. ကနြောျ့မှာလညျး ပိုကျဆံ မပါဘူးဗြ.. ဟိုမှာ စီးပှားကပျဆိုကျနလေို့ အလုပျတှေ ရှားပွီး တောျတောျရုနျးနရေတယျ.. အခုလညျး ရနျကုနျမှာ ရှိတဲ့ အဒေါျဆီကို အမှလောတောငျးတာ… အမှရေရငျ တိုကျမယျဗြာ” “အေးပါကှာ.. ငါက ပွနျပေးရမလို ဖွဈနပွေီ…သှားပါတော့” “ကြေးဇူး…အကို” ရနျကုနျတှငျ တဈပတျပဲ နမေယျဖွဈသောကွောငျ့ အဝတျအစားကို နညျးနညျးပဲ အိတျအသေးတှငျ ထညျ့ထားသောကွောငျ့ ခကြျခငြျးဆိုသလိုပဲ ပစ်စညျးစဈဌာန  ကို ဖွတျကာ ကောငျမလေးဆီ အမွနျပွေးလာခဲ့သညျ။ စိတျထဲတှငျတော့ ပွေးဖကျကာ အနမျးခွှလေိုကျခငြျသောျလညျး လူခငြျး အခုမှ တှေ့ဖူးသောကွောငျ့လညျးကောငျး၊ မွနျမာ့ယဉျကြေးမှုနှငျ့ အမွငျမတောျရာ ဖွဈမှာစိုးသောကွောငျ့ လညျးကောငျး၊ ကိုယျရှိနျသပျကာ ကောငျမလေးကို မကြျနှာခငြျးဆိုငျကာ နှုတျဆကျလိုကျသညျ။

“နှယျ.. အရမျးလှတယျ” “ကြေးဇူး…ကိုရဲ… ကိုရဲ ကို ဓါတျပုံထဲမှာ မွငျဖူးပမေယျ့ အပွငျမှာ ခနျ့သားပဲ” “ဗိုကျဆာပွီလား..နှယျ” “မဆာသေးပါဘူး… ဘာဖွဈလို့လဲ..ကိုရဲကော ဆာပွီလား” “လယောဉျပေါျမှာ စားလာတယျ..မဆာသေးပါဘူး… နှယျက မွှောကျပွောနလေို့လေ..” “ခဈခဈ… ကိုရဲကတော့ လုပျပွီ” “ဟောဗြာ… ဘာမှ မလုပျရသေးပါဘူး” “ကိုရဲနောျ… ဇာတိက ပွလာပွီ…အခုမှ စရောကျကာစပဲ ရှိသေးတယျ” “ဟားဟား…ဟုတျတယျနောျ…နောကျတဈပတျဆို ဘယျလောကျထိ ဆိုးမလဲ တှေးကွညျ့…” “အာ…ကိုရဲ…တောျပွီ…မ စနဲ့တော့” “ဟုတျပါပွီကှာ.. မတျတပျကွီး စကားပွောနတော… လာ…နှယျ..တဈခုခု သှားစားရအောငျ.. အခြိနျရတယျမလား” “ဟုတျ..ကိုရဲ.. အိမျကို ပွောလာတယျ…သူငယျခငြျး တဈယောကျ သှားကွိုမယျလို့” “အိုခေ…နှယျ…ဘာစားခငြျလဲ” “အငျး…အခုမှ ညနေ ၄ နာရီကြောျပဲ ရှိသေးတယျဆိုတော့ အဆာပွပေဲ စားရအောငျလေ” “နှယျပဲ..ဦးဆောငျသှားလိုကျနောျ…ကိုက မရောကျတာ ၃ နှဈကြောျပွီ ဆိုတော့ ဘာမှ မသိဘူး” “ကိုရဲ ဘယျမှာတညျးဘို့ စီစဉျထားလဲ” “နှယျ့အိမျမှာလေ” “အာ…ကိုရဲကတော့ ပွောတော့မယျ.. ပေါကျတတျကရ” “ဟားဟား…စတာပါကှာ…နှယျနတေဲ့ နရောနဲ့လညျး နီးအောငျ..