ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…

---

ကျုပ် ကိုရင်ဝတ်တော့ အဘတို့ ဝတ်ခိုင်းလို့သာ ဝတ်ရတာဗျ…။ စိတ်ပါလို့ ဟုတ်ဘူး…။ ဒါပေမဲ့ ဝတ်ပြီးတော့လည်းကိုရင်ဘဝကို သဘောတော့ အကျသား…။ မနက် ဘုရားဝတ်တက်…အာရုံဆွမ်းစား..ပြီးတာနဲ့ ဆရာတော်နဲ့အတူ ဆွမ်းခံ လိုက်ရတယ်..။ ကျောင်းပြန်ရောက်တော့ ရေမိုးချိုး ခဏနားပြီး နေ့ဆွမ်းစား..၊ နေ့လည် တစ်နာရီလောက်ကျတော့ ဆရာတော်က စာချပေးတာ လိုက်အံ ရတယ်..။ ဒီဟာတော့ ကျုပ်နဲ့မကိုက်ဘူးဗျ..။ စာရေးတာ ဖတ်တာ တွက်တာ ချက်တာတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး…။ ဆရာတော်က စာချပြီး အညောင်းအညာဆန့်ရင် ကျုပ်ကို ခေါ်တော့တာပဲ..။ ကျုပ်ကလည်း ကပ္ပိယကြီးဆီကသင်ထားတဲ့အတိုင်း သေသေချာချာ နင်းနှိပ်ပေးတော့ ကျုပ် စာမလိုက်နိုင်တာတောင် ဘာမှ မပြောတော့ဘူး..။ ကျုပ် ဉာဏ်ထိုင်းတယ်ဆိုတာလဲ ဆရာတော်ကြီးက သိမှာပေါ့ဗျာ..။ ဒီလိုနဲ့ တစ်ဝါကနေ နှစ်ဝါ..သုံးဝါကျော်တော့ ကျုပ်အသက်လည်း ဆယ်ခုနှစ်နှစ်ကျော်လို့ ဆယ့်ရှစ်နျစ် ပြည့်တော့မယ်..။ အဲ့ဒီမှာပဲ ကျုပ်ဘ၀ တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းဘို့ ဖြစ်လာတာပဲဗျို့..။ တစ်ရက် ဆရာတော်ကြီး တစ်ဘက်ရွာ်ကြွသွားတုန်း .ကျောင်းမှာက ကျုပ်နဲ့ ကပ္ပိယကြီးပဲ ကျန်နေခဲ့တာ…။

နေ့ဆွမ်းစားပြီး ကျုပ်က ဘုရားခန်းကို ရှင်းလင်းနေတာဗျ..။ ပန်းအိုးတွေ ညှိုးနေတာနဲ့ ပန်းတွေ လဲရအောင် ကပ္ပိယကြီးကို ပြောဘို့ ဆွမ်းချက်ဆောင်လေးကို သွားတာ..အနားရောက်တော့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မချိမဆန့်န ဲ့ ကြိတ်ပြီး ငြီးတ့အဲ သံကြားတာနဲ့ ကျုပ်လည်း ချောင်းကြည့်မိတယ်..။ လား…လား ရွာအနောက်ပိုင်းက ကလေးအမေ မလှခင်ကို ကပ္ပိယကြီးက ခြေထောက်နှစ်ချောင်း ပုခုံးပေါ်တင်ပြီး ဆောင့်နေတာကိုးဗျ..။ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ ကျုပ် မမြင်ဘူးပါဘူး.။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ကျုပ်တစ်ကိုယ်လုံး တစ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာတယ်ဗျ..။ သူတို့ကလည်း ကျုပ်ရှိမှန်း မသိတော့ စိတ်ရှိတိုင်း ထင်တိုင်းကျဲနေကြတာကိုးဗျ…။ ကျုပ်လည်း သူတို့မသိအောင် အသာလေး လှည့်ပြန်လာခဲ့တယ်..။ ညနေစောင်း ဆရာတော်ကြီး ပြန်ကြွလာတော့ ကျုပ်လည်း လူထွက်ခွင့်ပြုဘို့ လျှောက်ပြီး လူဝတ်လဲလိုက်တော့တယ်..။ တားမရမှန်းသိတော့ဆရာတော်ကြီးကလည်း တားမနေတော့ပါဘူး…။ အဲ့ဒီက စပြီး ကျုပ်ရဲ့ ဘဝသစ်တစ်ခု စဖြစ်လာတော့ တာပါပဲဗျာ.. ကျုပ် ..လူဝတ်သာ လဲလိုက်တယ်.. အိမ်လည်း မပြန်ဖြစ်ဘူး…။ ရွာနီးချုပ်စပ်..သွားချင်ရာ သွားနေတာပဲ…။ သွားရင်းလာရင်းနဲ့ဟိုအိမ်က မောင်ထူးရေ..ထင်းလေးခွဲပေးပါလား..ဆိုလည်း ခွဲပေးလိုက်တာပဲ…ရေလေးခပ်ပေးပါလား ဆိုလည်း ခပ်ပေးလိုက်တာပဲ.. ဟဲ့ ထမင်းစားသွားလေ..ဆိုလည်း စားလိုက်တာပေါ့ဗျာ…။

