ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…

---

ဒီလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။ မထင်တာတွေက ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ် ။ အမေရိကန်ပြည် အရှေ့ဖျားက မြို့ကြီးတမြို့မှာ မြန်မာလူမျိုး တက်နေဝန်း နဲ့ ဇနီး ဇွန်ပန်းခိုင်တို့ နေနေကြတာ ဆယ်နှစ် မက ရှိနေပါပြီ ။

တက်နေဝန်းက အိုင်တီသမား တယောက် ဖြစ်သလို ဇွန်ပန်းခိုင်က ရုံးတရုံးမှာ စာရင်းကိုင် ( အကောင့်တင့် ) ဖြစ်သည် ။ အလုပ် နဲ့ အိမ် အိမ်နဲ့ အလုပ် အေးဆေးတဲ့ ဘဝ ခရီးလမ်းကြောင်း ထဲမှာ သူတို့ လင်မယား မျောပါနေခဲ့ကြရာက အပြောင်းအလဲတွေက ဖြစ်လာသည် ။

ပထမဆုံး တရုတ်နိုင်ငံ ဝူဟန်မြို့မှာ လင်းနို့ တို့ ကြွက်တို့ ခွေးတို့ ရောင်းချနေတဲ့ ဈေးတန်းလေးကို သတင်းတွေမှာ တွေ့ရပြီး သာမန်လူတွေမစားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဟာတွေကို စားကြလို့ ကိုရိုနာဗိုင်းရက်စ် ပိုး စတင် ကူးစက်လာသည် လို့ ရေးကြသားကြတာကို ဖတ်ကြရတယ် ။

တက်နေဝန်းတို့ အတွက်က မြန်မာပြည်က လာခဲ့တဲ့ မြန်မာတွေမို့ သိပ်တော့ မဆန်းလှဘူး ။ သူတို့လည်း ပရစ်ကြော်တို့ မြွေသား ဖွတ်သား ယုန်သား လယ်ကြွက်ကြော်တွေ စားခဲ့ဘူးကြတယ်လေ
ခဏကြာတော့ ဝူဟန်မြို့မှာ ဇီဝ လက်နက် စမ်းသပ်တဲ့ နေရာကြီး ရှိပြီး အဲဒီကနေ ရောဂါပိုးတွေ ပေါက်ထွက် ပျံ့နှံ့လာတယ် လို့ ထပ် ကြားရပြန်တယ် ။ အဲဒီ သတင်းနဲ့အတူ ၁၉၈၁ မှာ ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ စာရေးဆရာ DEAN KOONTZ ရေးသားတဲ့ THE EYES OF DARKNESS စာအုပ်မှာ ၂၀၂၀ ခုနှစ် အချိန်လောက်ကို ရောက်ရင် ဝူဟန်က စက်ရုံကြီးမှာ လုပ်တဲ့ WUHAN 400 ဆိုတဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်က နိုင်ငံတွေကို ပျံ့နှံ့လိမ့်မယ် လို့ ရေးထားတယ် ဆိုတာကို အဲဒီစာအုပ်ရဲ့ ဓါတ်ပုံ အတွင်းက စာသားတွေရဲ့ ပုံတွေ သတင်းတက်လာတယ် ။ လူသားတွေ ဖန်တီး ထားတဲ့ MEN MADE ဗိုင်းရပ်စ် ဖြစ်သည် လို့ ပြောတဲ့လူက ပြောတယ် ။

တကယ် ဟုတ်မဟုတ် တက်နေဝန်းတို့လည်း မသိ ။ ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ်မို့ ဒီသတင်းတွေကို ဖတ်တော့ ဖတ်မိတယ် ။ အရမ်းကြီးတော့ စိတ်မဝင်စားခဲ့ ။ ဘယ်လိုဘဲ ဝူဟန်မြို့မှာ ဖြစ်နေပေမယ့် အမေရိကန်ပြည်က လူတွေက သူတို့နဲ့ မဆိုင်သလို နေလျက်ပါဘဲ ။ ဒါပေမယ့် တချို့သော ပြည်နယ် မြို့တွေမှာ ရထားတွေအပေါ် ဘတ်စ်ကားတွေ အပေါ် တရုတ် လူမျိုးတွေနဲ့ တရုတ်နဲ့ တူသူ အာရှသားတွေ အပေါ်ကို စော်ကား ရှုံ့ချတာတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ လည်း သတင်းတွေ ထွက်လာပါတယ် ..။

တက်နေဝန်းတို့ နေတဲ့ ဒေသမှာတော့ ဒါတွေလည်း မဖြစ် မကြုံရဘူး ။ မတွေ့ရဘူး ။ တက်နေဝန်းရဲ့ ဇနီးချောလေး ဇွန်ပန်းခိုင် က မြန်မာပြည်ကို ဒါတွေ မဖြစ်ခင်ထဲက ထွက်သွားခဲ့လို့ တက်နေဝန်း အိမ်မှာ တယောက်ထဲ ။ ဇွန်ပန်းခိုင်ရဲ့ မိဘတွေက အသက်ကြီးကြပြီ ။ ကျန်းမာရေးက သိပ် မကောင်းကြဘူး ။ အခု မိခင်ဖြစ်သူက ဆေးရုံတက်ရတယ် ။ ဇွန်ပန်းခိုင်လည်း မြန်မာပြည်ကို မပြန်တာ ကြာပြီ ။ မိဘတွေကို လိုအပ်တဲ့ ဆေးဝါးတို့ ငွေတို့ဘဲ လှမ်းပို့ပေးနေခဲ့တယ် ။
” ကိုကိုရေ..မေမေ့ဆီကို ဇွန် သွားလိုက်တော့မယ်… ရုံးက ခွင့်ယူခဲ့ပြီးပြီ…”
လို့ ဇွန်ပန်းခိုင်က ပြောပြီး တက်နေဝန်းကို လေယာဉ်လက်မှတ် ဝယ်ခိုင်းတယ်။ တက်နေဝန်းလည်း အွန်လိုင်းမှာ ရှာဖွေပြီး ဝယ်ပေးလိုက်တယ် ။ ဇွန်ပန်းခိုင် က မသွားခင် တက်နေဝန်းကို ရန်ကုန်က သူ့ညီမလေး ငုဝါခိုင် က မနီးမဝေးက မြို့ကြီးမှာ သင်တန်း လာတက်ရမှာ.. သူကတော့ ရန်ကုန်က အမေ့ဆီကို ပြေးရပြီ … ငုဝါခိုင် ရောက်လာခဲ့ရင် ကျွေးမွေး ဧည့်ခံလိုက်ပါ.. အနီးအနားကို လိုက်ပြပို့ပေးလိုက်ပါ လို့ မှာသွားတယ်။
ဇွန်ပန်းခိုင် သွားတုံးက အေးအေးဆေးဆေးဘဲ ။ မြန်မာပြည်မှာလည်း ဗိုင်းရပ်စ် လုံးဝကို မရှိသေးဘူး ။ သူသွားပြီး တပတ်လောက်မှာ ဇွန်ပန်းခိုင်ရဲ့ ညီမလေး ငုဝါခိုင် တက်နေဝန်းဆီကို ဖုန်းဆက်လာတယ် ။
” အကိုတက်ရေ..ငုဝါ ရောက်နေပြီ . . သင်တန်းတွေ တက်နေတယ်…သင်တန်းပြီးရင် အကိုတက်တို့ဆီကို လာခဲ့မယ်…. မမဇွန်တော့ ရန်ကုန် ရောက်နေပြီ… မေမေက ဆေးရုံက ဆင်းပြီ… သက်သာတယ်တဲ့… ငုဝါလည်း အကိုတို့ဖက် ခဏ လာပြီးတာနဲ့ ရန်ကုန်ကို ပြန်မယ်လေ ..”