မွို့လယျခေါငျ တရုတျတနျးမှာပဲ တညျးမလားလို့လေ” “အငျး…ဒါဆို တရုတျတနျးမှာပဲ လြှောကျကွညျ့ရငျး မုနျ့တှေ စားကွတာပေါ့” သို့နှငျ့ တရုတျတနျးရှိ ဟောျတယျတဈခုတှငျ တဈပတျတညျးခိုရနျ စာရငျးသှငျးကာ အထုပျအပိုးထားပွီး ကောငျမလေးနှငျ့ မုနျ့လြှောကျစားကွသညျ။ ထိုနေ့က ညနေ ၇ နာရီခှဲလောကျတှငျ ကောငျမလေးကို သူမအိမျသို့ ပွနျပို့လိုကျသညျ။ တှေ့ကွဦးမှာပေါ့ ကောငျမလေးရယျ။ နောကျရကျမြားတှငျ ကောငျမလေးနှငျ့ ရနျကုနျမွို့အနှံ့ လြှောကျလညျကာ ခစြျသူဘဝကို ပြောျရှှငျမွူးတူးစခေဲ့သညျ။ ရုပျရှငျလညျး သှားကွညျ့ဖွဈတာပေါ့။ အေးခမြျးလှနျးလှသော သမ်မတ ရုပျရှငျရုံထဲတှငျ ပွသနသေောဇာတျကားကို လစြျလြူရှုကာ နောငျရဲတို့ အလုပျမြားခဲ့သညျ။ ထိုငျခုံကတော့ အမြားသိသညျ့ နောကျဆုံးမှ အတှဲခုံပငျ ဖွဈသညျ။ အရမျးခမြျးနပေုံရသော ခစြျသူနှယျ့ကို ဖကျထားရမှ တဆငျ့ အနမျးမြားခွှကော ခစြျသူဧ။ျ ရမွေောငျးလေးကို လကျခြောငျးလေးဖွငျ့ အသာတူးဖောျနမေိသညျ။

ခစြျသူဆီမှ တအငျ့အငျ့နှငျ့ တိုးတိတျငွငျသာစှာ ထှကျလာသော အသံကလညျး နောငျရဲကို ကာမစိတျ အမွငျ့ဆုံးသို့ ရောကျစသေညျ။ ပငျတီပေါျမှတဆငျ့ ပှတျနရောမှ ပေါငျကို အနညျးငယျ ကားစကော ပငျတီကို မခြှတျစပေဲ ဘေးဘကျမှတှနျးဖယျကာ ခစြျသူရဲ့ ညီမလေးကို ဆှပေးလိုကျသညျ။ မွောငျးတဈလြှောကျ ပှတျပေးနရောမှ ထိပျပိုငျးမှာ မွုပျနသေော အစိလေးကို ရှာဖှပွေီး ကာမခလုတျတှကေို ဖှငျ့ပေးလိုကျသညျ။ အပေါကျထဲကိုတော့ လကျခြောငျးလေးတှကေို မထညျ့ဖွဈပါ။ ဘုရငျမ သညျ ဘုရငျနှငျ့သာ ထိုကျတနျသညျဟု ယူဆသောကွောငျ့ ရှေ့ပွေးတပျသားနှငျ့ အရငျ ပေးမတှေ့ပါ။ ခစြျသူရဲ့ ညီမလေးကလညျး တဖွေးဖွေး အရညျရှှဲလာသညျ။ ခစြျသူကို ကွညျ့လိုကျတော့ မကြျလုံးလေးစငျးကာ ခွောကျကပျလာသော နှုတျခမျး ခပျဟဟ ထံမှ ငွီးသံလေးတှေ ခပျအုပျအုပျ ထှကျလာသညျ။ ခစြျသူလညျပငျးကို ခပျဖှဖှလေး နမျးကာ နား နားသို့ ကပျပွီး ပွောလိုကျသညျ။ “နှယျ.. အဆငျပွရေဲ့လား” “………အငျး” “ကောငျးရော ကောငျးလား” မကြျလုံးလေး အသာဖှငျ့ကွညျ့ကာ မကြျစောငျးထိုးရငျး “ဘာတှေ မေးနတောလဲကှာ” “မရှကျပါနဲ့ နှယျရယျ.. ကိုတို့ကွားမှာ ဘာဆို ဘာမှ မရှိအောငျ လုပျနတော…တဈခုပဲ ခနြျထားမယျ.. သံယောဇဉျ ခစြျခွငျး ဆိုတဲ့ ကွိုးလေးပဲ” “ကိုရဲနောျ…တောျတောျ ပွောတတျတယျ…လူလညျ” နောငျရဲ လကျကတော့ လှုပျရှားမွဲပါ။ ကောငျမလေးကလညျး ခံစားမွဲပါ။ “ဖွေဦးလေ…ကောငျးလားလို့” “ဟုတျ….” ခပျပွတျပွတျပငျ ပွနျဖွသေညျ။ နောငျရဲလညျး ဆကျမမေးတော့ပဲ ညီမလေးကို ပှတျသပျနသေော လကျ အရှိနျကို မွှငျ့လိုကျသညျ။ ခွောကျကပျနသေော ခစြျသူနှုတျခမျးကို အနမျးမြားနှငျ့ စိုစှတျစလေိုကျသညျ။ ပတျဝနျးကငြျကို သတိမရပါ။ သူတို့လညျး သူတို့ဘာသာ အခစြျကမ်ဘာ တညျဆောငျနမေညျမှာ အမှနျပငျ။ တအောငျ့ကွာသောျ ခစြျသူရဲ့ လကျဖဝါးနုနုက နောငျရဲ ပေါငျခှကွားသို့ လာဆုတျကိုငျသညျ။ အသာညှဈသညျ။ ခပျဖှဖှ ကိုငျသညျ။ ဘောငျးဘီမှ ဇဈကို ဆှဲခကြာ ညီလေးကို အတှငျးခံ ဘောငျးဘီကွားမှ လြှိုကာ ခပျသာသာလေး ညှဈသညျ။ သိပျမကွာခြေ။ ခစြျသူက တကိုယျလုံး တုနျတကျကာ အမွငျ့ဆုံးမှ ခုနျဆငျးသှားသညျ။ ခစြျသူ ပွီးသှားတာကို ကွညျ့ပွီး ခစြျသူနှဖူးသို့ အနမျးပေးလိုကျသညျ။ ကိုယျနေ ကိုယျထား အကြီတှေ ပွနျပွငျကာ ခစြျသူခေါငျးလေးကို ရငျခှငျထဲသို့ ပွနျသှငျးလိုကျသညျ။

“ကောငျးလား…နှယျ” “ဟုတျ..” “ကိုရဲကော…” “ကိုက ဘာမှ မှ မလုပျတာ..ဘာမှ မဖွဈဘူးလေ” “နှယျ…ဘာပွနျလုပျပေးရမလဲဟငျ..” “ရတယျ..နှယျ…မလုပျနဲ့” “သခြောလို့လား…” “အငျး….