ကျုပ်က စိတ်နဲ့လူနဲ့ ကပ်တာမဟုတ်ဘူး..။ ကပ္ပိယကြီးနဲ့ မလှခင် ဆက်ဆံနေတာကိုပဲ မျက်စေ့ထဲ ပြန်မြင်ပြီး စိတ်က စွဲနေတာ…။ ကျုပ် လူထွက်မှန်းသိသွားကြတော့ အစ်မ ( အမေ ) ကလိုက်ခေါ်သေးတယ်ဗျ.. ။ ဒါပေမ့ ဲ မပြန်ချင်ပါဘူး…။ ” ရာွ ထမဲ ှာ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်ဗျ.. ” ပြောပြီး ခြေဦးတည့်ရာ သွားနေလိုက်တာပဲ..။ တစ်ပတ်လောက်ကြာတော့ .ကျုပ်..မနေနိုင်တော့ဘူးဗျ..။ မလှခင်တို့အိမ်ဘက် ရောက်သွားတယ်..။ ” အစ်မလှခင်…ဘာလုပ်ပေးစရာ ရှိလဲဗျ… ” ကျုပ်လည်း စကားမရှိ စကားရှာပြီး..အိမ်ဝိုင်းထဲ ဝင်သွားတယ်..။ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်မှာ ဝင်ထိုင်တော့..အစ်မလှခင်လည်း အိမ်ထဲကထွက်လာတယ်.။ ” ဟဲ့..ကိုရင်…အဲ…မောင်ထူး..နင်ဘယ်တုန်းက လူဝတ်လဲလိုက်တာလဲဟဲ့.. ဘာလို့ လူထွက်လလိုက်တာလဲ ” ကျုပ်..အစ်မလှခင် တစ်ကိုယ်လုံးကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေမိတယ်…။ တောသူတောင်သားဆိုတော့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်က လုံးကျစ်နေတာ..ကလေးတစ်ယောက်မွေးပြီးပေမဲ့ သူ့တင်ပါးကြီးတွေက အယ်နေတာပဲ…လျော့တိလျော့ယဲလည်း မဟုတ်ဘူးဗျ..။ နို့ကြီးတွေကလည်း မြို့က ဟင်းရည်သောက် ပန်းကန်လုံးကြီးလို တင်းရင်းနေတာပဲ..။ မျက်နျာလေးက နေဒဏ် လေဒဏ် ထိထားပေမဲ့ သနပ်ခါး ပါးကွက်ကြားကြီးနဲ့ ကျုပ် မျက်စေ့ထဲတော့ လှလိုက်တာဗျာ…..။ ” ဟဲ့..မောင်ထူး..နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ….အပ မှီနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်… ” ကျုပ် ပါးစပ်က အလိုလို ပွင့်ထွက်သွားတယ်ဗျ…။

” ကျုပ်..အစ်မလှခင်ကို ချစ်လို့ဗျ…. ” ” ဟဲ့..တောက်တီးတောက်တဲ့..ဒီကောင်လေး..ဘာဖြစ်လဲ မသိပါဘူး.. ” ” ဟုတ်တယ်ဗျ…ဟိုတစ်ရက်က ဆွမ်းချက်ဆောင်မှာ အစ်မလှခင်နဲ့ ကပ္ပိယကြီးတို့ ကိုတွေ့ပြီးကတည်းက ကျုပ်လဲ အစ်မလှခင်ကို ချစ်ချင်လို့ လူထွက်လိုက်တာဗျ….” ” ဟဲ့..ဟဲ့..မဟုတ်က ဟုတ်က…ဒီကောင်လေးနဲ့တော့ ခက်နေပါပြီ.. ” ” ကျုပ်ကိုယ်တိုင် မြင်တာပါဗျ…ကပ္ပိယကြီးက အစ်မလှခင် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ပုခုံးပေါ်တင်ပြီး…..” ” ဟဲ့..မောင်ထူး..လျှောက်ပြောမနေနဲ့ ..လာ..လာ..အိမ်ထဲရောက်မှ ပြော…. ” အစ်မလှခင် ခေါ်တာနဲ့ကျုပ်လည်းအိမ်ထဲလိုက်ဝင်သွားတာပေါ့ဗျာ…အိမ်ထဲရောက်တော့သူ့သားကမရှိဘူး… ရှေ့ခန်းလေးမှာဝင်ထိုင်လိုက်တော့ အစ်မလှခင်က မေးတယ်. ..။ “ မောင်ထူး..အဲ့ဒီအကြောင်းတေ ွ သူများကို လျှောက်မပြောရဘူးနော်….” “ ကျုပ်က အစ်မလှခင်ကို ချစ်ချင်တာပဲသိတာဗျ… “ “ ဒီကောင်လေးနဲ့ ခက်ပါပြီ…..ကဲ..လာ…အစ်မပြောမယ်..နင့်အစ်ကို ကိုရင်မြက ဟိုဖက်ရွာက တင်ရီ န ဲ့ယူပြီး ပြန်မလာတော့ဘူး.ဟဲ့..အဲ့ဒါနဲ့ ကပ္ပိယကြီးနဲ့ ငါ ဖြစ်မိတာပါဟယ်… သူများတွေ လျှောက်မပြောပါနဲ့ ငါ ရှက်ကွဲရချည်ရဲ့ “ “ အ့ဒဲ ါတော့ မသိဘူးဗျာ…ကျုပ် အစ်မလှခင်ကို ချစ်ချင်တယ်..ဒါပဲ သတိ ယ်.. “ “ ကဲ..ပြောမရလဲ..လာခ့ကဲ ယွ ်… “ အစ်မလှခင်က ပြောပြီးတာနဲ့ အခန်းကန့်ထားတဲ့အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားတော့ ကျုပ်လည်း မအူမလည်နဲ့ လိုက်ဝင်သွားလိုက်တယ်..။

အခနျးထဲရောကျတော့ အဈမလှခငျက ထမိနျရငျလြားနဲ့ ကွမျးခငျးပေါျမှာ ပကျလကျလှနျပွီး အိပျနပွေီ… ကြုပျလဲ အနားတိုးကပျပွီး ဝငျထိုငျလိုကျတယျ…ပွီးတော့ ပါးပွငျနှဈဖကျကို အငမျးမရ နမျးပဈလိုကျတယျ… လကျတကှေ လညျး ရငျလြားထားတ့ ဲ ထမိနျပေါျကနေ နို့ကွီးနှဈလုံးကို ဆုပျခွနေမေိတယျ..။ တောင့ျတောင့ျကွီး လုပျနတေဲ့ အဈမခငျတဈယောကျ နို့ကွီးတှကေို ဆုပျခွခေံရတော့ နညျးနညျးလှုပျရှားလာတယျဗြ..။ လကျတဈဖကျကကြုပျပေါငျကိုလာကိုငျတယျ…ပါးပွငျကိုနမျးနရေငျးကနေ..ထမိနျကို ဖွလေိုကျပွီး နို့တှကေို တဈဖကျတဈခကြျ စို့ပဈလိုကျတယျ…နို့သီးခေါငျးလေးတှကေို စို့လိုကျ ..နို့အုံကိုပါ စို့လိုကျတော့ အဈမလှခငျ ရငျဘတျကွီးကော့လာပွီး ပေါငျကို ကိုငျထားတဲ့ လကျက ကြုပျ လီးကို လာကိုငျတယျ…။ ပွီးတော့ ပုဆိုးပေါျကနပေဲ ကြုပျလီးကို ပှတျသပျပေးနတော..တဖွညျးဖွညျးနဲ့ လီးက မာသထကျ မာတောငျလာတယျ..။ ကြုပျက နို့စို့နရေငျး ထမိနျပေါျကနေ ဆီးစပျဖေါငျးဖေါငျးကွီးကို ပှတျနမေိတယျ.. နူးညံ့တ့ေဲ စာကျဖုတျကွီးရယျ. အမှှေးတရှေ ယျ စမျးမိလိုကျတယျ…။ .” အဈမခငျ ကြုပျ လုပျခငြျပွီဗြ… ဘယျလိုလုပျရမှာလဲ “ “ မောငျထူးရယျ နငျနဲ့တော့ ခကျပါပွီ…ကဲ..ပုဆိုးခြှတျလိုကျ.. “ ကြုပျ ..ပုဆိုးကို ခြှတျလိုကျတော့ အဈမခငျက ကြုပျလကျမောငျးကို လှမျးကိုငျပွီး သူ့ကိုယျပေါျကို ဆှဲယူလိုကျတယျ.ကြုပျ..အလိုကျသင့ျနရောယူလိုကျတော့ ကားထားတဲ့ ပေါငျနှဈလုံးကွားထဲ ရောကျသှားတယျဗြ..။ ပွီးတော့ အဈမလှခငျက ကြုပျလီးကို လကျနဲ့ ကိုငျပွီး သူ့စောကျဖုတျဝမှာ တေ့ပေးတယျ…. ” ဆောင့ျ…မောငျထူး..ဆောင့ျ..ဆောင့ျ “ ကြုပျလဲ အားရပါးရ ဆောင့ျပဈလိုကျတာပေါ့ဗြာ….မဝငျဘူးဗြ…အပေါျကို ခြောျထှကျသှားတယျ..။

အားယူပွီး ဖငျကိုနောကျဆုတျလိုကျတာ အပေါကျနဲ့လှဲသှားတယျ…။ “ ဟငျ… ” တဲ့ …အဈမလှခငျက စိတျပကြျသံထှကျလာပွီး နောကျတဈခါ လီးကိုကိုငျပွီး ပွနျတေ့ ပေးတယျ…လကျကကိုငျထားရငျး “ ထိုးသငှ ျးလိုကျ မောငျထူး… ထိုးထ့လဲ ိုကျတော့ “ တဲ့ ဒီတဈခါတော့ အလိုကျသင့ျထိုးသှငျးလိုကျတော့ လီးက စောကျဖုတျထဲ ခြောခြောခြူခြူ ဝငျသှားတယျ..။ အထဲရောကျသှားတော့ စောကျဖုတျအတှငျးသားတှရေဲ့ နုညံ့တဲ့အတှေ့အထိနဲ့ ခြောမှတျစိုစှတျနလေို့ ကြုပျ အံ့ကွိတျထားရတယျ “ အဈမခငျ ကောငျးလိုကျတာ အဈမရယျ… “ “ ကောငျးရငျလဲ လိုးလေ..မောငျထူးရယျ…အဈမလညျး ကောငျးခငြျတယျ…ဆောင့ျ…ဆောင့ျ “ ကြုပျ ဆောင့ျလိုကျတာ အခကြျ နှဈဆယျလောကျကတြော့ လီးတဈခြောငျးလုံး ကဉြျတကျလာပွီး “ အဈမ..ကြုပျ ဘာဖွဈလဲ မသိဘူးဗြ…လီးက ကဉြျလာတယျ…ပွီးတော့ ကောငျးလညျးကောငျးတယျဗြ.” ပွောလို့မဆုံခငျ..ကြုပျလီးက အရညျတှေ တဈပွှတျပွှတျနဲ့ စောကျဖုတျထဲကို ပနျးထှကျသှားတယျ… ” ကောငျးလိုကျတာဗြာ….ဘယျလိုကောငျးမှနျး မသိဘူး…” “ မငျးကတော့ ကောငျးတာပေါ့ မောငျထူးရယျ…အဈမသာ ဟိုမရောကျဒီမရောကျနဲ့ မကောငျးဘူး… ပွီးတော့ မောငျထူး လီးက သေးတယျဟ… “ အဈမခငျ မကောငျးဘူးဆိုလို့ ကြုပျ စိတျမကောငျး ဖွဈသှားပမေဲ့ ကြုပျလီးကို သေးတယျပွောလို့ စိတျက မကြနေပျခငြျဘူး…။ “ အဈမ လီးကွီးအောငျ ဘယျလိုလုပျရမလဲဗြ.. “ “ အေး…ငါပွောမယျ…သသေခြောခြာ နားထောငျ…… “ အေး…ငါပွောမယျ…သသေခြောခြာ နားထောငျ..မောငျထူးတို့ အိမျဘေးမှာပေါကျနတေဲ့ နနျးလုံးကွိုငျပငျ သိတယျမဟုတျလား…အေး..အ့ဒဲ ီ အမွဈ လကျတဈဆဈလောကျ တူးလာခဲ့ …ပွီးတော့ ခှေးလေးယားအမွဈ လညျး တူးလားခဲ့…အဈမ လုပျပေးမယျ…အခုတော့ ပွနျတော့ အဲ့ဒါတှေ ရမှ တဈခါလာခဲ့..ပွီးတော့ ဒီအကွောငျးတှေ ဘယျသူမှ မပွောရဘူးနောျ..ပွောရငျတော့…အဈမကို မငျးခစြျရမှာ မဟုတျဘူး…မွဲမွဲမှတျထား” မပွနျစဖူး..ပွနျလာတ့ကဲ ြုပျကို အဈမက ဝမျးသာအားရ ဆီးကွိုတယျ..အဘကတော့ ဘာမှ မပွောဘူး..ပွောလဲ ထူးမှာမဟုတျဘူးလို့ သိနလေို့ ဖွဈမယျ.။

