ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…
ကိုယျတိုငျရေးအောစာတဈပုဒျ
ဆရာမ ဆရာမ ကနြော့ရငျထဲက ထာဝရအောျခေါျရငျး
တမျးတနမေိတဲ့ နာမညျတဈခုပါ။ ဆရာမ နာမညျက
ဒေါျဟနျသီထှနျးတဲ့။ ကနြောျတို့၁၀တနျးကို englishစာ
သငျတဲ့ဆရာမပေါ့။ ငရဲကွီးမလားတော့ မသိဘူးဗြာ။
ကနြောျလေ ဆရာမကို စိတျနဲ့မှနျးမိ ည တိုငျးလိုလို
ဂှငျးထုမိတယျ။
ဆရာမက အခုမှ အသကျ၂၅နှဈလောကျပဲရှိသေးတယျဗြ။အသားကညိုညိုလေးနဲ့ အရမျးဆှဲဆောငျမှုရှိတယျ။
စာသငျကောငျးတာ မကောငျးတာ အရေးမကွီးဘူး
ကနြောျအတှကျတော့ ဆရာမစာသငျနတေဲ့အခြိနျဟာ
အပြောျဆုံးပဲ။ ပြောျမှာပေါ့ ဆရာမစာသငျနတေုနျး ဆရာမရဲ့
ဖငျတှေ ရငျတှကေို ခိုးခိုးကွည့ျရတာ အရမျးအရသာရှိတာပဲဗြာ။
တဈနေ့ကတြော့ ဆရာမစာသငျနတေုနျး ကနြောျဆရာမဖငျတှကေို ခိုးကွည့ျရငျး စိတျကမနနေိုငျတော့ဘူး။ လီးက အရမျးတောငျလာတယျ။ ကနြောျက
အတနျးရဲ့ နောကျဆုံးခုံမှာ သူငယျခငြျးနှဈယောကျနဲ့
အတူထိုငျရတယျဗြ။ အဲ့နေ့ကမြှ သူငယျခငြျးနှဈယောကျစလုံးက ကြောငျးမလာကွဘူး။ အဲ့ဒီတော့
အတနျးရဲ့နောကျဆုံးခုံမှာ ကနြောျတဈယောကျတညျး
ရှိနတောပေါ့။ ဆရာမကြောငျးစိမျးထမိနျးအောကျမှာ
အတှငျးခံဘောဘီအဆငျးရာလေးကထငျနတောပဲဗြာ။
ကွည့ျရငျးနဲ့ လုံးဝစိတျမထိနျးနိုငျတာနဲ့ ပုဆိုးလေးကို
လြော့ခပြွီး လီးကိုလကျနဲ့ကိုငျကာ ဂှငျးတိုကျနလေိုကျတယျ။ နောကျဆုံးခုံမှာ ကနြောျတဈယောကျတညျး
ရှိနတောဆိုတော့ စိတျကလညျးလှှတျသှားတယျ။မကြျလုံးလေးမှိတျပွီး ဂှငျးတိုကျနတေုနျး နောကျက တဈစုံတဈယောကျက ကနြောျပုခုံးကို ပုတျလိုကျတယျ။
ကနြောျလညျးလန့ျပွီး နောကျကလူကို လှည့ျကွည့ျလိုကျတော့ ဆရာမဒေါျဟနျသီထှနျးဖွဈနတေယျ။
ကနြောျလညျး ဖီးအပွည့ျနဲ့ ပုဆိုးလြော့ပွီး ဂှငျးတိုကျနတော ဆရာမနောကျကို ရောကျလာတာတောငျ မသိလိုကျဘူး။
ဆရာမကို ကနြောျကို တောငျးပန့ျတဲ့ အကွည့ျနဲ့မြိုးနဲ့
အားငယျစှာကွည့ျလိုကျတော့ ဆရာမခေါငျးရမျးပွီး
ကနြော့ကိုပွုံးပွတယျ။ ဒီတော့မှ ကနြောျလညျး စိတျသကျသာရခဲ့တယျ။
ဟူးးးးစာသငျခြိနျပွီးတဲ့ အထိ သကျပွငျးတှသော ခနြမေိတော့တယျ။
ကြောငျးဆငျးခြိနျရောကျတော့ ဆရာမက ကနြောျကို လှမျးခေါျတယျ။
“ကိုဝငျး ဆရာမဆီကို ခနလာပါဦး”
“ဟုတျ ဆရာမ ”
“ဒီနေ့ ဆရာမ အိမျမှာ တဈယောကျတညျး ဖွဈနလေို့
အမကေ ညမှ ပွနျရောကျမယျခရီးသှားနလေို့။ အဲ့ဒါ
ဆရာမနဲ့ ဒီညနေ အတူနပေေးပါလား”
“ဟုတျ ဆရာမ ကနြောျလိုကျခဲ့ပါမယျ ”
ကနြောျအရမျးပြောျသှားတယျ။ ဟုတျတယျလဗြော။
ကိုယျညတိုငျးဂှငျးထုနရေတဲ့ ဆရာမက ကနြောျကို အိမျအလညျခေါျနတော မပြောျပဲနပေါ့မလား။ ပွီးတော့