ဒါပမေယျ့…” ရငျခှငျမှာ ခေါငျးမှီနသေော ကောငျမလေး မေးစေ့ကို အသာမော့ခိုငျးကာ မကြျဝနျးလှလှလေးကို ကွညျ့ပွီး “ကိုနဲ့… လိုကျခဲ့ကှာ… နှယျ့ကို ခစြျခငြျတယျ” “အခုလညျး ခစြျနတောပဲကို..” “မဟုတျဘူးလေ…နှယျနဲ့ ကိုနဲ့ တဈစိတျထဲ တဈကိုယျထဲ တဈသားထဲ ဖွဈခငြျတာ..” “ကိုရဲ သဘောပါရှငျ” သို့နှငျ့ ရုပျရှငျ အပွီးတှငျ ဟိုတယျသို့ အပွေးနှငျတော့သညျ။ ကောငျမလေးကို အိမျပွနျပို့ရနျ ၁ နာရီလောကျ အခြိနျရသဖွငျ့ အလငြျမလိုပမေယျ့ နှေးလို့လညျး မဖွဈပေ။ ဟိုတယျသို့ ရောကျသညျနှငျ့ ကောငျမလေးက ခဏဟု ဆိုကာ သနျ့စငျခနျးသို့ ဝငျသှားသညျ။ နောငျရဲလညျး အပြောျကွီး ပြောျကာ ကုတငျပေါျတှငျ လှဲနသေညျ။ ကောငျမလေးက ရခြေိုးခနျးမှ ထှကျလာကာ ဘေးသို့ ဝငျအိပျသညျ။ နောငျရဲနှငျ့ မကြျနှာခငြျးမဆိုငျပဲ တဘကျစောငျး အိပျနသေညျ။ အခြိနျအနညျးငယျ ကွာသညျအထိ တိတျဆိတျနသေညျ။ ကောငျမလေး ကိုယျလုံးကို အသာလေး ဆှဲလှညျ့ကာ တိတျဆိတျမှုကို နောငျရဲ ဖွိုခှဲလိုကျသညျ။ “ခစြျတယျ…နှယျရယျ” “နှယျလညျး ကိုရဲ ကို ခစြျပါတယျ” “ဘယျလောကျထိ ခစြျလဲ” “ကိုရဲကလညျး ကိုရဲနဲ့ အခုလို လိုကျလာတာ ကိုရဲ ကို ခစြျလို့ပေါ့” “ကြေးဇူးပါ နှယျ” “နှယျ့ကို အထငျမသေးရဘူးနောျ…ကိုရဲ ကို တအားခစြျလို့ နှယျ့ဘဝကို ပေးမှာ” “တအားခစြျတာပဲ နှယျရယျ” နှယျ့ နှုတျခမျးပါးကို အနမျးစပြိုးလိုကျသညျ။ အနမျးတှကေို အသားကစြပွုလာသော နှယျက တုံ့ပွနျအနမျးတှေ ပေးသညျ။ နောငျရဲ လကျတဈဘကျက ကောငျမလေးပုခုံးကို လြှိုကာဖကျလိုကျပွီး ကနြျတဈဘကျက အကြီပေါျမှနကော ရငျသားတှကေို ပှတျသပျပေးနသေညျ။ ထို့နောကျ အကြီမြားကို ခြှတျစကော ခပျထှားထှား နို့ ၂ လုံးကို ခြပေေးနတေော့သညျ။ ဘယျဘကျမှသညျ ညာဘကျ၊ ညာဘကျမှသညျ ဘယျဘကျ ပွောငျးကာ ခြပေေးသညျ။ ထို့နောကျ နို့သီးခေါငျး တဈဘကျကို ငုံစုပျလိုကျသညျ။ ကနြျတဈဘကျကိုလညျး အအားမပေးပါ။ လကျညှိုး လကျမနှငျ့ အသာအယာ ပှတျခြပေေးသညျ။