ကြုပျကတော့ အဈမ ခကြြှေးတဲ့ ထမငျးဟငျးစားပွီး မယောငျမလညျနဲ့နနျးလုံးကွိုငျအမွဈကို တူးပွီး ရှာပွငျကို ထှကျလာခဲ့တယျ…။ သခြုၤ ိငျးအစပျမှာ ပေါကျနတေ့ ဲ ခေးှ လှေးယားမွဈကို တူးရဦးမှာကိုဗြ..။ ခေါငျးမှာ ပေါငျးထားတဲ့ ပုဆိုးပိုငျးဖွပွေီး ခွုံလိုကျတယျ..ပွီးမှ.ခှေးလှေးယားမွဈကို တူးရတယျ..မဟုတျလို့က..တဈကိုယျလုံး ယားတော့မှာ…။ အ့ဒဲ ါတရှေ တာန ဲ့ ကြုပျလညျး အဈမလှခငျဆီ သှားတော့တာပဲ…ရောကျတော့ မှောငျရီပြိုးနပွေီ… အဈမလှခငျ ကလေးကတော့ ထမငျးစားသောကျပွီး ရှာလယျပိုငျးမှာ သှားဆော့နတေယျထငျတယျဗြ…အိမျမှာ အဈမလှခငျတဈယောကျတညျး ရှိတယျ…။ ကြုပျ..ဝငျ လာတာတှေ့တော့ သူ လနျ့သှားတယျ…။ “ ဟ့…ဲ မောငျထူး…ဘာလုပျမလို့လဲ… “ “ အဈမပွောတာတှေ ရပွီလေ…အဈမပဲ အဲ့ဒါတှေ ရရငျ ပွနျလာဆိုပွီးတော့.. “ “ နင့ျနဲ့တော့…ခကျပါပွီ မောငျထူးရယျ… ရကျတောငျ မဆိုငျးဘူး.. ဟငျး.. “ “ သိဘူးလဗြော…အဈမပဲ ရရငျပွနျလာခဲ့ဆိုလို့..လာခဲ့တာ…ကြုပျက မစောင့ျနိုငျတော့ဘူးဗြ.. “ “ ကဲ..ကဲ..ဟုတျပါပွီ… လာ..လာ “ ပွောပွောဆိုဆိုနဲ့ အိမျခနျးထဲက သနပျခါးသှေးတဲ့ ကြောကျပွငျကို ယူလာတယျ…ပွီးတော့ အငျတုံလေးနဲ့ထည့ျ ထားတဲ့ ဆနျဆေးရေ.နဲ့ နနျးလုံးကွိုငျမွဈကို သှေးလိုကျတယျ… ခပျပစြျပစြျလေးသှေေးလို့ရတော့ ကြုပျကို အတှငျးခနျးထဲ ခေါျပွီး ပုဆိုးခြှတျခိုငျးတယျ….. ပွီးတော့ သှေးထားတဲ့ အရညျတှနေဲ့ ကြုပျလီးကို လိမျးပေးတာဗြ……. ကြုပျလီးကလညျး အဈမလှခငျ ကိုငျလိုကျတာနဲ့ ခကြျခငြျး ထလာတယျ… အဲ့လို လိမျးပေးတော့ အစပိုငျးမှာ အေးနတောပဲ… .ဒါပမေဲ့ တဖွညျးဖွညျးနဲ့ လီးတဈခြောငျးလုံး ပူရှိနျး ပူရှိနျးဖွဈလာပွီး အဈမလှခငျ လကျထဲမှာပဲ လီးက တဖွညျးဖွညျး ကွီး လာလိုကျတာ..အဈမလှခငျ လကျနဲ့တောငျ မဆနျ့တော့ဘူး…လီးကလညျး ပိုပွီး ပူရှိနျး.ပူရှိနျး ဖွဈလာတယျ..အဈမလှခငျလကျနဲ့ ရှေ့တိုးနောကျငငျ ပှတျသပျပေးနရေငျး..အရငျးက ဆုပျကိုငျထားတာတောငျ အပွငျမှာ လကျသုံးလုံးလောကျပိုထှကျနတေယျ….ကွည့ျရငျး..ကွည့ျရငျး ကြုပျ ကွောကျလာတယျဗြ… “ အဈမ…ကြုပျလီးက ပူပွီး တဈအား တငျးလာပွီဗြ.. ကြုပျ ကွောကျလာပွီ… “ “ မကွောကျနဲ့ မောငျထူး… စလိမျးရငျ အဲ့ဒီလိုပဲ..ပွီးမှ အဈမ လုပျပေးမယျ….” အဈမလှခငျက ပွောလညျး ပွော ပှတျလညျးပှတျပေးနတော… လီးတဈခြောငျးလုံး အကွောတှေ ထောငျပွီးခေါငျးကလညျး ပွောငျတငျးနပွေီ….ဆငျစှယျငှကျပြောသီးကွီး ကနြတောပဲ…။

အစ်မလှခင်ကပါးစပ်က ပြောလဲပြောရင်း လက်ကလီးကိုဆွဲပြီး နောက်ဖေးကပြင်ကို ခေါ်သွားတယ်.။ ပြီးတော့ရေတစ်ခွက်လောင်းပြီး လီးတစ်ချောင်းလုံးကို သေသေချာချာ ရေဆေးပေးတယ်. .ရေနဲ့လောင်းလိုက်လို့အေးသလိုဖြစ်သာွ းပေမဲ့ လီးကြီးပူပြီး မာတင်းနေတုန်းပဲဗျ..။ ရေဆေးပြီးတော့ အစ်မက ကျုပ်ကို အိမ်ခန်းထဲခေါ်သွားတယ်..ပြီးတော့ ကျုပ်ကို ပက်လက်လှန်အိပ်ခိုင်းပြီး မိုးပေါ်ထောင်နေတဲ့ ကျုပ်လီးကြီးကို ငုံစုတ်တော့တာပဲ..သူ့နှုတ်ခမ်း နဲ့ ဆွဲစုတ်လိုက်တိုင်း လီးက ပိုကြီးလာတယ်လို့တောင် ထင်ရတယ်..။ ခဏနေတော့ ထမိန်ကို ချွတ်ပြီး အပေါ်ကနေခွလိုက်တယ်….။ လက်တစ်ဖက်နဲ့လီးကိုသေသေချာချာကိုင်ပြီး သူ့စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကို ပွတ်ပွတ်နေလိုက် တာ …လီးထိပ်မှာ အရည်တွေ ရွှလဲ ာတာ သတိထားမိလိုက်တယ်..ပြီးတော့မှ ဖင်ကိုအသာကြွပြီး ထိုင်ချလိုက်တာ လီးကြီးက ကြပ်ကြပ်တည်းတည်းနဲ့အစ်မလှခင်စောက်ဖုတ်ထဲ တိုးဝင်သွားတယ်…။ အစ်မလှခင်ပါးစပ်က ညီးသံထွက်လာတယ်..။ “ ရှီး..အင်း..မောင်ထူး..ခွေးလှေးယားမြစ်..ပါလာတယ်မဟုတ်လား…အဲ့ဒါကို ပါးစပ်ထဲ ကိုက်ထားလိုက်… အင့်..ရှီး..” ပြောလည်းပြောဆောင့်လည်းဆောင့်နဲ့..ကျုပ်ကတော့နေ့လည်က လိုးရတာထက်…အခု လီးအကြီးကြီးဖြစ်လာမှ လိုးရတာကို သဘောကျနေတယ်…။ ဒါနဲ့ ခွေးလှေးယားမြစ်ကို အံကြိတ်ပြီး ကိုက်ထားလိုက်တယ်. ..နည်းနည်းတော့ ခါးသက်သက်နိုင်တယ်ဗျ…။ ဒါပေမဲ့ နေ့ခင်းကလို ခဏလေးနဲ့ မဟုတ်တော့ဘူး.. အခုကို အစ်မလှခင်ဆောင့်နေတာ တော်တော်ကြာပြီ. ရင်ဘတ်ပေါ်လက်ထောက်ပြီး ဆောင့်နေရာက တအင်းအင်း အသံထွက်ပြီး ကုတ် ကပ် တွန့်လိမ်လာတယ်…။

