ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…

---

ဒီနေ့လည်း အောင်မိုးခြိမ့် သူ့ရုံးခန်းကို စောစောစီးစီး ရောက်နေတယ် ။ သူ့ထက် စောတာက သူ့တပည့် သိန်းအုပ်ကျော် ။ သူ့ကား ထိုးဆိုက်လိုက်တာနဲ့ သိန်းအုပ်ကျော် ကားဆီကို ပြေးလာတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်ရဲ့ လက်ဆွဲအိတ်အပြားလေးကို သိန်းအုပ်ကျော်က လှမ်းယူလိုက်တဲ့အချိန် အောင်မိုးခြိမ့်က
“ ဒီနေ့ ရှိုင်းတို့အမှု ရုံးချိန်း ရှိတယ် မဟုတ်လား…. တပည့်…”
လို့ မေးလိုက်တယ် ။ သိန်းအုပ်ကျော်က ချက်ချင်းဘဲ..
“ ဟုတ်တယ်..ဆရာ…၁၁နာရီ …”
လို့ ဖြေလိုက်တယ် ။ ရုံးခန်းပေါ်ကို တက်လာတဲ့အချိန် အောင်မိုးခြိမ့်က
“ တပည့်ရေ..ဆရာ့အတွက် ကော်ဖီ ဖျော်တဲ့ အချိန်မှာ အောက်ထပ်ဆိုင်က ဘဲသားမုန့်လေးပါ မှာလိုက်ကွာ.. ဟီး..အိမ်က ဘာမှ မစားခဲ့ရသေးလို့ ..”
လို့ သိန်းအုပ်ကျော်ကို ပြောလိုက်တယ် ။ သိန်းအုပ်ကျော်က

“ ဟုတ်ကဲ့ဆရာ….”
လို့ ဖြေတယ် ။ မနေ့ညနေက ရေချိုးခန်းထဲမှာ မယားချောလေးနဲ့ စလိုက်တဲ့ ကာမပွဲကြမ်းလေးက အိပ်ခန်းထဲကို ရောက်သွားပြီး ပီပီပြင်ပြင် ဆွဲဖြစ်ခဲ့ကြပြီးတော့ အစရှိသွားတာနဲ့ ဆက်တိုက် ဆိုသလိုဘဲ တပွဲပြီး တပွဲဆွဲဖြစ်သွားကြတာ လေးချီတိုင်တိုင်ဘဲ ။ မနက်ကျတော့ မယားဖြစ်သူလည်း အိပ်ရာက ခါတိုင်းလို မထဘဲ နှပ်နေလို့ ဘရိတ်ဖတ်စ် ဘာမှ မစားခဲ့ရသေးတာ ..။ သူ့ရုံးခန်းကို သိန်းအုပ်ကျော်က ကြိုတင်ရောက်နှင့်ပြီး အဲကွန်းဖွင့်ပေးထားတာကြောင့် သူဝင်သွားတာနဲ့ စိမ့်အေးနေတယ် ။
ဒီနေ့ ရုံးချိန်းမှာ ရှိုင်းရဲ့ ကွန်ပိုဇာ (တေးရေးဆရာတွေ ) အာမခံရမယ်လို့သူ ကြိမ်းသေတွက်ထားတယ် ။ ပေးကမ်းခြင်းသည် အတားမဆီး ဆူးညှောင့်ခလုပ်တွေကို ဖယ်ရှားပစ်မှာ သေချာတယ်လေ ။ ကော်ဖီပူပူ တခွက်နဲ့ ဘဲသားမုန့် တပုဂံ သူ့စားပွဲပေါ်ကို ရောက်လာသည် ။ ဟာနေတဲ့ ဝမ်းဘိုက်ကို ဖြည့်တင်းပြီးချိန်မှာ သိန်းအုပ်ကျော်က အပြင်ကနေ အင်တာကွန်းနဲ့
“ ဆရာ..ဆရာ့သူငယ်ချင်း ဦးအာကာကျော်ကျော် နဲ့ ဇနီး ရောက်နေပါတယ်.. ဆရာ တွေ့နိုင်ပါမလား…”

လို့ ပြောလိုက်တာကို သူ ကြားလိုက်ရလို့ သူ့သူငယ်ချင်း အာကာကျော်ကျော် သူ့မိန်းမကို ခေါ်လာ မိတ်ဆက်ပေးမယ် လို့ ပြောခဲ့တာကို သတိရလိုက်တယ်…။
“ တပည့်ရေ..လွှတ်လိုက်ပါကွယ်…”
လို့ သူ ပြန်ပြောလိုက်ရင်း နံရံက မှန်မှာ သူ့ကိုယ်သူ ပြန် စစ်ဆေးလိုက်တယ် ။ ဘဲသားမုန့်ကြောင့် ပေနေတဲ့ ဆီတွေကို လက်သုတ်ပုဝါနဲ့ သေသေချာချာ သုတ်ပစ်လိုက်တယ် ။ အာကာကျော်ကျော်နဲ့ သူ့မိန်းမ ဝင်လာတယ် ။
