မနကျပိုငျးအခြိနျ နထှေကျနပေမေယျ့ အေးစိမျ့စိမျ့နဲ့မို့ ဂြာကငျခပျပါးပါးတထညျကို သူဝတျခဲ့သညျ ။
စိုငျးမောငျမောငျနဲ့သူ ဦးကငြျဟုတျအိမျကို ရောကျသှားသညျ ။
တံခါးခေါကျတော့ လူငယျတယောကျ လာဖှငျ့ပေးသညျ ။ တံခါးကို ဟတယျဆိုရုံလေး ..
သုနျမှုနျတဲ့ မကြျနှာထားနဲ့ ဒီလူငယျလေးကို သူ့စိတျထဲမှာ မနှဈမွို့ဘူး ။
“ ဆရာဟုတျရှိလား ..”
“ မရှိဘူး..ခရီးသှားတယျ …”
“ ဆရာကတောျကော…”
“ ဟိုဖကျသှားတယျ..”
လူငယျလေးက မေးတာတှကေို ဖွခေငြျပုံမရ ။ ကပျရကျ တဖကျနိုငျငံဖကျကို ညှှနျပွပွီး တံခါးကို ပွနျပိတျလိုကျသညျ။

“ အဲဒီခြာတိတျက ဘယျသူလဲ..”
သူမေးတာကို စိုငျးမောငျမောငျက “ ဆရာဟုတျရဲ့တူတယောကျဘဲ …ဟငျးဟငျး…လသေံကတော့ တှေ့တဲ့အတိုငျးဘဲ..ခပျမာမာ…ဒီခြာတိတျက ဒေါငျ့မကြိုးဘူး…ဟိုစကားလိုပေါ့..ကြားလဲကွောကျရ ကြားခြီးလဲ
ကွောကျရ ..ဆိုတာလေ …”
“ ဒါဆို ဘယျလိုလုပျမလဲ ..”
စိုငျးမောငျမောငျက သူ့ကို “ ဆရာဟုတျ..ခငြျးမိုငျသှားနပေုံရတယျ…ဆရာမကတော့ တဖကျကမျးမှာ
တဲ့..ဘရိတျဖပျဈသှားစားတာနမှောပေါ့..ကဲ..ကနြောျတို့ လိုကျသှားရအောငျ…” လို့ ပွောသညျ ။
သူတို့နှဈယောကျ တံတားရှိရာကို လြောကျခဲ့ကွသညျ ။
နှဈနိုငျငံ နယျနမိတျတံတားကွီး ဆီမှာ စညျကားနသေညျ ။ တံတားအလညျခေါငျမှာ နှဈနိုငျငံအလံတှေ တဖတြျဖတြျ
လှငျ့နသေညျ ။
တံတားကွီးပေါျမှာ ဖွတျသနျးကူးလာနတေဲ့လူတှေ ဆိုငျကယျတှေ အပွညျ့ဘဲ ။ အကောကျဂိတျကငျးတဲလေးက
ယူနီဖေါငျးဝတျတှကေ စိုငျးမောငျမောငျကို လကျလှမျးပွကာ နုတျဆကျကွသညျ ။ စိုငျးမောငျမောငျက ပွနျလကျပွ
နုတျဆကျရငျး သူ့ဖကျကိုလှညျ့ပွီး…“ ကနြောျ့ကို ခငျမငျကွတယျ…” လို့ ဂုဏျယူဝငျ့ကွှားတဲ့ပုံနဲ့ ပွောလိုကျသညျ ။
တဖကျကိုရောကျတော့ စိုငျးမောငျမောငျက ဆရာမရှိတဲ့ဆိုငျကို သူသိတယျ ဆိုပွီး ဈေးထဲကိုဝငျခသြှားသညျ ။
သူပွောသလိုဘဲ မှနျနသေညျ ။ သူခေါျသှားတဲ့ ကွကျဆီထမငျးဆိုငျမှာ ဆရာဟုတျရဲ့ မိနျးမ ဆရာကတောျ
ဒေါျရှယျလီရှိနသေညျ ။ သူတို့ကို မွငျသှားသညျ ။

သူ့ထကျ အသကျနဲနဲကွီးလိမျ့မညျ ။ အသားဝငျးဝငျး. လုံးကွီးပေါကျလှလို့ ခေါျရမယျ့ ကိုယျလုံးတောငျ့တောငျ့
မိနျးမ ..။ ရှမျးတရုတျ..ဒါမှမဟုတျ တရုတျကပွား ဖွဈမညျ ။ စိုပွတေောငျ့တငျးတဲ့ ဒေါျရှယျလီရဲ့ ဖီးလိမျးပွငျဆငျ
ဝတျစားထားတာတှကေ ဆနျ့ကငြျဖကျယောကျြားတှကေို ရှိတာတှေ ထုတျကွှားထားသလိုဖွဈနသေညျ။
မွငျလိုကျတာနဲ့ ရာဂစိတျတှေ ဝုနျးကနဲကွှထသှားစနေိုငျတဲ့ ခပျထယျထယျစောျကွီး ။
“ ဆရာမ …”
“ဟငျ..စိုငျးမောငျ ..”
“ ဆရာဟုတျခရီးသှားတယျဆို..ဆရာမတို့အိမျကို ရောကျခဲ့တယျ…”
“ အေး…ဟုတျတယျ …သူမရှိဘူး ..ကဲဆို..ဘာလဲ..စိုငျးမောငျ…”
“ ကနြောျပွောထားတဲ့ ကနြောျ့သူငယျခငြျးလေ…ကိုပေါကျ…”
ဆရာမဒေါျရှယျလီက သူ့ကို ခွဆေုံးခေါငျးဆုံးကွညျ့သညျ ။
“ အောျ..အေးအေး….ဟုတျပွီ..ကိုကငြျဟုတျ…ငါ့ကို ပွောထားတယျ….အိုကလေေ ..အိုကအေိုကေ ..လာ..လာ..
တခုခုစားကွအုံး…”
“ ဟုတျကဲ့ဆရာမ ..”
စိုငျးမောငျမောငျနဲ့ သူ ဒေါျရှယျလီ့ဘေးက ခုံတှမှော ဝငျထိုငျကွသညျ ။

စားသောကျနတေုံး ဒေါျရှယျလီက စိုငျးမောငျမောငျကို “ မငျးဆရာက မငျးခေါျလာတဲ့ လူမို့ အစစ စိတျခတြယျ..
စိုငျးမောငျ..မငျးလူက မငျးနံမညျကိုတော့ ဖကြျမယျ မထငျဘူးနော…” လို့ ပွောသညျ ။
စိုငျးမောငျမောငျက “ စိတျခပြါ ဆရာမ…..ကိုပေါကျက လူကောငျးပါ ..ကနြောျအာမခံပါတယျ…ဆရာမတို့ စမျးသုံးကွညျ့ပါ …” လို့ ပွောလိုကျသညျ ။
ဒေါျရှယျလီက ရယျသညျ ။
“ အေးပါ..ယုံပါတယျ….ငါက မငျးကို နောကျတာပါ…”
စိုငျးမောငျမောငျက သူ့ကို ဦးကငြျဟုတျဒေါျရှယျလီတို့အိမျမှာ ထားခဲ့ပွီး ကြိုငျးတုံကို ပွနျသှားသညျ ။
ဒေါျရှယျလီက သူ့ကို သူတို့အိမျအောကျထပျက အခနျးတခနျးမှာ နရောခထြားပေးသညျ။ စိုငျးမောငျမောငျကို
ဦးကငြျဟုတျနဲ့ ဒေါျရှယျလီက စိတျခရြတဲ့လူရှာခိုငျးထားခဲ့တာကွာပွီ ။
သူသညျ ဦးကငြျဟုတျရဲ့တူဆိုတဲ့ မကြျနှာထားတငျးမာတဲ့လူငယျလေးရဲ့ အခနျးဘေးက အခနျးလှတျမှာ နရေတာ
ဖွဈသညျ ။ ဒီကောငျလေးရဲ့နံမညျက “ စိုငျးဟတျ”… ။
ရောကျတဲ့ညက ညဖကျကွီး စိုငျးဟတျသညျ သူ့အခနျးထဲ ဝငျလာပွီး သူ့ကုတငျပေါျကို သနေတျတလကျလာတငျ
သညျ ။ ဘရကျတာအမြိုးအစား ကိုးမမ ပစ်စတိုတလကျ ။ ကညြျကပျက အပိုတကပျ ။
“ ခငျဗြားအတှကျ …”
စကား အပို ဘာမှမပွောဘဲ မကြျနှာပုတျပုတျနဲ့ ထှကျသှားသညျ ။“ ကိုပေါကျ ..”
“ ဟုတျ..ဆရာမ …”
စိုငျးမောငျမောငျတို့ ခေါျသလိုဘဲ ဆရာမလို့ သူခေါျလိုကျသညျ ။
“ ဒီကို ဘယျကနလောခဲ့တာလဲ…”
“ ကနြောျ ကှတျခိုငျက လာခဲ့တာပါ…”
“ အောျ ..ဘယျသူနဲ့အလုပျလုပျနတောလဲ …”
“ ဦးစှတျထငျးနဲ့ပါ…ဆရာမတို့နဲ့ သိလားမသိဘူး…”
“ ဟငျ့အငျး မသိပါဘူး ..ကွားဖူးတယျ…သူ့အကွောငျး…….”
ဒေါျရှယျလီက ကောျဖီတခှကျ သူ့ကိုလှမျးပေးသညျ ။
“ ကိုပေါကျ . .”
“ ကောျဖီသောကျလိုကျအုံး….”
“ ဟုတျကဲ့ဆရာမ ..”
လညျဟိုကျတီရှပျကွောငျ့ ဘရာစီယာအထကျက လြံထှကျနတေဲ့ မို့မို့မောကျမောကျ ဝငျးဝငျးကွီးတှကေို မကွညျ့
မိအောငျ မကြျစိလှှဲထားနရေသညျ ။
“ ကိုပေါကျ …ကောျဖီကောငျးလားဟငျ…”
“ ဟုတျ..ဆရာမ…”
“ ကိုပေါကျလဲ ဟုတျဆရာမ ကလှဲလို့ စကားမပွောတတျတော့ဘူးလား..ဟငျးဟငျး …”
ကောျဖီက တကယျဘဲကောငျးသညျ ။ ဒေါျရှယျလီနဲ့ မီးဖိုခနျးထဲ နှဈယောကျထဲနရေတာ စိတျတှေ တအား လှုပျရှားလာသညျ ။
“ မိနျးမ ရှိလား …”
“ ဗြာ….”
“ အောျ..ကိုပေါကျမှာ မိနျးမရှိလားလို့ …”
ဒေါျရှယျလီရဲ့ မကြျလုံးတှကေ သူ့ကိုစိုကျကွညျ့နသေလို ဆိုးဆေးနီနီရဲရဲနဲ့ နှုတျခမျးထူထူတှကေ မပှငျ့တပှငျ့နဲ့…။
“ မရှိဘူး..ဆရာမ …”
“ ရီးစားကော….”
သူရယျလိုကျသညျ ။
“ မရှိပါဘူး..ဆရာမ …”
“ ဟုတျလို့လား …. မလိမျနဲ့….”
“ တကယျပါ..မရှိပါဘူး …”
ဒေါျရှယျလီက မခို့တရို့အမူအရာနဲ့ စိုကျကွညျ့ပွီး မီးဖိုခနျးထဲက တလှမျးခငြျး လြောကျထှကျသှားသညျ ။
သေးကဉြျတဲ့ခါးအောကျက ဝိုကျကားကော့ထှကျနတေဲ့ တငျပါးကွီးတှကေ တုနျခါလှုပျသှားနတောတှကေို ကွညျ့
မိနတေော့ သူ့သှေးသားတှေ ဆူဝကေုနျသညျ ။

သညျအခြိနျမှာ စိုငျးဟတျဆိုတဲ့ မကြျနှာထားတငျးတငျးနဲ့ ကောငျလေး သညျ မီးဖိုခနျးထဲကို ဝငျလာသညျ ။
သူ ဒေါျရှယျလီရဲ့ တငျပါးလှလှကွီးတှကေို တပျမကျစှာနဲ့ ငေးစိုကျ ကွညျ့မိနတောကို စိုငျးဟတျ မွငျသှားသလား မသိဘူး ။
ဒီနေ့မနကျ အိမျကကားကို ရဆေေး ပွီး အဝတျနဲ့ ပွောငျအောငျသုတျနခေိုကျ ဒေါျရှယျလီ အိမျရှေ့တံခါးပေါကျ
ကနေ ကောျဖီလာသောကျဖို့ လှမျးခေါျသညျ ။
မနကျစောစော အိပျရာက ထလာတဲ့အခြိနျမို့လား ..။ ဒေါျရှယျလီသညျ ဘလောကျဈအငျ်ကြီကို အတှငျးက
အခုအခံမပါဘဲ ဘရာလကျဈ ဝတျထားသညျ ။ ဒေါျရှယျလီရဲ့ နို့သီးခေါငျးဖုလေးတှကေ အငျ်ကြီသားမှာဖုပွီး သိ
သိသာသာ တှေ့မွငျနရေသညျ ။
စှပျကွယျဝတျထားလို့ တှေ့နရေတဲ့ သူ့လကျမောငျးသားတှကေို ဒေါျရှယျလီ ရုတျတရကျ လာကိုငျညှဈလိုကျလို့
သူ တောျတောျဘဲ စိတျလှုပျရှားသှားသညျ ။
“ မငျးဗလတောျတောျတောငျ့တာဘဲ..ကိုပေါကျ ..”
ဒေါျရှယျလီဆီက ရမှေှေးနံ့သငျးသငျးလေး ရနသေညျ ။ နီးနီးကပျကပျရှိနတောကွောငျ့ သူ့စိတျတှေ တဟုနျထိုး
နိုးကွှလာရသညျ ။
“ ကောျဖီသောကျလေ..ကွိုကျလား …”
ပွုံးစိစိနဲ့မေးသညျ ။ ကောျဖီကိုမေးတာလား…ဒါမှမဟုတျ..ဖုထငျးနတေဲ့ ရငျသီးလေးတှကေို ပွောတာလား..မသဲကှဲ
ဘူး ။
“ ခဏကွာရငျ ဒို့နဲ့လိုကျခဲ့..ဟိုဖကျကမျး အတှငျးဖကျ နရောကိုသှားစရာရှိတယျ ..”
“ ဟုတျ..ဆရာမ . .”