ထိုသို့လုပျနရေငျးမှ လကျခြောငျးမြားသညျ ကောငျမလေး ဗိုကျသားလေးမြားကို ပှတျပွီးဆငျးကာ ပငျတီဘကျသို့ ရောကျလာသညျ။ ဒီတဈခေါကျတော့ ပငျတီကို ခြှတျစကော လကျနှငျ့ အသာအုပျပွီး ပှတျပေးတော့သညျ။ ကောငျမလေးဆီမှလညျး တအငျးအငျး အသံတှေ တဖွေးဖွေး ကယြျလောငျလာသညျ။ တရစပျ နမျးနသေော နှုတျခမျးတို့ကို ခဏရပျကာ ကောငျမလေး ပေါငျကွားသို့ မကြျနှာမူလိုကျသညျ။ ညီမလေးက အရညျတှနှေငျ့ တောကျပွောငျရှှနျးလဲ့နသေညျ။ အမှှေးတှကေလညျး မထူမပါး ခပျပါးပါးရယျ။ ပနျးရောငျနုနုသနျးနသေော အပေါကျဝနှုတျခမျးသားကို အသာဖွဲကာ အစေ့ကို ရှာလိုကျသညျ။ လြှာဖြားနှငျ့ အသာထိုးဆှကာ လြှာကို အထကျအောကျ လှုပျရှားလိုကျသညျ။ တပွတျပွတျ အသံနှငျ့အတူ ကောငျမလေးဆီမှ တအားအား အောျသံပါ စညျးခကြျကကြြ ထှကျလာသညျ။ ဖငျအနညျးငယျ ကွှလာကာ စညျးခကြျအလိုကျ လှုပျရှားလာသညျ။ “ကိုရဲ…နှယျ မနတေတျတော့ဘူး…လုပျပေးပါတော့” “ကောငျးလား…နှယျ” “တအားကောငျးလို့ ခကျနတော…မွနျမွနျလုပျတော့ကှာ” အခုခြိနျထိ အဝတျအစား ဘာမှ မခြှတျရသေးသော နောငျရဲ လြှပျတပွတျအတှငျး အမွနျ ခြှတျလိုကျသညျ။ ခုဏက ဟိုတယျပွနျကာစတှငျ ဝနျထမျးကောငျလေးထံမှ မှာထားသော ကှနျဒုံးကို ဖောကျလိုကျသညျ။ အတှေ့အကွုံ မရှိသောျလညျး အောကားမြားကွညျ့ထားသောကွောငျ့ ဒီလောကျတော့ ဖောကျတတျသညျ။ မွငျဖူးထားသညျ့အတိုငျး ကှနျဒုံးကို ထိပျဖြားလေးကို ဖိကာ ညီလေးကို စှပျလိုကျသညျ။ အဆုံးထိ ဆှဲခလြိုကျသညျ။ မခံစားဖူးလို့လား မသိ။ ညီလေးကို ခပျတငျးတငျး ဖွဈစသေညျ။ နောငျရဲ လုပျသမြှကို ကွညျ့နသေော ကောငျမလေးကို လှမျးပွောလိုကျသညျ။ “ကို ထညျ့လိုကျတော့မယျနောျ” ကောငျမလေးက မကြျလုံးမှိတျပွကာ ခှငျ့ပွုလိုကျသညျ။ ထို့နောကျ ကားနသေော ပေါငျကို အသာကိုငျဖွဲကာ ညီလေးခေါငျးတိုးရနျ အပေါကျ ရှာရတော့သညျ။ အမွှောငျးတဈလြှောကျကို အခြောငျးလိုကျ ပှတျသပျရငျး အပေါကျဝကို မှနျးဆကာ ညီလေးနှငျ့ ခပျဆဆ ထိုးလိုကျသညျ။ ထိုးလို့ မရ။ အပေါကျပြောကျနသေညျ။ သခြောအောငျ အပေါကျဝကို တဈခါ ဖွဲကွညျ့ကာ စိတျနှငျ့ မှတျသားလိုကျသညျ။ အစေ့လေးရဲ့ အောကျမှာ အပေါကျ တဈပေါကျရှိတယျ။

