ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…

---

ါ့တူလေး မငြးမငြး မငြးဘာစာအုပတြှေ ဖတနြတောလဲကှ” ဦးဦး ကနွောဝြတျထုစာအုပဖြတနြတော” မငြးကှာ အရညမြရအဖတမြရဝတျထုတှေ ဖတနြရတေယလြို့” “ဦးဦးကလညြး ကနွောပြငွြးလို့ပါ” အးပငွြးနရငြေ ဒီလိုအနှဈသာရရှိတဲ့ တရားစာအုပတြှဖတေပြေါ့” ဟုတကြဲ့.ပါဦးဦး”ကနွောလြညြး ဦးလေးပေးတဲ့စာအုပကြို ခဏယူကှည့တြော့ အနဈစအမှဲမရှိသော၊ စာအုပဖြှဈနတယြေ။ “ဟငြးးး” သကပြှငြးခလွိုကရြတယြ။ ကဲဗွာ စဉြးစားကှည့လြိုကြ သူက ရနကြုနအြရှေ့ပိုငြးတကျကသိုလကြ.. ကထိက၊ ကနွောကြ သူ့တူ ကနွောဆြယတြနြး အောငပြှီးကတညြးက ရောကနြတော။ သူက အသကလြေးဆယကြွောပြဲ ရှိသေးတယြ။ ဘာတဲ့ ပငစြငရြရငြ ဘုနကြှီးဝတပြှီး တရားအားထုတမြယတြဲ့။ ကနွောကြိုလညြး သူ့လိုလူပွိုကှီးဖှဈစခငွေတြာ။ ကနွောဗြွာ အခုဖိုငနြယရြောကပြှီ၊ သူ့ကိုကှောကလြို့ ရညြးစားမထားရဲဘူး။ ခုခတြစေကီလေးတှကေ မိုကမြှမိုကြ၊ အလနြးစားတှေ၊ ကိုယ့အြကှိုကမြတှေ့သေးလို့သာ.. မစှန့စြားရဲတာ။ တနေ့တနေ့တရားနာရတာနှင့ြ တရားထိုငရြတာနှင့ြ မလှယဘြူဗွ၊၊ သူ့အိမနြတေော့ သူ့စညြးကမြးပေါ့ဗွာ။ ကနွောလြညြး ညဈညဈနှင့ြ ကွောငြးဘကထြှကလြာခဲ့တယြ။ ကားပေါကြဆငြးတော့ နောကဆြုံးကပဲဆငြးတာ “အှန့ြ” ဆငြးလိုကတြာကားပေါတြကလြာတဲ့ စကီလေးကို သှားတိုကမြိတယြ၊ သူ့လကထြဲက စာအုပတြှပှေုတကြသွှားတယဗြွ။ “ဆောရီး.ဆောရီး” ကနွောလြညြး ပှာပှာသလဲကောကလြိုကတြယြ။ ပှီးတော့ သူ့ကိုလှမြးပေးပှီး “ကနွောတြောငြးပနပြါတယဗြွ” “မှနမြှနလြုပကြှပါဗွ၊ ဒီမှာကားပေါတြကမြယ့သြူတှေ ရှိတယြ” စပါယယြာလှမြးအောတြော့ ကနွောဘြေးကပလြိုကရြတယြ။ ကောကမြလေးကို သခွောကှည့လြိုကမြှ ဟအရမြးမိုကတြယြ။

အရပရြှညရြှညြ အသညးဖှူဖှေးလို့၊ ဇငယြောတြောငမြကွခြုံးတနြးလေး၊ သှားလေးတှကေ ညီညီညာညာ၊ နှငြးဆီဖူးလေးလို နှုတခြမြးနှင့ြ၊ ကနွော့ရြငထြဲ ရခေဲမှဈစီးဆငြးသှားတယြ။ ကနွော့ကြို စပါယယြာခဏလှမြးကှည့ပြှီး “ဇာတလြမြးတှေ၊ ဇာတလြမြးတှေ၊ ဇာတကြားရောငြးမလို့ပါ” “အာ.ဒီခှေးသားတော့” ကောငမြလေးလညြး ရှကရြှကနြှင့ြ ကားပေါတြကသြှားတယြ။ မကွနြှာလေး ရဲတှတသြှားတာတောငြ မှငလြိုကရြတယြ။ “မိုကတြယကြှာ၊ မနကဖြှနကြွောငြးစောစောလာပှီး စောင့ရြမယြ” ကနွောညြတောငအြိပမြပွောဘြူး၊ တဈညလုံး ကောငမြလေးမကွနြှာကိုပဲ မှငယြောငမြိတယြ။ အခုမှ ဖူးစာရှငတြှေ့ပှီလားမသိဘူး၊ မနကအြစောကှီး အိပရြာထတယြ၊ ဦးလေးနှင့အြတူ ကွောငြးသှားလို့မဖှဈဘူး ကိုယဘြာသာသှားမယဆြိုပှီး အိမရြှေ့အထှကြ “မငြးမငြးဘယသြှားမလို့လဲ” “ဧကွာငြးဘကြဦးဦး” “အေးဘုရားရှိခိုးပှီးမှသှားလေ” “ဟုတြ..