ကိုကို အလုပျထှကျမညျ့နေ့။ အလုပျသာထှကျရတာ ဒီအလုပျကိုသံယောဇဉျရှိသညျ။ ဒါပမေယျ့လညျး သူ့ သူငယျခငြျးမြား နှငျ့ လုပျငနျးစပျတူ အဖွဈပထမဆုံး စလုပျမှာမို့ ထှကျရတာ ။ဒီနေ့တော့ အလုပျနောကျဆုံးလုပျခဲ့တဲ့ သူ့လစာ ကိုသှားထုတျရငျး ယူနီဖောငျးတှေ ကို သှားအပျသညျ။ ရုံးခနျးထဲရောကျတော့ မနျနဂြော မလဲ့ က သူ့ကို အပွုံးဖွငျ့ နှုတျဆကျသညျ။ မလဲ့က သူတို့ ကုနျတိုကျမှာ မနျနဂြော လေ။ “ဟဲ့ နငျ့က ငါတို့ကိုခှဲသှားတော့မှာပေါ့” ဟု ပွောတော့.. “ဟုတျ မထှကျခငြျပါဘူး အဈမ ရယျ ဒါပမေယျ့ သူငယျခငြျးတှေ နဲ့ အလုပျအတူတူလုပျမှာမို့ပါ” ဟု ပွောရငျး ယူနီဖောငျးမြားကို မလဲ့ကို လှမျးပေးလိုကျသညျ။ မလဲ့က ယူနီဖောငျးမြားကို လှမျးယူရငျး “အငျး လစာ ထုတျရဦးမယျနောျ..”ဟု ဆိုကာ သူ့အနောကျဘကျ ဗီဒိုအောကျအံဆှဲထဲမှ လစာအိတျကို လှမျးယူတော့ မလဲ့ ရဲ့ နောကျပိုငျး က တငျးခနဲ ဖွဈသှားသညျ။ ဖငျကို ကုနျးပွီး ယူလိုကျသညျမို့ မလဲ့ရဲ့ အိုးက ပွောငျသှားသညျ။ မလဲ့က ကလေးတဈယောကျမှေးပွီးသား ဖွဈသညျ့တိုငျ အခုထိ လှတုနျး။ သူအလုပျကို ဝငျခါစက ဆိုရငျ မလဲ့ကို အပြိုပဲ ထငျတာ။ အဲဒီတုနျးကဆိုရငျ မလဲ့ ဖငျကွီးကိုမှနျးပွီး ကိုကိုက ဂှငျးထုနကွေ။ အခုတော့ မလဲ့ ဖငျကွီးကိုမှနျးပွီး ဂှငျးထုတာကို ရပျရတော့မညျလေ။ အခုလညျးကွညျ့ ဖငျကုနျးပွီး လစာအိတျကို ရှာနတော က တောျတောျကွာသညျမို့ ကိုကိုလညျး မလဲ့ဖငျကွီးကို ကွညျ့ရငျး လီးက အလိုလို တောငျလာသညျ။ “မလဲ့..ရယျ ဖငျလိုးခငြျတယျဗြာ။ တကယျပဲ လီးတောငျ တောငျလာပွီ။ လီးသာ သှငျးလိုကျရငျတော့…” ဆိုပွီး သူ့စိတျထဲက ပွောနမေိသညျ။ မလဲ့ လှညျ့လာတဲ့ အထိ ကိုကိုက မလဲ့ဖငျကွီးကို ကွညျ့နတေုနျး။ မလဲ့ ပွနျလှညျ့လာတော့ သူကွညျ့နတောက မလဲ့ရဲ့ နောကျပိုငျး အောကျဘကျကို ကွညျ့နမှေနျးသိတော့ မလဲ့က သူ့ကို မကြျစောငျး နုနုတဈခကြျထိုးပွီး လစာအိတျကိုလှမျးပေးသညျ။

ကိုကိုကလညျး မလဲ့သိသှားတာ ကို သိတော့ ပွုံးစိစိနှငျ့ မလဲ့ တဈကိုယျလုံးကို သိမျးကွုံးကွညျ့ပဈလိုကျပွီး “သှားမယျနောျ မ” ဟု ဆိုပွီး ရုံးခနျးထဲမှ ထှကျခဲ့လိုကျသညျ။ ရုံးခနျးဘယျဘကျမှာက toilet ဆိုတော့ ကိုကိုလညျး အထဲဝငျသှားလိုကျပွီး မလဲ့ ကိုမှနျးကာ ဂှငျးထုလိုကျသညျ။ လရတှေကေ အမြားကွီးထှကျသညျ။ကောငျးလိုကျတာ ပွောမနနေဲ့တော့။ တကယျမြား လိုးလိုကျရရငျ ဖငျကွီးထဲ လီးက စိမျ့နမှောပဲ။ မလဲ့ ကို တကယျလိုးခှငျ့က ကွုံလာလပွေီ။ ညနပေိုငျး ကိုကို တဈယောကျတညျး