တဲ့ ။ တက်နေဝန်းလည်း
“လာခဲ့ ငုဝါ အကို လာခေါ်ပေးမယ်…ဒီအနီးအနား မြို့တွေ အကို လိုက်ပို့ပေးမယ် . သင်တန်းတွေ ပြီးရင် ဖုန်းဆက်လိုက်နော်…..”
လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ် ။ ရန်ကုန်ကနေလည်း ဇွန်ပန်းခိုင်က

“ခွင့်ယူလိုက်နော်…ကိုကို . .ညီမလေး ကို ဂရုစိုက်လိုက်နော်…ကိုကို…”
လို့ တက်နေဝန်းကို ဖုန်းဆက်တယ် ။ အလုပ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ခွင့်ကြို ယူလိုက်တယ် ။ ငုဝါခိုင် သင်တန်းတွေ ပြီးသွားပြီးတဲ့နောက် တက်နေဝန်းဆီကို ဖုန်းဆက်တော့ တက်နေဝန်း ငုဝါခိုင် ရောက်နေတဲ့ မြို့ကို ကားနဲ့ မောင်းသွားပြီးခေါ်ပေးလိုက်တယ် ။
ငုဝါခိုင်နဲ့ မတွေ့တာ နှစ်တွေ ကြာခဲ့ပြီ ။ တက်နေဝန်းလည်း စိုပြေဝင်းပ လှပနေတဲ့ ခယ်မလေးကို ကြည့်ပြီး အံ့သြနေသည် ။ သူတို့ မြန်မာပြည်က မထွက်လာခင်က ငုဝါခိုင်သည် ကလေးသာသာ ဆယ်ကျော်သက်လေးဘဲလေ ။

အပြန်ခရီးမှာ တလမ်းလုံး ငုဝါခိုင်ရဲ့ စကားသံလေးတွေကို နားထောင်ခဲ့ရတယ် ။ ငုဝါခိုင်က တက်နေဝန်းတို့ နေတဲ့ ရပ်ဝန်းဒေသကို စိမ်းလန်းစိုပြေတဲ့ သစ်ပင်တွေ သစ်တောတွေနဲ့မို့ သာယာလိုက်တာ လို့ ချီးမွမ်းလာတယ် ။ လမ်းဘေးမှာ ဒရယ်လေးတွေ ယုန်ကလေးတွေကိုလည်း တွေ့ရလို့ အရမ်းသဘောကျတယ် ။ စကား တပြောပြောနဲ့ ရောက်မှန်းမသိ ရောက်လာကြတယ် ။
” ဒါ အကိုတို့ အိမ်လေးဘဲ ငုဝါ . . “
” ဟင် . . .”
သူတို့ အိမ်ကလေးကို ငုဝါခိုင် တွေ့တော့ …
” ဟယ်…ကိုတက်တို့ မဇွန်တို့ အိမ်လေးက လှလိုက်တာ.. သိပ် သာယာတာဘဲ.. ခြံလည်း ကျယ်တယ်”
လို့ ပြောတယ် ။ အိမ်ရှေ့က ချယ်ရီပင်တွေက ဝေဝေဆာဆာ ပွင့်နေတာကို ငုဝါခိုင် သိပ်သဘောကျတယ် ။ ဆယ်လ်ဖီတွေ ဆွဲတော့တာဘဲ ။ အိမ်ပြန်ရောက်ကြပြီးတဲ့နောက် အချိန်ကို ကြည့်ပြီး ငုဝါခိုင် နဲ့ တက်နေဝန်းတို့ ရန်ကုန်က ဇွန်ပန်းခိုင် ဆီကို ဖုန်းခေါ်ကြတယ်။ ဇွန်ပန်းခိုင်က
” ရောက်တုံးရောက်ခိုက် လျောက်လည်နော် ညီမလေး… အကိုတက်ကို အားမနာနဲ့ . သူ့ကို စားချင်တာ လိုက်ကျွေးခိုင်း..လိုချင်တာ ဝယ်ခိုင်း…”
လို့ သူ့ညီမ ငုဝါခိုင်ကို မှာတယ် ။ ချစ်ဇနီးလေး ဇွန်ပန်းခိုင်က မသွားခင် ထဲကလည်း သေသေချာချာ မှာထားခဲ့တယ် ။ ညီမလေးကို လိုက်ပြ လိုက်ကျွေးပါ လို့ ။ အခုလည်း ရန်ကုန်ကနေ ဖုန်းနဲ့ ထပ်ပြောပြန်တယ် ။ တက်နေဝန်း ဇနီးသည် မှာတဲ့အတိုင်း ငုဝါခိုင်ကို သူစားချင်တဲ့ အစားအသောက်တွေကို ဆိုင်တွေမှာ လိုက်ကွေးတယ် ။ အင်း….ညီမလေး ငုဝါခိုင်က စားရုံတင် မဟုတ်ဘူး.. သောက်လည်း သောက်တယ်……ဇွန်ပန်းခိုင်က သူ ဝိုင် နဲ့ ကော့တေးလ်တွေ အသောက်များတိုင်း
” ဇွန်တို့အမျိုးတွေက အရက်ကြိုက်တယ်… သောက်တယ်… ဘမျိုးဘိုးတူ ဆိုတာမျိုးပေါ့…..”