ဟုတကြဲ့” ဘုရားခနြးထဲဝငပြှီး ပုဆိနပြေါကရြှိခိုးလိုကတြယြ။ ပှီးတော့ ဦးလေးအလဈကို ထှကလြိုကရြတယဗြွာ။ ဧကွာငြးဘကကြားစီးတာ စိတကြိုမရှညဘြူး၊ ခါတိုငြးလညြး ဒလိုပါပဲ၊ “ဟာကှာ..နောကကြတွော့မယနြှင့တြူတယြ သောကကြားကနှေးလိုကတြာ” ကွောငြးရှေ့ရောကတြော့ ကားမှတတြိုငမြှာ လူရှငြးတယြ ။ကနွောမြှတတြိုငရြှေ့က စောင့နြတေုနြး ဦးလေးကားလာတော့ ကောဖြီဆိုငထြဲ ပှေးဝငပြုနြးရတယြ။ “ဟငြးးးမလာသေးဘူးလားကှာ” အရေးထဲ ကောဖြီဆိုငကြ သီခငွြးသံထှကလြာသေးတယြ။ ပှုံးတောငြ ပှုံးမိသေးတယြ။ ကိုယ့အြဖှဈနှင့တြူလို့၊ သူခငွြးက ဘိုဘိုဟနသြီခငွြး “စောင့ရြတာမောပေါ့၊ ခေါငြးမူးသှားပှီ ဒူးယားလေးရယြ၊ နငဘြယမြှာလဲ ကားပေါပြါသှားလား တကယပြါ တဈနာရီလောကရြပစြောင့ကြှည့တြာတောငြ မလာသေးဘူး” တဈနာရီလောကစြောင့ပြှီးတော့မှ ကောငမြလေးက အိမစြီးကားပေါမြှာ တှေ့လိုကရြတယြ။

သှားပါပှီ ပှေးလိုကဖြို့ကလညြး မလှယတြော့ နောကကြနပှေီး လိုကခြဲ့တယြ။ စာသငဆြောငနြံပါတသြုံးဖကကြ ညးဝငသြှားတော၊ အဲဒီနောကကြိုလိုကခြဲ့တယြ။ အနားလညြးရောကတြော့ ကားရောလူရော မရှိတော့ဘူး။ ဟာသှားပှီ။ ဒိတဈဆောငလြုံးရှာရတော့မယဆြိုပှီး မှညေီထပကြနေ တထပခြငွြးရှာခဲ့တယဗြွ။ တခနြးမှ ရှာမတှေ့ဘူး။ အဲဒါနှင့စြိတပြကွပြှီး ကငတြငြးကိုသှားမယဆြုံးဖှတပြှီး ပှနထှကတြော့ “အှန့ြ” “ဟငြ..ရှငြ.ရှငြ..တိုကပြှနပြှီ” “အာဆောရီးဆောရီး” “လုပပြှနပြှီ ဘာဆောရီးလဲ” “တောငြးပနပြါတယဗြွာ” “ရှငနြှဈကှိမရြှိပှီး” “ရစကေလြို့ထငပြါရဲ့” “ဘာရှင့ြ” “ဆောရီးဆောရီး” “ဟငြး အူကှောငကြှောငနြှင့ြ” မိုးနခှညေမြှာ တနေ့က သူ့ကိုကားပေါအြတကမြှာ တိုကမြိတဲ့သူကို သတိထားမိတယြ။ လူပုံက ရုပဖြှောင့ဖြှောင့ြ အရပမြှင့မြှင့နြှင့ဆြိုတော့။ ဒါပမယေ့ြ ကားစပါယရြာအောလြိုကတြော့ နညြးနညြးရှကသြှားတယြ။ အိမရြောကပြှနတြော့လဲ သူ့မကွနြှာပဲ မှငယြောငမြိပှီး အိမအြလုပကြူလုပတြာက ဟိုဟာလှတကြွ ဒီဟာလှတကြနွှင့မြို့ အပွိုအဒေါကြှီးက ဗိုကခြေါကလြိမပြှီး,အဆူခံရတယြ။,စညြးကမြးကှီတဲ့ အဒေါမြို့ကှောကရြတယြ။ “မိုးနခှညြေ.လုပလြိုကရြငရြှပပြှာ.ရှပပြှာနှင့ြ” “နင့စြိတတြှဘယေကြိုရောကနြတောလဲ၊ ဂနာမငှိမဘြူး” “အမလေးကှောကပြါပှီ တီတီရဲ့” “အေးမိနြးကလေးဆိုတာ ဗိုငြးကောငြးကွောကဖြိနရတေယသြိလား” “သူအဲလိုဗိုငြးကောငြးကွောကဖြိလုပနြလေို့ လငမြရတာ ခိခိ” လို့တှေးရငြး အလိမခြံရတဲ့ဗိုကကြို ပှတပြေးနရတေယြ။ အဒေါအြပွိုကှီးက ကွောငြးသှားရငြ အမှဲလိုကပြို့ ညနကတွေော့ ကိုယ့ဘြာသာလိုငြးကားစီးပှနရြတာ၊ တူမကို တခကွကြလေးမစိတမြခဘွူး။ ပှောသေးတယြ။ “နင့မြိဘတှငေါ့ကို စိတခြလွို့အပထြားတာ၊ နငရြှုပရြှုပရြှကရြှကြ မလုပနြှင့တြဲ့” မိုးကလညြး အဒေါအြပွိုကှီးကိုကှောကလြို့ ကိုယ့ကြှိုကတြှဲသူကိုတောငြ အီစီကလီမလုပရြဲဘူး။