ပငြျးပငြျးရှိတာနဲ့ ကုနျတိုကျဘကျကို ထှကျလာခဲ့လိုကျသညျ။ ကုနျတိုကျနားရောကျတော့ မလဲ့ယောကျြား ကို ကြောျ က “ဟာ ဟေ့ကောငျ အလုပျထှကျတော့ မယျဆို” “ဟုတျတယျ အကို ” “အေးကှာ အိမျက ကှနျပြူတာကိုလာကွညျ့ပေးပါဦး ဝငျးဒိုးက မတကျပွနျဘူး ငါလညျး တတျသလောကျ မှတျသလောကျလုပျတာပဲ” ဟုတျလညျး ဟုတျသညျ ဘယျနှခါပွငျပွငျ ကောငျးသညျ့ စကျမဟုတျ ။ ဒါကွောငျ့လညျး ကိုကို အမွဲတမျးသှားပွငျပေးရသညျ။ အခုလညျး ပကြျပွနျပွီ။ “ဟုတျကဲ့ အကို”ဆိုပွီး သူ ကုနျတိုကျထဲမှာ သှားပွီး ဂိမျးကစားနလေိုကျသညျ။ ည ၇ နာရီလောကျမှ သတိရသညျ။ ကိုကြောျ့ အိမျသှားပွီး ကှနျပြူတာ ပွငျပေးဦးမှပဲ။ သူထှကျလာတော့ မှောငျရီပြိုးနပွေီ။ လမျးမီးမြားတောငျလငျးနပွေီပဲ။ “ကိုကြောျ..ကိုကြောျ” ကိုကို က ကိုကြောျတို့ အိမျခနျးတံခါးရှေ့ကနေ လှမျးခေါျလိုကျတယျ။ ခေါျတာက ကိုကြောျ ထှကျလာတာက မလဲ့။ “အဈမ ကိုကြောျရော.. ကိုကြောျက ကှနျပြူတာ ကွညျ့ပေးဖို့ပွောထားလို့” ဆိုတော့… “ဟုတျလား..အေးဟယျ ကှနျပြူတာကလညျး ပကြျပဲပကြျနတောပဲ။ ကိုကြောျက လာကွညျ့ခိုငျးထားတာလား။ အခုက ကိုကြောျမရှိဘူး ။ သူခရီးသှားတယျ။ ပဲခူးက သူ့ အဒေါျ အလုပျကိစ်စတဈခုနဲ့ လှမျးခေါျလို့ ညနကေပဲ ခကြျခငြျးထသှားတာ။ သနျဘကျခါလောကျမှ ပွနျရောကျမယျတဲ့။” ဆိုပွီး သူ့ကို တံခါးဖှငျ့ပေးရငျးပွောကာ ကှနျပြူတာ ဘကျကို လှမျးသှားသညျ။ “ကွညျပေးပါဦးဟယျ…ပကြျတာကို” ဆိုပွီး မလဲ့က ကှနျပြူတာကို ဖုံးထားသညျ့ အဝတျကို ဖယျကာ ကှနျပြူတကိုဖှငျ့ပေးဖို့ ယူပီအကျဈကို ကုနျးအဖှငျ့ မလဲ့ ဖငျကွီးက ကားခနဲ ဖွဈသှားတော့ ကိုကို့ အကွညျ့က မလဲ့ဖငျကားကားကွီးဆီကို ရောကျသှားတော့သညျ။

ဆောျကွီးက ဖငျကတော့ စောကျရမျး တငျးသညျ။ ကားနတောပဲ အခုလညျး ကုနျးနသေညျ့ မလဲ့ဖငျကို ကွညျပွီး ကိုကို လီးက ခကြျခငြျးထောငျမတျလာသညျ။ ဖငျက ကွညျ့ကောငျးလိုကျတာ။ ဖငျသားနှဈလုံး က တငျးနတေော့ အလယျ အကှဲကွောငျးက ထငျးနသေညျ ။ အခုလို အနအေထားမြိုးနှငျ့ ပွေးဆောငျ့လိုကျရရငျ ဟု ကိုကိုတှေးနတေုနျး မလဲ့က လှညျ့လာသညျ။ ကိုကို့ မကြျလုံးက ဖငျကနအေကွညျ့မရှေ့ ။ မလဲ့လှညျ့တာနဲ့ တိုးတော့ ဖငျကို ကွညျ့နမှေနျးသိသာသှားသညျ။ မလဲ့က ပွုံးစိစိ နှငျ့။ သူကလညျး ပွုံးစိစိနှငျ့ “ဟဲ့ နငျ အအေးသောကျမလား နငျ့ကွညျ့ရတာ ခြှေးလညျးပြံလို့ ပူနတေယျထငျတယျ” ဟု သူ့ကို ခပျငေါ့ငေါ့လေး ပွောတော့ “ဟုတျ သိပျကောငျးတာပေါ့။”ဟု သူပွုံးစိစိဖွငျ့ ပွောပွီး