ဒေါျရှယျလီ အလုပျကိစ်စသှားတိုငျး ခါးကွားမှာ သနေတျထိုးပွီး သူလိုကျပါရသညျ ။ ဒီတခေါကျ စိုငျးဟတျနဲ့
စိုငျးမောငျမောငျပါ ပါသညျ ။ ဒေါျရှယျလီတို့သညျ စီးပှားရေးလုပျတဲ့အခါ ပွိုငျဖကျတှေ ရှိသလို မနာလိုသူတှေ
ရှိတာမို့ လကျနကျဆောငျတဲ့ တပညျ့လကျသားတှေ အမွဲအတူပါရသညျလို့ စိုငျးမောငျမောငျက သူ့ကို
ဟိုးတုံးထဲက ပွောပွထားခဲ့သညျ ။ ဒေါျရှယျလီသညျ စိုငျးဟတျနဲ့ စိုငျးမောငျမောငျတို့ရှေ့မှာ သူ့ကို
သိပျအရောတဝငျမနဘေဲ နှဈယောကျခငြျးရှိနခြေိနျတှမှောဆို ညုတုတုနဲ့ မွှူသလိုလိုကွူသလိုလို
လုပျတတျကွောငျး သူသတိထားမိလာသညျ ။

ဦးကငွဟြုတအြကှောငြး စိုငြးမောငမြောငကြို မသိမသာ စပစြုကှညြ့လိုကတြော့ ဦးကငွဟြုတသြညြ ဘနကြောကကြို
ရောကနြတောဖှဈပှီး အရေးကှီးတဲ့ စီးပှားကိဈစတှနေဲ့ အလုပမြွားနတေဲ့အကှောငြး စိုငြးမောငမြောငကြ ပှောပှသညြ ။ ဒေါရြှယလြီသညြ သညနြယမြှတဝေိုကမြှာ မှနမြာဖကကြ အစိုးရ
ဝနထြမြးတှေ နဲ့ရော တဖကကြမြးက အာဏာပိုငတြှနေဲ့ရော သှဇာညောငြးတာကို တှေ့ရသညြ ။ ခငမြငရြငြးနှီးတာကို တှေ့ရသညြ ။
ဒီနေ့တော့ အိမမြှာနတေဲ့ စိုငြးဟတဆြိုတဲ့ကောငလြေး မရှိဘူး ..။
တဖကကြမြးက ရုပရြှငရြုံမှာ ဇာတကြားကောငြးလို့ သှားကှညြ့သညြ ။ သူ ညဖကြ ပှနလြာခငွမြှ လာမညြ လို့လညြး ဒေါရြှယလြီကို ပှောသှားတာ ကှားလိုကရြသညြ ။
ညစာစားတော့ သူနဲ့ ဒေါရြှယလြီ နှဈယောကထြဲ ။
“ ဒီနေ့ ရှယခြကွထြားတယြ….ဒို့နဲ့ ကိုပေါကြ စားကှဖို့ …”
ဒေါရြှယလြီသညြ ညဝတဂြါဝနရြှညအြနကရြောငကြို ဝတထြားသညြ ။ မီးဖိုခနြးထဲ ဟိုလွောကဒြီလွောကြ လုပနြတေဲ့အခွိနြ သူမရဲ့စှငြ့ကားကော့ထှကနြတေဲ့ တငပြါးကှီးတှကေ တဆတဆြတြ
တုနခြါနကှသေညြ ။
ဟငြး …ဒါကှီးတှကေို ကှညြ့ပှီး သူ့ကာမစိတတြှကေ တဒိုငြးဒိုငြး တကကြှှလို့ လာနသညြေ ။
“ ကိုပေါကြ..လာလေ..ထမငြးလာထညြ့..ဘာငေးနတောလဲလို့ …”
“ ဟုတြ..ဆရာမ …”
ဒေါရြှယလြီနဲ့ နီးနီးကပကြပြ နနရေတော သူ့စိတတြှေ ဖေါကပြှနနြသညြေ ။
“ ကိုပေါကြ …”
“ ဗွာ..ဆရာမ …”
“ မငြး ပုံစံတမွို ုးကှီး ဖှဈနတယြေ …မငြး နကေောငြးရဲ့လား …”
“ ကောငြးပါတယြ..ဆရာမ …”ဒေါရြှယလြီက ဝိုငသြောကသြညြ ။ သူက ဘီယာသောကသြညြ ။
ဒေါရြှယလြီ ခကွတြဲ့ မုနညြငြးခဉွနြဲ့ ဝကသြား ..ကှကသြားသုတြ ..သီးစုံပဲကုလားဟငြးက အရသာထူးလှပမယြေ့
တကယတြမြး သူစားခငွနြတောက အဲဒါတှေ မဟုတဘြူး ။
“ ကိုပေါကြ..ဒို့ယောကြွား ကိုကငွဟြုတြ ဟာ ဘယလြိုလူလဲ ဆိုတာ ကှားဖူလားဟငြ ..”
“ မကှားဖူးဘူး ဆရာမ ..”
“ သူ့အကှောငြးကို မငြး လုံးလုံးမသိဘူးပေါ့..ဟုတလြားကိုပေါကြ ..”
“ ဟုတြ..မသိဘူးဆရာမ …”
“ မသိရငြ ဒို့ ပှောပှမယြ..နားထောငြ … သူက စီးပှားအရှာကောငြးတယြ..ငှရမေယဆြိုရငြ ဘနဖူးသိုကတြူးမယြ့လူစား…ရကစြကတြယြ…ပှတသြားတယြ ..
ဂလဲ့စားခှတတေတြယြ ..အဆကအြသှယကြောငြးတယြ ..အပေါငြးအသငြးတတတြယြ ..ဒီမှို့ဒီနယမြှာတော့ သူ့ကို မသိတဲ့လူ မရှိသလောကဘြဲ ..ဒါပမယြေ့ သူက မိနြးမကို ပဈထားတယြ…မိနြးမကို ဂရုမစိုကတြဲ့လူ ..ဒို့လေ..
သူ့ကို စိတနြာတယြ …ဒို့..ဒို့ဘ၀ ဘယလြောကြ အထီးကနွဆြနနြသလေဲ သူမသိဘူး …ကိုပေါကရြယြ …”
ဒေါရြှယလြီ ပုလဲခပှီ ..။
မကွရြညပြေါကတြှေ က တတောကတြောကြ နဲ့ ပါးပှငဖြှေးဖှေးနုနုပေါြ လိမြ့ဆငြးကလွာကှသညြ ။
“ အိုး..မငိုပါနဲ့ ဆရာမရယြ …”
“ မငြးမသိဘူး..ကိုပေါကြ …ဒို့ဘယလြောကြ စိတဆြငြးရဲသလဲဆိုတာ …ဒို့လေ..ကိုကငွဟြုတကြို ခစွလြို့ ယူခဲ့တာ မဟုတဘြူး …သိလား …သူက…ဒို့ကို အကှှေးနဲ့ သိမြးယူခဲ့တာ…အငြျဂလိပခြတြကေ ခစွတြီးကုလားတှေ လုပသြလိုပေါ့ …ပှီးတော့..လူကိုပါယူသညြ ဆိုတာမွိ ုး …ဒို့အမနေဲ့ အဖကေ သူ့အကှှေးတှကေိုမဆပနြိုငလြို့
ဒို့ကို သိမြးပိုကလြိုကတြာ….”
ဒေါရြှယလြီသညြ ပှောလဲပှော ငိုလဲငိုသညြ ။
“ သူ့ကှောငြ့ဒို့ ငှကေို ရလေိုသုံးလာနိုငတြာတော့ မှနပြါတယြ..ဒါပမယြေ့ ဒို့ရငထြဲမှာ ဟာတာတာကှီး…ဒို့အခု
ဘဲကှညြ့လေ…သူက သှားခငွရြာသှားနတယြေ..ဒို့က ညမပွောရြတဲ့ညတှေ မွားနတယြေ …”
“ ဆရာမစိတမြခမွြးသာတာ မှငရြတော့ ကနွောလြဲ စိတမြကောငြးပါဘူး ..ကနွောြ ဆရာမကို စိတခြမွြးသာစခငွြေ
တယြ ဆရာမ ..”
ဒေါရြှယလြီ သူ့ကို မော့ကှညြ့သညြ ။
“ မငြး….မငြး…မငြးတကယပြှောတာလား..ကိုပေါကြ …”
“ ဟုတဆြရာမ…ကနွောြ ဘာလုပပြေးရမလဲဟငြ …. ”
“ မငြး တကယမြသိလို့မေးတာလား ကိုပေါကြ..ဒို့ပါးစပကြ ထုတပြှောစခငွေလြို့လား ဟငြ….”
“ ကနွောြ တကယမြသိတာပါ..ဆရာမ စိတခြမွြးသာဖို့ဆို ကနွောြ ဘာဖှဈဖှဈ အကုနလြုပပြေးမှာ…”
ဒေါရြှယလြီ ပှုံးသှားသညြ ။
“ တကယလြား ..”
“ ဟုတြ..ဆရာမ …”
“ ကိုပေါကြ…မငြး ဒို့ကို ဆရာမ..ဆရာမနဲ့ မခေါစြမြးနဲ့ကှာ…မမ လို့ ခေါြ….”
“ ဟုတြ….မမ ..”
“ လာ..လိုကခြဲ့…”
ဒေါရြှယလြီရဲ့ အနောကကြ အိမအြပေါထြပကြို သူလိုကပြါသှားရသညြ ။

လှခေါးကအတကျ သူ့အရှေ့က တကျနတေဲ့ ဒေါျရှယျလီရဲ့ တငျပါးကွီးတှကေ သူ့စိတျတှကေို တဟုနျထိုး ထ
ကွှစသေညျ ။
ဦးကငြျဟုတျနဲ့ ဒေါျရှယျလီတို့ရဲ့ အိပျခနျးထဲကို ရောကျသှားသောအခါ ဒေါျရှယျလီက “ ကိုပေါကျ ..မငျး အဝတျအ
စားတှေ အားလုံးကို ခြှတျပဈလိုကျကှာ…” လို့ ပွောရငျး ရခြေိုးခနျးထဲကို ဝငျသှားပါသညျ ။
ဒေါျရှယျလီရဲ့ အမိနျ့အတိုငျး သူ အဝတျတှကေို တခုမကနြျ ခြှတျပဈလိုကျသညျ ။ ကိုယျလုံးတီးနဲ့ ဒေါျရှယျလီ ရေ
ခြိုးခနျးထဲက ပွနျထှကျအလာကို သူ စောငျ့နသေညျ ။ မကွာခငျ တှေ့ကွုံလာတော့မယျ့ အတှေ့အကွုံတှေ ကို
စဉျးစားလိုကျတာနဲ့ သူ့ပေါငျကွားက လိငျတနျက မာကြောထောငျထလာရသညျ ။
ရခြေိုးခနျးတံခါးပှငျ့လာပွီ ။ ဒေါျရှယျလီသညျ ပါးလှှာတဲ့ ညဝတျ ဝတျရုံလေးနဲ့ ရခြေိုးခနျးထဲက ထှကျလာသညျ ။
ညဝတျ ဝတျရုံလေးက ပါးလှနျးတာမို့ ဒေါျရှယျလီရဲ့ အတှငျးပစ်စညျးတှကေို အတိုငျးသား မွငျတှေ့နရေသညျ ။
ဒေါျရှယျလီသညျ သူ့ပေါငျကွားက မတျထောငျနတေဲ့ လကျနကျကွီးကို စူးစိုကျကာ ကွညျ့ရငျး…“ အငျး…ဒို့ထငျ
ထားတဲ့အတိုငျးဘဲ..မငျးက ဆိုကျကောငျးကောငျးနဲ့ လူဘဲ …ဟငျး…လာလေ …မမဆီကို …” လို့ ပွောလိုကျတာ
ကွောငျ့ သူမဆီကို တိုးကပျသှားလိုကျသညျ ။
ဒေါျရှယျလီက သူ့လကျတဖကျကို ဆှဲဆုပျကိုငျပွီး ကုတငျကွီးပေါျကို ခေါျဆောငျသှားသညျ ။
“ ကိုပေါကျ ..မမကို ကွညျ့ပါအုံး….မငျးသဘောကလြားဟငျ …”
“ ကတြယျမမ..မမအရမျးလှတာဘဲ..တောငျ့လဲတောငျ့တယျ….”
တုနျရီတဲ့အသံနဲ့ ပွောလိုကျတော့ ဒေါျရှယျလီ သဘောကစြှာနဲ့ ရယျမောလိုကျရငျး သူမ ဝတျထားတဲ့ ညဝတျ
ဝတျရုံလေးကို ခါးစညျးကွိုး ဖွဖွေုတျပွီး ခြှတျပဈလိုကျပါသညျ ။
“ အို …”
ဝငျးမှတျတဲ့ ရငျသားစိုငျတစုံက အိပျခနျးထဲက မီးတိုငျတှရေဲ့ အလငျးရောငျအောကျမှာ လှလှနျးနကွေသညျ ။
ရငျသားဖှေးဖှေးတှရေဲ့ ထိပျမှာ ပနျးရောငျနို့သီးလေးတှကေ ထငျးနကွေသညျ ။
“ မငျးကွိုကျလားဟငျ ….. ကိုပေါကျ …”
“ ကွိုကျ….အ…..အ…..အရမျးကွိုကျတယျ…မမ..”
“ ဒါဆို မငျးဘာကွောငျကွညျ့နတောလဲ …စို့လေ…မမနို့သီးခေါငျးတှကေို စို့…စို့ပေးကှာ…”
အငမျးမရဘဲ နို့သီးခေါငျးလေးတဖကျကို စို့ပဈလိုကျသညျ ။ ဒေါျရှယျလီလဲ “ အငျဟငျ…..အို…..”လို့ အသံလေး
ထှကျညညျးရငျး မကြျလုံးတှေ မှေးစငျးကသြှားသညျ ။ စို့ကောငျးကောငျးနဲ့ စို့ပေးနခြေိနျ “ နောကျတဖကျကို စို့
အုံး..” လို့ ဒေါျရှယျလီက ထပျပွောလိုကျပွနျတာနဲ့ နို့သီးခေါငျးနောကျတဖကျကို စို့ရပွနျသညျ ။

“ ကှိုကလြား ..ကိုပေါကြ …”
နို့စို့ပေးနလေို့ ပါးစပကြ မဖှအေားတာနဲ့ သူ့ခေါငြးကို ဆတပြှလိုကသြညြ ။
“ မငြး ဘာဂွာကော မှုတဘြူးလား ..”
ခေါငြးညှိမြ့ကာ အဖှပေေးရငြး နို့သီးခေါငြးမာမာလေးကို လွာနဲ့ သိမြးသိမြး ယကပြေးနသညြေ ။
“ အငြး….ဟငြ……ယုံတယြ..ယုံတယြ….မငြးနှုတခြမြးထူထူကှီးတှကေို မမ တှေ့ကထဲက စတှေ့တှေ့ခငွြးထဲက မငြး
ဟာ ဘာဂွာအမှုတကြောငြးမယြ့လူဘဲ လို့ သိလိုကတြယြ …”
ဒေါရြှယလြီက ဘာဂွာမှုတစြခငွေနြပှေီမို့ အလှညြ့ကရွငြ မနှဲ့စတမြး ဒေါရြှယလြီရဲ့ ပေါငတြနဖြှူဖှူကှီးတှကှေားထဲ
ကို ခေါငြးထိုးသှငြးပှီး အမှှေးရိပထြားလို့ ပှောငခြုံးဖှေးနတေဲ့ ဒေါရြှယလြီရဲ့ မုနြ့ပေါငြးကှီးနဲ့တူတဲ့ အငြျဂါစပကြှီးကို
စပှီး နမြးရှုံ့လိုကရြပါသညြ ။
ဒေါရြှယလြီလဲ ပေါငတြနတြှကေို အစှမြးကုနဖြှဲကားပေးရငြး “ မမ အဖုတကြို မငြးကှိုကလြားဟငြ..ကိုပေါကြ ..” လို့
ခပတြိုးတိုး မေးလိုကပြါသညြ ။
“ ကှိုကတြယြ…မမ…မမအဖုတကြ သိပလြှတာဘဲ …” လို့ သူဖှကှေားရငြး ဒေါရြှယလြီရဲ့ အငြျဂါစပကြှီးကို ဖိကာ
ဖိကာနဲ့ ယကပြေးပါတော့သညြ ။
“ အို..အိ..ကိုပေါကရြယြ ….အမလေး…ဟငြးဟငြး……”ဒေါရြှယလြီလညြး သူ့ခေါငြးကို တအားဆုပကြိုငပြှီး တအားအားနဲ့ အောညြညြးသညြ ။
ဆူဖှိုးတဲ့ ရငသြားလုံးကှီးတှကေို အား၇ပါးရ ဆုပနြယြ ဖစွညြှဈရငြး အငြျဂါစပအြကှဲကှောငြး နီညိုညိုကှီးကို လွာအပှားလိုကနြဲ့ တပှတပြှတြ ယကပြေး သညြ ။
“ အငဟြငြ…အငြ..ကိုပေါကြ..ကိုပေါကြ..သူ..သူ သိပလြုပတြတကြိုငတြတတြာဘဲ …ကှိုကလြား..မမအဖုတကြို…”
“ ကှိုကတြယြ…မမ….မမအဖုတကြို အရမြးကှိုကတြယြ …”
ပှောလဲပှော ယကလြဲယကြ ..တပှတပြှတအြသံတှေ နဲ့ ညညြးငှူသံတှေ ဆူညံနသညြေ ။
“ မမ…အနောကကြနေ ယကခြငွလြို့..မမ ဖငကြုနြးပေးပါလားဟငြ …”
“ အငြး..အငြး…”
ဒေါရြှယလြီသညြ လေးဖကထြောကြ ကုနြးပေးလိုကသြညြ ။ ဖှူဖှေးတဲ့ ဖငတြုနြးကှီးတှေ ကှားက အငြျဂါစပအြကှဲကှောငြး အမှောငြးနီညိုညိုကှီးက ထငြးနသညြေ ။ လွာနဲ့ အောကကြနေ
အထကြ ပငြ့ယကတြငကြာ စယကပြေးလိုကသြညြ ။
“ အို့…ဟငြ့…..”