“ လာ သူငယ်ချင်း..ထိုင်ကြပါ…”
အာကာကျော်ကျော်ရဲ့ မိန်းမက တော်တော် ငယ်တာဘဲ ။ သူ့မိန်းမ ဒီလောက် ချောလိမ့်မယ်လို့ အောင်မိုးခြိမ့် ထင်မထားခဲ့ဘူး ။ အသားဝင်းဝါဝါ စွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိတဲ့ မျက်လုံးမျက်ခုံးနဲ့ နှာတန်ပေါ်ပေါ် နှုတ်ခမ်းလှလှနဲ့ ကုလားဆင်လေး ။ ရုတ်တရက် ကြည့်ရင် မဂိုကုလားဖြူမလေး နဲ့ တူသည် ။
“ အောင်မိုးခြိမ့်..ဒါ ငါ့မိန်းမ ..ဆွေဆွေမာထွန်း.. ဆွေဆွေ..ဒါ မောင့် အချစ်ဆုံး သူူငယ်ချင်းကြီး အောင်မိုးခြိမ့် ….မောင်မပါဘဲ ရန်ကုန်ကို လာတဲ့အခါ ဒီကောင်ကြီးကို အစစ အားကိုးနိုင်တယ် …”

အာကာကျော်ကျော်က သူ့မိန်းမ ဆွေဆွေမာထွန်းနဲ့ အောင်မိုးခြိမ့်ကို မိတ်ဆက်ပေးတယ် ။ အောင်မိုးခြိမ့်က
“ ဘာဘဲလိုလို ပြောပါ ..အာကာ မပါလည်း ကျနော့်ဆီကို ဝင်ပါ …ဆွေဆွေ…”
လို့ ပြောတယ် ။ အာကာကျော်ကျော်နဲ့ ဆွေဆွေမာထွန်းတို့ကို အောက်ထပ်က ဆိုင်က ဘဲသားမုန့်နဲ့ လဖက်ရည်နဲ့ မှာခိုင်းပြီး ကျွေ း တယ် ။ သူတို့ လင်မယား ပြန်ဖို့ ထကြတော့ အောင်မိုးခြိမ့် သူ့ရုံးခန်း အပြင်ဖက်အထိ လိုက်ပို့နုတ်ဆက်တယ် ။ သူ
သတိထားမိလိုက်တာက အာကာကျော်ကျော်ရဲ့ ဇနီးချောလေး ဆွေဆွေမာထွန်းက သူ့မိန်းမ ခင်ဦးဦးမြင့် ထက်တောင် ပိုပြီး ကျန်းမာရေးကောင်းနေတာပါဘဲ ။ အချိုးကျ လှပလွန်းတဲ့ ခါးသိမ်သိမ်အောက်က တင်ပါးလှလှကော့ကော့ကြီးတွေနဲ့ ပေါင်တန်သွယ်လှလှတွေကို မသိမသာ ကြည့်ပြီး သွားရေယိုသွားရတယ် ။
သူတို့ ပြန်သွားပြီး ခဏခဏ ဘဲ ဆွေဆွေမာထွန်းရဲ့ တင်ပါးလှလှတွေကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိပြီး သဘောကျနေမိတယ် ။ ငယ်သူငယ်ချင်းရဲ့ မိန်းမ..လင်ရှိမိန်းမ ဆိုတာကို သတိမထား ဂရုမစိုက်
တော့ဘဲ ကာမရာဂစိတ်ကို ထိန်းချုပ်ဆင်ခြင်မှု လုံး၀ မရှိတော့ဘူး ။

သိနြးအုပကြွောြ ဒီနေ့ ရုံးခနြးကို တကလြာတော့ ဘောဈ အောငမြိုးခှိမြ့ ရုံးခနြးကို သူ့ထကြ စောပှီး ရောကနြှငြ့နတောကို တှေ့လိုကရြတယြ ။ ဒီလို ခဏ ခဏ ဖှဈတတပြါတယြ ။ အောငမြိုးခှိမြ့က နံမညကြွောတြာ အောငမြှငတြာလညြး မပှောနဲ့ ။ ဝိရိယက ရှိတယြ ။ ကှိုးစားတယြ ။ ဒါပမယြေ့ ဆရာ ကောဖြီသောကမြလား.. ဘာ ဘရိတဖြတဈြ စားမလဲ မေးမလို့ သူ့သီးသနြ့ရုံးခနြးထဲကို ဝငဖြို့ ကှိုးစားတော့ အထဲက သော့ပိတထြားတာကို သိနြးအုပကြွောြ သိလိုကရြတယြ ။ ဆရာက ဒီလို လုပလြေ့ မရှိဘူး ။ အထူးသဖှငြ့ ကောဖြီ လာပို့ပေးမယြ့ ဒီလို မနကစြောစော အခွိနြ ။
သညအြခိုကမြှာ ဆရာ့ရုံးခနြးထဲ့ အသံတခွိ ု့ကို ကှားလိုကရြတယြ ။ မိနြးမ တယောကရြဲ့ အသံ ။
