“ဝဝေမော” ဒီနေ့ ကမြစိတျတှေ ဘယျလိုဖွဈနတေယျမသိပါဘူး။ ကိုယျ့ကိုကိုယျလညျး ဒီလိုတှဖွေဈနလေို့ ဒေါသထှကျနမေိတယျ။ ကိုယျ့သားအရှယျ ကိုယျ့တပညျ့ကိုမှ စိတျက ဒီလိုဖွဈစရာလား၊ ကောငျလေးကွညျ့ရတာသူ့ဆရာမဖွဈနတောတှေ ဘာမှသိပုံမရဘူး။ အပဈကငျးတဲ့ ကလေးမကြျနှာလေးနဲ့ ကမြမှာသာ လူကွီးတနျမဲ့ မကွံအပျမစီရာတှဖွေဈနတော၊ ကိုယျ့ကိုကိုယျ စိတျဆိုးဆိုးနဲ့ သူ့ကိုဖိဆူနတေော့ သူ့ခမြာ မကြျလုံးလေးပကေလတျ ပကေလတျနဲ့ ကမြကိုပွူးကွညျ့နရှောပါတယျ။ “ကဲ ငဇောျ၊ ငါ့ကိုပွူးကွညျ့မနနေဲ့ ပွနျတော့ နောကျနေ့မှဘဲ စာဆကျသငျတော့မယျ” အဲ့လိုပွောလိုကျတော့ သူ့ခမြာ စာအုပျတှသေိမျးပွီး ထပွနျသှားလရေဲ့၊ ဒီနေ့အဖွဈအပကြျကို ပွနျစရရငျ ဟိုး အစကနပွေောမှဖွဈပါလိမျ့ မယျ။ ကမြနာမညျက ဒေါျဝဝေမောပါ၊ အထက(၁)က အထကျတနျးပွဆရာမပါ။ နတောကကြောငျးနဲ့ သိပျမနီးမဝေးမှာပါ။ ကမြရဲ့ အမြိုးသားက ကိုမြိုးမွငျ့ဖွဈပါတယြ

သူကအခှနျရုံးက ဦးစီးအရာရှိဖွဈပါတယျ။ သားသမီးက ၃ ယောကျရှိပါတယျ။ သားအကွီးဆုံးက ၈ တနျး သားအလတျက ၆တနျးနဲ့ အငယျဆုံးသမီးလေးက ၄ တနျးရောကျနပေါပွီ။ ပွောရရငျ ကမြတို့မှာ အစစ အရာရာပွညျ့စုံပွီး ဘာမှ လိုလသေေးမရှိပါဘူး။ကိုမြိုးကလညျး အသောကျအစား အပြောျအပါးကငျးပွီး မိသားစုကိုခငျသူပါ။ ကမြတို့လငျမယားက ငယျခစြျတှပေါ။ ဒီနေ့ထိ ကွီးကွီးမားမား ဘာပွသနာမှမရှိဘဲ ပြောျပြောျရှှငျရှှငျနလောခဲ့တာ အိမျထောငျသကျဘဲ ၁၅ နှဈရှိပါပွီ။ ကမြရော ကိုမြိုးပါ အသကျ ၃၆ နှဈရှိပါပွီ။ ကမြတပညျ့ဇောျဇောျက ကမြအတနျးထဲက ၁၀ တနျးကြောငျးသားလေးပါ။ နတောကလညျးကမြတို့နဲ့ တလမျးထဲ၊ သူ့မိဘတှကေလညျး ပညာတတျ အစိုးရ အရာရှိတှေ၊ ကမြတို့နဲ့လညျး တောျတောျရငျးနှီးကွပါတယျ။

ကမြကဇောျဇောျ့ကို အိမျမှာ ကြူရှငျပွပါတယျ။ ကြောငျးက မနကျကြောငျးဆိုတော့ ကြောငျးကပွနျတာနဲ့ ဇောျဇောျက စားသောကျပွီး ရငျ ကမြအိမျကိုလာရပွီးညနေ ၅နာရီလောကျထိ ကမြဆီမှာဘဲ စာသငျစာကကြျလုပျရပါတယျ။ ညနေ ကမြကလေး ၃ ယောကျကြောငျးကပွနျလာတော့မှ စာသငျရပျပွီး သူ အိမျပွနျရပါ တယျ။ ဇောျဇောျ ကမြဆီမှာ စာသငျခဲ့တာ ၉ တနျးကတညျးကပါ။ အဲဒီတုံးက ကောငျလေးက သေးသေးညှကျညှကျလေး ဒီနှဈမှ အရပျ ထှကျလာပွီး မသိမသာကွီးကောငျဝငျလာတာပါ။ ဒါပမေဲ့ မကြျနှာက ခုထိကလေးမကြျနှာလေးပါ။ ဖွဈပုံက ဒီနှဈထဲမှာမှ ဇောျဇောျက အရပျရှညျလာသလို ကနြျတာတှလေညျးကွီးလိုကျလာတာက စတာပါဘဲ။ သူက အိမျမှာဆိုအမွဲတနျး ဘောငျးဘီကှာတားပှပှတှေ ဝတျတတျပါတယျ။ အတှငျးခံကလညျးမဝတျတော့ သူ့ဘောငျးဘီထဲက ဟာက သိသိသာသာကို ထငျသာ မွငျသာ ဖွဈလာပါတယျ။

ကလေေးဆိုေ
သူကတော့ သိပဂြရုမစိုကဘြဲ ထိမြးထိမြးသိမြးသိမြး မရှိတော့ပိုဆိုးတော့တာပေါ့။ တခါတခါမှာ စာသငြ နရငြေးကို ဘောငြးဘီခှပှထေဲကနေ သူ့ဟာကို မှငလြိုကရြရငြ ရငတြှပနြေးတှတေုံတုံသှားရပါတယြ။ ဆိုးတာကကမွကိုယတြိုငကြ အဲဒါကို ဘဲ ကှညြ့ခငွမြှငခြငွနြတောပါ။ စာသငပြေးနရငြေးနဲ့ စာသငတြဲ့အထဲကို စိတမြဝငစြားနိုငဘြဲ စိတကြ သူ့ဟာဆီဘဲရောကရြောကြ နပေါတော့တယြ။ သူ့ဟာကလညြး လူကသာကလေး ပဈစညြးက လူကှီးဖှဈနပေါပှီ။ လုံးပတကြတောတြောတြုတပြှီး သာမနအြခွိနမြှာ တောငြ မနဲမနောကှီးပါ။ ထမွားလာရငြ မတှေးရဲအောငပြါဘဲ။ ကမွတို့ လငမြယားလညြး အရငညြားကာစတုံးကလို ရကဆြကြ မဆကဆြံ ကှတော့ပမေဲ့၊ တလ ၄..၅ ခါတော့ အလုပဖြှဈကှပါသေး တယြ။ အလုပဖြှဈတဲ့အခါတှမှောလညြး စိတတြိုငြးကခွဲ့ရပှီး ကွကွနေပေနြပရြှိခဲ့ပါတယြ။ ကလေး ၃ ယောကရြပှီဆိုတော့လညြးဒီကိဈစက သိပကြှီး အရေးမပါတော့သလိုပါဘဲ။ ကမွကိုယတြိုငကြလညြးမှတမြိသလောကြ သိပြ ထ တဲ့သူမဟုတခြဲ့ပါဘူး။ အဲဒါကှောငြ့လညြး ခုဒီလို ဖှဈနတေော့ ကမွကို ကမွ ဒေါသထှကနြရတောပါ။

တခါတခါမြားဘယျလောကျထိဆိုးလာသလဲဆို စာသငျနရေငျးနဲ့ သူ့ဟာကိုကွညျ့ ကွညျ့ပွီး မနနေိုငျတော့လို့ အိပျခနျးထဲဝငျ တံခါးပိတျပွီး လကျနဲ့အာသာဖွလေိုကျရပါတယျ။ ပွောရရငျ ဒီ့အရငျက ကမြ တခါမှ ကိုယျ့ ဖာသာကိုယျ လကျနဲ့တခါမှ မလုပျခဲ့ဘူးပါဘူး။ ကမြဒုက်ခနဲ့ကမြ လုံးဝမနနေိုငျတော့ ဘာကွီး ဘဲဖွဈဖွဈ သူ့ကိုအတငျးအခနျးထဲဆှဲသှငျး ပွီး ဆကျဆံပဈလိုကျခငြျစိတျပေါကျတာကလညျး အခါခါပါဘဲ။ ညညမှာ တရားထိုငျပွီးဒီစိတျ တှေ ဖြောကျဘို့ကွိုးစားပမေဲ့ အခညြျးနှညျး ပါဘဲ၊ ခုဆိုပိုတောငျဆိုးဆိုးလာပါတယျ။ သူအိမျရောကျလာမဲ့အခြိနျကိုဘဲ မြှောျနမေိပါတော့ တယျ။
“ဇောျဇောျ” ကနြော့နာမညျ ဇောျဇောျပါ။ ၁၀ တနျးရောကျပါပွီ။ ဆရာမ ဒေါျဝဝေမောက ကနြောျတို့အတနျးက အတနျးပိုငျပါ။ နတောကလညျး တလမျးထညျးဆိုတော့ ကနြောျက ကြောငျးကပွနျရငျ သူ့ဆီမှာ ကြူရှငျဆကျတကျရပါတယျ။ ၉ တနျးကတညျးက ဆရာမဆီမှာ ကြူရှငျ တကျနခေဲ့တာပါ။ ၉ တနျးတုံးကတော့ သိပျလညျးဘာမှမသိသေးတော့ ကနြော့စိတျတှကေ ပုံမှနျပါဘဲ။ ကနြော့စိတျတှစေ ဖေါကျပွနျ လာတာက ၁၀ တနျးရောကျမှပါ။ ကြောငျးက အကိုကွီးတှသေငျပေးလို့လညျး ဂှငျးထုတတျနပေါပွီ။ သူတို့ပွောလို့လညျး ဟိုကိစ်စ ဒီကိစ်စ တှေ တောျတောျသိနပေါပွီ။ အကိုကွီးတှပွေောတာကတော့ ကနြော့ဟာကလညျးတောျတောျကွီးတယျလို့ ဆိုတာဘဲ။ တခါကဆို သူတို့ အမျပီဖိုး ထဲမှာပွလို့ မိနျးမနဲ့ ယောငျ်ကြား လုပျကွတာတှလေညျးမွငျဘူးနပေါပွီ။ မိနျးမတှရေဲ့ဟာတှလေညျး အမျပီဖိုး ထဲမှာ အမြိုးစုံ မွငျဘူး ထား ပါတယျ။ အခုဖွဈနတောက ကနြော့ဆရာမနဲ့ပါ။ သူကအိမျမှာနရေငျတောျတောျအနပေကျစကျပါတယျ။ ကနြောျကလညျး သူ့သား အရှယျ၊ နောကျပွီးတော့ ငယျငယျလေးတညျးက အမွဲဒီလိုဘဲ နလောကွတော့ရိုးနတောလညျးပါမှာပေါ့၊ ကနြောျကသာ အရငျက ဘာမှ မဖွဈဘဲ ဒီနှဈကမြှဘဲ စိတျရိုငျးတှေ ဝငျလာတာလေ။ ဆရာမက အိမျမှာဆို အတှငျးခံ ဘရာစီယာ ဘယျတော့မှ မဝတျပါဘူး။ ပွီးတော့ အငျ်ကြီဆိုလညျး၊ စပနျ့သား လကျပွတျတို့၊ စှတျကယြျသားဂြိုငျးပွတျအကြီတို့ အမွဲဝတျပါတယျ။ အဲဒီတော့ သူ့နို့ကတော့ ကနြော့အတှကျ မမွငျခငြျအဆုံးပါဘဲ။ နောကျပွီး ဆရာမက ကိုယျလုံးတောျတောျလှတယျ၊ ကလေး ၃ ယောကျမှေးထားပမေဲ့ ပုံမပကြျသေးဘူး။ ဗိုကျ လညျးသိပျမပူဘူး။ တငျပါးဆို လုံးကားပွီး တောျတောျကွီးပါတယျ။