ဆကတြိုကြ ယကပြှီ ..။
“ အား…အား…..အား….အား…..အား……”
ဒေါရြှယလြီရဲ့ အငြျဂါစပြ အတှငြးထဲကို သူ့လွာကို ထိုးသှငြးမှှနှေောကပြေးသလို အစိကို စုတပြေးတော့ ဒေါရြှယလြီ တအားထိမိသှားပှီး ဆကမြခံနိုငတြော့ဘူး..ကိုပေါကြ..ဒို့ကို
လုပပြေးပါတော့လို့ ပှောလာသညြ ။
ယကတြာကို ရပပြှီး ဒေါရြှယလြီ့ပေါငတြနတြှအကှေား နရောယူလိုကသြောအခါ ဒေါရြှယလြီသညြ ခှထေောကတြှကေို ထောငမြှှောကခြါ ခါးကိုကော့ထားပေးသညြ ။ အငြျဂါစပဖြေါငြးဖေါငြး
ကှီးသညြ ကော့ထားလို့ ပိုမို့မောကနြသလေိုဘဲ ..။
အရတှေေ စိုပှောငနြတေဲ့ အငြျဂါစပအြပေါကထြဲကို လိငတြနကြို တေ့ပှီး ဖိသှငြးထညြ့လိုကသြညြ ။
“ အမေ့..ဖှေးဖှေး…..ဟငြ့..ကှီးလိုကတြဲ့လီး…….”
လိငတြနကြှီး တငြးတငြးကှပကြှပြ တဖစွဖြစွနြဲ့ စီးပိုငစြှာ ဝငသြှားသညြ ။
“ မကှိုကလြို့လား….မမ…”
“ ဟငြး..ကှိုကတြယြ….တငပြှညြ့ကှပပြှညြ့ကှီး…”
“ လုပမြယနြောြ ..”
“ အငြး..လုပြ….”
ရငသြားစိုငထြှားထှားကှီးတှကေို ဆုပညြှဈကစားရငြး တခကွခြငွြးမှနမြှနြ ထိုးသှငြးပေးလိုကသြညြ ။ ဒေါရြှယလြီလဲ တအငြးအငြးနဲ့ ခှထေောကတြှကေိုထောငကြာ ကော့ကော့ပေးပှီး သူ
ထိုးထညြ့သမွှကို တုနြ့ပှနပြေးသညြ ။ သူမ အငြျဂါစပကြိုလညြး ဆှဲဆှဲညှဈယူပေးနတေော့ သူ့လိငတြနသြညြ ပိုပှီးတငြးကှပတြဲ့ အရသာထူးကို ခံစားနရသေညြ ။
“မှနမြယနြောြ..မမ….”
“ အငြး..အငြး..”
ဒေါရြှယလြီ့ခှထေောကတြှကေို သူ့ပုခုံးပေါတြငပြှီး သူ အားနဲ့ ဆောငြ့ထညြ့ပှီ ..။ အရတှကေေ တအား ရှှဲစိုနတေော့ ဆောငြ့ခကွတြှကေ တဖှတဖြှတြ အသံတှေ ထှကလြာသညြ ။
ဒေါရြှယလြီ မကွနြှာလေး မဲ့ပှီး တအငြးအငြးနဲ့ ခံယူနသညြေ ။ တောတြောကြှာကှာ ဆောငြ့ပေးနပှေီးမှ ဖငပြူးတောငြးထောငရြကြ လုပခြငွလြာမိပှီး ပုံစံပှောငြးရအောငလြို့ ပှောလိုကသြညြ ။
ဒေါရြှယလြီက..“ အငြး..အငြး…ဘာလုပပြေးရမလဲ…” လို့ မေးသညြ ။
သူ့လိငတြနကြို ဒေါရြှယလြီရဲ့ အငြျဂါစပထြဲက ဆှဲထုတလြိုကသြညြ ။
“ ဖငထြောငကြုနြးပေးမလား..မမ….”
“ အငြး..အငြး….”
ဖငပြူးတောငြးထောငတြဲ့ ပုံစံကအွောငြ ဒေါရြှယလြီ့ခါးကို ဖိခပွေးပှီး တငပြါးကှီးတှကေို ကော့ထောငစြပှေီး ဒီတငပြါးဖှူဖှူ လှလှကှီးတှေ အနောကမြှာ သူ နရောဝငယြူလိုကသြညြ ။
ဖငြစအိုပေါကနြီညိုညိုလေးကို ကှညြ့ပှီး ဒီစောကြှီးကို အနောကပြေါကြ ဖှငြ့ဖှဈအောငကြို ဖှငြ့မညြ လို့ သူ့စိတထြဲ တှေးလိုကမြိသညြ ။
“ မမ..သှငြးမယနြောြ…”
“ အငြး..သှငြး..”
သူ့လိငတြနကြ ခှောကသြလိုလို ဖှဈနတောကှောငြ့ လကဝြါးထဲ တံတှေး ထှေးထညြ့လိုကပြှီး တံတှေးနဲ့ လိငတြနထြိပပြိုငြးကို သုတလြူးလိမြးကွံလိုကပြှီးမှ ပှူးထှကနြတေဲ့ အငြျဂါစပကြှီး
ထဲကို လိငတြနထြိပကြို ထိုးသှငြးလိုကသြညြ ။
“ အီး…..ရှီး….ကိုပေါကလြီးက တအား လုံးပတတြုတတြာဘဲ…”
လိငတြနကြှီးကို တဝကလြောကဝြငသြညအြထိ သှငြးထညြ့ပှီးမှ အသှငြးအထုတြ စလုပသြညြ ။
ဒေါရြှယလြီရဲ့ အငြျဂါစပကြှီးသညြ အလတကြှီး ရှိနသေေးသညြ ။ တငြးတငြးကှပကြှပြ အရသာတှေ ပေးစှမြးနသေေးသညြ ။ ခါးကို ကိုငဆြုပပြှီး ခပသြှကသြှကြ သူဆောငြ့လပှေီ ။
ဖိုးဖိုးဖတဖြတြ အသံတှေ ထှကလြာပှနသြညြ ။ သူ့ဥနှဈလုံးက တဖတဖြတနြဲ့ ရိုကခြတနြသညြေ ။
ဒေါရြှယလြီ တအားအောသြညြ ။ ညညြးသညြ ။ ရရလေညေလြညြ ကိုငပြှီ..။ ဆှဲပှီ …။ ဒလစပဘြဲ ..။ အားအားအား နဲ့ အောပြမယြေ့ ဒေါရြှယလြီ ကွနပေနြတော သိသာသညြ ။
ဒေါရြှယလြီ ပှီးအောငြ နှိပပြေးလိုကပြှီးမှ ဒေါရြှယလြီရဲ့ ပါးစပပြှဲပှဲကိ ကှညြ့ပှီး အစုတခြံခငွလြာလို့..“ မမ…စုတပြေးပါလား…” လို့ ပှောလိုကသြညြ ။
ဒေါရြှယလြီက ပှီးအောငြ လုပပြေးထားလို့ ကွနပေနြပှေီး..“ တအားကောငြးသှားတာဘဲကှယြ…မမလေ..ဒါမွိုး တခါမှ မရဘူးပါဘူး …မမလငကြှီးက အဆောမြကောငြးဘူး ကိုပေါကရြဲ့..”
လို့ ပှောပှီး သူ့လိငတြနကြို ငုံကာ စုတပြေးပါတော့သညြ ။
ဒေါရြှယလြီရဲ့ နှုတခြမြးထူထူကှီးတှကှေားထဲ သူ့လိငတြနညြိုညိုကှီး ရောကနြပှေီ ..။
တပှှတပြှှတနြဲ့ စုတပြေးလိုကြ လွာနဲ့ ကလိပေးလိုကနြဲ့ ဒေါရြှယလြီသညြ သူမဟာ အစုတကြောငြးတဲ့ မိနြးမတယောကြ ဆိုတာ ပှသနပှေီ …။ အစုတကြွှမြးတဲ့ ပုလှမမေ ဘဲ …။
လိငတြနအြရငြးအထိ ငုံငုံ စုတပြေးနသညြေ ။
လကတြဖကကြလဲ သူ့ဥတှကေို ခွနယေပြေးနသညြေ ။ ဖှဖှလေး ခွနယေတြာမွိ ုး ..။
စိတထြလာပှီး စုတနြတေဲ့ အခွိနမြှာ သူမ ပါးစပထြဲ ကော့ကော့ထိုးထညြ့မိသညြ ။ ဒေါရြှယလြီက လွာနဲ့ လိငတြနထြိပခြေါငြးကို ထိုးလှိမြ့လှညြ့ပတပြေးနလေို့ အရသာတှေ အရမြးကို
ထူးကဲလာရပှီး ပှီးခငွသြလိုလို ဖှဈလာလို့..“ မမ..ပှီးလိုကရြမလား…” လို့ မေးလိုကသြညြ ။ ဒေါရြှယလြီက ခေါငြးညှိမြ့ပှလိုကလြို့ စိတကြို လွော့ပှီး သုတရြတှေေ တအား လှှတပြနြးထညြ့
ကာ ကောငြးခှငြးလမြးဆုံးကို တကလြှမြးလိုကသြညြ ။
ဒေါရြှယလြီလညြး သုတရြတှကေေို ထှေးမထုတဘြဲ တကှပကြှပနြဲ့ မှိုခလွိုကတြာကို တှေ့ရသညြ ။
“ ကောငြးလား..ကိုပေါကြ …”
“ တအား အရမြးပေါ့..မမ…မမက တကယတြောတြာဘဲ…”
“ ဟှနြး…တောပြါ..သူကရော..တကယြ အမှုတကြောငြးတဲ့ ဘာဂွာသမားလေး ….”
ဒေါရြှယလြီနဲ့ အိပရြာထဲ ခဏ အနားယူလိုကကြှပှီး ခဏအကှာ ဝိုငြ..ဘီယာနဲ့ ဒိနခြဲ စားသောကကြှသညြ ။ ပှတသြပကြညွဆြယကြှရငြး စိတတြှေ ပှနလြညထြကှှလာကှပှနတြော့
နောကတြခွီတမောငြး ခပကြှမြးကှမြး ကာမပှဲကလေးတပှဲ ထပြ နှှဲလိုကကြှပှနသြညြ ။ဒေါရြှယလြီသညြ တဏှာရာဂအား အရမြးကှီးမားတဲ့ မိနြးမတယောကဆြိုတာ သူ ဒီညမွာ ကောငြးကောငြးကှီး သိ
လိုကရြသညြ ။ တခွီပှီးတခွီ ပှဲတှကှမြေးကှတာ မိုးစငစြငလြငြးရော ..။
မနကပြိုငြး စိုငြးဟတြ ပှနလြာတဲ့အခွိနြ သူ သူ့အခနြးမှာ အိပပြွောနြတောကို စိုငြးဟတတြှေ့ပှီး နေ့လညလြောကြ
သူနိုးထလာတဲ့အခွိနြ..“ ဘယလြိုလဲ..ခငဗြွား အိပလြှခညွလြား..ညက မအိပဘြူးလား…” လို့ သူ့ကို စိုငြးဟတကြ
မေးသညြ ။ “ အေးကှာ..စာဖတတြာမွားသှားတယြ…” လို့သူဖှလေိုကသြညြ ။
ညနပေိုငြးမှာ ဒေါရြှယလြီက တဖကကြမြးကို အလုပကြိဈစနဲ့ သှားမယြ..ကိုပေါကလြိုကခြဲ့..လို့ ခေါသြညြ ။ စိုငြးဟတကြို မခေါဘြူး ။ စိုငြးဟတကြ “ ကနွောလြိုကခြဲ့ရမလား..အနတြီ ”
လို့မေးသညြ ။ ဒေါရြှယလြီက “ စိုငြးဟတြ မလိုကတြဲ့တော့..ဒီနားတငြ သှားမှာ…အိမကြို လီထယတြို့ ကှှေးလာပေးခငွပြေးမယြ ..အိမမြှာ လူမရှိ
ရငြ ကှှေးမပေးဘဲ ပှနသြှားနအေုံးမယြ ..မငြး အိမမြှာစောငြ့နလေိုကြ..” လို့ ပှောသံ ကှားလိုကရြသညြ ။
ထုံးစံအတိုငြး သူ သနတြေ နောကကြွောဘောငြးဘီကှားမှာ ထိုးညှပပြှီး ဒေါရြှယလြီ အနောကကြို လိုကသြှားရသညြ ။ တဖကကြမြး က အိမတြအိမကြို ဒေါရြှယလြီ အလုပကြိဈစ သှားတာ
အဲဒီအိမြ မရောကခြငြ သူ့ကို “ သနတြေ ပါခဲ့လား..ကိုပေါကြ..” လို့ မေးသညြ ။ သူက ခေါငြးညှိမြ့ပှသညြ ။
“ လိုတယလြို့တော့ မဟုတပြါဘူး…လိုလိုမယမြယပြေါ့…သတိတော့ထား…”
“ ဟုတြ ဆရာမ …”
ဒေါရြှယလြီက တဟငြးဟငြးနဲ့ ရယသြညြ ။
“ လာပှနပြှီလား..ဒီဆရာမ …”
အလုပကြိဈစ စကားပှောတာက ဆယမြိနဈလောကဘြဲ ကှာတာပါ ..။ ဒေါရြှယလြီ က “ ကိုပေါကြ..ဟိုးရှေ့က ဟိုတယမြှာ အခနြးသှားယူလိုကြ..ပှီးရငြ မမကို အခနြးနံပါတြ ဖုနြးနဲ့
ဆကပြှော..မမ လာခဲ့မယြ …မမ အနနေဲ့မငှားခငွဘြူး..သူတို့ အားလုံးက မမနဲ့ မမလငကြို သိနကှလေို့….” လို့ ပှောလသညြေ ။
တညလုံး ကဲပှီးတာတောငြ မကွနပေနြိုငသြေးတဲ့ ဒေါရြှယလြီသညြ ဘယလြောကတြောငြ ကာမကိဈစ ငတပြှတဆြာလောငနြသလေဲ မသိဘူး ။
သူ့အနနေဲ့ကတော့ ဒေါရြှယလြီ ကွနပေသြညအြထိ ဖှုတပြေးမှာပါဘဲ ။
ဟိုတယအြခနြးငှားပှီး ဒေါရြှယလြီကို ဖုနြးဆကလြိုကသြညြ ။
“ ရပှီ…မမ…အခနြးနံပါတြ ၇၀၀ …”
“ မမ လာခဲ့မယြ..အေးဆေး နားနလေိုကြ..စားစရာလဲ ဝယခြဲ့မယြ …”
ဒေါရြှယလြီ ရောကလြာတဲ့အခါ အဆငသြငြ့ဖှဈဖို့ သူရခွေိုးလိုကသြညြ ။ ဒေါရြှယလြီ မကှာခငရြောကလြာရငပြှဲကှမြးကှရမညမြို့ ဆပပြှာနဲ့သူ့တကိုယလြုံးကို ကကွနွန
တိုကခြွှတဆြေးကှောသညြ ။ မနေ့ညက အကှိမကြှိမြ ကာမပှဲကှမြးတှနှေှဲခဲ့ကှတာတှကေို ပှနလြညစြဉြးစား မှငယြောငတြော့ သူ့တနဆြာ မာကွောကှီးထှား လာသညြ ။
တကိုယလြုံးကို ရပေူနဲ့ အကှာကှီး ခွိုးလိုကသြညြ ။ ဒေါရြှယလြီက သူ့တနဆြာကို အပီအပှငစြုတပြေးတော့မှာမို့ တနဆြာကို ဆပပြှာနဲ့ ကကွနွန ပှတတြိုကဆြေးကှောတော့
တနဆြာကှီးသညြ ပိုလို့ပိုလို့ ကှီးထှားမာကွောကာ မတမြတကြှီးထောငလြာတော့သညြ ။
ဒီအခွိနမြှာ အပှငကြ ခှသေံကှားရသညြ ။ ဒေါရြှယလြီ လာတာဖှဈမညြ ။
မကွနြှာသုတပြုဝါကို ခါးမှာ ပတလြိုကပြှီး ရခွေိုးခနြးတံခါးကို ဖှငြ့ကာ အပှငကြို လှမြးထှကလြိုကသြညြ ။ သူ့အထငြ
လှဲမှားသှားတာကို သိလိုကရြသညြ ။
ဟိုတယခြနြးထဲကို ဝငရြောကလြာတာ ဒေါရြှယလြီ မဟုတဘြူး ။
ပိနပြိနပြါးပါး အသားဖှူဖှူ မကွပြေါကကြဉွြးကဉွြးနဲ့ လူတယောကြ ။ စပို့ရှပြ အနကြ..ဂငွြးဘောငြးဘီအနကြ ဝတထြားသညြ ။ ဒီလူ့လကထြဲမှာ သနတေမြဲမဲကှီးတလကြ ။
သာမနသြနတေတြလကရြဲ့ပှောငြးထကြ ပိုတုတပြိုရှညနြသညြေ ။ အသံထိနြးပှောငြးပိုတပထြားတာ ..။
“ ခုခံဖို့ မကှိုးစားနဲ့…အသပဈေသတမြှာ….”