ဟာ….ဘယကြ မိနြးမမွားပါလိမြ့ ..။ ဟို ရှိုငြးဆိုတဲ့ အဆိုတောလြေးမွားလား …။ ဒါမှ မဟုတြ သုနတြှာ လား.. ခရဈတီရာနာ လား …။ အထဲက အသံဘလံတှကေို နားထောငကြှညြ့ဖို့ ဆရာ့ရုံးခနြး နံရံနားကို သိနြးအုပကြွောြ တိုးကပလြိုကတြယြ ။
ဆရာ့အခနြးနံရံနား ကပပြှီး နားထောငပြမယြေ့ မိနြးမတယောကရြဲ့ တခိခိ တခဈခဈ ရယသြံတှကေိုဘဲ ကှားရပှီး ဒီမိနြးမဟာ ဘယသြူလဲ ဆိုတာ သူ မခနြ့မှနြးတတဘြူး ဖှဈနတယြေ ။ သိနြးအုပကြွောသြညြ သူ့ဆရာ အောငမြိုးခှိမြ့ ဇ ရှိတာကို သိနတော ကှာပါပှီ ။
ဆရာအောငမြိုးခှိမြ့သညြ မိနြးမကိဈစမှာ နံမညကြှီးတာကိုလညြး တပညြ့ရငြးမို့ သိနတော ကှာပှီ ။ ဆရာအောငမြိုးခှိမြ့သညြ သူ့ဆီမှာ ရှေ့နပညော လာသငကြှတဲ့ မိနြးကလေး တပညြ့မမွားကို တယောကမြှ အလှတမြပေးတာလညြး သိနတှေေ့နရတေယြ ။ သိနြးအုပကြွောသြညြ သူ့အပေါြ အလှနြ စတနောထားပှီး သူ့ကို ကှညြ့ရှုစောငြ့ရှောကထြားတာကှောငြ့ ဆရာအောငမြိုးခှိမြ့ ဘယလြောကြ သောငြးကနွြး သောငြးကနွြး သူကတော့ သဈစာရှိ လေးစားနမှော ဘဲ ။
ဆရာ့ရုံးခနြးထဲကို စောစောစီးစီး ရောကနြပှေီး တခိခိ ရှနတေဲ့ မိနြးမဟာ ဘယါသူလညြး ဆိုတာကို သိနြးအုပကြွောြ သိခငွစြိတြ တအား ပှငြးပှနတယြေ ။ ဒါကှောငြ့ ဘိုကဆြာနတောတောငြ အောကထြပကြ ဆိုငမြှာ သှား မစားသေးဘဲ ဆရာ့ရုံးခနြးထဲက ထှကလြာမယြ့ မိနြးမကို တှေ့ရဖို့ အောငြ့အီးပှီး ဟိုဟာ လုပသြလိုလို ဒီဟာ လုပသြလိုလိုနဲ့ စောငြ့နလေိုကတြယြ ။
မကှာပါဘူး ။ ရုံးခနြးထဲကနေ ဆရာ့ခေါသြံ ကှားလိုကရြတယြ ။
“ သိနြးအုပကြွောရြေ…..ဆရာ့အတှကြ အောကကြ ဆိုငကြ ကှကြဥကှောြ.. အိုဗာတငြး.. မှာပေးပါကှယြ … ဧညြ့သညအြတှကပြါ ၂ ယောကစြာပေါ့….”
လို့ ပှောလိုကတြဲ့ ဆရာ့အသံက မောဟိုကနြသလေိုလိုဘဲ ။
“ ဟုတကြဲ့ပါ ဆရာ…”
လို့ ပှနဖြှရငြေး သိနြးအုပကြွောြ အောကထြပကြ ဆိုငကြို ဖုနြးနဲ့ ဆကပြှီး မှာလိုကတြယြ ။စားစရာတှေ လငဘြနြးနဲ့ လာပို့တော့ သိနြးအုပကြွောြ အထဲကို ဝငပြို့ရတယြ ။ သိနြးအုပကြွောြ တအား အံ့အားသငြ့သှားတယြ ။ အထဲမှာ ရောကနြတေဲ့ မိနြးမက ဆရာ့သူငယခြငွြး ဆိုတဲ့ဦးအာကာ
ကွောကြွောရြဲ့ ဇနီး မဆှဆှမေောထှနြး ဖှဈနတယြေ ။
ဘယလြို အစောကှီး ရုံးခနြးထဲ ရောကနြကှသေလဲတော့ မသိဘူး ။ ဆရာအောငမြိုးခှိမြ့က ကှကြဥကှောနြဲ့ ပေါငမြုနြ့မီးကငကြို အားရပါးရ စားရငြး
“ သိနြးအုပကြွောြ ရေ..မငြး ဒီနေ့ ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ ရုံးကိဈစလေးတှေ သှားပေးရမယကြှာ..”
လို့ ပှောတယြ ။ သိနြးအုပကြွောလြညြး သှားဖှီးပှပှီး
“ စိတခြပွါ ဆရာ..လိုတာပှောပါ..ကနွောြ သှားပေးမယြ..”