နို့ကလညျး အရမျးမကွီးပမေဲ့ သေးလညျးမသေးပါဘူး။ ကနြော့မကြျ စေ့ထဲမှာတော့ တောျတောျလှပါတယျ။ ဆရာမက အသားက ဖွူဖှေးနပွေီး တခါသူ့အကြီ လညျဟိုကျထဲက လှမျးမွငျလိုကျရတာ သူ့နို့သီး ခေါငျးတှကေလညျး နီရဲနပေါတယျ။ ကနြော့မှာ ဆရာမကိုကွညျ့ကွညျ့ပွီး အိမျပွနျရောကျတဲ့အခါ အိမျသာထဲမှာ မှနျးမှနျးပွီး ဂှငျးထုထုနေ ရတာ ငရဲ ငအုံတှလေညျးတောျတောျကွီးနပွေီထငျပါတယျ။ ညအိပျတဲ့အခါလညျး ဆရာမ ဖငျကွီးနဲ့ နို့ကွီးကိုဘဲမွငျယောငျပွီး ဂှငျးဘဲ မကွာမကွာထုထုဖွဈနပေါတယျ။ အခုနောကျပိုငျးဆို ဆရာမကိုမွငျတိုငျး အမျပီဖိုး ထဲမှာ မွငျဘူးသလိုမြိုး လိုးဘဲလိုးခငြျနပေါတယျ။ စိတျကူး ထဲမှာလိုးနတောလညျး အကွိမျပေါငျးမနဲတော့ပါဘူး။ အခုနောကျပိုငျးမှာ ကနြော့ဟာကွီးကို ဆရာမကိုပွခငြျစိတျပေါကျလာပါတယျ။ အဲဒါ နဲ့ဘဲ မသိမသာဆရာမရှေ့မှာ စာသငျနရေငျးနဲ့ ကနြော့ဘောငျးဘီထဲကဟာကွီးကို ဆရာမ မွငျအောငျ မသိမသာ ဆရာမဘကျ လှညျ့ပွီး အောကျစ လှှတျလှှတျ ပွထားပေးလိုကျပါတယျ။ မကြျနှာမှာတော့ ဘာမှ မသိတဲ့ပုံစံ ဟနျဆောငျရတာပေါ့။ ဆရာမလညျး ကနြော့ဟာကွီး ကို မွငျပုံရပါတယျ။ အစမှာတော့ ခတျလနျ့လနျ့ပါဘဲ၊ ဘယျအခြိနျမြား ထ ကောပွီး နားရငျးတီးခံရမလဲ ကွောကျနတော ပါ ဒါပမေဲ့ ဆရာမ က ဘာမှမပွောဘဲ ခိုးခိုးကွညျ့နတောကိုတှေ့ရပါတယျ။ အဲဒီတော့ကနြောျလညျး ပိုအကွိုကျတှေ့ပွီး သူမမွငျခငျမှာ ကနြော့ဟာ ကွီး အသကျ ဝငျလာအောငျဆှဆှပေးထားလိုကျပါတယျ။

အဲဒီလိုမွငျလိုကျရရငျ ဆရာမမှာ စာသငျတာ တှေ မှားလိုမှား ရတှေေ တစှတျ စှတျ သောကျနဲ့ဖွဈကုနျပါတယျ။ ဖွူဖှေးနတေဲ့မကြျနှာလညျး နီရဲလာတတျပါတယျ။ တခါဆို မကြျနှာကွီးနီပွီး သုတျကနဲ ထပွီး သူ့အခနျး ထဲ ဝငျသှားပွီး တံခါးပိတျထားလိုကျပါတယျ။ ကနြောျလညျး ဘာမှနျးမသိတော့ ဒီအတိုငျးငွိမျပွီးပေးထားတဲ့ သငျ်ခြာ ပုစ်စာ တှကေို ဆကျ တှကျ နလေိုကျပါတယျ။ တောျတောျလေးကွာတော့မှအခနျးထဲကထှကျလာပွီး နောကျဖေးဘကျဝငျသှားပါတယျ။ ပွီးတော့ မကြျနှာတှေ ဘာတှေ သဈပွီးပွနျထှကျလာပွီး ဟနျမပကြျ စာဆကျသငျပါတယျ။ထူးတော့တောျတောျထူးဆနျးနပေါတယျ။ နောကျတနေ့မှာလညျး အဲဒီ လိုတခါ ထပျဖွဈပွနျပါတယျ။ ဒီတခါတော့ ကနြောျလညျးသိခငြျတာနဲ့ အသာလေးထပွီး အခနျးတံခါးဝက အသာကပျပွီး နားထောငျလိုကျ တော့ အထဲမှာ တအငျးအငျး တအားအားနဲ့ ညညျးသံလိုလိုကွားရပါတယျ။ ကနြောျလညျး ခဏနားထောငျလိုကျပွီး ကိုယျ့နရောကိုယျ အသာ ပွနျထိုငျနလေိုကျပါတယျ။ ခဏကွာတော့ ဟိုနေ့ကလိုဘဲ ပွနျထှကျလာပွီး စာဆကျသငျပါတယျ။ ကွညျ့ရတာတော့ ဆရာမလညျး ကနြော့ဟာမွငျပွီး ဖီလငျတှတေကျလာလို့ ကနြောျတို့လုပျသလို ဂှငျးဝငျထုတယျထငျတာဘဲ၊ ဘယျလိုမြိုးလုပျသလဲတော့မသိဘူး၊ ကနြောျကွညျ့ဘူးတဲ့ ကားတှထေဲကလို လကျနဲ့ လုပျတာဖွဈမယျထငျတယျ။ အခနျးထဲကပွနျထှကျလာပွီးတဲနောကျဆို ဆရာမက ကွညျကွညျလငျလငျ ပြောျပြာျရှငျနဲ့ စာဆကျသငျပါတယျ။

တဖွညျးဖွညျးနဲ့ နောကျနေ့တှမှော ဆရာမကိုယျတိုငျက ကနြောျသူ့ကိုယျ လုံးကို ကွညျ့စခေငြျတဲ့ပုံစံပွလာပါတယျ။ စပနျ့သားဘောငျးဘီ အတိုနဲ့စှတျကယြျဂြိုငျးပွတျတှေ ဝတျလာတတျတော့ သူ့ခန်ဓာကိုယျက မမွငျခငြျအဆုံးဖွဈနတေော့တာပေါ့။ ကနြော့အရှေ့မှာ မကွာမကွာ သူ့လယျဟိုကျထဲက နို့ကွီးကို မမွငျမွငျအောငျပွတတျပါတယျ။ တခါတခါဆိုရငျ ထမီဝတျပွီး အောကျစလှှတျပွထားပါတယျ။ မှောငျနတေော့ ပေါငျးတှငျးသားလောကျဘဲမွငျရပွီး အထဲထိတော့ မမွငျ ရပါဘူး။ ကွညျ့ရတာ ဆရာမက တမငျကိုလုပျပွနသေလိုပါဘဲ။ အစတုံးကတော့ ကနြောျက မမွငျခငြျယောငျဆောငျပမေဲ့ နောကျပိုငျးမှာ တော့ မထူးဇာတျခငျးပွီး ပေါျတငျဘဲ ကွညျ့လိုကျတာပါဘဲ။ ဆရာမကလညျး ဒါကို သိသိကွီးနဲ့ကို ဘာမှမပွောဘဲနပေါတယျ။ ကနြောျက လညျးခုနောကျပိုငျးမှာ ကနြော့ဟာကွီးကို ဆရာမ ကောငျးကောငျးမွငျရအောငျကို တမငျပွပွထားလိုကျပါတယျ။ ဆရာမက ကနြော့ဟာ ကွီးကွညျ့ပွီးဖီလငျ တကျလာလို့ အိပျခနျးထဲဝငျသှားပွီး ဂှငျးထုနတေဲ့အခြိနျမှာ ကနြောျကလညျး သူ့အခနျးဝမှာ သူ့အသံနားထောငျပွီး မတျတတျ ဂှငျးထု ထုနတေတျပါပွီ။ သူပွနျမထှကျလာခငျ ကနြော့စားပှဲအရောကျတော့ပွနျရတာပေါ့။ တနေ့မှာတော့ ဆရာမက သူ့အခနျး ထဲ ဝငျသှားပွီး ခဏနတေော့ ကနြောထလိုကျသှားတော့ ကနြောျထီပေါကျကိနျးဆိုကျပါတော့တယျ။ အဲဒီနေ့က ဆရာမ တံခါး မပိတျမိဘဲ ဖွဈသှားပွီး တံခါးက နဲနဲလေးတောငျဟနပေါတယျ။