“ ..အီး.ရှီး..အင့်..ကောင်းလိုက်တာ မောင်ထူးရယ်..လီးကြီးကြီးနဲ့မှ ခံလို့ကောင်းတာ..အင်း..အင်း..ပြီးတော့မယ်..ပြီးတော့မယ်..အင့်ဟင့်..အား..ရှီး..” အစ်မလှခင် စောက်ဖုတ်ထကဲ အရည်တွေ ပိုစိုရွှလဲ ာပြီး ကျုပ်ပေါ်မှောက်ယက် ကလေးနဲ့ ငြိမ်သွားတယ်…။ အင်း ကျုပ်က မပြီးသေးတော့ အစ်မလှခင်ကို ဘေးကို တွန်းလှိမ့်ပြီး သူ့ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲထောင်လိုက်တယ်..။ ပေါင်နှစ်ချောင်း ကားသွားတာနဲ့ စောက်ဖုတ်ကလည်း ဟစိစိလေးဖြစ်သွားတာ..အတွင်းသားလေးတွေက စောက်ရည်တွေနဲ့ စိုစွတ်ပြီး နီရဲနေတာပဲဗျာ..ကျုပ်လည်း စောက်ဖုတ်ကိုသေသေချာချာ မမြင်ဘူးတော့ လက်နဲ့ဆွဲဟလိုက်ပြီး အနားကပ်ပြီး ကြည့်ရင်း နမ်းချင်စိတ်ဖြစ်လာတာနဲ့ စောက်စိနေရာလေးကိုမှန်းပြီး ပါးစပ်နဲ့ စုတ်နမ်းလိုက်တယ်…” အား..ရှီး..မောင်ထူး..ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲကွယ်..အစ်မ မနေတတ်ဘူး.. “ မနေတတ်ဘူးပြောနေပေမဲ့ ကျုပ်ခေါင်းကို ဆွဲပြီးကပ်ထားတယ်..ကျုပ်လည်း စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းလေး တွေကိုယက်လိုက် လျှာကို လိပ်ပြီး အတွင်းထဲထိုးထဲ့လိုက်နဲ့စိတ်ကူးပေါက်ရာ လုပ်ပစ်လိုက်တယ်..”.. တော်တော့..မောင်ထူး..စောက်ဖုတ်ထဲပဲ လီးကို ထဲ့လိုက်တော့” တင်ပါးနှစ်ဖက် ကော့နေရင်းကနေ ထ့ခဲ ိုင်းနေတာန ဲ့ ကျုပ်လည်းအနေအထားပြင်ပြီး ပေါင်ကြီးနှစ်ချောင်းကို ပုခုံးပေါ် တင်လိုကတ် ယ်..ပြီးမှ လီးကို လက်နဲ့သေသေချာချာကိုင်ပြီး စောက်ဖုတ် နှုတ်ခမ်းသားတစ်လျှောက် ပွတ်တိုက်တော့ ညည်းသံထွက်လာပြန်တယ်..” အင့်.လိုးတောလေ မောင်ထူးရယ်..အစ်မ မနေတတ်တော့ဘူး… “ ဒါနဲ့ ခေါင်းမြုတ်ယုံလေး.ထိုးထည့်လိုက်တယ်.. ။

“ အာ့..အင်းဟင်း ..” ခဏ လောက် အထုတ်အသွင်းလုပ်ပြီး လီးတစ်ချောင်းလုံးဝင်အောင် ဆောင့်ထည့်လိုက်တယ်…။ “အင့်..ဖြေးဖြေးမောင်ထူး” လီးတစ်ချောင်းလုံးက စောက်ဖုတ်ထဲမှာ ကြပ်ကြပ်တည်းတည်းဆိုပေမဲ့ စောက်ရည်တွေနဲ့မို့ အထိအတွေ့က နူးနူးညံ့ညံ့နဲ့ဗျ..တစ်ခါတစ်ခါ စောက်ဖုတ်အတွင်းသားတွေက ရှုံချည်ပွချည်နဲ့ ..လီးကို ဆွဲညှစ်နေတာကြနေတာပဲ..လီးကိုအထဲမှာ ထည့်ထားရင်း အစ်မလှခင်ရဲ့နို့တွေကို စို့ပေးနေတော့ ရင်ဘတ်က ကော့ကော့လာသလို တင်ပါးတွေကလဲကြွကြွပြီး လှုပ်ရှားလာတယ်…ဒါနဲ့ လီးကို အသာဆွဲထုတ်ပြီး ဖြေးဖြေးချင်း ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်ပေးလိုက်တယ် အစ်မလှခင်က ကျုပ်တင်ပါးကို ကိုင်ပြီး ဆွဲဆွဲဆောင့်လာတော့ ကျုပ်လည်း မညှာတော့ဘူး..လီးကို အဆုံးဆွဲထုတ်ပြီးအရင်းထိရောက်အောင် ဆောင့်တော့တာပဲ..” အား.အင့်..ရှီး..ဆောင့်..ဆောင့်..အင်း..အားရပါးရဆောင့်နော်..ရှီး “ ဆိုပြီး ဖင်ကိုကော့ကော့ပေးလိုက် စကောဝိုင်းသလို လုပ်လိုက်နဲ့ ကျုပ်လည်းကြာတော့ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး..။ “အစ်မ ကျုပ်ပြီး တော့မယ်ထင်တယ်..ကောင်းလာပြီဗျ..” “ အစ်မလဲ ပြီးတော့မှာ ..ဆောင့်ဆောင့်..အား..အီး..” နောက်အချက် ၂၀ လောက်ဆောင့်လိုက်တော့ အစ်မလှခင်လည်း ကျုပ်ကို တစ်အားဖက်ပြီး ပြီးသာွ းတယ်..။ သူပြီးတ့အဲ ချိန်စောက်ဖုတ်ကို ရှုံ့လကို ်ပွလိုက်နဲ တစ်အား့ညှစ်နေတော့ ကျုပ်လဲဘယ်လိုမှ ထိန်းလို့မရတော့ဘူး..စိတ်ရှိလက်ရှိဆောင့်ပြီး သူ့စောက်ဖုတ်ထဲကို အရည်တွေ ပန်းထုတ်လိုက်တော့တယ်…။ သူ့ဘေးမှာလှဲနေရင်း အစ်မလှခင်ကို ဖက်ထားလိုက်တယ်..။