လို့ ပှနပြှောရငြး အခနြးထဲက အထှကြ ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ တငပြါးကှီးတှကေို ရှိုးလိုကတြယြ ။ အောငမြိုးခှိမြ့ ဒီနေ့ အမှုတခု ရှိတာကှောငြ့ဆှဆှမေောထှနြးကို ရှော့ပစြနတြာ တခုကို လိုကပြို့လိုကပြှီး အမှုပှီးတဲ့အခွိနြ ပှနတြှေ့ကှဖို့ ခွိနြးထားလိုကတြယြ ။
ဒီနေ့ ရငဆြိုငရြမယြ့ အမှုက အပှနအြလှနြ တရားစှဲဆိုထားတဲ့မယားခိုးမှုနဲ့ နာကငွစြမှေု ။
ယောကွြားဖှဈတဲ့လူက မိနြးမကို တခှားလူတယောကနြဲ့ ကာမမှုပှုနတောကို ပကပြငြးမိတော့ ဆှဲလားထိုးလားတှေ ဖှဈကုနတြဲ့အခါ ကှာခိုတဲ့ လူကို လိုကရြိုကနြှကတြဲ့အခါ မိနြးမက ကှားဝငခြံလိုကလြို့ မိနြးမလကကြွိုးသှားတယြ ။ ဒီလူက ကှာခိုတဲ့ လူကို မယားခိုးမှုနဲ့ တရားစှဲတော့ မိနြးမကလညြး လငငြယကြို ထိလို့မခံခငွဘြဲ သူ့ယောကွြားကို နာကငွစြမှေုနဲ့ ပှနစြှဲတယြ ။
အောငမြိုးခှိမြ့ကို ယောကွြားဖှဈတဲ့လူက ငှားတာ ။
အောငမြိုးခှိမြ့လညြး အမှုအခှအနေကေို ကှညြ့လိုကတြော့ နှဈဖကစြလုံးက ထောငကြနွိုငတြဲ့ ဟာခညွြးဘဲ ။ တရားရုံးကို ရောကတြော့ သူ့အမှုသညကြ ကှိုရောကနြတယြေ ။ အမှုသညကြ အစိုးရ ရုံးတရုံးမှာ အရာရှိတယောကြ ဖှဈတော့ ထောငကြွ မခံနိုငဘြူး ။ ထောငကြရွငြ အလုပပြါ ပှုတမြှာ ။ သူ့မိနြးမကို ကှာခိုတဲ့ကောငကြလညြး သူ့ထကတြောငြ ပိုဆိုးသေးတယြ ။ အစိုးရလကနြကကြိုငြ တပဖြှဲ့တခုက အရာရှိ ။ ထောငကြရွငြ သူလညြး
အလုပပြှုတမြယလြေ ။
ဒီတော့ တငြးမာနတောကို ကှားကနေ ညှိပေးလိုကတြာက နှဈဦးနှဈဖကြ မနဈနာဘူးလို့ အောငမြိုးခှိမြ့ တှကဆြသလို တဖကကြ မိနြးမရဲ့ ရှေ့နကလေညြး အောငမြိုးခှိမြ့လိုဘဲ ထငမြှငတြယြ ။ ဒါနဲ့ အောငမြိုးခှိမြ့လညြး တရားသူကှီး ဘယသြူလဲ ဆိုတာကို ကှညြ့လိုကတြော့ သူ ဝငထြှကလြို့ ရမယြ့ တရားသူကှီးလညြး ဖှဈနတောနဲ့ တိုငပြငကြှညြ့လိုကတြော့ နှဈဖကစြလုံး နာမယြ့သဘော ပှသနတယြေ . ညှိလိုကတြာက အကောငြးဆုံးဘဲ တဲ့ ။
ဒါနဲ့ နှဈဦးနှဈဖကြ ကှအေေးလိုကဖြို့ လုပကြှတယြ ။
ကှအေေးလိုကကြှပမယြေ့ သူ့အမှုသညနြဲ့ ဟိုဖကကြ ကှာခိုတဲ့ ငတိတို့ရဲ့ တငြးမာမှုကတော့ နိုငြးလောကရြှိတယြ ။ သူက သူ့အမှုသညကြို ကိုယကြလညြး အလုပအြကိုငနြဲ့ ဆိုတော့ ထပပြှီး မညိရငြ ကောငြးတယြ…စိတလြွှော့ပါ လို့ အကှံပေးတယြ ။ အမှုသညကြလညြး သူပှောတာကို လကခြံပါတယြ ။
အမှုသညကြ ထမငြးကွှေးလို့ တရားရုံးနားက ထမငြးဆိုငမြှာ ကုနြးဘောငကြှောြ..ကိုကလြနကြှောနြဲ့ ကောငြးကောငြးဆှဲနတေုံး ဖုနြးလာတယြ ။ အိုး..ရှိုငြးလေး ခေါတြာ ။ ကိုခွ ုပတြို့ အာမခံ ရတဲ့နေ့က ဆရာနဲ့တနရော မသှားလိုကရြဘူး.. ဆောရီးဘဲ လို့ ရှိုငြးက တီတီတာတာ ဘာညာဘာညာ ပှောတယြ ။ အောငမြိုးခှိမြ့လညြး ရှိုငြးနဲ့ တှေ့ဖို့ ခွိနြးလိုကတြယြ ။
ထမငြးစားပှီးလို့ အမှုသညကြို နုတဆြကပြှီး သူ့ကားဆီကို လွှောကသြှားလိုကတြဲ့အခွိနြ ဖုနြးတခု ထပလြာလို့ ကှညြ့လိုကတြော့ ဆှဆှမေောထှနြး ဖှဈနတယြေ ။ ဆှဆှမေောထှနြးက
“ အကိုအောငြ…ဆှေ ရှော့ပငြ လုပလြို့ပှီးပှီ … အကိုအောငြ လာခေါနြိုငပြှီလားဟငြ…”
လို့ မေးတယြ ။
“ လာခေါနြိုငပြှီ…ဆှလေေး….လာပှီ..လာပှီ….ဒါနဲ့ ဆှလေေးကို တခု ရီကှကဈြ လုပလြို့ ရမလားဟငြ…”
လို့ အောငြ မိုးခှိမြ့ မေးလိုကတြယြ ။
“ ဘာမွားလဲ အကိုအောငြ..”