ကနြောျလညျး တံခါးအဟထဲက အထဲကိုခြောငျးကွညျ့လိုကျတော့ လား လား ဆရာမဟာ ဝတျလဈစလဈနဲ့ ကုတငျပေါျမှာ ခွထေောကျကွီးကိုထောငျဖွဲထားပွီး သူ့လကျခြောငျးနှဈခြောငျးက သူ့ဟာကွီး ထဲကို ထိုးထညျ့ထားပွီး ခတျသှကျသှကျကို ထုတျလိုကျသှငျးလိုကျလုပျနပေါတယျ။ သူ့ဖငျကွီးက အခနျးတံခါးဝဖကျ ခပျစောငျးစောငျး လေး လှညျ့ထားတော့ ကနြော့မှာ သူ့ဟာကွီးနဲ့ သူလုပျနတောတှကေို ကှငျးကှငျးကှကျကှကျကိုမွငျနရေပါတော့တယျ။ဆရာမရဲ့ ဟာကွီး က ဖေါငျးကားနပွေီး ဆီးခုံပေါျမှာ အမှှေးမဲမဲတှနေဲ့ဖုံးနပေမေဲ့ အောကျပိုငျးမှာတော့ အမှှေးမရှိဘဲ ပွောငျပွီး ဖှေးစှတျနပေါတယျ။ သူ့နို့နှဈလုံး ကလညျး သူလုပျနတေဲ့ အရှိနျနဲ့ သှကျသှကျခါနပေါတယျ။သူ့လကျခြောငျးတှေ ဝငျလိုကျ ထှကျလိုကျဖွဈနတေဲ့ သူ့ဟာကွီးက အတှငျး သားတှနေီရဲနပေါတယျ။သူ့လကျတှဟောလညျး အရညျတှနေဲ့ ရှှဲရှှဲ စိုနပေါတယျ။ ကနြော့မှာ ကွညျ့လို့ကောငျးကောငျးနဲ့ကွညျ့ပွီး ဂှငျးထု လိုကျတာ ၄…၅ ခကြျလောကျဘဲထုလိုကျရတယျ လရညျတှေ ပနျးထှကျပွီး ပွီးသှားပါတော့ တယျ။ ကနြောျပွီးသှားပမေဲ့ ဆရာမ က လုပျကောငျးတုနျးပါ၊ ကနြောျလညျး နရောကိုမပွနျတော့ဘဲ ဆရာမကိုဘဲ ကွညျ့ ကောငျးကောငျးနဲ့ ဆကျကွညျ့နလေိုကျပါတယျ။ ဆရာမ က ခဏနတေော့မှ သူ့ဟာကိုသူ လကျနှဈခြောငျးနဲ့ အသားကုနျဆောငျ့ ဆောငျ့ထိုး ရငျး သူ့ဖငျကွီးက လညျးတပလေောကျ မွောကျကွှ မွောကျကွှဖွဈပွီး ပါးစပျကလညျး အီး၊ အီး၊ အီး၊ နဲ့ ရငျခေါငျးသံကွီးထှကျပွီး ငွိမျကသြှား ပါတော့ တယျ။ အဲဒီတော့မှဘဲ ကနြောျလညျး ကိုယျ့နရောကို ကိုယျပွနျလာခဲ့ပါတော့တယျ။ ဒီနေ့မွငျကှငျးကလညျး ကနြော့ဦးဏှောကျထဲ မှာ တသကျစာ ဆှဲသှားပါ တော့တယျ။ အဲဒိနေ့ကစလို့ နောကျနေ့တှမှော ဆရာမ တံခါးပိတျဘို့နေ့တိုငျးမေ့ပါတယျ။ ကနြောျလညျး နေ့တိုငျး ပှဲတောျကွီးနဲ့တိုးနေ ရတော့တာပေါ့။
“ဝဝေမော” ကမြလညျး စိတျကိုထိမျးဘို့ကွိုးစားရငျးနဲ့ဘဲ ပိုပိုဆိုးလာတာနဲ့ လှတျထားလိုကျပါတော့တယျ။ ဒီလိုနဲ့ နေ့တိုငျးလိုလို ဇောျဇောျ့ဟာကွီး ကွညျ့ကွညျ့ပွီး ကိုယျ့လကျနဲ့ကိုယျဘဲ အာသာဖွနေလေိုကျတော့ နဲနဲနသောထိုငျသာရှိလာပါတယျ။ ဒါပမေဲ့အဲဒါသိပျကွာကွာမခံပါဘူး။ ကမြစိတျထဲမှာ ထူးဆနျးတဲ့နောကျစိတျရိုငျးတမြိုး ထပျဝငျလာပါတယျ။ အဲဒါကတော့ သူ့ကိုလညျးကမြရဲ့ ခန်ဓာကိုယျ အတှငျးပိုငျးတှကေို ပွခငြျစိတျပေါကျလာတာပါဘဲ။ ဒီတခါတော့ ကမြလညျး ကိုယျ့ဒုက်ခကိုယျမခံတော့ဘဲ သူ့ကိုပွဘို့လုပျငနျးစလိုကျပါတော့တယျ။ အစ ပထမမှာတော့ ဘောငျးဘီပြော့ပြော့တိုတိုလေးတှဝေတျတာတို့ စှတျကယြျဂြိုငျးပွတျ လညျပှတှေ ဝတျပွီး သူ့ရှေ့မှာ သူမမွငျ မွငျအောငျ ကုနျးပွတာတို့စလုပျလိုကျပါတယျ။ နောကျပိုငျးမှာ ထမီဝတျပွီး အောကျစလှှတျထားလိုကျပါတယျ။ သူကလညျး ကမြခငျးတဲ့လမျးကို လိုကျလြှောကျပွီး ကမြနို့ကို ခြောငျးခြောငျးကွညျ့တာတို့ ကမြ ဖငျကွီးကို ခိုးကွညျ့တာတို့ စလုပျလာပါတယျ။ ယုတျမာလိုကျတဲ့ကမြက အဲဒါကိုဘဲ စိတျထဲမှာ အရမျးပြောျနမေိပါတယျ။ တဖွေးဖွေးနဲ့ ဇောျဇောျလညျး ကမြ ကိုယျခန်ဓာ ကို အရသာတှေ့လာပုံရပါတယျ။ ကွညျ့တဲ့အကွညျ့တှပွေောငျးလာပွီး တခါတခါမြား ကမြ ကွညျ့နေ တာတောငျ ခပျတညျတညျနဲ့ပွနျကွညျ့နတေတျလာပါတယျ။ သူ့ဟာကလညျး အရငျထကျကို ပိုပိုပွီးလှယျလှယျမွငျနိုငျလာပါတယျ။
ကမြ အခနျးထဲဝငျဝငျပွီး အာသာဖွနေတေဲ့အခြိနျမှာ ဇောျဇောျ အခနျးဝရောကျရောကျလာပွီး အထဲက ကမြ အသံကို ခိုးနားထောငျနတေတျ တာကိုလညျး အခနျးတံခါးက သဈသားလေးနဲနဲဟနလေို့ သူ့အရိပျကိုကမြမွငျနရေပွီးသိနပေါတယျ။ သူကတော့ကမြ သိနမှေနျး မသိပါ ဘူး။ ကမြ ပွီးပွီးဆိုတာနဲ့ သူ့နရောသူပွနျပွီး စာလုပျခငြျ ယောငျဆောငျနတေတျပါတယျ။ ကမြက သူ ခိုးနားထောငျနတောသိလို့ အသံမြိုးစုံ ပိုပွီး ထှကျပွလိုကျပါတယျ။ နောကျပိုငျးမှာ ဇောျဇောျ ဟာ ကမြ အခနျးရှေ့မှာ ဂှငျးထုထုနပေုံရပါတယျ။ ဘာလို့လညျးဆိုတော့ အဲဒီ နရော ကွမျးပွငျပေါျမှာ သူ့လရညျတှကေိုတှေ့လာရလို့ ပါဘဲ။ ကမြ သူ့ကို ဒီလောကျပွရုံနဲ့ အားမရနိုငျတော့လို့ တဆငျ့ထပျတကျလိုကျပါတယျ။ တနေ့မှာတော့ ကမြ အခနျးထဲ ဝငျတဲ့အခြိနျ တံခါးကို မပိတျတော့ဘဲ နဲနဲလေးဟ ထားလိုကျပွီးကမြလုပျနကေအြတိုငျး ကိုယျတုံးလုံးခြှတျပွီး လကျနဲ့ အာသာဖွတေဲ့အလုပျကို စလုပျပါတယျ။ ထငျတဲ့အတိုငျးပါဘဲ ခဏ လောကျကွာတော့ ဇောျဇောျဟာ အခနျးဝကိုရောကျလာပါတယျ။ အခနျးတံခါးဟထားတော့ အဲဒီတံခါးကွားကနေ ရပျပွီးကွညျ့နေ တာ ကိုမွငျနရေပါတယျ။သူကွညျ့နတောကို ကမြ သိနလေေ ကမြမှာ ပိုအရသာတှေ့လေ ဖွဈနေ ပွီး အဲဒီနေ့က ကမြ လကျနဲ့ကမြအသားကုနျ ကို စောငျ့စောငျ့ပွီးတော့လုပျဖွဈပါတယျ။ အရငျနေ့တှဆေိုရငျ ဖွေးဖွေး အရသာခံလုပျခဲ့ ပမေဲ့ အဲဒီနေ့ကတော့ မီးကုနျ ရမျးကုနျကို လုပျ ဖွဈခဲ့ပါတယျ။
ဇောျဇောျကိုယျတိုငျလညျး မတျတတျ ဂှငျးထုနတောကိုမွငျရပါတယျ။ အဲဒီနေ့က ကမြ အားလုံးပွီးသှားလို့ ထှကျလာတဲ့ အခြိနျမှာ အခနျးဝမှာ သူ့လရညျတှေ အမြားကွီးတှေ့ရပါတယျ။ သူလညျး တောျတောျ ဖီလငျတှေ့သှားပုံပါဘဲ။ မဖွဈဘဲနပေါ့ မလား၊ ကိုယျ့အရှေ့မှာ ကိုယျ့ဆရာမက ကိုယျတုံးလုံးခြှတျပွီး ခုလိုလုပျနတောကိုမွငျရတဲ့ ဘယျ တပညျ့က နနေိုငျမှာလညျး။ ကမြမှာလညျး နေ့တိုငျး သူ့လရညျသုတျရတဲ့ အလုပျတခုတိုးလာပါတယျ။ ဒီလိုနဲ့ကမြတို့နှဈယောကျရဲ့ နေ့စဉျဘဝလေး အဆငျပွနေခေဲ့ပါတယျ။ ဒါပမေဲ့ ဒီလောကျနဲ့ မကွနေပျနိုငျသူက ကမြပါဘဲ။ ကမြမှာ အခု နောကျထပျအသဈပေါျလာ တဲ့ဆန်ဒက ကမြတပညျ့လေးနဲ့ ဆကျဆံခငြျနတောပါဘဲ။ ဇောျဇောျကတော့ ကလေးလညျးဖွဈ သူ့ဆရာမလညျးဆရာမဆိုတော့ သူ့စိတျ ထဲဖွဈနတော ဘယျအကောငျအထညျဖေါျရဲပါ့မလညျး။ ဒီတော့လဲ ကမြကဘဲ ကိုယျလိုခငြျတာ ကိုယျဖနျတီးရတော့မှာပေါ့။ ကမြက ကလေး ၃ ယောကျမှေးပွီး သားကွောဖွတျထားတော့ ဗိုကျကွီးလာမှာလညျးမပူရဘူးလေ။ ကမြတို့နှဈယောကျအခြအေနကေလညျး တယောကျဖွဈနတောတှေ တယောကျက သိနပွေီး ထုတျမပွောတာဘဲရှိပါတယျ။ ခုအခြိနျမှာ သူ့ကို လာစမျးဆိုပွီး အကုနျဆှဲခြှတျပွီး တကျလုပျရငျတောငျရနပေါပွီ။ အဲဒီလိုကွီးလညျးမလုပျခငြျလို့ ဘယျလိုအစပြိုးရမလညျးဆိုတာ စဉျးစားနတောပါ။ ဒါနဲ့ တနေ့တော့ သူ့ကိုစာသငျနတေုံး ကမြကပေါျတငျဘဲမေးလိုကျပါတယျ။