အသံကတိုးပမယြေ့ မာကွောပှတသြားသညြ ။ ပှောတဲ့အတိုငြး တကယလြုပမြယြ့ပုံ ..။ သူသနတေကြိုငထြားပုံက
သနတေနြဲ့ အကွှမြးဝငြ လုပကြိုငစြားနတေဲ့ပုံပေါကသြညြ ။
“ မငြး ဘယသြူလဲ…”
ဒီလူက သူ့ကို သနတေနြဲ့ တညြ့တညြ့မတမြတြ ခွိနရြှယထြားရငြး မေးသညြ ။
“ ငါ့နံမညြ ကိုပေါကြ …”
“ မငြး မလိမနြဲ့..မငြး ဘယသြူလဲ..ဘယအြဖှဲ့ကလဲ…”
“ ငါပှောပှီးပှီလေ ..ငါ့နံမညြ ကိုပေါကြ..ငါက ကှတခြိုငကြ လာတာ ..ဦးစှတထြငြးရဲ့လူ ..”
“ ဟားဟားဟား…..ရယရြတယကြိုယြ့လူ …မငြး ညာနတယြေ…မငြး အစိုးရဖကကြလူလား…ဒါမှမဟုတြ တိုငြးရငြး
သား လကနြကကြိုငအြဖှဲ့တခုခုကလား ..”
“ ငါမညာဘူး ..”
ဒီလူရဲ့ရယမြောနတော ခကွခြငွြး ရပဆြိုငြးသှားသညြ ။
“ သပတေေော့ …. ”
သနတေမြောငြးခလုပကြိုကှေးညှဈတော့မယြ့အခွိနြ ဟိုတယအြခနြးတံခါး ရုတတြရကြ ပှငြ့သှားသညြ ။သနတေသြ
မား အခနြးဝကို လှညြ့အကှညြ့ သူ ခုနဝြငပြူးကပပြှီး သနတေသြမားရဲ့ သနတေကြိုငလြကကြို သူ့လကဖြနွနြဲ့
ရိုကထြညြ့လိုကသြညြ ။ သနတြေ သညြ သနတေသြမား လကထြဲက လှတအြသှား တခွိနထြဲမှာဘဲ သူ့ညာလကသြီးက သနတေသြမားရဲ့ မကွခြှကကြို ပှငြးပှငြးထနထြနြ ထိုးနှကလြိုကသြညြ
။ သနတေသြမား ကှမြးပှငကြို ပကလြကအြကွ သူ့ညာခှကေ ဒငြးရဲ့ နားထငကြို ပှငြးထနစြှာ ကနထြညြ့လိုကသြညြ ။
နာကငွစြှာညညြးငှူသံ နဲ့အတူ သနတေသြမား သူ့မကွနြှာကိုသူလကနြဲ့အုပကြိုငလြိုကခြွိနြ သူ့ဘယခြှကေ ဒငြး
မကွနြှာကို ထပကြနထြညြ့လိုကပြှနသြညြ ။
အားးးးး….။
အခနြးတံခါးကို ဖှငြ့ဝငလြာတဲ့သူက ဒေါရြှယလြီ ။
“ဟငြ..ကိုပေါကြ..ဘာတှဖှဈေနတောလဲ..သူက..သူက..ဘယသြူလဲ” …။
ကှမြးပှငပြေါကြနွတေဲ့ သနတေကြို သူကောကယြူလိုကသြညြ ။ သနတေသြမားသညြ ဒူးထောကရြကနြဲ့ ညညြး
ငှူနသညြေ ။ သူ သနတေသြမားရဲ့ နဖူးကို ခွိနရြှယခြါ မောငြးဖှုတဖြို့လုပတြော့ ဒေါရြှယလြီက တားသညြ ။
“ မလုပနြဲ့ကိုပေါကြ ..သူက မမတို့နဲ့ ဆနြ့ကငွဖြကအြဖှဲ့တဖှဲ့ဖှဲ့ကနမယြေ…ဒငြးကို စဈမေးရမယြ….”
သနတေမြဲ့သှားတဲ့ သနတေသြမားသညြ သူ့အလှညြ့ကတွော့ ကှောကတြတသြား ။
ဒေါရြှယလြီက ဖုနြးထုတပြှီး သူ့လူတှကေို ခေါလြိုကသြညြ ။ဒေါရြှယလြီလဲ သူနဲ့ဟိုတယခြနြးမှာ ပှဲကှီးပှဲကောငြး ကှုံ ပှီလို့ မှနြးထားပမယြေ့ သနတေသြမား ဝငရြှုပလြိုကတြာနဲ့ အလုပမြဖှဈတော့လို့ စိတပြကွသြှားပုံရသညြ ။
အိမပြှနရြောကတြော့လဲ စိုငြးဟတကြ ဒီနေ့ည ဘယမြှမထှကတြော့ဘဲ ဒီဗီဒီထိုငကြှညြ့နတေော့ ဘာမှလုပလြို့မရဘူး ။
စိုငြးဟတြ အိမသြာတကနြတေုံး ဒေါရြှယလြီက သူ့ကို ကပပြှီး “ မနကဖြနကြရွငြ တနရောရာမှာ တှေ့ကှရအောငကြှာ…ကိုပေါကကြို မမ အရမြးတှေ့ခငွနြတယြေ…” လို့ ရမကပြှငြးတဲ့အသံ
နဲ့ ပှောသညြ ။
သို့ပမယြေ့ ဒေါရြှယလြီ ဆုတောငြးမပှညြ့ရှာဘူး ။
နောကနြေ့မနကပြိုငြးမှာ လငြးရိုဘာကားကှီးတစီး အရှိနပြှငြးပှငြးနဲ့ မောငြးလာပှီး အိမရြှေ့မှာ ထိုးဆိုကလြာသညြ ။
ဦးကငွဟြုတကြ ဒေါရြှယလြီ နဲ့အတူ သူတို့ တပညြ့တှကေို တဖကကြမြးက တရုတစြားသောကဆြိုငကြှီးမှာ ညစာကွှေးသညြ ။ ဦးကငွဟြုတကြ လကမြှနသြှေးအေးစှာနဲ့ ဟနလြုလုကို ရှငြးပဈ
လိုကတြဲ့ သူ့ကို သဘောကတွယလြို့ ထပပြှီး ခွီးမှမြးလိုကလြို့ အားလုံးက လကခြုပတြှေ တဖှောငြးဖှောငြး တီးလိုကကြှသညြ ။
“ သောကကြှ..စားကှ..ငါ့တပညြ့တှေ ..မငြးတို့ကို ဂုဏပြှုတာ ….”
ဦးကငွဟြုတလြဲ အရကကြို တစှတစြှတသြောကသြညြ ။ ယိမြးထိုးနအေောငကြို မူးသှားသညြ ။ အိမပြှနရြောကတြော့ ဒေါရြှယလြီက မငြးတို့ ဘောစိကို တှဲကှပါအုံး လို့ အကူတောငြးလို့
သူဦးကငွဟြုတကြို ဖေးမပှီးအိမကြို ပှနခြေါသြှားရသညြ ။ ကနွတြဲ့တပညြ့တှကတေော့ တောတြောြ့ကို မူးနကှတေော့ မလိုကလြာကှတော့ဘူး ..။ သူက အိပခြနြးထဲအထိ လိုကပြို့ပေးရသညြ ။ ပကလြကကြှီး အိပပြွောနြတေဲ့ လငကြှီးကို ဒေါရြှယလြီ စိတပြကွတြဲ့ ပုံနဲ့ ကှညြ့လိုကသြညြ ။ ဦးကငွဟြုတြ ပှနရြောကလြာလို့ စိုငြးဟတြ လဈပှီ ..။ သူက ဘောဒြါတှနေဲ့ လဈခငွနြတောကှာပှီ ။ အိမမြှာ ဘယသြူမှ မရှိဘူး ..။
ဒေါရြှယလြီက “ ခဏကှာ မမ ဆငြးခဲ့မယြ …” လို့ သူ့ကို တိုးတိုးပှောလိုကသြညြ ။
ကှညြ့ရတာ ဒေါရြှယလြီ တအားထနပြှီး အရမြးလိုခငွနြပှေီ ။
သူ့လငကြှီး ရှိနတေဲ့အခွိနတြောငြ ကုနြးမယြ့သဘော .. ။ ခဏကှာတော့ ဒေါရြှယလြီ အောကထြပကြို ဆငြးလာသညြ ။ သူ့အိပခြနြးထဲကို ဝငလြာသညြ ။
“ မမလေ…ကိုပေါကကြို မတှေ့ဘဲ မနနေိုငတြော့ဘူး ….”
ဒေါရြှယလြီလညြး သူ့ဘောငြးဘီက ခါးပတကြို ဖှုတြ ..ဇဈကိုဆှဲခွ ..ဘောငြးဘီကို အောကကြို ခွှတခြပွှီး မာကွောစပှုနတေဲ့ သူ့လိငတြနကြို သူမလကတြှနေဲ့ ကိုငတြှယပြှတသြပသြညြ ။
“ ကှိုကတြယကြှာ..မမလေ..ကိုပေါကဟြာကှီးကို ရရလေညေလြညြ ကှိုကတြယြ …”
ဒေါရြှယလြီရဲ့ ဆုပနြယပြှတသြပပြေးမှုကှောငြ့ သူ့ပဈစညြးကှီးသညြ တမဟုတခြှငြး ကှီးထှားသနမြာ လာလပှေီ ။
“ အားရစရာ ကောငြးလိုကတြာ ကိုပေါကရြယြ …”
ထိပဖြူးအထဈကှီးကို နှုတခြမြးထူထူတှနေဲ့ ပှှတကြနဲ စုတလြိုကပြှီး ဥနှဈလုံးကို လကတြဖကကြ ဆုပနြယနြသညြေ ။
“ စုတမြယနြောြ…”
“ အငြး …”
ဒေါရြှယလြီ လိငတြနအြရငြးထိ ဖမြးဆှဲငုံလိုကပြှီး အငမြးမရ စုတတြော့တာဘဲ ..။
ပှှတပြှှတပြှတပြှတြ အသံတှေ ထှကလြာသညြ ။ တိတဆြိတနြတေဲ့ ညအခွိနမြို့ ဒေါရြှယလြီ စုတတြဲ့အသံတှကေ ကယွလြောငနြတယေလြို့ ထငရြသညြ ။ ဒေါရြှယလြီ့လွာက တဖတွဖြတွနြဲ့
ိ
ထိပဖြူးကှားထဲကို ထိုးဆှပှတလြှိမြ့နသညြေ ။ လောဘတကှီး ကို စုတနြသညြေ ။ ယကနြသညြေ ။ လငကြှီး အိမမြှာ ရှိနတေဲ့အခွိနြ လုပရြတာမို့ ဒေါရြှယလြီသညြ အခွိနဆြှဲမှုတမြနတေော့ဘဲ
သူ့ကို မှုတတြာ ရပလြိုကပြှီး “ မမ ဘယလြိုနပေေးရမလဲ..ဖငကြုနြးပေးရမလား…” လို့ မေးလဲမေး..ထမိနကြို ခါးအထိ လှနတြငလြိုကပြှီး ကုတငပြေါလြကထြောကခြါ ကုနြးပေးသညြ ။
သူ့ခှထေောကတြှနေဲ့ ဒေါရြှယလြီ့ခှထေောကတြှကေို ဘေးတဖကတြခကွကြို ခွဲကားလိုကပြှီး ခါးကို ဖိနှိမြ့ကာ တငပြါးကှီးတှကေို ကော့ထောငစြပှေီး ဖူးခုံးနတေဲ့ အငြျဂါစပအြိအိကှီးထဲကို
သူ့ထိပဖြူးနီနီကှီးကို ဖိသှငြးထညြှုလသညြေ ။ ဒေါရြှယလြီရဲ့ အငြျဂါစပကြှီးထဲကို တငြးစညြးစညြးနဲ့ ဝငရြောကသြှားတဲ့ သူ့လိငတြနသြညြ စိုအိအိ အငြျဂါစပအြတှငြးသားနုနုတှနေဲ့
ထိတှေ့ပှတတြိုကတြဲ့ အ၇သာထူးတေါကို ခံစားလိုကရြသညြ ။ ဒေါရြှယလြီရဲ့ ဖငစြအိုပေါကညြိုညိုလေးကို သူ လကခြွောငြးတှနေဲ့ စတငပြှီး ထိုးဆှ ကလိသလို တဝကခြနြ့
အငြျဂါစပအြတှငြးရောကနြတေဲ့ သူ့တနဆြာကို ပှနဆြှဲထုတပြှီး အဖွားနားရောကခြါနီးမှာ ပှနထြိုးသှငြးသညြ ။ ဒေါရြှယလြီရဲ့ အငြျဂါစပသြညြ တငြးကှပစြီးပိုငနြသညြေ ။ ကောငြးလှနြးတဲ့အရသာ
ကှောငြ့ သူ ဖိဖိသှငြးထညြ့နသညြေ ။ ဒေါရြှယလြီရဲ့ ညညြးထှကလြာသညြ ။
“ ကောငြးလားဟငြ..မမ”
“ အီး….ဟငြး..တအားကောငြးတယြ …”
“ လုပမြယနြောြ …”
“ လုပြ..လုပြ….”