ကှနျပြူတာခုံတှငျ ဝငျထိုငျကာ ကှနျပြူတာကို ကွညျ့နလေိုကျသညျ။ အမှနျကကှနျပြူတာက ဘာမှမဖွဈ။ နညျးနညျး error ရှိနလေို့ဖွဈသညျ။ အခြိနျဆှဲပွီး ဟိုဖိုငျဖှငျ့ ဒီဖိုငျဖှငျ့ နှငျ့ သူလုပျနလေိုကျသညျ။ လီးက တောငျနတော မပွတျ။ နေ့လညျကတညျးက မလဲ့ဖငျကို မှနျးပွီး ဂှငျးတိုကျထားတာက အခုထိ စိတျကရှိနတေုနျး။ အခုလညျး ဖငျကုနျးလိုကျသညျကိုတှေ့ရတော့ လီးက ထောငျမတျနတေော့သညျ။ မလဲ့လာခပြေးသညျ့ အအေး သောကျပွီးတော့ မနနေိုငျတော့ မလဲ့ နှငျ့ သူ တိုကျခနျးထဲမှာ နှဈယောကျတညျး ဆိုတဲ့ အသိ က ရငျခုနျသံကို ပိုမွနျလာစခေဲ့သညျ။ “မလဲ့ ကနြောျ အပေါ့သှားလိုကျဦးမယျ” ဆိုပွီး အိမျသာထဲဝငျကာ ဂှငျးထုနတေော့သညျ။ ဂှငျးထုရငျ အရှေ့ကိုကွညျ့တော့ အောကျခံဘောငျးဘီတှေ နံရံကပျကွိုးတနျးမှာ တနျးထားသညျကိုတှေ့သညျ။ မလဲ့တို့ က ရခြေိုးခနျးနဲ့ အိမျသာတှဲထားတော့ ရခြေိုးပွီး လြှောျထားတဲ့ မလဲ့ ဘောငျးဘီတှေ က ရခြေိုးခနျးထဲမှာပဲလှနျးသညျမို့ သူ့အတှကျ အဆငျပွသှေားသညျ။ မလဲ့ ဘောငျးဘီတဈထညျ ကိုယူလိုကျပွီးမလဲ့စောကျဖုတျနှငျ့ တနျးသညျ့နရောကိုလီးထိပျနှငျ့ ထိုးပွီး ဂှငျးထုနလေိုကျသညျ။ ပါးစပျကလညျး အသံထှကျကာ”မလဲ့ရယျ လိုးခငြျတယျဗြာ။ မလဲ့ စောကျပတျကွီးကိုရော ဖငျကွီးကိုရော လိုးခငြျတယျ အားအား…မလဲ့ မလဲ့…” ဟု ညညျးတှားမိနသေညျ အိမျသာထဲတှငျတော့ ကိုကိုဂှငျးထုရငျး မလဲ့ကို တမျးတပွီး ပွောတဲ့ ညဉျးသံတှကေ လှိုငျနတေော့သညျ။

အိမျသာနှငျ့ တှဲလြှကျက မီးဖိုခနျး။ မီးဖိုခနျးထဲမှာ မလဲ့ တဈယောကျ ညစာအတှကျ ပွငျဆငျနသေညျ။ ညနပေိုငျး ကိုကြောျမရှိတော့ သူတဈယောကျတညျး စားဖို့လုပျရသညျး အခု ဧညျ့သညျ ရှိတော့ ကိုကို့အတှကျပါ ညစာ ပွငျဆငျနသေညျ။ အမှနျဆို ဒီနေ့ ကိုကြောျနှငျ့ လိုးဖို့ပငျ။ မလဲ့တို့က စညျးကမျးရှိသညျ။ ကိုကြောျကို မလဲ့က ညတိုငျးမပေး တဈပတျကို တဈရကျသာလိုးခှငျ့ပေးထားသညျ။ ဒီနေ့တော့မလဲ့ ငတျပွီ အမှနျက မလဲ့လညျး လိုး တာကို သိပျကွိုကျသညျ။ မငျ်ဂလာဆောငျပွီးစက ညတိုငျး အလိုးခံခဲ့သညျ။ ဒါပမေယျ့ ကိုကြောျက ညတိုငျးနောကျကမြှ ပွနျလာပွီး မလဲ့ အိပျခြိနျရောကျမှ စောကျဖုတျလှနျလိုးတော့သညျ။အဲဒါကိုမလဲ့ မကွိုကျ။ စောစောပွနျလာ ။ မိနျးမကို ကောငျးကောငျးလိုးပေးပွီးရောပေါ့။ ပွီးတော့ အခုတလော ကိုကြောျ မူပကြျနသေညျ။ အိမျကို နောကျကမြှ ပွနျလာသညျ။ မလဲ့က လိုးစခေငြျလို့ သူ့နားကပျတာတောငျ သိပျမကွိုကျခငြျ။ မလဲ့ကို ကိုကြောျမလိုးပေးတာ။ နှဈပတျလောကျတော့ရှိတော့မညျ။ “အား…အား..