“ အစ်မ အခု လီးအကြီးကြီးနဲ့ဆိုတော့ အစ်မကောင်းမှာပေါ့နော်.. ပြီးတော့ လီးက အမြဲတမ်းကြီးနေမှာလားဗျ “ “ လီးကြီးတော့ ခံလို့ကောင်းတာပေါ့မောင်ထူးရယ်…အခု ဆေးလိမ်းပြီးပြီဆိုရင် အမြဲကြီးနေမှာ..မောင်ထူးကို မိန်းမတွေဝိုင်းနေမှာ မြင်ယောင်သေးတယ်.ဟီးဟီး.” ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ဖက်ပြီးစကားပြောနေတုန်း အိမ်ထဲဝင်လာတဲ့ ခြေသံနဲ့အတူ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အော်ပြောသံကတစ်ပါတည်းကပ်ပါလာတယ်..။ “ လှခင်ရေ…ဟင်းလာပို့တာဟေ့.. ဘယ်ရောက်နေတာလဟဲ့…ဲ “ ပြောပြောဆိုဆိုဝင်လာတဲ့မိန်းမက အိပ်ခန်းအပေါက်ရောက်တော့ အထဲ လှမ်းကြည့်ပြီး “ အေဲ တာ့…..” ဆိုတ့ ဲ အသံနဲ့အတူ ပါးစပ် ပိတ်သွားတော့တယ်…။ “ ဟယ်…ကျင်မြ…နင်..နင်..ဒီအကြောင်းတွေ လျှောက်မပြောပါနဲ့နော်…နော်.. “ အစ်မလှခင်က ပါးစပ်ကလည်းပြောအကျီင်္အ ဝတ်အစားတွေကောက်ဝတ်ရင်းမကျင်မြရဲလက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်..။ မကျင်မြကတော့ အစ်မလှခင် ပြောတာကို မကြားသလိုနဲ့ မောင်ထူး ပေါင်ကြားက မတောင့်တတောင် လီးကြီးကို ကြက်သေသေပြီး ကြည့်နေတယ်.။ မောင်ထူးလီးကြီးကတစ် ချီလိုးထားပြီးတာတောင် သိပ်ပြီးမာန်မကျသေးတော့ မကျင်မြကို ဆွဲဆောင်နေသလို ဖြစ်နေတာ.။ အစ်မလှခင်က မကျင်မြရဲ့အကြည့်တွေကို သဘောပေါက်ပြီး မောင်ထူးကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်..။ “ ဟ့ ဲ မောင်ထူး..နင့်အစ်မကို တောင်းပန်လိုက်လေ…လာ..လာ “ အစ်မလှခင်က မကျင်မြလက်က ဟင်းပန်းကန်ကို ယူလိုက်ပြီး အနောက်ဘက်ကို ထွက်သွားတယ်..။

ကြုပျလဲ အဈမလှခငျပွောတာနဲ့ယောငျတိယောငျတောငျနဲ့မကငြျမွအနား လြှောကျသှားလိုကျတယျ..။ မကငြျမွကတော့ လမျးလြှောကျရငျး တနျးလနျးတနျးလနျး ဖွဈနတေဲ့ ကြုပျလီးကွီးဆီပဲ လိုကျကွည့ျနတေယျဗြ..။ အနားရောကျတော့ မကငြျမွရဲ့လကျမောငျးနှဈဖကျကို လှမျးကိုငျပွီး “ မမမွ..ဒီအကွောငျးတှေ ဘယျသူမှ မပွောပါနဲ့နောျ..အဈမလှခငျကို သနားလို့ပါ.. မမမွ ခိုငျးတာ ကြုပျလုပျပေးပါမယျ. ထငျးခှဲပေးရမလား..ရခေပျပေးရမလားဟငျ.. “ လကျမောငျးနှဈဖကျကိုလှုပျခါရငျးပွောလိုကျတာ မကငြျမွရဲ့ လကျက ကြုပျလီးကို လာလာထိပါရောလားဗြာ..။ အဲ့ဒီတော့မှ..လီးကလညျးပိုပွီး ထောငျမတျလာပွီး မကငြျမွရဲ့ဆီးခုံကို သှားထောကျမိနတေော့တယျ..။ မကငြျမွမှာ ဆီးခုံကို ပူနှေးမာတောငျနတေဲ့ လီးကွီးနဲ့အထောကျခံထားရတော့ လူက ပြော့ခှခေငြျသလို .အားမရှိတော့သလို ဖွဈသှားရတယျ..။ ကလေး အခါလညျမှာယောငျ်ကြားက ပိုးထိပွီး ဆုံးသှားကတညျးက ယောငျ်ကြ ားတဈယောကျနဲ့မှ မဆကျဆံခ့ရဲ တော့..မောငျထူးလီးကွီးနဲ့အထောကျခံထားမိတာနဲ့ စိတျက လှုပျရှားပွီး အားအငျကုနျခမျးသလိုဖွဈသှားလို့ မောငျထူးကို အလိုလို ဖကျနမေိသား ဖွဈသှားရတယျ..။ ကြုပျခါးကိုမကငြျမွ လာဖကျတော့ ကြုပျလညျး ပါးလေးတှေ နဖူးလေးတှကေို နမျးပဈ လိုကျတယျ..။ မကငြျမွက ခါးကိုဖကျထားရာကနေ.ကြုပျပါးနှဈဖကျကို ကိုငျပွီး ကြုပျနှုတျခမျးနှဈဖကျကို စုတျလိုကျတယျ..။ ကြုပျနှုတျခမျးကွားထဲ လြှာကဝငျလာပွီး ကြုပျလြှာကို ဆှဲယူပွီး ဆှဲဆှဲစုတျလိုကျတာ ဖငျကိုကော့သှားတာပဲ..။ မကငြျမွ နှုတျခမျးကိုစုတျနတေုနျး ကြုပျလကျတှကေလညျး သူ့တငျပါးကွီးတှကေို ဆုပျခြနေမေိတယျ.။ တငျပါးကွီးက ကားနသေလို ရငျဘတျခငြျးအပျထားတဲ့ သူ့နို့ကွီးတှကေလညျး အကွီးကွီးတှေ..အိနတောပဗဲ ြာ..။