ဖှေးဖှေးနဲ့ မှနမြှနလြုပရြာက အရှိနအြဟုနတြိုးမှှငြ့လိုကပြှီး ခပပြှငြးပှငြး ဆောငြ့ထညြ့ပေးလိုကသြညြ ။
ဖတဖြတြ ပတပြတြ အသံတှေ ညံသှားသညြ ။ “ အငြး…အငြး….အငြး..အား…အား…..အား……”
ဒေါရြှယလြီ တငပြါးကှီးတှကေို နောကပြှနကြော့ကော့ပေးနသညြေ ။ တဟငြးဟငြးနဲ့ ညညြးရငြး အရသာခံနသညြေ ။ သူလညြး ခပမြှနမြှနဘြဲ အဆုံးသတလြိုကသြညြ .။ တငပြါးဖှေးဖှေး
ကှီးတှေ အပေါကြို သုတရြတှေေ ထုတလြှှတလြိုကပြှီး ကောငြးခှငြးကို တကလြှမြးသှားရသညြ ။
“ မမကော ကောငြးလားဟငြ..ပှီးလား…”
“ အငြး..ပှီးတယြ..၂ခါတောငြ….ကောငြးလဲ တအားကောငြးတယကြှာ….”
ဒေါရြှယလြီ သိပကြှာကှာမနဘေဲ အိမအြပေါထြပြ ပှနတြကသြှားပါသညြ ။
“ အငြး…လုပရြတာ အနျတရာယမြွားလိုကတြာ..မိသှားရငြ မလှယဘြူး ….” ဒေါရြှယလြီ ကို ညာလိုကသြညြ ။ စိုငြးဟတရြော ဦးကငွဟြုတရြော အိမမြှာ မရှိခိုကြ ဒေါရြှယလြီ သညြ သူ့အခနြးကို ရောကလြာသညြ ။
“ ကိုပေါကြ ..မမ..မမလေ..မငြးကို အရမြး သတိရနတော …ကိုပေါကရြော မမကို သတိမရဘူးလားဟငြ …”
“ မမ…ဆရာ အခွိနမြရှေး ပှနရြောကလြာနိုငတြယြ..မမ …မကောငြးဘူးထငတြယြ ….”
“ ကိုပေါကြ …ဟငြ့အငြးကှာ…မမ….မမ…တအားလိုခငွနြတယြေ….ခစွပြေး..ခစွပြေး …..”
တအားဖကရြငြး သူ့မကွနြှာအနှံ့လိုကနြမြးနတေဲ့ ဒေါရြှယလြီကှောငြ့ သူ ခကနြသညြေ ။ ဦးကငွဟြုတြ ပှနရြောကလြာလို့ သိသှားရငြ အကှီးအကယွြ ဒုကျခမွားကုနမြညြ ။
“ မမ ..မကောငြးဘူးထငတြယြ ….”
“ရပါတယကြှာ..သူ ပှနမြလာသေးပါဘူး ..သူက သိတဲ့အတိုငြးဘဲ လရှညေတြယြ…ကှာအုံးမှာပါ ….”
ဒေါရြှယလြီ့လကတြဖကကြ သူ့ပေါငကြှားကို ရောကလြာသညြ ။ ရခွေိ ုးမလို့ ပှငနြခေိုကမြို့ သူပုဆိုးကို တထပထြဲ ဝတထြားခွိနြ ဖှဈနသညြေ ။ ဒေါရြှယလြီ့လကခြွောငြးတှကေ ပုဆိုးပေါကြ
နေ သူ့လိငတြနကြို ဆုပကြိုငလြိုကတြော့ သူလဲ စိတတြှေ ထိနြးခွု ုပလြို့ မရတော့ဘူး ။ သူမရငသြားစိုငြ ထှားထှားတှကေို လှမြးဆုပကြိုငမြိလိုကသြညြ ။ ဒေါရြှယလြီက အခွိနဆြှဲမနေ ။
သူ့ပုဆိုးစကို ဆှဲဖှုတသြညြ ။ ခွှတပြဈလိုကသြညြ ။ ထောငထြလာတဲ့ ငေါငကှေီး ဖှဈနတေဲ့ သူ့လိငတြနကြို ပှတသြပကြိုငတြှယသြညြ ။ ဖတွကြနဲ သူ့ရှေ့မှာ ထိုငခြလွိုကပြှီး လိငတြနကြို ဖမြး
ငုံလိုကသြညြ ။ ဒေါရြှယလြီရဲ့ လွာလေးနဲ့ ကလိပေးတာကှောငြ့ တောငခြါစ သူ့လိငတြနသြညြ တဖှေးဖှေး ကှီးသထကကြှီး..မာသထကမြာလာသညြ ။ ဒေါရြှယလြီ စုတပြှီ ။ အငမြးမရကို
စုတတြာ …။ ပှှတပြှတပြှှတပြှတြ အသံဗလံတှေ ထှကနြသညြေ ။
အားဟား…..အား…ကောငြးတယြ..မမ….ကောငြးတယြ…စုတြ..စုတြ …..”
ဒေါရြှယလြီ့ပါးစပထြဲကို ကော့ကော့ညှောငြ့မိနသညြေ ။
ဒေါရြှယလြီ ကှာကှာ မစုတဘြူး ..။ သူ့လိငတြနကြို ပါးစပထြဲက ထုတပြှီး သူမထမိနကြို ခါးအထိမတငလြှနထြညြ့လိုကပြှီး ကုတငစြောငြးမှာ ကုနြးပေးသညြ ။
သူ့လငကြှီး ပှနမြလာခငြ အပှီးဆောကြှရမှာမို့ ဖငကြုနြးပေးနတေဲ့ ဒေါရြှယလြီ့ဖငအြနောကမြှာ နရောယူလိုကပြှီး ပထမဆုံး သူ့လိငတြနကြို သူ့တံတှေးတှနေဲ့ သုတလြိမြးလိုကသြညြ ဖေါငြးပှူးထှကနြတေဲ့ ဒေါရြှယလြီ့အဖုတကြှီးထဲကို သူ့လိငတြနြ ထိုးနှဈပေးလိုကသြညြ ။
“ အိုး…ရှီး…အမလေး…..ဟငြးဟငြး………”
ဒေါရြှယလြီ ပါးစပလြေးဟပှီး အောညြညြးလိုကသြညြ ။
သူ့လိငတြနကြှီး စီးစီးပိုငပြိုငကြှီး အတှငသြားနံရံတှကေို ပှတတြိုကပြှီး အငြျဂါစပအြထဲကို တဆုံးဝငသြှားသညြ ။
“ အီး….အီဆိမြ့သှားတာဘဲကှာ…လိုးမောငလြေး …မမကို တအားလိုးစမြးကှာ….”
ဒေါရြှယလြီ ခါးလေးကို ဆုပကြိုငပြှီး သူဆောငြ့ထညြ့ပှီ ။ တဖပဖြပအြသံတှေ မှညလြာသညြ ။ ဒေါရြှယလြီ အူးအဲအားနဲ့ အောရြငြး သူမဖငကြှီးတှကေို လှုပခြါပေးရငြး သူဆောငြ့တာတှကေို
အရသာတှေ့နသညြေ ။
“ အား…အား…အား…ကောငြးလိုကတြာ..လိုး…လိုး …..”
အမှနဆြှဲပဈလိုကသြညြ ။ ဒေါရြှယလြီ့ဖငတြုံးဖှူဖှူကှီးတှေ အပေါကြို သူ့သုတရြတှေေ ထုတပြနြးပဈလိုကရြငြး သူပှီးသှားရသညြ ။
အငြျဂါစပအြိအိကှီးထဲ သူ့အတနကြို တဆုံး ထိုးသှငြးထားရငြး ကောငြးသှားတဲ့ အရသာကို ခံစားနခွေိနြ “ ကိုပေါကြ ..” လို့ ဒေါရြှယလြီက ခေါလြိုကသြညြ ။
“ အငြ…မမ ….”
“ မငြးလိုးနတေုံး မမဖငပြေါကကြို လကနြဲ့ ကလိနတော ဘာလို့လဲ..မမဖငကြို လိုးခငွလြို့လား …”
သူဘာမှ ပှနမြဖှဖှဈေဘူး ။
“ ကိုပေါကြ..ပှောလေ…မငြး မမဖငကြို လိုးခငွနြတောလား ….”
“ အငြး …”
“ လူဆိုး..ဒီလောကစြောကပြတပြေးတာတောငြ မကွနပေသြေးဘူး..ဖငကြိုလာရနရြှာနတယြေ …”
ဒေါရြှယလြီလဲ ထမိနလြေးမထားရငြး ဆေးကှောသုတသြငဖြို့ ရခွေိ ုးခနြးထဲကို ပှေးဝငသြှားသညြ ။
သူလဲ သူ့လိငတြနကြို ဆေးကှောဖို့ ဒေါရြှယလြီ့အနောကကြနေ ရခွေိ ုးခနြးထဲကို လိုကဝြငသြှားလိုကသြညြ ။
“ ကိုပေါကြ …ကိုကငွဟြုတရြဲ့ ညီမ မိသားစု ဒီကို လာလညမြယြ့အကှောငြး သိပှီးပှီလား …”
“ အငြး..သိပှီးပှီ..မမ …”
ဒေါရြှယလြီသညြ အိမသြာခှကမြှာ ထိုငရြငြး သေးပေါကနြသညြေ ။ သူ့လိငတြနကြို သူဆေးကှောနတောကို စိုကကြှညြ့ပှီး…“ ကိုပေါကကြ လီးတောတြောကြှီးတယြ..တကယြ့ဟာကှီး
ဘဲ…” လို့ ပှောလိုကသြညြ ။
“ မမကှိုကလြား…” လို့ သူမေးတော့..“ အငြး…ကှိုကတြယြ ..” လို့ သူမဖှသညြေ ။
ဟော…ကားသံကှားတယြ ….ကိုကငွဟြုတြ ပှနရြောကပြှီလားမသိဘူး …။
ဒေါရြှယလြီ ရခွေိ ုးခနြးထဲက ပှေးထှကသြှားသညြ ။ညနပေိုငြးမှာ ဒေါရြှယလြီက သူ ဒေါမြိုးပုလဲနဲ့ ရှဲတို့အတှကြ ပဈစညြးမှာထားတာ ဟိုဖကခြှမြးမှို့မှာ သှားယူလိုကအြုံးမယြ လို့ ပှောပှီး ဦးကငွဟြုတကြ ဒေါရြှယလြီ တယောကထြဲ သှားမှာကို
စိတမြခဘွဲ သူ့ကို ဒေါရြှယလြီနဲ့ အဖေါလြိုကသြှားဖို့ ပှောသညြ ။
သူလိုကသြှားရတော့ ထငထြားတဲ့အတိုငြးဘဲ ဒေါရြှယလြီရဲ့လုပကြှကတြကှကြ ဆိုတာ သဘောပေါကသြှားရသညြ ။ ဒေါရြှယလြီသညြ သူ့ကို လူမနတေဲ့ အိမတြလုံးဆီကို ခေါသြှားတာ ဖှဈ
နသညြေ ။ အိမထြဲကို ရောကတြာနဲ့ ဒေါရြှယလြီရဲ့ လကတြဖကကြ သူ့ပေါငကြှားဂှဆုံနရကေို ကိုငတြော့တာဘဲ..။
“ ကိုပေါကြ..မမ သိပထြနနြတယေကြှယြ….မမကို ခစွပြေးစမြးပါ ….” လို့ ဖီလငသြံနဲ့ ပှောလာတဲ့ ဒေါရြှယလြီကို သူ စိတမြရှိပမယြေ့ ဆနျဒဖှညြ့ဆညြးပေးရအုံးမညြ ။
သူ့ရညရြှယခြကွြ အောငမြှငဖြို့အတှကြ လုပစြရာတှကေို ဘာဘဲ ဖှဈဖှဈ လုပပြါ လို့ သူ့ကို အဖှဲ့အစညြး ရဲ့ အကှီးအကဲက မှာကှားခဲ့သညြ ။
ဒေါရြှယလြီသညြ တုနနြတေဲ့ လကတြှနေဲ့ သူ့ဘောငြးဘီ ကှယသြီးကို ဖှုတနြသညြေ ။ ပှီးတော့ ဇဈကို ဆှဲခသွညြ ။
သူ့ဖှားဖကတြောကြလညြး ဒေါရြှယလြီ ကိုငဆြုပလြိုကကြထဲက ဒိုငြးကနဲ ထောငထြ မာကွောနခေဲ့သညြ ။
“ ကိုပေါကဟြာကှီးကို မမ မှငတြာနဲ့တောငြ အရညတြှကေ ပေါငကြှားမှာ တသှငသြှငြ စီးဆငြးနပှေီကှာ….မမလေ..ဒါကှီးကို အသဲခိုကအြောငြ
သူ့ဖှားဖကတြောြ ကို ဒေါရြှယလြီ ပှတသြပကြှညြ့နသညြေ ။
သူ့ဖှားဖကတြောထြိပခြေါငြးက အပေါကလြေးကလညြး အရညကြှညတြှေ စိမြ့ထှကနြသညြေ ။
“ မမ စုတမြယနြောြ …”
ဒေါရြှယလြီက သူ့ကို အိမကြလေးထဲမှာ ရှိနတေဲ့ ကုတငပြေါြ ထိုငစြပှေီး သူ့အရှေ့မှာ ထိုငခြလွိုကသြညြ ။ လိငတြနြ တုတတြုတခြဲခဲကှီးကို စစခငွြး လွာလေးနဲ့ ယကပြေးသညြ ။
“ အား…ဟား …..”ဒေါရြှယလြီ လညြး ကိုယအြပေါပြိုငြးက အဝတတြှေ ကို အကုနြ ခွှတပြဈလိုကလြို့ ရငသြားစိုငထြှားထှားကှီး နှဈခိုငြ ထိုးထိုးထောငထြောငနြဲ့ကိုငပြါတော့ နယဖြတပြါတော့လို့
ဖိတခြေါနြသလေိုဘဲ ။
“ စုတြ..စုတြ…မမ …”
ဒေါရြှယလြီ ပှှတပြှတတြှေ မှညအြောငြ အားရပါးရ စုတပြေးနသညြေ ။ သူ့ဥနှဈလုံးက လှုပတြုပတြုပြ ဖှဈနတောကို ဒေါရြှယလြီ ကှညြ့လို့ မကွစြိနောကလြာပုံရသညြ ။ သူမလကတြဖကနြဲ့
ဆုပကြိုငထြားလိုကပြှီး လိငတြနတြဆုံး ငုံကာ ပှှတကြနဲ ပှှတကြနဲ စုတပြေးသညြ ။ နှုတခြမြးထူထူနှဈခပွကြှားထဲကို သူ့လိငတြနနြီညိုညိုကှီး ဝငထြှကနြတောကို ငုံ့ကှညြ့ပှီး ဒေါရြှယလြီ့
ရငထြှားထှားနှဈမှှာကိုလှမြး ဆုပကြိုငလြိုကသြညြ ။ နို့သီးခေါငြးနီညိုညိုလေးတှကေ တငြးမာပှီး စူထောငထြှကနြကှသေညြ ။ ဒီနို့သီးခေါငြးလေးတှကေို သူ့လကခြွောငြးတှနေဲ့ ခွပေေးတော့
စုတပြေးနတေဲ့ ဒေါရြှယလြီရဲ့ မကွလြုံးတှေ မှေးစငြးကာ သှားပှီး ကိုငထြားတဲ့ သူ့ဥနှဈလုံးကို အားကမွခံ ပှနလြညကြာ ပှတသြပဆြုပနြယလြသညြေ ။
ဒေါရြှယလြီရဲ့ လွာက သူ့ထိပဖြူးအထဈကှားထဲကို ဝေ့ဝိုကပြတလြှညြ့ပေးနလေို့ အရသာထူးကို ခံစားရငြး ဒေါရြှယလြီ့ပါးစပထြဲကို လိငတြနနြဲ့ ထိုးထိုးထညြ့မိသညြ ။ ဒေါရြှယလြီကလဲ
ဝငလြာတဲ့ လိငတြနကြို အားရပါးရ စုတပြေးနသညြေ ။
ဒီအတိုငြးဆိုရငြ ဒေါရြှယလြီ့ပါးစပထြဲမှာပှီးသှားနိုငသြညြ ။ ပှီးသှားရငြ ဒေါရြှယလြီ လိုလားနတေဲ့ လိငဆြကဆြံမှုကို ခကွခြငွြးမလုပပြေးနိုငဘြဲ ဖှဈသှားမညြ ။
“ တောပြှီ…မမ…..တောပြှီ..ကနွောတြို့ လုပကြှရအောငြ …”
ဒေါရြှယလြီလဲ အမှနတြကယမြှာ ကိုပေါကရြဲ့ လုပပြေးတာကို ခံခငွလြှပှီ ။ လငရြော ဧညြ့သညတြှရေော ရှိနပှေီး အလုပမြွားနတောတောငြ ခံခငွစြိတတြှေ ထိနြးမရဘဲ တအားယားနတော
ကှောငြ့ အလုပကြိဈစ ဘနြးပှပှီး ကိုပေါကကြို ခေါလြာပှီး လုပခြိုငြးရတာ ..။ အခွိနရြှိခိုကြ လိုလားတာလေးတှေ လုပရြမညြ ။ စုတတြာကို ရပလြိုကပြှီး ပါးစပထြဲက လိငတြနခြွောငြး တုတတြုတြ
ကှီးကို မထုတခြငွြ ထုတခြငွနြဲ့ ထုတလြိုကရြသညြ ။
“ ကိုပေါကြ..မမ တအားကို လိုခငွနြပှေီကှာ…မမ အဖုတထြဲက လှိုကလြှိုကပြှီးကို ယားနတော …”
ဒေါရြှယလြီက သူ့ကို လကဆြှဲပှီး အိပခြနြးထဲကို ခေါဆြောငသြှားသညြ ။
အိပခြနြးထဲမှာ ကကွနွန ခငြးကငွြးထားတဲ့ ကုတငတြလုံး ရှိနသညြေ ။ ဒေါရြှယလြီက သူ့ကို ကုတငပြေါကြို တှနြးခလွိုကသြညြ ။ ပကလြကအြနအထေား နဲ့ ရှိနတေဲ့ သူသညြ လိငတြနကြှီး
မတမြတထြောငလြကွြ ရှိနတောကို ဒေါရြှယလြီ စိုကကြှညြ့ပှီး သဘောကစွှာနဲ့ တခဈခဈ ရယလြိုကသြညြ ။
သူမ ခါးက ထမိနကြို ဖှခွှတေခြလွိုကသြညြ ။ ပိုးပွော့ထမိနလြေး ဟုတကြနဲ ကှမြးပှငပြေါကြို အပုံလိုကြ ကသွှားသညြ ။ ဒေါရြှယလြီရဲ့ ပငတြီဘောငြးဘီရဲ့ ပေါငဂြှဆုံနရောက စိုကှကနြသညြေ ။
“ ဒီတခါ မမ အပေါကြ နမယြေ …”
ပငတြီလေးကို အမှနခြွှတခြပွဈလိုကပြှီး ဒေါရြှယလြီ သူ့ကိုယပြေါကြြု ခှတကလြာသညြ ။ ဒေါရြှယလြီ တကိုယလြုံး အဝတမြဲ့နသညြေ ။ ဖှူဖှေးတောငြ့တငြးတဲ့ ဒေါရြှယလြီရဲ့ ကိုယလြုံးတီး
ကိုယတြှကေို သူ ငေးစိုကကြှညြ့မိတော့ သူ့လိငစြိတတြှေ နိုးကှှပှငြးထနလြာပှနသြညြ ။
ဒေါရြှယလြီလဲ ကွှမြးကငွစြှာနဲ့ သူ့လိငတြနခြွောငြးနရောမှာ ကိုယကြို ခှထိုငလြိုကပြှီး လိငတြနထြိပဖြူးပိုငြးကနေ ဆုပကြိုငပြှီး သူမ အငြျဂါစပပြေါကကြို တေ့ထောကလြိုကသြညြ ။ စိုစိစိ အငြျဂါစပြ
နှုတခြမြးသားတှကှေားထဲကို လိငတြနထြိပပြိုငြး ထိုးထောကမြိနတေဲ့အခွိနြ ဒေါရြှယလြီသညြ ခပဖြှေးဖှေး ဖိထိုငခြလွိုကသြညြ ။
“ အီး…..တုတလြိုကတြဲ့ လုံးပတြ….မမစောကပြတတြော့ ကှဲပလား မသိဘူး ….”