လို့ ပြောလေ့ ရှိသလိုဘဲ ညီမလေး ငုဝါ လည်း အရက်ကို ကြိုက်ပုံရတယ်။ သောက်ရင် ထပ်မှာခိုင်းပြီး အသောက်များသွားတဲ့အတွက် တက်နေဝန်း တယောက် မျက်လုံးပြူးသွားရတယ် ။ အင်းလေ.. သူက သုံးလေးရက် လောက်ဘဲ နေမှာဘဲ… နေတဲ့ရက်တွေမှာ ပျော်ပါစေ … ငါ့တာဝန် အတိုင်း သူ့ကို လိုက်ကျွေးလိုက်ပို့မယ်…. လို့ တက်နေဝန်း စဉ်းစားလိုက်တယ် ။
ဒါပေမယ့် အိမ်လေးထဲမှာ သူနဲ့ကိုယ် နှစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ခယ်မလေးရဲ့ အတိုအပြတ် အဟိုက်တွေ ဝတ်တဲ့ အကျင့်တွေကြောင့် တက်နေဝန်း တယောက် ရင်မောနေရတယ် ။ ပိုပြီး မျက်လုံးတွေ ပြူးရတာက အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး အိမ်နေရင်း အဝတ်တွေ လဲပြီးတဲ့အချိန် ငုဝါခိုင်က ဘလောက်စ်လေးကို အတွင်းမှာ ရင်စည်း မပါဘဲ ဝတ်ပြီး ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ ။
ငုဝါခိုင်ရဲ့ ရင်သားတွေက မသေးဘူး ။ လုံးထွားပြီး သိသိသာသာကြီးတွေ ။ လမ်းလျောက်တဲ့အခါ ဒီ ရင်သားကြီးတွေက တငြိမ့်ငြိမ့် တသိမ့်သိမ့် တုန်နေကြတယ် ။ ခက်ပြီ ။ တက်နေဝန်း စိတ်တွေ လှုပ်ရှား နေတယ် ။ ခယ်မလေးကတော့ သီချင်းဖွင့်ပြီး တလှုပ်လှုပ်နဲ့ ကနေတယ် ။ ကိုယ်က လှုပ်တော့ ရင်စိုင်တွေကပါ လှုပ်တော့တာပေါ့ ။
နောက်တနေ့မှာလည်း ရာသီဥတု ပူတယ် ဆိုပြီး ဘောင်းဘီတိုလေး ဝတ်တာ ဝတ်တဲ့ ဘောင်းဘီက ဂျင်းဘောင်းဘီလို ကြပ်ကြပ် မဟုတ်ဘဲ ပေါင်ရင်းနေရာတွေမှာ ပွပွကြီးမို့ ဆိုဖါမှာ ထိုင်ချလိုက်တဲ့ အခါတွေမှာ ပေါင်ဂွဆုံနေရာကို ဘွားကနဲ မြင်လိုက်ရတတ်တော့ တက်နေဝန်း တယောက်စိတ်တွေ နိုးကြားဖေါက်ပြန်လာရတယ် ။
အမွှေး ပြောင်စင်အောင် ရိပ်သင်ထားတဲ့ ခယ်မလေး ငုဝါခိုင်ရဲ့ မိန်းမအင်္ဂါ တခြမ်းကို လျပ်တပျက် တွေ့လိုက်ရလို့ ။ ခက်တော့ ခက်နေပြီ ။ အနေမတတ်တော့ ဖြဲပြနေသလို ဖြစ်နေပြီ ။ အထိန်းမတတ် ဇိန်းဇတ်ဇတ်မို့ တက်နေဝန်း တယောက် ဒိန်းတပ်တပ်နဲ့ ရင်ထဲ နေလို့ မကောင်း ။
နောက် တရက်မှာ လိုက်ပြတာက မြို့ကြီး ထဲက ပြတိုက်တွေ ကျောက်တိုင်တွေ နဲ့ ပန်းခြံတွေ ။ ZOO ကိုတော့ ငုဝါခိုင်က မသွားချင်ဘူး တဲ့ ။ မြစ်ကမ်း နဘေး က THE WHARF မှာ ညနေစာ ကျွေးတယ် ။ တိုက်အမြင့် တိုက်ခေါင်မိုးပေါ်မှာ မြစ်ကမ်း ရှုခင်းကို မြင်နေရတဲ့ ဘားနဲ့ စားသောက်ဆိုင်ပေါ့ ။ ငုဝါခိုင် တယောက် ကော့က်တေးလ် ကောင်းကောင်းတွေနဲ့ တွေ့ပြီလေ ။

” အပေါ်ကနေ ကြည့်ရတာ အရမ်း သာယာတာဘဲနော် . . . အဖြူရောင် မော်တော်ဘုတ်လေးတွေကလည်း အများကြီး တန်းစီနေကြတယ် ..”
ထပ် ထပ် မှာရင်း ယူရင်းနဲ့ တော်တော် မူးသွားတယ် ။ အပြန်မှာ ကျောက်တိုင်ပန်းခြံ ဘေးက လမ်းကလေးမှာ လမ်းလျောက်ကြတော့ ငုဝါခိုင် တယောက် တက်နေဝန်းကို ပုခုံးမှီလိုက် လက်မောင်းကို တွဲဖက်လိုက်နဲ့ တော်တော်လေး ရေချိန်ကိုက်နေတယ် ။ သူနဲ့ကိုယ် နှစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်သလို သူကလည်း ရုပ်ကလေးက ချောချော ကိုယ်လုံး အဆက်အပေါက်ကလည်း တကယ့်ကို တောင့်တင်း လှပ အချိုးကကျ ဆိုတော့ တက်နေဝန်း ဒါတွေကို အနီးကပ် မြင်နေရတော့ စိတ်ရိုင်းတွေက ထကြွရတယ် ။ သွေးတွေ ဆူဝေလာတယ် ။
စိတ်ထိန်း…စိတ်ထိန်း …. တက်နေဝန်း မင်း စိတ်တွေကို ထိန်း . . . မဖြစ်သင့်ဘူး . . . ဆင်ခြင် . . ဆင်ခြင် …..အိမ် အဝင်မှာ ငုဝါခိုင်က အမူးလွန်နေတဲ့ အတွက် သူ့ကို ဖက်ထားပြီး ဒယိမ်းဒယိုင်နဲ့ ဝင်တဲ့အတွက် သူ အမြင်နဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရတဲ့ အလှအပကြီး နှစ်လုံးက သူ့ ရင်ဘတ်ကို ထိလိုက် ဖိလိုက်နဲ့ အစစ်အမှန် အထိအတွေ့တွေကို ပေးခဲ့တယ် ။ စကပ်ကလည်း တိုတိုကားကားလေးမို့ ပေါင်တန် ဖြူဖြူ လှလှတွေကလည်း မမြင်ချင် အဆုံး ။
” ကဲ..တက်အိပ်တော့ ငုဝါ ….”