ရှီးးး” အသံက တိုးသောျလညျး ကွားရသညျ။ မလဲ့တို့ အိမျသာက အခနျးမလုံ။ အိမျသာထဲမှာ ကိုကို ရှိနတေုနျး အသံကွားနရေသညျမို့ မလဲ့ ဟငျးခကြျနရေငျး နားစိုကျထောငျမိသညျ။ ဘာမြားလဲပေါ့။အသံက တဈခါတဈလေ တိုးသှားလိုကျ ကယြျသှားလိုကျ။ မလဲ့စပျစုခငြျစိတျ ဖွဈလာသညျ။ အိမျသာတံခါးနား ကို တိုးပွီး နားစှငျ့ကွညျ့တော့ဟုတျသညျ။ အိမျသာထဲက ကိုကို့ အသံ။”အား အား” နှငျ့ ညဉျးနသေံ ကို ကွားရသညျ။ “မလဲ့ရယျ…အား..” ဟငျ။ သူ့နာမညျ ကို ခေါျသံ။ ဘာပါလိမျ့။ ဆကျနားထောငျကွညျ့တော့လညျး အားအား နဲ့ ပဲအောျနတေယျ။ ဘာမှနျးမသိ။ ထူးတော့ထူးဆနျးနသေညျ။ မလဲ့ အိမျသာနားက ခှာလိုကျပွီး ဟနျမပကြျ အလုပျဆကျလုပျနသေညျ။ ခဏနတေော့ ကိုကိုထှကျလာသညျ။ ခြှေးစို့နသေညျ့မကြျနှာဖွငျ့။ မလဲ့ က ဟငျးခကြျနတေော့ ကိုကို့ကို ကြောပေးထားသညျ။ မလဲ့ဖငျကိုကွညျ့ရငျး လီးက ပွနျတောငျလာသလိုလို။ ခုနက အိမျသာထဲမှာ ဂှငျးတိုကျတာ တောျတောျ လေး ဟိုကျသှားသညျ။

ဖငျကိုမွငျတော့လညျး ပွနျပွီးအမောပွသှေားတယျ။ မလဲ့ က အိမျသာထဲက ထှကျလာတဲ့ ကိုကို့ကိုကွညျ့ရငျး”computer က အခွအေနဘေယျလိုလဲ” “ကောငျးသှားမှာပါ” “ဒါနဲ့နပေါဦး နငျခုနက အိမျသာထဲမှာ ဘာာဖွဈနတောလဲ အားအား နဲ့” ရုတျတရကျကွီး မလဲ့က မေးလိုကျတော့ ကိုကိုထူပူသှားသညျ။ ခေါငျးကို မဖေါျ ဒါပမေယျ့မလဲ့ကို အကဲခတျနသေညျ။ “ဟဲ့ မေးတာဖွလေေ” “ဘာမှမလုပျပါဘူးဗြ” “ဘာမှမလုပျပါဘူးဆိုတယျ။ အသံတှကေထှကျလို့။ ငါ့နာမညျခေါျသံတောငျကွားရသေးတယျ” “ဟငျ..ဘာတှကွေားသှားတာလဲဟငျ…ဒုက်ခပါပဲ” “သခြောမကွားရပါဘူး။ နငျဘာတှလေုပျလဲပွောစမျး” အလုပျမှာလညျး သူ့အထကျ က မနျနဂြော။ ဒီမှာတော့ သူနဲ့မလဲ့နှဈယောကျတညျး ဒါပမေယျ့ ကိုကိုစိတျပူနသေညျ။ မလဲ့ကိုမှနျးပွီးဂှငျးထုတာ အသံထှကျသှားတာ မလဲ့ကွားမယျလို့မထငျ။ မလဲ့ကိုကွညျ့တော့ မလဲ့က သူ့ကို စိတျဆိုးဟနျတော့မပွ။ “ဂှငျးထုနတောပါ မ” “ဟငျ..အဲဒါဘာလဲ” ဆိုတော့ သူအံ့သွသှားသညျ။ “မလဲ့က ဒါလေးတောငျမသိဘူးလား” “အငျး..မသိဘူး” “ဒါဆိုလညျး နပေါတော့ဗြာ သိမှမသိတာ” “ဟာ..နငျကလညျး မသိရငျပွောပွလေ..