အခုကှည့လြေ မနေ့ကလူ ကားဂိတမြှာတှေ့ပှီး အခုမိုးတို့နောကလြိုကလြာတယြ။ မိုးက အိမသြာဖကကြထှကတြော့ သူနှင့တြိုကမြိပှနပြှီ။ ဒေါသထှကမြိတယြ။ ပှောပုံက ရစကေလြားမသိဘူးတဲ့ ခဈခဈ.ခဈရယခြငွစြရာ။ “ဟေ့..မိုးဟိုမှာ ဆရာစာသငနြတယြေ၊ အဆူခံနရအေုံးမယြ” “အေးအေး” အဲဒီဆရာကဘယလြိုမှနြးမသိဘူး၊ ဘုဂှကလန့ြ မိနြးကလေးတှဆေို တခကွမြှ မကွနြှာသာမပေးဘူး၊ အိနျဒှကှေီးနှင့ြ။ “ကဲမိုးစာသငလြို့ပှီးပှီ ငါတို့ပှနရြအောငြ၊” “ဧအးအေး” “ဟေ့ဒါနှင့မြနေ့က နငလြူတသယြောကနြှင့ြ တိုကမြိသေးတယဆြို၊” “အေးဒီနေ့လညြး ထပတြိုကပြှနပြှီ” “ဟီဟိ..ဖူးစာရှငလြားမသိဘူး” “ဟှန့ကြောငမြ စိတကြူးယဉနြတယြေ” “အေးဟ..မနကကြ သူကပှောသှားတယြ ရစကေလြားမသိဘူးတဲ့” “ဟဲဟဲ..ဖှဈနိုငတြယမြိုး” ကွောငြးရှေ့လမြးလွောကလြာရငြးက ဟိုလူကိုကားဂိတမြှာ တှေ့ရပှနတြယြ။ “ဟေ့.ရှေ့မှာ.အိနျဒှမပေကွစြနှငေ့ကြှည့လြိုကြဦး” “ဟိုဘကကြအရပရြှညရြှညနြှင့လြူလား” “အေးဟုတတြယြ” “အဲဒါ ကိုမငြးမငြးလေ” “နငကြ ဘယလြိုသိသလဲ၊” “အဲဒါဆရာ့တူလေ” “ဘုဂှကလန့ဆြရာလား” “အေးဟုတတြယြ” “အမလေး ဒုကျခပါပဲ” “အမလေး အခုထဲကတှေးပူနတယြေ” “ခဈ..ခဈ..” “ဘာလဲနငကြှှသှေားပှီလား၊” “အာ.နငကြလညြး” “အံမာ ရှကနြရသေေး ခတြသေမီးပွိုမဟုတတြဲ့အတိုငြး” “ဟဲ့ဟိုမှာလာနပှေီ” “မိုး..ကနွောမြိုးကိုခငခြငွလြို့” “ရှငြ” “ဟငြးးဟငြးးးမိုးကိုခငတြယြ၊ နောကတြော့ ရညြးစားစကားပှောမယြ၊ နောကခြစွသြူတှေ ဖှဈသှားမယြ၊ ဒီလိုလား’” “ဗွာ” “ဟဲ့စနျဒာဘာတှလွေောကပြှောနတောလဲ” “နိမိတဖြတတြာ” “အာဒီမိနြးမ” မိုးလညြး ရှကရြှကနြှင့ြ စနျဒာဗိုကကြှောလိမလြိုကတြယြ။ “အာ..လှှတြ .ဟနာတယြ” “အဟဲ..ကနွောမြငြးမငြးပါ” “ဟုတကြဲ့” “ကဲကိုမငြးမငြးရှငနြှင့ပြှောနရငြေ အိမပြှနနြောကကြရွငြ သူအဒေါအြပွိုကှီးက ဆူလိမ့မြယြ” “ဗွာ၊အောြ..ဟုတကြဲ့.ဟုတကြဲ့” “စနျဒာရှေ့မှာကားလာပှီသှားရအောငြ” “ကိုမငြးမငြးကားလာပှီ ကမွတို့ကိုခှင့ပြှုအုံး” “အောြ ဟုတကြဲ့၊ ဟုတကြဲ့” “ကနွောလြညြးလိုကခြဲ့မယြ” “ရှငြ” “လိုကလြို့မရဘူးလား၊” “ရပါတယြ ကမွတို့ကားမှမဟုတတြာ” မငြးမငြးလညြး မိုးလိုကသြှားသောကားနှင့ြ လိုကခြဲ့လိုကတြယြ။ မိုးမှာတလမြးလုံး ရငခြုနနြရတေယြ။

သူက မိုးနောက်က ကပ်နေတာလေ။ မင်းမင်းလည်း ကားပေါ်တက်လိုက်မှ မိုးရဲ့ကိုယ်သင်နံ့လေးရတော့ လီးတောင် တောင်လာတယ်၊ လွယ်အိပ်ကိုရှေ့မှကာပြီး မိုးနားကိုကပ်လိုက်တယ်။ မိုးမှာစိတ်ထဲမှာ ချမ်းသလိုတုန်သလို ဖြစ်လာတယ်။ မင်းမင်းရဲ့အသက်ရှူပြီး ထုတ်လိုက်တဲ့ ပူနွေးနွေးလေတွေကြောင့်ပေါ့။ အပျိုစင်သမိုင်း ရိုင်းလောက်အောင် ရင်ခုန်တယ်။ စကားလည်း မပြောရဲဘူးလေ၊ နောက်တော့ ကားပေါ်က မင်းမင်းဆင်းသွားမှ သက်ပြင်းလေး မျှင်းမျှင်းချမိတယ်။ မင်းမင်းအိမ်ရောက်တော့ ဦးဦးကရောက်နေပြီ၊ “မင်းမင်း. မင်းမနက်ပိုင်းကလည်း ငါ့ကိုမစောင့် ညနေလည်း ငါ့ကိုမစောင့်ဘူး၊ မင်းဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဦးဦးကလည်း” “မင်းကျောင်းရှေ့မှာ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်နှင့် စကားပြောပြီးပါသွားတာ ငါမြင်တယ် ဟေ့ကောင်၊ အဲဒါဘယ်သူတွေလဲ” “သူငယ်ချင်းတွေပါ ဦးဦး” “မင်းးနှော်မိန်းကလေးတွေနှင့် ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက်မလုပ်နှင့် ကြားလား” “ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးဦး” “အေးကြားလို့ကတော့ ငါ့အမွေတွေတပြားမှ မပေးဘူး မှတ်ထား” “ဟုတ်ကဲ့ဦး.ဦး” ဒီလို့နှင့်ကျနော်နှင့်မိုးတို့ချစ်သူတွေဖြစ်ကြတယ်။ ချစ်သူတွေဖြစ်တော့လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်စိအောက်က အပျောက်မခံနိုင်ကြဘူးပေါ့။ ကျောင်းထဲမှာ နေ့လည်ဆို ကင်တင်းမှာထိုင်ပြီး စားကြသောက်ကြပေါ့၊ နေ့လည်အတန်းချိန်မရှိရင်လည်း သူ့ဆီသွားချောင်းပေါ့ဗျာ။ အဲဒါနှင့်တရက် ကျနော်သွားချောင်းတဲ့နေ့မှ ဦးဦးက မိုးတို့အခန်းမှာ စာသင်နေတာ။ မိုးကိုငေးကြည့်တုန်း ဦးဦးကမြင်သွားတယ်။ ညနေဘက်အိမ်ရောက်တော့ “မင်းမင်းး…မင်းငါစာသင်တဲ့အခန်းဘာလာလုပ်တာလဲ” “ကျနော့်သူငယ်ချင်းဆီလာတာပါ” “မင်းကကျောင်းမတက်ပဲ သူငယ်ချင်းဆီကိုလာတယ် ဟုတ်လား” “ဟုတ်တယ် ဦးဦး” “မင်းကောင်မလေးဆီလာတာ မဟုတ်လား” “………” “မင်းးမင်း..လူဆိုတာလေ. အပုပ်ကောင်ရုပ် ဆောင်ထားကြတာကွ၊ သိလား၊ လောကထဲရောက်လာတာနှင့် ဇာတိဇရာ၊ မရဏဆိုတဲ့အရာတွေနင့် ဆုံတွေ့ရမှာကွ၊ မသေခင် ဉာဏ်ဦးအောင်လုပ်ရမှာ။

ကိုယ်သေရင် ကိုယ့်နောက် ဘာမှမပါဘူး။ မင်းချစ်သူကောင်မလေးကလည်း မင်းကိုချစ်လှပါချည်ရဲ့ဆိုပြီး မင်းသေရာကို မလိုက်နိုင်ဘူး၊ အေးအေးချမ်းချမ်းနေစမ်းပါကွာ” “ဟုတ်ကဲ့ပါဦးဦး” “မင်းကွာ.မိန်းမတွေနှင့်မပတ်သက်စမ်းပါနှင့်ကွာ၊ မိန်းမဆိုတာ ရှိလည်းမကောင်း မရှိလို့မကောင်းဘူးတဲ့ကွ၊ နဒီမြစ်တို့လို ကွေ့ဝိုက်တတ်တယ်၊မိန်းမ မာယာသဲကိုးဖြာတဲ့။ မိန်းမဖျက်ပြည်ပျက်တတ်တယ်တဲ့။ မင်းကြည့်လေ စုဖုရားလတ်ကြောင့် မြန်မာတွေပြည်ပျက်ခဲ့တာ” “မဆိုင်ပါဘူးဦး” “ဘာလို့မဆိုင်ရတာလဲ” “သီပေါမင်းအသုံးမကျလို့ပါဗျာ” “မင်းမသိလို့ပါ၊ စုဖရားလတ်က သီပေါမင်းကို မီးနေသည်ထမီရေကိုတိုက်ခဲ့တာကွ” “ဦးကလည်းမြင်ရတာမှ မဟုတ်တာဗျာ” “အေးဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမိန်ကလေးတွေနှင့် မပတ်သက်နှင့်” “……” “မောင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ” “ဦးဦးကြောင့်ပါကွာ” “ဟင်ဘာဖြစ်လို့လည်း” “ဦးဦးက