လှေခါး အတိုင် တက်သွားတဲ့ ငုဝါခိုင်ရဲ့ စကပ်တိုတိုကားကားလေးကြောင့် မမြင်အပ်တဲ့ ပေါင်တန်ဖြူဖြူကြီးတွေရော ပင်တီ အနက်လေးကိုရော မြင်လိုက်ရတယ် ။ မျက်စိလွှဲပြီး အောက်ထပ် ဧည့်ခန်းမှာဘဲ တီဗီ ကြည့်နေလိုက်သည် ။ ခုန မြင်လိုက်ရတာတွေက မျက်စိထဲက ထွက်ကို မထွက်ဘူး ။
တီဗီမှာ တရုတ်ပြည် ဝူဟန်မြို့ကြီး ခြောက်ကပ်နေတာတွေ လူတွေ ဆေးရုံမှာ အတုံးအရုံး သေကြတာတွေ ပြနေတယ် ။ နောက်ထပ် ထိတာက အီရန်နိုင်ငံ ။ အမေရိကန်မှာတော့ ကူးစက်သူတွေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ များလာပြီ တဲ့ ။ ပို့တ်လန် နဲ့ ဝါရှင်တန် ပြည်နယ် ဖက်မှာ စတွေ့နေရပြီ ။ တဖြည်းဖြည်း များလာပြီ ။

ခယမြခွောလေးနဲ့ ဝေးဝေးနမယြေ လို့ စိတပြိုငြးဖှတထြားတဲ့အတိုငြး သူ ရှိနတေဲ့ အပေါထြပကြိုတောငြ မတကတြော့ဘဲ အောကထြပြ ဧည့ခြနြးက ဆိုဖါရှညပြေါမြှာဘဲ အိပလြိုကတြယြ ။ အိပမြကတြှကေ ဆောငြးတှငြးလညြး မဟုတဘြဲနဲ့ ဂယောကဂြယကြ နဲ့ ။ အိပမြကထြဲမှာ သူနဲ့ ခယမြလေး ငုဝါခိုငတြို့ ဆိုဖါပေါမြှာ ကိုယတြုံးလုံးတှနေဲ့ ထပရြကကြှီး ဖှဈနတောကို မိနြးမ ဇှနပြနြးခိုငြ တှေ့သှားလို့ အရဈတှေ စှတစြကြ တကတြယလြို့ မကတြယြ ။
ခွှေးတှပှနြေ ငှငြးဆနြ အောဟြဈရလို့ လန့နြိုးလာတယြ ။ အဝတမြဲ့ ဖငတြုံး ဖှူဖှူကှီးတှကေ စှဲမကစြရာဘဲ ။ အိပမြကကြို မှငယြောငနြမေိတယြ ။ အောကကြ ငတိကလညြး မာကှောပှီး ထောငနြတယြေ ။
မနကြ လေးနာရီဘဲ ရှိသေးတယြ ။ ရအေေးအေး တပုလငြး ယူသောကလြိုကပြှီး ပှနအြိပဖြို့ ကှိုးစားတယြ ။ အိပလြို့ မရတော့ဘူး ။ ပှနအြိပပြွောသြှားတယြ ။ ပှနနြိုးတော့ မနကြ ရှဈနာရီ ခှဲနပှေီ ။ သှားတိုကြ မကွနြှာသဈဖို့ အပေါထြပကြ ရခွေိုးခနြးဆီကို တကခြဲ့လိုကတြယြ ။ တကနြဝနြေးရဲ့ အိမြ အောကထြပမြှာက အိမသြာ ရှိပမယေ့ြ ရခွေိုးခနြးမရှိဘူး ။ လကဆြေးဖို့ ကှှခှကြေ ( Sink )ပါပမယေ့ြ တကနြဝနြေးက ဒီ အိမသြာအခနြးလေး ( POWDER ROOM )ကို ဧည့သြညြ အတှကဘြဲ ထားပှီး မကွနြှာသဈ သှားတိုကတြာကို အပေါထြပကြ ရခွေိုးခနြးမှာဘဲ လုပတြယြ ။
အပေါထြပြ ရခွေိုးခနြးလေးထဲကို ဝငလြိုကတြာနဲ့ သူ့မကွလြုံးတှေ ပှူးကယွသြှားရတယြ ။ အဝငဝြ ကှမြးပှငမြှာ ပငတြီလေး တထညြ ။ ဝတပြှီးသား ပငတြီလေး ပါ ။ ငုဝါခိုငရြဲ့ ပငတြီ ဆိုတာ သခွောတာပေါ့ ။ တကနြဝနြေး ကောကယြူလိုကတြဲ့အခါ အလိုလို နှာခေါငြးနားကို တေ့ပှီး ရှူလိုကမြိတယြ ။ ခကွခြငွြးဘဲ ငါ ဘာလုပလြိုကပြါလိမ့ြ လို့ ကိုယ့ကြိုယကြို မှားသှားပှီ လို့ ထငလြိုကမြိပှီး ကဗွာကရာ ပငတြီနကလြေးကို ဘေးက စငပြေါကြို သူ ပဈတငလြိုကတြယြ ။
ပငတြီလေးက ရလိုကတြဲ့ ညှီစို့စို့ အနံ့လေးက သူ့စိတတြှကေို ထောငြးကနဲ ကှှသှားစတယြေ ။ စောကပြတနြံ့…… တနကေုနြ ဝတထြားတဲ့ ပငတြီ ဂှဆုံနရောက စောကပြတြ အနံ့ ။ သူ့ပေါငကြှားက လီးက ခကွခြငွြး ထောငလြာတယြ ။ မနကြ အိပရြာက ထထခငွြးဆိုရငြ လီးကလညြး အမှဲ တောငတြယလြေ ။
မကွနြှာသဈ သှားတိုကပြှီး မကွနြှာသဈ တဘကြ နဲ့ သုတရြငြး သူနဲ့ ဇှနပြနြးခိုငတြို့ အိပတြဲ့ အိပခြနြးဆီကို အသှား ငုဝါခိုငကြို ပေးနထေားတဲ့ အိပခြနြးကို အဖှတမြှာ တံခါးကို ဖှင့ဟြထားတာကှောင့ြ သူ အမှတမြထငြ ကှည့လြိုကမြိတဲ့အခါ သူ့စိတတြှေ ဘလောငဆြူသှားတယြ ။
ခယမြလေး ငုဝါခိုငဟြာ ထမီတခှား လူတခှား ဖှဈနပှေီး ကှေးကှေးလေး အိပနြတောမို့ ဖငတြုံးဖှူဖှူကှီး နှဈလုံးနဲ့ ဒီကှားက ပှူးထှကနြတေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို သူတှေ့လိုကရြလို့ပါ ။ ငုဝါခိုငြ အိပရြာထရငြ စားဖို့ တကနြဝနြေး ဘရိတဖြတဈြ လုပလြိုကတြယြ ။ ကှကြဥမှှကှေောြ…..ဘကငြေ နဲ့ အာလူးပှားကှောြ လုပလြိုကတြယြ ။ ပေါငမြုန့တြှေ မီးကငလြိုကတြယြ ။ ကောဖြီက တအိုး တညလြိုကတြယြ ။ ခဏအကှာ လှခေါးက ဆငြးလာတဲ့ ခှသေံ ကှားရတယြ ။
” အကိုတကြ……အနံ့ မှှေးလိုကတြာ… ဘာတှမွေား လုပနြတောလဲ….”
ငုဝါခိုငြ ထမငြးစားခနြးထဲ ဝငလြာတယြ ။ လုပပြှနပြှီ ။ တီရှပြ ပါးပါးလေးကို အတှငြးခံ မပါဘဲ ဝတထြားလို့ ငုဝါခိုငရြဲ့ နို့ကှီး နှဈလုံးက တငြးမို့လုံးှငြျကနကှပှေီး နို့သီးခေါငြးလေးတှကေ တီရှပြ အသားမှာ ထငြးနကှတေယြ ။ လှုပတြုတတြုတနြဲ့ ။
ဒီနေ့တော့ မိုငြ နှဈရာ လောကြ ဝေးတဲ့ မှိုကလေး တမှို့ကို ငုဝါခိုငကြို တကနြဝနြေး ခေါသြှားလိုကတြယြ ။ အခွောစား ခယမြလေးနဲ့ နှဈယောကထြဲ အတူတူ သှားရတာ စိတလြှုပရြှားစရာပါ ။ သူမူးခငွတြာ မူးတတတြာကို သိထားပှီမို့ သူ့ကို သောကပြါ သောကမြလားလို့ တကနြဝနြေး မဖိတခြေါတြော့ဘူး ။ ဒီအခါမှာ ငုဝါခိုငကြ သူ့ဖါသာ အရကြ မှာသောကတြယြ ။
ဒီမှို့လေးက ရှေးဟောငြး မှို့ကလေး ။ ဒသခေံ လူနီရိုငြးတှဆေီက အတငြးကှီး လုယူခဲ့တုံးက ခံတပတြှေ အမှောကတြှေ နဲ့ ဒီမှကေို အရောကလြာခဲ့ ကှတဲ့ အခွိနြ သုံးတဲ့ သငြျဘော ပုံစံတူကို ပှထားတယြ ။ ငုဝါခိုငကြို လိုကပြှ ဓါတပြုံတှေ ရိုကပြေးတယြ ။ ဒါမှ ဇနီးခွောလေး ဇှနပြနြးခိုငကြ သဘောကမွှာလေ ။
သငြျဘော ရဲ့ ဝမြးဘိုကထြဲကို ဆငြးကှည့ကြှတော့ ကဉွြးမှောငြးတဲ့ နရောလေးကှောင့ြ ငုဝါခိုငြ ခွောလြဲတာ တကနြဝနြေးက သူ့ကိုယလြုံးကို လကနြှဈဖကနြဲ့ ဖကထြိနြး ပေးလိုကရြတယြ ။ ထှားအိတဲ့ ရငစြိုငကြှီးတှနေဲ့ သူ့ရငဘြတြ မိတဆြကမြိကှရပှနပြှီ ။ သငြျဘောပေါကြ ဆငြးခဲ့ ပှီးတဲ့နောကြ ငုဝါခိုငြ သေးအရမြး ပေါကခြငွလြို့ အမွားသုံး အိမသြာကို ပှေးရတယြ ။ အိမသြာထဲက အထှကြ သူက
” သေးထှကြ သားတယြ အကိုတကရြယြ….. ပငတြီ စိုသှားတယြ…..”
လို့ ပှောပှီး စိုနတေဲ့ ပငတြီလေးကို အမှိုကပြုံးထဲကို ပဈလိုကတြာကို တကနြဝနြေး တှေ့လိုကရြတယြ ။ ဒီနေ့နဲ့ နောကနြေ့တောငြ မတူတော့ဘူး ။ Corona Virus ကလညြး စပှီး ပွံ့နှံ့နပှေီ ။ သတေဲ့လူတှေ မွားသထကြ မွားလာတယြ ။ အီတလီကတော့ ထိနြးလို့ မရတော့ဘူး ။ သတော သောကသြောကလြဲ ။ လကဆြေးကှပါ ဆိုတာ အထပထြပြ ကှငှောနတယြေ ။
တကနြဝနြေးနဲ့ ငုဝါခိုငတြို့လညြး အပှငကြ အစားတှေ မစားတော့ဘဲ ကိုယ့ဖြါသာဘဲ ခကွစြားကှဖို့ တိုငပြငလြိုကကြှပှီး နှဈပတစြာလောကြ ဈေးဝယဖြို့ ဈေးကို သှားကှတယြ ။ ဈေးတှမှော ဖရိုဖရဲတှေ ဖှဈနပှေီ ။ အိမသြာသုံး TOILET PAPER လုံးဝ ပှတသြှားတယြ ။ ဆနအြိတတြှေ မရှိတော့ ။ အကုနပြှောငနြတယြေ ။
လူတှကေ စဈဖှဈနတေဲ့ တိုငြးပှညလြို ဟိုပှေးဒီပှေး ။ စိတတြှေ မရှညကြှ ။ ဆဲကှ အောကြှ ။ အသားငါး နဲ့ ဆီပုံးတှေ ကှကသြှနြ ခရမြးခဉွသြီး ကှကြဥ အကုနြ ဝယလြာတယြ ။ ငုဝါခိုငကြတော့ အရကပြုလငြး ဝိုငပြုလငြးတှေ ဒါဇငလြိုကြ ဆှဲလာတယြ။ အငြး… ရငလြေးစရာဘဲ ။ သူ သောကတြော့မယလြေ ။
NEW YORK နဲ့ NEW ORLEANS မှို့တှမှော ကူးစကနြှုံးက အရမြး မှနတြယြ ။ ဗှုံးဆို ကူးစကသြူတှေ တပုံကှီး ဖှဈ ဆေးရုံတှေ မနိုငြ ဖှဈကုနတြယြ ။ STAY HOME အိမမြှာဘဲ နကှဖေို့ ပှောနကှတေယြ ။ လကှေောငြးလိုငြးတှလညြေး ရပဆြိုငြးကုနတြယြ ။
ဒီအတိုငြး ဆိုရငြ မှနမြာပှညြ ရောကနြတေဲ့ မိနြးမလညြး ဒီ ပှနလြာဖို့ မသင့တြောြ..ဒီက ခယမြလေးလညြး မှနမြာပှညကြို ပှနဖြို့ မလှယြ ဖှဈနပှေီ ။ အပွောစြီး သငြျဘောတှကေ ခရီးသညတြှလညြေး အကုနနြီးပါး ဗိုငြးရပဈြ ကူးစကကြုနတြယြ ။ လယောဉစြီးဖို့လညြး ကှကြစေရာ ဖှဈလာတယြ ။ LOCK DOWN တှေ လုပကြုနတြယြ ။ သနှေုံးတှေ ပိုပို မှင့တြကလြာတယြ ။ ဆေးရုံတှမှော လူနာတှေ ပှည့ကြှပနြတယြေ ။ တကနြဝနြေးတို့ နတေဲ့ ရပကြှကထြဲမှာ လူနာတငကြားတှေ အတခွိနလြုံး ရောကလြာနတယြေ။ ကပဆြိုးကှီး နဲ့ ရငဆြိုငနြကှရေပှီ ။