ပွီးတော့ ငါ့နာမညျလညျးခေါျနတေယျဘာလဲ” ဆိုပွီး မလဲ့က အနားကပျလာတော့…ကိုကိုမနနေိုငျတော့ မလဲ့ကို ဖမျးဆှဲပွီး မလဲ့လကျကို သူ့လီးကိုကပျထားပေးလိုကျသညျ။ပွီးတော့ မလဲ့နို့သီးတဈလုံးကိုလညျး ဖမျးညှဈပွီးနယျနလေိုကျသညျ။ “ဟငျ…နငျဘာလုပျ….” ဟုပွောတာပငျမဆုံးသေး မလဲ့ကို ဆှဲလှဲပွီး ထမီကိုခြှတျပွဈလိုကျသညျ။ မွနျခကြျ။ မလဲ့ အောကျပိုငျးက ထမီမရှိတော့ မလဲ့ပေါငျကွားထဲ ဝငျပွီး မလဲ့စောကျပတျကို သူ့လီးနှငျ့ တခါတညျးထိုးထညျ့လိုကျတော့သညျ။ လြှငျမွနျမှုကွောငျ့မလဲ့တဈယောကျ ဘာမှနျးမသိလိုကျခငျမှာ ကိုကို့လီးက မလဲ့စောကျပတျထဲ တဈဝကျလောကျဝငျသှားတော့သညျ။ “မလဲ့ရယျ…မလဲ့ကိုအရမျးခစြျမိလို့ မလဲ့ ကိုမှနျးပွီး လိုးသလိုမြိုးလီးကိုကိုငျပွီး ဆော့နတောဗြ။ အရမျးလိုးခငြျလို့ပါ မလဲ့ရယျ” ဆိုပွီး မလဲ့ပေါျကို တကျဖိထားပွီး ပွောလိုကျတော့ မလဲ့ကွောငျသှားသညျ။ “မလုပျပါနဲ့ ကိုကိုရယျ…ငါ့မှာယောကျြားနဲ့…” “မလဲ့ရယျ မလဲ့ကို ကိုကြောျ မခဘြူးဆိုတာ သိပါတယျ။

မလဲ့လညျးဆာနတောမဟုတျလား” လို့ပွောတော့ မလဲ့က သူ့ကို မကြျလုံးဝိုငျးဝိုငျးမြားနှငျ့ မော့ကွညျ့သညျ။ အဲဒီအကွညျ့ကို သူ အဓိပ်ပါယျမဖောျတတျ။ မလဲ့မကြျနှာကို ငုံ့ကွညျ့ရငျး လကျတှကေ မလဲ့ လကျနှဈဖကျကို ခြုပျထားမိသညျ။ ခြုပျထားလကြျ နှငျ့ပငျ မလဲ့ နှုတျခမျးသားထူထူတှကေို အတငျးငုံ့နမျးပဈသညျ။ မလဲ့ နှုတျခမျးတှေ က အရမျးကောငျးလို့ ကောငျးသညျ။ ခပျကွာကွာ နမျးလိုကျတော့ မလဲ့ အသကျရှုလိုကျသညျ့ လတှေကေ ကိုကို့ မကြျနှာ ကို လာဟပျသညျလေ။ လီးက မလဲ့ စောကျပတျထဲ တဈဝကျလောကျဝငျနတော အကုနျမထိုးထညျ့ရသေး။ ဒီအတိုငျးပငျ ထားလိုကျပွီး မလဲ့ နို့တှေ အငျ်ကြ ီပေါျမှ ပငျ လကျနှဈဖကျဖွငျ့ နယျလိုကျတော့ မလဲ့ တဈယောကျမခံနိုငျတော့… “အား..အငျး..ဟငျး…အရမျးမလုပျနဲ့ဟာ…ဟငျ့” ဆိုပွီး ညညျးကာ အတငျးရုနျးသေးသညျ။ ဘယျရမလဲ။ ကိုကို က မလဲ့ပေါငျကွားထဲမှာ နရောကနြပွေီ။ လီးကို မလဲ့စောကျပတျထဲ ပိုဝငျအောငျ ခါးကို နညျးနညျး ထပျတိုးပွီး ဆောငျကွညျ့တော့လီး နညျးနညျးဝငျသှားသညျမို့ မလဲ့ စောကျပတျထဲမှာ ကပြျလို့နတေော့သညျ။ လီးတဈခြာငျးလုံးဝငျတာတောငျ မလဲ့က ရုနျးခငြျသေးသညျ။ မလဲ့ ပေါငျနှဈဘကျကို ကိုကိုက သူ့ဒူးနှဈဘကျဖွငျ့ မပွီးရှေ့ကိုတိုးလိုကျတော့ လီးက မလဲ့စောကျပတျထဲ အတှငျးပိုငျးအထိ ဝငျသှားတော့သညျ။ ပွီးတော့မှ ကွမျးပွငျကို ဒူးထောကျလိုကျပွီး မလဲ့ လကျမောငျးနှဈဘကျကို လကျဖြံဖွငျ့ဖိ ကာ ပခုံးကိုကိုငျပွီး သုံးလေးခကြျ ဆကျတိုကျဆိုသလို ဆောငျ့ လိုးပေးလိုကျသညျ။ “အား…အ..အား အရမျး..ပဲ..အား မလုပျနဲ့..အား ကိုကို” ဆိုပွီး ညဉျးအောျတော့သညျ။ “မလဲ့ရယျ အရမျးလိုးခငြျနလေို့ပါ ဗြာ မလဲ့ကို ဟိုးအရငျကတညျးက လိုးခငြျနခေဲ့တာ မလဲ့ဖငျ ကို ကနြောျ လိုးခငြျလိုကျတာ အရမျးပဲ အခုလညျး မလဲ့ဖငျကွီးက သိပျလှတော့ အိမျသာထဲမှာ မလဲ့ကိုမှနျးလိုးနတော မလဲ့က သိသှားတော့လညျးကောငျးတာပေါ့ အခုလိုးတော့မယျနောျ” ဆိုပွီး ရငျခုနျသံစကားတှကေို မလဲ့ကို ခွှထေညျ့လိုကျတော့သညျ။ မလဲ့က ကိုကို့ အပွောတှကေို နားထောငျပွီး မကြျလုံးမှိတျထားတော့သညျ။