ဘယ်မိန်းကလေးနှင့်မှ သဘောမတူဘူးလေ၊ မောင့်ကို လူပျိုကြီးလုပ်စေချင်တာ” “မောင်သာ မိုးကိုတကယ်ချစ်ရင်ပြီးတာပဲ” “မောင်မိုးကို တကယ်ချစ်ပါတယ်” “သစ္စာဆိုပြ” မင်းမင်းလည်းသစ္စာဆိုပြလိုက်တယ်” ဦးထွန်းမင်းမှာ တူဖြစ်သူကိုတားမရသဖြင့် နောက်ဆုံးတရားပြရန်၊ မိုးနေခြည်အား ကင်မရာနှင့်ချိန်၍ ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ Microscope ဖြင့် အဆပေါင်းများစွာချဲ့ပြီး၊ ရင်ခွဲရုံမှ ဓာတ်ပုံများရိုက်၍ မင်းမင်းကိုပေးလေသည်။ “ဧရာ့..မင်းမင်းကြည့်” “ဟ..မိုးပုံပါလားလှသားပဲ” “နောက်ကဟာကိုကြည့်ပါအုံး” “ဟဒါကြီးကပါလဲ၊ ရေစီးကြောင်းတွေလို ပတ်ကြားအက်တွေနှင့်” “အဲဒါမင်းကောင်မလေး နှုတ်ခမ်းလေ” “ဗျာ… ဒီတောင်းကုန်းတွေနှင့် ဒီချိုင့်ခွက်ကဘာလဲဗျ” “အဲဒါမင်းကောင်မလေးပါးလဲ၊ ချိုင့်ခွက်တွေက မွေးညှင်းပေါက်တွေလေ” “ဗျာ… ဒီတွင်းနက်ငြီးကဘာလဲ။

ဒီမဲမဲကြီးက သစ်ပင်ကြီးတွေလား” “အဲဒါမင်းကောင်းမလေးနှာခေါင်းပေါ့” “ဟာဒါကြီးကရော” “မင်းကောင်မလေးမျက်လုံးလေ” “ဟာကြောက်စရာကြီးဗျာ” “အေးအားလုံးကိုအဆငါးရာလောက်ချဲ့ထားတာ” “ဟာ ဒီပုံဧတွက ဝမ်းတွင်းကလီစာတွေ” “အေးလေလူဆိုတာ သေသွားရင်အဲလိုပဲ ပျက်စီးတတ်တယ်..မင်းကြည့် အဲဒီမှာ အချစ်ဆိုတာ ဘာလဲရှာမတွေ့ဘူး၊ ဦးနှောက်မှာလည်း မတွေ့ဘူး၊ နှလုံးမှာလည်း မတွေ့သလို၊ အသဲမှာလည်းမရှိဘူး” မင်းမင်းမှာဓာတ်ပုံတွေကြည့်ရင်း အန်ချင်လာသဖြင့် အိမ်သာထဲပြေးအံရလေသည်။ ထို့နောက်မှာတော့ မင်းမင်းတစ်ယောက် ငြိမ်သွားလေသည်။ မိုးကိုမြင်တိုင်း ဓာတ်ပု့ကိုမြင်ယောင်နေသဖြင့် စိတ်ထဲမှာ ကသိကအောက်ဖြစ်ရလေသည်။ မိုးမှအကျိုးအကြောင်းမေးရာ မင်းမင်းလည်း အမှန်အတိုသ်းဖြေလေသည်။ မိုးတချက်စဉ်းစားလိုက်ပြီး “ကဲမောင်..မောင့်ကိုပြစရာရှိတယ်၊ မိုးနှင့်လိုက်ခဲ့” “သွားလေ” မိုးလည်းကားငှားပြီးဟိုတယ်ဘက်ကိုခေါ်ကာ အခန်းတခန်းယူလိုက်သည်။ မင်းမင်းမှာ မိုးလုပ်ရပ်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ မိုးလည်း အခန်းထဲရောက်ပြီး မင်းမင်းအား ကုတင်ပေါ်ထိုင်စေပြီး ရေချိုးခန်းဖက်သွားကာ၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပြန်ထွက်လာခဲ့လေသည်။ “မောင်” “ဘာလဲမိုး” “မိုးကိုကြည့်ပါမောင်၊ မိုးမလှဘူးလား” “လှပါတယ်မိုး” မိုးအပေါ်အင်္ကျီချွတ်လိုက်တယ်။ ဖြူဖွေးတဲ့အသားနှင့် လိုက်ဖက်တဲ့ နို့အုံကဘရာအပေါ်ဘက်ရုန်းကန်နေသလိုပါ။ မင်းမင်းမှာကြည့်ရင်းနှင့် လီးကတောင်လာတယ်။ မိုးက ဘရာကိုချွတ်လိုက်တယ်။ “မောင် မိုးရင်သားတွေ မလှဘူးလား” လုံးဝန်းပြီးလှပတဲ့ရင်သား၊ ပန်းရောင်သန်းတဲ့နို့ဝန်း၊ စုချွန်တဲ့နိုးသီးခေါင်းလေး၊ လှပလိုက်တာ၊ မင်းမင်းတံတွေးတချက်မြိုပြီး ဂလုလို့တောင် အသံထွက်သားပြီး “လှတယ်.သိပ်လှတာပဲ.မိုး” မိုးလူံချည်ကို ချွတ်ချလိုက်တယ်။