“ အကို့ကိုလေ..အကိုဘဲ ခေါပြါလား..ဟီး… အကိုအောငြ ဆိုတော့ တမွိုးကှီးဘဲ….”
“ ဟုတကြဲ့…အကို…”
အောငမြိုးခှိမြ့သညြ သူငယခြငွြး အာကာကွောကြွောရြဲ့ မိနြးမ ဆှဆှမေောထှနြး ကိုလညြး အလှတမြပေးခငွြ ။ ဆှေ
ဆှမောထှနြးကလညြး သူ့လိုဘဲ တဏှာရမကြ ကှီးတဲ့ မိနြးမ ။ မှှမှှခေငွြေး ခှမှငြေ တယြ ။ ဒါကှောငြ့လညြး သူ့လငြ လိုကမြလာတဲ့ ရနကြုနခြရီးစဉမြှာ အောငမြိုးခှိမြ့နဲ့ အပှတကြဲပဈတော့မညြ ။အောငမြိုးခှိမြ့ ဆှဆှမေောထှနြးကို ခွိနြးထားတဲ့နရောမှာ သှားခေါလြိုကပြှီး သူကဲနကွေ သူခေါသြှားနကွေ ကှနဒြို အခနြးကို ခေါသြှားလိုကတြယြ ။
တနေ့ကရွငြ ဆှဆှမေောထှနြးနဲ့ အာကာကွောကြွောတြို့ ဝယတြဲ့အခါ အိုငဒြီယာ ရအောငြ လိုကကြှညြ့ ဆိုပှီး ခေါသြှားတာ ။ ဆှဆှမေောထှနြးကလညြး အောငမြိုးခှိမြ့ အကှံကို သိတယြ ။ ဒီလူကှီး ကှံစညတြော့မယြ ဆိုတာ ။ ဒီလို သိသိကှီးနဲ့ လိုကသြှားရတာက ရငခြုံစရာကှီး ။ ဆှဆှမေောထှနြး စိတတြှေ အရမြး လှုပရြှားနတယြေ ။
အောငမြိုးခှိမြ့ကလညြး သူငယခြငွြး အရငြးအခှာရဲ့ မိနြးမ အပေါြ စညြးမစောငြ့ဘဲ အခုလို ကှံစညရြတာကို သဘောကနွတယြေ ။ သူ့စိတတြှကေ မလုပသြငြ့တာကို လုပရြတာကို ပိုပှီး စိတလြှုပရြှားသလိုဘဲ ။ ပထမ တခါ
အာကာကွောကြွောနြဲ့ လာကထဲက ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ စှငြ့ကား တောငြ့တငြးတဲ့ အိုးကှီးတှကေို သူ့လငြ အလဈမှာ ခိုးခိုးကှညြ့ပှီး စိတနြဲ့ ပှဈမှားနခေဲ့တာ ။
“ အကိုအောငြ..အဲလေ..အကိုက တအား ခမွြးသာတာဘဲနောြ…တိုကခြနြးတှေ အပို ဝယထြားနိုငတြယြ…”
“ နဲနဲပါးပါးပါး ဆှဆှရေယြေ..ဟဲဟဲ….”
ကှနဒြို အဆောကအြဦးရဲ့ အရှေ့မှာ ကားကို ရပလြိုကတြဲ့အခွိနြ အောငမြိုးခှိမြ့ ပေါငကြှားက မှှဟေောကကြ တအားကို ပါးပဉွြးထောငနြလေို့ ကားပေါကြ အဆငြးရ ခကနြတယြေ ။ သူ့လကဆြှဲအိတြ အပှားလေးနဲ့ ကာပှီးထားရတယြ ။ ဆှဆှမေောထှနြးနဲ့ အပေါထြပြ သူ့တိုကခြနြးကို တကကြှတဲ့အခါ ဆှဆှမေောထှနြးကို လုပရြတော့မယြ ဆိုတဲ့ စိတကြ အောငမြိုးခှိမြ့ကို တအား ပိုပို ထနစြတယြေ ။ တိုကခြနြးတံခါးကို ဖှငြ့တောာ့ သော့တနကြို သော့ပေါကထြဲ ထိုးလို့ မရဘူး ။ သူ့လကတြှေ တုနနြလေို့ ။ ဝါရငြ့နတေဲ့ လူတယောကြ ဖှဈပမယြေ့ လငရြှိမိနြးမတယောကကြို ခိုးစားရမှာမို့ လူငယလြူသဈလေး တယောကလြိုဘဲ အောငမြိုးခှိမြ့ စိတတြှေ မတညငြှိမြ ..။
“ အကို့လကတြှေ တုနနြတယြေ…ခိခိ..”