“မလဲ့ရယျ စိတျဆိုးနတောလားဟငျ မမ ကို ခစြျလှနျးလို့ပါဗြာ မနနေိုငျတော့လို့ပါ ” ဆိုပွီး ကိုကိုက နို့တှကေိုကုနျးစို့တော့ မလဲ့ညညျးသံလေးတှေ ထပျထှကျလာပွနျတော့သညျ။ လီးက မလဲ့စောကျပတျထဲမှာ အကုနျဝငျနပွေီ ကိုကို့ ဆီးစပျနှငျ့ မလဲ့ ဆီးစပျက ထိကပျနတေော့သညျ။ မလဲ့ရငျသားတှကေ ဝငျးပနသေညျ မို့ ကိုကို မနနေိုငျ ကုနျးပွီး နို့သီးတဈလုံးကို ကိုငျလြှကျ တဈလုံးကို အားရပါးရ စို့လိုကျသညျ။ မလဲ့နို့တှကေ တငျးရငျးနတေုနျး။ ယောကျြားရတာကွာတာတောငျပုံမပကြျ။ ကို ကြောျက ထိနျးထိနျးသိမျးသိမျးစားသမြှ သူ့အတှကျကောငျးလှနျးနသေညျ။ “မလဲ့ရယျ နို့တှကေ ကောငျးလိုကျတာဗြာ တငျးနတောပဲ သိပျလှတယျ” “ဟာကှာ..ဘာတှပွေောနတောလဲ ကိုကိုရာ မလုပျပါနဲ့ဟာ” “မလဲ့ရယျ ပေးလိုကျပါတော့ဗြာ။ မူမနပေါနဲ့ မလဲ့ အလိုးခံခငြျနတော ကနြောျသိပါတယျ ။ မလဲ့ အားမရဘူးဆိုတာ” “အငျး..ဟငျး…”ဆိုပွီး ညညျးနတေော့ မလဲ့ကို ကိုကိုက ပေါငျလေး နှဈဘကျကို ဆှဲမပွီး စောကျပတျထဲ လီးတဆုံးဝငျအောငျ ခါးကို ခပျပွငျးပွငျးဆောငျ့လိုးပေးလိုကျသညျ။ မလဲ့တဈယောကျတော့ စောကျပတျထဲ လီး တဈဆုံးဝငျပွီး ကောငျးစပွုနပွေီ မကြျလုံးလေးမှေးစငျးလို့ ကိုကို့ ကြော ကိုလှမျးဖကျထားတော့သညျ။ ကိုကိုက လိုးနရေငျးမှ ခဏ ရပျလိုကျတော့ မလဲ့က မှေးထားသညျ့ မကြျလုံးတှေ ဖှငျ့ကွညျ့ပွီး ကိုကို့ကိုမော့ကွညျ့သညျ။ “ဘာလဲမလဲ့ ကောငျးနပွေီမဟုတျလား ကနြောျလိုးပေးတာကောငျးရဲ့လား” “ဟာ..ကှာ ရှကျစရာတှေ သိဘူးကှာ တဲ့” ဆိုပွီး မူသံလေးပေးပွီ မကြျလုံး ပွနျပိတျသှားသညျ။ မလဲ့တဈယောကျတော့ လီးအကောငျးစား ကို ခံစားနရေပွီ။ ကိုကို့လိုးခကြျတှကေလညျးခပျပွငျးပွငျး မလဲ့စောကျပတျ နဲ့ ကိုကို ဆီးစပျထိခတျသံတှကေလညျး ဆောငျ့လိုးလိုကျတိုငျးမှာ ခပျပွငျးပွငျးထှကျပေါျနတေော့သညျ။ မလဲ့ကို ခရြတာ သိပျကောငျးတာပဲ ကိုကို့ အကွိုကျဖွဈနသေညျ။ မလဲ့ ကို ပေါငျနှဈခြောငျးကို မပွီး တအားကွုံးလိုးနရေငျး မလဲ့ နို့တှကေို စို့နတေော့ မလဲ့ ပါးစပျက ညညျးသံလေးတှေ ထှကျထှကျလာသညျ။ “အား…အား ကိုကိုရယျ..ဟငျ့ အရမျးပဲကှယျ..ကိုကို့…” ဆိုပွီး မူသံလေးနှငျ့ ပွောရငျး ကိုကို့ ခေါငျးက ဆံပငျတှကေိုထိုးဖှနတေော့သညျ။ မလဲ့ အလိုးခံရတာ သိပျကောငျးနပွေီဆိုတာ ကိုကိုသိသညျ။