ဒီနေ့ကနြောျဂှငျးထုနတောကိုလညျး သူကိုယျတိုငျမွငျထားတာလေ။ ကနြော့လီးကွီးကို မွငျပွီး ဆရာမ ခံခငြျစိတျပေါကျနတောလား မသိဘူးလို့တောငျ တှေးလိုကျမိသေး အဟိ။
“ကဲ ကိုဝငျး ဆရာမ ယူနီဖောငျး လဲလိုကျဦးမယျ
အည့ျခနျးမှာ ခနထောငျစောင့ျနောျ”
“ဟုတျကဲ့ပါ ဆရာမ ကနြောျစောင့ျနပေါ့မယျ”
ဆရာမ အဝတျလဲပွီး ထှကျလာတော့ ဆံပငျလေးပါ ဖားယားခလြာတယျ။ အမွဲတမျး ဆံထုံးနဲ့သာ မွငျနကေဆြိုတော့ ဆရာမကို ဆံပငျဖားယားလေးနဲ့ မွငျရတာပိုပွီးလှပနသေလိုပဲ။ ပွီးတော့ အောကျက ထမိနျအစိမျးလေး အပေါျက အကြျ ီအဝါ လကျပွကျကလေးနဲ့
လှခငြျတိုငျးလှနတေော့တာပဲဗြာ။ ဖွဈနိုငျရငျ တခါတညျး
ဆှဲလိုးပဈလိုကျခငြျတယျ။
“ဟေ့ ကိုဝငျး ဘာလို့ ဒီလောကျတောငျ ကွည့ျနတောလဲကှ”
ဆရာမက ရိတိတိနဲ့ မကြျစောငျးလေးထိုးပွီး ကနြော့ကို
ပွောတော့မှ အကွည့ျတှကေို မကြျနှာလှှဲလိုကျနိုငျတယျ။
“ကဲ ကိုယျတောျခြော ကြောငျးမှာ ကမြ စာသငျနတေုနျး
ရှငျဘာလုပျနလေဲ မှနျမှနျပွောစမျးပါဦး”
“ဘာ ဘာ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူးဆရာမရယ်”
“မညာနဲ့နောျ မငျးဂှငျးထုနတော ဆရာမသိတယျ”
“ဗြာ”
ဆရာမပါးစပျက ဒီလိုစကားလုံးမြိုးကွားလိုကျရတော့
ကနြောျအရမျးအံ့သွသှားတယျ။
“ဗြာ မနနေဲ့ မှနျမှနျပွော ဘယျသုကို မှနျးပွီး ထုနတောလဲ”
“ဟာ ဆရာမကလညျး”
“ဘာလဲ မငျး သီတာဝငျးကို မှနျးထုနတောမဟုတျလား”
“မဟုတ်ပါဘူး ဆရာမရယ်”
“ဒါဆို ဘယျသုကို မှနျးထုနတောလဲ မှနျမှနျပွော”
ကနြောျသိလိုကျပွီ။ ဒီလောကျဆို ကိုဝငျးတို့က သဘောပေါကျပွီ။ ဆရာမအထာတှပေေးနပွေီဆိုတာ သိလိုကျပွီ။ကဲ ဖွဈခငြျရာဖွဈ အမှနျတိုငျးပွောလိုကျတော့မယျ။
“ဆရာမကို မှနျးပွီး စိတျထဲက လိုးနတောပါ”
“ဟယျ ကွည့ျစမျး”
ဆရာမမကြျနှာနီရဲသှားတာ တှေ့လိုကျရတယျ။ ဒီအခွအေနထေိရောကျပွီးမှ မထူးစိတျပိုကျပွီး
ကနြောျဆရာမ လကျကလေးကို လှမျးကိုငျတယျ။
ဆရာမက မရုနျးဘူးဗြ။ ကနြော့လကျကို ပွနျပွီးဆုတျကိုငျထားတယျ။
“ဆရာမကို အရမျးခစြျတယျဗြာ။”
“အို ကိုဝငျးရယျ”
“တကယျပါ ဆရာမရယျ ဆရာမဖငျတှကျေုကွည့ျပွီး
ကနြောျညတိုငျးဂှငျးထုနရေတာပါ”
“ဘာတှပွေောနတောလညျး ကိုဝငျးရယျ”
ကနြော့ဆရာမကို ရငျခှငျလေးထဲ ပှေ့ဖတျလိုကျတော့
အလိုကျသင့ျလေး ဆရာမ ခန်ဓာယျကိုယျလေးက ပါလာတယျ။ ပွီးတော့ တောငျမတျနတေဲ့ ကနြော့ရဲ့လီးပေါျကို ဆရာမလကျကလေးကို တငျပေးလိုကျတော့
ဆရာမက မကြျစောငျးလေးထိုးကွည့ျတယျ။ ဒါပမေယ့ျ
လီးကို ကိုငျပွီး ဂှငျးထုပေးတယျဗြာ။ ဆရာမလကျကလေးနဲ့ဂှငျးထုပေးနတေယျဆိုတဲ့ အသိစိတျက ကနြော့လီးကို ပိုတောငျစတေယျ။