ဆှဆှမေောထှနြးက ပှုံးစိစိနဲ့ ပှောလိုကတြယြ ။ အခနြးထဲကို ရောကတြော့ အောငမြိုးခှိမြ့က ဒါက မီးဖိုခနြး.. ဒီမှာက ရခွေိ ုးခနြးနဲ့ အိမသြာ…ဆိုပှီး လိုကပြှတယြ ။ အိပခြနြးထဲကို ရောကတြော့ ဆှဆှမေောထှနြးက ထူထဲ တဲ့ မှေ့ယာကှီးပေါြ ထိုငကြှညြ့တယြ ။
“ အကို့ ကုတငနြဲ့မှေ့ယာက တကယြ့ အပွံစားဘဲကှာ.. အိပခြငွစြိတတြောငြ ပေါကလြာပှီ….”
“ အိပခြငွြ အိပလြိုကပြေါ့ ဆှဆှရေေဲ့…”
ဆှဆှမေောထှနြးက ကုတငပြေါကြို ပကလြကလြှဲခလွိုကတြယြ ။ အောငမြိုးခှိမြ့လညြး ဆှဆှမေောထှနြး ဘေးမှာ ဝငထြိုငလြိုကတြယြ ။
“ အကို..အကို့သူငယခြငွြး အကှောငြး သိထားလား…”
“ ဟငြ..ဘာအကှောငြးလဲ…မသိထားဘူး…”
“ အငြး…သူ..သူ….ဟိုဒငြး မလာတော့ဘူး အကို…”
“ ဟငြ..ဟုတလြား…ကှာပှီလား….”
“ အငြး…နဲနဲကှာပှီ …သူသောကနြတေဲ့ ဆေးတှကှေောငြ့ ထငတြာဘဲ …”
“ မသိဘူး..ဆှဆှေေ..သူကလညြး မပှောပှဘူး … ဒါဆို ဆှဆှနေေဲ့ သူ ဟိုဟာ မဖှဈကှဘူးပေါ့နောြ..”
“ အငြး…ကှာပှီ …”
“ အို..ဖှဈမှ ဖှဈရလေ…ဆှဆှရေယြေ….”
“ ဒီလိုဘဲပေါ့ အကိုရယြ…ဆှလညြေး…စိတကြို ထိနြးခွုပရြတာပေါ့..သူကမှ မစှမြးဆောငနြိုငဘြဲလေ….”
အောငမြိုးခှိမြ့လညြး ပနြးသနတေေဲ့ သူငယခြငွြး ကိုယစြား သူ့မိနြးမ တောငြ့တောငြ့ တငြးတငြးလေးကို တာဝနယြူပေးခငွစြိတတြှကေ ပိုမွားလာတယြ ။
“ ဆှဆှေေ့ကို သနားလိုကတြာ….”
“ အို..အကိုက ဘာတတနြိုငတြာမို့လဲ..”
“ တတနြိုငတြာပေါ့ ဆှဆှရေေဲ့..ဆှဆှေေ့အခကအြခဲ လိုအပခြကွတြှကေို အကိုက သူငယခြငွြး ကိုယစြား ဖှရှငြေးပေးနိုငတြယြ .. ဆှဆှေေ လကခြံရငပြေါ့..”.
“ အငြး..အကိုရယြ..ဒီကိဈစ ပေါကကြှားလို့တော့ လုံး၀ မဖှဈဘူး .. သူက စိတကြှီးတယြ .. သိလို့ကတော့ ဆှဆှေေ့ကို သတပြဈမှာ…”
ဒီအခွိနမြှာ ပကလြကလြှဲနတေဲ့ ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ ပေါငတြနတြှေ အပေါကြို အောငမြိုးခှိမြ့ရဲ့ လကတြဖကကြရောကနြပှေီး သာသာလေး ပှတြသပပြေးနတယြေ ။
“ လှို့ဝှကပြှီး လုပကြှရငြ ဘယလြိုမှ မသိနိုငပြါဘူး …”
“ ဆှလေေ..လိုလညြး လိုခငွတြယြ… ကှောကလြဲ ကှောကတြယြ….”