ဒါကွောငျ့လညျး မလဲ့ ကို မြှငျးပွီး ဖွညျးဖွညျးခငြျး ပွနျလိုးသညျ။ မလဲ့ က အောကျကနေ လိုးခံရတာကောငျးနတေော့ ဖငျကွီးကို ကွှပွီး ပွနျပွနျကော့ပေးသညျ။ လီးအဝငျအထှကျနှငျ့ မလဲ့ကော့ပေးတာ နဲ့ ဆုံလိုကျတိုငျး မလဲ့ အသံက တအီးအီး တအားအား နဲ့ ဖွဈနတေော့သညျ။ ခဏနတေော့ ကိုကိုလညျးပွီးခငြျလာသညျ။ မလဲ့ကိုလညျး ဆကျလိုးခငြျစိတျကရှိသေးသညျ။ ဒါကွောငျ့ မလဲ့ စောကျပတျထဲက လီးကို ဖွညျးဖွညျးခငြျးဆှဲထုတျလိုကျပွီး မလဲ့ စောကျပတျကို သူ့ဘယျဘကျလကျဖွငျ့ စောကျစိလေးကို ကလိပေးနသေညျ။ “အား..ကိုကိုရယျဘယျလိုလုပျနတောလဲ သှငျးပွီးလိုးလေ” မလဲ့က ဖီးလျတောျတောျတကျနပွေီ။ ခုနတုနျးက ရုနျးကနျတာမြိုးတောငျမလုပျတော့…သူကိုယျတိုငျ အလိုးခံခငြျစိတျက ပွငျးထနျနတေောသညျ။ “မလဲ့ အလိုးခံရတာ သိပျကောငျးနပွေီလား” ဟု သူမေးတော့ “ဟာကှာ..နငျ မကောငျးဘူး ငါ့ကို အတငျးတကျလိုးတယျ ကောငျလေးနောျ…ရအောငျလုပျတယျ” “မလဲ့ကို ခစြျတာကိုးဗြ။ မလဲ့ကိုဖငျပဲ မှနျးပွီး ဂှငျးထုနရေတာ စောကျပတျလိုးဖို့ က စိတျကူးယဉျရတာပဲ အခုမှ အကုနျလိုးရတာ သိပျခစြျတာပဲ အခစြျရာ” ဆိုတော့ “ဘာအခစြျလဲ မဟုတျပါဘူးနောျ” “အခစြျပဲကှာ မလဲ့က ကနြောျ့ အခစြျပဲ သိပျခစြျတယျ အရမျးပဲ မလဲ့က သိပျကောငျးတယျကှာ” ဆိုပွီး မလဲ့ နို့တှကေို ကိုကို ကုနျးစို့တော့သညျ။မ လဲ့ နို့တှကေ အအို နဲ့တောငျမတူ လုံးဝနျးပွီး ကားစှငျ့နသေညျ။ စို့လို့ကောငျးမှကောငျးပဲ ကိုကို အငမျးမရစို့နတေော့သညျ။ နို့စို့ရငျး ပြော့နသေညျ့လီးက ပွနျတောငျလာတော့ ကိုကို မနနေိုငျတော့ မလဲ့ကို တစောငျးဆှဲလှညျ့ပွီး မလဲ့ကို ဖငျ၀ ကိုလီးတပျလိုကျတော့.. “ဟာ ကိုကို မလုပျနဲ့ …” ဆိုပွီး မလဲ့က ပွောရုံပဲရှိသေး ကိုကိုက လီးကို စအို၀ ကို ထိုးထညျ့နပွေီ မလဲ့ ဖငျကွီးကိုဖွဲပွီး ဒဈကို သှငျးလိုကျတော့ မလဲ့ နာသညျထငျသညျ နညျးနညျးအောျသညျ တစောငျးအနအေထားနှငျ့ မလဲ့ ပေါငျတဈခြောငျးကို ဆှဲမ ပွီး ဖငျထဲ လီးကို ထိုးထညျ့တော့ မလဲ့ ဖငျကွီးက အာပွီး ကားနသေညျ စောကျပတျကလညျး တခွမျးပွဲနသေညျ။