ပင်တီပန်းရောင်လေးပေါ်လာတယ်၊ မို့ဖောင်းနေတဲ့ နေရာကြီးကိုကြည့်ရင်း မင်းမင်းအာခြောက်သလို ရင်တွေတုန်သလိုဖြစ်လာတယ်။ “မောင်မိုးလှလားဟင်” “အရမ်းးးလှတယ်” မိုးပင်တီပါဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ ဖင်လေးကုန်းပြီးတော့ပေါ့။ မင်းမင်းမှာ ငေးမောကြည့်နေမိတယ်။ အလှနတ်သမီးလေးတပါး ကိုယ့်ရှေ့ကို ရောက်နေပါလားလို့ တွေးမိလာတယ်။ “အူးးး” မိုးကတပတ်လှည့်လိုက်ပြီး “ဘယ်လိုလဲမောင်.မိုးမလှဘူးလား” ဖင့်ထွားတဲ့တင်သေးသောခါးနှင့် လုံးဝန်းတဲ့နို့ အပြစ်ဆိုစရာမရှိအောင် လှပလွန်းတယ်၊ ဆီးခုံပေါ်မှ အမွေးပါးနှင့်မို့မောက်နေတဲ့အဖုတ်။ အားမင်းမင်းတစ်ယောက် မနေနိုင်တော့ဘူး၊ လီးကတောင်လွန်းလို့ ဂွေးပါအောင့်လာတယ်။ မိုးပေါင်နှစ်လုံးကိုကားပြီး ကုန်းပြလိုက်တဲ့အခါ။ ပန်းရောင်စအိုနှင့်အဖုတ်ပြူးပြူးလေးမြင်ရတယ်။ “အားးးတကိုယ်လုံးလှရက်တဲ့မိုးရယ်” “ကဲမောင်.မောင့်မျက်လုံးက မှန်ဘီလူးလို ချဲ့ကြည့်လို့ရလား” “မရဘူးမိုး” “မောင်ရယ် ပုံမှန်လေးပဲ မြင်ရတာကို မောင်ကဘယ်လိုဖြစ်နေတာပဲ” မိုးကအနားကိုကပ်ပြီး စကားပြောတော့ မင်းမင်းလည်း မိုးခါးကိုဖက်ပြီး မိုးနှုတ်ခမ်းလေးကို ငုံစုပ်လိုက်တယ်။ မိုးလည်းမင်းမင်းကို ပြန်နမ်းလိုက်တယ်။ နှစ်ဦးစလုံးအသက်ရှူသံတွေ မြင်လာပြီးနောက် မင်းမင်းက မိုးကိုကုတင်ပေါ် လဲချလိုက်ပြီး မိုးရဲ့နို့ကို မွေးကြူပြီးပါးစပ်နှင့်ငုံကာ စို့လိုက်တော့တယ်လေ။ မင်းမင်းလည်း နို့ကိုစုပ်ရင်း ပိပိကိုပါ ပွတ်ပေးလိုက်တယ်။ နို့ကိုတလှည့်စီ ပြောင်းစိူုလိုက် နို့ဝန်းတွေကိုလျှာနှင့် ယက်လိုက်တဲ့အခါ။ မိုးမှာ တဟင်းဟင်း အသံထွက်လာတယ်။ “ပြွတ်…ပြွတ်..ပြွတ်” “အာ့..အင့်ဟင်းးဟင်းးမောင်ရယ်” “ပြွတ်..ပလပ်..လပ်..” “မောင်ရယ်..မိုးမနေတတ်တော့ဘူး” မင်းမင်လည်းကာမစိတ်က ဒီရေအလားတိုးပွားလာသလို မိုးလည်း ကာမစိတ်က တဖြေးဖြေးမြင့်တက်လာခဲ့ပြီ။ မင်းမင်းလည်း မိုးရဲ့နို့ကိုစို့ပြီးတော့မှ မိုးပိပိဆီဦးတည်လိုက်တယ်။

ဦးဦးပြောတဲ့အရာတွေကနေ လာနှင်းပျောက်သလိုဖြစ်ပြီး ကာမရေအလျှင်မှာ စီးမျှောလိုက်လေသည်။ မိုးမှာ မောင်ကလဲချလိုက်သဖြင့် ကုတင်ပေါ် ကန်လန့်လဲရာမှ မောင့်အကြင်နာကို ကျေနပ်စွာခံယူလိုက်သည်။ မင်းမင်းမှာ မိုး၏ပေါင်ကိုကားပြီး အဖုတ်ကိုကြည့်ရာ မို့ဖောင်းပြီး နှုတ်ခမ်းသားထူပြီး အရွတ်သေးသေးလေးနှင့် ပန်းရောင်ပြေးနေသော အဖုတ်ကို ရှူမငြီးသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီးနောက် လျှာကိုအပြားလိုက်လုပ်ကာ အကွဲကြောင်းတလျောက် ယက်ပစ်လိုက်တယ်။ “ရှလွတ်. ပလပ်” “အားးရှီးးမောင်..