“ မကှဲပါဘူးမမရယြ …စောကပြတနြဲ့ လီး မတောဘြူး မရှိပါဘူး ….”
ဒေါရြှယလြီ ဖိဖိခပွှီ …။ မှငြးစီးကောငြးဘှိုငတြယောကလြိုဘဲ .သူ့ကိုယပြေါမြှာ ခှစီးညှောငြ့နပှေီ ..။
ပါးစပကြလညြး တအငြးအငြးတဟငြးဟငြးနဲ့ ။ အပေါကြ ဖိဖိခွ တကဆြောငြ့ပေးနတေဲ့ သူမ ရငသြားစိုငြ ထှားထှားကှီးတှေ တုံခါနသညြေ ။ ခုံနသညြေ ။ သူမခါးကို လကတြှနေဲ့ ထိနြးကိုငပြှီး
အောကကြနေ ပငြ့ထိုးပေးသညြ ။ မှိုငဆြိုငလြှတဲ့ ကာမပှဲကှမြးလေးတခုပါဘဲ …။
သူမစိတတြိုငကြွ တကဆြောငြ့ပှီး ပှဲသိမြးတာဝနကြိုတော့ ကိုပေါကြ..အပှီးသပပြေးပါအုံး ဆိုပှီး ခိုငြးသညြ ။
“ မမ လေးဖကကြုနြးပေးမလား …” လို့ မေးလိုကတြော့ ရှောရှောရှူရှူ ဘဲ “ ရတယလြေ..” ဆိုပှီး ဖငပြူးတောငြးထောငြ ပေးသညြ ။ ဒေါဂြှယလြီ့အငြျဂါစပကြှီးက တဏှာအရှိနကြှောငြ့ ဖှဈမညြ ။
ဖူးကှှခုံးမောကနြသညြေ ။ အရတှကေလေဲ စိုပှောငနြသညြေ ။
ဒေါရြှယလြီ့အငြျဂါစပကြ အရတှကေေို လကဖြဝါးနဲ့ ပှတသြပယြူလိုကပြှီး သူ့လိငတြနထြိပကြို သုတလြိမြးလိုကသြညြ ။အငြျဂါစပထြဲကို ဖိသှငြးလိုကသြောအခါ ဒေါရြှယလြီရဲ့ အီး…ဆိုတဲ့ အသံ
ထှကလြာသညြ ။ သူ့လိငတြနနြီညိုညိုကှီး အတှငြးသားတှကေို ပှတတြိုကပြှီး ဝငရြောကသြှားတာကို ကှညြ့ရငြး အသှငြးအထုတတြှေ လုပသြညြ ။
“ အီး..ရှီး..ကောငြးလိုကတြာ..ကိုပေါကရြယြ…လိုး…လိုး ….”
ဒေါရြှယလြီ တောငြးဆိုနပှေီ ။
ခပသြှကသြှကလြေး ဆောငြ့ပေးလိုကသြညြ ။
“ အီးဟီး…..ဆောငြ့…ဆောငြ့..တအားဆောငြ့ကှယြ …..”
တဖတဖြတတြဖနြးဖနြးအသံတှေ ဆူညံနပှေီ ။
အားထညြ့ပှီး ဆကတြိုကဆြောငြ့ပေးသညြ ။ တငကြားကားကှီးနဲ့ ဖငပြေါကနြီညိုညိုလေးကို ကိုငတြှယကြလိပှီး လုပရြတာ တောတြောြ အရသာရှိသညြ ။
ဒေါရြှယလြီ အရငပြှီးအောငြ လုပပြှီးမှ သူက ဒေါရြှယလြီရဲ့ မကွနြှာပေါကြို သုတရြတှေေ ပနြးထုတလြိုကပြှီး လမြးဆုံး ပနြးတိုငကြို တကလြှမြးရောကရြှိသှားသညြ ။ အိမအြပှနမြှာ ဒေါရြှယလြီက သူမလိုတာ ရသှားလို့ ကွနပေပြှီး မကွစြိပိတခြါ ထိုငလြိုကလြာသညြ ။“ ကိုပေါကြ …”
ဒေါရြှယလြီ နိုးလာသညြ ။
“ ဟငြ..မမ ..”
“ ကိုပေါကြ..ရှဲတို့မိသားစုနဲ့ ရနကြုနကြို လိုကသြှားမှာလား …”
“ မသိသေးပါဘူး ..တကယလြို့ ဆရာက လိုကသြှားခိုငြးရငတြော့ ကနွောလြဲ မငှငြးခငွဘြူး …”
“ ကိုကငွဟြုတကြတော့ သူ့ယောကဖြ အတှကြ ဆိုရငြ သူလုပပြေးနိုငတြာ လုပပြေးမှာဘဲ ….အငြး..ကိုပေါကကြို မမပှောခငွတြာ တခု က မိုးပုလဲကို သတိထား..သူက ကိုပေါကအြကှောငြး
ကို မေးမေးနတော ၂ခါလောကြ ရှိပှီ ….သူ ကိုပေါကကြို သဘောကနွလေားမသိဘူး ..မိုးပုလဲက နံမညကြှီးတယြ…ကောငလြေးတှနေဲ့ ဖှဈတာ …”
အိမပြှနရြောကတြော့ ဦးကငွဟြုတနြဲ့ ရှဲရဲ့ မိဘတှေ ဘီယာနဲ့ ဝိုငြ ထိုငသြောကရြငြး စကားပှောနကှတော တှေ့ရသညြ ။
“ ရှယလြီ …အလုပအြဆငပြှခေဲ့လား ….လောခေါငတြို့ဆီက ရစရာ ရခဲ့လား ….”
“ ရခဲ့တယြ ..အားလုံး အိုကပေါတယြ ….”
ဦးကငွဟြုတကြ ခေါငြးတညှိမြ့ညှိမြ့ လုပနြသညြေ ။သူလဲ ဟိုတယကြို ပှနခြဲ့သညြ ..။
ရနကြုနကြို သူ ပါသှားပှီ ။ညနေ ခှောကနြာရီ တိတိ ..။
ဦးသုတ မရှိဘူး ။ သူဌေးကတောြ ဒေါမြိုးပုလဲကို ဧညြ့ခံပှဲတခု လိုကမြောငြးပို့ရသညြ ။
ဒေါမြိုးပုလဲသညြ တခါတရံလောကဘြဲ ကိုယတြိုငြ ကားမောငြးသညြ ။ မွားသောအားဖှငြ့ ယာဉမြောငြး တယောကယြောကကြို မောငြးခိုငြးသညြ ။
ဒီမှာ ဦးသုတအပှငြ ယာဉမြောငြး နှဈယောကြ ရှိသေးသညြ ။ သူတို့က အိမမြှာ မနဘေူး ..။ မနကဆြို အလုပလြာဆငြးပှီး ညနပေိုငြးမှာ ပှနသြညြ ။
အိမဖြေါမြလေး ယုယု သူ့အခနြးကို ရောကလြာသညြ ။
အသားမဲမဲ အရုပဆြိုးဆိုး ယုယု ကို တမငကြလာ သူဌေးကတောြ က ရှာဖှပှေီး ခနြ့ထားတာ လို့ စားသောကရြေးတာဝနခြံ ဒေါစြိုးစိုး က သူ့ကို တမနကြ ဘရိတဖြာ့ဈသှားစားတဲ့အခွိနြ
ပှောပှဖူးသညြ ။
“ ဘာလို့လဲ ဒေါစြိုးစိုး…” လို့ သူက မေးကှညြ့တော့..ဒေါစြိုးစိုးက “ သူဌေး ရနကြှောကလြို့ပေါ့..ကိုပေါကြ…ယုယုကတွော့ သူဌေးက လှညြ့ကို မကှညြ့ဘူးလေ…အရငကြ အိမဖြေါတြှေ
တုံးက ဘိုကကြှီးလို့ တောပှနပြို့ ငှထေုပနြဲ့ ဖှရှငြေးခဲ့ရတာ…” လို့ ပှောပှခဲ့သညြ ။သူ့အခနြးကို ပှနရြောကတြော့ တဖကခြနြးက ဦးသုတ က “ မောငပြေါကရြေ..ခဏ …” လို့ လှမြးခေါသြညြ ။
“ ဘာလဲ အဘ….ဘာကွှေးမလို့လဲ ….”
ဦးသုတ က သူ့ရှာ က စားစရာတှေ လူကှုံနဲ့ ပို့ပေးလို့ ရလာတဲ့အခါ သူ့ကို ခေါကြွှေးနကမွေို့ မေးလိုကတြာ ..။ ဦးသုတတို့ ရှာက အုနြးထညကသြညြ သူစားဘူးသမွှတှထေဲမှာ
အကောငြးဆုံးဘဲလေ ..။
“ ဘာမှ ကွှေးစရာ မရှိပါဘူးကှာ….မငြးကို တခု ပှောပှမလို့…သူဌေးက မနျတလေးကို နေ့လညထြဲက ထှကသြှားတယြ…ဟို အနြးကူ ဆိုတဲ့ ယဉမြောငြးအသဈလေးကို မောငြးခိုငြးပှီး…
အဘက သူဌေးရဲ့ ညီမ မိသားစုကို ညဒငနြာတခု လိုကပြို့ရမယြ …သူဌေးကတောြ က ဒီည အပှငသြှားစရာ ရှိတယြ လို့ အဘကို မနေ့က ပှောထားတယြ..အကယလြို့မွား သူဌေးကတောြ
အပှငသြှားခဲ့ရငြ မောငပြေါကဘြဲ လိုကပြို့ပေးလိုကပြါ လို့…”
“ ဟုတပြှီ..အဘ..စိတခြွ …ကနွောြ ပို့ပေးလိုကမြယြ ..”
“ အေး..အေး…ဒါဆို အဘ သှားမယနြောြ ..မောငပြေါကြ …”
“ ဟုတကြဲ့ အဘ….”
သူ့အခနြးထဲ ပှနဝြငလြာပှီး ကုလားထိုငလြေးမှာ ထိုငလြိုကရြငြး စိတတြှကေ နယမြှို့လေးမှာ တယောကထြဲ ရှိနမယြေ့ အမေ့ဆီကို ရောကသြှားသညြ ။
အမေ နကေောငြးရဲ့လားမသိဘူး ..။
သညြ စဈဆငရြေးကို လုပဖြို့ တာဝနပြေးခံရတဲ့အခွိနြ အထကလြူကှီးက အမနေဲ့ ခဏ မဆကသြှယဘြဲ နဖေို့..အဖှဲ့အစညြးကနပှေီး အမေ့ကို လိုအပတြာ အစစ တာဝနယြူစောငြ့ရှောကပြေး
ကှမညြ လို့ ပှောသညြ ။ သူ့ရဲ့ ဘဝမှနကြို ဖုံးကှယထြားရမှာကှောငြ့ အမနေဲ့ စဈဆငရြေး အတှငြး စာမရေး သှားမတှေ့ဖို့ သသခွေောခွာ မှာခဲ့သညြ ။
သူနဲ့ ကွောငြးနဖကြေ သူငယခြငွြး ဇငမြငြး ကိုတော့အမေ့ကို လိုတာ ကူညီဖို့ သူ မှာထားခဲ့သညြ ။
အဘဦးသုတ ထငတြာ မှနသြညြ ။ ခှသေံကှားလို့ လှညြ့ကှညြ့လိုကတြော့ အိမဖြေါမြလေး ယုယု လာတာ..။
“ အနတြီ က သူအပှငသြှားခငွလြို့ ကိုပေါကြ ကားမောငြးပေးပါ….တဲ့..”
“ ဟုတပြှီ….ဘာကားနဲ့ သှားမယြ ပှောသေးလား …”
“ ပှောတယြ…ကားအသဈနဲ့ သှားမယြ…တဲ့ ”
“ ဟုတပြှီ…ဘယအြခွိနတြဲ့လဲ….”