“ မကှောကနြဲ့..ဆှေ့လိုအငတြှေ ဆနျဒတှကေို အကို ဖှညြ့ဆညြးပေးပါရစေ…. ဆှေ ကွနပေတြဲ့အထိ အကို တာဝနယြူပေးခငွတြယြ…”
“ အကို..ဆှေ့ကို အပေါစားလို့ ထငသြှားလားဟငြ…”
“ မထငပြါဘူး ဆှရယြေ…ဆှေ့အခကအြခဲကို ကိုယြ သဘောပေါကြ စာနာပါတယြ…”
အောငမြိုးခှိမြ့က ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ ဘေးကို ယှဉတြှဲ လှဲခလွိုကပြှီး နှုတခြမြးပှဲပှဲထူထူတှကေို သူ့နှုတခြမြးကှီးနဲ့ ငုံ စုတလြိုကတြော့ ဆှဆှမေောထှနြးလညြး သူ့ကို ပှနဖြကပြှီး အလိုကသြငြ့ ပှနလြညြ နမြးစုတပြါတော့တယြ ။ အောငမြိုးခှိမြ့လညြး စိတထြဲက “ ရပှီကှ..” လို့ ပှောမိ၇ငြး တအား ပွောသြှားတယြ ။ အစလေးဘဲ ခကခြဲတာလေ ..။ အိုကပှေီဆိုရငြ စိုပှပှေီဘဲ ။
ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ လွာလေးကို သူ့လွာကှီးနဲ့ ကလိပေးလိုကတြော့ ဆှဆှမေောထှနြးလညြး သူကလိတဲ့အတိုငြး ပှနကြလိပေးလာလို့ လွာခငွြး စီခငွြးထိုးပှဲလေးက တောတြောြ ပှငြးထနသြှားရတယြ ။ လကမြှနခြှမှနြ ရှိတဲ့ စားနကှေ ကှောငပြါးကှီး အောငမြိုးခှိမြ့က လွာခငွြး ကလိနတေဲ့ အခွိနမြှာ ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ ထမိနကြို ဆှဲခွှတလြိုကတြယြ ။
ဆှဆှမေောထှနြးကလညြး ခံခငွစြိတြ ပှငြးပှလှနြးနတေော့ အကွြ ီကို သူမဖါသာ ခွှတပြဈလိုကတြယြ ။ ပငတြီလေးကို အောငမြိုးခှိမြ့ ခွှတပြဈနတေဲ့အခွိနြ ဆှဆမေောထှနြးက သူမ ဘရာစီယာကို ခွိတဖြှုတြ ခွှတပြဈလိုကတြော့ ဆှဆှမေောထှနြး ကိုယလြုံးတီး ဖှဈသှားပှီ ။
ဖှံ့ထှားလှနြးတဲ့ ရငစြိုငကြှီးတှကေ ကနွြးမာရေးကောငြးတဲ့ သားကောငြးမိခငြ တယောကြ လို့ ပှသဖေါညြှှနြးနတယြေ ။ အောငမြိုးခှိမြ့လညြး သူ့ကိုယပြေါကြ အဝတတြှေ အားလုံးကို တခုမကနွြ ခွှတပြဈလိုကတြယြ ။
နှဈယောကစြလုံး ကိုယတြုံးလုံးတှေ နဲ့ ဖှဈကုနပြှီ ။ အောငမြိုးခှိမြ့ရဲ့ လကနြကကြှီးက မတမြတထြောငနြတယြေ ။ ဆှဆှမေောထှနြး တအံ့တသှ ဖှဈနတယြေ ။
“ ဟယြ..အကိုရယြ…ဆှေ့ယောကွြား အကို့ဘောဒြါရဲ့ ဟာနဲ့ အကို့ဟာနဲ့က တခှားစီဘဲကှာ…အကို့ဟာကှီးက
တအားကှီးတာဘဲ… ရှညလြညြး ရှညတြယြ…”
“ ကှိုကလြား..ဆှဆှေေ..ဟငြးဟငြး….”
ဆှဆှမေောထှနြးက ခေါငြးလေးညှိမြ့ပှပှီး
” ကှိုကတြယြ အကို ”
လို့ ပှောရငြး အောငမြိုးခှိမြ့ရဲ့ ဒုတကြှီးကို လှမြး
ကိုငဆြုပလြိုကပြါတယြ ။
“ စုတပြေးရမလား ..အကို…”
“ အငြး..”
ဆှဆှမေောထှနြးက အောငမြိုးခှိမြ့ရဲ့ ဒဈပှဲကှီးကို ငုံစုတလြိုကသြလို တှဲလောငြးကနွတေဲ့ ဂှေးစိနှဈလုံးကိုလညြး သူမ လကကြလေးနဲ့ ဆုပနြယနြတယြေ ။ အောငမြိုးခှိမြ့လညြး ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ ဖှံ့ထှားလုံးဝနြးတဲ့ ရငသြားတှကေို လကနြဲ့ ဆုပနြယဆြော့ကစားရငြး ဆှဆှမေောထှနြး စုတတြာတှကေို မကွလြုံးစုံမှိတပြှီး ခံယူနတယြေ ။ အောငမြိုးခှိမြ့ ဆှဆှမေောထှနြးကို အကှာကှီး စုတခြှငြ့ မပေး ။ ဆှဆှမေောထှနြးကို သူ လုပခြငွနြပှေီ ။ ဆှဆှမေောထှနြးကလညြး ခံခငွနြတောမှ အဖုတထြဲက လှိုကလြှိုကြ ယားနတော ။
နှဈယောကစြလုံး တအား ထနနြကှတောကှောငြ့ ပကလြကပြေါငဖြှဲကားပေးတဲ့ ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ ပေါငကြှားထဲ နရောဝငယြူလိုကပြှီး ဖေါငြးမို့နတေဲ့ ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ အဖုတကြှီးထဲ သူ့လိငတြနကြို ထိုးနှဈထညြ့ပှီး အောငမြိုးခှိမြ့ အသားကုနြ ဆောငြ့ထညြ့တော့ ဆှဆှမေောထှနြးလညြး လိုလားနတော ကှာပှီ ဖှဈတဲ့ကာမ အရသာတှကေို ရရှိလိုကရြလို့ ဖငြကှီးတှေ ရမြးခါလှုပရြငြး ကော့ပငြ့ပေးကာ ခံယူနတယြေ ။
ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ အဖုတကြ ထူးထူးခှားခှား လုပလြို့ကောငြးလှနြးနတယြေ ။ ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ အဖုတထြဲက သူ့လိငတြနကြို ဆှဲယူနသလေို ခံစားရတာကှောငြ့ ထိုးဆောငြ့ခကွတြိုငြးက အရသာ ရှိနတယြေ ။“ မွှော့ ” ပါတဲ့ စောကဖြုတြ ဆိုတာမွိ ုးကို တှေ့နပှေီ လို့ အောငမြိုးခှိမြ့ ထငလြိုကတြယြ ။ ဆောငြ့ကောငြးကောငြးနဲ့ တအားဆောငြ့လိုကတြာ ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ အဖုတထြဲကလညြး သူ့လိငတြနကြို တအား ရဈပတဆြှဲယူနတောမို့ မထိနြးနိုငတြော့ဘဲ သုတရြညတြှေ အခကွပြေါငြးမွားစှာ ထုတလြှှတမြိပှီး “ ပှီး ” သှားရတော့တယြ ။
“ ဆှေ..တအားကောငြးတယကြှာ..ဆှေ့ အဖုတကြ ကိုယြ့လီးကို ရဈဆှဲညှဈနသလေိုဘဲ ….ဆှကေော ပှီးတယြ မဟုတလြားဟငြ..”