အ့ဒဲ ိအခြိနျ အဈမလှခငျက အိမျရှေ့တံခါးကို မငျးတုနျးထိုးလိုကျပွီး ပွနျရောကျလာတယျ..။ “ အထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး နလေေ. ကငြျမွရဲ့ “ မကငြျမွလကျကိုဆှဲပွီး အခနျးထဲခေါျသှားတယျ.။ ဖြာပေါျဘေးခငြျးယှဉျလှဲလိုကျပွီး ကြုပျလကျက သူ့စောကျဖုတျပေါျ ရောကျသှားတယျ.။ ထမိနျပေါျက ဆီးခုံကို ပှတျနရေငျး အားမရတာနဲ့ ဆှဲခြှတျလိုကျတယျ..။ ဆီးခုံပေါျကနေ စောကျဖုတျအကှဲကွောငျးတဈလြှောကျ လကျခလယျနဲ့ ဆှဲပှတျလိုကျတော့ လကျ ခြောငျးက အကှေဲ ကွာငျးထဲ ကနေ.စရှဲ ှှေဲ နတဲ့ အရညျတှကေို စမျးမိလိုကျတယျဗြ.။ ဒါနဲ့ အကှဲကွောငျးတဈလြှောကျပှတျနရေငျးကစောကျဖုတျအဝထဲ ထိုးသှငျးလိုကျတော့ မကငြျမွ ကော့သှားတယျ..။ ကြုပျလညျး သူ့ရဲ့နှိပျသီးအငျ်ကြ ီကို ဆှဲခြှတျလိုကျပွီး နို့ကွီး တှကေိုပါ စို့လိုကျတယျ..။ မကငြျမွ ရငျဘတျတှလေညျးကော့ ဖငျကလညျးကော့ကော့လာတယျ..။ ညီးသံလေးတှလေညျး ထှကျလာတယျ..။ “ မမမွ…ကြုပျ..ကြုပျ လုပျရတော့မလားဟငျ.. “ လို့မေးလိုကျတော့..မကြျလုံးဖှင့ျပွီး အငျး လို့ ပွနျပွောတယျ..။ ဒါနဲ့လှကွေီးထိုးရိုးရိုးပဲ..ပေါငျနှဈခြောငျးကွားဝငျပွီး ကြုပျလီးနဲ့ မကငြျမွရဲ့စောကျဖုတျအကှဲကွောငျးတဈလြှောကျပှတျတိုကျလိုကျတယျ..။ “ အငျး….. “ ဆိုတဲ့ ညီးသံနဲ့ အတူ တငျပါးနှဈဖကျက ကော့လာပွီး လီးနဲ့စောကျဖုတျအပေါကျဝကို လိုကျတေ့ပေးလာတယျ..။ ခေါငျးလေးမွုတျယုံ သှငျးလိုကျတာတော့ ကြုပျရငျဘတျကိုတှနျးပွီး..ဖွေးဖွေးလုပျ..မောငျထူး..ဆိုပွီး တားလာတယျ.။ အဈမလှခငျက ဘေးကကွည့ျနရောက အနားရောကျလာပွီး မကြွငျမရဲ့နို့တှကေို ဆုပျခွေ ပေးတယျ..။