“ အခွိနတြော့ မပှောဘူး..မကှာခငြ…တဲ့..”
“ ကောငြးပှီ….”
သူ ထိုငရြာက ထသညြ ။
သူတို့မိသားစုက ရနသြူပေါမွားကှသညမြို့ ဖိုကပြှဲတှမွေား လာလအေုံးမလား ဆိုပှီး ပေါ့ပါးစှာ ခုနနြိုငြ ကနနြိုငတြဲ့ ဘောငြးဘီမွိ ုး ပှောငြးလဲ ဝတဆြငလြိုကသြညြ ။ ရနကြုနမြှို့မှာ သနတြေ
ကိုငဆြောငရြတာ အငမြတနမြှ အနျတရာယမြွားပမယြေ့ လောလောလတလြတြ ဦးကွောသြူရ ရဲ့ လူလေးယောကြ ကို သူတို့ ဆောပြဈခဲ့တာမို့ ရနစြက ကှီးမားနဆေဲ ဆိုတော့ အခွိနမြရှေး
ရနသြူရှိနိုငသြညြ ။ သနတေကြို ဖှကယြူခဲ့လိုကသြညြ ။
ကားအသဈ ဆိုတာ ဘယကြားကို ပှောမှနြး မသိဘူး ..။ ဂိုဒေါငထြဲကို ရောကတြော့ သဘောပေါကသြှားသညြ ။ ကားအသဈကှီးတစီး ဂိုဒေါငထြဲမှာ ရောကနြသညြေ ။ ဒီနေ့ဘဲ ယူလာတာ
ဖှဈမညြ ။ ပှောငလြကတြောကပြနတေဲ့ ကကဒြလကကြားကှီး …။
အသဈခပွခြွှတမြှနြး သိသာသညြ ။
ရနသြူမွားလို့ ကားပှောငြးစီးသလားတော့ မပှောတတဘြူး ။
ကားကှီးကိုစဈဆေး စကနြှိုးပှီး တိုကကြှီးအရှေ့ တံခါးပေါကြ တညြ့တညြ့မှာ ရပလြိုကသြညြ ။ ကားပေါကြ ဆငြးပှီး ကားမှာ ထငနြတေဲ့ လကရြာတှကေို အဝတစြတခု နဲ့ သုတပြဈနေ
တဲ့အခွိနြ သူဌေးကတောြ ဒေါမြိုးပုလဲ တိုကထြဲက ထှကလြာသညြ ။
သူ ကားအနောကခြနြး တံခါးကို ဖှငြ့ပေးလိုကပြှီး ဒေါမြိုးပုလဲ ကားထဲ ဝငထြိုငပြှီးတဲ့အခွိနြ တံခါးကို ပိတသြညြ ။ ကားထဲဝငထြိုငပြှီး စကနြှိုးသညြ ။ ဒေါမြိုးပုလဲ ဘာပှောမလဲ နားထောငသြညြ ။
“ ကိုပေါကြ …”
“ ဟုတြ..”
“ မောငြး …”
“ ဟုတြ…”
ဘယကြို မောငြးရမလဲ ဒေါမြိုးပုလဲ မပှောသေး …။
သူ ကားကို ခှံပေါကဝြဖကကြို မောငြးထှကခြဲ့သညြ ။ ခှံစောငြ့တယောကကြ ခှံတံခါးကို ပှေးဖှငြ့ပေးသညြ ။
လမြးမကှီးပေါရြောကတြော့ ဒေါမြိုးပုလဲက “ ဘယလြိုလဲ..ကားမောငြးလို့ကောငြးလား….မငြး ဘော့ဈက မမ အတှကြ ဝယပြေးတာ..အမရေိကားက မှာတာလေ …” လို့ ပှောလိုကသြညြ ။
“ အရမြးကောငြးပါတယြ…မမ….” လို့ သူဖှလေိုကသြညြ ။
“ ကိုပေါကြ..”
“ ဟုတြ..မမ …”
“ မမလေ…ကိုပေါကနြဲ့အေး အေး ဆေးဆေး တှေ့ခငွနြတော ကှာပှီ..ဟိုးနယစြပြ မှာ စတှေ့ဖူးကထဲကဘဲ ဆိုပါတော့…ကိုပေါကကြ ထူးခှားတယြ …ဒေါရြှယလြီတို့ အိမမြှာ နိမြ့နိမြ့ကကွ
လုပကြိုငပြေးနရတောကို မမ စိတမြကောငြးဘူး …”
ဒေါမြိုးပုလဲ ပှောတာကို သူ နားထောငနြသညြေ ။ သူ ဘယကြို မောငြးပို့ရမယြ ဆိုတာကို ဒေါမြိုးပုလဲ မပှောသေးဘူး ။
“ ကိုပေါကြ က အရမြးပုံစံမိုကတြယြ …ကှညကြောငြးတယြ…ပါးနပတြယြ..သှကလြကတြယြ ….မမ ကိုပေါကတြို့ ဘော့ဈကို ပှောရတော့တာဘဲ..ကိုပေါကကြို ရနကြုနကြို ခေါခြဲ့ဘို့ ..”
“ မမ ကနွောြ ဘယကြို မငြေးရမလဲ….”
“ အောြ..အေးအေး..ဟုတသြားဘဲ..မမ က ပှောဖို့ မေ့နတော..ဆောရီး…ဟို ..ဘာလဲ..ဘောကထြောြ ပှညသြာယာ ကို မောငြး..မမရဲ့ သူငယခြငွြး ရှှစငေအြေးတို့ အိမကြို …”
ပှညသြာယာ ရပကြှကထြဲက အသဈဆောကလြုပထြားတဲ့ ကှီးမားခနြ့ထယတြဲ့ အိမကြှီးတှေ ဆီကို သူ ရောကသြှားသညြ ။
“ ဟိုရှေ့က အိမဘြဲ..တံခါး အနကကြှီးနဲ့….”
သူတို့ကားကှီး ခှံဝရောကတြာနဲ့ ခှံတံခါးကို ဖှငြ့ပေးလို့ မောငြးဝငခြဲ့သညြ ။
ကားဆီကို ဖှူဖှူ ခနြ့ခနြ့ မိနြးမတယောကြ ဝမြးသာအားရပုံနဲ့ ပှေးလာသညြ ။ ဒေါမြိုးပုလဲက သူ တံခါး ဖှငြ့ပေးတာကို မစောငြ့တော့ဘဲ သူမဖါသာ တံခါးဖှငြ့ဆငြးပှီး ပှေးကှိုတဲ့ မိနြးမနဲ့
တအား ဖကသြိုငြး နုတဆြကသြညြ ။
“ မိုးပုလဲ ရယြ….မတှေ့တာ ကှာပှီ…လာ..အိမထြဲသှားရအောငြ ….” ဒေါမြိုးပုလဲ နဲ့ အိမရြှငြ ဒေါရြှှစငေအြေးတို့ အိမထြဲ ဝငသြှားတော့ သူ ကားကှီးကို လှတရြာတနရောမှာ ထိုးထားလိုကြ
သညြ ။
“ အကို …”
အသကြ၂၀လောကြ မိနြးကလေးတယောကြ သူ့ကားနားကို လွောကလြာပှီး သူ့ကို ခေါလြိုကတြာ ..။
“ အနတြီတို့က အိမထြဲ လာခဲ့ပါ …တဲ့…”
“ အေးေး..ကောငြးပှီ ….”
မိနြးကလေး က ဦးဆောငပြှီး တိုကကြှီးထဲကို ဝငသြညြ ။ သူက မိနြးကလေးရဲ့ နောကပြိုငြး အလှအပတှကေို မသိမသာ အကဲခတရြငြး လိုကဝြငသြညြ ။ အိမရြှငတြှရေဲ့ ခမွြးသာကှှယဝြမှု
တှကေို အိမထြဲ ဝငလြိုကတြာနဲ့ သိလိုကသြညြ ။
နနြးတောကြှီးတခုကို ရောကသြှားသလိုဘဲ …။
ဧညြ့ခနြးထဲမှာ ဒေါမြိုးပုလဲ နဲ့ ဒေါရြှှစငေအြေးတို့ ထိုငြ စကားပှောနကှတော တှေ့ရသညြ ။
“ လာ..ကိုပေါကြ ..မိတဆြကပြေးမလို့ …”
ဒေါမြိုးပုလဲက သူသညြ သူတို့လငမြယားရဲ့ လုံခှုံရေး တာဝနခြံ လို့ ဒေါရြှှစငေအြေးကို ပှောပှသညြ ။ ဒေါရြှှစငေအြေးက “ဘောဒြီဂတပြေါ့နောြ ..ဟငြး..မိုးပုလဲရဲ့ ဘောဒြီဂတကြလညြး
အမိုကစြား ပါလား ..ဒို့လဲ အဲလို ဘောဒြီဂတြ တယောကလြောကြ လိုခငွလြိုကတြာ …” လို့ သူ့ကို ခေါငြးက ခှထေောကြ ထိ သသခွေောခွာ စိုကကြှညြ့ပှီး ပှောလိုကသြညြ ။
ဒေါမြိုးပုလဲ က “ ရှားရှားပါးပါး ရထားတာ..ခဏတောငြ မငှားနိုငပြေါငြ ..” လို့ ပှောလိုကသြညြ ။
ဒေါရြှှစငေအြေး သညြ အရမြး ခမွြးသာတဲ့ သူဌေးမ အပွိ ု ကှီး လို့ ဒေါမြိုးပုလဲက မိတဆြကပြေးသညြ ။
“ ကဲ..လာ ..မိုးပုလဲ…ထမငြးစားခနြးထဲ သှားရအောငြ ..တခုခု သောကကြှမယြ…” ဒေါရြှှစငေအြေး က သူနဲ့ ဒေါမြိုးပုလဲကို ဧညြ့ခနြးကှီး ဘေးက ကယွဝြနြး ခနြးနားတဲ့ ထမငြးစားခနြးကှီး
ဆီကို ခေါဆြောငသြှားသညြ ။ ဒေါမြိုးပုလဲ နဲ့ ဒေါရြှှစငေအြေးတို့သညြ အလှခငွြးပှိုငနြတေဲ့ မိနြးမခွောတှေ လို့ ပှောရမညြ ။
ခမွြးသာပမယြေ့ ပငွြးမနဘေဲ သူတို့ကိုယသြူတို့ ဂရုစိုကကြှပှီး ထိနြးသိမြးကှပုံရသညြ ။ နှဈယောကစြလုံး ကောကကြှောငြးတှကေ လှပနသညြေ ။ ခါးသေးသေးအောကကြ တငပြါးကှီးတှကေ
စှငြ့ကား တငြးတောငြ့နကှသေညြ ။
“ ဘာသောကမြလဲ..ကိုပေါကြ …ကှိုကတြာသောကြ …”
အရကဘြားလေး မှာ တနဖြိုးကှီး နိုငငြံခှားဖှဈ အရကတြှေ စုံနသညြေ ။
“ ကနွောြ က ကားမောငြးရမှာမို့ ဘီယာလောကပြါဘဲ..မမ..”
ဒေါရြှှစငေအြေးက ရခေဲသတျေတာကှီးထဲက တိုကဂြါးဘီယာ တပုလငြးကို ထုတယြူပေးသညြ ။ သူမနဲ့ ဒေါမြိုးပုလဲတို့ကတော့ အကောငြးစား နိုငငြံခှားဖှဈ ဝိုငတြလုံးကို သောကဖြို့ ပှငသြညြ ။
သူက အလိုကတြသိ ပုလငြးဖေါ့ဆို့ကို ဖေါကတြနနြဲ့ ရဈဆှဲယူကာ ဖှငြ့ပေးလိုကပြှီး မိနြးမခွောနှဈယောကရြဲ့ ဖနခြှကလြှလှ ရှညရြှညတြှထေဲကို လောငြးထညြ့ပေးလိုကသြညြ ။
“ သိုငြ့ဈ..ကိုပေါကြ ….”
သူ့ကို အထဲဝငဖြို့ လာခေါတြဲ့ မိနြးကလေး က ဒိနခြဲတုံး ဝါဝါလေးတှကေို ပုဂံပှား လှလှထဲ ထညြ့ယူလာကာ သူတို့ရှေ့မှာ ခပွေးသညြ ။
“ အေးဘုံ …ဝကပြေါငခြှောကြ လဲ ယူခဲ့အုံးနောြ ..”
“ ဟုတကြဲ့..အနတြီ ….”
ခိုငြးတဲ့ကောငမြလေးကလဲ အလနြးစား အဖှောငြ့စား….။ အငြး..ငါလဲ မိနြးမလှကွှနြးပေါြ ရောကနြသလေား မသိတော့ပါဘူး …။ တှေ့ကှုံပတသြကသြမွှ မိနြးမတှကေ သူ့ဟာနဲ့ သူ လှနေ
ကှသညြ ။
ဒေါမြိုးပုလဲ နဲ့ ဒေါရြှှစငေအြေးတို့သညြ စကားတပှောပှောနဲ့ ဝိုငတြပုလငြး ထပဖြေါကကြှရပှီ ..။ သူကလဲ တတိယမှောကြ တိုကဂြါးဘီယာ ကို ဖေါကသြညြ ။
“ ကိုပေါကရြေ..ပွောရြဲ့လား …”
“ ပွောတြယြ..မမ …”
ဒုတိယပုလငြးခါလီပှသှားတဲ့ အခွိနြ ဒေါရြှှစငေအြေး က “ မိုးပုလဲရေ…တနရောရာကို ကားလွောကမြောငြးကှရအောငကြှာ….” လို့ ပှောလာသညြ ။ ဒေါမြိုးပုလဲကလဲ “ ကောငြးတယြ ..
ကိုယလြဲ တောတြောြ့ကို ဖီလငတြကနြပှေီ …ထှကကြှရအောငြ..ကိုပေါကြ..ကားမောငြးနိုငတြယြ မဟုတလြား …”
“ မောငြးနိုငပြါတယြ..မမ.ဘီယာလေး သုံးလုံးထဲပါ …..”
စီးရတာ တအားငှိမြ့တဲ့ ကကဒြလကကြားကှီးထဲ အသကလြေးဆယအြရှယြ မိနြးမခွောနှဈယောကြ နဲ့ သူ ရောကရြှိသှားသညြ ။ ဒေါမြိုးပုလဲက သူ့ဘေးက ခုံမှာ ထိုငသြညြ ။ ဒေါရြှှစငေအြေး
က နောကခြနြးမှာ ထိုငသြညြ ။
“ ဘယကြို မောငြးရမလဲ.မမ ….”