ဇှနပြနြးခိုငကြ ဖုနြးဆကတြယြ ။ သူလညြး ပှနမြလာနိုငသြေးသလို ငုဝါလညြး အဲဒီမှာဘဲ နနပေေါ ..တဲ့ ။ တကနြဝနြေးတော့ ငုဝါခိုငနြဲ့ အိမထြဲ အောငြးနရပှေီ ။ အိမကြလေးထဲ နှဈယောကထြဲ ။ ဟိုတယောကကြလညြး ဖေါခြငွြ ပှခငွြ ။ မလုံ့တလုံနဲ့ ။ ဒီတယောကကြလညြး နဂိုထဲက ခပထြနထြနြ ။ မိနြးမ မရှိလို့လညြး ဆာလောငမြှတသြိပနြတယြေ ။ နီးနီးကပကြပြ ။ ကှိုးခငွြးထား ကှိုးခငွြး ညိတော့မယြ ။
ငုဝါခိုငလြညြး တကနြဝနြေးနဲ့ ပိုပှီး ရငြးနှီးလာတော့ အပှောအဆိုတှေ ပိုပှီး ပှင့လြငြးလာသလိုဘဲ ..။ အနအထေိုငကြလညြး အရငထြကြ ပိုပှီး ရဲတငြးလာတယြ ။ တရကမြှာ တကနြဝနြေး အိပရြာက မထခငြ ငုဝါခိုငြ မီးဖိုထဲ ဆငြးပှီး ကှောလြှောနြတယြေ ။ တကနြဝနြေး ဆငြးသှားတော့ တုနလြှုပြ ခှောကခြှားသှားတယြ ။ ငုဝါခိုငကြ ကိုယအြပေါပြိုငြးမှာ ခညွသြား တီရှပြ အဖှူ ပှပှကှီးကို တထပထြဲ ဝတထြားသလို အောကပြိုငြးမှာက ပငတြီ အနှမြးလေးနဲ့ ။ မလုံ့တလုံနဲ့ ဟငြးခကွနြတေဲ့ ငုဝါခိုငြ က
” အကိုတကျ…..ကွိုကျလား…..”
လို့ မေးလိုကတြာက ခကွနြတေဲ့ ထမငြးကှောကြို ပှောတာလား သူ့ ပငတြီလေးနဲ့ ပုံကို ပှောတာလား မသဲကှဲပါဘူး ။ အိုး ….အှနလြိုငြး လူမှုကှနယြကြ စာမကွနြှာမှာ တှေ့ရတဲ့ နံမညကြွောြ မှနမြာမောဒြယြ မငြးသမီးကိုမွား အားကလွို့ လုပလြသလေား … ငုဝါခိုငရြယြ ။ တခါတခါ တကနြဝနြေး စိတတြှကေ ထိနြးခွုပလြို့ မရခငွတြော့ ။
ရောဂါ ပွံ့နှံ့မှုတှကှေောင့ြ အိမတြှငြးအောငြးနရတေဲ့ အခွိနြ ဖှူဖှူဖှေးဖှေး ရဆေေးငါးကှီးကလညြး စားရမှာလညြး အခကြ ။ မစားဘဲ နရတောလညြး တောတြောြ ခကတြယြ ။ သူ့ဖကကြတငြ ဒီလို စိတတြှေ ဖှဈနသလေား ။
ငုဝါခိုငကြလညြး သူ့ကို အရငကြထကြ ကပသြလိုဘဲ ။ ညဖကြ တီဗီ ထိုငကြှည့ကြှရငြ တဖှညြးဖှညြးနဲ့ သူ့ဖကကြို တိုးကပလြာတတတြယြ ။ သူ့လကြ မောငြးတှကေို လကဖြကတြယြ ။ ကိုငတြယြ ။ တခါတခါ ပုခုံးကို လာမှီတယြ ။ သိပြ နီးကပလြှနြးတော့ ငုဝါခိုငရြဲ့ ကိုယသြငြးနံ့တှကေို ရလို့ စိတတြှခှေောကခြှားတယြ ။ ကတုနကြရငြ ဖှဈလာတယြ ။ အောကကြ ငတိကလညြး ဘာတောငသြလဲ မမေးနဲ့ ။ ကှီးကောငကြှီးမား နဲ့ အိမသြာထဲ ဝငပြှီး ကှငြးတိုကရြတာ ဆယကြှိမြ မကတော့ ။
မနကြ ဆိုရငြ ထခငွတြဲ့ အခွိနမြှ ထကှတယြ ဆိုတော့ ညဖကြ ဆိုရငလြညြး အိပခြငွတြဲ့ အခွိနကြမွှ အိပကြှတယြ ။ ဒီနေ့ညတော့ ညနစေောငြးထဲက မိုးတှကေ အကှီးအကယွြ ရှာတယြ ။ လမေုနတြိုငြး ဝငတြယြ လို့ သတငြးမှာ ပှောတာ ကှားလိုကသြလိုဘဲ ။
ငုဝါခိုငကြ စောငလြေး ခှုံပှီး တကနြဝနြေးရဲ့ ဘေးမှာ တီဗီ ထိုငကြှည့တြယြ ။ စီအငအြငြ ကှည့လြှနြးလို့ စိတတြှေ ညဈလာကှတယြ ။ ရောဂါ ကူးစကတြာတှေ သတောတှေ ဆေး မရှိတာတှေ ကိုဘဲ တှေ့နေ ကှားနရတေယြ ။ ဒါကှောင့ြ
“အကို တကရြယြ…. ပွောစြရာလေး ကှည့ကြှရအောငြ”
လို့ ငုဝါ ခိုငကြ ပှောလာတယြ ။ တကနြဝနြေး အနားကိုလညြး တအား ကပထြိုငလြာတယြ ။ ခကပြှီ ။ ငုဝါခိုငရြဲ့ ဖှံ့ထှားတဲ့ နို့ကှီးတှကေ အိကနဲ လာထိတယြ ။ စောငကြို တကနြဝနြေးကိုပါ ခှုံခိုငြးလိုကတြယြ ။ တကနြဝနြေးက စီးရီးအဟောငြး FRIENDS ကို ပှနကြှည့တြယြ ။ ငုဝါခိုငြ အောရြယတြယြ ။ ပှီးတော့ တကနြဝနြေးကို တအား ဖကတြယြ ။ စောငခြှုံထဲမှာ သူ့လကတြဖကကြ တကနြဝနြေးရဲ့ ပေါငတြဖကကြို လာကိုငတြယြ ။
အိုး…..သီးခံနိုငတြဲ့ ထိနြးခွုပနြိုငတြဲ့ အတိုငြးအတာကို ကွောသြှားပှီ ။ ငုဝါခိုငရြဲ့ ပေါငကြိုကိုငထြားတဲ့ လကနြဲ့ တောငနြတေဲ့ သူ့ထိပဖြူးကှီးက လကသြုံးလုံးတောငြ မဝေးဘူး ။ ဒီအတိုငြးဆိုရငြ စိတမြထိနြးနိုငတြော့ဘူး ။
တကနြဝနြေး ထိုငရြာက ထလိုကပြှီး အပေါထြပကြို တကခြဲ့လိုကတြယြ ။ ရခွေိုးပဈလိုကရြငြ ဒီစိတရြိုငြးတှေ ကသွှားမယြ လို့ ထငပြှီး ကိုယပြေါကြ အဝတတြှကေို အကုနလြုံး ခွှတပြဈလိုကပြှီး ရပနြေးကို ဖှင့လြိုကတြယြ ။