“ဇောျဇောျ၊ ဆရာမကို နငျ နေ့တိုငျးခြောငျးခြောငျးကွညျ့နတေယျမို့လား။” ဇောျဇောျက ဘာမှပွနျမပွောဘဲ ခေါငျးကိုငုံ့ထားပါတယျ။ သူဘာပွနျပွောရမလဲ စဉျးစားနပေုံရပါတယျ။ ကမြကဘဲဆကျပွီး “ရှကျမနနေဲ့သား ဆရာမက သားကွညျ့စခေငြျလို့ တမငျ တံခါးဖှငျ့ထားတာ၊ သား ကွညျ့ခငြျတယျမို့လား” အဲဒီတော့မှ ကိုယျတောျက ကမြကိုမော့ကွညျ့ပွီး ခေါငျးတခကြျငွိမျ့ပွပါတယျ။ “လာ သား အခနျးထဲလိုကျခဲ့” ကမြက ဇောျဇောျ့လကျကို အသာဆှဲပွီး အခနျးထဲကို ခေါျလာခဲ့ပါတယျ။ အခနျးထဲရောကျတော့ ကမြ အကြီကို ခေါငျးပေါျမ ခြှတျလိုကျ ပါတယျ။ ပွီးတော့ ထမီကိုလညျး အောကျပုံခြှတျခလြိုကျပါတယျ။ ဇောျဇောျက ကမြလုပျတာတှကေို တှတှေကွေီးစိုကျကွညျ့နပေါတယျ။ သူ့မကြျလုံးက ကမြ အဖုတျပေါျကနေ လုံးဝမခှာတော့ပါဘူး။ အဲဒီအခြိနျမှာ ကမြမှာ ရှကျတဲ့စိတျတှေ ဘယျရောကျနသေလညျး မပွော တတျတော့ပါဘူး။ ကမြအဖုတျကို စိုကျကွညျ့နတေဲ့ သူ့မကြျလုံး တှကေိုဘဲကွညျ့ပွီး ကြနေပျနမေိပါတယျ။ ပွီးတော့ သူ့ရဲ့တီရှပျကို ခေါငျးပေါျကြောျခြှတျပေးလိုကျပါတယျ။ သူကတော့ ကမြလုပျသမြှငွိမျ ခံနပေါတယျ။ ကမြကဆကျပွီး သူ့ဘောငျးဘီကို ဆှဲခြှတျခလြိုကျ ပါတယျ။
အရငျက ဘောငျးဘီကွားကနေ မထငျမရှားမွငျခဲ့ရတဲ့ သူ့ဟာ ကွီးကို အခုတော့သသေခြောခြာကိုမွငျနရေပါပွီ။ ကောငျလေး က အသကျသာငယျတာ သူ့ပစ်စညျးကတော့ စံခြိနျမီပါဘဲ။ အငျးပေါ့လေ၊ အရပျက ကမြထကျတောငျရှနေပွေီဆိုတော့ ပစ်စညျး ကလညျး အရှယျရောကျနပွေီပေါ့။ သူဟာကွီးက တောျတောျကွီးပါတယျ။ တငျးပွညျ့ကပြျပွညျ့တောငျမနတောတောငျမှ လုံးပတျက တောျတောျ တုတျပါတယျ။ တောငျလာရငျ ကိုမြိုးဟာထကျတော့ သေးမယျ မထငျပါဘူး။ ကမြက သူ့ရှေ့မှာ ငုတျတုတျ ထိုငျခလြိုကျပွီး သူ့ ဟာကွီးကို လကျနဲ့ဆုပျကိုငျလိုကျပါတယျ။ ကမြလကျနဲ့ဆုပျကိုငျလိုကျတာနဲ့ သူ့ဟာက ခကြျခငြျး အသကျဝငျလာပါတယျ။ ခုနက နဲနဲ ပြော့တော့ တော့ဖွဈနတေဲ့ဟာက ခကြျခငြျးကို မာတငျးလာပါတယျ။ ကမြလညျး လကျနဲ့ဖှဖှလေးဆုပျပွီး ရှေ့တိုးနောကျငငျ ဖွေးဖွေးလေး ဂှငျးထု ပေးနလေိုကျတော့ သူ့မှာ ခါးကိုကော့ကော့ပေးလာပါတယျ။ သူ့ပစ်စညျးကလညျး ကမြ လကျတဆုပျအပွငျကို နောကျထပျ ၂ လက်မ လောကျ ပိုရှထှေကျနပေါသေးတယျ။ ပွီးတော့ ကိုမြိုးတို့လို အရဖြေားနဲ့ဖုံးမနဘေဲ သူ့ဒဈကပွုတျနပေါတယျ။ ကွညျ့ရတာ ငယျငယျ ကတညျးက အရဖြေားလှီးထားသလိုပါဘဲ။ ကမြကသူ့ထိပျဖြားကို ကမြပါးစပျထဲ ငုံလိုကျပွီးပါးစပျထဲမှာတငျ လြှာနဲ့မှှေ့ပွီး ကလိ ပေးနေ လိုကျပါတယျ။
သူကတော့ တကိုယျလုံးကော့ထိုးပွီး နိဗ်ဗါနျရောကျနပေုံပါဘဲ။ သိပျတောငျမကွာလိုကျပါဘူး ဇောျဇောျတယောကျ ကော့ထိုး ကော့ထိုး ဖွဈ လာပွီး တအီးအီးနဲ့ သူ့ဟာကွီးထဲက လရညျတှေ ကမြပါးစပျထဲကိုပနျးထှကျလာပါတော့တယျ။ ကမြလညျး သူ့လရညျတှကေို အကုနျ မွို ခပြဈလိုကျ ပါတယျ။ ဇောျဇောျက ကမြကိုအားနာသလိုမြိုး မကြျလုံးပွူးကွီးနဲ့ ကွညျ့လာပွီး “အား၊ ဆရာမ၊ ကနျတော့နောျ၊ ကနျတော့” “ဟငျး၊ ဟငျး၊ ကနျတော့စရာမလိုပါဘူးကှယျ၊ မငျးလရညျတှကေို ဆရာမက သောကျခငြျနတောကွာပွီကှ” ဇောျဇောျ့ရဲ့ဟာကွီးက ကမြလကျထဲမှာ ပြော့စိပြော့ဖတျလေးဖွဈလာတော့မှ ကမြက လှှတျလိုကျပွီး “ကဲ၊ သားက ဒီတခါ ဆရာမဟာကို သသေခြောခြာလေ့လာနောျ” ဆိုပွီးကမြ ကုတငျပေါျမှာ လှဲအိပျခလြိုကျပါတော့တယျ။
“ဇောျဇောျ” ကနြောျလညျးဆရာမပွောသလိုဘဲ ဆရာမရဲ့ ဟာကွီးကို ထိုငျပွီးသသေခြောခြာလေ့လာလိုကျပါတယျ။ ဆရာမရဲ့စောကျဖုတျကွီးက ဖေါငျးဖေါငျးကွီးနဲ့ ခွထေောကျကို အောကျခထြားတော့ အကှဲကွောငျးကလေးတကွောငျးဘဲမွငျရပါတယျ။ စောကျဖုတျရဲ့အပေါျပိုငျး မှာတော့ အမှှေးက မဲနကျနပွေီးတောျတောျထူပါတယျ။ ဒါပမေဲ့ အောကျပိုငျး အကှဲကွောငျးတလြောကျမှာတော့ ဘာအမှှေးမှမရှိဘဲ ပွောငျရှငျးနပေါတယျ။ ဆရာမက “သား၊ ဒီအတိုငျးကွညျ့မနနေဲ့ ကိုငျကွညျ့ဦးလေ။” ကနြောျက ဆရာမပွောသလို သူ့စောကျဖုတျကွီးကို လကျနဲ့ အသာလေးတို့ကွညျ့လိုကျပါတယျ။ သူ့ စောကျဖုတျက နုအိနပေါ တယျ။ ကနြောျက သူ့စောကျမှှေးတှပေေါျကိူ လကျတငျလိုကျပွီး ဖွေးဖွေးလေး ပှတျပေးနလေိုကျတော့ ဆရာမက ငွိမျခံနပေါတယျ။ သူ့စောကျ မှှေးတှကေ မဲနကျပွီးထူနပေမေဲ့ ကိုငျကွညျ့လိုကျတော့ကွမျးမနဘေဲ နုနုလေးဖွဈနပေါတယျ။ ကနြောျလညျး ကိုငျလို့ကောငျး ကောငျးနဲ့ ဆကျပွီးပှတျပေးနလေိုကျပွီး တခါတခါမှာ အောကျပိုငျးက အကှဲကွောငျးပေါျကိုလညျး ပှတျပေးနလေိုကျပါတယျ။ ဆရာမက “သား ခုလိုမြိုး မိနျးမ ဟာတှမွေငျဘူးလား” “အပွာကား ရုပျရှငျထဲမှာတော့တှေ့ဘူးတယျ” “သွောျ၊ မငျးက အပွာကားတှေ ဘာတှလေညျး ကွညျ့ဘူးပွီပေါ့၊ ဟုတျလား၊ ဆရာမက ဘာမှမသိတဲ့ကလေးလေးမှတျနတော” “ဒါပမေဲ့အပွငျမှာတော့ခုမှ မွငျဘူးတာ၊” ဆရာမက စကားတပွောပွောနဲ့ သူ့ရဲ့ ခွထေောကျနှဈခြောငျးကို ကုတငျပေါျထောငျတငျလိုကျပွီး နဲနဲကားလိုကျပါတယျ၊ အဲဒီတော့မှ ဆရာမရဲ့ အဖုတျက နဲနဲလေးဟလာပွီး သူ့အကှဲကွောငျးထိပျမှာ အစေ့သေးသေးလေးကို မွငျလာရပါတယျ။
ကနြောျက အဲဒီ အစေ့လေး ကို လကျညှိုးနဲ့ တို့ကွညျ့လိုကျတော့ ဆရာမ တှနျ့ကနဲ ဖွဈသှားပါတယျ။ ဆရာမရဲ့စောကျစေ့ထိပျကလေးကလဲ နီရဲတှတျနပေါတယျ။ ပေါငျကိုထောငျပွီးဖွဲထားတော့စောကျဖုတျ အပွားကွီးကလညျး အကွီးကွီးဖွဈနပေါတယျ။ အကှဲကွောငျးက ခုနလိုစိမနတေော့ဘဲ ဟနေ တော့ နီရဲနတေဲ့ အတှငျးသားတှကေိုမွငျနရေပါတယျ။ အဲဒီအတှငျးသားလေးတှကေ အရညျစိုစိုနဲ့ အရောငျလကျနပေါတယျ။ ကနြောျက အဲဒီကွားထဲလကျထညျ့ကွညျ့လိုကျတော့ ဆရာမက အငျးကနဲ အသံရှညျကွီးနဲ့ ညညျးလိုကျပွီး သူ့ပေါငျနှဈခြောငျးလုံးကို သူ့လကျ နှဈဘကျနဲ့ ဒူးခေါကျခှကျကနေ ဆှဲဖွဲထားလိုကျပါတယျ။ ဆရာမက ကွိုကျပုံရတာနဲ့ ကနြော့လညျး လကျကို ဆရာမရဲ့ အဖုတျကွားထဲ ထညျ့ပွီး အပေါျအောကျဆှဲဆှဲပွိး ပှတျပေးနလေိုကျတော့ ဆရာမမှာသူ့တငျပါးကို ဖွေးဖွေး လေး မွောကျကွှမွောကျကွှ လှုပျပေးနပွေီး “ကောငျးလိုကျတာ သားရယျ၊ ဆကျလုပျ၊ ဆကျလုပျ အဲ့လိုလေးဆကျလုပျပေးနနေောျ၊ အီး၊ အား၊ ရှီး… ကောငျးလိုကျတာ၊” ကနြောျက နောကျလကျတဘကျနဲ့ သူ့စောကျစေ့လေးကိုပါ ဖှဖှလေးထပျပှတျပေးလိုကျတော့ ဆရာမ ဖငျကွီး ထှနျ့ထှနျ့လူးလာပွီး “အမလေး၊ သားရေ၊ ဘယျလိုလုပျနတောလညျး၊ အူး….ကောငျးလိုကျတာ၊အမလေး၊ အမလေး၊ အမလေး၊ လုပျပါ၊လုပျပါ၊ နာနာလေး ပှတျပေးပါ၊ အား…….ကောငျးတယျ၊ အရမျးကောငျးလှနျလို့ပါ၊ မရပျလိုကျနဲ့နောျ၊” ဆရာမ ပါးစပျက တရစပျအောျနသေလို သူ့ဖငျကွီးကလညျး တအားကို ထှနျ့ထှနျ့လူးနပေါတော့တယျ။