ဒေါရြှှစငေအြေး လဲ တောတြောြ့ကို ရခွေိနကြိုကနြပေုံရသညြ ။ တခဈခဈတဟားဟား အောရြယရြငြး.“ .မောငြးခငွတြဲ့နရောကို မောငြးကှာ…လူမရှိတဲ့ တနရောဆို ပိုကောငြးတယြ …”လို့
ပှောသညြ ။ ဒေါမြိုးပုလဲက ..“ ယူ့လှောကြားက ခှံကို သှားမလား ….” လို့ ဒေါရြှှစငေအြေးကို နောကလြှညြ့မေးလိုကသြညြ ။
ဒေါရြှှစငေအြေးက ..“ ဟငြ့အငြး..ခှံစောငြ့ ဖိုးထောငတြို့ လငမြယား ရှိနတယြေ…မလှတလြပဘြူး …လှတလြှတလြပလြပြ တနရကေို သှားခငွတြာ …” လို့ ပှောသညြ ။
ဒေါမြိုးပုလဲက တဟားဟားနဲ့ သဘောကသွညြ ။
“ ဘာလဲ..ယူက ဒို့ ဘောဒြီဂတကြို ခဏငှားမလို့လား ….” လို့ နောကသြညြ ။
သူ ခုထိ ဘယကြို မောငြးရမလဲ မသိသေးဘူး …။
ဒေါမြိုးပုလဲက..“ အငြး..ဘယသြူမှ မရှိတဲ့နရော . . .စဉြးစား..စဉြးစား …..အငြး..ဟုတပြှီ …..မှောကဒြဂုံကို မောငြး..အဲဒီမှာ..ဒို့ ခှံတခှံ ဝယထြားတယြ..လူစောငြ့ မရှိဘူး …တိုကကြတော့
သိပြ မသားနားဘူး..နောကမြှ ပှနပြှငမြလို့…အဲ့ကို သှားလိုကြ..ကိုပေါကြ …”
ဒီစောကြှီးတှေ လူမရှိတဲ့ နရောကို သှားခငွနြကှသေညြ ။ သူတို့က နှဈယောကြ ..သူက တယောကြ ..။ တူးအငြ ဝမြး …။ နှဈယောကြ တယောကြ တော့ တှေ့ကှပှီ …။
မှောကဒြဂုံကို ဦးတညလြိုကသြညြ ။ဒေါမြိုးပုလဲ နဲ့ ဒေါရြှှစငေအြေး တောတြောလြေးကို အရှိနရြနသညြေ ။
ဒေါရြှှစငေအြေး က ဒေါမြိုးပုလဲ ရဲ့ တိုကလြေးကို လိုကကြှညြ့နသညြေ ။ ဒေါမြိုးပုလဲက တိုကထြဲမှာ ပူလောငနြသလေိုဘဲ လို့ ညညြးရငြး အဲကှနြးစကကြို ဖှငြ့လိုကသြညြ ။
ဒေါရြှှစငေအြေး က “ ဘယလြိုလဲ..ထပသြောကကြှအုံးမလား သူငယခြငွြး …” လို့ မေးသညြ ။ ဒေါမြိုးပုလဲက ရယသြညြ ။ “ ကိုယတြော့တောပြှီ..သူငယခြငွြး ထပသြောကခြငွသြောကလြေ…
ဒီအိမမြှာလဲ ဝိုငပြုလငြးတှေ ထားထားတယြ….ဖရဈဂထြွဲမှာ..ရှိတယြ …” လို့ ပှောသညြ ။
သူကတော့ သူတို့နှဈယောကြ ဘာမွားခိုငြးမလဲ လို့ အမိနြ့ကို နာခံလကွြ ရပနြသညြေ ။ ဒေါမြိုးပုလဲက “ သူငယခြငွြး ယူအေးအေးဆေးဆေး နားခငွရြငြ ဟိုအခနြးထဲ သှားနား..ညောငြးညာရငြ
လဲ ကိုပေါကကြို နှိပခြိုငြး…သူက ကောငြးကောငြး နှိပတြတတြယြ ….” လို့ ဒေါရြှှစငေအြေးကို ပှောလိုကသြညြ ။
ဒေါရြှှစငေအြေးလဲ..ပှုံးလကွြ “ ကောငြးသားဘဲ…ယူလဲ လာခဲ့လေ…စကားလေးဘာလေး အေးအေးဆေးဆေး ပှောရအောငြ..အိမမြှာက အိမဖြေါတြှေ နဲ့ ဆိုတော့ သိပြ မလှတလြပဘြူး..”
လို့ ပှနပြှောကာ ဒေါမြိုးပုလဲ ညှှနပြှတဲ့ အခနြးထဲကို ဝငသြှားသညြ ။ ဒေါရြှှစငေအြေးရဲ့ ခါးသေးသေး အောကကြ တငပြါးလှလှကှီးတှေ တလုံးခငွြး အပေါအြောကြ လှုပသြှားတာတှကေို
သူငေးမောနမေိခိုကြ ဒေါမြိုးပုလဲက“ ကိုပေါကြ..လိုကသြှားလေ ..မမရှှစငေအြေး ကို နဲနဲပါးပါး နှိပပြေးလိုကပြါလား…” လို့ ပှောလို့ အခနြးထဲကို ဝငလြိုကသြှားလိုကသြညြ ။
“ ကိုပေါကြ..မမကို တကယြ နှိပပြေးမှာလား …”
ဒေါရြှှစငေအြေး က ကုတငပြေါမြှာ တငပြုလှှဲထိုငလြိုကပြှီး အခနြးထဲကို ဝငလြာတဲ့ သူ့ကို ပှောလိုကတြော့ သူလဲ “ ဟုတကြဲ့ မမ …” လို့ ဖှရငြေး ဒေါရြှှစငေအြေး ထိုငနြတေဲ့ အနောကမြှာ
သူမလိုဘဲ တစောငြးဝငထြိုငလြိုကသြညြ ။
“ မမ က တနကေုနြ ကုမျပဏီမှာစာရငြးဇယားတှနေဲ့ အလုပရြှုပနြတော ဇကကြွောတြှေ တငြးနတယြေ..ကိုပေါကရြယြ …နှိပပြေးရငတြော့ ကွေးဇူး အထူးပါ…”
“ ဟုတကြဲ့မမ ..ရပါတယြ …”
ဒေါရြှှစငေအြေး သညြ လကပြှတြ လညဟြိုကြ အကွ ၤီလေး ဝတထြားသညြ ဒေါရြှှစငေအြေး သညြ အသကလြေးဆယအြရှယပြမယြေ့ ခွောမော စိုပှတေုံးဘဲ ။ တောငြ့တငြးတုံးဘဲ ..။
လကမြောငြးသား ပှညြ့ပှညြ့ဝငြးဝငြးလေးတှနေဲ့ လညတြိုငဖြှေးဖှေး တှကေ သူ့ကို စိတတြှေ လှုပရြှား ဖေါကပြှနလြာစသညြေ ။
ကွောပေးထားလို့ ခါးသိမသြိမြ အောကကြ တငပြါးကှီးတှကေို နီးနီးကပကြပြ တှေ့နရတောကလညြး စိတတြှေ ထကှှစရာ…။
ပုခုံးသား နှဈဖကကြို စပှီး နှိပပြေးလိုကသြညြ ။
“ အငြး..အငြး….ကောငြးလိုကထြာ …”
ဒေါရြှှစငေအြေး ရဲ့ အသံလေးက တောတြောြ့ကို ခွိ ုသညြ ။
ဧညြ့ခနြးဖကကြို လှညြ့ကှညြ့လိုကတြော့ ဒေါမြိုးပုလဲ ကို မတှေ့တော့ ..။ သူ့သူငယခြငွြးနဲ့ လှှတပြေးလိုကပြှီး သူမ ဘယရြောကသြှားသလဲ မသိ ..။
ဒေါရြှှစငေအြေး သညြ တအငြးအငြးနဲ့ သူနှိပတြာကို သဘောကနွသညြေ ။ ပုလုံးတေါကနေ ကွောပှငကြို ဆငြးလာပှီး လကသြီးဆုပတြှနေဲ့ ဖိပေး တှနြးပေးသညြ ။
“ ထိလိုကတြာ..အဲဒီနရောဘဲ..ကိုပေါကြ..ညောငြးနတော ….”
ဒေါရြှှစငေအြေးက အိုအိုအငြးအငြး နဲ့ သူနှိပတြာကို ကှိုကကြှောငြး တတှတတြှတနြဲ့ ပှောနသညြေ ။
“ မမ…အိပရြာပေါြ မှောကလြှဲလိုကပြါလား..မမ ခါးကို နှိပပြေးမယြ …”
“ အငြး..အငြး ….”
ခေါငြးအုံးပေါြ မကွနြှာအပရြငြး ဒေါရြှှစငေအြေး မှောကရြကြ အိပပြေးလိုကသြညြ ။ သူမခါးကို သူ တံတောငဆြဈနဲ့ ဖိဖိထောငြးပေး သညြ ။
“ အိုး…အငြး…ထိလိုကတြာ..ထိလိုကတြာ…..အားပါး..ကောငြးတယြ..ကောငြးတယြ . . . .”
ဇကပြိုးနရောကနေ ခါးအထိ လကဖြနောငြ့နဲ့ ပှတခြါ ဖိဆှဲပေးလိုကပြှနတြော့ ဒေါရြှှစငေအြဖို့ ခံလို့ကောငြးလှနြးလို့ ထပထြပြ လုပပြေါးအုံးလို့ တောငြးဆိုရသညြ ။
တောတြောလြေးကှာအောငြ ကွောလညကြို ပှတဆြှဲအပှီး..“ မမ..ပေါငနြဲ့ ခှသလေုံးတှကေိုရော နှိပပြေးရမလားဟငြ …” လို့ သူမေးလိုကသြညြ ။ ဒေါရြှှစငေအြေး က ခကွခြငွြးဘဲ..“ နှိပြ..
နှိပြ…မငြး သဘောရှိ နှိပပြေး….မမကို မေးစရာ မလိုဘူး…” လို့ ပှောသညြ ။
ပေါငတြနလြှလှကှီးတှနေဲ့ ခှသလေုံးတှကေို နှိပပြေးနတေဲ့အခွိနြ သူ့လကဖြနွနြဲ့ တတောငဆြဈတှကေ ဒေါရြှှစငေအြေးရဲ့ တငပြါးအိအိကှီးတှနေဲ့ ပှတတြိုကြ ထိတှေ့မိနသညြေ ။ ဒီ
အထိအတှေ့ကှောငြ့ သူ့စိတတြှေ ပိုမို ထကှှလာရသညြ ။ ပေါငရြငြးပိုငြးကို လကနြဲ့ဆုပညြှဈပှီး နှိပကြေးရငြး တငပြါးကှီးတှကေို ပါ ကိုငဆြုပမြိသညြ ။ ဒေါရြှှစငေအြေး က ဘာမှ မပှော မငှငြး
ဘဲ ငှိမနြတောကှောငြ့ တငပြါးကှီးတှကေို သူ့လကနြှဈဖကနြဲ့ အားရပါးရ ကိုငတြှယြ ဆုပညြှဈလိုကြ..ပှတသြပလြိုကနြဲ့ လုပလြိုကသြညြ ။
“ မမ..ပကလြကလြှနပြေးမလားဟငြ …”
သူပှောလိုကတြာနဲ့ဒေါရြှှစငေအြေးက “ အေး..အေး…ရတယလြေ…” ဆိုပှီး ပကလြကလြှနပြေးသညြ ။ သူမ မကွလြုံးအစုံကိုတော့ ပိတထြားသညြ ။
ပကလြကအြနအထေားနဲ့ သူမပေါငတြှကေို နှိပပြေးတော့ သူ့လကခြွောငြးတှဟော ဒေါရြှှစငေအြေး ရဲ့ မိနြးမအငြျဂါစပနြဲ့ အရမြးကို နီးကပစြှာ ရှိနပှေီ ..။ ဝမြးဘိုကသြားခပွခြပွလြေးတှကေို
ပှတလြိုကြ ပေါငရြငြးကို နှိပလြိုကနြဲ့ သူမရဲ့ ကာမခလုပတြှကေို တခုပှီး တခု နှိပနြတေော့ ဒေါရြှှစငေအြေး အခုလောကဆြိုရငြ မုခွ စိတတြှေ နိုးကှှနလေောကပြှီ …။
ပေါငရြငြးတဖကကြို ဖိနှိပနြရငြေး သူ့လကသြနြးလေး က မို့ဖေါငြးဖေါငြး အငြျဂါစပကြှီးပေါကြို ထိပှတနြသညြေ ။
ဒေါရြှှစငေအြေး နုတဖြွားက “ အငြးဟငြ …” ဆိုတဲ့ ညညြးသံလေး ထှကပြေါလြာသညြ ။
သူက သှေးတိုးစမြးတဲ့သဘော ..။ ဒေါရြှှစငေအြေး က ဘာမှ မတား မငှငြး..မရုနြးဖယတြော့ လကသြနြးတခွောငြးထဲကနေ လကလြေးခွောငြးနဲ့ သူ ပှတစြမြးပှီ …။
“ အငြးဟငြး…အငြးဟငြး…….” ဒေါရြှှစငေအြေး ပေါငတြနတြှေ ထောငလြိုကြ လှဲလိုကြ ဖှဈလာသညြ ။
“ အငြ..ကိုပေါကြ..ဘယတြှေ နှိပပြေးနတောလဲဟငြ….” လို့ မေးပမယြေ့ မကွလြုံးဖှငြ့မကှညြ့ဘူး…။ ရုနြးလဲ မရုနြးဘူး ..။ အခှအနေကေောငြးနတောနဲ့ ထမိနစြလေးကို ဆှဲဖှလေိုကသြညြ ။
သူမ ဘာမှ မပှောတာနဲ့ လကသြှငြးပှီး ဝမြးဘိုကသြားလေးကို ပှတသြပလြိုကသြညြ ။ ဟငြးဟငြးနဲ့ဘဲ ညညြးနသညြေ ။ နှုတခြမြးထူထူတစုံက ဟတတလေး ..။
လွောကနဲ အောကဖြကကြို လကဖြဝါးက ဆငြးခသွှားပှီး ဆီးခုံမို့မို့အပေါမြှာ စမြးမိတဲ့ အမှှေးလေးတှကေို ပှတသြပကြှညြ့နသညြေ ။
“ ဟငြ့..ဟငြ့…သူ…သူ….ဘာတှေ..ဘာတှေ လုပနြတောလဲ…..”
အပွိ ု ကှီး မမသညြ အငြျဂါစပနြား ရဈဝဲနတေဲ့ သူ့လကဖြဝါးကှောငြ့ ထိုးထိုးထှနြ့ထှနြ့ ဖှဈလာသညြ ။
“ မမ တငြးကှပနြတေဲ့ အပူတှကေို ထုတပြဈပေးမလို့ပါ….”
“ ကှယြ..အဲလို အပူထုတရြလို့လား …..”
“ အငြး..မမ တငြးနတောတှေ ကို ကနွောြ လွော့ပေးလိုကမြယြ …..”
သူကိုငပြှီ …။ ဒေါရြှှစငေအြေးရဲ့ အငြျဂါစပအြကှဲကှောငြးကှီးကို မိမိရရ ပှတပြှီ …။
နှုတခြမြးသား နုနုတှနြ့တှနြ့လေးတှကေို စမြးပှတလြိုကသြညြ ။ အရတှေေ စိမြ့ထှကလြာသညြ ။
သူ့လကခြွောငြးတှမှော ဒေါရြှှစငေအြေးရဲ့ ကာမရှေ့ပှေး အရတှေေ စိုစှတနြပှေီ …။
အခွိနတြနပြှီမို့ ပှနတေေဲ့ ထမိနကြို ဆှဲခွှတပြဈလိုကသြညြ ။
“ ဟယြ ….”
သူမကိုယြ အောကပြိုငြး အဝတမြရှိတော့ ဒေါရြှှစငေအြေးသညြ တှိဂံပုံ အငြျဂါစပခြုံးခုံးကှီးအပေါြ လကဖြဝါးလေး ကာလိုကသြညြ ။
“ ရှကတြယကြှာ…”
“ မရှကနြဲ့..မမ ကို နမြးပေးမလို့ …”
“ ဘယနြရောကို နမြးမှာလဲကှာ…..”
“ မမ ပနြးပှငြ့လေး ကို…”
ပေါငတြနနြှဈဖကအြကှား နရော ယူလိုကပြှီး ဒေါရြှှစငေအြေး ရဲ့ ဖေါငြးမို့နတေဲ့ အငြျဂါစပကြှီးကို နမြးရှံ့လိုကသြညြ ။
“ အို..ကိုပေါကရြယြ . . .”အရတှေေ ရှှဲနတေဲ့ ဒေါရြှှစငေအြေးရဲ့ ဖေါငြးဖေါငြးမို့မို့ ပဈစညြးကှီးရဲ့ အကှဲကှောငြးကှီးကို သူ့နှခေါငြးနဲ့ အပေါအြောကြ စုံခွီ ဆနခြွီ လိုငြးဆှဲပေးသောအခါ ဒေါရြှှေ