အဲ့ဒါ သေးပေါကျသညျ့အပေါကျ။ ထိုအပေါကျမှတဆငျ့ အောကျသို့ အတနျငယျမြှတှငျ အပေါကျ ယောငျယောငျ တဈခု ရှိသညျ။ ထိုနရောပငျ ဖွဈမညျ။ ညီလေးကို အရငျးမှ ကိုငျကာ အစေ့ကို ခြိနျလိုကျသညျ။ တဖွေးဖွေး အောကျသို့ ဆငျးလာကာ အပေါကျဝဟု ထငျသော နရောကို ပွနျထိုးထညျ့ကွညျ့သညျ။ ကောငျမလေးကို ကွညျ့တော့ ရှကျလို့ ထငျမညျ မကြျစိမှိတျထားသညျ။ လုပျစရာ ရှိတာကို ဆကျလုပျလိုကျသညျ။ ထိုးထညျ့သညျ။ မဝငျ။ ညီလေးက ခပျတငျးတငျး ဖွဈလာသညျ။ ကှနျဒုံးစှပျထားသညျ့ အရှိနျအပွငျ တငျပါး၊ ခါးတို့ လှုပျရှားမှုကွောငျ့ တငျးရငျးလာသလို ခံစားရသညျ။ အပေါကျဝက ကိုယျ့အရှေ့မှာ မြှောျတောျယောငျဖွဈနသေညျ။ စိတျပွနျတငျးကာ ပွနျထညျ့သညျ။ “အ..အ…အား” ဘယျလိုမှ မထငျမှတျထားသော အဖွဈအပကြျ။ ညီလေးဆီမှ ခပျပစြျပစြျ အရညျတှေ ကှနျဒုံးထဲသို့ ထှကျလာသညျ။ သှားပွီ။ ခဲလသေမြှ သဲရကေပြွီ။ အသံကွားသောကွောငျ့ မကြျလုံးဖှငျ့ကာ ကောငျမလေးက လှမျးမေးသညျ။ “ကိုရဲ..ဘာဖွဈတာလဲ” “ပွီးသှားလို့…နှယျ….ကို မထိနျးနိုငျလို့ ထှကျသှားတာ” အားတုံ့အားနာ ရယျကြဲကြဲနှငျ့ ပွနျဖွလေိုကျသညျ။ “ဟငျ…ကိုရဲကလညျး…လုပျတော့ မလုပျရသေးဘူး” “ဆောရီးပါ…နှယျ…ကို ပထမဆုံးလုပျတာဆိုတော့ ဘယျလိုမှ မထိနျးနိုငျ ဖွဈသှားတယျ” “ရပါတယျ…ကိုရဲ…နှယျလညျး စိတျတှေ လှုပျရှားနတော” “နောကျတဈခေါကျပေါ့…နှယျ” “ဟငျ…လုပျဦးမလို့လား” “ညီလေး ပွနျနိုးလာရငျလေ” “ခဈခဈ…ဟုတျပါပွီ” ထို့နကေ သူတို့ နောကျတဈကွိမျ လုပျလိုကျသညျ။ ပထမတဈကွိမျ ပွီးထားသောကွောငျ့လညျးကောငျး စိတျကလညျး တငျးထားသောကွောငျ့ လညျးကောငျး အပေါကျဝကို ရှာတှေ့ကာ အဆုံးထိ တကျလှမျးနိုငျခဲ့သညျ။ နောကျရကျမြားမှာတော့ အခြိနျရရငျ ရသလို ဘယျမှ မသှားတော့ပဲ အခစြျမွို့ကို ပနကျရိုကျ မွကှေကျခနြလေိုကျသညျ။ တဈပတျပွညျ့လို့ အပွနျမှာတော့ လဆေိပျတှငျ ခစြျသူက မှာသညျ။ “ကိုရဲ…နောကျတဈခါ ပွနျလာရငျ မိုးမရှာပဲ မိုးကာဝတျကွီးနဲ့ မငိုနဲ့နောျ…ခဈခဈ” …ပွီးပါပွီ..။