ကနြောျလညျး သူအောျလေ ပိုအားစိုကျလုပျလနေဲ့ တောျတောျလေးကွာလာတော့ ဆရာမ တကိုယျလုံး ကုတငျပေါျကနေ ကွှကွှတကျလာလိုကျ ဝုနျးကနဲပွနျကလြိုကျ နဲ့ ဖွဈလာပွီး ခနလေးနတေော့ ကနြော့လကျကို အတငျးတှနျးထုတျပွီး သူ့ဒူးနှဈခြောငျးကို ဆှဲစေ့လိုကျပွီး ဘေးတိုကျကှေးကှေးလေးလှဲ အိပျနလေိုကျပါတယျ။ အသကျကိုပွငျးပွငျးရှူနပွေီး သူ့တကိုယျလုံးကလညျး တခါတခါ ဆပျကနဲဆပျကနဲ တုံတုံနတောကိုတှေ့ရပါတယျ။ ကနြောျလညျး သူဖွဈနတော ကို ကွညျ့ကောငျးကောငျးနဲ့ ထိုငျကွညျ့နလေိုကျပါတော့တယျ။ ၅ မိနဈလောကျကွာတော့မှ ဆရာမအသကျ ရှူသံမှနျလာပွီး ကနြောျ့ကို ကုတငျပေါျလှမျးခေါျပါတယျ။ ကနြောျက ကုတငျပေါျတကျလိုကျတော့ ကနြော့ကိုဖကျပွီး သူဆကျအိပျနပေါ တယျ။ ကနြောျက သူ့အဖုတျမှှေးတှကွေားကနြော့လကျနဲ့ဆော့ကစားနလေိုကျပါတယျ။ ဆရာမက “သားဇောျ၊ မငျးလုပျပေးတာကောငျးလိုကျတာ.. ကြေးဇူးတငျလိုကျတာ ကလေးရယျ၊” လို့ပွောပွီးကနြော့ကိုနမျးပါတယျ။ ကနြော့ပါးတှကေို အရငျနမျးပွီး နောကျတော့ ကနြော့ နှုတျခမျးကို အကွာကွီး စုပျပွီးနမျးပါတယျ။ ဆရာမ နမျးတာ တောျတောျခံလို့လညျးကောငျးပါတယျ။ နမျးနရေငျး သူ့လြှာက ကနြော့ပါးစပျထဲ ဝငျလာပွီး ကနြော့လြှာကို ကလိပါ တယျ။
ကနြောျလညျး အားကမြခံ ဆရာမလုပျသလို ပွနျလုပျပေးလိုကျတော့ ဆရာမက အရမျးသဘောတှကေသြှားပွီး၊ “အငျး ဆရာမ တပညျ့က တောျတောျတတျလှယျတာဘဲ၊ သငျတောငျမသငျရသေးဘူး ဆရာဖွဈနပွေီ” “ဆရာမ နမျးသလိုနမျးရတာကောငျးတယျ ဆရာမရဲ့” ဆရာမက နမျးနရေငျးနဲ့ ကနြော့ လီးကို သူ့လကျနဲ့ စုပျပွီး တခါဂှငျးဖွေးဖွေးလေး ထုပေးနပွေနျပါတယျ။ ကနြော့လီးကလညျး ဒငျပွညျ့ ကပြျပွညျ့ ပွနျတောငျနပွေနျပါပွီ။ဒီတခါတော့ ဆရာမက နမျးတာရပျလိုကျပွီး “လာသား၊ တို့တှေ နောကျတမြိုးလုပျရအောငျ” ဆရာမက ကနြော့ကိုပကျလကျကလေးဆှဲလှဲလိုကျပွီး ကနြော့လီးကို နဲနဲထပျစုပျပါတယျ။ ဒီတခါတော့ တတှေးရှှဲရှှဲ နဲ့ကနြော့လီးကို စုပျထားပွီး ဆရာမက ကနြော့အပေါျကိုခှလိုကျပါတယျ။ ပွီးတော့ကနြော့လီးနဲ့သူစောကျဖုတျဝကို တေ့လိုကျပွီးတော့ ဖွေးဖွေးခငြျး ထိုငျခလြိုကျပါတယျ။ ဆရာမစောကျဖုတျက အရညျတှရှေှဲနတောကတကွောငျး ကနြော့လီးကို တံတှေးသုတျထားလို့ကတကွောငျး ကနြော့လီးဟာ ဆရာမ စောကျဖုတျထဲကို လြောလြောရှူရှူ ဘဲဝငျသှားပါတယျ။ ပွီးတော့မှ ဖွေးဖွေးခငြျး သှငျးလိုကျထုတျလိုကျ လုပျပါတော့တယျ။ ဆရာမအဖုတျကွီးနဲ့ အဲ့လို လုပျပေးနတေဲ့ အရသာကကောငျးလိုကျတာ ကနြော့လီး ကို ဆရာမအဖုတျက ပီပီပွငျ ငုံထားပွီး စီးစီးပိုငျပိုငျနဲ့တောျတောျကို အရသာရှိလှပါတယျ။ အစမှာတော့ မှနျမှနျကလေး ထိုငျထ လုပျနရေငျး သှငျးထုတျလုပျနရောက ခန နတေော့ အရှိနျမွနျလာပါတယျ။ ပါးစပျကလညျး အီး.အား အီး.အား နဲ့အသံတှထှေကျလာပါတယျ။
နောကျတော့ ကနြော့ ပုခုံးပေါျ လကျလှမျးထောကျပွီး ကုံးကုံးကွီး သူ့အဖုတျနဲ့ ကနြော့လီးကို အသားကုနျဆောငျ့ပါတော့တယျ၊ အသားအသားခငြျးရိုကျတဲ့ အသံတှေ ကလညျး တဖြောငျးဖြောငျး ဆရာမ အောျသံကလညျး တအားအားနဲ့ သံစုံမွညျနပေါတော့တယျ။ သိပျမကွာလိုကျပါဘူး ကနြော့လီး တခြောငျးလုံးတှငျမက ကနြော့ တကိုယျလုံး ကွကျသီးတှထေပွီး ကနြော့လရညျတှေ ထိမျးမနိုငျ သိမျးမရ ဆရာမ အဖုတျ ထဲကို ပနျးထှကျ သှားပါတော့တယျ။ ကနြောျအဲ့လိုပွီးသှားတဲ့အခြိနျမှာ ဆရာမက အရသာတှေ့ နတေုံးပါ။ မီးကုနျရမျးကုနျ ဆောငျ့နတေုနျး ကနြောျက ပွီးသှားပွီးလီးကပြော့သှားတော့ ဆရာမမှာ အားမလိုအားမရဖွဈသှားပုံရပါတယျ။
ကနြောျ နားနတေုံးမှာ ဆရာမက ကနြော့ကိုဖကျပွီး တကိုယျလုံးကို ပှတျသတျပေးနရေငျးနဲ့ “သားက စိတျကို လှှတျလိုကျတာကိုး။ မိနျးမတှကေို လိုးရငျ အဲ့လိုစိတျကို မလှှတျပဈလိုကျဘဲ ကိုယျကပွီးမသှားအောငျ ထိမျးထားရ တယျကှ။” “သားလညျး ထိမျးတာဘဲဆရာမရဲ့၊ ဆရာမလုပျတာက ကောငျးလှနျးတော့ ဘယျလိုမှ မထိမျးနိုငျဘဲ ထှကျသှားတာ၊ ဆရာမ မကောငျး လိုကျဘူးမို့လား၊ စောရီးနောျဆရာမ” “ကောငျးတော့ကောငျးပါတယျ၊ သိပျပွညျ့ပွညျ့ဝဝ မကောငျးလိုကျတာပါ၊ ရတယျသား၊ မငျးကခုမှ စလိုးတာဆိုတော့ဘယျထိမျးနိုငျဦးမှာ လညျး၊ နောကျဆို ထိမျးနိုငျသှားမှာပါ။ အဲဒီတော့မှကောငျးကောငျး ကွာကွာလိုးပေးနောျ၊ ကွားလား” “ဟုတျကဲ့ ဆရာမ” ဆရာမက အခနျးအပွငျကို ကိုယျတုံးလုံးကွီးထှကျသှားပါတယျ၊ ပွနျဝငျလာတော့ ဇလုံတလုံးနဲ့ ရယေူလာပွီး တဘကျ အသေးလေးနဲ့ ကနြော့တကိုယျလုံးကို နရောအနှံ့ ရဖေတျ တိုကျပေးပါတယျ။ မငျးဒီအတိုငျးပွနျသှားရငျ စောကျရညျအနံ့တှနေဲ့ မငျးအမေ ရိပျမိသှား လိမျ့မယျ၊ ခုတော့ သနျ့သှားပွီ ပွနျလိုကျတော့နောျ။ ဆရာမက ပွနျတော့ဆိုမှဘဲ ကနြော့လီးက ပွနျမာစ ပွုလာပွနျပါတယျ။ ကနြောျက “ဆရာမ နောကျတခါလောကျလုပျကွညျ့ဦးမယျလေ” “အမလေး၊ ကိုယျတောျ အခြိနျကိုလညျးကွညျ့ဦး၊ ၅ နာရီထိုးတော့မယျ၊ မငျးညီတှေ ညီမတှေ ပွနျလာတော့မယျကှ၊ နောကျနေ့မှနောျ” ကနြောျလညျးအဲဒီနေ့ကတော့အဲဒီလောကျနဲ့ဘဲ ပွနျခဲ့ရပါတယျ။