အားး” အဖုတ်ထဲမှအရည်တစ်ချို့ မင်းမင်းပါးစပ်ထဲ ဝင်သွားတယ်။ မင်းလည်းမြိုချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့မှ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားဖြဲပြီး လျှာကိုစုချွန်ပြီး အဖုတ်အကွဲကြောင်းတလျောက် ယက်လိုက်တယ်။ “ပလပ်..ပလပ်” “အိုး..အင့်..ဟင့်..” မိုးမှာအရမ်းကောင်းပြီး လူကိုတွန်လိမ်သွားပြီး လေထဲမြောက်သွားကာ လေဟာနယ်ထဲ ရောက်သလို ခံစားရသည့်အတွက် အိပ်ရာခင်းကိုတာ တင်းတင်းဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။ “ပြွတ်..ပြွတ်..ပြွတ်” “အားးးးးမောင်ရယ်အားးး” မင်းမင်းက မို့ရဲ့ကာမဖူးလေးကို စုပ်ယူလိုက်တာပါ။ မိုးမှာခါးမြှောက်ပြီး တင်ပါးကို အိပ်ရာခင်းနှင်ထိနေပြီး အရမ်းကောင်းတဲ့ အရသာခံစားလိုက်ရပြီး ပိပိထဲသွေးတိုးလာသလို တဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး ကောင်းသွားရလေသည်။ မိုးမှာ စိတ်ကျေနပ်မှု အပြည့်အဝရပြီး ပိပိထဲမှ အရည်များအပြင်ဘက်သိုစိမ့်ပြီး တလှိမ်ချင်းထွက်လာရတော့သည်။ မိုးပြီးသွားသဖြင့် မင်းမင်လည်းမတ်တပိရပိကာ အဝတ်အစားများချွတ်လိုက်ပြီး ကုတင်အနားကပ်ရာ မိုးကအိပ်ရာကထလာပြီး ကြမ်းပေါ် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မင်းမင်းလီးဆုပ်ကိုင်ကာ စုပ်လေသည်။ မင်းမင်းလည်း အရှင်လတ်လတ် နတ်ပြည်ရောက်သလို ခံစားရလေသည်။ မိုးရဲ့လီးစုပ်မှု့မှာ မကျွမ်းကျင်သော်လည်း ထိရောက်မှုက ပြင်းထန်ပေသည်။

လီးမှာလည်း အလွန်အမင်းတောင်ကာ လီးဒစ်မှာ ကားထွက်လာကြီး မာန်ဖီသလိုဖြစ်လာသဖြင့် မင်းမင်းလည်းပြီးချငိသလို ဖြစ်လာသောကြောင့် ရပ်တန်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် မိုးပေါင်ကြားဝင်ကာ လီးကိုမိုးပိပိထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ တင်းကျပ်မှု့နှင့်အတူ လီးကနှစ်လက်မခန့်ဝင်သွားလေသည်။ “ဗျစ်..ဗျစ်.ဗျစ်” “အင့်..အင့်ဟင့်ဟင့်.မောင်ရယ်၊ဖြေးဖြေးနှော်” လီးထိပ်မှာတင်းကနဲဖြစ်သွားမှန်းသိသွားပြီး ထပ်ပြီးရှေ့ကို ထပ်ပြီးသွင်းလိုက်တယ်။ “ဗျစ်..ဗျစ်..ဖောက်” “အာ့..မောင်” “နာသွားလာမိုး” “နည်းနည်းတော့ နာတယ်မောင်” မင်းမင်းလည်း မိုးအနာသက်သာဖို့ လီးထိုးထည့်တာရပ်လိုက်ပြီး မိုးနို့ကိုထပ်ပြီး ကုန်းစို့လိုက်တယ်။ မိုးမှာတင်းကျပ်တစ်ဆို့တဲ့ ဝေဒနာကိုကြိမှိတ်ခံစားနေရင်းက မောင်နို့စို့ပေးလို့ သက်သာလာတယ်။ “ပြွတ်..ပြွတ်.