စောကျစိကို လကျနဲ့ပှတျဆှဲပွီး ဖငျထဲလီးကို အတငျးထိုးထညျ့တော့ လီးတဈဝကျလောကျ ဝငျသှားသညျ အဲဒီအနအေထားအတိုငျး ဖငျထဲကို ဆောငျ့လိုးကွညျ့တော့ ခပျကပြျကပြျ လေး။ မလဲ့ဖငျက တော့ ကားပွီး ပွဲနတေောံ့သညျ။ “မလဲ့ရယျ လိုးခငြျနခေဲ့တာပါ ဖငျကွီးကို လိုးပါရစဗြေ ဖငျကုနျးပေးပါဗြာ” “ဘယျလိုကုနျးရမှာလဲ လို့” “လေးဘကျထောကျလိုကျလေ” ဆိုတော့ မလဲ့က စောငျးနရောကနေ မှောကျပွီး ဒူးထောကျ လကျထောကျပွီး ဖငျကို ကုနျးပေးတော့ ဖငျကွီးက ကားကားကွီး သိပျကွညျ့ကောငျးတယျလေ။ ဖငျဝကို လီးတပျပွီး တကျဆောငျ့တော့ မလဲ့ အောျလိုကျတာမှ အရမျးပဲ လီးကလညျး ဖငျထဲ တဈဝကျလောကျပဲသှငျးလို့ရတယျ။ တောျကွာ ဖငျကှဲသှားမှာစိုးတာနဲ့ပဲ ကိုကို မလဲ့ဖငျကို လီးတဈဝကျဝငျတဲ့ အနအေထားနဲ့ပဲ အသားကုနျ ကွုံးပွီး ဆောငျ့လိုးတော့သညျ။ လိုးလို့ကောငျးလိုကျတာမှ မပွောနဲ့တော့ အိုးကွီးတဲ့ မလဲ့ဖငျကွီး ထဲ လီးက ကပြျတော့ ခဏနဲ့ သုကျက ထှကျခငြျလာသညျ။ ထှကျခငြျလညျး ထှကျပါစေ ဆိုပွီး လိုးပဈလိုကျတာ ဖငျထဲမှာ လရညျတှေ ထှကျကုနျတော့သညျ။ ကောငျးလိုကျတဲ့ဖငျ။ လိုးဖူးသမြှတှထေဲမှာတော့ မလဲ့ဖငျက လိုးလို့ အကောငျးဆုံးပဲထငျမိတယျလေ။ “ဖငျ သိပျလိုးလို့ကောငျးတာပဲ မလဲ့ရယျ။ မလဲ့ က ဖငျလိုးခံတာသိပျတောျတယျ” “အား..သိပျနာတာပဲ။ ကောငျးလညျး ကောငျးတယျ ဟငျ့ ” ဆိုပွီး ရှုံ့မဲ့မဲ့လေးနဲ့ ပွောတော့ ကိုကို မလဲ့ကို ပိုခစြျသှားတောသညျ “မလဲ့ကို ကနြောျက ဖငျသိပျလိုးခငြျတာ” “ကောငျးလား ဟငျ ကိုကို” “ကောငျးတာပေါ့ မရယျ ယောကျြားတှကေ ဖငျလိုးတာသိပျကွိုကျတာ ကို ကြောျကရော မလဲ့ကို ဖငျလိုးပေးလား” “အငျး..တခါလိုးတယျ နောကျတော့မလိုးဘူး”ဟု ကိုကို့ ရငျဘတျလေးကို မှီရငျးပွောသညျ။

မလဲ့ စောကျဖုတျေးလကို အုပျကိုငျရငျး “မလဲ့ အလိုးခံခငြျရငျ ကနြောျလိုးပေးမှာပေါ့” “ကိုကိုနောျ မလဲ့နဲ့ ဖွဈတာ သူမြားတှေ မပွောရဘူးနောျ မလဲ့ ရှကျလို့သမှော” “စိတျခပြါ မမလဲ့ရယျ ကနြောျ က မလဲ့ ကို တိတျတိတျလေးခစြျခငြျတာပါ မလဲ့ စောကျဖုတျလေးကို သိပျကွိုကျတာပဲ။ ဖငျကလညျး သိပျလှတယျ မရယျ ကနြောျသိပျခစြျတာပဲဗြာ မလဲ့ကို တအားပဲ” “မလဲ့လညျး မောငျလေးကို သိပျခစြျနမေိပွီကှယျ..မောငျလေးက သိပျကောငျးတာပဲ လီးအရမျးကောငျးတယျ သိပျခနြိုငျတာပဲ ကွိုကျတယျ” မလဲ့ နဲ့ သူ အဲဒီနေ့က ကိုကြောျမရှိတုနျး အသားကုနျလိုးပှဲဆငျနှဲကွသညျ။ တဈနေ့လုံးပေါ့။ ကိုကိုပွနျခါနီး မလဲ့ပေးတဲ့ ပလှေ သူ ခံစားရတာ အကောငျးဆုံးပဲ။ မလဲ့က လီးစုပျတာလညျး သိပျကြှမျးတယျ။ကိုကို မလဲ့ပါးစပျထဲမှာတငျ လရညျထှကျတာ နှဈခါ။ ပွနျတော့ ကိုကိုလနျးဆနျးတကျကွှနတေော့တယျ။ မလဲ့ ဖငျရော စောကျဖုတျရော။ ပါးစပျရော အသားကုနျလိုးလိုကျရတာကို….ပွီး။