“ဝဝေမော” ဇောျဇောျနဲ့ စလိုးခဲ့ရတဲ့ အဲဒီနေ့ကတော့ ကမြမှာ သူ့လကျနဲ့သာ တခြီပွီးခဲ့ရပွီး သူ့လီးနဲ့ကတော့ မပွီးတပွီးနဲ့ဘဲကြနေပျခဲ့ရပါတယျ။ ဘာဘဲဖွဈဖွဈ ကိုယျတအားလိုး ခငြျနတေဲ့ ကိုယျ့တပညျ့လေးကို ကိုယျကိုယျတိုငျလိုးလိုကျရလို့ ကမြ တောျတောျကွီးကိုကြနေပျခဲ့ရပါ တယျ။ အဲဒီနေ့က သောကွာနေ့ဆိုတော့ အဲဒီညမှာ ကိုမြိုးကလညျး တခြီ ကောငျးကောငျး လိုးပေးပါသေးတယျ။ ကမြမှာ နေ့လယျက ဇောျဇောျ့ ကိုလိုးထားတာကိုပွနျမွငျရောငျနပွေီး အဲဒီညက ကိုမြိုးလိုးအပွီးမှာ သူ့ကိုပွနျဆှပေးပွီး အပေါျက အသားကုနျတကျလိုးခဲ့ပါ သေးတယျ။ ကမြမှာတော့ နေ့ရောညရော ကောငျးကောငျး အလိုးခံလိုကျရတော့ နောကျနေ့မှာ အိမျအလုပျတှကေို မမောနိုငျ မပနျးနိုငျ သီခငြျး တဆိုဆိုနဲ့ ပြောျပြောျကွီးလုပျနလေို့ ကိုမြိုးကတောငျ “ဟ၊ ငါ့မိနျးမ ဒီနေ့တယျ ရှှငျနပေါလား၊ ထီတှဘောတှပေေါကျရငျလညျး မောငျ့ကိုပွောဦးနောျ လြှိုမထားနဲ့” လို့ပွောယူရပါတယျ။ ကမြပေါကျတဲ့ထီက သူ့ကိုပွောလို့ဖွဈတဲ့ထီမှ မဟုတျတာနော့။ နောကျနေ့တှကေ စနေ၊ တနငျ်ဂနှဆေိုတော့ဇောျဇောျ့ ကို စာမသငျရတဲ့ရကျတှပေါ။ ကမြကတော့ ကိုမြိုးရှိနလေို့ ၂ ညလုံး အလိုးခံရလို့ အဆငျပွနေပေမေဲ့ ဇောျဇောျ့မှာတော့ မနေ့ကမှ သောကျဖူး လိုကျတဲ့ ဆားငံရကေို တအားသောကျခငြျနပေုံပါဘဲ။ စာမသငျရပမေဲ့ တနကေုနျ ကမြတို့အိမျကိုဘဲ ဝငျလိုကျထှကျလိုကျ ကမြ ကလေးတှနေဲ့ ကစားလိုကျနဲ့ ကမြဆီက အခှငျ့အရေးမြားရမလားလို့ သူ့ခမြာ ကြိုးစားနရှောပါတယျ။ ကမြလညျး ကမြကို မစို့မပို့ လုပျခဲ့ တဲ့သူ့ကို ဒါဏျပေးတဲ့အနနေဲ့ ဒီအတိုငျးဘဲကွညျ့နလေိုကျပွီး စိတျထဲကတော့ကွိတျရီနလေိုကျပါတယျ။
သူ့ခမြာတောျတောျသနား ဘို့လညျး ကောငျးပါတယျ။ ကမြကိုခိုးကွညျ့လိုကျ ကိုမြိုးကို ခိုးကွညျ့လိုကျ နဲ့၊ သူ့ကိုနဲနဲသနားသှားတာနဲ့ ကိုမြိုး အိမျထဲမှာရှိတုနျး လှဈကနဲ နို့ကို တခါ အဖုတျကိုတခါ လှနျပွပေးလိုကျပါတယျ။ အဲဒီလိုလညျးပွလိုကျရော သူအိမျကိုပွေးတော့တာပါဘဲ။ ဂှငျးပွေးထုတာဘဲဖွဈပါလိမျ့ မယျ။ စနေ၊တနငျ်ဂနှေ ၂ ရကျလုံး ကမြတပညျ့လေးကို ကလိခဲ့ပွီးတော့ သူရောကမြပါစောငျ့စားနခေဲ့တဲ့ တနငျ်လာနေ့ကို ရောကျလာ ပါ တော့တယျ။ အဲဒီနေ့ကြောငျးကပွနျလာတာနဲ့ ကမြထမငျးစားလို့တောငျမပွီးသေးဘူး သုတျကနဲ သူရောကျ လာပါတယျ။ “ဟဲ့ငဇောျ၊ ဝီရိရ ကောငျးလိုကျတာ၊ ထမငျးကောစားခဲ့ရဲ့လား” “စားခဲ့ပါတယျ ဆရာမရဲ့” ဇောျဇောျက ကမြထမငျးစားနတေဲ့ နားမှာလာထိုငျပါတယျ။ ပွီးတော့ကမြကို နောကျကနဖေကျပွီး “ဆရာမရယျ၊ သားမနေ့က တနေ့လုံးနလေို့မရဘူး၊ ဆရာမကိုဘဲ အရမျးဟိုဟာဖွဈနတော” “ဟဲ့ဘယျဟာဖွဈနတောတုံး၊ ရှငျရှငျးပွောပါဟဲ့” “ဆရာမကလညျး၊ ဟိုနေ့ကလို လိုးခငြျနတောကိုပွောတာဗြ” “ဟငျးဟငျးဟငျး..ကောငျလေးက ကွိုကျနပွေီပေါ့လေ၊ ဟုတျလား” “အငျးပေါ့ဆရာမရဲ့၊ ဆရာမမှာက အနျကယျမြိုးရှိသေးတယျ၊ သားမှာက ဘယျသူမှ မရှိဘူးလေ၊ ဆရာမ အနျကယျမြိုးနဲ့လိုးဖွဈသေးတယျ မို့လား” “အငျးပေါ့၊ ကိုယျ့ယောငျ်ကြား စနတေနငျ်ဂနှလေေး အားတုနျးလိုးရတာကို” “အနျကယျမြိုးလိုးတာကောငျးလားဟငျ၊ ဆရာမ” “အငျး၊ ကောငျးတယျ၊” “သားလဲ ဒီနေ့ကောငျးကောငျးလိုးပေးမယျနောျ၊ ဆရာမ” “အေးပါ၊ ကွညျ့သေးတာပေါ့၊ ခုတော့ ဆရာမ ထမငျးစားပရစေဦး၊ သှား မငျး စာအုပျတှေ ထုတျထားနှငျ့၊ စာသငျတာတော့ရပျလို့မဖွဈဘူး နောျ” ဇောျဇောျ စာအုပျတှပွေငျဆငျနတေုံး ကမြလညျး ထမငျးစားတာ လကျစသပျပွီး နောကျဖေးဝငျခဲ့ပါတယျ။
နောကျဖေးမှာ ကမြ အဖုတျကို အဖုတျဆေးတဲ့အရညျနဲ့ သသေခြောခြာဆေးလိုကျပါတယျ။ တနကေုနျကြောငျးမှာ ပငျတီဝတျထားပွီး သေးတှဘောတှပေေါကျထားတော့ အောငျးပွီး ကမြအဖုတျကွီး နံနမှောစိုးလို့ပါ။ ဒီနေ့ ကမြတပညျ့လေးကို သငျခနျးစာ အသဈတကျပေးဘို့လညျးရှိတော့ ကမြအဖုတျက နံနလေို့ မဖွဈဘူးလေ။ ပွီးတော့ စပနျ့ဘောငျးဘီတိုလေးနဲ့ စှတျကယြျဂြိုငျးပွတျကိုလဲဝတျပွီး အိမျရှေ့ထှကျလာခဲ့ပါတယျ။ ဇောျဇောျက ကမြကို မွငျတာနဲ့ သူ့စာလုပျလကျစကို ရပျလိုကျပါတယျ။ ကမြလညျးသူ့ကို လကျဆှဲထူပွီး အခနျးထဲကိုဆှဲခေါျလာခဲ့ပါတယျ။ အခနျးထဲ ရောကျ တာနဲ့ ဇောျဇောျက မနေ့ကသငျပေးထားသလို ကမြကို စ နမျးပါတယျ။ ကမြနှုပျခမျးကို တဝကွီးနမျးပွီတော့ သူက ကမြ အပေါျ စှပျကယြျ ကို မ ခြှတျလိုကျပါတယျ။ ပွီတော့ ကမြကို မတျတတျအတိုငျးထားပွီးသူက ကုတငျပေါျမှာ ထိုငျခလြိုကျပါတယျ။ အဲဒီတော့ ကမြနို့နဲ့ သူ့ပါးစပျတတနျးတညျးဖွဈသှားပွီး ဇောျဇောျက ကမြနို့ကို စပွီးစို့ပါတော့တယျ။ သူ့လကျတှကေ ကမြခါးကိုသိုငျးဖကျ ထားပွီး သူကနို့ကို ဘယျတလှညျ့ ညာတလှညျ့ အသအေခြာကိုစို့ပါတော့တယျ။ အရငျခေါကျက နို့သငျခနျးစာ လုံးဝမရောကျခဲ့ပမေဲ့ အခု ကမြ တပညျ့က ဆရာထကျ တပညျ့လကျစောငျးထကျပွနပေါတယျ။ နို့ကိုတောျတောျကွာကွာစို့နတေော့ ကမြနို့ အတှငျးထဲကရော ဆီးခုံနား ကပါ ယားကြိကြိဖွဈလာပွီး ကမြ အဖုတျထဲကလညျး အရညျတှစေိမျ့ထှကျလာပါတယျ။ သူက ခနထပျစို့ပွီး မတျတတျထရပျ လိုကျပွီး ကမြကို ကုတငျပေါျ အသာလေးတှနျးပွီးထိုငျခိုငျးလိုကျပါတယျ။
ပွီးတော့သူကကုတငျအောကျမှာငုတျတုတျထိုငျလိုကျပါတယျ။ အဲဒီအခြိနျထိ ဇောျဇောျ အဝတျအစားလုံးဝမခြှတျသေးပါဘူး။ ကမြကလညျးဘာမှ မပွော ဘာမှမလုပျဘဲ သူ့စိတျကူးနဲ့သူ့ကိုလှှတျပေး ထားလိုကျပါတယျ။ ကုတငျအောကျမှာ ထိုငျပွီးတော့ သူက ကမြ ခွထေောကျနှဈခြောငျးကို ခွကေငြျးဝတျကနဆေုတျကိုငျပွီး ဆှဲထောငျ လိုကျပါတယျ။ ကမြက နောကျကိုလနျမကသြှားရအောငျနောကျဘကျကို လကျနဲ့ထောကျထားလိုကျပါတယျ။ ပွီးတော့ သူက ကမြ ခွထေောကျ နှဈခြောငျး ကို ဖွဲလိုကျပွီး ကမြအဖုတျကို စပွီးနမျးပါတယျ။ နောကျတော့ သူ့လြှာနဲ့ကမြအဖုတျကို စပွီးယကျပါတော့တယျ။ ကမြ အစီအစဉျက သူ့ကို ဒီနေ့ အဖုတျယကျတဲ့သငျခနျးစာတကျပေးမလို့ဟာကို သူက ကမြထကျကိုကြောျနပေါတော့တယျ။ ကမြလညျး ပြောျပြောျ ကွီး အယကျခံရတော့တာပေါ့ရှငျ။