ပြွတ်” “ဟင်းးအင်းးအင်းးး” မိုးလည်းဝေဒနာကို ကာမဆန္ဒကအနိုင်ယူသွားပြီး နာကျင်မှု့တွေသက်သာလာကာ၊ နောက်ဆုံးတော့ ကာမရေစီးမှာမျောပါရင်း ညည်းညူမိတော့တယ်။ “အင့်..ဟင်းးးဟင်းးးးး” မိုးသက်သာပြီးအော်ညည်းသံတွေထွက်တော့ မင်းမင်းက လီးကိုအဆုံးထိထိုးသွင်းရင်း လိုးလိုက်တော့တယ်။ “ဗျစ်..ဗျစ်..ဘွတ်..ဘွတ်ဖတ်..ဖတ်” အာ့အင့်ဟင်းးးဟင်းးး” “ဗြိ..ဗျိ..ဖျစ်..ဖျစ်..ဘွတ်ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်” အား..အင့်ကောင်းလာပြီမောင်” “အင့်ဟင်းးးဟင်းးးးးအာ့..ရှီးးရှီးး” မင်းမင်းလည်း ရှစ်မိနစ်လောက် မနားတမ်းလိုးလိုက်တော့ မင်းမင်းလည်း ပြီးချင်လာသလို မိုးကတော့ အော်ညည်းပြီးပြီးသွားတယ်။ “အာ့..ရှီးးရှီးးအားပြီးပြီမောင်.အာ့မိုးပြီးပြီ” မင်းမင်လည်း အချက်ငါးဆယ်လောက် မနားတမ်းလိုးလိုက်ပြီး သုတ်များ ပန်းထွက်သွားတော့တယ်လေ။

မင်းမင်းနှင့်မိုးမှာ အဲယားကွန်းခန်းထဲမှာ ချွေးများစီးကျကာ မောဟိုက်သွားကြပြီး အနားယူကာ နောက်တကြိမ်အတွက် တာစူလေသည်။ နောက်အခေါက်မှာ အပေးအယူမျှပြီး တယောက်တလှည့် အပေါ်တက်လိုးပြီး ပြီးခါနီး မိုးအားကုန်းစေကာ နောက်မှလိုးပြီး သုတ်ပန်းထည့်လိုက်တယ်။ မင်းမင်းနှင့်မိုးဟိုတယ်မှထွက်ကာ အိမ်ကိုခဏပြန်ကြပြီး အဝတ်အစားနှင့် မိမိပိုင်ငွေကြေးများထည့်ကာ စာရေးခဲ့တယ်။ ဦးထွန်းမင်းမှာ အိမ်သို့ရောက်ပြီး စာကိုတွေ့သဖြင့် ဖတ်ကြည့်ရာ ဦးဦး….. ကျနော်မိန်းမခိုးသွားပါပြီ။ ကျနော့်မှာ ကျနော့်ချစ်သူအား မှန်ဘီလူးကဲ့သို ချဲ့ကြည့်နိုင်သော မျက်လုံးများမရှိသဖြင့် ပုံမှန်သာမြင်ရပါတယ်။ မိမိမျက်လုံးမှလှပသော အရာများကိုလည်း ဖျောက်ဖျက်နိုင်စွမ်းမရှိပါ။ ထို့အပြင် အချစ်ဆိုတာ ရင်ခဲရုံမှာခွဲစိတ်ပြီး အချစ်ကိုရှာသင့်တာ မဟုတ်ပါ။ ရင်ခွဲရုံမှလူများမှာ သေပြီလူများသာဖြစ်၍ ချစ်သောစိတ်ကို ရှာလို့မရနိုင်ပါ။ တဏှာကိုလည်း ကျနော်မှာမလွန်ဆန်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျနော်သည် သူတော်စဉ်မဟုတ်ပါ။ တရားရရှိပြီးသော ရဟန္တာလည်းမဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့် ကိလေသာကို မပယ်ဖြတ်နိုင်ပါသဖြင့် တဏှာခေါ်ဆောင်ရာ အချစ်ခေါ်ဆောင်ရာသို့ လိုက်သွားပါပြီ။ မိမိချစ်သူကိုသာ ထာဝစဉ်မြတ်နိုးပြီး လက်ထပ်ပေါင်းသင်းသွားမှာပါ။ ကာမဟာ ဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာ ကျနော်မျက်ဝါးထင်သိရပြီဖြစ်သဖြင့် ဦးဦးဆုံးမစကားကို နာမထောင်သော တူတော်မောင်အား ခွင့်လွတ်ပါ။ “ဟာကွာ.ဒီကောင်တော့ကွာ” လို့နဖူးကိုသာရိုက်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံပေါ် အရုပ်ကြိုးပြတ် ထိုင်ချလိုက်တော့သည်…ပြီးပါပြီ။