မကျင်မြရဲ့လည်ပင်းတွေနားလေးတွေနား လျှာနဲ့လိုက်ယက်ပေးတော့ မကျင်မြတင်ပါးကြီးတွေ မြောက်တက်လာပြန်တယ်..။ ကျုပ်လည်း တဝက်လောက်ရောက်အောင် ထိုးသငွ ်းလိုက်တာ..အရည်တေရွ ွှေဲ နတ့ြဲကားထဲက ကျဉ်းကျဉ်းကျပ်ကျပ်နဲ့တိုးဝင်သွားတယ်..။ “ အား..ဖြေးဖြေးလုပ်ပါမောင်ထူးရယ်..မင်းလီးကြီးက ကြီးလွန်းအားကြီးတယ်ဟ..ရှီးးး အစ်မက ယောင်္ကျားနဲ့မနေရတာ သုံးနှစ်လောက်ရှိတော့နည်းနည်း နာချင်တယ်..” “ ခဏနေ..ကောင်းသွားမှာပါ မမမြရယ်..ကျုပ် ဖြေးဖြေး လုပ်ပေးမှာပါ “ ပြောရင်းနဲ့ဘဲ စောက်ဖုတ် ထေဲ ရာက်နေတ့လဲ ီးကို တစ်ဝက်လောက်န ဲ့ ဖြေးဖြေးချင်းဆောင့်ပေးလိုက်တယ်..။ ခဏကြာတော့.လီးမှာအရည်တွေ နဲ့အဝင်အထွက်ကောင်းလာတယ်…” အင်း..ဆောင့်..ဆောင့်တော့ မောင်ထူး.အစ်မ ခံနိုင်ပြီ ထင်တယ်..အား..ဆောင့်..ဆောင့် “ ကျုပ်လည်းဆောင့်ရင်းဆောင့်ရင်းနဲ့ တစ်ဖြေးဖြေးချင်း ဆောင့်လိုးနေတာ လီးတစ်ချောင်းလုံး အရင်းထိအောင် ထိုးထဲ့လိုက်တယ်..။ အင့်.ကနဲ တစ်ချက်အသံထွက်ပြီး အံကိုကြိတ်ပြီး မကျင်မြက ကော့ကော့ပေးလာတယ်..။ ဒါနဲ့ကျုပ်လည်း အားရပါးရ ဆောင့်လို း လိုက်တာ..” အား..အား..ဆောင့်ဆောင့်မောင်ထူး..အစ်မပြီးတော့မယ်.ဆောင့်ဆောင့်..အင့် “ လို့ပြောရင်း ကျုပ်လက်မောင်းတွေကို တအားဖျစ်ညှစ်..စောက်ဖုတ်ကလည်း အတွင်းနှုတ်ခမ်းသားတွေနဲ့လီးကို ဖျစ်ညှစ်ပြီး ပြီးသွားတယ်..။ ကျုပ်ကမပြီးသေးတော့ ဆက်ဆောင့်တာပေါ့..သူပြီးသွားချိန် ဆက်ဆောင့်နေတော့..အရှိန်ကကျမသွားဘူး..ပြန်ပြီးကော့ပေးလိုက် စောက်ဖုတ်ကို ရှုံ့လိုက် ညှစ်လိုက် နဲ့..ဆက်လုပ်နေတယ်..။ ဒါနဲ့ “ အစ်မ .လေးဘက်ထောက်လိုက်ပါလားဟင်..ကျုပ် နောက်ကနေလိုးပေးမယ် လေ “ ဆိုပြီး လီးကို ပြန်ထုတ်လိုက်တယ်..။

မကငြျမွက စောကျဖုတျထဲက လီးကွီး ပွနျထုတျသှားတော့ ဟာတာတာကွီး ဖွဈနတောနဲ့ အမွနျလေးဘကျထောကျပေးလိုကျတယျ..။ တငျပါးနှဈခုကွားကစောကျရညျတှေ စိုရွှှဲပီး ပွူးထှကျနတေဲ့ စောကျဖုတျအဝမှာ လီးကို တေ့မလို လုပျတုနျး..အရညျတရှေ ွှှဲပီး ပွောငျတငျးနတေဲ့ ကြုပျလီးကွီးကို အဈမလှခငျက လှမျးကိုငျလိုကျပွီး သူ့ နှုတျခမျးတှနေဲ့ငုံစုတျလိုကျတယျ…။ “ အား…ရှီး.. အဈမလှခငျ..နေဦးလေ..မမမွကို ကြုပျလိုးလိုကျဦးမယျ..” အ့ဒဲ ီတော့မှ စုတျနတောကိုရပျပွီး လီးကွီးကိုလကျနဲ့ကိုငျရငျး မကငြျမွရဲ့ စောကျဖုတျအဝမှာ လီးကိုတေ့ပေးတော့တယျ..။ မကငြျမွကလညျး ဖငျကွီးဘယျညာယမျးပွီး လီးကွီးကို လိုကျတေ့နတေယျ..။ စောကျဖုတျအဝနဲ့တည့ျသှားတာနဲ့ကြုပျလညျး တဈဝကျလောကျဝငျအောငျဆောင့ျသှငျးလိုကျတယျ..။ စောကျရညျတရှေ ှှေဲ နပမေ့ ဲ လီးက တဈထဈခငြျးဝငျသှားတယျ.။ ခါးကိုနှိမ့ျပွီး ဖငျဘူးတောငျး ထောငျထားတ့ ဲ တငျပါးနှဈဖကျကို အားရပါးရကိုငျပွီး ဆှဲဆှဲဆောင့ျပဈလိုကျတယျ..။

မကျင်မြက ခေါင်းလေးမော့သွားပြီး အံကိုကြိတ်ထားရတယ်..။ ဆောင့်ချက်ကပြင်းသလို လီးကလည်းကြီးတော့ ဆောင့်လိုက်တိုင်း အသံထွက်အောင် ညီးတွားမိတယ်.။ “ မောင်ထူး..ဆောင့်ဆောင့်..အစ်မ ထပ်ပြီးချင်လာပြီ… အီး..ရှီး “ ကျုပ်လည်းစိတ်ရှိလက်ရှိ ဆောင်ပစ်လိုက်တာ..အသံတွေကိုဆူညံနေတာပဲ..ဒီကြားထဲ လီးကိုပြန်ဆွဲထုတ်ရင် ဘွတ် ဆိုပြီး လေပြန်ထွက်သံကြားတော့ စောက်ဖုတ်ကလည်း အီးပေါက်တတ်တယ်လို့ ထင်မိတယ်..။ ခဏနေတော့ ကျုပ်ဆောင့်နေတ့ြဲကားထကဲ မကျင်မြက သူ့ဖင်ကို နောက်ပြန်ကန်ပြီး ဆောင့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးချပြီး ငြိမ်သွားတယ်…။ စောက်ဖုတ်ထဲ လီးဝင်သွားရင် စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေ ခွက်ပြီး ဝင်သာွ းတာ..လီးကို ပြန်ဆဲထွ ုတ်တံ့အဲ ချိန် စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေက လီးတန်တစ်လျှောက် ကပ်ပြီးပါလာတာတွေကြည့်ရင်း ကျုပ်လည်း မထိန်းနိုင်တော့ဘူး…။ လီးတစ်ချောင်းလုံးကျဉ်တက်လာပြီး စောက်ခေါင်းထဲကို လရည်တွေ ပန်းထုတ်လိုက်တော့တယ်..။ ကျုပ်လည်းအ့ဒဲ ီကစပြီး တစ်ရာွ လုံးက တစ်ခုလပ်တွေ ..မုဆိုးမတွေရဲ့အသည်းကျော် ဖြစ်သာွ းတော့တယ်..။ အ့ဒဲ ီလို ကျုပ်အကြောင်းကြားဖူးတဲ့ အပျိုကြီးတွေ..ဆံရစ်ဝိုင်းလေးတွေပါ ကျုပ်ကို လက်တည့်စမ်းတော့တာပဲဗျာ..။ ပြီးပါပြီ..။