“ရှီး…အီး….ရှီး.. ကောငျးတယျ သားလေးရယျ၊ တောျလိုကျတာ…. အား….ယကျ၊ ယကျ နာနာလေးယကျပေး” ဇောျဇောျက ကမြအဖုတျကို အပေါျအောကျ စအိုဝကနေ ဆီးခုံထိ ဆှဲဆှဲ ယကျပေးပွီး ခနနတေော့ ကမြရဲ့စောကျစေ့ကို လြှာနဲ့ ခပျပေး ပွနျပါတယျ။ ပွီးတော့ ကမြအဖုတျ အတှငျးထဲကို သူ့လြှာကို ထိုးထညျ့ပွီးတော့ ကမြကို လြှာနဲ့လိုးပွနျပါတယျ။ အဲဒီလိုလိုးတာက ခုန အစေ့ကို ယကျသလောကျမကောငျးလို့ ကမြက သူ့ခေါငျးကို အသာလေး ကမြဘကျဆှဲလိုကျပွီး သူ့လြှာကမြ စောကျစေ့နားရောကျတော့ မှ လှှတျပေးလိုကျပါတယျ။ သူကလညျး တထှာပွရငျ တတောငျမွငျတဲ့ကလေးပါ။ ကမြကွိုကျမှနျးသိတော့ ကမြ စောကျစေ့ကိုနောကျပိုငျး ပို ဦးစားပေးပွီးယကျပါတယျ။ “အား……..ကလေးရေ… အစေ့ကို ဖိဖိပွီးယကျပေးစမျး၊ အငျး… ဟုတျတယျ အဲဒါမြိုး၊ အား.. ယကျ၊ယကျ၊ ဖိယကျ၊ အား..အား…အား… ကောငျးတယျ ငဇောျရဲ့အား…..ကောငျးလိုကျတာ..ရှီး…..” ကမြမှာ ကောငျးလှနျးလို့ အဖုတျထဲက စောကျရညျတှကေ ပှကျကနဲ ပှကျကနဲထှကျနပေါတော့တယျ။ ဒါကိုကမြတပညျ့လေးက မရှံမရှာ ယကျနတော သူ့မကြျနှာတခုလုံးလညျးကမြစောကျရညျတှနေဲ့ ရှဲရှဲ စိုနပေါတော့တယျရှငျ။ သိပျမကွာလိုကျပါဘူး ကမြစောကျခေါငျးထဲမှာ အရမျးယားလာပွီး တကိုယျလုံး ကွကျသီးတှေ ဖွငျးကနဲဖွငျးကနဲ ထလာပါတယျ။
အကွောပေါငျးတထောငျ စိမျ့နအေောငျကောငျးတယျ ဆိုတာ ဒါမြိုးကိုဆိုတာဖွဈပါလိမျ့မယျ။ ဇောျဇောျက ဒီလောကျနဲ့ မရပျသေးဘဲ သူ့လကျညှိုးကို ကမြစောကျဖုတျထဲကို ထိုးထညျ့လိုကျပါ တယျ။ သူ့လကျညှိုးကို ပကျလကျလေးထားပွီး ကမြအဖုတျကို လကျညှိုးနဲ့လိုးပါတော့တယျ။ တခြိနျထဲမှာဘဲ သူ့ပါးစပျက ကမြစောကျစေ့ ကို စုပျပေးထားပွီး လြှာကလညျး စောကျစေ့ကို မနားတမျး ကလိနပေါတယျ။ ခနနတေော့ လကျညှိုးတခြောငျးနရောမှာ လကျခလညျပါ ပေါငျးပွီးနှဈခြောငျး ဆကျလိုးပါတယျ။ သူ့ လကျတခြောငျးနဲ့ နဲနဲလေး အားမရဖွဈလာတဲ့အခြိနျမှာဘဲ နှဈခြောငျးဝငျလာတော့ ကမြမှာ ကောငျးပွီးရငျးကောငျးနရေပါတော့တယျ။ ကမြတပညျ့လေးက ကမြလိုအပျတဲ့အခြိနျမှာ ကမြ မပွောရဘဲနဲ့ကို ဘာလိုတယျဆိုတာကို အလိုလိုသိနသေလိုပါဘဲ။
အဲဒီအခြိနျပိုငျးလေးမှာဘဲ ကမြ စောကျဖုတျ ဟိုး အတှငျးထဲကနေ လှိုငျးလုံးတလုံး တလိမျ့လိမျ့ တကျလာ သလိုမြိုး လှိုကျကနဲ လှိုကျကနဲ ဖွဈလာပွီး ကမြအသိထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘဲ ကောငျးလှနျးမက ကောငျးလာပွီးတော့ “အား..အား.. အိ၊ အိ၊ ကောငျးတယျ၊ ကောငျး၊ ကောငျး၊ အား၊ ကောငျးလိုကျတာ၊ သပေါပွီ၊ အား…အား…အား…အား…………….” ယားလညျးယား ကောငျးလညျးကောငျးလှနျးလို့ ကမြဖငျကွီးက အပေါျကို ဆတျကနဲ၊ဆတျကနဲ ကွှတကျလာပွီး ကမြတကိုယျလုံး တုံတကျလာပွီး ပွငျးပွငျးထနျထနျကို ပွီးသှားခဲ့ရပါတော့တယျ။ ဒါပမေဲ့ ဇောျဇောျက ကမြ အဖုတျကို လုံးဝ အလှတျမပေးသေးဘဲ လကျက လညျး အထဲမှာ ဆကျကလိနေ ပါးစပျကလညျး စောကျစေ့ကို အဆကျမပွတျဆကျစုပျနလေို့ ကမြမှာ သူ့ခေါငျးကို အတငျး တှနျးထုတျပွီး ကမြအဖုတျကိုလညျးသူ့လကျနဲ့ဝေးရာကို အတငျး ဆှဲခှာလိုကျရပါတော့တယျ။ လုပျပေးနတောက သူဖွဈပမေဲ့ ကမြမှာ မောပွီး အသကျကိုတောငျမနဲရှိုကျရှိုကျပွီးရှူနရေပါတယျ။ သအေောငျကောငျးတယျဆိုတာ ဒါမြိုးဘဲဖွဈမှာပါ။ ကမြဘဝတလြောကျလုံးကိုမြိုး တယောကျတညျးရဲ့အလိုးကိုဘဲခံခဲ့ရဘူးပါတယျ။ ကိုမြိုးက နညျးမြိုးစုံ ပုံစံမြိုးစုံနဲ့ လိုးပေးခဲ့လို့ အရသာမြိုးစုံရခဲ့ဘူး ကောငျးခဲ့ဘူးပမေဲ့ ခိုးစားရလို့လားတော့မသိပါဘူး ဒီနေ့ ရတဲ့အရသာမြိုး ကောငျးတဲ့ကောငျးခွငျးမြိုးကိုတော့ လုံးဝမမီပါဘူး။
“ဇောျဇောျ” ကနြောျက ဆရာမ အမောပွအေောငျခနစောငျ့နလေိုကျပွီးကနြော့ ဘောငျးဘီနဲ့ တီရှပျကို ခြှတျလိုကျပါတယျ။ ဆရာမ အသကျရှူနဲနဲ မှနျလာတော့သူ့ခွထေောကျကိုပွနျဆှဲယူပွီးသူ့ကိုယျလုံးကို ကုတငျစောငျးဘကျပွနျဆှဲလိုကျပါတယျ။ သူကလညျး ဘာမှမပွောဘဲ အလိုကျသငျ့ပါလာပါတယျ။ ကနြောျက ဟိုတနေ့က ကခြဲ့တဲ့သိက်ခာ ကိုပွနျဆယျရဦးမှာမို့ အစှမျးကုနျကြိုးစားနရေတာပါ။ ပွီးတော့ ဆရာမယောငျ်ကြားကလညျး ဆရာမကို အလိုးကောငျးတယျဆိုတော့ သူ့ထကျမသာရငျ ရရှေညျမှာကနြော့အတှကျလှယျမှာ မဟုတျပါဘူး။ ခုအခြိနျမှာ ကနြော့လီးကွီးကလညျး ဆရာမကိုလိုးဖို့ လုံးဝ အဆငျသငျ့ဖွဈနပွေီး မာတောငျနပေါပွီ။ ကနြောျက ဆရာမပေါငျနှဈခြောငျးကို ဘေးကိုဆှဲဖြဲလိုကျပွီးတော့ စောကျရညျတှနေဲ့ ရှှဲရှှဲစိုနတေဲ့ သူ့ရဲ့ စောကျဖုတျကွီးကို မကျမကျမောမော ကိုကွညျ့လိုကျပါတယျ။ ဖေါငျးကား ဖွူဖှေးပွီး ဟတတ လေးဖွဈနတေဲ့ စောကျဖုတျတခုဟာ ဘယျလောကျမကျမောစရာကောငျးလညျးဆိုတာတော့ ကွုံဘူးမှဘဲ သိနိုငျပါလိမျ့ မယျ။ ကနြောျက ကနြော့လီးကိုလကျနဲ့ဆုပျကိုငျလိုကျပွီး ဟ တတလေး ဖွဈနတေဲ့ ဆရာမရဲ့ စောကျဖုတျအကှဲကွောငျးတလြှောကျ ဖွေးဖွေး လေးပှတျဆှဲပေးလိုကျတော့ ဆရာမဟာ ဟငျးကနဲ ဖွဈသှားပွီး သူ့အောကျနှုတျခမျးကို အပေါျသှားနဲ့ ဖိကိုကျထားလို့ မကြျလုံး လေး မပှငျ့တပှငျ့နဲ့ ကနြော့မကြျနှာကို စိုကျကွညျ့နပေါတယျ။