ရပနြေးအောကကြို ဝငသြှားမယ့အြခွိနြ ဟိုတနေ့က စငလြေးပေါကြို ပဈတငခြဲ့မိတဲ့ငုဝါခိုငရြဲ့ ပငတြီလေးကို မှငလြိုကတြယြ ။ လကကြ အလိုလို ကောကမြိသှားပှနတြယြ ။ နှာခေါငြးကို တေ့ပှီးလညြး ရှူလိုကမြိတယြ ။ အိုး…ညှီစို့စို့ အနံ့လေးက ထောငြးကနဲ ။ အောကကြ ငတိက မာတာမှ သံခွောငြး ဘဲ ။ မတနြတောကလညြး ဒုံးပွံကှီးတစငြးလို ။
ပငတြီလေးကို ရှူတာကို ရပလြိုကပြှီး ရပနြေးအောကကြို ဝငလြိုကတြယြ ။ မကွစြိစုံပိတပြှီး ခေါငြးကိုမော့ထားရငြး ရခွေိုးနတေဲ့အခွိနြ အနောကကြ အသံလိုလို ကှားလိုကမြိလို့ စောငြးငဲ့ ကှည့လြိုကတြော့ သူ့အနောကကြို လာရပလြိုကတြဲ့ ငုဝါခိုငကြို တှေ့လိုကရြတယြ ။
“ဟငြ . . .”
ငုဝါခိုငရြဲ့ ကိုယပြေါမြှာ အဝတြ ဆိုလို့ ခညွတြမွှငတြောငြ ရှိမနဘေူး ။ ကိုယတြုံးလုံး နဈကကကြှီး ။
” အကိုတကြ …ငုဝါရဲ့ ပငတြီကို ရှူနတော တှေ့လိုကတြယြ … ဘာလို့ ပငတြီကို ရှူမလဲ….. လူကို ရှုနိုငတြာဘဲကို…….”
ငုဝါခိုငကြ တကနြဝနြေးကို အနောကကြနေ သိုငြးဖကလြိုကတြယြ ။ ထှားအိတဲ့ နို့ကှီးတှကေ တကနြဝနြေးရဲ့ ကွောပှငကြို အိကနဲ ဖိကပလြာတယြ ။ ငုဝါခိုငကြ သူ့လညဂြုတကြို နမြးနတေုံး လကတြဖကကြ အနောကကြနေ အရှေ့ပေါငကြှားကို ရောကလြာလို့ တကနြဝနြေး တှန့ကြနဲ တုနသြှားတယြ ။ မာကှောတငြးထှား မတမြတထြောငနြတေဲ့ သူ့ လုံးပတတြုတတြုတနြဲ့ လီးကှီးကို ငုဝါခိုငကြ ဖှဖှလေး ပှတသြပြ ကိုငဆြုပလြိုကပြါပှီ ။
” မသင့တြောဘြူး ထငတြယြ..ငုဝါ…..”
” ဒီမှာ အကိုတကနြဲ့ ငုဝါ နှဈယောကထြဲဘဲ ရှိတာ… ဘယသြူ သိတာလိုကလြို့…..”
လီးကို ပှတသြပနြတယြေ ။ ထိပဖြူး ဒဈကားကှီးကို လကကြလေးနဲ့ ဖှဖှလေး ပှတလြိုကြ နယလြိုကြ နဲ့ ။
” ငုဝါကို ရှူခငွလြား…..လာလေ….ပငတြီကိုကတွော့ ရှူနပှေီး . . . “
ငုဝါခိုငကြ ရခွေိုးခနြး နံရံကို မွှှကာ ပေါငကြား ရပလြိုကပြှီး တကနြဝနြေးကို လကတြှကနေေ ဆှဲခပွှီး ပေါငကြှားမှာ ထိုငခြိုငြးလိုကတြယြ ။ တကနြဝနြေးလညြး ဆောင့ြကှောင့ြ ထိုငခြလွိုကပြှီး ပေါငတြနတြှေ ကှားထဲ ခေါငြးအပလြိုကရြငြး မို့ဖေါငြးတဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို စပှီး နမြးလိုကတြယြ ။
” အငြ…ဟင့ြ……….”
အကှဲကှောငြးကှီးကို သူ နမြးရှိုကလြိုကတြယြ ။ နှာခေါငြးထိပနြဲ့ ထိုးတယြ ။
” အို…ကိုတကရြယြ……ဟငြး…. ဘာမှ စိတမြပူနဲ့ ငုဝါ ဘယသြူ့ကိုမှ မပှောဘူး… ဒါ ထိပတြနြး လှို့ဝှကခြကွြ…”
ငုဝါခိုငကြ ခါးလေးကို ကော့ပေးလိုကတြယြ ။ စောကဖြုတဖြေါငြးဖေါငြးကှီးက ပိုမို့မောကလြာတယြ ။ တကနြဝနြေး နမြးရှုံ့ရုံမက လွာကို ထုတပြှီး စောကဖြုတကြို ယကလြိုကတြယြ ။
” အိုး…….အို…….အာ………အငြး . .”
ငုဝါခိုငရြဲ့ မကွနြှာလေး မော့ ပါးစပလြေး ဟပှီး ညညြးလိုကတြဲ့ အသံလေးပါ ။ နူးညံ့တဲ့ နီညိုညို နှုတခြမြးသား ထူတှကေို စိတရြှိလကရြှိ ယကလြိုကမြိတယြ ။ လကတြှကလေညြး ဖငတြုံးအိအိကှီးတှကေို ဆုပနြယမြိတယြ ။
” အား……အား…….အား……ရှီး……အာ့… အိုး… အိုး . . . .အူး . . “
ငုဝါခိုငရြဲ့ လကတြှကေ တကနြဝနြေးရဲ့ ဆံပငတြှကေို တအား ဆှဲထားကှတယြ ။ ဖငတြုံးကှီးတှကေို ကိုငဆြုပထြားတဲ့ သူ့လကတြှကေ စောကဖြုတကြို သဲသဲမဲမဲ ယကနြတေဲ့ အခွိနမြှာ အပေါကြို ဆန့တြနြးပှီး ဖှံ့ထှားတဲ့ နို့အုံကှီး နှဈလုံးကိုလှမြးကိုငြ ညှဈထားမိရတယြ ။ စိတတြှကေို လှှတလြိုကမြိပှီ ။ ဖှဈခငွတြာ ဖှဈတော့ ။ သူက လွာနဲ့ ယကနြတေဲ့အခွိနြ ငုဝါခိုငကြ ကော့ကော့ပှီး သူ့မကွနြှာနဲ့ စောကဖြုတကြို ပှတနြပှေီ ။ ပါးစပကြလညြး မပီမသ အောညြညြးနတော အကယွကြှီး ။
” ငူဝါ လိုခငွပြှီ…ငုဝါ တအား ယားနပှေီ….အို… အထဲက ယားတာ အရမြး….အကိုတကြ….. အိပရြာထဲ သှားကှစို့ကှာ….”