“ ပှီးတယြ အကို..နှဈခါတောငြ ပှီးတယြ…အကို ကှိုကတြယြ ဆိုလို့ ဆှေ ဝမြးသာပါတယြ … ဆှလညြေး အကို လိုးတာ အရမြးကှိုကတြယြ… တ၀ လိုးကှမယနြောြ…အကို စိတကြှိုကသြာ လိုး…”
ဆှဆှမေောထှနြး နဲ့ အောငမြိုးခှိမြ့တို့ ခဏ လှဲလွောငြး အနားယူလိုကကြှပှီးတော့ ဆှဆှမေောထှနြးက ရခွေိ ုးခနြးထဲကို မိမှေးတိုငြး ကိုယနြဲ့ လွှောကသြှားလိုကတြဲ့ အခွိနြ အောငမြိုးခှိမြ့လညြး သေးကဉွတြဲ့ ခါးလေး အောကကြ စှငြ့ကားတဲ့ ဖငတြုနြးကှီးတှေ တုနခြါသှားနတောကို တှေ့နရပှေီး စိတတြှေ ပှနထြကှှလာရတယြ ။
ကုတငပြေါကြ ဖတွကြနဲ ထလိုကပြှီး ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ အနောကကြို ခပသြှကသြှကြ ပှေးလိုကသြှားလိုကတြယြ ။ ဆှဆှမေောထှနြးလညြး အိမသြာခှကပြေါမြှာ ဆောငြ့ကှောငြ့ထိုငပြှီး သေးပေါကနြတယြေ ။ အောငမြိုးခှိမြ့လညြး ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ အဖုတထြဲက သေးတှေ ထှကနြတောကို သသခွေောခွာ စိုကကြှညြ့ပှီး စိတတြှေ တဟုနထြိုး ထကှှလာရတယြ ။ သူ့လိငတြနလြညြး ခကွခြငွြးဘဲ တောငမြတလြာတယြ ။
ဆှဆှမေောထှနြး သေးပေါကအြပှီး ထလိုကတြဲ့ အခွိနြ အောငမြိုးခှိမြ့က ဆှဆှမေောထှနြးကို ဆှဲဖကလြိုကပြှီး ဆှဆှမေောထှနြးရဲ့ နှုတခြမြးတှကေို စုတယြူလိုကသြလို လကတြှကလေညြး ဖငတြုနြး ထယထြယကြှီးတှကေို ဖမြးညှဈလိုကတြော့ ဆှဆှမေောထှနြးလညြး
“ အကို ရဆေေးကှရအောငကြှာ..အကိုက အားကှီးလိုကတြာ..”
လို့ ပှုံးစိစိနဲ့ ပှောလိုကပြှီး အောငမြိုးခှိမြ့ရဲ့ ပှနတြောငမြာနတေဲ့ လိငခြွောငြးကှီးကို ဆပပြှာနဲ့ ပှတတြိုကြ ဆေးကှောပေးလိုကတြယြ ။
“ ဆှကေ ဘယကြိုမှ ထှကပြှေးမှာွှှ မဟုတတြာ အကိုရယြ..အကို စိတကြှိုကသြာ လိုး..ဆှကေ လိုးလေ ကှိုကလြဘေဲ….”
လို့ ညုတုတုနဲ့ ပှောလိုကပြှီး သူမစောကဖြုတကြိုလညြး ဆပပြှာနဲ့ ကကွနွန ဆေးကှောလိုကပြါတယြ ။ ဆှဆှမေောထှနြးနဲ့ အောငမြိုးခှိမြ့ တခွီပှီး တခွီ ဆှဲကှတာ မိုးကှီး ခွုပလြို့ ခွုပမြှနြးတောငြ သူတို့ မသိကှတော့ ။