ကနြော့လီးကလညျး ဆရာမရဲ့စောကျဖုတျပေါျမှာ တာဝနျထမျးဆောငျနေ ပါပွီ။ အပေါျအောကျ ဖိဆှဲပေးနရေငျးက တခါတခါမှာ အဖုတျထဲကို ဒဈ တဝကျလောကျဝငျအောငျ ဖိသှငျးသှငျးပေးလိုကျ စောကျစေ့ကို လီးထိပျနဲ့ ဖိပှတျလိုကျအထဲကိုဒဈတမွုပျစာလောကျ သှငျးပေးလိုကျနဲ့ လုပျပေးလိုကျတော့ ဆရာမမှာ အသကျရှူမွနျလာပွီး “သားရေ၊ ဘယျလိုတှလေုပျနတောလညျး၊ ကောငျးလိုကျတာ၊ ဆရာမကို သအေောငျသတျနတောလားဟငျ” ဆိုပွီး သူ့တကိုယျလုံးမွောကျကွှ မွောကျကွှ ဖွဈလာပွနျပါတယျ။ “သားလေး၊ တောျပါတော့သားလေးရယျ၊ ဆရာမကို ဆကျမနှိပျဆကျပါနဲ့တော့၊ မငျးလီးကွီး တဆုံးထညျ့လိုကျပါတော့နောျ၊ ဆရာမ မနနေိုငျတော့ဘူး၊ လုပျပါသားရယျ၊ လိုးပါတော့နောျ” ကနြောျလညျးဆရာမကတောငျးပနျနတေော့ ကနြော့လီးကွီးကို ဆရာမစောကျဖုတျကွီးထဲကို ဖွေးဖွေး၊ ဖွေးဖွေးနဲ့ တဆုံးထိထိုးသှငျး လိုကျပါတော့တယျ၊ “အီး……….ကောငျးလိုကျတာ….အောငျမလေး.. အမရေေ ကောငျးတယျအမရေဲ့” ဆရာမက အဲ့လို သူ့အမကေိုတနတေုံး ကနြော့မှာ ဆရာမအဖုတျကို မှနျမှနျကွီးစ လိုးပါတော့တယျ။ ကနြောျလိုးနတေုံး ဆရာမကလညျး အငွိမျမနဘေဲ သူ့ခွထေောကျကိုသူကိုယျတိုငျခွကေငြျးဝတျကနလှေမျးဆှဲထားပွီး အောကျကနေ သူ့စောကျဖုတျကွီးနဲ့ကနြော့လီးကို ကော့ကော့ထိုးနပေါတယျ။ ကနြော့ကအစောငျ့ သူ့ကအကော့နဲ့ တိုငျမငျ မှနျမှနျနဲ့ ကနြောျတို့နှဈယောကျ စညျးခကြျညီညီ နဲ့ တောျတောျ ကွာကွာလိုးပွီးတော့ဆရာမက သူ့ရဲ့ကော့ရှိနျကို ပိုအရှိနျမွှငျ့လိုကျပွီး အားကိုလညျးပိုတိုးလိုကျပွီးတအားစောငျ့ထိုးလာပါတယျ။ ကနြောျလညျး သူ့အရှိနျနဲ့လိုကျအောငျ အသားကုနျကိုစောငျ့စောငျ့လိုးပွဈလိုကျပါတယျ။
“အား….အီး…အား…အူး…အမလေး…သပေါပွီ..ကောငျးလိုကျတာ၊ လိုးပါ၊ လိုးပါ၊ လိုးပါ၊ စောငျ့ပါ၊ အသားကုနျစောငျ့ပါ၊ အီး..အီး… လိုးပွဈ၊ စောငျ့လိုး၊ စောငျ့လိုး၊ အမလေး အမရေေ ကောငျးလှနျးလို့ပါ၊ သားရေ လိုး၊ လိုး၊ လိုးပါသားရယျ၊မရပျလိုကျပါနဲ့” သူအောျလေ၊ ကနြောျက အားကုနျစောငျ့လိုးလနေဲ့ ကနြောျလညျးတောျတောျမောနပေါပွီ၊ ဒါပမေဲ့ ဒီနေ့အဖို့ကတော့ ကနြောျသခေငြျ သေ သှားပါစေ လုံးဝမခနြျဘဲကို အားကုနျလိုးမှာပါ။ ကနြောျ ကုတငျအောကျကနေ မတျတတျစောငျ့နရေတာ ကွာလာတော့ ပုံစံတမြိုး ပွောငျး ပွီး ကနြော့ညာခွထေောကျကို ဆရာမရဲ့ ဘယျခွထေောကျပေါျခှကြောျလိုကျပွီး အပေါျစီးကထပျပွီး ဖိဖိပွီးစောငျ့လိုးပေးလိုကျပါတယျ။ ဒီတခါတော့ကနြောျတို့နှစိယောကျက နဲနဲလေး ဘေးတိုကျပုံစံဖွဈသှားပွီး ကပျကြေးလို ဖွဈသှားပါတယျ။ အခုနက နဲနဲခံနတေဲ့ ဆရာမရဲ့ တငျပါးက အသားတှလေညျး လှတျသှားပွီး ဆရာမဆီးခုံနဲ့ ကနြောျဆီးခုံ သသေခြောခြာကိုထိလာပွီး စောငျ့ရတာလညျး အရမျးကို ကောငျး လာပါတယျ။ အသားခငြျးရိုကျသံကလညျး အကယြျကွီးကိုထှကျလာပါတယျ။ ဒါပမေဲ့ ဒီအခြိနျမှာ ကနြောျတို့နှဈယောကျ စလုံး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုကျနိုငျတော့ပါဘူး။ ကနြောျကလညျးဆရာမကိုခုလို အကွာကွီးလိုးနိုငျအောငျ ခုန ဆရာမ ထမငျးစားနတေုံးက စာကွညျ့ စားပှဲမှာ ဂှငျးတခါထုထားတော့ ဆရာမကို အကွာကွီးလိုးနိုငျနပေါတယျ။ ဆရာမမှာတော့ အောကျကနေ နိဗ်ဗါနျကို ဘယျနှဈကွိမျရောကျ နလေညျးမသိတော့ပါဘူး။ နှဈယောကျသား ခြှေးတှကေလညျးရှှဲ မောကလညျးမောနဲ့ တောျတောျလေးကွာလာတော့ ကနြောျလညျး ပွီးခငြျသလိုလိုဖွဈလာပါတယျ။ ကနြော့လီးတခြောငျးလုံး တငျးလာပွီး သံခြောငျးလို တအားမာလာပါတယျ၊ အဲဒီလိုကနြော့လီးက မာလာလေ ဆရာမရဲ့ မကြျလုံးကလညျးပွူးလာပွီးတော့ ကနြော့ကို အောကျက ပိုပွီးအရှိနျပွငျးပွငျးနဲ့ပွနျစောငျ့ပါတော့တယျ။
အံကို လညျးကွိတျထားပွီး ရငျခေါငျးသံကွီးနဲ့ “အီး…အီး….အီး….အီး…” နဲ့အောျနပေါတော့တယျ။ ကနြောျလညျး တတျနိုငျသလောကျ ထိမျးထားပွီးမထိမျးနိုငျတော့တဲ့ နောကျဆုံးအခြိနျရောကျတော့မှဘဲ ရှိသမြှ အားတှေ အကုနျသုံးပွီး ဖိစောငျ့ခလြိုကျပွီး ကနြော့လရညျတှကေို ဆရာမစောကျဖုတျထဲ ပနျးထုတျလိုကျပါတော့တယျ။ ပွီးတော့ တောျ တောျကွာတဲ့အထိ ဒီအတိုငျး လီးကို စောကျဖုတျထဲကမထုတျဘဲဖိသှငျးထားလိုကျပါတယျ။ ကနြောျတို့နှဈယောကျစလုံး တယောကျလီး နဲ့ တယောကျစောကျဖုတျ အတငျးဆှဲကပျထားပွီး ဆနျ့ငငျဆနျ့ငငျ ဖွဈနတောဘဲ တောျတောျကွာပါတယျ။ အဲဒီအရှိနျငွိမျသှားတော့မှ ကနြော့လီးလညျး ပြော့ခှသှေားပွီး ဆရာမစောကျဖုတျထညျးက ဆှဲမထုတျရဘဲ အလိုလို ထှကျလာပါတော့တယျ။ အဲဒီတော့မှ ကနြောျ လညျး ဆရာမ ဘေးမှာ ပဈလှဲခလြိုကျပါတယျ။ ဆရာမက ကနြော့ကို ဖကျထားပွီး “သားလေးရယျ၊ ကောငျးလိုကျတာ၊ ဘယျလိုကောငျးမှနျးကိုမသိဘူး၊ မငျးက ဆရာမရဲ့ဆရာဖွဈသှားပွီ သိလား” “အနျကယျမြိုး လိုးတာနဲ့ ဘယျလိုနလေဲဟငျ” “အိုး၊ ဘာမှမဆိုငျဘူး၊ ဒါကိုမှလိုးတယျခေါျတာ၊ မငျးလိုကောငျးအောငျဘယျသူမှလိုးနိုငျမှာမဟုတျဘူးသိလား” အဲဒီနေ့ကတော့ ကနြောျတို့စာမသငျဖွဈပါဘူး၊ နာရီဝကျလောကျနားပွီတော့ နောကျတခြီ၊ ပွီးတော့နာရီဝကျလောကျနားပွီးတော့ နောကျတခြီနဲ့ စုစုပေါငျး ၄ ခြီ လိုးဖွဈခဲ့ပါတယျ။ ဒါပမေဲ့ နောကျနေ့တှမှောတော့ဆရာမက စညျးနဲ့ကမျးနဲ့ လိုးစပေါတယျ။ စာမသငျခငျတခြီ၊ ပွီးရငျ စာသငျ၊ ပွနျခါနီးတခြီ တနေ့ကို ၂ ခြီဘဲ အလိုးခံပါတယျ။
ဆရာမကတော့ စနတေနငျ်ဂနှမှာ အနျကယျမြိုးကလိုး၊ ကနြျတဲ့နေ့တှမှော ကနြောျကလိုးနဲ့ ကောငျးကောငျးကွီးဇိမျတှေ့နပေါတော့တယျ။ ထူးဆနျးတာက ဆရာမကို လိုးလိုးပွီးစာသငျရတော့ စာတှလေညျးပိုအရလှယျပွီး ညာဏျလညျးပိုကောငျးလာသလိုပါဘဲ။အဲဒီနှဈက ၁၀ တနျးကို ကနြောျ ဂုဏျထူး ၅ ဘာသာနဲ့အောငျခဲ့ ပါတယျ။ ၁၀ တနျးအောငျပွီးကနြောျ ဆေးတကျနတေဲ့ အခြိနျမှာတော့ ဆရာမကို အရငျလောကျမလိုးဖွဈတော့ပါဘူး။ ကနြောျက တနကေုနျ ကြောငျးတကျနရေပွီး ပွနျလာတဲ့အခါ ဆရာမတို့အိမျမှာ မိသားစုကစုံနပေါပွီ။ ကနြော့မှာလညျး ကြောငျးမှာ စောျတပှရေပွီး သူ့ကို ဝါးနရေတော့ အဆငျပွနေပေါတယျ။ ကနြော့ လကျဦးဆရာမကိုတော့ ကနြော့ကြောငျး ပိတျတဲ့ရကျတခြို့မှာတော့ ရံဖနျရံခါလောကျဘဲ လိုးဖွဈပါတော့တယျ။ ဒါပမေဲ့ ဒီသငျခနျးစာတှေ ပထမဦးဆုံးသငျပေးခဲ့တဲ့ ကနြော့ ဆရာမ ဒေါျဝဝေမောရဲ့ ကြေးဇူးကိုတော့ တသကျလုံး တ သသ သတိရနမှောပါ။ ပွိးးးး