လို့ ပှောနတေဲ့ ငုဝါခိုငကြှောင့ြ တကနြဝနြေး ရခွေိုးခနြးထဲကနေ အိပခြနြးထဲကို ရှှေ့လိုကရြတယြ ။ ကုတငပြေါကြို ရောကတြော့ ငုဝါခိုငကြ တကနြဝနြေးကို ခပကြှမြးကှမြး တှနြးခလွိုကတြယြ ။ ရမှေုပမြှေ့ယာကှီး အပေါကြို သူ ပကလြကြ ကသွှားတဲ့အခွိနြ ကွားရိုငြးမလေး တကောငလြို ငုဝါခိုငကြ သူ့ကိုပေါကြို ခှတကလြာတယြ ။ ငုဝါခိုငသြညြ အတှေ့အကှုံ ရှိတဲ့ ကောငမြလေးဘဲ ။ သူ့တနဆြာကို လကနြဲ့ ဆှဲယူပှီး
သူ့စောကဖြုတမြှာ တေ့လိုကတြယြ။ လုပတြာကိုငတြာက ကွှမြးနတယြေ ။ တနဆြာပေါကြို ဖိထိုငခြတွာက အရမြးကှီး မဟုတဘြူး ။ ထိနြးပှီး ဖှညြးဖှညြးလေး ထိုငခြလွိုကတြာ ။ လုပနြကွေ အလုပတြခုလို ။
” အို . . .”
ငုဝါခိုငရြဲ့ နှုတခြမြးလေး မဟတဟနဲ့ အသံလေး ထှကသြှားတယြ ။ တငြးတငြးစီးစီး အထိအတှေ့နဲ့ တနဆြာက ငုဝါခိုငရြဲ့ အထဲကို ဖှညြးဖှညြးခငွြး တထဈထဈနဲ့ ရောကသြှားတယြ ။ ငုဝါခိုငရြဲ့ ဖငတြုံးကှီးတှကေို လကနြှဈဖကနြဲ့ ကိုငဆြုပလြိုကတြဲ့အခွိနြ ငုဝါခိုငကြ ဖငကြှီးတှေ တကှှကှှနဲ့ အပေါကြ ဖိခနွပှေီ ။
” အငြး…..အီး….ဟငြး…….အိုး .ကို… ကိုတကြ…. အိုး . . ဟငြး. . .အား….အငြး . ..”
ငုဝါခိုငရြဲ့ နို့ကှီးနှဈလုံးက တုနခြါနတယြေ ။ ငုဝါခိုငြ ခေါငြးလေးကို ဘယညြာ ရမြးခါပှီး ဖိခနွတယြေ ။ အပေါကြနေ လိုးနတယြေ ။ မှငြးစီးနတေဲ့ ကောငြးဘှိုငမြလေးရဲ့ စောကဖြုတထြဲ သူ့တနဆြာခွောငြး ဝငထြှကနြတေဲ့ တငြးတငြးကှပကြှပြ အရသာက တအားကို ငှိမ့နြတယြေ ။
” အို…ကောငြးတယြ…..ကောငြးတယြ….ဟငြး… ကောငြးလိုကတြာ..ကိုတကရြယြ….အို… ကိုတကစြာက တကယြ ကှီးတယကြှာ…… ရှီး…….. ရှညလြဲ ရှညတြယြ . .”
ငုဝါခိုငြ စိတကြှိုကြ အပေါကြနပှေီးတဲ့နောကြ နရောခငွြး လဲလိုကကြှပါတယြ ။ ဒီအခါ တကနြဝနြေးရဲ့ အလှည့ြ ။ ငုဝါခိုငရြဲ့ ခှထေောကတြှကေို သူ့ပုခုံးပေါြ ထမြးတငပြှီး အပှတကြှုံးပှီ ။ ကစွလြဈ သနမြာတဲ့ တကနြဝနြေးရဲ့ ဆောင့အြားနဲ့ သကလြုံကောငြးတာတှကှေောင့ြ အခကွြ တရာကွောြ ဆကတြိုကြ ဆောင့လြိုး အပှီး ငုဝါခိုငြ အထှဋအြထိပကြို တကရြောကသြှားပါတယြ ။
” အို…ကောငြးလိုကတြာ ကိုတကရြယြ . . . အငြ…. အငြ…….ဟငြး . . .တအား….တအား ကောငြး….. ကောငြးသှား…..”
တကနြဝနြေးလညြး ငုဝါခိုငြ လမြးဆုံး ရောကသြှားလို့ ကွနပေတြယြ ။ သူမကောငြးသေးဘဲ မပှီးသေးဘဲ ကိုယြ မပှီးသှားခငွဘြူး ။ ငုဝါခိုငနြဲ့ တညလုံး တခွီပှီး တခွီ လိုးကှတယြ ။ နှားသိုးကှိုးပှတြ လို့ ပှောမလား ။ နှားငတရြကွေ လို့ ပှောမလား ။ လိုးလိုကကြှတာ ဆကတြိုကြ ။
ကိုဗဈ ၁၉ ဗိုငြးရပဈြ ကပရြောဂါကှီးကှောင့ြ အိမတြှငြးပုနြးရလို့ ခယမြခွောလေးကို ကောငြးကောငြး လိုးနရတေဲ့ သူ့အဖှဈကို တကနြဝနြေး မယုံကှညနြိုငအြောငပြါဘဲ။ စတေးဟုမြးက ကှာဦးမယတြဲ့ ။
ခယမြခွော လေးရဲ့ ဖှူဖှူဖှေးဖှေး မိမှေးတိုငြး ကိုယတြှကေို အားရပါးရ ကိုငတြှယြ ပှတသြပြ နမြးရှုံ့နတေဲ့ တကနြဝနြေးသညြ စောစောကဘဲ လူမှုကှနယြကြ စာမကွနြှာမှာ STAY HOME is GOOD!!!!!လို့ ရေးသားခဲ့ပါတယြ ။
အားလုံး ဘေးလှတြ ကနွြးမာကှပါစေ