“ဆရာမ”
“ပွောလေ ကိုဝငျး”
“ကနြော့လီးကို ဆရာမပါးစပျနဲ့ စုတျပေးပါလားဟငျ”
“လူဆိုး ပုဆိုးချွတ်လိုက်”တဲ့
အိုးးးကနြောျတမျးတခဲ့တဲ့ ဆရာမက ခုလီးစုပျပေးတော့မယျတဲ့ဗြာ။ အိမျမကျမြားလားလို့တောငျထငျမိတယျ။
ကနြောျပုဆိုးခြှတျပေးလိကျွတော့ ဆရာမက ကနြော့လီးကို ကိုငျပွီး သုပါးစပျကဝကိုတေ့လိုကျတယျ။
ပွီးတော့ လြှာဖြားလေးလီးထိပျကို တို့တို့နတေယျ။
ကောငျးလိုကျတဲ့ အရသာဗြာ။ ဆရာမပါးစပျကို ခုကနြောျလိုးနရေပွီလေ။ ဆရာမဆံပငျလေးကို လကျကကိုငျပွီး လီးကိုပါးစပျထဲ ထိုးထိုးထည့ျရတာ အရမျးဖီးဖွဈတာပဲ။
“ဆရာမ”
“အွင်”
လီးစုပျနရေငျးထူးလိုကျတာမို့ ဆရာမထူးတဲ့ဟငျက
အှငျဖွဈသှားတယျ။
“အသံမွညျအောငျ ကနြော့လီးကို စုပျပေးစမျး”
“အောငျမာ သူကမြား အမိန့ျအာဏာသံကွီးနဲ့”
“ဘာလဲ စုပ်မပေးဘူးလား ဆရာမက”
“အမလေး စုပျပေးပေါမယျတောျ”
ပွှတျ ပွှတျ ပွှတျ
အားးအားးအားး
“စုပျစမျး ဆရာမ နာနာလေးစုပျစမျးပါဗြာ ကောငျးလှနျးလို့ပါ”
ပွှတျ ပွှတျ ပွှတျ
အားးးအားးးားးးးအားးး
ကနြောျကောငျးလှနျးလို့ ဘယျလိုမှ မထိနျးနိုငျတော့ပဲ
ဆရာမ ပါးစပျထဲကို လရညျတှေ ပနျးထည့ျလိုကျတော့တယျ။
“ကောငျးလိုကျတာ ဆရာမရယျ”
“သှား လူဆိုး သူမြားပါးစပျထဲကို လရညျတှေ ထည့ျပဈတယျ”
“ဆရာမ”
“ရှင့ျ”
“ဆရာမအဖုတျကို လိုးခငြျသေးတယျဗြာ”
“အငျးလိုးလေ ဆရာမလညျး မငျးလီးကွီးနဲ့လိုးတာ
အရမျးခံခငြျနပွေီ”
“ဒါဆို ဆရာမ အခနျးထဲ သှားလိုးရအောငျနောျ ဆရာမ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ရှင်”
အခနျးထဲရောကျတော့ ဆရာမက ကနြောျအကြျ ီကွယျသီးတှကေိုဖွုတျပေးတယျ။ ပွီးတော့ အိပျယာပေါျဘုနျးခနဲ့တှနျးခပြွီး ကနြော့လီးပေါျတကျထိုငျပွီး
ခပျကွမျးကွမျး လိုးပေးတော့တာပဲဗြာ။
“ဆရာမစောင့ျစောင့ျ နာနာလေးစောင့ျစမျးပါဗြာ။”
“စောင့ျနတောပဲ ကိုဝငျးရယျ ဆရာမအရမျးကောငျးနပွေီကှယျ”
အားးအားးအားးးးကောငျးးလိုကျတာ
လိုးစမျးပါ လိုးစမျးပါ ဆရာမရယျ အပေါျက တကျလိုးနတော အားရပါးရလိုးလိုကျစမျးပ အားးးးအားး
ကောငျးလိုကျတာ
အားးကိုဝငျးရယျ ဆရာမ ဆောကျဖုတျကွီးက လိုးလို့ကောငျးလားဟငျကိုဝငျး
ကောငျးတယျ ဆရာမရယျ အရမျးလိုးကောငျးတာပဲ
အားးးးအားးးးအားးးးဆရာမ အရမျးကောငျးလားပွီ
ပွီးတော့မယျ ကိုဝငျးရယျ
အားးးးအားးးအားးးအားးး
ဆရာမရော ကနြောျပါ တှန့ျလိမျပွီး
သုတျရညျတအေပွိုငျထှကျခါ
“အရမျးကောငျးလိုကျတာ ဆရာမရယျ”
“အရမျးကောငျးလိုကျတာ ကိုဝငျးရယျ” လို့
တပွိုငျတညျးညညျးညူကာ တခြီပွီးသှားလတေော့သညျ။
= THE END =
